ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №_ԵԱՔԴ/0037/01/14

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Ա. Խաչատրյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<14>> հուլիսի 2014 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետև նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ
մեղադրող` Ա. ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Կ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ՀՀ զինվորական դատախազության Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության ավագ դատախազ Ա. Գասպարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Կարեն Ստյոպայի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ զինվորական դատախազության Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության ավագ դատախազ Ա. Գասպարյանի 2013թ. նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 90217213 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով, քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննություն կատարելու համար այն ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժին: /Տե՛ս հ.1 գ-թ 24-25/

2. ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Հ. Ավետիսյանի 2013թ. նոյեմբերի 26-ի որոշմամբ թիվ 90217213 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 26/

3. Քննիչ Հ. Ավետիսյանի 2014թ. հունվարի 20-ի որոշմամբ թիվ 90217213 քրեական գործով Կարեն Ստյոպայի Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 93-95/

4. Քննիչ Հ. Ավետիսյանի 2014թ. հունվարի 20-ի որոշմամբ թիվ 90217213 քրեական գործով մեղադրյալ Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է <<Հրամանատարության հսկողության հանձնելը>>: /հ.1 գ-թ 105-106/

5. Քննիչ Հ. Ավետիսյանի 2014թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ թիվ 90217213 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 25.03.2014թ.: /հ.1 գ-թ 110-111/

6. 2014թ. մարտի 24-ին թիվ 90217213 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. ապրիլի մարտի 26-ին: /հ.1 գ-թ 122-129, հ.2 գ-թ 1-2/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մարտի 27-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0037/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. ապրիլի 10-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 3, 5/

8. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 30-ի դատավճռով ամբաստանյալ Կարեն Ստյոպայի Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել կալանքի` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը որոշվել է պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: Կ. Մկրտչյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է նրա ծառայության վայրի զորամասի հրամանատարությանը, որի սկիզբը հաշվվել է նրան զորամասում հաշվառման վերցնելու պահից: Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված զորամասի հրամանատարության հսկողության հանձնելը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ 28-29/

9. ՀՀ զինվորական դատախազության Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության ավագ դատախազ Ա. Գասպարյանը 2014թ. մայիսի 29-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ չեն ներկայացվել:
10. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել են 2014թ. հունիսի 4-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. հունիսի 6-ի որոշմամբ դատախազի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել է Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:


Գործի փաստական հանգամանքները.

14. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար.
նա, հանդիսանալով ԼՂՀ ՊԲ 47455 զորամասի ՀտԴն-ի 10-րդ մարտկոցի 4-րդ հաշվարկի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, 2013թ. նոյեմբերի 11-ին` ժամը 16:20-ի սահմաններում, գտնվելով ՀՀ ՊՆ ԵԿՀ-ի հոգեբուժական բաժանմունքի 1-ին հարկի զուգարանում, կատարել է անդամախեղում, այն է` փայտի կտորով ձախ նախաբազկի ներսային մակերեսին քերծվածքներ կատարելու միջոցով իր առողջությանը պատճառել է վնաս, որը հանգեցրել է զինվորական ծառայության պարտականությունների կատարումը ժամանակավորապես դադարեցնելուն:


Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

15. Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության ավագ դատախազ Ա. Գասպարյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կիրառման հիմքերը պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են` ա/ Հիմքերը պետք է իրական լինեն, այսինքն` գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրանց առկայությունը, և բ/ Մեղմացուցիչ հանգամանքը պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, և հայեցողական լինել չի կարող, քանզի այդպիսի կամայական մոտեցման դեպքում կարելի է նաև մեղմացնող դիտել առաջին անգամ առանձնապես ծանր հանցանք կատարելը /նման իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Պարույր Ստյոպայի Բայրամյանի վերաբերյալ 2007թ. հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշման մեջ/:
Տվյալ դեպքում դատավճռով ամբաստանյալի նկատմամբ նշված մեղմացնող հանգամանքները չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է նրա կատարած հանցագործությանը: Դրանք չեն նվազեցնում կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք չեն և չեն կարող բխել օրենքից, ուստի հանգեցրել են դատական սխալի, որով կարող է խաթարվել արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի`որպես արդարադատության ակտի իմաստը:
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները հիմք չեն տալիս ենթադրելու, որ վերջինս ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Պատժի պայմանականորեն չկիրառմամբ կխախտվեն ՀՀ քրեակպն օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները` սոցիալական արդարության վերականգնումը, պատժի ենթարկված անձի ուղղումը և հանցագործությունների կանխումը: Կոնկրետ դեպքում չեն ապահովվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի մեկ այլ դիրքորոշման համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել նաև տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը /Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի որոշման 13-15-րդ կետեր/:
Համաձայն ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-12407 որոշման` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ` հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները:
Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը, անտեսելով կատարված հանցագործության բնույթը, առանձնահատկությունները, հասարակական վտանգավորության աստիճանը, առանց հիմնավոր պատճառաբանության, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայամանականորեն չկիրառելով, աղճատել է պատժի նպատակները, խախտել սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ. Հարությունյանի վերաբերյալ 2007թ. նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07 որոշման մեջ, որում դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
Ըստ մեղադրողի` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ տփալ հանցագործության տեսակը չի կարող հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարվել:
Բացի այդ, Կ. Մկրտչյանը պատիժը չկրելով կարող է բացասական օրինակ հանդիսանալ համածառայողների շրջանում և նման երևույթը կարող է համատարած բնույթ կրել ՀՀ զինված ուժերում:

16. Վերոգրյալից ելնելով ավագ դատախազ Ա. Գասպարյանը խնդրել է թիվ ԵԱՔԴ/0037/01/14 քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի 30.04.2014թ. դատավճիռը պատժի մասով բեկանել, ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանին դատապարտել կալանքի 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատական ակտի ուժի մեջ մտնելը:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին դատախազի ելույթը, լսելով պաշտպանի և ամբաստանյալի պատասխան ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.

17. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը /…/>>:

18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

19. Առաջին ատյանի դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու մասին:
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայնվել է, այն հաստատվել է գործով ձեռք բերված ապացույցներով, դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին համապատասխան հանցավոր արարք կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ` ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել, ԼՂՀ ՊԲ 47455 զորամասի ՀտԴն 10 մարտկոցի հրամանատար Զ. Նիկոլյանի կողմից բնութագրվում է բացասականորեն /բնութագիրը հաստատվել է թիվ ԼՂՀ ՊԲ 47455 զորամասի հրամանատար Ն. Ասլանյանի կողմից/, ՀՀ ՊՆ կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի 12.11.013թ. որոշմամբ ախտորոշվել է <<Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայությամբ>> և ՀՀ ՊՆ 08.04.2013թ. թիվ 410 հրամանի 1գ,7գ հոդվածի 1-ին սյունակի համաձայն ճանաչվել է պիտանի զինծառայության համար սահմանափակումով, Կոտայքի մարզի Արամուս համայնքի ղեկավար Հ. Նիկողոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը դիտել է այն, որ ամբաստանյալն առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը և զղջում է կատարածի համար:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել:
Տվյալ դեպքում ստորադաս դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Կ. Մկրտչյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի և միաժամանակ հաշվի առնելով հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև` ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու պայմաններում:

20. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու պահանջը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով, այնուհետև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Կ. Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու հիմք չեն կարող դառնալ:

21. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը նշված հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 30-ի դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանություններն ու եզրահանգումներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 30-ի դատավճիռը` Կարեն Ստյոպայի Մկրտչյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ