գործ` ԵԱՔԴ/0018/01/14



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը

Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Հասմիկ Արտաշեսյանի

մասնակցությամբ` մեղադրող` Դավիթ Կարապետյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Վլադիկ Գալստյանի

ամբաստանյալ` Փեփրուհի Մանդրոյանի

2014 թվականի մարտի 11-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի` ծնված 17.08.1954 թվականին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, այրի, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ 2 փ., 35 տանը, նախկինում դատված`
1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.11.2009թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկի չափով, դատվածությունը մարված,
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.05.2013թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի 4 դրվագներով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով դատապարտվել է տուգանքի 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով, պատժի կատարման վերջնաժամկետ է սահմանվել 2014 թվականի մայիսի 1-ը, պատիժը չկրած:

Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09134613 քրեական գործը:
2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ Աննա Ասատրյանը ճանաչվել է տուժող:
2013 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ թիվ 09134613 քրեական գործով Վլադիկ Գասպարյանը ճանաչվել է տուժողի ներկայացուցիչ:
2014 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար թիվ 09134613 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Նախաքննական մարմնի կողմից Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2010 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2011 թվականի գարունն ընկած ժամանակահատվածում, չարաշահելով Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանի վստահությունը, վերավաճառելու պատրվակով վերջինից վերցրել է զգալի չափերի` ընդհանուր 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամ արժողության հագուստներն ու իրերը և խարդախությամբ հափշտակել դրանք:
2014 թվականի փետրվարի 12-ին Փեփրուհի Մանդրոյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀ բաժանմունքի օպերլիազորների կողմից Երևան քաղաքի Քանաքեռ 2-րդ փողոցի 35 տանից հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:
2014 թվականի փետրվարի 21-ին թիվ 09134613 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2014 թվականի մարտի 10-ի որոշմամբ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ նա 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսից 2011 թվականի մայիս ամիսը ներառյալ ժամանակահատվածում, չարաշահելով Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանի վստահությունը, վերավաճառելու պատրվակով վերջինից վերցրել է զգալի չափերի 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամ արժողության հագուստներ ու իրեր` հափշտակելով դրանք:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք տվել այն մասին, որ ինքը Աննայի շորերը բերելու ժամանակ աշխատելիս է եղել ՙԳալիք՚ համալսարանում: Աննան ինքն է բերել օգտագործած շորերը իր մոտ: Ապրանքը վերցրել է 2010 թվականի հոկտեմբերին: Իրեն հարցրել է կարող է վաճառել դրանք, ինքը պատասխանել է` այո: Ինքը վերադարձրել է 5000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նաև տուժողին ցույց է տվել իր աշխատանքի վայրը: Հետագայում ՙԳալիք՚ համալսարանը տեղափոխվել է այլ վայր: Տեղափոխվելու ժամանակ կորել են շորերը: Ինքը ամեն դեպքում պարտավոր է գումարը վերադարձնել` անկախ նրանից այդ ապրանքները կորել են, թե ոչ: Քանի որ Աննայի համարը փոխվել է, ինքն էլ անընդհատ զանգահարել է և պատասխան չի ստացել, գումարը մնացել է իր մոտ: Երբ իրեն կանչել է քննիչն ու ասել է գործի մասին, ինքն ընդունել է, որ ճանաչում է տուժողին և որ վերջինիս գումար ունի վերադարձնելու: Խնդրում է իրեն 15 օր ժամանակ տրամադրել` այդ գումարը վերադարձնելու համար: Տուժողը իրեն մեկ անգամ է տվել ապրանք: Ինքը տուժողի հետ պայմանավորվել է, որ շորերը վաճառի և գումարը քիչ-քիչ տա նրան: Տուժողը չի եկել, ինքն էլ չի կարողացել կապ հաստատել նրա հետ` գումարը վերադարձնելու համար:
Ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասով կատարած արարքը հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանի կողմից 2014 թվականի մարտի 10-ին դատարան ներկայացված դիմումով այն մասին, որ 2010 թվականի հոկտեմբերի 26-ին հագուստներ է տվել Փեփրուհի Մանդրոյանին: Վերջին անգամ Փեփրուհի Մանդրոյանն իրենից հագուստ է վերցրել 2011 թվականի մայիսի կեսերին: Վերջինս իրեն 121.000 ՀՀ դրամի վնաս է պատճառել և պահանջում է փոխհատուցում: Առողջական խնդիրների պատճառով չի կարող ներկայանալ դատական նիստերին և խնդրել է հիմք ընդունել իր նախաքննական ցուցմունքները:
Տուժող Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին ֆինանսական խնդիրներ ունենալու պատճառով ինքն ու իր մայրը որոշել են իրենց բնակարանի հին իրերն ու հագուստները վաճառել, ինչի կապակցությամբ ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթում հայտարարություն են տվել: Կարճ ժամանակ անց 077-16-35-03 համարից իրեն է զանգահարել մի կին, ներկայացել Փեփրուհի անունով և սկսել հետաքրքրվել իրենց վաճառվող իրերի մասին, ապա ասել, որ ինքը վերավաճառելու մեծ փորձ ունի: Առաջարկել է գալ իրենց բնակարան տեսնել իրերը և տարամադրել նրան: Կարճ ժամանակահատվածում Փեփրուհին ասել է, որ դրանք կվերավաճառի հարմար գներով և իր գումարը կվերադարձնի: Ինքը համաձայնել է Փեփրուհու առաջարկին և 2010թ. հոկտեմբերի 26-ին նրան հրավիրել է իրենց տուն` ծանոթանալու և իր կողմից վաճառվող իրերը զննելու, ինչպես նաև խնդրել է իր հետ բերել իր անձնագիրը, որ իրենք համապատասխան ստացական կազմեն, որից հետո ինքը նրան կհանձնի իր իրերը: 2010թ. հոկտեմբերի 26-ին Փեփրուհին իրենց բնակարան է եկել ինչ-որ անծանոթ կնոջ հետ, որին ներկայացրել է որպես իր հարևանուհի: Փեփրուհին իր մոտ առաքինի և բարետես կնոջ տպավորություն էր թողել, ինչից էլ իր մոտ վստահություն է ներշնչել և ինքը համաձայնել է նրան տրամադրել իր իրերն ու հագուստները վերավաճառելու և գումարը վճարելու համար: Իսկ երբ ինքը խնդրել է, որ նա ցույց տա իր անձնագիրը, նա ասել է, որ մոռացել է և հաջորդ անգամ գալուց կբերի իր հետ: Ինքը կրկին հավատալով և վստահելով նրան ցույց է տվել այն իրերը, որոնք ցանկացել է վաճառել, իսկ նա ասել է, որ բոլորը կվերավաճառի: Ինքը 2 օրինակից այդ շորերի և ապրանքների ցուցակ է կազմել, որի մեկ օրինակը տվել է Փեփրուհուն, իսկ մյուսը` պահել իր մոտ: Պայմանավորվածության համաձայն` Փեփրուհին մեկ շաբաթվա ընթացքում պետք է վերցված հագուստի և իրերի գումարը վերադարձներ, սակայն ժամկետը լրանալուց հետո, նա զանգահարել և ասել է, որ իրերի ու հագուստների մեծ մասն արդեն վաճառել է, գումարն իր մոտ է, սակայն առաջարկել է իր մոտ մնացած հագուստներն էլ տրամադրի իրեն, ինքը դրանք էլ կվերավաճառի և ամբողջ գումարը միանգամից կվերադարձնի: Ինքը կրկին հավատացել է նրան, քանի որ նա շատ գործնական կնոջ տպավորություն է թողել: Գնալով Զեյթուն թաղամասում գտնվող ՙԳալիք՚ համալսարան, որի կոնկրետ հասցեն չգիտի և որտեղ էլ Փեփրուհին աշխատել է որպես հավաքարարուհի, նրան է տվել կանացի և տղամարդու տարբեր տեսակի հագուստներ, որի ժամանակ այլ անձինք ներկա չեն եղել, ու նա նույնպես իրեն որևէ ստացական չի տվել: Դրանից հետո Փեփրուհին իրեն հաճախակի զանգահարել, հայտնել է, որ իբր այս կամ այն հագուստը վաճառել է և գումարները շուտով կվերադարձնի իրեն, սակայն ամեն անգամ տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է գումարի վերադարձը: 2011 թվականի գարնանը` կոնկրետ օրը չի հիշում, Փեփրուհին զանգահարել է իրեն և ասել, որ իրեն տված ամբողջ իրերը վաճառել է, դրանց գումարը իր մոտ է և առաջարկել է հանդիպել, վաճառված հագուստների և իրերի գումարը վերադարձնել և վաճառելու համար նրան կրկին հագուստներ տրամադրել: Ինքը կրկին հավատացել է նրան և նրա առաջարկով գնացել Հր.Ներսիսյան փողոցի վրա գտնվող թիվ 10 արհեստագործական ուսումնարանի մոտ, որ հանդիպի նրան, սակայն այնտեղ է եկել Փեփրուհու ընկերուհին` Մալվինան, և ասել, որ Փեփրուհու հարազատներից մեկի հետ դժբախտ դեպք է պատահել, ինչի պատճառով նա չի կարողացել գնալ այդ հանդիպմանը և խնդրել է հագուստները փոխանցել իրեն, իսկ երբ նա գա, այդ հագուստների ու նախկինում վաճառված իրերի ու հագուստների ամբողջ գումարը կվճարի: Ինքը համաձայնվել և Մալվինային է տվել իր մոտ եղած հագուստները: Հետագայում տեղեկացել է, որ նա դրանք ամբողջությամբ փոխանցել է Փեփրուհուն, ով կրկին վստահեցրել է իրեն, որ դրանք վերավաճառելուց հետո նրան տված ամբողջ իրերի և հագուստների գումարը, որոնց ընդհանուր գումարի չափը կազմել է 126.000 ՀՀ դրամ կվերադարձնի, սակայն Փեփրուհին այդ ժամանակահատվածում իրեն ընդամենը վճարել է 5000 ՀՀ դրամ` ՙԳալիք՚ համալսարանում և ամեն անգամ տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է մնացած` 121.000 ՀՀ դրամ գումարի վերադարձը: Դրանից հետո Փեփրուհին չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին, խուսափել է իր հետ հանդիպելուց և չկարողանալով նրան գտնել, ինքը որոշել է իր մտերիմներից Վլադիկ Գալստյանին լիազորել, որպեսզի նա իր փոխարեն դիմում ներկայացնի ոստիկանություն` նրանց միջոցով փորձելով գտնել Փեփրուհուն և նրանից պահանջել վերադարձնել կամ վերը նշված գումարը, կամ իր իրերն ու հագուստները: Իր վնասը չվերադարձնելու դեպքում պահանջում է, որպեսզի Փեփրուհին ենթարկվի քրեական պատասխանատվության: Վերջին անգամ Փեփրուհուն ապրանքներ է փոխանցել 2011 թվականի մայիսին, սակայն կոնկրետ օրը չի հիշում:
Վկա Վլադիկ Անուշավանի Գալստյանի ցուցմունքով այն մասին, որ տուժող Աննա Ասատրյանի հետ ունի մտերիմ հարաբերություններ: Ինքը տեղյակ է, որ Աննան որոշել է իր տան ապրանքները վաճառել, ինչի կապակցությամբ թերթում հայտարարություն է տվել, հետո ինչ-որ մեկը եկել, ապրանքները վերցրել է: Աննան իրեն պատմել է, որ 2010 թվականի հոկտեմբերին է Փեփրուհուն ապրանք տվել, ասել է նաև, որ երբ հագուստը ցույց է տվել Փեփրուհուն, վերջինիս հարցրել է արդյոք կարող է դրանք վաճառել և որքան կարժենան, Փեփրուհին էլ համաձայնել է վերցնել` պայմանավորված գումարը` 126.000 ՀՀ դրամը շուտ տալու պայմանով: Ինքը տեղյակ է, որ Աննան մի քանի անգամ փորձել է ապրանքների գումարը ետ ստանալ, սակայն ընդամենը մեկ անգամ 5000 ՀՀ դրամ է հաջողվել ետ ստանալ, որը վերցրել է մեկուկեսից երկու տարի առաջ Հրաչյա Ներսիսյան փողոցից, ինչից հետո մնացել է 121.000 ՀՀ դրամ: Դրանից հետո Աննան մոռացել է այդ գումարի մասին: Որոշ ժամանակ անց Աննան իրեն ասել է, որ կարելի է փնտրել այն անձին, ում տվել է ապրանքը, և դիմել են իրավապահ մարմիններին: Որպես տուժողի ներկայացուցիչ` պահանջել է 121.000 ՀՀ դրամ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի դատաքննական ցուցմունքի այն մասը, որ կորցրել է Աննա Ասատրյանի կողմից վերավաճառելու համար իրեն տրված իրերը, ինչպես նաև այն, որ ինքը փորձել է կապվել Աննա Ասատրյանի հետ` գումարները վերադարձնելու համար, սակայն Աննա Ասատրյանը իրեն չի պատասխանել, արժանահավատ չէ և չի համապատասխանում իրականությանը, այն նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Դատաքննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը, վuտահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելով ուրիշի զգալի չափերով գույքը, կատարել է խարդախություն.
2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին ֆինանսական խնդիրներ ունենալու պատճառով Աննա Ասատրյանն ու իր մայրը ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթում տվել են հայտարարություն իրենց տան հին իրերն ու հագուստները վաճառելու կապակցությամբ: Ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին` քննությամբ չպարզված օրը, ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթում տեսնելով հագուստների և այլ իրերի վաճառքի հայտարարություն, զանգահարել է գործով տուժող Աննա Հովհաննեսի Ասատրյանին և պայմանավորվածության համաձայն իր ընկերուհու` քննությամբ չպարզված ոմն Մալվինայի հետ միասին 2010 թվականի հոկտեմբերի 26-ին գնացել են Աննա Ասատրյանի` Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի, 52 բնակարան: Հանդիպման ժամանակ Փեփրուհի Մանդրոյանը հայտնել է, որ վաճառվող իրերը կվերավաճառի և մեկ շաբաթվա ընթացքում գումարը կվճարի Աննա Ասատրյանին, ինչից հետո Փեփրուհի Մանդրոյանը տարբեր տեսակի հագուստներ է վերցրել, ինչի վերաբերյալ երկու օրինակից ստացական է կազմվել, որի մեկ օրինակը մնացել է Աննա Ասատրյանի մոտ, իսկ մյուս օրինակը` Փեփրուհի Մանդրոյանի, որից հետո վերջինս հեռացել է այնտեղից: Մոտ մեկ շաբաթ անց` քննությամբ չպարզված օրը, Փեփրուհի Մադրոյանը զանգահարել է Աննա Ասատրյանին և ասել, որ իրերի և հագուստների մեծ մասն արդեն վաճառել է, գումարն իր մոտ է, որից հետո առաջարկել է մնացած հագուստներն էլ տրամադել իրեն և դրանք վաճառելուց հետո ամբողջ գումարը միանգամից վերադարձնել: Այնուհետև Փեփրուհի Մանդրոյանը հաճախակի զանգահարել է Աննա Ասատրյանին, հայտնել է, որ վաճառված հագուստների գումարները շուտով կվերադարձնի, սակայն ամեն անգամ տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է գումարի վերադարձը: 2011 թվականի գարնանը` քննությամբ չպարզված օրը, Փեփրուհի Մանդրոյանը զանգահարել է Աննա Ասատրյանին և հայտնել, որ ամբողջ իրերը վաճառել է, գումարն իր մոտ է ու առաջարկել է հանդիպել, կրկին հագուստներ վերցնել վաճառելու համար: Աննա Ասատրյանը համաձայնել է, որից հետո պայմանավորվածության համաձայն Փեփրուհի Մանդրոյանին հանդիպելու նպատակով գնացել է Երևան քաղաքի Հր.Ներսիսյան փողոցում գտնվող թիվ 10 արհեստագործական ուսումնարանի մոտ, սակայն Փեփրուհի Մանդրոյանը հանդիպման չի եկել, այլ նրա փոխարեն այնտեղ է գնացել վերջինիս ընկերուհին` քննությամբ չպարզված ոմն Մալվինան, ով հայտնել է, որ Փեփրուհի Մանդրոյանի հարազատներից մեկի հետ դժբախտ դեպք է պատահել, ինչի պատճառով նա չի կարողացել գալ հանդիպմանը և խնդրել է հագուստները փոխանցել իրեն, ինչպես նաև ասել է, որ երբ Փեփրուհի Մանդրոյանը գա, այդ հագուստների ու նախկինում վաճառված իրերի և հագուստների ամբողջ գումարը կվճարի: Աննա Ասատրյանը դարձյալ վստահելով Փեփրուհի Մանդրոյանին ոմն Մալվինային է տվել իր մոտ եղած հագուստները, որոնք վերջինս փոխանցել է Փեփրուհի Մանդրոյանին, ով վերջին անգամ Աննա Ասատրյանից իրեր և հագուստներ է վերցրել 2011 թվականի մայիս ամսվա կեսերին քննությամբ չպարզված օրը: Փեփրուհի Մանդրոյանը կրկին Աննա Ասատրյանին վստահեցրել է, որ դրանք վերավաճառելուց հետո կվերադարձնի ամբողջ իրերի և հագուստների գումարը` 126.000 ՀՀ դրամը, սակայն քննությամբ չպարզված օրը վերջինին 5000 ՀՀ դրամ գումար վճարելուց հետո տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է մնացած` 121.000 ՀՀ դրամ գումարի վերադարձը, իսկ դրանից հետո չի պատասխանել Աննա Ասատրյանի հեռախոսազանգերին, խուսափել է նրա հետ հանդիպելուց և չկարողանալով նրան գտնել, Աննա Ասատրյանը որոշել է իր մտերիմ` գործով վկա Վլադիկ Գալստյանին լիազորել, որպեսզի նա դիմում ներկայացնի ոստիկանություն` նրանց միջոցով փորձելով գտնել Փեփրուհի Մանդրոյանին և նրանից պահանջել վերադարձնել կամ վերը նշված գումարը, կամ իր իրերն ու հագուստները, այնուհետև տուժող Աննա Ասատրյանը դեպքի վերաբերյալ հաղորդում է տվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Այսպիսով, ընդհանուր կարգով սահմանված դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանն ապացուցված է համարում, որ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի:
Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար:


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
Ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը նախկինում եղել է 2 անգամ դատապարտված` 1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.11.2009թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկի չափով, դատվածությունը մարված, 2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.05.2013թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի 4 դրվագներով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով դատապարտվել է տուգանքի 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով, պատժի կատարման վերջնաժամկետ է սահմանվել 2014 թվականի մայիսի 1-ը, պատիժը չկրած: Բացի այդ 25.02.2013թ. և 27.06.2013թ. Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված երկու քրեական գործերը կարճվել են` համապատասխանաբար դիմողի բողոքի բացակայության և տուժողի հետ հաշտվելու հիմքերով:
Ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: (....): Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙԱնձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը՚:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙԴատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս՚:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը սահմանում է` ՙԴատվածությունը մարվում է ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար՚:
Վերը նշված հոդվածի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ արարքը ռեցիդիվով որակելու համար անձը պետք է դատվածություն ունենա հանցավոր արարքը կատարելուց առաջ կատարած հանցավոր արարքի համար:
Սույն գործով թեև առկա է Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի վերաբերյալ դատարանի կողմից 15.05.2013 թվականին կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, որով Փեփրուհի Մանդրոյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որից դեռ մեկ տարի չի անցել, ուստի դատվածությունը դեռևս մարված չէ, սակայն նշված դատավճռով Փեփրուհի Մանդրոյանը դատապարտվել է 2011 թվականի մայիս ամսից մինչև 2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածում կատարած արարքների համար, այսինքն` նախկինում կայացված դատավճռով Փեփրուհի Մանդրոյանը դատապարտվել է ավելի ուշ կատարած արարքների համար, քան սույն գործով կատարած արարքներն են. սույն գործով Փեփրուհի Մանդրոյանի արարքները կատարվել են 2010 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2011 թվականի մայիս ամսի չպարզված օրն ընկած ժամանակահատվածում, որոնք կամ նախորդել կամ էլ համընկել են 2011 թվականի մայիս ամսին, ուստի դատարանը գտնում է, որ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի արարքը ենթակա չէ որակման հանցագործության ռեցիդիվով:
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Հաշվի առնելով Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի կատարած արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, այն, որ նա կին է, մոտ 60 տարեկան, ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատժի անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքներով, դատարանը հանգում է այն համոզման, որ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ տեսակը նշանակելով կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Հաշվի առնելով, որ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանը մինչև սույն գործով դատավճիռ կայացնելը նախկինում կատարած հանցագործությունների համար Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.05.2013 թվականի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի 4 դրվագներով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով դատապարտվել է տուգանքի 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով, պատժի կատարման վերջնաժամկետ է սահմանվել 2014 թվականի մայիսի 1-ը, պատիժը չկրած, ինչը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, ուստի դատարանը գտնում է, որ Փեփրուհի Մանդրոյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ` պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի բովանդակությունից հետևում է, որ դատավճիռ կայացնելուց հետո, եթե պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանք կատարելու համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը, ապա պատիժ է նշանակվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, որից հետո միայն վերջնական պատժին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը, հետևաբար Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել 15.05.2013 թվականի դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը, մինչդեռ նշված դատավճռով Փեփրուհի Մանդրոյանի պատիժն ընդհանրապես կրած չէ:

Քննության առնելով 2014 թվականի մարտի 10-ին Աննա Ասատրյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՔաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2. Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:
(...)՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ:
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
(…)՚
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԴատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության՚:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերը նշված քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում:
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)՚ (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը)։
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը՚ (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշման 14-րդ կետում հղում կատարելով Ա.Մկրտչյանի, Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում արտահայտված և վերը նշված իրավական դիրքորոշումներին արձանագրել է ՙ...որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը: Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը,
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը:
Քաղաքացիական հայցի առարկան, ինչպես արդեն նշվեց, կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա) քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (mutatis mutandis տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս)՚:
Սույն գործի նյութերով հաստատվել է, որ Փեփրուհի Մանդրոյանը հանցագործությամբ Աննա Ասատրյանին պատճառել է 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Վերը շարադրվածից ելնելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալից հօգուտ Աննա Ասատրյանի ենթակա է բռնագանձման 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙՀետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը՚:
Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է միջոցներ ձեռնարկել` քաղաքացիական հայցն ապահովելու նպատակով, հետևաբար հայցագնի` 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամի չափով կալանք պետք է դնել ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքերի դրամական միջոցների վրա, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն, մինչև դատավճռով որոշված քաղաքացիական հայցի վերջնական մարումը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:

Եզրափակիչ մաս.

Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց`

Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.05.2013թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի 4 դրվագներով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուգանքի ձևով նշանակված պատժից 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ տուգանքը և Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք` 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով:
Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանից հօգուտ տուժող Աննա Ասատրյանի բռնագանձել 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամ, որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում:
Հայցագնի` 121.000 /մեկ հարյուր քսանմեկ հազար/ ՀՀ դրամի չափով կալանք դնել ամբաստանյալ Փեփրուհի Բենիամինի Մանդրոյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքերի դրամական միջոցների վրա, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն, մինչև դատավճռով որոշված քաղաքացիական հայցի վերջնական մարումը:
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ