ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0020/01/14

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

12 մարտի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Մ.Մահտեսյանի
Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Կ.Թորոսյանի
Ա.Գևորգյանի
պաշտպան` Տ.Աբրահամյանի
տուժող` Հ.Միհրանյանի
ամբաստանյալներ` Վ.Թաթոյանի
Ա.Մկրտչյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի պաշտպան Տ.Աբրահամյանի և գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 08-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վահե Նորիկի Թաթոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 14121313 քրեական գործը հարուցվել է 22.04.2013թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ագաջանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. 2013թ. ապրիլի 22-ին Արամ Մկրտչյանը և Վահե Թաթոյանը ձերբակալվել են:
3. Նախաքննության մարմնի 25.04.2013թ. որոշմամբ Վ.Թաթոյանն որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
4. Նախաքննության մարմնի 25.04.2013թ. մեկ այլ որոշմամբ Ա.Մկրտչյանն որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
5. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.04.2013թ. որոշմամբ Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
6. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.04.2013թ. որոշմամբ Վ.Թաթոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
7. 25.04.2013թ. թիվ 14122113 քրեական գործ է հարուցվել քննիչ Գ.Ագաջանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
8. Թիվ 14125913 քրեական գործը հարուցվել է 14.05.2013թ. քննիչ Գ.Ագաջանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ և 118-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն օրը նույն մարմնի մեկ այլ որոշմամբ թիվ 14122113, 14125913 քրեական գործերը միացվել են թիվ 14121313 քրեական գործին` համատեղ վարույթին շնորհելով թիվ 14121313 համարը:
9. Թիվ 15123812 քրեական գործը հարուցվել է 14.06.2013թ. քննիչ Գ.Ագաջանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
10. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. հունիսի 18-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
11. Նույն դատարանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
12. Նույն դատարանի 2013թ. օգոստոսի 15-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
13. Նույն դատարանի 2013թ. օգոստոսի 16-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
14. Նույն դատարանի 2013թ. հոկտեմբերի 16-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 20 /քսան/ օր ժամանակով:
15. Նույն դատարանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 20 /քսան/ օր ժամանակով:
16. Նույն դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
17. Նույն դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 07-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
18. Նույն դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
19. Նախաքննության մարմնի 23.12.2013թ. որոշմամբ թիվ 14121313 քրեական գործով Ա.Մկրտչյանին 25.04.2013թ. առաջադրված մեղադրանքը լրացվել, փոփոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, 117-րդ և 118-րդ հոդվածներով: Նույն մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
20. Նույն մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 14121313 քրեական գործով Վ.Թաթոյանին 25.04.2013թ. առաջադրված մեղադրանքը լրացվել, փոփոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, 117-րդ հոդվածով: Նույն մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Վ.Թաթոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
21. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Թաթոյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
22. Նույն դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
23. 25.02.2014թ. Ա.Մկրտչյանի և Վ.Թաթոյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
24. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 08-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է Վ.Թաթոյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ:
Վ.Թաթոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Վ.Թաթոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 22.04.2013թ.:
Վ.Թաթոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ճանաչվել և հռչակվել է Ա.Մկրտչյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ:
Ա.Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով` պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորն գումարելու միջոցով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի կարգով Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 22.04.2013թ.:
Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Հ.Միհրանյանին վերապահվել է քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը հատուցելու համար:
25. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 06.10.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի պաշտպան Տ.Աբրահամյանը,
26. Նույն դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 15.10.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանը:
27. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 16.10.2014թ. որոշմամբ պաշտպան Տ.Աբրահամյանի և գործով մեղադրող դատախազ Կ.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ քրեական դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վ.Թաթոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և Ա.Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և 118-րդ հոդվածով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2014թ. նոյեմբերի 07-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
28. Վ.Թաթոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, 117-րդ հոդվածներով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի հետ, 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 46 շենքի կից այգում, ուրիշի գույքին տիրանալու նպատակով, հարձակվել են Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանի վրա, որի ընթացքում վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրան դիմադրությունից զրկելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներով` փայտերով և ապակյա շշերով, ծեծի են ենթարկել Հ.Միհրանյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ` քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից` 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով և անդրավարտիքի գրպանից հափշտակելով 61.000 ՀՀ դրամ գումար և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 14-ին Վ.Թաթոյանը, Ա.Մկրտչյանի հետ լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, խմբի կազմում միասնական դիտավորությամբ, Ոստիկանության Զեյթունի բաժնում նախապատրաստվող նյութերի շրջանակում իրենց դեմ բացատրություն տալու, ինչպես նաև գործով վկա Բենիամին Մարգարյանի հետ ընկերական հարաբերություններ ունենալու պատճառով, Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աշոտ Հովսեփի Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին և փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ պատճառելով, գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով պատճառել են վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս, որոնք անզգուշությամբ առաջացրել են Ա.Թորոսյանի մահը:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 18-ին, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 40 շենքի բակում, Վ.Թաթոյանը, Ա.Մկրտչյանի հետ միասին, մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Զաքար Գասպարի Զաքարյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով քթի, մեջքի, ճակատային թմբկության, ձախից այտային շրջանների քերծվածքների, քթի, մեջքի պատռված վերքի, քթոսկրերի քիչ տեղաշարժումով կոտրվածքի, ստորին ծնոտի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի ձևով, պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ:
29. Ա.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, 117-րդ և 118-րդ հոդվաներով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Վահե Նորիկի Թաթոյանի հետ, 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 46 շենքի կից այգում, ուրիշի գույքին տիրանալու նպատակով, հարձակվել են Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանի վրա, որի ընթացքում վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրան դիմադրությունից զրկելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներով` փայտերով և ապակյա շշերով, ծեծի են ենթարկել Հ.Միհրանյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ` քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից` 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով և անդրավարտիքի գրպանից հափշտակելով 61.000 ՀՀ դրամ գումար և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 14-ին Ա.Մկրտչյանը, Վ.Թաթոյանի հետ լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, խմբի կազմում միասնական դիտավորությամբ, ոստիկանության Զեյթունի բաժնում նախապատրաստվող նյութերի շրջանակում իրենց դեմ բացատրություն տալու, ինչպես նաև գործով վկա Բենիամին Մարգարյանի հետ ընկերական հարաբերություններ ունենալու պատճառով, Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աշոտ Հովսեփի Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին և փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ պատճառելով, գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով պատճառել են վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս, որոնք անզգուշությամբ առաջացրել են Ա.Թորոսյանի մահը:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 18-ին, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 40 շենքի բակում, Ա.Մկրտչյանը, Վ.Թաթոյանի հետ միասին, մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Զաքար Գասպարի Զաքարյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով քթի, մեջքի, ճակատային թմբկության, ձախից այտային շրջանների քերծվածքների, քթի, մեջքի պատռված վերքի, քթոսկրերի քիչ տեղաշարժումով կոտրվածքի, ստորին ծնոտի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի ձևով, պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Բացի այդ, Արամ Յուրիկի Մկրտչյանը 2012թ. նոյեմբերի 14-ին, ժամը 10:00-ի սահմաններում ազգականի հասցեին կոպիտ արտահայտություն կատարելու հետ կապված հարցի շուրջ Երևան քաղաքի Արամի փողոցում գտնվող կիսակառույց շենքի նկուղում վիճաբանել է Սամվել Հենրիկի Համբարձումյանի հետ, որի ընթացքում ծեծի է ենթարկել նրան, ձեռքերով և ոտքերով մի քանի անգամ հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` ձախ քունքային շրջանի, աջ աչքի ստորին կոպի, քթի ծայրի քերծվածքների, ձախ ուսահոդի շրջանի, աջ ծնկահոդի շրջանի դրսային մակերեսի արյունազեղման ձևով:
30. Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Վ.Թաթոյանին մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, իսկ ամբաստանյալ Ա.Մկրտչյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով, 118-րդ հոդվածով:
Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալներ Ա.Մկրտչյանի և Վ.Թաթոյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով:

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
31. Պաշտպան Տ.Աբրահամյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և 117-րդ հոդվածով:
Քրեական հետապնդումը իրականացնող մարմինն ամբաստանյալներին՝ Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին առաջադրելով վերը նշված մեղադրանքները, չի հստակեցրել հանցակիցներից յուրաքանչյուրի կատարած արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը։ Մեղադրանքի կողմը ամբաստանյալներին առաջադրել է բացարձակապես նույնաբովանդակ մեղադրանքներ՝ սահմանափակվելով նրանց կատարած արարքների ընդհանրական նկարագրությամբ, այն է՝ <<հարձակվել են Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանի վրա, որի ընթացքում վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրան դիմադրությունից զրկելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներով՝ փայտերով և ապակյա շշերով, ծեծի են ենթարկել Հ.Միհրանյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ՝ քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից՝ 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով և անդրավարտիքի գրպանից հափշտակելով 61.000 ՀՀ դրամ գումար և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի>>, կամ <<ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աշոտ Հովսեփի Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին և փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ պատճառելով, գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով պատճառել են վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս>>, և չի կոնկրետացրել հանցավոր արարքի կատարման ժամանակ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողությունների շրջանակը, մասնավորապես այն, թե կոնկրետ ո՞վ, ո՞ր ձեռքում բռնած, ի՞նչ առարկայով, Հ.Միհրանյանի մարմնի ո՞ր մասին է հարվածել, ե՞րբ և ի՞նչ հանգամանքներում է եղել Հ.Միհրանյանի նկատմամբ հարձակումը, կոնկրետ ե՞րբ, որտե՞ղ և ո՞ր պահին է անբաստանյալների միջև ձեռք բերվել ավազակային հարձակում կատարելու համաձայնությունը, կոնկրետ ի՞նչ համաձայնություն է ձեռք բերվել՝ ու՞մ կողմից, ի՞նչ բնույթի գործողություններ կատարելու, կոնկրետ ո՞վ և ի՞նչ մարմնական վնասվածք է պատճառել Հ.Միհրանյանին, կոնկրետ ո՞վ է Հ.Միհրանյանի անդրավարտիքի գրպանից հանել գումարը և <<Նոկիա 6700>> հեռախոսը, կոնկրետ ո՞վ է Աշոտ Թորոսյանին հարվածել ձեռքով, ո՞վ՝ ոտքով, ո՞վ քանի՞ անգամ է հարվածել և կոնկրետ ու՞մ հարվածներն Ա.Թորոսյանի մարմնի ո՞ր մասին են դիպել, ու՞մ և ո՞ր հարվածից Ա.Թորոսյանի մոտ ի՞նչ բնույթի մարմնական վնասվածքներ են առաջացել, կոնկրետ ու՞մ կողմից հասցված ո՞ր վնասվածքն է անզգուշությամբ առաջացրել Ա.Թորոսյանի մահը։
Խմբի կազմում անձի դեմ ուղղված հանցագործություն կատարելու համար մեղադրանք առաջադրելու դեպքում մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում արտացոլել, թե հանցակիցներից յուրաքանչյուրն ինչպիսի բռնություն է գործադրել և ում նկատմամբ, իսկ ինչ վերաբերվում է առաջադրված մեղադրանքին, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության անմիջական օբյեկտն անձի սեփականությունն է, սակայն անձի առողջությունն և կյանքը նույնպես այս հանցակազմի օբյեկտ են հանդիսանում, այն երկօբյեկտ հանցագործություն է և արարքը 175-րդ հոդվածով որակելու համար անհրաժեշտ նախապայման է, որ հանցավորի գործողությունները, ի թիվս այլնի, զուգորդվեն կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ընդ որում եթե ուշադիր լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմին, ապա երևում է, որ նույնիսկ գործադրված բռնության բնույթը կարևոր նշանակություն ունի, և անձի արարքն այդ հոդվածով որակելու կամ չորակելու համար պարտադիր նախապայման է դատավարական փաստաթղթերում արտացոլել, թե հանցակիցներից յուրաքանչյուրն ինչպիսի բռնություն է գործադրել և ում նկատմամբ։
Դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ հոդվածով նախատեսված կրկին անգամ դատվելու անթույլատրելիության հիմնարար սկզբունքը։ Այն դեպքում, երբ Հակոբ Միհրանյանի կողմից մարմնական վնասվածքներ ստանալու դեպքով /ըստ մեղադրանքի՝ ավազակային հարձակման դրվագ/ առկա է քրեական գործ չհարուցելու և այդ դեպքով որևէ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի չվերացված որոշում, դատարանն անտեսել է այդ հանգամանքն և նույն դեպքով կրկին քրեական պատասխանատվության է ենթարկել Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին՝ խախտելով կրկին անգամ դատվելու անթույլատրելիության քրեադատավարական կարևորագույն սկզբունքը։
Այսպես.
Համաձայն սույն դատաքննությամբ հետազոտված, քրեական գործի 4-րդ հատորի 152-161 թերթերում գտնվող նյութերի, Հակոբ Միհրանյանը և Արման Աշոտի Գևորգյանը 2012թ. օգոստոսի 11-ին, ժամը 18.28-ին մարմնական վնասվածքներով ընդունվել են <<Արմենիա>> ՀԲԿ։ <<Արմենիա>> ՀԲԿ-ից, ինչպես որ կարգն է, որպես առաջին հայացքից հանցագործության դեպքի հատկանիշներ պարունակող դեպքի, դրա մասին հաղորդում են ներկայացրել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին և հետաքննության մարմինը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 180-րդ հոդվածով, ստանալով առերևույթ հանցագործության մասին հաղորդում, ստացման պահից 10 օրվա ընթացքում նախապատրաստել է նյութեր՝ պարզելու համար դեպքն իր մեջ հանցավոր իրադարձություն պարունակում է, թե ոչ։ Այդ նպատակով զննել է <<Արմենիա>> ՀԲԿ-ի կրիմինալ դեպքերի մատյանն և բացատրություններ է պահանջել Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանից, նրա հետ մարմսական վնասվածքներ ստացած ու նրա հետ միասին հիվանդանոց տեղափոխված Արման Աշոտի Գևորգյանից, որոնք տվել են բառացի նույնաբովանդակ բացատրություններ այն մասին, որ իրենք թափառաշրջիկներ են, չունեն մշտական բնակության վայր և որևէ աշխատանք։ Աղբամաններից հավաքած շշերը հանձնելուց առաջացած գումարով գնել են օղու սպիրտ։ Այդ սպիրտն առանց ուտելիքի խմել են, որից հարբել են, հազիվ են կանգնել ոտքի վրա, որոշել են քայլել, որպեսզի մի քիչ սթափվեն և այդ հարբածության պատճառով վայր են ընկել ու իրենց ստացած վնասվածքները հետևանք են իրենց կողմից վայր ընկնելու։ Հետաքննության մարմինը բավարարվելով այսքանով` գտել է, որ այդ դեպքն իր մեջ հանցավոր իրադարձություն չի պարունակում, այսինքն բացակայում է հանցագործության դեպքը։
Հետաքննության մարմինը նախապատրաստելով վերը նշված նյութերը, ստացած լինելով առերևույթ հանցագործության մասին տեղեկություն՝ որոշում չի ընդունել քրեական գործ հարուցելու մասին, որոշում չի ընդունել այդ հաղորդումն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին, այլ, հակառակը, որոշել է քրեական գործ չհարուցել։ 12.04.2012թ. կազմել է գրավոր մասնագիտական եզրակացություն այն մասին, որ Հ.Միհրանյանի և Ա.Գևորգյանի մարմնական վնասվածքներ ստանալու վերաբերյալ դեպքն իր մեջ հանցավոր իրադարձություն չի պարունակում, քանի որ այդ անձանց ոչ ոք վերը նշված վնասվածքները չի պատճառել դիտավորյալ կամ անզգուշությամբ, նրանց չի հարվածել, չի հրել, այլ նրանք իրենք են հարբածության պատճառով ընկել, և որոշել է հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ այդ նյութերը կցել ինչ որ 2-րդ մատյանի և թողնել անհետևանք։
Դատախազն այդ որոշմանը տեղեկանալուց հետո, 7-օրյա ժամկետում չի վերացրել այն, այդ որոշումից անցել է արդեն 2 տարի, սակայն այդ որոշումը չի վերացվել նաև ՀՀ Գլխավոր դատախազի կողմից, այսինքն կա չվերացված որոշում այդ դեպքով քրեական գործ չհարուցելու մասին։
Նման պայմաններում վարույթն իրականացնող մարմինը խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ հոդվածով նախատեսված պահանջները՝ այդ նույն դեպքի արդյունքում Հ.Միհրանյանի կողմից ստացած այդ նույն վնասվածքների վերաբերյալ հարուցել է քրեական գործ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և քրեական հետապնդում է իրականացնում իր պաշտպանյալների նկատմամբ՝ խախտելով կրկին անգամ դատվելու անթույլատրելիության կարևորագույն սկզբունքը, իսկ դատարանը, շարունակելով նախաքննական մարմնի սխալը, այդ դեպքով իր պաշտպանյալների նկատմամբ կայացրել է մեղադրական դատավճիռ։
Բացի վերը նշված խախտումները, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում այդ նույն դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
Դատարանն ամբողջությամբ խեղաթյուրել է տուժող Հ.Միհրանյանի ցուցմունքի բովանդակությունը՝ դրա մեջ ավելացնելով մեղադրական ուղղվածության մտքեր, որոնք Հ.Միհրանյանն իր ցուցմունքում չի հայտնել։ Մասնավորապես, իր ցուցմունքում Հ.Միհրանյանը <<Կարեն Քաբաբյան>> անուն երբևէ չի նշել, այլ նշել է Արման անունը, Հ.Միհրանյանը չի նշել, որ իրենց մոտենալուց մի քանի րոպե հետո Արամը սկսել է իրեն ծեծել, չի նշել, որ Արամը և Վահեն վերցրել են իր մոտ եղած 61.000 ՀՀ դրամը և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսն ու հեռացել:
Դատավճռում նշված ապացույցները գնահատելով համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալներ Ա.Մկրտչյանի և Վ.Թաթոյանի մեդավորությունը՝ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ ավազակություն՝ Հ.Միհրանյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով նրա գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում կատարելու մեջ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ապացուցված է։
Դատաքննությամբ այս դրվագով հետազոտվել են նաև այլ ապացույցներ, որոնք բողոք բերած անձը միջնորդել է դատարանին ճանաչել որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց և դատավճռում հիմնվել նաև դրանց վրա, սակայն դատարանը ոչ միայն այդ ապացույցների վրա չի հիմնվել, այլև խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի պահանջները՝ իր այդ միջնորդությունն ընդհանրապես քննության առարկա չի էլ դարձրել։
Իր պաշտպանյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով առաջադրված մեդադրանքը հիմնավորելու համար միակ ապացույցը Հ.Միհրանյանի ցուցմունքն է։ Իչպես երևում է ամբաստանյալներն ընդհանրապես հերքել են իրենց մասնակցությունը այդ դեպքին, որևէ ականատես վկա գործով չի հարցաքննվել, չկա ոչ մի իրեղեն ապացույց և, փաստորեն, եթե Հ.Միհրանյանի ցուցմունքը համարվի արժանահավատ, ապա միայն այդ ցուցմունքից իրենք կարող են տեղեկանալ, թե 2012թ. օգոստոսի 11-ին ի՞նչ է տեղի ունեցել, ի՞նչ գործողություններ են կատարել ամբաստանյալները, միայն այդ ցուցմունքից կարող են գնահատել հանցակազմի տարրերի առկայությունը, ամբաստանյալների մեղքը` դիտավորությունը, ամբաստանյալների գործողությունները, հանցավոր ոտնձգության ենթարկված հասարակական հարաբերությունները։ Որևէ այլ օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ, ուղղակի կամ անուղղակի ապացույց գործով չկա, որն իրենց հնարավորություն կտա հասկանալ, թե ինչ է կատարվել իրականում դեպքի պահին, դեպքի վայրում, թե ի՞նչ արարք են կատարել ամբաստանյալնները և ի՞նչ դիտավորությամբ։ Այս ապացույցով է մեղադրանքի կողմը հիմնավորված ու ապացուցված համարել առաջադրված մեղադրանքի փաստական հանգամանքները, և այս մի ապացույցով է, փաստորեն, դատարանն ապացուցված համարել այն ինչ արդեն նշվեց։
Տուժող Հ.Միհրանյանն և Ս.Գևորգյանը դեպքի օրը, երբ ընդունվել են հիվանդանոց, եղել են ալկոհոլային հարբածության վիճակում, դա հիմնավորվում է հիվանդանոցի կրիմինալ մատյանների զննության արձանագրություններից: Ընդ որում, նրանք այդ վիճակում հիվանդանոց են ընդունվել ժամը 18.00-ին։ Այդ նույն օրը, 11.08.2012թ., Հ.Միհրանյանն և Ա.Գևորգյանը տվել են բառացիորեն նույնաբովանդակ վերը նշված բացատրությունները:
Եթե դիտեն, որ բացատրություն վերցնող անձը գործել է օրինականության սահմաններում և որևէ դիտավորություն չի ունեցել դեպքի իրական հանգամանքները կոծկել, ապա այդ պաշտոնատար անձը պետք է այդ անձանցից բացատրությունը վերցներ առանձին։ Իսկ եթե Հ.Միհրանյանի և Ա.Գևորգյանի՝ դեպքի օրը տված բացատրություններում նշած հանգամանքները իրականությունը չեն, ապա ինչպես կարող էին հարբած վիճակում գտնվող 2 անձինք իրարից առանձին բացատրություն տալ և պատմել դեպքի իրական հանգամանքներին չհամապատասխանող հանգամանքներն այնպես, որ նրանց բացատրություններում հակասություններ չլիներ, որ նույնիսկ բացատրություն վերցնող անձի մոտ որևէ հակասության վերաբերյալ որևէ հարց չառաջանար։
Այսինքն, ակնհայտ է, որ դեպքի օրը, դեպքից անմիջապես հետո հիվանդանոցում տված բացատրությունում նշված հանգամանքներն են իրական են, այլ ոչ թե դրանից 8 ամիս անց տված հաղորդումում նշած հանգամանքները՝ այսինքն այն, որ Հ.Միհրանյանը և Ա.Գևորգյանը մարմնական վնասվածքներն ստացել են վայր ընկնելու հետևանքով։
Հ.Միհրանյանի նկատմամբ դեպքից 1 տարի 2 ամիս հետո նշանակված դատաբժշկական փորձաքննությամբ անգամ չի հերքվել Հ.Միհրանյանի կողմից վնասվածքներն ընկնելու հետևանքով ստանալու հանգամանքը։ Ա.Գևորգյանի նկատմամբ էլ ընդհանրապես որևէ փորձաքննություն չի նշանակվել։
Չի պարզվել Հ.Միհրանյանի ցուցմունքներում նշված հանգամանքների իսկությունը, թե այդ որտեղից Հ.Միհրանյանին 63.000 ՀՀ դրամ գումար, եթե նա ապրում է փողոցներում, չունի աշխատանք և ամեն օր զբաղված է ալկոհոլամոլությամբ, ոչ ոք չի պարզել, թե այդ որտեղից թափառաշրջիկ Հ.Միհրանյանին <<Նոկիա 6700>> մոդելի բջջային հեռախոս, որը 2012թ. օգոստոսի դրությամբ բավականին թանկարժեք հեռախոսի մոդել է համարվել և նույնիսկ աշխատանք ունեցող ամեն մարդ չի կարողացել այդպիսի ճոխություն իրեն թույլ տալ։ Նույնիսկ այժմ այդ մոդելի ամենահին արտադրանքը 30.000 ՀՀ դրամից էժան գնով հնարավոր չէ գնել, չկան դատաքննության ընթացքում հետազոտված այդպիսի ապացույցներ։ Ոչ ոք չի պարզել, թե այդ որտեղից այդ պահին այդ շենքի մոտ, որտեղ իրենք 7-8 հոգով նստած խմում էին, հայտնվեցին փայտեր, երկաթյա ձողեր և առավել ևս պիվայի շշեր, երբ մինչ այդ Հ.Միհրանյանն իր ցուցմունքում նշում է, որ խմել են իր գնած սպիրտը, իսկ սպիրտն ինչպես բոլոր գիտենք լինում է պլաստմասե տարայի մեջ։ Բոլորի համար անհայտ մնաց, թե դեպքից 8 ամիս անց իրեն ծեծի ենթարկելու և իրենից գումար ու հեռախոս հափշտակելու վերաբերյալ ոստիկանության բաժնում հաղորդում ներկայացնող անձը, ով իր կողմից ուշ հաղորդում ներկայացնելը պատճառաբանել էր այն հանգամանքով, որ նախկին 8 ամիսների ընթացքում անձամբ է փորձել գտնել այդ անձանց և իր գումարն ու հեռախոսը հետ պահանջել, բայց քանի որ չի կարողացել գտնել, նոր միայն դիմել է ոստիկանություն, ինչու ամբողջ գործի ընթացքում այդպես էլ քաղաքացիական հայց չի հարուցում այղ անձանց նկատմամբ և հայտարարում է, որ այդ անձանցից ոչ մի պարտք ու պահանջ չունի, ոչինչ չի պահանջում և իր նկատմամբ իբր այդ արարքները կատարած անձանց նկատմամբ չի բողոքում:
Որևէ փորձ չի արվել պարզել միջադեպին ականատես վկաների, որոնք, եթե հավատանք Հ.Միհրանյանի ցուցմունքին, եղել են։ Հակառակը, երբ ակնհայտ եղել է ականատես վկա՝ բոլոր տվյալներով /անուն ազգանուն հայրանուն, ծննդյան տարեթվով, ծնդավայր, ընտանեկան վիճակ և այլն/, ով կարող էր լույս սփռել այս մութ պատմության վրա, նրա գտնվելու վայրը չի պարզվել և նա չի հարցաքննվել, խոսքը վերաբերվում է Արման Աշոտի Գևորգյանին՝ ծնված 1975թ., Երևան քաղաքում, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված։
Այն, որ Հ.Միհրանյանի կողմից տրված ցուցմունքը հակասական է, անհավանական, բայց դա անտեսվել է, դա դեռ կարելի է հասկանալ, այն որ միայն այդ ցուցմունքը, որը ոչ մի այլ օբյեկտիվ ապացույցով չի հիմնավորվում, բավարար չէ անձանց ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելու և մեղավոր ճանաչելու համար, բայց դա անտեսվում է, դա էլ դատական համակարգի պայմաններում կարելի է հասկանալ, բայց անհասկանալի է, երբ գոնե այդ ցուցմունքը պատշաճ իրավական վերլուծության չի արժանանում և գոնե այդ ցուցմունքով հաստատվող փաստական հանգամանքներով չէ, որ մեղադրանք է առաջադրվում անձանց:
Իր համար և քրեական իրավունքից քիչ թե շատ հասկացող ցանկացած իրավաբանի համար անհասկանալի կմնա, թե Հ.Միհրանյանի վերը մեջ բերած ցուցմունքից մեղադրանքի կողմը և դատարանն ինչպես են ենթադրել, որ իր պաշտպանյալները կատարել են ավազակային հարձակում, դեռ դա էլ մի կողմ, որ նրանք դա կատարել են որպես զենք օգտագործվող առարկանների գործադրմամբ և դեռ դա էլ բավական չէ, մինչ այդ նախնական համաձայնության եկած են եղել այդ հանցագործությունը կատարելու համար միմյանց հետ։
Հ.Միհրանյանի վերը նշած անարժանահավատ ցուցմունքից պարզ է միայն մի բան, որ Ա.Մկրտչյանի մոտ, Հ.Միհրանյանի գույքը հափշտակելու դիտավորություն առաջացել է Հ.Միհրանյանին ծեծի ենթարկելուց հետո։ Այն ժամանակ, երբ Հ.Միհրանյանն իբր ընկած է եղել, և Ա.Մկրտչյանն իբր ասել է. <<այ եսիմ ինչի տղա, փողերդ էլ, հեռախոսդ էլ իմն ա>>, իսկ Հ.Միհրանյանին ծեծի ենթարկելու շարժառիթն եղել է այն, որ նախ Հ.Միհրանյանը միջամտել է, երբ Արամ Մկրտչյանը ծեծելիս է եղել Ա.Գևորգյանին, ապա երբ Ա.Մկրտչյանը վիրավորել է Հ.Միհրանյանին, վերջինս էլ նրան է վիրավորել նույն բառերով, մեջբերում է ցուցմունքից. << Երբ արդեն խմել էինք և գտնվել էինք ալկոհոլի ազդեցության տակ Արամը վեճի բռնվեց Արմանի հետ և սկսեց ծեծի ենթարկել նրան, ես փորձեցի միջամտել և թույլ չտալ Արամին, ծեծի ենթարկել Արմանին, սակայն Արամն ինձ վիրավորեց՝ ասելով <<դու սուս մնա, արա բերդում ճուտ չես եղել>> և ինձ անվանեց <<եսիմ ինչի տղա>. Ես պատասխանեցի Արամին ասելով <<ճուտը դու ես ու եսիմ ինչի տղան էլ ես դու>>, որից հետո միայն Արամը սկսեց ինձ ծեծել, իսկ Վահեն 1-2 անգամ ինձ ձեռքի ափով չափալախեց։ Դրանից հետո Արամն սկսել է իրեն ծեծել փայտերով, երկաթյա ձողերով ու պիվայի շշերով։ Վահեն, տեսնելով, որ Արամը փայտերով, երկաթյա ձողերով, պիվայի շշերով է հարվածում իրեն, միջամտել է ու չի թողել, որ Արամը շարունակի, ասելով. <<Էս ի՞նչ ես անում, արա՛, էս ինչերո՞վ ես խփում էս տղուն, մարդա, կարողա սատկի էթա>>։ Ծեծի ենթարկելուց հետո, երբ արդեն ինքը ընկած է եղել ու գիտակցությունը համարյա թե տեղը չի եղել, Արամն իրեն ասել է. <<այ եսիմ ինչի տղա, փողերդ էլ հեռախոսդ էլ իմն ա>> ու իր ջեբից հանել է իր մոտ գտնվող 61.000 ՀՀ դրամը և բջջային հեռախոսը, ու չի հիշում դրանից հետո ինչ է արել Արամը, իսկ Վահեն իրեն օգնություն է ցույց տվել կանչել է շտապօգնություն ու իրեն տարել են հիվանդանոց, որտեղ ինքն ասել է, որ վնասվածներն ստացել է ընկնելու հետևանքով>>։ Այս ցուցմունքից ակնհայտ է, որ Արամ Մկրտչյանը բռնությունը չի կիրառել գույքը հափշտակելու համար, էլ չի խոսվում Վ.Թաթոյանի մասին, ով, ըստ Հ.Միհրանյանի, իրեն ընդամենը 1-2 անգամ ապտակել է և այն էլ այն բանի համար, որ Ա.Մկրտչյանն իր ընկերն է և ինքը վիրավորել է նրան, Վ.Թաթոյանը նույնիսկ գումարը չի վերցրել, երբևէ գումար չի պահանջել։
Սույն գործով, ինչպես երևում է Հ.Միհրանյանի ցուցմունքից, ի սկզբանե վերջինիս նկատմամբ բռնությունը կիրառվել է ոչ թե նրա գույքը հափշտակելու համար, անձնական այլ դրդումներով և միայն բռնություն կիրառելուց հետո է Ա.Մկրտչյանի մոտ դիտավորություն առաջացել հափշտակել նաև Հ.Միհրանյանի գույքը։
Դա երևում է Հ.Միհրանյանի ցուցմունքի հետևյալ մասից. <<Ծեծի ենթարկելուց հետո, երբ արդեն ես ընկած էի ու գիտակցությունս համարյա թե տեղը չէր, Արամն ինձ ասեց, <<այ եսիմ ինչի տղա, փողերդ էլ, հեռախոսդ էլ իմն ա>> ու իր ջեբից հանել է իր մոտ գտնվող 61.000 ՀՀ դրամը և բջջային հեռախոսը>>, իսկ ավազակային հարձակման դեպքում ինչպես արդեն նշել է բռնությունը պետք է անմիջապես ուղղված լինի ուրիշի գույքը հատշտակելուն։
Այսինքն, ըստ Հ.Միհրանյանի ցուցմունքի, Վ.Թաթոյանի արարքը պետք է որակվեր ուղղակի ծեծ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ դիտավորությամբ Հ.Միհրանյանին ձեռքով մի քանի հարված հասցնելը, իսկ Ա.Մկրտչյանի արարքը պետք է որակվեր հանցագործությունների համակցությամբ՝ Հ.Միհրանյանի աոողջությանը դիտավորությամբ միջին ծանրության վնաս պատճառել՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մաս և Հ.Միհրանյանի գույքի բացահայտ հափշտակություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բայց ոչ երբեք ավազակային հարձակում:
Ինչ վերաբերվում է արարքը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելուն, ապա, ըստ Հ.Միհրանյանի ցուցմունքի, Վ.Թաթոյանը և Ա.Մկրտչյանը մինչև իրենց մոտ գալն իրեն չեն ճանաչել և առավել ևս չեն իմացել ու չէին էլ կարող իմանալ, որ իր մոտ գումար կա։ Իր մոտ գումար լինելու մասին նրանք իմացել են այն ժամանակ, երբ արդեն հաց ուտելիս ու խմելիս են եղել։ Այդ ընթացքում Վ.Թաթոյանն ու Ա.Մկրտչյանը չեն առանձնացել, իրար հետ չեն զրուցել, հարց է առաջանում, այդ որտե՞ղ, ո՞ր պահին և ե՞րբ նրանք նախնական համաձայնություն ձեռք բերեցին Հ.Միհրանյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու վերաբերյալ։
Հ.Միհրանյանի ցուցմունքից պարզ է դաոնում, որ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի նույնիսկ այն գործողությունները, որոնք ավազակային հարձակում չեն, համաձայնեցված չեն եղել։ Մասնավորապես, Հ.Միհրանյանն իր ցուցմունքում նշում է` Վահեն ասաց Արամին. << թարգը տուր արա էս ինչ ես անում, մեխկ ա ու սկորի կանչեց>>, կամ այսպես <<Էս ի՞նչ ես անում, արա՛, էս ինչերո՞վ ես խփում էս տղուն, մարդա, կարողա սատկի էթա>>։ Այն դեպքում, երբ անձանց մեղադրանք է առաջադրվել նախնական համաձայնությամբ որպես զենք օգտագործվող առարկաներով ավազակային հարձակում կատարելու համար, ապա մեղադրանքի կողմը պարտավոր էր ապացույցներ ներկայացնել, որ նախնական համաձյնությունը եղել է նաև որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործածելու շուրջ ևս։
Այսինքն, եթե նույնիսկ դատարանը միայն Հ.Միհրանյանի ցուցմունքը բավարար է համարել առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված համարելու համար, ապա այդ ցուցմունքով էլ Վ.Թաթոյանի արարքում առկա է միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմ` 3 անգամ թաթալոշ տալու առումով, իսկ Ա.Մկրտչյանի արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմ։
Այսինքն, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատավճռում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին, բացի այդ, դատարանը սխալ է մեկնաբանել քրեական օրենքը, սխալ է որակել անձանց արարքները, որը դատավճիռը բեկանելու հիմք է։
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված դրվագին, բողոք բերած անձը նշում է, որ այս դեպքում մեղադրանքի կողմը չի ներկայացրել և դատարանում դատաքննության ընթացքում չի հետազոտվել ոչ մի ապացույց, որևէ ականատես վկայի կամ այլ անձի ցուցմունք, ով կարող էր հայտնել, թե կոնկրետ ի՞նչ գործողություններ են կատարել այդ դեպքի ժամանակ իր պաշտպանյալները, այս դրվագով մեղադրանքը կառուցված է ամբողջությամբ ենթադրությունների վրա, այն ինչ վարույթն իրականացնող մարմինը ենթադրել է, այդպես էլ մեղադրանք է առաջադրել։ Մասնավորապես, չկա որևէ ապացույց, թե որտե՞ղ և ե՞րբ է տեղի ունեցել դեպքը, չկա ապացույց, որ իր պաշտպանյալները դեպքի ժամանակ, եթե նույնիսկ եղել էլ են Ա.Թորոսյանի հետ, ալկոհոլի ազդեցության տակ են եղել, որ նրանցից երկուսն էլ դիտավորություն են ունեցել Ա.Թորոսյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառել, որ Ա.Թորոսյանը ոստիկանության Զեյթունի բաժնում նախապատրաստվող նյութերի շրջանակում իր պաշտպանյալների դեմ բացատրություն է տվել, որ Ա.Թորոսյանը Բենիամին Մարգարյանի հետ ընկերություն է արել, որ իր պաշտպանյալները երկուսով էլ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Ա.Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին, որ նրանք երկուսն էլ Ա.Թորոսյանին պատճառել են փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ՝ գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով։ Այսինքն, որևէ ապացույցով չեն ապացուցել առաջադրված մեղադրանքից և ոչ մի փաստական հանգամանք։
Բողոք բերած անձը նշում է, որ փաստորեն, ծանր հանցագործության այս դրվագով դատարանում հարցաքննվել է ընդամենը մեկ վկա, որը մեղադրանքն ապացուցող որևէ հանգամանք, թեկուզ անուղղակի չի նշել իր ցուցմունքում:
Դատարանը, փաստորեն, մեղադրանքը հաստատված է համարել երկու վկանների նախաքննական ցուցմունքներով, որոնք դատարանում չեն հարցաքննվել։ Պաշտպանական կողմը և՛ նախաքննության ընթացքում և՛ դատարանում զրկված է եղել այդ վկաներին հարցեր տալու և հարցաքննելու հնարավորությունից։
Այսինքն, այս դրվագով էլ գործի փաստական հանգամանքների մասին առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում շարադրված՝ դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին և գործի իրական փաստական հանգամանքներին։ Բացի այդ, դատարանը քրեական օրենքը ճիշտ չի կիրառել, չի անհատականացրել պատասխանատվությունը, չի բացառել ոչ անձնական պատասխանատվությունը և ըստ մեղքի չի պատասխանատվության ենթարկել անձանց, կիրառել է քրեական օրենքի այն հոդվածը, որը ենթակա չէր կիրառման, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերը, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին։ Բացի այդ էլ, դատարանը թույլատրելի համարելով մի անձի նախաքննական ցուցմունք, ով առանց հարգելի պատճառնների չի ներկայացել դատարան և չի հարցաքննվել դատարանում և 2 անձի նախաքննական ցուցմունքները, ում պաշտպանական կողմը զրկված է եղել հարցեր տալու հնարավորությունից, խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի սկզբունքները, որոնք գործին մասնակցող անձանց՝ ամբաստանյալներին, օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու և դրանցում սահմանափակելու ճանապարհով խոչընդոտել է գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, որն էլ ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Այսպիսով, 08.09.2014թ. դատավճիռը՝ մեղադրական մասով՝ բացի Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով կայացված մասի, ենթակա է բեկանման վերը նշված հիմնավորումներով։
32. Ելնելով վերոգրյալից, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով, 376.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 377-379-րդ հոդվածներով, 381.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կոտով, 381-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետորով, 396-398-րդ հոդվածներով, Վերքննիչ դատարանին բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունել։ Մեղադրական մասով՝ բացի Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով կայացված մասի, բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 8-ին կայացրած թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/14 դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ճանաչելով և հռչակելով Վահե Նորիկի Թաթոյանի և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի անմեղությունը նրանց առաջադրված մեղադրանքում բողոքում նշված հիմնավորումներով։
33. Գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանն իր վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 8-ի դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ, ենթակա է բեկանման և փոփոխման` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվամ է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները։
Վերը շարադրված իրավանորմերում և դրանց վերաբերյալ ձևավորված նախադեպային դիրքորոշումներում հստակեցված են այն հանգամանքները, որոնք յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս։ Այդ հանգամանքների համակցությունն էլ որոշում է ՀՀ քրեական օրենքի Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայով սահմանված առավելագույն և նվազագույն պատժաչափերի սահաններում դատարանի սահմանափակ հայեցողության շրջանակները։
Այդ շարքում կարևոր նշանակություն ունի տվյալ արարքի արդյունքում վնասվող հասարակական հարաբերությունների արժեքն առհասարակ, այսինքն՝ անկախ այն հանգամանքից, թև երբ, ում կողմից, և ինչ պայմաններում է խախտվել այն։
Կարևոր նշանակություն ունի տվյալ ժամանակահատվածում տվյալ հանցատեսակի դեմ պայքարի քաղաքականությունը, որի առանձնահատկությունները որոշվում են միանգամայն օբյեկտիվ գործոններով, օրինակ հաշվի առնելով տվյալ հանցատեսակի աճի դինամիկան, կամ առհասարակ հանցավորության դեմ պայքարի քաղաքականության ուղղությունների վերադասավորումը։ Բնականաբար, որոշիչ նշանակություն ունեն նաև կոնկրետ դեպքում հանցագործության կատարման առանձնահատկությունները վայրը, իրադրությունը, միջոցը, գործիքը, ինչպես նաև այն կատարած անձը։
Մարդու առողջությունը կարևոր արժեք է, որն, ի թիվս այլոց պաշտպանվում է նաև քրեական օրենքով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով սահմանված արարքը, որում մեղադրվում են Վ.Թաթոյանը և Ա.Մկրտչյանը, մարդու առողջության դեմ ուղղված առավել վտանգավոր հանցագործությունն է։ Դրա հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանն արտահայտվում է նրանում, որ առողջությանը պատճառված վնասը վտանգավոր է կյանքի համար, այսինքն, համապատասխան միջամտության բացակայության դեպքում կարող է հանգեցնել մարդու մահվան, որը տվյալ դեպքում տեղի է ունեցել։
Ավազակությունը հափշտակությունների շարքում հանրության համար առավել վտանգավոր եղանակն է, և առհասարակ ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված արարքների ամենավտանգավորներից մեկը, որպիսի պայմաններում, դրա որակյալ հանցակազմի դեպքում, օրենսդիրը նախատեսել է պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով և դասել ծանր հանցագործությունների շարքին։ Այս հանցանքի կատարման հետևանքով վտանգի տակ են դրվում նաև անձի կյանքն ու առողջությունը, և դրանով իսկ երևում է հանցավորի հանրության համար բարձր վտանգավորությունը, ով պատրաստ է իր նպատակին հասնելու համար, անտեսելվ ուրիշի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր հետևանքները, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրել։
Նշված հանցագործությունների հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանն ինքնին միանշանակ հանդիսանում է դրա դեմ պայքարի արդյունավետության բարձրացման հրամայական՝ ենթադրելով նաև այդ հանցատեսակի դեմ պայքարի քաղաքականության խստացում։
Այսինքն, ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի նկատմամաբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի չի առել ամբաստանյալններին մեղսագրվող հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրանով վնասված հասարակական հարաբերությունների կարևորությունը, վնաս պատճառելու եղանակը, հանցագործության այդ տեսակի դեմ պայքարի քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Դատարանը վկայակոչել և հաշվի է առել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք որևէ կերպ մեղմացման առումով չեն ազդում ամբաստանյալների մեղսագրվող արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի վրա, այն է՝ ամբաստանյալ Վ.Թաթոյանի խնամքի տակ վեց մանկահասակ երեխա լինելու հանգամանքը, իսկ Ա.Մկրտչյանին՝ նախկինում դատված չլինելու և 2-րդ խմբի հաշմանդամ հանդիսանալու հանգամանքը։
Առաջին ատյանի դատարանն այդպիսով չի հետևել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին և ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ հիշյալ հոդվածներով նշանակել է պատիժ, որը չի բխում վերը մեջբերված և վկայակոչված քրեաիրավական նորմերի և նախադեպային դիրքորոշումների տրամաբանությունից։
Հետևաբար, բողոք բերած անձը գտնում է, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2014թ. սեպտեմբերի 8-ի դատավճռով թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ դատավճռով նշանակվել են պատիժներ, որոնք չեն համապատասխանում կատարված հանցագործությունների ծանրությանը, վտանգավորության աստիճանին և ամբաստանյալների անձին՝ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով։
34. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի 5-րդ կետով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-381-րդ, 395-րդ հոդվածի 2-րդ, 4-րդ կետերով, 399-րդ հոդվածով, բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակիորեն՝ պատժի մասով բեկանել և փոփոխել Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 2014թ. սեպտեմբերի 8-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/14 գործով կայացված դատավճիռը։
Ամբաստանյալ Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով, ինչպես նաև տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 150-պատիկի չափով, ամբաստանյալ Վ.Թաթոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 9/ինը/ տարի ժամկետով, ինչպես նաև տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 100-պատիկի չափով:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Տ.Աբրահամյանի և գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու` ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին արդարացնելու, կամ վերջիններիս նկատմամբ նշանակված պատիժները խստացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I.Ամբաստանյալներ Վահե Նորիկի Թաթոյանին և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանին արդարացնելու մասով.
35. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերի համաձայն`
<<Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից և անզգուշությամբ առաջացրել է տուժողի մահը` պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերի համաձայն`
<< Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ` պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա>>:
36. Ամբաստանյալ Վահե Թաթոյանն իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ապրիլի 22-ին Արաբկիրի բաժնից իրեն մեքենայով տարել են բաժին և ձերբակալել: Աշոտին վաղուց է ճանաչել, նրա դեմ ոչինչ չի ունեցել: Վերջին անգամ Աշոտին տեսել է իրեն ձերբակալելուց 15 օր առաջ, երբ նա իր հեռախոսով զանգահարել է ինչ-որ կնոջ և խոսել են վաճառած երիկամի գումարի մասին: Աշոտի մահվան մասին իմացել է ոստիկանությունում: Հ.Միհրանյանին ընդհանրապես չի ճանաչել, նրան չի ծեծել և նրանից ոչինչ չի վերցրել: Զաքար Զաքարյանին տեսել է Աշոտի հետ: Ամբաստանյալը նշել է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքների հետ որևէ առնչություն չունի:
Ամբաստանյալ Արամ Մկրտչյանն իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ մեղադրանքում նշված դեպքերի հետ առնչություն չունի, իսկ Սամվել Համբարձումյանին մի քանի անգամ հարվածել է, սակայն նրա հեռախոսը չի հափշտակել, նա իր ցանկությամբ է հեռախոսը տվել` վերադարձնելու պայմանով: Մյուս դրվագների հետ ինքը որևէ առնչություն չունի, իրենց զրպարտել են, հնարավոր է` Բենիամինն իրենից վիրավորված է եղել իրեն հարվածելու համար և այդ պատճառով իրենց զրպարտել է:
37. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանին արդարացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալներ Վահե Նորիկի Թաթոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքները հաստատված են քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Հակոբ Միհրանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ <<Սևան>> ՔԿՀ-ում պատիժը կրելուց հետո, 2012թ. հուլիսի 29-ին ազատվել է և եկել Երևան: Չունենալով մշտական բնակության վայր` բնակվել է Մամիկոնյանց 46 շենքի հարակից տարածքում, թափառաշրջիկ Կարեն Քաբաբյանի հետ միասին: 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Կոմիտասի շուկայի խանութներից մեկից գնել է օղի և սննդամթերք, որից հետո Կ.Քաբաբյանի հետ, Մամիկոնյանց 46 շենքի բակում խմել են օղին: Այդ ընթացքում` իրենց են մոտեցել Ա.Մկրտչյանը և Վ.Թաթոյանը: Մի քանի րոպե անց Ա.Մկրտչյանը սկսել է իրեն հարվածել, Վ.Թաթոյանը մեկ-երկու անգամ է ապտակել: Արամը տարբեր առարկաներով հարվածներ է հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին, որից ինքը ընկել է գետնին: Երբ ինքը արդեն չի կարողացել շարժվել, Արամը և Վահեն վերցրել են նրա մոտ եղած 61.000 ՀՀ դրամ գումարը և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը և հեռացել: Տուժողը նշել է նաև, որ ամբաստանյալներից որևէ բողոք կամ նյութական վնասի հատուցման պահանջ չունի:
Տուժող Սամվել Համբարձումյանի ցուցմունքով այն մասին, որ չունենալով մշտական բնակության վայր` 2012թ. նոյեմբերի 7-ից բնակվել է Արամի փողոցի վրա գտնվող կիսակառույց շենքի նկուղում` իր ծանոթներ Ա.Մկրտչյանի և Մ.Սարգսյանի հետ: Նոյեմբերի 12-ին Հանրապետության հրապարակում, ծանոթացել է մի տարեց տղամարդու հետ, ով նույնպես բնակության վայր չի ունեցել և խնդրել է իրեն օգնել: Դրանից հետո ինքը հրավիրել է այդ մարդուն կիսակառույց շենքի նկուղ: Այնուհետև, նոյեմբերի 13-ին ինքը զբաղվել է իր անձնական գործերով և միայն նոյեմբերի 13-ին վերադարձել է նկուղ: Նոյեմբերի 14-ին առավոտյան իր և Ա.Մկրտչյանի միջև վիճաբանություն է ծագել, կապված նշված անծանոթ տղամարդուն գումարով նկուղ հրավիրելու հետ: Այդ ժամանակ, Ա.Մկրտչյանը ծեծի է ենթարկել իրեն և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, իսկ Մ.Սարգսյանը փորձել է բաժանել իրենց: Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ ամբաստանյալներից որևէ բողոք կամ պահանջ չունի:
Վկա Գրիգոր Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Աշոտին տեսել է Վրացական փողոցում` երթուղային տաքսուց իջնելուց` արյունոտված վիճակում: Արյունոտված են եղել նրա դեմքը, ձեռքերը և տաբատը, գլխի հետևի մասում վերք կամ արյուն չի տեսել: Աշոտը դժվարությամբ է քայլել և ինքն ու Գուրգենն օգնել են, որ նա հասնի ցայտաղբյուրին և լվացվի: Լվացվելու ընթացքում ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, սակայն Աշոտը չի կարողացել խոսել և իր հարցերին չի պատասխանել, միայն գլխի շարժումներ է արել, որից ինքը ոչինչ չի հասկացել, այլ բան չի իմացել: Գուրգենը Աշոտին ինչ-որ բան է հարցրել, սակայն ինքը կոնկրետ անուններ չի լսել, Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին չի ճանաչում: Աշոտը Գուրգենի հարցերին չի պատասխանել, քանի որ չէր կարողանում խոսել:
Նախաքննության փուլում վկա Գրիգոր Հակոբյանը ցուցմունք է տվել, որ 2013թ. ապրիլի 14-ին, քայլելով Կոմիտաս պողոտայով և հասնելով Վրացական փողոցի խաչմերուկ, տեսել է Աշոտ Թորոսյանին և Գուրգեն Մկրտչյանին: Աշոտ Թորոսյանի դեմքը եղել է արյունոտ վիճակում և վերջինս չի կարողացել խոսել: Ինքը` Գուրգեն Մկրտչյանի հետ միասին օգնել է Աշոտ Թորոսյանին և տարել շենքի բակում գտնվող ցայտաղբյուրի մոտ` լվացվելու համար: Այդ ընթացքում, Գուրգեն Մկրտչյանը հարցրել է վերջինիս, թե արդյոք Արամ Մկրտչյանն ու Վահե Թաթոյանն են իրեն ծեծի ենթարկել, որին Աշոտ Թորոսյանը գլխի շարժումով դրական պատասխան է տվել և հաստատել այդ հանգամանքը:
Դատարանը, վերլուծելով նախաքննության և դատաքննության փուլերում վկա Գ.Հակոբյանի տված ցուցմունքները, արժանահավատ է համարել վկայի նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, քանի որ այն ձեռք է բերվել օրենքով սահմանված քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ և չի հակասում քրեական գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներին:
Վկա Գուրգեն Մկրտչյանի նախաքննությամբ տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. ապրիլի 14-ին, ժամը 14:00-ի սահմաններում, Կոմիտաս պողոտայով զբոսնելու ընթացքում, հասնելով Վրացական փողոցի խաչմերուկ, նկատել է Ա.Թորոսյանին կանգառում նստած, դեմքի հատվածը արյունոտ վիճակում: Մոտեցել է նրան և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Ա.Թորոսյանը չի կարողացել պատասխանել: Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել նաև Գ.Հակոբյանը: Իրենք միասին ուղեկցել են Ա.Թորոսյանին բակում գտնվող ցայտաղբյուրի մոտ և օգնել լվացվել: Իրենց հարցերին, թե ինչ է պատահել, Ա.Թորոսյանը չի կարողացել պատասխանել: Քանի որ այդ ժամանակահատվածում Ա.Մկրտչյանը և Վ.Թաթոյանը իրենց շրջապատից մի քանի հոգու ծեծի էին ենթարկել, հարցրել է, թե հնարավոր է արդյոք նրանք են ծեծել իրեն: Ի վիճակի չլինելով խոսել` Ա.Թորոսյանը գլխի դրական շարժումով դրական պատասխան է տվել: Դրանից հետո ձեռքով ցույց է տվել, որ իր հետ ամեն ինչ կարգին է և քայլել է Կոմիտաս պողոտայով վերև:
Նախաքննության փուլում վկա Գ.Մկրտչյանի և մեղադրյալ Ա.Մկրտչյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` <<Գուրգեն Մկրտչյանը նշել է, որ 2013 թվականի ապրիլի 14-ին Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկում տեսել է Աշոտ Թորոսյանին` ծեծված և արյունոտված վիճակում, Գրիգոր Հակոբյանի հետ օգնություն է ցուցաբերել նրան, որի ընթացքում իր հարցին, թե Արամն ու Վահեն են ծեծել նրան` Աշոտը ժեստերով դրական պատասխան է տվել>>:
Ներկայումս հանգուցյալ, քրեական գործով վկա Բենիամին Մարգարյանը նախաքննության փուլում 22.04.2013թ. տված բացատրության մեջ մասնավորապես նշել է. <</.../ ապրիլի 14-ին երեկոյան ժամը 17:00-ի սահմաններում, երբ ես գտնվում էի Հրաչյա Քոչար փողոցի վրա գտնվող շենքերից մեկի բակում գտնվող տաղավարներից մեկում, այնտեղ եկան Արամն ու Վահեն և մենք սկսեցինք խմել նրանց բերած օղին, Արամը սկսեց գլուխ գովալ, որ մոտ 2 ժամ առաջ Կոմիտաս շուկայի մոտերը ձեռքով հարվածել է Աշոտի քթին, ինչի արդյունքում նա վայր է ընկել ու գլուխը հարվածել գետնին: /.../ Իսկ Վահեն ասաց, որ ընկած ժամանակ մի քանի անգամ էլ ինքն է ոտքերով հարվածներ հասցրել Աշոտի դեմքին ու մարմնի տարբեր մասերին, և այժմ դժվար թե նա կարողանա տեղից շարժվել/.../>>:
Վկա Բենիամին Մարգարյանը նախաքննության փուլում 26.04.2013թ. հարցաքննության ժամանակ նշել է. <</.../ Աշոտին ծեծելու վերաբերյալ կարող եմ ասել, որ դա արել են Վահեն ու Արամը, քանի որ դրա մասին հենց իրենք են ինձ ասել, իմ հիշելով մոտ 10 օր առաջ: Ապրիլի 14-ին երեկոյան ժամը 5-ի սահմաններում ես նստած էի Քոչարի վրայի տաղավարում, Վահեն ու Արամը եկան` մի շիշ օղի ձեռքներին, միասին մի քիչ խմելուց հետո Արամը սկսեց գլուխ գովել, ասաց <<էն Աշոտին նենց ենք ցխել, իմ նման հիվանդանոցի ապրանք է դառել>>: Ես էլ գիտեմ, որ Վահեն բաքսյորա, որ մի հատ խփի քիթ ու բերանը կջարդի, հարցրեցի ինչի համար եք ծեծել, Արամն ասաց` քո հետ ընկերություն ա անում, դրա համար: Վահեն էլ ասաց <<քացով նենց եմ տվել, չէր կարում հելներ>>: Իրենց պատմելուց հասկացա, որ առաջինը խփելա Արամը, հետո միասին ծեծել են, դա եղել է Արաբկիրի շուկայի հետևի մասում /.../>>:
Նախաքննության փուլում վկա Բենիամին Մարգարյանի և մեղադրյալ Արամ Մկրտչյանի 27.04.2013թ. առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` <<Բ.Մարգարյանը նշել է. <<.../ Արամը ասաց <<հենա Աշոտին ավելի վատ օրն ենք գցել, նենց եմ տվել բերնին, որ չի հելնի>>/.../>>:
Նախաքննության փուլում վկա Բենիամին Մարգարյանի և մեղադրյալ Վահե Թաթոյանի 27.04.2013թ. առերես հարցաքննության ժամանակ Բ.Մարգարյանը նշել է. <</…/ 2013թ. ապրիլի 14-ին կամ 15-ին նստած էի Սունդուկյան 27 շենքի տաղավարում, այդ ժամանակ եկան Արամն ու Վահեն: Մենք նստեցինք խմելու: Մի քանի րոպե հետո Արամն ասաց, որ Աշոտին ինձանից վերան օրնա գցել` <<բոքսով տվեցի քթին, գլխով ընկավ գետնին>>: Արամը Վահեի մասով բան չի ասել /.../>>:
20.12.2013թ. դարձյալ Վ.Թաթոյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Բ.Մարգարյանը նշել է. <<Վահե Թաթոյանը Արամի հետ եկան բեսեդկեն արաղով ու ասացին, որ Աշոտին ցբխել են: Նրանք անգամ չասացին, թե ինչի համար են ցբխել Աշոտին>>:
Վկա Բ.Մարգարյանը 22.11.2013թ. լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ մասնավորապես ցուցմունք է տվել, որ <</.../ այդ ընթացքում Արամն ասաց, որ Աշոտին են ծեծել Վահեի հետ միասին, ինձանից վերան օրն են գցել, իմ իմանալով Կոմիտասի շուկայի տարածքում /.../>>:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` <<Տուժող Հակոբ Միհրանյանը` իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից մատնացույց է արել Արամ Մկրտչյանին և հայտարարել, որ նա է Վահե Թաթոյանի հետ միասին 2012թ. օգոստոսի 11-ին ծեծի ենթարկել իրեն, այդ թվում` տարբեր առարկաներով, որից հետո նրանցից մեկը հափշտակել է իր 61.000 ՀՀ դրամ գումարը և հեռախոսը>>:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` <<Տուժող Հակոբ Միհրանյանը` իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից մատնացույց է արել Վահե Թաթոյանին և հայտարարել, որ նա է Արամ Մկրտչյանի հետ միասին 2012թ. օգոստոսի 11-ին ծեծի ենթարկել իրեն, այդ թվում տարբեր առարկաներով, որից հետո նրանցից մեկը հափշտակել է իր 61.000 ՀՀ դրամ գումարը և հեռախոսը>>:
Տուժող Հ.Միհրանյանի մասնակությամբ կատարված զննման արձանագրության համաձայն` <<Տուժող Հակոբ Միհրանյանը մատնացույց է արել Մամիկոնյանց 46 շենքի հարակից տարածքը, որտեղ 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Արամ Մկրտչյանը և Վահե Թաթոյանը հարձակվել են իր վրա, պատճառել մարմնական վնասվածքներ և հափշտակել իր մոտ եղած 61.000 ՀՀ դրամը և հեռախոսը>>:
Վահե Թաթոյանի մասնակությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության համաձայն` <<Վահե Թաթոյանը մատնացույց է արել Մամիկոնյանց 46 շենքի հարակից տարածքը և հայտարարել, որ 2012 թվականին, որքանով հիշում է սեպտեմբեր ամսին, տեսել է Հակոբ Միհրանյանին ծեծված վիճակում, իսկ նրա կողքին Արամ Մկրտչյանին: Ինքն ընդամենը օգնություն է ցուցաբերել վերջինիս, ինչից հետո հեռացել է>>:
Այլ փաստաթուղթ ճանաչված, ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնից ստացված նյութերում առկա 09.04.2013թ. բացատրության մեջ տուժող Աշոտ Թորոսյանը նշել է, որ <<մշտական բնակության վայր չունի և գիշերում է դրսում: Բենիամինի հետ ծանոթացել է Հր.Քոչար փողոցում` պատահական: Դրանից հետո Բենիամինի հետ ապակյա շշեր է հավաքել ու հանձնել ընդունման կետ: Վահեի և Արամի հետ նույնպես ծանոթացել է Քոչար փողոցում: 2013թ. ապրիլ ամսին, ժամը 10-11-ի սահմաններում Հր.Քոչար փողոցում հանդիպել է Վահեին ու Արամին, խանութից մեկ շիշ օղի են գնել ու գնացել Քանաքեռ, Զատիկ մանկատան մոտ վագոնում բնակվող Բենիամինին տեսակցության: Բենիամինի հետ օղին խմել են, մի քանի բաժակ խմելուց հետո Բենիամինը տաքացել է և վեճի բռնվել Վահեի հետ, այդ ընթացքում նա Վահեին ու նրա ընտանիքին հայհոյել է, իրենք զգուշացրել են, որպեսզի նա նման կերպ իրեն չպահի, սակայն նա մի քանի անգամ հայհոյել է Վահեին ու Արամին:
-<<Այդ պահին Վահեն ու Արամը մի քանի անգամ ձեռքերով հարվածեցին Բենիամինի դեմքին, որպեսզի այլևս հայհոյանք չանի: Այդ ամենը տևել է 10-15 րոպե, որից հետո ես Վահեի ու Արամի հետ դուրս եկա վագոնից ու երթուղայինով գնացինք Կոմիտաս>>:
Ա.Թորոսյանը նշել է նաև, որ ինքը Բենիամինին չի հարվածել, այլ բաժանել է և չի թողել, որ Վահեն ու Արամը հարվածեն նրան>>:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 376 եզրակացության համաձայն` <<Ա.Թորոսյանի մահը վրա է հասել գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարումից` փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածք ստանալու հետևանքով, որն էլ գտնվում է ուղղակի պատճառական կապի մեջ` մահվան հետ: Սույն հետևությունը հիմնավորվում է, դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված` գլխի, դեմքի շրջանների քերծվածքների /տարբեր վաղեմությունների/ արյունազեղումների, սալջարդ վերքի, ստորին ծնոտի հոդախախտի, գլխի մաշկի տակ` աջ և ձախ ծոծրակային, աջ քունքային, ձախ գագաթային արյունազեղումների, ծոծրակային շրջանում` գանգի թաղի ոսկրերի, հետին գանգափոս անցումով` կոտրվածքի, գանգի հիմի` առաջային գանգափոսում կոտրվածքի, գլխուղեղի կարծր և փափուկ թաղանթների տակ, բորբոքային ռեակցիայոքվ` արյունազեղումների, հարաճուն արյունահավաքների, ուղեղանյութում, մեռուկի օջախներով` կետային արյունազեղումների, գլխուղեղի կողմնային փորոքներում` հեղուկ արյան և քիչ քանակի արյան մակարդուկների, գլխուղեղի արտահայտված այտուցի առկայություններով, որոնք պատճառվել են` կենդանության օրոք, մահվանից` շուրջ 2-4 օր առաջ, սահմանափակ մակերեսներ ունեցող բութ առարականերով, չի բացառվում նաև` բռունցքներով, և ունեն տարբեր վաղեմություններ. մասնավորապես քթի` ձախ կողմնային մակերեսի, ստորին շրթունքի աջ կեսի շրջանների քերծվածքները կարող էին պատճառվել` համեմատաբար ավելի վաղ, իսկ մնացածը` որոշակի, ոչ մեծ ժամանակահատվածում, ինչի հետ կապված, ինչպես և` բժշկական փաստթաթղթերի նկարագրական տվյալների մակերեսային լինելու պատճառով, այդպիսիք` տարանջատել, նաև որոշել վերջիններիս առաջացման հաջորդականությունը` հնարավոր չէ: Նման վնասվածքները, միասին վերցրած, կենդանի անձանց մոտ, սովորաբար, համարվում են` առողջությանը ծանր վնաս առաջացնող, կյանքին վտանգ սպառնացող, իսկ տվյալ դեպքում` բերել են մահվան: Դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև` քերծվածքներ, արյունազեղումներ /տարբեր վաղեմությունների/` վերին և ստորին վերջույթների շրջաններում, որոնք ևս` առաջացել են կենդանության օրոք, մահվանից շուրջ 2-ից 4 օր առաջ, բութ առարկաներով. նման վնասվածքները կենդանի անձանց մոտ,ինչպես` առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին, սովորաբար համարվում են` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող, և չեն գտնվում ուղղակի պատճառական կապի մեջ` մահվան հետ:
Ի նկատի ունենալով վերը նշված մարմնական վնասվածքների ձևերը, բնույթը, անատոմիական տեղակայությունները և առաջացման վաղեմությունները, այդպիսիք, իրենց համակցությամբ, հիմնականում չէին կարող առաջանալ` վայր ընկնելու հետևանքով: Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված` ձախ վերին վերջույթի շրջանի ծակված, կետային վերքը հանդիսանում է բժշկական միջամտության /ներերակային ներարկում/ արդյունք: Համաձայն` համապատասխան հիվանդության պատմության պատմագրի տվյալների, Ա.Թորոսյանի մահը վրա է հասել` 16.04.2013թ. ժամը 02:00-ին, ինչը չի հակասում` դիակի դատաբժշկական փորձաքննության արդյունքներին: Ա.Թորոսյանը, կենդանության օրոք, ենթարկվել է` ձախ երիկամի հեռացման/ նեֆրէկտոմիա/ վիրահատության, տառապել է` չափավոր արտահայտված ընդհանուր աթերոսկլերոզով, կորոնարոկարդիոսլերոզով, երկկողմանի, շճաթարախային բրոնխոպնևմոնիայով, որոնք, տվյալ դեպքում, չեն գտնվում պատճառական կապի մեջ` մահվան անմիջական պատճառի հետ: Ա.Թորոսյանի դիակից վերցված արյան դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ` սպիրտներ չեն հայտնաբերվել. ստացիոնարում դրվել է ախտորոշում` <<ալկոհոլային ինտոքսիկացիա>>, սակայն, համաապատասխան որակական և քանակական լաբորատոր քննությունների բացակայության կապակցությամբ, ստույգ որոշել, թե նա ոգելից խմիչք օգտագործել է, և ինչ քանակությամբ` հնարավոր չէ: Դիակի արյան,ներքին օրգանների կտորների,լեղու դատաքիմիական ուսումնասիրության ընթացքում` ալկոլիդների շարքի թմրանյութեր, ինչպես նաև հոգեներգործուն նյութեր` չեն հայտնաբերվել>>:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1989/հ եզրակացության համաձայն` <<Հ.Միհրանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից` 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, հանգամանքներում և ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով>>:
38. Վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, թե <<ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում չի կոնկրետացվել յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողության շրջանակը, որն էլ հիմք է հանդիսանում այդ մեղադրանքները հաստատված չհամարելու համար>>, հիմնավորված չէ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության և գնահատման հիման վրա առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն եզրակացության, որ ամբաստանյալներ Վահե Թաթոյանը և Արամ Մկրտչյանը երկուսն էլ կատարել են առաջադրված մեղադրանքում նկարագրված հանցավոր գործողությունները, ինչի հետևանքով վրա են հասել հանրության համար վտանգավոր հետևանքները, և նրանց գործողությունների շրջանակն առանձնացնելու անհրաժեշտություն չի եղել, որը չի բացառում վերջիններիս գործողություններում հանցակազմի առկայությունը:
39. Հիմնավորված չէ նաև վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, թե <<… դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ հոդվածով նախատեսված` կրկին անգամ դատվելու անթույլատրելիության սկզբունքը` այն դեպքում, երբ Հ.Միհրանյանի կողմից մարմնական վնասվածքներ ստանալու դեպքով /ըստ մեղադրանքի` ավազակային հարձակման դրվագ/ առկա է քրեական գործ չհարուցելու և այդ դեպքով որևէ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի չվերացված որոշում և նույն դեպքով կրկին քրեական պատասխանատվության է ենթարկել Վ.Թաթոյանին և Ա.Մկրտչյանին>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու որոշման առկայության դեպքում բացառվում է քրեական գործը նորոգելը` նույն անձի վերաբերյալ և նույն դեպի առիթով:
Տվյալ դեպքում, Հ.Միհրանյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դեպքի կապակցությամբ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ որոշում գոյություն չունի, որն իհարկե կբացառեր այդ անձանց նկատմամբ և այդ դեպքի առիթով գործը նորոգելը:
Բացի այդ, որոշակիորեն տարբերվում են և չպետք է նույնացվեն նաև Հ.Միհրանյանին մարմնական վնասվածքներ հասցնելու և նրանից ավազակությամբ գումար և գույք հափշտակելու դեպքերը:
40. Ինչ վերաբերվում է ներկայումս հանգուցյալ, քրեական գործով վկա Բենիամին Մարգարյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները որպես անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքի պնդումներին, ապա դրանք նույնպես հիմնավորված չեն` նկատի ունենալով, որ այդ ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմաված նորմերի պահպանմամբ և չեն հանդիսանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով նախատեսված` որպես ապացույց չթույլատրվող նյութ:
41. Վերոգրյալների հիման վրա, Վերաքննիչ դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Թաթոյանը ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի հետ, 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 46 շենքի կից այգում, ուրիշի գույքին տիրանալու նպատակով, հարձակվել են Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանի վրա, որի ընթացքում վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրան դիմադրությունից զրկելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներով` փայտերով և ապակյա շշերով, ծեծի են ենթարկել Հ.Միհրանյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ` քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից` 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով և անդրավարտիքի գրպանից հափշտակելով 61.000 ՀՀ դրամ գումար և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 14-ին Վ.Թաթոյանը, Ա.Մկրտչյանի հետ լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, խմբի կազմում միասնական դիտավորությամբ, Ոստիկանության Զեյթունի բաժնում նախապատրաստվող նյութերի շրջանակում իրենց դեմ բացատրություն տալու, ինչպես նաև գործով վկա Բենիամին Մարգարյանի հետ ընկերական հարաբերություններ ունենալու պատճառով, Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աշոտ Հովսեփի Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին և փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ պատճառելով, գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով պատճառել են վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս, որոնք անզգուշությամբ առաջացրել են Ա.Թորոսյանի մահը: Այսինքն, կատարել է հանցագործություններ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով:
42. Վերոգրյալների հիման վրա, Վերաքննիչ դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Մկրտչյանը, ավազակային հարձակում կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Վահե Նորիկի Թաթոյանի հետ, 2012թ. օգոստոսի 11-ին, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 46 շենքի կից այգում, ուրիշի գույքին տիրանալու նպատակով, հարձակվել են Հակոբ Խաչիկի Միհրանյանի վրա, որի ընթացքում վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրան դիմադրությունից զրկելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներով` փայտերով և ապակյա շշերով, ծեծի են ենթարկել Հ.Միհրանյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ` քթոսկրի, աջից այտոսկրի, վերին ծնոտի, ձախից` 7-8-րդ կողոսկրերի կոտրվածքների ձևով և անդրավարտիքի գրպանից հափշտակելով 61.000 ՀՀ դրամ գումար և <<Նոկիա 6700>> մոդելի հեռախոսը, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Բացի այդ, 2013թ. ապրիլի 14-ին Ա.Մկրտչյանը, Վ.Թաթոյանի հետ լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, խմբի կազմում միասնական դիտավորությամբ, ոստիկանության Զեյթունի բաժնում նախապատրաստվող նյութերի շրջանակում իրենց դեմ բացատրություն տալու, ինչպես նաև գործով վկա Բենիամին Մարգարյանի հետ ընկերական հարաբերություններ ունենալու պատճառով, Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Աշոտ Հովսեփի Թորոսյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին և փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքներ պատճառելով, գլխուղեղի կենսականորեն կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարման ձևով պատճառել են վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս, որոնք անզգուշությամբ առաջացրել են Ա.Թորոսյանի մահը:
Բացի այդ, Արամ Յուրիկի Մկրտչյանը 2012թ. նոյեմբերի 14-ին, ժամը 10:00-ի սահմաններում ազգականի հասցեին կոպիտ արտահայտություն կատարելու հետ կապված հարցի շուրջ Երևան քաղաքի Արամի փողոցում գտնվող կիսակառույց շենքի նկուղում վիճաբանել է Սամվել Հենրիկի Համբարձումյանի հետ, որի ընթացքում ծեծի է ենթարկել նրան, ձեռքերով և ոտքերով մի քանի անգամ հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` ձախ քունքային շրջանի, աջ աչքի ստորին կոպի, քթի ծայրի քերծվածքների, ձախ ուսահոդի շրջանի, աջ ծնկահոդի շրջանի դրսային մակերեսի արյունազեղման ձևով: Այսինքն, կատարել է հանցագործություններ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:

II. Ամբաստանյալներ Վ.Թաթոյանի և Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու մասով.
43. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
44. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Վ.Թաթոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտելով այն, որ նրա խնամքին են գտնվում վեց մանկահասակ երեխաները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է տվյալ հանցագործությունների համար օրենքով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` վերջնական համաչափ պատիժ:
45. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտելով այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, 2-րդ խմբի հաշմանդամ է, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հանցագործությունների համար օրենքով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` վերջնական համաչափ պատիժ:
46. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Տ.Աբրահամյանի և գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալներ Վահե Նորիկի Թաթոյանին և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանին արդարացնելու, կամ վերջիններիս նկատմամբ նշանակված պատիժները խստացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Տ.Աբրահամյանի Աբրահամյանի և գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 08-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վահե Նորիկի Թաթոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և Արամ Յուրիկի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ