Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

18.06.2014թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0034/01/14

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Ա.ԴՈԼԻՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԳԱՐՈՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Մ.ՄԱԿՅԱՆԻ
Մ.ՄԱԿՅԱՆԻ
Ս.ԱՌՈՒՇԱՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում դատախազ Գ.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանվել Ռաշիդի Մակյանի, Մուշեղ Ռաշիդի Մակյանի և Սեյրան Բորիսի Առուշանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

Քրեական հետպնդման մարմնի կողմից Մանվել Մակյանին, Մուշեղ Մակյանին և Սեյրան Առուշանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նրանք ավտոմեքենաների անվասկավառակների պլասմասե կափարիչներ գողանալու շուրջ նախնական համաձայնության գալով միմյանց հետ, 2013թ-ի հոկտեմբերի 23-ին <<ՎԱԶ 2106>> մակնիշի 35 ST 992 համարանիշի ավտոմեքենայով եկել են Երևան և ժամը 04:00-ից մինչև 07:20-ն ընկած ժամանակահատվածում, գաղտնի հափշտակել են Երևան քաղաքի Ա.Խաչատրյան փողոցում կայանված, գործով չպարզված անձանց պատկանող <<Օպել>>, <<Դեյվու>> և գործով չպարզված ևս մեկ այլ մակնիշի և անհայտ պետհամարանիշերի ավտոմեքենաների թվով 12 հատ, ընդհանուրը 8.000 ՀՀ դրամ արժողության պլաստմասե անվասկավառակների կափարիչները, սակայն հայտնաբերվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ-ի ապրիլի 25-ին դատավճռով Մանվել Մակյանը, Մուշեղ Մակյանը և Սեյրան Առուշանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ ճանաչվել են անպարտ և արդարացվել են` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Իր որոշումը Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(...)Գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հետազոտելուց հետո մեղադրանքը պաշտպանող դատախազ Գ. Աղաջանյանը հայտարարեց Մանվել Ռաշիդի Մակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Մուշեղ Ռաշիդի Մակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Սեյրան Բորիսի Առուշանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքից հրաժարվելու մասին: Մեղադրանքից իր հրաժարվելը պատճառաբանեց, թե սույն դատաքննությամբ չի հիմնավորվել ընդհանուր 8.000 ՀՀ դրամ արժողության 12 հատ անվասկավառակները գողանալու շուրջ ամբաստանյալների միասնական դիտավորության առկայությունը, այլ հիմնավորվել է 2 /երկու/ դրվագ 4.000 ՀՀ դրամ արժողության անվասկավառակների գողության շուրջ նրանց նախնական համաձայնությունը և դիտավորությունը, իսկ տվյալ դեպքում հանցակազմը առկա չէ, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը պարունակում է 5.000 ՀՀ դրամ արժեք ունեցող գույքի հափշտակությունը:
Նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` <<Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ>>, ուստի դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալներ Մանվել Մակյանի, Մուշեղ Մակյանի և Սեյրան Առուշանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ, նրանց արարքներում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ (,,,) >>:


2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը

Դատախազ Գ.Աղաջանյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ-ի ապրիլի 25-ի դատավճռի դեմ միջնորդելով` բեկանել և փոփոխել արդարացման դատավճիռը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիմքով մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու պատճառաբանությամբ կարճել քրեական գործի վարույթը և դադարեցնել քրեական հետապնդումը:
Իր վերաքննիչ բողոքը դատախազը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Սույն բողոքը բերվում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածով նախատեսված դատավարական իրավունքի հիմնարար խախտումների հիմքով, մասնավորապես խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 35-րդ, 366-րդ հոդվածների և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ բաժնում ընդգրկված նորմերի պահանջները, որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի հիման վրա առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և վերաքննիչ դատարանի որոշումը բեկանելու և փոփոխելու հիմք են:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացվող հիմնական իրավական հարցը հետևյալն է. արդյոք դատարանն իրավասու է շարունակելու քրեական գործի վարույթը և կայացնելու դատավճիռ, եթե դատախազը հրաժարվում է մեղադրանքից:
Գտնում եմ, որ մեղադրողի կողմից մեղադրանքից ամբողջ ծավալով հրաժարվելու հայտարարությունը դատարանի համար քրեական գործով վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարտադիր պայման է, որպիսի հանգամանքը բացառում է վարույթը՝ այն է հաջորդող դատավարական գործողությունները շարունակելը ցանկացած փուլում, և ըստ այդմ՝ դատավճիռ կայացնելը (…) :
(…) Այսպես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն մեղադրողը, դատարանում հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, պարտավոր է հայտարարել ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին։ Ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին մեղադրողի հայտարարությունը դատարանի համար քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք է։
Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ <<Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը>>։
Նույն օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի համաձայն՝ <</.../ 3. Դատախազը պարտավոր է հրաժարվել մեղադրանքից, եթե իր համոզմամբ այն չի հաստատվել դատական քննության ընթացքում։
4. Մեղադրանքից դատախազի հրաժարվելու դեպքում դատարանը կարճում է քրեական գործով վարույթը և դադարեցնում քրեական հետապնդումը, իսկ եթե դատախազը հրաժարվում է առանձին մեղադրյալի մասով՝ դադարեցնում է քրեական հետապնդումն այդ մեղադրյալի նկատմամբ։/.../>>
Ինչպես երևում է վերոնշյալ նորմերից՝ դատարանը պարտավոր է կարճել քրեական գործի վարույթը և դադարեցնել քրեական հետապնդումը և ոչ մի դեպքում իրավունք չունի շարունակելու գործի վարույթը և կայացնելու դատավճիռ։
Ասվածը պայմանավորված է նաև նրանով, որ <<քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածում սահմանված հիմքերը կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից յուրաքանչյուրի բացահայտման դեպքում քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, իսկ քրեական հետապնդումը՝ դադարեցման, դրանք բացառում են վարույթը շարունակելը (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Օգսեն Մկրտչյանի վերաբերյալ 2013թ. սեպտեմբերի 13-ի ԱՐԴ/0150/01/12 որոշումը) (…) :
(…)Ասվածից բացառություն են կազմում այն դեպքերը, երբ մի քանի դրվագներով կամ համակցությամբ կամ հանցակցությամբ կատարված հանցագործությունների դեպքում դատախազը մեղադրանքից հրաժարվում է մի մասով։ Այս դեպքում կապված այն հանգամանքից, թե դատախազը որ փուլում է հրաժարվում մեղադրանքից՝ դատարանը կարող է կայացնել նաև դատավճիռ։
Այս կանոնն ուղղակիորեն սահմանված է <<քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասում, որի համաձայն՝
<<4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճի>>։
Ինչպես տեսնում ենք այս նորմից՝ նրանում խոսվում է <<մեղադրանքի կոնկրետ մասի>> մասին, որից դատախազի հրաժարումը, որպես հետևանք նախատեսում է արդարացնող դատավճռի կայացում։ Սա հասկանալի է, քանի որ մի մասով մեղադրանքից հրաժարվելը՝ մյուս մասով դատավարությունը շարունակելու խոչընդոտ չի հանդիսանում, ուստի դատարանը սպառում է դատավճիռ կայացնելու <<պատշաճ ընթացակարգը>> և կայացնում է մեղադրական դատավճիռ, որը մասամբ համարվում է արդարացման։ Այլ կերպ ասած՝ օրենսդիրը դատախազի կողմից մասամբ մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում նախատեսել է խառը ձևի դատավճռի կայացման հնարավորություն, այն է՝ դատավճիռը մեղադրական է, սակայն մասը արդարացման։ Այլ հարց է, որ 366-րդ հոդվածը վերաբերում է արդարացման դատավճռին, որով պայմանավորված տպավորություն է ստեղծվում, որ անգամ դատախազի կողմից մեղադրանքից լրիվ ծավալով հրաժարման դեպքում էլ դատարանը պետք է կայացնի արդարացման դատավճիռ։ Մինչդեռ, ինչպես նշեցի վերևում՝ կապված մեղադրանքից հրաժարվելու ծավալի հրաժարման հետևանքը տարբեր է։
Գտնում եմ, որ զուտ դատավճիռ կայացնելու ընթացակարգի տեսանկյունից՝ մեղադրանքից հրաժարվելը բացառում է դատավճռի կայացումը, իսկ 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասի դրույթը վերաբերում է միայն մեղադրանքի մի ծավալով հրաժարման դեպքին։
Այսպիսով, վերոգրյալից հետևում է, որ օրենսդիրը նախատեսել է դատավճիռ (ինչպես մեղադրական, այնպես էլ արդարացման) կայացնելու հստակ ընթացակարգ (դատական քննության նախապատրաստելը, դատաքննությունը, դատական վիճաբանությունները, ամբաստանյալի վերջին խոսքը) և միաժամանակ սահմանել է իմպերատիվ պահանջ այն մասին, որ եթե այդ ընթացակարգի որևէ փուլում ի հայտ են գալիս քրեական հետապնդումը և գործի վարույթը բացառող հանգամանքներ կամ որևէ հանգամանք, ապա մեղադրողը պարտավոր է հրաժարվել մեղադրանքից (ՀՀ. քր. դատ. օր-ի 34-րդ հոդվ. 2-րդ մաս, 35-րդ հոդվ. 4-րդ մաս, 54-րդ հոդվ. 1-ին մասի 4֊րդ կետ, 306-րդ հոդվ. 3-րդ մաս), իսկ դատարանը պարտավոր է կարճել քրեական գործի վարույթը և դադարեցնել քրեական հետապնդումը (<<. քր. դատ. օր-ի 35-րդ հոդվ. 4-րդ և 5-րդ մաս, 306-րդ հոդվ. 4-րդ մաս), ինչը նշանակում է, որ եթե դատախազը հրաժարվում է մեղադրանքից, ապա դատարանը չի կարող դատավճիռ կայացնելու ընթացակարգը շարունակել, ուստի այդ փուլում էլ պարտավոր էր կարճել գործի վարույթը (…):
(…) Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանում քննության ընթացքում դատական վիճաբանությունների փուլում մեղադրողը իր ճառով հրաժարվել է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքից։ Դատարանը դրանից հետո շարունակել է քրեադատավարական գործունեությունը, ճառի իրավունք է վերապահել դատավարության մյուս մասնակիցներին և հեռանալով խորհրդակացական սենյակ՝ կայացրել արդարացման դատավճիռ։ Այսինքն՝ դատարանը շարունակել է վարույթը՝ այն բացառող հանգամանքի առկայության պայմաններում, այդպիսով թույլ տալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ և 398-րդ հոդվածների խախտում։ Ավելին՝ առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարանի դատական ակտերը առերևույթ հակասում են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախկինում կայացրած որոշումներին, մասնավորապես՝ Մխիթար էլոյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0211/01/10 որոշմանը (կետեր 13-14), Սրապիոն Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՍԴ/0204/01/11 2012թ. հունիսի 8-ի որոշմանը (կետ 32)։
Այսպիսով, սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին, 7-րդ, 23-րդ, 24-րդ, 35-րդ, 66-րդ, 306-րդ, 366-րդ հոդվածների խախտում, որպիսի պայմաններում սույն գործով 25.04.2014թ. կայացված ԵԱՔԴ/0034/01/14 դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում դատախազ Ա.Դոլինյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեց, պաշտպան Ա.Գարոյանը, արդարացվածներ Մ.Մակյանը, Մ.Մակյանը և Ս.Առուշանյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեցին` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի արդարացման դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված դատախազի պատճառաբանությունները,պաշտպանի և ամբաստանյալների առարկությունները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ-ի ապրիլի 25-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազի Գ.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
(…)
4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»:
Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ եթե դատախազը հրաժարվում է մեղադրանքից, ապա դատարանը չի կարող դատավճիռ կայացնելու ընթացակարգը շարունակել, ուստի այդ փուլում էլ պարտավոր է կարճել գործի վարույթը, այսինքն` դադարեցնել իր գործողությունները, մինչդեռ կոնկրետ դեպքում դատախազի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելուց հետո առաջին ատյանի դատարանը շարունակել է գործի վարույթը` ճառի իրավունք է վերապահել դատավարության մյուս մասակիցներին, այնուհետև հեռացել է խորհրդակցական սենյակ և կայացրել է արդարացման դատավճիռ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ամբաստանյալի արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազը հայտարարել է դատական վիճաբանությունների փուլում, երբ արդեն իսկ ըստ էության ավարտված է եղել մեղադրանքի հիմնավորվածության և օրինականության ստուգման ուղղված դատարանի գործունեությունը, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատական վիճաբանությունները բաղկացած են մեղադրողի, (...), պաշտպանի, ամբաստանյալի` նշված հաջորդականությամբ արտասանած ճառերից, հետևաբար վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով գտնվելով դատական վիճաբանությունների փուլում, առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն պահպանել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-356-րդ հոդվածներով ամրագրված դատավարական ընթացակարգը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությունն ավարտելուց հետո պահպանել է պատշաճ դատավարական ընթացակարգը, իսկ դատական վիճաբանությունների փուլում դատախազի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ հայտարարություն անելու դեպքում դատական վիճաբանությունների փուլն ընդհատելու, ինչպես նաև այդ փուլում որևէ պատճառաբանությամբ` ճառով հանդես գալու դատավարության կողմերի իրավունքը սահմանափակելու իրավազորություն կամ ընթացակարգ, գործող քրեադատավարական օրենքը չի նախատեսում:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում դատախազի կողմից բերված այն փաստարկին, որ արդարացման դատավճիռ կայացնելու օրենսդրի իմպերատիվ պահանջը, որը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասից, վերաբերում է <<մեղադրանքի կոնկրետ մասից>> դատախազի հրաժարվելուն, այսինքն այն դեպքերին, երբ անձի նկատմամբ առկա են մի քանի մասով մեղադրանքներ, որոնցից մի մասից դատախազի հրաժարումը՝ հիմք է այդ մասով արդարացնող դատավճռի կայացման, ապա այս առումով վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նման մոտեցումը քրեադատավարական օրենքի սխալ մեկնաբանության ու համանման հարաբերությունները (մեղադրողի հրաժարումը մեղադրանքի մի մասից կամ մեղադրանքից) կարգավորող նորմերի կիրառելիության հարցում տարբերակված մոտեցում ցուցաբերելու արդյունք է, ինչը չի բխում գործող օրենսդրության պահանջներից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-399-րդ հոդվածների բովանդակային վերլուծությամբ անդրադառնալով դատախազի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությանն այն մասին, որ սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը չի ղեկավարվել քրեադատավարական օրենքի այն հոդվածով, որով պետք է ղեկավարվեր, արդյունքում թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ և 366-րդ հոդվածների խախտում, որոնք բավարար հիմք են բողոքարկվող դատավճիռը բեկանելու համար, վերաքննիչ դատարանն գտնում է, որ քրեադատավարական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառումը չի կարող դիտարկվել իբրև քրեադատավարական օրենքի էական խախտում ու հետևաբար դատական ակտի բեկանման հիմք հանդիսանալ, եթե չի ենթադրում դատական քննության ժամանակ քրեական դատավարության օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների այնպիսի խախտում, որը գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել է գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել է կամ կարող էր ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա: Առավել ևս, որ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 420-րդ հոդվածի` արդարացման դատավճիռը չի կարող բեկանվել նույնիսկ քրեադատավարական օրենքի էական խախտման շարժառիթով, եթե արդարացվածի անմեղությունը կասկած չի հարուցում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ-ի ապրիլի 25-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Մանվել Ռաշիդի Մակյանի, Մուշեղ Ռաշիդի Մակյանի և Սեյրան Բորիսի Առուշանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, դատախազի Գ.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ