Գործ հ.
ԵԱՔԴ/0023/01/14

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«05» հունիսի 2014թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԴՈԼԻՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Հ.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԱՍԻՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա.ԱՍԻՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն.Աշրաֆյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանի և Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի կողմից «Դաեվո Տիկո» մակնիշի 466 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ավտոմեքենան գաղտնի հափշտակելու դեպքի առթիվ 28.12.2013 թվականին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09135613 քրեական գործը:
30.12.2013 թվականի որոշմամբ Գևորգ Հովսեփյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և վերջինիս նկատմամբ որպես կասկածյալի կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ:
17.01.2014 թվականի որոշմամբ Անդրանիկ Ասիրյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և վերջինիս նկատմամբ որպես կասկածյալի կիրառված խափանման միջոց ծնողի հսկողության հանձնելը թողնվել է անփոփոխ:
21.02.2014 թվականի որոշմամբ Անդրանիկ Ասիրյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
22.02.2014 թվականի որոշմամբ Գևորգ Հովսեփյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
27.02.2014 թվականին թիվ 09135613 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակցությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված տուգանքի վճարման համար ժամկետ է սահմանվել մինչև 2015 թվականի ապրիլի 1-ը:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված ծնողի հսկողության հանձնելը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված տուգանքի վճարման համար ժամկետ է սահմանվել մինչև 2015 թվականի ապրիլի 1-ը:
Ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության, նրան իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ի պահ հանձնված «Դաեվո-Տիկո» մակնիշի 466 ՈՍ 02 հ/հ ավտոմեքենան, ինչպես նաև նշված ավտոմեքենայի մեջ եղած իրեղեն ապացույց հանդիսացող պարանը` վերադարձնել ՀՀ ոստիկանությանը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն.Աշրաֆյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանել, նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ սահմանել փորձաշրջան:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Սույն գործով մյուս ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի բերվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի մայիսի 23-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանը, նախնական համաձայնության գալով Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանի հետ, վերջինիս հետ գործելով խմբի կազմում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակից գաղտնի հափշտակել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ին հատկացված Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ամրակցված խոշոր չափի` 663.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Դաեվո-Տիկո» մակնիշի 466 ՈՍ 02 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը գտել է, որ դատարանի 17.04.2014 թվականի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։
Այսպես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` տուգանքը կիրառվում է անչափահասի ինքնուրույն վաստակի կամ այնպիսի գույքի առկայության դեպքում, որի վրա կարող է տարածվել բռնագանձում։
Ըստ բողոքաբերի` դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ նման պատիժ նշանակելու որևէ հիմք չի ունեցել։ Ինչ վերաբերվում է անչափահաս Անդրանիկ Ասիրյանի այն հայտարարությանը, որ երբեմն ինքը ավտոլվացման կետերում մասնավոր հայեցողական վարձատրությամբ աշխատանքներ է կատարել, այդ հանգամանքը չի կարող հանդիսանալ որպես ինքնուրույն օրինական կարգով վաստակ ունեցողի։
Ամբաստանյալը բնակվում է հոր, մոր, երկու փոքր քույրերի հետ, ընտանիքը սոցիալապես անապահով է և ստանում է աղքատության ընտանեկան նպաստ, սովորել է Երևանի մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների թիվ 6 հատուկ դպրոցում, 08.02.2008 թվականին ախտորոշվել է «չափավոր մտավոր հետամնացություն վարքի փոփոխություններով» և սահմանվել է «հաշմանդամ երեխա» կարգավիճակ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող ավալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է Անդրանիկ Ասիրյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանել, նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ սահմանել փորձաշրջան։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Համաձայն նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Համաձայն վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Համաձայն նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
«(…) Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը»: /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
«(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները»: /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(...)
6. ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7. ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8. ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը (...):
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների`
1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
(...)
4. մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից (...):
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի պահանջների` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
(...)
2. ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.(...):
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը, անձի այլ առանձնահատկությունները` այն, որ ամբաստանյալը դաստիարակվել է երկու ծնողների կողմից, բնակվում է հոր, մոր և երկու փոքր քույրերի հետ, հանդիսանում է ընտանիքի ավագ զավակը, իննամյա կրթությամբ, սովորել է Երևանի մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների թիվ 6 հատուկ (օժանդակ) դպրոցում, դպրոցում սովորել է ցածր առաջադիմությամբ, 08.02.2008 թվականին ախտորոշվել է «չափավոր մտավոր հետամնացություն, վարքի փոփոխություններով» և սահմանվել է «հաշմանդամ երեխա» կարգավիճակ մինչև 01.08.2014 թվականը, ՀՀ ԱՆ «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» ՓԲԸ-ի Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում և ՀՀ ԱՆ «Նարկոլոգիական հանրապետական կենտրոն» ՓԲԸ-ում հաշվառված չէ, ըստ ՀՀ պաշտպանության նախարարության կցագրման թիվ 627 վկայականի պատճենի` 26.04.2012 թվականին բժշկական հանձնաժողովը ճանաչել է «կարիք ունի բուժման», նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցանք կատարելու և պատիժ նշանակելու պահին նրա անչափահաս լինելը /ծնված 11.07.1996 թվականին/, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալն առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը և աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի անչափահասների քրեական պատասխանատվության և պատժի առանձնահատկությունները սահմանող 14-րդ գլխի համապատասխան հոդվածները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն ըստ էության չհիմնավորված հետևության է հանգել` ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու հարցում, որի արդյունքում թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, այն է` չի կիրառել նյութական օրենքի այն նորմը, որը տվյալ դեպքում ենթակա էր կիրառման, ինչը հանգեցրել է դատական սխալի և վիճարկվող դատական ակտն ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով` բեկանելու և փոփոխելու հիմք է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ տուգանքը կիրառվում է անչափահասի ինքնուրույն վաստակի կամ այնպիսի գույքի առկայության դեպքում, որի վրա կարող է տարածվել բռնագանձում:
Տվյալ դեպքում, քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ հարցաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մշտական աշխատանք չունի և երբեմն աշխատում է ավտալվացակայանում:
Դատարանում ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանը, երբ ստուգվել է վերջինիս ինքնությունը, նույնպես հայտնել է, որ աշխատել է ավտոլվացակայանում:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալը պարզաբանել է, որ ավտալվացակայանում աշխատել է դեպքից շուրջ երեք ամիս առաջ, ներկա պահին չի աշխատում, և իրեն աշխատանքի չեն ընդունում իր հիվանդության պատճառով:
Այս պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներով չի հիմնավորվել /այդ թվում պատիժ նշանակելու ժամանակ/ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի ինքնուրույն վաստակ ունենալու կամ գույքի առկայության հանգամանքը, այսինքն` հայտնի չի եղել անչափահասի ինքնուրույն վաստակի կամ գույքի առկայության վերաբերյալ որևէ տեղեկություն, որի նկատմամբ կարող է տարածվել բռնագանձում, մինչդեռ սույն գործով վիճարկվող դատական ակտով ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Բացի այդ, դատարանն իր դատական ակտում, որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել նաև այն, որ նա առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքը, որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այս հանգամանքի առկայության փաստը հաստատելու համար անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանները.
ա. անձը պետք է ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանքը կատարի առաջին անգամ,
բ. հանցանքի կատարումը պետք է պայմանավորված լինի հանցավորի կամքից անկախ գոյություն ունեցող հանգամանքների այնպիսի փոփոխմամբ, կամ համընկմամբ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի իրենց հուզական ազդեցությունն ունենան անձի նկատմամբ, և նպաստեն հանցանքի կատարմանը:
Այսինքն` հանգամանքների պատահական զուգորդումը նախևառաջ փաստի խնդիր է, որը դատարանի կողմից պետք է հաստատվի գործով բացահայտված բոլոր փաստական հանգամանքների համակցությամբ:
Տվյալ դեպքում, դատարանն իր դատական ակտում չի պարզաբանել, թե որ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարվել հանցագործությունը, իր այս հետևությունը որևէ ձևով չի հիմնավորել, չի մատնանշել այն ապացույցները, որոնք վկայում են այս մեղմացնող հանգամանքի առկայության մասին, այդպիսիք բացակայում են նաև քրեական գործի նյութերում: /տես Վճռաբեկ դատարանի Կարեն Պարույրի Հայրապետյանի վերաբերյալ 2009 թվականի հունիսի 02-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/08 որոշման 15-րդ կետը/:
Վերը նշվածից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքը առկա չէ, և այդ առումով դատարանը հանգել է սխալ եզրահանգման:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես` հանցավոր արարքի կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը, ամբաստանյալի կյանքի և դաստիարակության պայմանները, նրա անձի առանձնահատկությունները, հիմք ընդունելով Վերաքննիչ դատարանի վերը նշված պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դատական ակտն ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով պետք է բեկանել և փոփոխել, վերջինիս նկատմամբ համապատասխան հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, քանի այն կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նշված հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները: Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայամանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը:
Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, վերջիններիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` հանգում է այն հետևության, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելի է:
Նման եզրահանգման հագելիս, Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործությունից հետո ամբաստանյալի կողմից դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես այն, որ վերջինս գործի քննության ողջ ընթացքում գտնվելով ազատության մեջ, զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց, և չի խոչընդոտել գործի քննությանը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել:
Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման` 2/երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան` 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի վարքի վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության այլընտքանային պատիժների կատարման բաժնի բնակության վայրի տարածքային բաժանմունքի վրա:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ծնողի հսկողության հանձնելը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
































ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ


Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԵԱՔԴ/0023/01/14

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
17.04.2014թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª

նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Մագդա Գրիգորյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Նելլի Աշրաֆյանի,
պաշտպան` Հայկ Իսրայելյանի,
ամբաստանյալի օրինական
ներկայացուցիչ` Ասյա Ասիրյանի,
տուժողի ներկայացուցիչ` Տիգրան Ավետիսյանի,

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի` ծնված 11.07.1996թ.-ին, քաղաք Գավառում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, դաստիարակվել է երկու ծնողների կողմից, բնակվում է հոր, մոր և երկու փոքր քույրերի հետ, հանդիսանում է ընտանիքի ավագ զավակը, ընտանիքը սոցիալապես անապահով է և ստանում է աղքատության ընտանեկան նպաստ, իննամյա կրթությամբ, սովորել է Երևանի մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների թիվ 6 հատուկ (օժանդակ) դպրոցում, դպրոցում սովորել է ցածր առաջադիմությամբ, 08.02.2008թ. ախտորոշվել է ՙչափավոր մտավոր հետամնացություն, վարքի փոփոխություններով՚ և սահմանվել է ՙհաշմանդամ երեխա՚ կարգավիճակ մինչև 01.08.2014թ., ըստ ՀՀ պաշտպանության նախարարության կցագրման թիվ 627 վկայականի պատճենի` 26.04.2012թ. բժշկական հանձնաժողովը ճանաչել է ՙկարիք ունի բուժման՚, առանց գրանցման աշխատել է ավտոլվացման կետերում որպես ավտոլվացող, չամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և վարձակալությամբ բնակվում է ք. Երևան, Ն. Զարյան 47/1 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման համար, որպես խափանման միջոց է կիրառվել ծնողի հսկողության հանձնելը,
Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանի` ծնված 16.02.1994թ.-ին, Հայաստանի Հանրապետությունում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, 07.03.2014թ.-ից աշխատում է ՙCPS՚ բենզալցակայանում, որպես լիցքավորող, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք. Երևան, Օգանովի փողոց, 15 շենք, բնակարան 2 հասցեում, բնակվում է ք. Երևան, Ն. Զարյան 48 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

2013 թվականի դեկտեմբերի 28-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09135613 քրեական գործը:
2014 թվականի փետրվարի 21-ին Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ նա ՙնախնական համաձայնության գալով Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանի հետ, վերջինիս հետ գործելով խմբի կազմում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակից գաղտնի հափշտակել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ին հատկացված Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ամրակցված խոշոր չափի` 663.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան՚:
2014 թվականի փետրվարի 22-ին Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ նա ՙնախնական համաձայնության գալով Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի հետ, վերջինիս հետ գործելով խմբի կազմում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակից գաղտնի հափշտակել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ին հատկացված Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ամրակցված խոշոր չափի` 663.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան՚:
2014 թվականի փետրվարի 27-ին թիվ 09135613 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
Գևորգ Հովսեփյանը և Անդրանիկ Ասիրյանը գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակից գաղտնի հափշտակել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնին հատկացված և նույն բաժնի 4-րդ բաժանմունքի ավագ օպեր-լիազոր Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ամրակցված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան` ՀՀ ոստիկանությանը պատճառելով խոշոր չափերի հասնող 663.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Այսպես.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն նույնպես մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբեր ամսվա վերջերին, Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցով անցնելիս, նկատել է այդ փողոցի 16/1 շենքի բակում կայանված սպիտակ գույնի ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի, առանց համարանիշների ավտոմեքենա: Այդ մեքենան իրեն հետաքրքրել է, քանի որ ինքն ու իր փեսան` Գևորգ Հովսեփյանը, ցանկացել են ՙփակովի՚ պայմանով ավտոմեքենա գնել: Մոտեցել է մեքենային ու սկսել հարցուփորձ անել այնտեղ գտնվող մարդկանց, ճշտելու համար, թե այդ մեքենան ում է պատկանում և վաճառվում է արդյոք այն, թե` ոչ, սակայն հարցվածներից ոչ ոք չի ճանաչել մեքենայի տիրոջը: Մեքենայի մասին հայտնել է Գևորգին և նրա հետ կրկին գնացել ու փորձել են ճշտել, թե ում է պատկանում այդ մեքնենան, սակայն ոչինչ այդպես էլ չեն կարողացել պարզել: Ինքն ու Գևորգը որոշել են այդ մեքենան գողանալ և 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 01:00-ի սահմաններում միասին գնացել են Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, մոտեցել են ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենային, որի աջ կողմի դռները եղել են բաց, բացել են մեքենայի դուռը ու նստել, որից հետո պտուտակահանով կոտրել են ավտոմեքենայի ղեկի փականը, որպեսզի կարողանան ղեկը պտտեցնել: Դրանից հետո փորձել են հրելով ավտոմեքենան դուրս բերել շենքի բակից, սակայն չեն կարողացել մեքենան տեղից շարժել: Քանի որ ուշ ժամ է եղել ու չեն կարողացել որևէ մեկի կանչել օգնության, գնացել են իրենց տուն ու մորն ասել են, որ ՙփակովի՚ պայմանով մեքենա են գնել, որը սակայն չի աշխատում ու խնդրել են, որ մայրը գա ու իրենց օգնի հրել մեքենան: Մայրը սկզբում չի համաձայնվել, ինքն ասել է, որ մեքնենան անտեր է ու շատ համոզելուց հետո վերջինս մի կերպ համաձայնել է: Այդպես, երեքով գնացել են Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, սակայն կրկին չեն կարողացել մեքենան տեղից շարժել, որից հետո այդ մեքենայի մեջ եղած պարանն ամրացրել են մեքենայի առջևի մասից: Այնուհետև, ինքն ու Գևորգը պատահական տաքսի ավտոմեքենա են կանգնեցրել, որի վարորդին խնդրել են քաշելով տանել Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակում կայանված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Տաքսու վարորդը համաձայնվել է ու միասին եկել են Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենայի առջևի մասից ամրացված պարանը կապել են տաքսու ետնամասից ու այդպես մեքենան քաշելով հասել են Կոմիտասի ՙԵրևան Սիթի՚ խանութի մոտ: Տաքսու վարորդին վճարել են 2000 ՀՀ դրամ, որից հետո վերջինս հեռացել է: Այդտեղից իրենք մեքենան հրելով տարել ու կանգնեցրել են իրենց` Ն. Զարյան 47/1 հասցեի տան բակում: Առավոտյան այդ ավտոմեքենայի վրայից հանել է դրա էլեկտրական մարտկոցը և ձայնարկիչը ու տարել տուն, որպեսզի դրանք լիցքավորեն: Այդ ժամանակ ինքն ու Գևորգը մեքենայի ետևի նստատեղի մոտ տեսել են ոստիկանության ծառայողի համազգեստի գլխարկ: Դա տեսնելով վախեցել են ու մտածել, որ գողացված մեքենան կարող է պատկանել ոստիկանության աշխատակցի: Որոշել են ավտոմեքենայի գույնը փոխել, որպեսզի չբռնվեն ոստիկանության աշխատակիցների կողմից: Այդ ժամանակ գնացել ու իր մորից գումար են խնդրել մեքենան ներկելու համար ու միաժամանակ ասել են, որ նշված մեքենան գողացել են, ինչի մասին նախկինում նրան չէին ասել: Վերջինիս տված գումարով ավտոպահեստամասերի խանութից սև և կանաչ գույնի ներկ են գնել ու դրանցով մեքենան ներկել սև գույնի: Մեքենայի դռներին կանաչ գույնով կատարել են ՙARMENIA՚, իսկ շարժիչի ծածկոցին` ՙLOVE՚ գրառումները: Այդ օրը` 2013թ. դեկտեմբերի 28-ին իրենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցներն ու իրենց բերման ենթարկել ոստիկանություն:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն նույնպես մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել այն մասին, որ իր նշանածի եղբոր` Անդրանիկ Ասիրյանի հետ ցանկացել են ՙփակովի՚ պայմանով ավտոմեքենա գնել: 2013թ. դեկտեմբերի վերջերին Անդրանիկն իրեն ասել է, որ Զեյթունի ՙԵրևան Սիթի՚ խանութից ներքև գտնվող շենքերից մեկի բակում ՙԴաեվո՚ մակնիշի ավտոմեքենա է տեսել ու հարցուփորձ անելուց հետո չի կարողացել պարզել, թե ով է մեքնենայի տերը: Ինքը ցանկացել է անձամբ տեսնել այդ մեքենան և միասին գնացել են Ռուբինյանց փողոց, որտեղ Անդրանիկը ցույց է տվել մեքենան: Այդ մեքենան ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի էր, սպիտակ գույնի, առանց համարանիշների: Կրկին շրջապատի բնակիչներից հարցուփորձ են արել այդ մեքենայի տիրոջ մասին, սակայն ոչ մեկ տեղյակ չի եղել: 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 01:00-ի սահմաններում Անդրանիկի հետ գնացել են նշված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան գողանալու: Մոտեցել են մեքենային ու տեսել, որ շրջակայքում ոչ ոք չկա, իսկ մեքենայի հետևի աջ կողմի դուռը բաց է, բացել են այն ու մտել ներս: Հետո պտուտակահանով կոտրել են ավտոմեքենայի ղեկի փականը, որպեսզի կարողանան ղեկը պտտեցնել: Դրանից հետո փորձել են հրելով ավտոմեքենան դուրս բերել շենքի բակից, սակայն չեն կարողացել մեքենան տեղից շարժել: Քանի որ ուշ ժամ է եղել ու չեն կարողացել որևէ մեկի կանչել օգնության, գնացել են տուն ու Անդրանիկի մորն ասել, որ գա իրենց օգնի: Անդրանիկը մորն ասել է, որ մեքենայի տիրոջ հետ խոսել են ու պիտի գնան մեքենան բերեն, Անդրանիկի մայրը սկզբում չի համաձայնել, այնուհետև Անդրանիկն ասել է, որ այդ մեքենան անտեր է ու շատ համոզելուց հետո վերջինս համաձայնել է: Այդպես, երեքով գնացել են Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, սակայն կրկին չեն կարողացել մեքենան տեղից շարժել: Այդ մեքենայի ետևի նստատեղի վրայից վերցրել են գազարագույն պարան, ամրացրել այն մեքենայի առջևի մասից ու որոշել են տաքսի կանգնեցնել և դրա միջոցով քաշել մեքենան: Այդպես ինքն ու Անդրանիկը Ռուբինյանց փողոցից պատահական տաքսի ավտոմեքենա են կանգնեցրել, որի վարորդին խնդերել են քաշելով տանել Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակում կայանված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Տաքսու վարորդը համաձայնվել է ու միասին եկել են Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենայի առջևի մասից ամրացված պարանը կապել են տաքսու ետնամասից ու այդպես մեքենան քաշելով հասել են Կոմիտասի ՙԵրևան Սիթի՚ խանութի մոտ: Տաքսու վարորդին վճարել են 2000 ՀՀ դրամ, որից հետո վերջինս հեռացել է: Այդտեղից իրենք մեքենան հրելով տարել ու կանգնեցրել են իրենց Ն. Զարյան 47/1 հասցեի տան բակում, իսկ ավտոմեքենայի վրայից հանել են դրա էլեկտրական մարտկոցը և ձայնարկիչը ու տարել տուն: Առավոտյան ժամը 11:00-ի սահմաններում մեքենայի ետևի նստատեղին տեսել է ոստիկանության ծառայողի համազգեստի գլխարկ և այդ մասին ասել է Անդրանիկին: Դրանից իրենք վախեցել են ու որոշել են փոխել մեքենայի գույնը, որպեսզի չբռնվեն ոստիկանության աշխատակիցների կողմից: Անդրանիկը գնացել ու իր մորից գումար է խնդրել մեքենան ներկելու համար ու այդ ժամանակ վերջինիս ասել են, որ նշված մեքենան գողացել են: Անդրանիկի մոր տված գումարով ավտոպահեստամասերի խանութից սև և կանաչ գույնի ներկ են գնել ու դրանցով մեքենան ներկել: Մեքենայի դռներին կանաչ գույնով կատարել են ՙARMENIA՚, իսկ շարժիչի ծածկոցին` ՙLOVE՚ գրառումները: Հաջորդ օրըª 2013թ. դեկտեմբերի 28-ին Անդրանիկենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցներն ու իրենց բերման ենթարկել ոստիկանություն:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարումը, ամբաստանյալ Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարումը, բացի ամբաստանյալների տված խոստովանական ցուցմունքներից, հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Ասյա Ասիրյանը հրաժարվեց որդու` անչափահաս ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց, իսկ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում եղել է տանը քնած: Իրեն արթնացրել են որդին` Անդրանիկ Ասիրյանը և դստեր նշանած Գևորգ Հովսեփյանը: Վերջիններս ասել են, որ ավտոմեքենա են գնել, այնուհետև ասել են, որ այդ մեքենան անտեր է, սակայն չի աշխատում և խնդրել են գնալ ու օգնել իրենց ավտոմեքենան հրելով իրենց տան բակ տեղափոխելու հարցում: Սկզբում չի համաձայնել, ասել է, որ այդ ամենը առավոտյան կանեն, սակայն որդին և Գևորգը շատ են խնդրել ու համոզել իրեն: Այնուհետև, որդու և Գևորգի հետ գնացել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակ, որտեղ վերջիններս ցույց են տվել սպիտակ գույնի, առանց համարանիշների փոքր ավտոմեքենա ու ասել, որ այդ մեքենան են ցանկանում հրելով տանել իրենց տան բակ: Իրենք երեքով հրել են այդ մեքենան, սակայն այն տեղից չի շարժվել, որից հետո Անդրանիկն ու Գևորգը պատահական տաքսի են կանգնեցրել, որի վարորդին խնդրել են գալ և իր ավտոմեքենայով քաշել շենքի բակում կայանված մեքենան: Տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը համաձայնել է ու վերջինիս մեքնան պարանով կապել են սպիտակ մեքենային ու տաքսու վարորդը քաշելով ավտոմեքենան տարել և հասցրել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցի ՙԵրևան Սիթի՚ խանութի դիմաց: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել սպիտակ մեքենայի մեջ: Ճանապարհի կեսը այդ սպիտակ մեքենայի ղեկին եղել է Անդրանիկը, իսկ մյուս կեսը` Գևորգը: ՙԵրևան Սիթի՚ խանութի դիմացից արձակել են պարանը և տաքսին գնացել է, իսկ ինքը, Անդրանիկը և Գևորգը այդտեղից սպիտակ ավտոմեքենան հրելով տարել և կանգնեցրել են իրենց` Ն. Զարյան 47/1 հասցեի տան բակում: Անդրանիկը և Գևորգը մեքենայի մեջից հանել են ձայնարկիչն ու էլեկտրական մարտկոցը ու բերել տուն: Հաջորդ օրն առավոտյան որդին և Գևորգն իրեն ասել են, որ այդ ավտոմեքենան իրականում գողացել են, իսկ իրեն նախկինում այդ մասին չեն ասել, որպեսզի ինքը համաձայնվեր օգնել իրենց մեքնենան տեղափոխելու հարցում: Բացի այդ մեքենայի գողացված լինելու մասին իրեն հայտնել են, քանի որ այդ մեքենայի մեջ հայտնաբերել են ոստիկանության աշխատակցի գլխարկ, որից վերջիններս շատ են վախեցել: Ինքն այդ ամենից շատ է բարկացել ու պահանջել է, որպեսզի նրանք մեքենան տանեն ու հանձնեն տիրոջը, սակայն վերջիններս վախեցել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվելուց: Իրեն խնդրել ու համոզել են գումար տալ ներկ գնելու և ավտոմեքենայի գույնը փոխելու համար, որպեսզի այդպես չբռնվեն ոստիկանների կողմից: Ինքը վախենալով, որ որդին ու ապագա փեսան կատարած գողության համար հնարավոր է բռնվեն ոստիկանների կողմից, նրանց տվել է գումար ներկ գնելու համար: Քիչ անց որդին և Գևորգը բակում կայանված ավտոմեքենան ներկել են սև և կանաչ: Նույն օրը` դեկտեմբերի 28-ին ոստիկանության աշխատակիցները իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանություն:
Վկա Սարիբեկ Ռուստամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ.-ից աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի 4-րդ բաժանմունքում, որպես ավագ օպեր-լիազոր: 2013թ. նոյեմբեր ամսին Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի կողմից իրեն ամրակցվել է ՙԴաեվու-Տիկո՚ մակնիշի, 466 ՈՍ 02 պ/հ-ի ավտոմեքենան: 2013թ. դեկտեմբերի 26-ին աշխատանքից հետո ժամը 22:00-ի սահմաններում նշված ավտոմեքենայով գնացել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 16/1 շենք` հորաքրոջ տուն, իսկ մե քենան կայանել շենքի բակում: Մոտավորապես կես ժամ մնալով այնտեղ դուրս է եկել, որպեսզի գնա տուն: Ցանկացել է ավտոմեքենայի շարժիչը գործի դնել, սակայն մի քանի փորձերից հետո մեքենան չի գործարկվել: Այդ ժամանակ որոշել է այն թողնել Ռուբինյանց 16/1 շենքի բակում և գնալ տուն: Հաջորդ օրը զանգահարել է հորաքրոջ ամուսնուն ու խնդրել, որ մեքենայի վրա տեղադրված 466 ՈՍ 02 պետհամարանիշները հանի մեքենայի վրայից, քանի որ ունեցել է մտավախություն, որ պետհամարանիշները կարող են գողանալ, սակայն մեքենան գողանալու մասին անգամ չի կասկածել: 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին գտնվել է աշխատանքի վայրում, կատարել ծառայողական պարտականությունները, ինչի հետևանքով չի կարողացել գնալ և ավտոմեքենան տանել, իսկ հորաքույրը զանգահարել է ու հայտնել, որ մեքենան գողացել են: Դրանից հետո ինքն անձամբ գնացել ու համոզվել է, որ մեքենան հորաքրոջ շենքի բակում չէ: Այդ մասին զեկուցել է ղեկավարությանը, որից հետո ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում համապատասխան հաղորդում է տվել: Դրանից որոշ ժամանակ անց ոստիկանության ծառայողները հայտնաբերել են իրեն ամրակցված ՙԴաեվու-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան` Կոմիտասի պողոտայի ՙԵրևան Սիթի՚ սուպերմարկետի հարևանությամբ գտնվող Ն. Զարյան փողոցի 47/1 տան բակում: Մեքենայի հետևի նստատեղին ինքը թողել էր իր համազգեստի գլխարկը և գազարագույն մի պարան: Մեքենան եղել է ներկված, վրան կանաչ գույնով առկա են եղել ՙARMENIA՚ և ՙLOVE՚ գրառումները, բացի դրանից մեքենայից բացակայել են էլեկտրական մարտկոցն ու ձայնարկիչը, իսկ մեքնայի փականը կոտրված վիճակում է եղել: Հետագայում տեղեկացել է, որ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի իրեն ամրակցված ավտոմեքենան գողացել են Ն. Զարյան 47/1 տան բնակիչներ Գևորգ Հովսեփյանը և Անդրանիկ Ասիրյանը:
Տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության իրավաբանական վարչությունում, որպես իրավական պաշտպանության բաժնի տեսուչ: 2014թ. հունվար ամսին ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի ավագ օպեր-լիազոր Սարիբեկ Ռուստամյանից տեղեկացել է, որ 2013թ. դեկտեմբերի 27-ին ժամը 04:00-ի սահմաններում Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանը և Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանը Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցում գտնվող 16/1 շենքից մեկի բակից գողացել են ՀՀ ոստիկանությանը պատկանող, Երևան քաղաքի վարչությանը հատկացված և Սարիբեկ Ռուստամյանին ամրակցված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 համարանիշներով ավտոմեքենան: Հետագայում ՀՀ ոստիկանության անունից լիազորվել է հիշյալ դեպքի առթիվ հարուցված քրեական գործով հանդես գալ որպես տուժողի ներկայացուցիչ: Նշված մեքենան հայտնաբերվել է արդեն ներկված վիճակում:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 13-ԱՊ-14 փորձագետի եզրակացությամբ, համաձայն որի` 1.Փորձաքննությանը տրամադրված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 պ/հ ավտոմեքենայի միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ, գնահատվում է 650000 /վեց հարյուր հիսուն հազար/ դրամ: 2. Փորձաքննությանը տրամադրված ավտոմեքենայի մագնիտոլայի միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ, գնահատվում է 1500 (մեկ հազար հինգ հարյուր) դրամ: 3. Փորձաքննությանը տրամադրված ակումուլիատորային մարտկոցի միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ, գնահատվում է 12000 (տասներկու հազար):
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 130-ԱՊ-14 փորձագետի եզրակացությամբ, համաձայն որի` 1.Փորձաքննությանը տրամադրված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 պ/հ ավտոմեքենան ներկելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ, գնահատվում է 50000 /հիսուն հազար/ դրամ:
Մատնադրոշմային փորձաքննության թիվ հմ 126-14 փորձագետի եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննության ներկայացված 29x24մմ կողային չափերով սպիտակ դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված մատնահետքը պիտանի է անձի նույնացման համար և թողնված է Անդրանիկ Ասիրյանի ձախ ձեռքի միջնամատի կողմից:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 29.12.2013թ. կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի` Գևորգ Հովսեփյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակը, որտեղ կայանված է եղել գողացված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, մատնացույց է արել այն ճանապարհը, որտեղով պատահական տաքսի ավտոմեքենան քաշելով տարել է ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այդ ճանապարհն անցնում է Գոգոլ և Դ. Անհաղթ փողոցներով: Մատնացույց է արել նաև Ն. Զարյան 49 տան դիմացի հարթակը և հայտարարել, որ գողացված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան Երևան քաղաքի Ն. Տիգրանյան փողոցից հրելով բերել և կանգնեցրել են նշված հարթակում, որից հետո հանել են մեքենայի էլեկտրական մարտկոցն ու ձայնակրիչը, իսկ հաջորդ օրն առավոտյան մեքենան փչովի ներկերով ներկել են սև և կանաչ գույն` ոստիկանության աշխատակիցների կողմից չբռնվելու նպատակով:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 21.02.2014թ. կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի` Անդրանիկ Ասիրյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 շենքի բակը, որտեղ կայանված է եղել գողացված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Ռուբինյանց և Գոգոլ փողոցների շենքերի մեջտեղով անցնող ճանապարհը և հայտարարել, որ այդ ճանապարհով պատահական տաքսի ավտոմեքենայով քաշել ու տարել են ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան, հասել են Երևանի Կոմիտաս և Ն. Տգրանյան փողոցների խաչմերուկ, որից հետո ճանապարհել են տաքսի ավտոմեքենան: Դրանից հետո, հրելով ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան, տեղափոխել և կանգնեցրել են Ն. Զարյան 49 տան դիմաց գտնվող հարթակում, որից հետո հանել են մեքենայի էլեկտրական մարտկոցն ու ձայնարկիչը, իսկ ավտոմեքենան փչովի ներկերով ներկել են սև և կանաչ գույն` ոստիկանության աշխատակիցների կողմից չբռնվելու նպատակով:
29.12.2013թ. կազմված զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` զննության է ենթարկվել ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Զննության պահին մեքենան պատված է եղել սև գույնով, որի տակից նշմարվել է սպիտակ գույնի ներկը: Մեքենայի դռների վրա կանաչ գույնի ներկով առկա են եղել ՙARMENIA՚ գրառումները, մեքենայի շարժիչի ծածկոցի վրա նույն կանաչ գույնի ներկով առկա է եղել ՙLOVE՚ գրառումը: Մեքենան արտաքինից գտնվել է անվնաս վիճակում, բացակայել են հաշվառման համարանիշները: Ավտոմեքենայի սրահում` ետևի նստատեղում առկա է եղել 2.71սմ երկարությամբ, 4.7սմ լայնությամբ, 2 ծայրերին ամրացված երկաթե բռնակներով գազարագույն պարան, որն առգրավվել է: Ավտոմեքենայի ղեկից ներքև գտնվող փականը զննության պահին եղել է կոտրված վիճակում, որի վերաբերյալ Գ. Հովսեփյանը հայտարարել է, որ նշված փականը կոտրել են ինքն ու Ա. Ասիրյանը, որպեսզի մեքենայի ղեկը պտտվի: Մեքնենայի կառավարման վահանակի վրա առկա է եղել ՙABRO SPRAY PAINT՚ գրառմամբ փչովի ներկի տարրա, որի վերաբերյալ Գ. Հովսեփյանը հայտարարել է, որ դա այն ներկի տարրաներից է, որով ինքն ու Ա. Ասիրյանը ներկել են ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենան:
29.12.2013թ. կազմված առգրավում կատարելու մասին արձանագրությամբ, ըստ որի` Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 47/1 տանից առգրավվել է 1 հատ մեքենայի էլեկտրական մարտկոց և ձայնարկիչ, որոնք ըստ Գ. Հովսեփյանի հայտարարության Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 16/1 հասցեից 27.12.2013թ. հափշտակված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի ավտոմեքենայից իրենց հանած ու տուն տարած էլեկտրական մարտկոցն ու ձայնարկիչն են:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ի պահ հանձնված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հ/հ ավտոմեքենայի և դրա մեջ առկա պարանի առկայությամբ:
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներին, իսկ ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներին, որով էլ նրանք ենթակա են քրեական պատասխանատվության:
Նման եզրահանգման համար դատարանը հիմք է ընդունում ամբաստանյալների, վկաների, տուժողի ներկայացուցչի ցուցմունքները, փորձագետների եզրակացությունները, քննչական փորձարարություններ, առգրավում կատարելու և զննության արձանագրությունները, քանի որ դրանք հակասական չեն, մանրամասն են, հստակ, օբյեկտիվ ու ճշմարտացի են, համապատասխանում են դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքներին և հաստատվում են գործի մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկանի զարգացման աստիճանը, անձի այլ առանձնահատկությունները` այն, որ ամբաստանյալը դաստիարակվել է երկու ծնողների կողմից, բնակվում է հոր, մոր և երկու փոքր քույրերի հետ, հանդիսանում է ընտանիքի ավագ զավակը, իննամյա կրթությամբ, սովորել է Երևանի մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների թիվ 6 հատուկ (օժանդակ) դպրոցում, դպրոցում սովորել է ցածր առաջադիմությամբ, 08.02.2008թ. ախտորոշվել է ՙչափավոր մտավոր հետամնացություն, վարքի փոփոխություններով՚ և սահմանվել է ՙհաշմանդամ երեխա՚ կարգավիճակ մինչև 01.08.2014թ., ՀՀ ԱՆ ՙՀոգեբուժական բժշկական կենտրոն՚ ՓԲԸ-ի Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում և ՀՀ ԱՆ ՙՆարկոլոգիական հանրապետական կենտրոն՚ ՓԲԸ-ում հաշվառված չէ, ըստ ՀՀ պաշտպանության նախարարության կցագրման թիվ 627 վկայականի պատճենի` 26.04.2012թ. բժշկական հանձնաժողովը ճանաչել է ՙկարիք ունի բուժման՚, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու և պատիժ նշանակելու պահին նրա անչափահաս լինելը /ծնված 11.07.1996թ.-ին/, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալն առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը և աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն:
Որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատանանը չի հայտնաբերել:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ասիրյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի: Ամբաստանյալ Ա. Ասիրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի անչափահասների քրեական պատասխանատվության և պատժի առանձնահատկությունները սահմանող 14-րդ գլխի համապատասխան հոդվածները: Ա. Ասիրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված ծնողի հսկողության հանձնելը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրնական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է այն, որ ամբաստանյալն առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը և աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն:
Որպես ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի հայտնաբերել:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Հովսեփյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի, իսկ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրնական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙհայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին՚: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի` ՙդատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության՚:
Տվյալ դեպքում, տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցում չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջն այնքանով, որ չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության, միաժամանակ նրան պետք է իրավունք վերապահել քաղաքացիական հայցը լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙքրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայցը, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով՚:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացուցների հարցին` դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ի պահ հանձնված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հ/հ ավտոմեքենան, ինչպես նաև նշված ավտոմեքենայի մեջ եղած իրեղեն ապացույց հանդիսացող պարանը պետք է վերադարձնել ՀՀ ոստիկանությանը:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ, 87-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 163-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ, հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Անդրանիկ Կարենի Ասիրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված տուգանքի վճարման համար ժամկետ սահմանել մինչև 2015 թվականի ապրիլի 1-ը:
Անդրանիկ Ասիրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված ծնողի հսկողության հանձնելը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Գևորգ Հովհաննեսի Հովսեփյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված տուգանքի վճարման համար ժամկետ սահմանել մինչև 2015 թվականի ապրիլի 1-ը:
Գևորգ Հովսեփյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողի ներկայացուցիչ Տիգրան Ավետիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության, նրան իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Սարիբեկ Պողոսի Ռուստամյանին ի պահ հանձնված ՙԴաեվո-Տիկո՚ մակնիշի 466 ՈՍ 02 հ/հ ավտոմեքենան, ինչպես նաև նշված ավտոմեքենայի մեջ եղած իրեղեն ապացույց հանդիսացող պարանը` վերադարձնել ՀՀ ոստիկանությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան