ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ԵԱՔԴ/0012/01/14
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


31 հոկտեմբերի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ.ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ա.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Մ.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
Ա.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Լ.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2013 թվականի նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09131013 քրեական գործը:
2014 թվականի հունվարի 21-ին Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, 2013թ.-ի հոկտեմբերի 27-ին ժամը 14.30-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության գալով Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող <<Պրես Ստենդ>> ՍՊԸ-ին պատկանող կրպակի մոտ բռնության գործադրմամբ, այն է` գրկելով իր նախկին նշանած Ջուլետտա Կարենի Մկրտչյանին, նրան կամքին հակառակ նստեցրել է Ա.Հայրապետյանի կողմից վարած <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան և բացահայտ առևանգել` տանելով դեպի Երևանի Թբիլիսյան խճուղի, որի ընթացքում Ջ.Մկրտչյանն ավտոմեքենայի մեջ համոզել է նրան, որ կշարունակի շփվել նրա հետ, որից հետո նրանք Ջ.Մկրտչյանին կրկին վերադարձրել են նույն վայր:
2014 թվականի հունվարի 21-ին Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, 2013թ.-ի հոկտեմբերի 27-ին ժամը 14.30-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության գալով Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող <<Պրես Ստենդ>> ՍՊԸ-ին պատկանող կրպակի մոտից Մ.Բաղդասարյանի կողմից բռնության գործադրմամբ, այն է` գրկելով վերջինիս նախկին նշանած Ջուլետտա Կարենի Մկրտչյանին, նրա կամքին հակառակ նստեցրել է իր կողմից վարած <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան և բացահայտ առևանգել` տանելով դեպի Երևանի Թբիլիսյան խճուղի, որի ընթացքում Ջ.Մկրտչյանն ավտոմեքենայի մեջ համոզել է Մ.Բաղդասարյանին, որ կշարունակի շփվել նրա հետ, որից հետո նրանք Ջ.Մկրտչյանին կրկին վերադարձրել են նույն վայր>>:
2014 թվականի փետրվարի 14-ին թիվ 09131013 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/:
Դատարանի 09.07.2014թ. դատավճռով Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Մուշ Բաղդասարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Արծրուն Հայրապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:
Դատարանի 09.07.2014թ. դատավճռի դեմ 06.08.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Լ.Մանուկյանը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 19.08.2014թ. և Վերաքննիչ դատարանի23.08.2014թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Բողոքի հեղինակ` մեղադրող Լ.Մանուկյանը գտել է, որ Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, ինչն ազդել է գործի ելքի վրա։
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131 ֊րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի պահանջներին, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության` անձի առևանգման հանցակազմի առկայությունը փաստելու համար պետք է ապացուցել տվյալ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունների առկայությունը և այն հանցավորի կողմից կատարված լինելը։ Մասնավորապես սույն դեպքով ամբաստանյալներին մեղադրանք է առաջադրվել նախնական համաձայնությամբ բռնության գործադրմամբ անձին առևանգելու համար, այսինքն տվյալ դեպքում պարզաբանման ենթակա էին հետևյալ հանգամանքները`
Արդյոք սույն դեպքով առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, մասնավորապես առկա են արդյոք.
ա/ բռնության գործադրումը
բ/ անձին բացահայտ առևանգելը /իր կամքին հակառակ իր գտնվելու վայրից մեկ այլ վայր տեղափոխելը/
գ/տվյալ արարքը մեկից ավելի անձանց կողմից կատարված լինելը, որոնց միջև նախապես համաձայնություն է ձևավորված եղել՝ տվյալ արարքը համատեղ կատարելու վերաբերյալ։
Ըստ բողոքաբերի` ստորև ներկայացված և Դատարանում հետազոտված ապացույցները միանշանակ և լիարժեք պատասխան են տվել ներկայացված հարցադրումներին և բավարար են ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքները վերջիններիս կողմից կատարված լինելու փաստը հաստատված համարելու համար։
Սակայն մինչ հիշյալ հատկանիշների առկայության հարցին անդրադառնալը, հարկ է ընդհանրացնել դեպքի` հետազոտված ապացույցների վերլուծության արդյունքում պարզված հանգամանքները։ Այսպես ամբաստանյալ Մուշ Բաղդասարյանը և գործով տուժող Զ.Մկրտչյանը ծանոթացել են 2013թ. ապրիլ ամսին <<Օդնոկլասսնիկի>> սոցիալական կայքի միջոցով։ Համացանցով շփման ընթացքում Մ.Բաղդասարյանը Ջ.Մկրտչյանին հայտնել է, որ ինքը զբաղվում է սպորտով, բնակվում է ԱՆգլիայում։ Ընթացքում մտերմացել են և որոշել են նշանադրվել, ապա ամուսնանալ, ինչից հետո մեկնել Անգլիա։ 2013թ. օգոստոսի 24-ին տեղի է ունեցել նրանց նշանադրությունը, իսկ հարսանեկան արարողությունը պլանավորել են իրականացնել 2013թ. հոկտեմբերի 12-ին։ Սակայն նշանադրությունից հետո Մ.Բաղդասարյանը խոստովանել է, որ ինքը խաբել է Անգլիայում բնակվելու, ամուսնությունից հետո այնտեղ մեկնելու հանգամանքները։ Զ.Մկրտչյանը հիասթափվելով Մ.Բաղդասարյանից խզել է բոլոր հարաբերությունները վերջինիս հետ։ Դրանից հետո մինչ 2013թ. հոկտեմբերի 27-ը Մ.Բաղդասարյանը բազմիցս փորձել է հանդիպել կամ կապ հաստատել Զ.Մկրտչյանի հետ, սակայն չի ստացվեկլ, իսկ Ջ.Մկրտչյանը և նրա ընտանիքի անդամները պահանջել են հեռու մնալ Զ.Մկրտչյանից։
2013թ. հոկտեմնբերի 27-ին M.Բաղդասարյանը ընկերոջ` Արծրուն Հայրապետյանի հետ, վերջինիս վարած <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմոբիլով հետևել են Զ.Մկրտչյանին և երբ վերջինս <<ռայկոմի կանգառ>> կոչվող ճանապարհահատվածում իջել է երթուղային տաքսիից Մ.Բաղդասարյանը մոտենալով Զ.Մկրտչյանին գրկել է վերջինիս և նրա կամքին հակառակ բռնության գործադրմամբ գրկած տարել դեպի ավտոմոբիլը և նախապես բաց թողնված հետևի դռնով նստեցրել ավտոմոբիլի մեջ։ Մինչ ավտոմոբիլը նստացնելը Զ.Մկրտչյանր պահանջել է գրկից իրեն բաց թողնել` ընթացքում ձեռքով հարվածներ հասցնելով Մ.Բաղդասարյանի թիկունքին` պարանոցի շրջանում պատճառելով վնասվածքներ` քերծվածքների տեսքով։ Զ.Մկրտչյանին հարկադրաբար ավտոմոբիլի մեջ նստեցնելու ժամանակ վնասվածք է առաջացել նաև վերջինիս ձախ դաստակի երկրորդ մատի շրջանում։ Ավտոմոբիլը նստեցնելուց հետո Ա.Հայրապետյանը անմիջապես այն վարել է դեպի Թբիլիսյան խճուղի։
Իսկ նշված իրադարձությունը հաստատվել է ներքոշարադրյալ ապացույցների հեւոազոտմամբ`
Գործով տուժող Ջ.Մկրտչյանի ցուցմունքով, որով վերջինս պնդել է Մ.Բաղդասարյանի կողմից իրեն գրկելու, բռնության գործադրմամբ իր կամքին հակառակ դեպի ավտոմեքենան տեղափոխելու, որի հետևի նստատեղի դուռը բաց է եղել, ապա իր կամքին հակառակ ավտոմոբիլի մեջ նստեցնելու հանգամանքները, ընդ որում նշել է, որ Մ.Բաղդասարյանի կողմից իրեն դեպի ավտոմոբիլը տեղափոխելիս դիմադրել է վերջինիս և ճանկռվածքների տեսքով մարմնական վնասվածքներ պատճառել նրա պարանոցի շրջանում, իսկ հարկադրաբար իրեն ավտոմոբիլը նստեցնելու ժամանակ դիմադրելիս ինքն է մարմնական վնասվածք ստացել։ Ավտոմոբիլ նստեցնելուց հետո վարորդ գործով մյուս ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը անմիջապես վարել է ավտոմոբիլը և իրեն տեղափոխել են Թբիլիսյան խճուղի։ Այդ ընթացքում Մ.Բաղդասարյանը իր ձեռքից վերցրել է բջջային հեռախոսը, որպեսզի չկարողանա զանգ կատարել։
Ինչպես երևում է Զ.Ակրտչյանի ցուցմունքում առկա փաստական տվյալները իրենց մեջ արդեն իսկ բովանդակում են <<քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի` վերը նկարագրված հատկանիշները` բռնության գործադրումը, անձին բացահայտ առևանգելը /իր կամքին հակառակ իր գտնվելու վայրից մեկ այլ վայր տեղափոխելը/, տվյալ արարքը մեկից ավելի անձանց կողմից կատարված լինելը, որոնց միջև նախապես համաձայնություն է ձևավորված եղել տվյալ արարքը համատեղ կատարելու վերաբերյալ։
Այսպես, բռնության գործադրմամբ ավտոմոբիլ նստեցնելու հետ կապված Ջ.Մկրտչյանը կոնկրետ նշել է իր կամքին հակառակ իրեն գրկելու. տեղափոխելու և ավտոմոբիլի մեջ նստեցնելու հանգամանքը։
Այս կապակցությամբ գործով վկա Աշոտ Ադամյանը առերեսման ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, թե ինքը միայն նկատել է, որ Մուշը բռնել է Զ.Մկրտչյանի ձեռքը և այդպես նստեցրել ավտոմոբիլի մեջ, իսկ որպես վկա տված ցուցմունքում նշել է, որ ինքը տեսել է, որ Մուշը մի անծանոթ աղջկա ձեռքից բռնած մոտեցրել է ավտոմոբիլին, բացել հետին դուռը և այդ աղջկան նստեցրել ավտոմեքենան։ Այդ աղջիկը ասել է թող, իսկ Մուշը ասել է, թե մի անհանգստանա, ինքը ցանկանում է միայն հանգիստ խոսել։ Ա.Ադամյանը նույնպես պնդել է Մ.Բաղդասարյանի կողմից հեռախոսը վերցնելու հանգամանքը։
Ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը Զ.Մկրտչյանի հետ առերեսման ժամանակ նշել է, որ չի նկատել, թե ինչպես է Մ.Բաղդասարյանը նստեցրել Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլի մեջ, բայց մի պահ լսել է, որ Զ.Մկրտչյանը ասել է. <<Թող ինձ>>։ Ա.Հայրապետյանը առերեսման ժամանակ նշել է նաև, որ զգացել, հասկացել է, որ Զ.Մկրտչյանը իր կամքով, իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլը։
Ինչ է ստացվում՝
Գործով մյուս ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել, որ Զ.Մկրտչյանը իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլը, պահանջել է թողել իրեն, գործով վկա Ա.Ադամյանը նշել է Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլը նստեցնելու, հեռախոսը նրա ձեռքից վերցնելու մասին։ Այս տվյալները գնահատելով Զ.Մկրտչյանի ցուցմունքների հետ համակցության մեջ միանշանակ կերպով համոզմունք է առաջանում Զ.Մկրտչյանի հաղորդած փաստական տվյալների արժանահավատության վերաբերյալ` մասնավորապես բռնության գործադրմամբ իրեն ավտոմոբիլ նստեցնելու հետ, ընդ որում ուշադրության արժանի է այն փաստը, որ թե Ա.Հայրապետյանը, թե Ա.Ադամյանը, և թե հենց Մ.Բաղդասարյանը իրենց ցուցմունքներում նշել են Զ.Մկրտչյանի ձեռքը բռնած ավտոմոբիլին մոտեցնելու և նստեցնելու մասին, իսկ մոտեցնել և նստեցնել արտահայտությունը իր մեջ հարկադրանք է բովանդակում։
Հարկ է նշել, որ Մ.Բաղդասարյանի կողմից բռնության գործադրման և Զ.Մկրտչյանի կողմից նրան դիմադրելու վերաբերյալ վերջինիս հայտնած տվյալները ապացուցվել են նաև գործով նշանակված դատաբժշկական փորձաքննությունների եզրակացություններով,
Այսպես. Մ.Բաղդասարյանի ձախից, պարանոցի կողմնային մակերեսին հայտնաբերվել են շեղակի դասավորությամբ, իրար զուգահեռ թվով 3 քերծվածքներ, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, իսկ Զ.Մկրտչյանի ձախ դաստակի 2-րդ մատի հիմային ֆալանգի մակերեսին հայտնաբերվել է քերծվածք` ծածկված նուրբ կարմրագորշագույն կեղևով, որը նույնպես առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։ Ընդ որում երկու անձանց մոտ առկա մարմնական վնասվածքների վաղեմությունը համապատասխանում է դեպքի օրվան։
Այսինքն Զ.Մկրտչյանի ցուցմունքը իր հաստատումն է ստացել նաև հիշյալ եզրակացություններով, որպիսիք նույնպես հիմնավորում են բռնության գործադրման հանգամանքը։
Այս վնասվածքների հետ կապված ամբաստանյալ Մ.Բաղդասարյանը ցուցմունք է տվել, թե երբ ինքը բռնել է Ջ.Մկրտչյանի ձեռքը, վերջինս հանկարծակի քաշել է այն` ընթացքում դիպչելով իր պարանոցին։ Նախ վնասվածքների թիվը երեքն է, այսինքն մեկ անգամ դիպչելու հետևանքով այդպիսիք չէին կարող առաջանալ, իսկ, բացի այդ տրամաբանական չէ դեմ դիմաց կանգնած անձանցից մեկի կողմից մյուսի ձեռքը բռնելու ժամանակ մյուսի կողմից ձեռքը քաշելու ժամանակ հարված ստանա դիմացի անձը, այն էլ պարանոցի ձախակողմյան հատվածում։ Այս պայմաններում Մ.Բաղդասարյանի ցուցմունքի ոչ արժանահավատ լինելը կասկածի տեղիք չի տալիս, հետևաբար պետք է հաստատված համարել Ջ.Մկրտչյանի նկարագրած հանգամանքները, ընդ որում Զ.Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել, որ Մ.Բաղդասաոյանի կողմից իր կամքին հակառակ իրեն դեպի ավտոմոբիլ տեղափոխելու ժամանակ ճանկռել է Մ.Բաղդասարյանի պարանոցի շրջանում, իսկ ինչպես դատաբժշկական փորձաքննությամբ հաստատվել է քերծվածքների տեսքով վնասվածքները միմյանց զուգահեռ են, ուստի բողոքաբերը գտել է, որ այդ առումով էլ Զ.Մկրտչյանի ցուցմունքը արժանահավատ է։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ Մ.Բաղդասաոյանը իր ցուցմունքում հայտնել է, որ ինքը սպորտսմեն է , զբաղվում է պրոֆեսիոնալ բոքսով, այսինքն պրոֆեսիոնալ մարզիկի կողմից Զ.Մկրտչյանին առանց որևէ դժվարության գրկելու և ավտոմոբիլի մեջ տեղափոխելու հանգամանքը ևս որևէ կասկածի տեղիք տալ չի կարող։
Այսպիսով, վերը նկարագրված ապացույցները իրենց համակցության մեջ ամբողջությամբ հիմնավորում են Մ.Բաղդասարյանի կողմից բռնության գործադրմամբ Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլին մոտեցնելու և նստեցնելու հանգամանքները, իսկ ավտոմոբիլի դուռը բացված լինելու և Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլը նստեցնելուց հետո ավտոմոբիլը անմիջապես դեպի Թբիլիսյան խճուղի վարելու հետ կապված Ա.Հայրապետյանի գործողություները միանշանակ կերպով հիմնավորում են վերջինիս և Մ.Բաղդասարյանի միջև առկա նախնական համաձայնությունը Զ.Մկրտչյանին առևանգելու հարցում։ Այդ փաստի ապացուցված լինելու մասին է փաստում նաև Ա.Հայրապետյանի այն ցուցմունքը, որտեղ նշել է, որ Զ.Մկրտչյանը իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլի մեջ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրքի 365-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա` դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը,
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն։
Հիշյալ իրավադրույթների վերլուծությունից հետևում է, որ ամբաստանյալի մեղավորության ապացուցված լինելու հարցի շուրջ դատարանի համոզմունքը կարող է ձևավորվել միայն դատական քննության ընթացքում հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, իսկ ապացույցը հավաստի է, եթե այն թույլատրելի է և վերաբերելի տվյալ դեպքին, ինչպես նաև այլ ապացույցների հետ համակցության մեջ բավարար է գործի լուծման տեսանկյունից, հետևաբար նման ապացույցի առկայությունը արդեն իսկ բավարար է դատարանի համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածով նախատեսված հարցերը լուծելու և ամբաստանյալի մեղավորության մասին եզրահանգման գալու համար։
Բողոքաբերը գտել է, որ սույն գործով նախաքննակւսն մարմնի կողմից ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերոշարադրյալ ապացույցները թույլատրելի են և վերաբերելի սույն դեպքին և իրենց համակցության մեջ բավարար են ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքները վերջիններիս կողմից կատարված լինելու վերաբերյալ դատարանի կողմից համապատասխան հետևության հանգելու համար։
Մինչդեռ Դատարանը նույն ապացույցները գնահատելով սխալ եզրահանգման է եկել, որ Մուշ Բաղդասարյանի և Արծրուն Հայրապետյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցագործության կատարմանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նրանց արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը։
Վերոգրյալից ելնելով, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 53, 376, 376¹, 379,380¹ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է`
<<Բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.07.2014թ. ԵԱՔԴ/0012/01/14 դատական ակտը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ` ամբաստանյալներ Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանին և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել>>։

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, ամբաստանյալների և վերջիններիս պաշտպանի պատասխանները բողոքի դեմ, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, առաջին ատյանի դատարանի 09.07.2014թ. դատավճիռը Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Քրեադատավարական մրցակցության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
Ապացույցների ազատ գնահատման հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրների, դատարանի` մեղադրանքի և պաշտպանության կողմում հանդես գալու արգելքի, միայն իրավունքի շահերը արտահայտելու, ապացույցների ազատ գնահատման ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար պահանջների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանը 09.07.2014թ. թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/14 դատավճռով ամբաստանյալներ Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանին և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքներում ճանաչելով անմեղ և արդարացնելով, դատաքննությամբ հետազոտել և գնահատել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցները.
Ամբաստանյալ Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. ապրիլի 3-ին սոցիալական կայքերից մեկի միջոցով ծանոթացել է Ջուլետտա Մկրտչյանի հետ: Ջուլետտան սկսել է իր նամակներին պատասխանել այն բանից հետո, երբ ինքը նշել է, թե գտնվում է Անգլիայում և նրան գրում է այնտեղից, մինչդեռ գտնվել է ՀՀ-ում: Անգլիայում իր իբր գտնվելու մասին նշել է նրա համար, որ Ջուլետտան վերջապես պատասխանի իր բազում նամակներին, որն էլ տվել է իր արդյունքը և վերջինս սկսել է պատասխանել իրեն: Ինքը Բուլղարիայում անցկացրած բռնցքամարտի մարտերից հետո նոր էր վերադարձել Հայաստան և այդ ժամանակ պատրաստվում էր մեկնել Անգլիա: Այդպես որոշ ժամանակ համացանցի միջոցով շփվել են միմյանց հետ, որից հետո որոշել են հանդիպել: Առաջին հանդիպումը տեղի է ունեցել 2013թ. մայիսի 31-ին: Հանդիպումից հետո իրենց շփումն ավելի է սերտացել ու իրենց հանդիպման առաջին օրից սկսած յուրաքանաչյուր օր եղել են միասին` միասին անցկացնելով օրվա մեծ մասը: 2013թ. օգոստոսի 24-ին տեղի է ունեցել իրենց նշանադրությունը, որից հետո սկսել են պատրաստվել իրենց հարսանեկան արարողությանը: Անչափ շատ է սիրել Ջուլետտային, վերջինիս ցանկություններն ու քմահաճույքները բավարարելու համար ինքն արել է ամեն ինչ ու նրան երբևէ ոչ մի հարցում չի մերժել: Նշանադրությունից մի քանի օր անց ինքնակամ խոստովանել է Ջուլետտային, որ Անգլիայից չի եկել, իսկ վերջինս ասել է, որ քանի որ իրեն ստել է կարող են չամուսնանալ, ինչին ինքը պատասխանել է, որ իր Անգլիայում չլինելը եթե նրա համար ունի մեծ նշանակություն, ապա կարող են չամուսնանալ: Ջուլետտան իրենից ժամանակ է խնդրել մտածելու համար և մեկ շաբաթ անց, սեպտեմբերի 17-ին պատասխանել է, որ այդ ամենն իրեն չի հետաքրքրում, իրենք երկուսն էլ սիրում են միմյանց և ինքը ցանկանում է լինել իր հետ: Այդպես շարունակել են հարսանեկան պատրաստությունները և երբ ավարտված են եղել բոլոր նախապատրաստական աշխատանքները, Ջուլետտան իրեն ու իր մորը հրավիրել է իրենց տուն: Սեպտեմբերի 24-ին մոր հետ գնացել են Ջուլետտայենց տուն ու վերջինիս մայրը հատարարել է, որ հասանիք չի լինելու, իրենք այդպես են որոշել, Ջուլետտան իրեն չի ներել ստելու համար: Ջուլետտան ոչինչ չի ասել ու ինքը խնդրել է առանձին խոսել նրա հետ, սակայն թույլ չեն տվել և պահանջել են հեռանալ: Ինքը մեկ տարի ժամանակ է խնդրել, որպեսզի գնա և բռնցքամարտեր անցկացնելու միջոցով գումար աշխատի, քանի որ համոզված է եղել, որ այդ ամենը տեղի է ունենում գումարի պատճառով: Վերջիններս դրան համաձայնվել են: Դրանից մի քանի օր անց Ջուլետտան զանգահարել է իրեն ու տեղեկացրել, որ իրենց մեջ ամեն ինչ վերջացած է, ինքը խնդրել է հանդիպել և խոսել նրա հետ, սակայն վերջինս մերժել է: 2013թ. հոկտեմբերի 12-ին, երբ նշանակված է եղել իրենց հարսանեկան արարողությունը, զանգահարել է Ջուլետտային, ով լաց է եղել ու ասել է, որ չի ցանկացել, որպեսզի նման բան լիներ և անջատել է հեռախոսը: Դրանից հետո ինքը ոչ մի կերպ չի կարողացել կապնվել նրա հետ, քանի որ վերջինս փոխել էր իր հեռախոսահամարը, բացի այդ 2 անգամ այցելել է նրանց տուն ու փորձել խոսել հետը, սակայն իրեն թույլ չեն տվել: Այդ ողջ ընթացքում ինքը գտնվել է ընկճված վիճակում ու տանից ընդհանրապես դուրս չի եկել: 2013թ. հոկտեմբերի 27-ին իրեն է զանգահարել իր ընկեր Արծրունը և առաջարկել դուրս գալ զբոսնելու, ինքն էլ համաձայնվել է: Այդպես դուրս են եկել ու մեքենայով գնացել դեպի <<Ռայկոմ>>, որտեղից ընկերը պետք է գումար վերցներ և այցելեր ինչ-որ գործակալություն: Իրենց հետ է եղել նաև իրենց ընկեր Աշոտը: Երբ <<Ռայկոմում>> մեքենան կանգնած է եղել ճանապարհի երթևեկելի հատվածի երկրորդ շարքում, ինքը <<Ռայկոմի>> կանգառից մի փոքր ներքև, դրսում կանգնած է եղել: Այդ ժամին` մոտավորապես ժամը 14:00-ի սահմաններում, կանգառը շատ մարդաշատ է եղել, մոտ 100 հոգի մարդ է գտնվել այդ կանգառում: Ինքը պատահական տեսել է Ջուլետտային, ով իր ուղղությամբ իջել է դեպի ներքև: Շատ է ուրախացել, քանի որ մինչ այդ չէր կարողացել նրան տեսնել ու խոսել, իսկ իրենց բաժանման հիմնական պատճառի մասին վերջինս իրեն ոչինչ չէր ասել: Մոտեցել է նրան, բարևել ու խնդրել է խոսել, սակայն Ջուլետտան խեթ է նայել իրեն և պահանջել հեռու մնալ: Ինքը խնդրել է խոսել և բացատրել իրենց բաժանման պատճառը: Սկզբում Ջուլետտան դեմ է եղել և հրաժարվել է խոսել իր հետ, սակայն հետո զգացել է, որ վերջինս ունի իրեն ասելու բան և ցանկանում է խոսել իր հետ: Քանի որ շատ կարոտած է եղել Ջուլետտային, պինդ բռնել է նրա ձեռքից, խնդրել է գալ մեքենայի մոտ ու փորձել է նրան ուղեկցել դեպի մեքենան և այդ ժամանակ վերջինս ձեռքը քաշել է ու պատահաբար դիպչել է իր վզին ու վնասել այն: Ինքը կրկին բռնել է Ջուլետտայի ձեռքից ու իրենք հանգիստ մոտեցել են մեքենային, որի հետնամասի դուռը բաց է եղել, բայց ոչ թե բացված դուռը, քանի որ իր իջնելուց հետո այն լիովին չի փակվել և հրված է եղել իր տեղը: Ինքը բացել է մեքենայի դուռը և իրենք նստել են մեքենան: Այնուհետև Արծրունին խնդրել է վարել մի փոքր առաջ և կանգնել հանգիստ վայրում, որպեսզի խոսի Ջուլետտայի հետ, քանի որ մեքենան այդ ժամանակ կանգնած է եղել ճանապարհի երթևեկելի հատվածի երկրորդ շարքում, կանգառին մոտ, ինչը հարմար չի եղել: Սկզբում Ջուլետտան մեքենայի մեջ իրեն ագրեսիվ է պահել ու հրաժարվել է խոսել իր հետ: Երբ նստել են մեքենան իրենց խոսակցությանը չխանգարելու համար ինքն անջատել է իր բջջային հեռախոսը, իսկ Ջուլետտայի հեռախոսը գտնվել է նրա ձեռքում և ինքը խնդրել է տալ այն անջատելու համար, որին Ջուլետտան չի առարկել: Վերցրել է նրա բջջային հեռախոսը, անջատել և դրել է առջևի նստարանների միջև: Մեքենայի մեջ իր ընկերների ներկայությամբ իրենք գրեթե չեն խոսել: Մեքենայում ինքը սիրուց դրդված Ջուլետտայի ձեռքերը բռնել է իր ձեռքերով, նրան շատ է կարոտած եղել: Վերջինս խնդրել է ձեռքերը բաց թողնել, ինչն էլ ինքն արել է: Արծրունը <<Ռայկոմի>> կանգառից մեքենան վարել է <<Հոնդայի սալոնից>> մոտ 10մ վերև ու կանգ է առել, իր խնդրանքով Արծրունն ու Աշոտնը դուրս են եկել մեքենայից: Ցանկացել է առանձին խոսել Ջուլետտայի հետ: Նրանց իջնելուց հետո փորձել է Ջուլետտայից ճշտել իրենց բաժանման հիմնական պատճառը: Վերջինս իրեն ասել է, որ ինքը խաբել է, որ քրոջ ամուսինն ինչ-որ մարդկանց միջոցով պարզել է, թե ինքը Բուլղարիայում հանցագործ է ու նման բաներ: Ինքը պահանջել է վաղն ևեթ հանդիպել այդ մարդկանց հետ ու ապացուցել, որ այդ ամենը իրականությանը չի համապատասխանում: Ջուլետտան համաձայնվել է և անգամ հայտնել է, որ իր իրավացիությունը ապացուցելու դեպքում ինքը բոլորի ներկայությամբ ծնկաչոք ներողություն կխնդրի իրենից: Այդ ողջ ընթացքում շոգ եղանակի պատճառով մեքենայի պատուհանները բաց են եղել: Ինքը ճշտել է, որ Ջուլետտան պատրաստվում էր գնալ քրոջ տուն, կանչել է ընկերներին ու խնդրել է մեքենան վարել դեպի Ջուլետտայի քրոջ տան մոտ: Իրենց խոսակցությունն ավարտելուց հետո ինքը Ջուլետտային է վերադարձրել նրա բջջային հեռախոսը: Ընկերները փորձել են պարզել, թե ինչպես անցավ իրենց խոսակցությունը, ինչ որոշեցին և ինքը նրանց հայտնել է, որ վաղը պետք է գնան, որ ինքը ապացուցի բոլորին իրականությունը, հայտնել է նաև, որ իրենց մեջ ամեն ինչ կարգին է: Այդպես Արծրունը Ջուլետտայի խնդրանքով իրենց կանգնած հատվածից ճանապարհային երթևեկության կանոնները խախտելով, շրջադարձ է կատարել ու նույն ճանապարհով հետ են եկել և Ջուլետտային իջեցրել են Հրաչյա Ներսիսյան փողոցի վրա, որտեղ բնակվում է վերջինիս քույրը ու իրենք հեռացել են: Իրենց ամբողջ խոսակցությունը տևել է մոտ 20-25 րոպե: Մինչ հեռանալը, ինքը Ջուլետտային խնդրել է ծնողներին չասել իրենց հանդիպման մասին, մտավախություն ունենալով, որ նրանք կխառնեն ամեն ինչ ու ինքը հնարավորություն չի ունենա ապացուցելու իր իրավացիությունը: Ջուլետտան համաձայնվել է ու իրեն է փոխանցել իր բջջային նոր հեռախոսահամարը, նախապես տեղեկացնելով, որ զանգահարի միայն գիշերը ժամը 01-ից հետո, որպեսզի ծնողները չիմանան: Իրենց բաժանվելուց հետո այդպես էլ արել է, գիշերային ժամերին զանգահարել է Ջուլետտային, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր զանգերին: Հաջորդ օրն առավոտյան զանգահարել է Ջուլետտան ու խնդրել է գալ իրենց առաջին հանդիպման վայրը: Պայմանավորվածության համաձայն իրենք հանդիպել են, որի ժամանակ իրենց են մոտեցել մի խումբ ոստիկանության աշխատակիցներ ու հայտնել, որ ոստիկանությունում Ջուլետտայի ներկայացրած բողոքի համաձայն ինքը պետք է ներկայանա ոստիկանության բաժին, այդպես իրեն ուղեկցել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին: Ինքը Ջուլետտային առևանգելու մտադրություն չի ունեցել, նման ցանկություն ունենալու դեպքում հեշտությամբ կարող էր այն իրագործել: Իր միակ նպատակը եղել է Ջուլետտայի հետ խոսելը ու իրենց բաժանման պատճառն իմանանալը: Երբ ինքը բռնել է Ջուլետտայի ձեռքից ու նրան ուղեկցել դեպի մեքենան, վերջինս չի բղավել ու չի դիմադրել, իսկ այդ ժամանակ տարածքը եղել է բազմամարդ: Ջուլետտային գոտկատեղից բռնած չի նստեցրել մեքենան, քանի որ նրան այդպես բռնած վիճակում չէր կարող բացել մեքենայի կիսաբաց` ոչ լրիվ փակ դուռը, իսկ դուռը բացելու համար նրան բաց թողելու դեպքում վերջինս կարող էր փախչել: Ջուլետտան ունեցել է հնարավորություն ցանկության դեպքում ցանկացած պահի հեռանալ: Մեքենան, ինչպես նշում է Ջուլետտան, երկու անգամ տարբեր վայրերում չի կանգնել, իրենք ընդամենը մեկ անգամ են կանգնել, այն էլ <<Հոնդայի սալոնից>> մի փոքր վերևի հատվածում: Մեքենայում գտնվել է իր պայուսակը, որում առկա են եղել իր մարզական հագուստներն ու պարագաները, քանի որ Արծրունի հանդիպումից հետո ինքը պետք է հաճախեր մարզումների: Իր մեջքին ամրացված է եղել օրինական ճանապարհով իրեն պատկանող գազային ատրճանակը, որը ինչպես պնդում է Ջուլետտան ինքն իր գլխին չի պահել ու դրանով չի սպառնացել իրեն իսկ կյանքից զրկել, քանի որ ինքն այդքան թույլ անձնավորություն չէ, որ իրեն չսիրելու համար իր կյանքին վերջ տա: Ատրճանակը ամրացված է եղել իր մեջքին, սակայն երբ նկատել է, որ Ջուլետտան անընդհատ նայում է ատրճանակին, մտածելով, որ վերջինս դրանից նեղվում է, հանել է այն ու գցել դիմացը` մեքենայի հատակին: Այդ զենքը ինքը գնել է սեպտեմբեր ամսին և այն մինչ այդ Ջուլետտան մեկ անգամ արդեն տեսել էր: Ջուլետտան իր նվիրած զարդերը վերադարձրել է այդ դեպքից հետո, 2013թ. դեկտեմբերի վերջերին, ոստիկանության շենքի դիմաց: Ջուլետտայի ծննդյան օրը նրան ամուսնության առաջարկություն անելու ժամանակ իր նվիրած մատանին վերջինս դեռևս չի վերադարձրել: Հարսանեկան նախապատրաստությունների ժամանակ Ջուլետտայի քմահաճույքներն ու ցանկություններն իրականացնելու համար, քանի որ գումարը չի բավականացրել, վաճառել է իրենց բնակարանը և ներկայումս բնակվում է վարձակալությամբ: Բացի բնակարանի արժեքից, որը կազմել է մոտ 15000 ԱՄՆ դոլար, Ջուլետտայի վրա ծախսել է շուրջ 25000 ԱՄՆ դոլար: Գումարներ աշխատել է Բուլղարիայում բռնցքամարտեր անցկացնելով, որի համար բավականին բարձր վարձատրվել է: Իր համար մինչ օրս անհայտ է իրենց բաժանման հիմնական պատճառը, կարծում է, որ այդ պատճառն ավելի լուրջ է, քան գումարը և մյուս պատճառները: Աշոտը Ջուլետտային ջուր է առաջարկել ու տվել մեքենայում գտնվող ջուրը, քանի որ վերջինս շոգել է ու շոգից իրեն վատ է զգացել:
Ամբաստանյալ Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելով, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մուշ Բաղդասարյանը հանդիսանում է իր ընկերը, որին ճանաչում է շուրջ 7 տարի: Ջուլետտա Մկրտչյանը հանդիսացել է Մուշի նշանածը: Ինքը գրթե ամեն օր եղել է նրա և Մուշի հետ ու իր մեքենայով ուղեկցել է նրանց տարբեր վայրեր: 2013թ. հոկտեմբերի 12-ին Մուշն ու Ջուլետտան պատրաստվել են ամուսնանալ, սակայն նրանց հարսանեկան արարողությունը տեղի չի ունեցել, քանի որ Ջուլետտան հրաժարվել է ամուսնանալ: Դրա պատճառներն իրեն հայտնի չեն եղել: Մուշը գտնվել է բավականին ընկճված վիճակում, անգամ եղել է դեպք, երբ Մուշի մայրը զանգահարել է իրեն ու հայտնել, որ վերջինս քնից չի արթնանում, ինքը գնացել ու փորձել է Մուշին ուշքի բերել, սակայն չի կարողացել, որից հետո շտապօգնություն են կանչել: 2013թ. հոկտեմբերի 27-ին Մուշի մայրը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Մուշը շատ վատ վիճակում է, ինքն էլ ասել է, որ գործերով գնալու է քաղաք ու մինչ գնալը Մուշին կվերցնի իր հետ: Այդպես գնացել է Մուշին վերցրել և իրենց ընկեր Աշոտ Ադամյանի հետ միասին, իր վարձակալած <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքնեայով գնացել են Երևան` <<Ռայկոմ>>, և փորձել են բարձրանալ դեպի <<Բիլայնի>> շենքի կողմերը, քանի որ այնտեղ ինքը պետք է հանդիպեր մեկին, որից պետք է գումար վերցներ` բանակում գտնվող քեռորդուն փոխանցելու համար, բացի այդ իր աշխատանքի տեղավորման համար պետք է այցելեր այդ կողմերում գտնվող աշխատանքային գործակալություն: Հասել են Երևանի <<Ռայկոմի>> հատվածում գտնվող կանգառ և խցանման պատճառով կանգնած են եղել ճանապարհի երթևեկելի հատվածի երկրորդ շարքում: Այդ ընթացքում Մուշը հեռախոսով խոսելու համար իջել է մեքենայից, վերջինս իր ետևից հրել է մեքենայի դուռը, սակայն այն չի փակվել: Քիչ անց Մուշն իրեն ասել է, որ տեսել է Ջուլետտային ու խնդրել է սպասել մինչև խոսի նրա հետ, որից հետո մոտեցել է Ջուլետտային: Ինքն անընդհատ հետևել է երթևեկությանը, այնուհետև հայելու միջոցով տեսել է, որ բացվել է մեքենայի դուռը և Ջուլետտան ու Մուշը նորմալ նստել են մեքենան, որից հետո Մուշը փակել է դուռը: Նրանց մեքենային մոտենալու պահը ինքը չի նկատել: Քանի որ այդ տարածքում հարմար չի եղել կանգնել, Մուշը խնդրել է իրեն մեքենան վարել մի փոքր վերև, որպեսզի նա և Ջուլետտան կարողանան խոսել: Կայանման համար հարմար տեղ չգտնելով` վարել է մեքենան դեպի Թբիլիսյան խճուղի և մի փոքր բարձրանալուց հետո կանգնել է: Ջուլետան Մուշին խնդրել է ձեռքը բաց թողնել: Դրանից հետո Մուշը խնդրել է իրեն և Աշոտին դուրս գալ մեքենայից, որպեսզի ինքն ու Ջուլետտան առանձին խոսեն: Մինչ այդ ավտոմեքենայի մեջ այլ խոսակցություն չի եղել: Իրենք դուրս են եկել ու մոտ 20 րոպե չանցած Մուշը իրենց ետ է կանչել: Մեքենան նստելուց հետո ինքը հարցրել է, թե ամեն ինչ կարգին է, ինչին վերջիններս դրական են պատասխանել: Դրանից հետո Ջուլետտան Մուշին տվել է իր բջջային նոր հեռախոսահամարը: Իր հարցին, թե Ջուլետտան ուր է գնում, վերջինս պատասխանել է` քրոջ տուն ու վերջինս խնդրել է իրեն իրենց կանգնած հատվածից շրջադարձ կատարել ետ գնալու համար: Ինքը պատասխանել է, որ այդ հատվածից չի թույլատրվում շրջադարձ կատարել, սակայն Ջուլետտան պնդել է և ինքը շրջադարձ կատարելով Ջուլետտային բերել ու իջեցրել է վերջինիս քրոջ տան մոտակայքում, Ջուլետտայի նշած հատվածում: Նախկինում ինքը Մուշի հետ հաճախակի են գտնվել Ջուլետտայի քրոջ տանը: Ջուլետտային նրա քրոջ տան մոտ իջեցնելուց հետո, վերջինս իրենց ասել է <<ցտեսություն>> և սովորական փակելով մեքենայի դուռը գնացել է, իրենք ևս հեռացել են: Իրենք նպատակ և պայմանավորվածություն չեն ունեցել Ջուլետտային առևանգելու, Մուշն իրեն նման մտադրության մասին չի հայտնել, և վստահ է, որ այդպիսի մտադրություն ունենալու դեպքում վերջինս իրեն անպայման տեղյակ կպահեր, որին անկասկած ինքը չէր մասնակցի: Բացի այդ իրենք չեն իմացել, թե Ջուլետտան որ ժամին է դուրս գալու, դրանից բացի Ջուլետտային նկատել է միայն Մուշը: Կանգառը, որտեղ սկզբում իրենք կանգնած են եղել, բավականին մարդաշատ է եղել, այնտեղ անգամ գտնվել են ոստիկանության աշխատակիցներ: Ինքը չի լսել, որ Ջուլետտան աղմկի կամ դիմադրություն ցուցաբերի, հակառակ պարագայում ինքն անպայման կլսեր դա: Ամբողջ ճանապարհի ընթացքում և Թբիլիսյան խճուղում կանգնած գտնվելու ժամանակ մեքենայի դռները կողպված չեն եղել, իսկ պատուհանները շոգ եղանակի պատճառով իջեցված են եղել: Մեքենայի մեջ Ջուլետտան և Մուշը գրեթե չեն խոսել, իր հիշելով, ինքը լսել է, որ Ջուլետտան Մուշին ասել է, որպեսզի վերջինս ձեռքը թողնի, իսկ Մուշն ասել է, որ նրան շատ է կարոտել: Չի եղել, որ մեքենան նստելուց հետո Մուշն ասի իրեն, որպեսզի մեքենան վարի այնտեղ, որտեղ պետք է գնան: Ջուլետտան մեքենայի մեջ որևէ դիմադրություն ցույց չի տվել, չի պահանջել կանգնեցնել մեքենան կամ թողնեն, որ ինքը գնա: Ջուլետտան ոտքով չի հարվածել մեքենայի դիմացի նստարանին: Բացի այդ, Թբիլիսյան խճուղու վրա իրենք կանգնել են միայն մեկ անգամ, Ջուլետտան ճիշտ չի նշել, որ իրենք երկու անգամ են կանգնել և, որ այդ ամենը տևել է 1 ժամ քսան րոպե: Նախկինում, մինչև Ջուլետտայի և Մուշի հարաբերությունների վատանալը գրեթե ամեն օր եղել է նրանց հետ, ականատես է եղել, թե ինչպես է Մուշը կատարում Ջուլետտայի բոլոր պահանջներն ու քմահաճույքները, անգամ դրանք իրականացնելու համար վերջինս վաճառել է իր բնակարանը: Նշանադրության մատանին Ջուլետտայի հայրն ու մորեղբայրը Մուշի մորը ետ են վերադարձրել միայն դեպքից հետո, ոստիկանության շենքի դիմաց: Տեղյակ է եղել, որ Մուշն ատրճանակ ունի, սակայն Մուշի և Ջուլետտայի խոսակցության ընթացքում մեքենայում չգտնվելու պատճառով տեղյակ չէ, թե ինչպես նշում է Ջուլետտան Մուշն այն իր գլխին պահել է, թե` ոչ: Ինքը չի տեսել, թե Մուշը պարանոցի հատվածում քերծվածքի ձևով խազերն ինչպես է ստացել:
Տուժող Ջուլիետտա կարենի Մկրտչյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալների հետ գտնվում է վատ հարաբերությունների մեջ: 2013թ. ապրիլ ամսին <<Օդնոկլասնիկի>> սոցիալական ցանցի միջոցով ծանոթացել է Մուշ Բաղդասարյանի հետ: Վերջինս ներկայացել է որպես Անգլիայում բնակվող հայազգի անձնավորություն: Համացանցի միջոցով միմյանց նամակներ են գրել: Մուշը ներկայացրել է թե վերադառնում է Հայաստան: Պայմանավորվել են հանդիպել, հանդիպումը կայացել է 2013թ. մայիսի 30-ին: Մուշի հետ շփվել են հաճախակի, համակրել է նրան: Վերջինս ներկայացել է որպես Անգլիայում բնակվող բռնքամարտիկ, որ Հայաստան է եկել կարճ ժամանակով ամուսնանալու համար և սեպտեմբեր ամսին Անգլիայից գալու են իր հետ պայմանագիր կնքելու և ինքը կրկին վերադառնալու է Անգլիա: Իրենց հարաբեությունները շատ են մտերմացել և 12.07.2013թ-ին` իր ծննդյան օրը Մուշն իրեն ամուսնության առաջարկություն է արել, ինչն ինքն ընդունել է: Այդ օրը Մուշն իրեն ադամանդյա քարով մատանի և հեռախոս է նվիրել: Մուշին ծանոթացրել է իր ընտանիքի անդամների հետ և գրեթե ամեն օր նա այցելել է իրենց տուն, միասին այցելել են տարբեր վայրեր /սրճարան և այլն/: Մուշը բացասաբար է արտահայտվել իր հարազատների հասցեին, խուսափել է իրեն ծանոթացնել մոր և մյուս հարազատների հետ: Նա ներկայացրել է, որ հայրը լքել է իրենց, իբր թե իրենք մոր հետ ունեն բնակարան Երևան քաղաքի Մերգելյան ինստիտուտի մոտ, որը իրենց շփումների ընթացքում վաճառել են: Վաճառել են նաև Նոր Հաճն քաղաքում գտնվող իրենց բնակարանը, իսկ հետագայում Աբովյան քաղաքի նորակառույց շենքերից մեկում սկզբում 5-րդ հարկում, որը հետագայում փոփոխվեց 7-րդ հարկի` ձեռք են բերել բնակարան: Օգոստոսի 24-ին տեղի է ունեցել իրենց նշանադրության արարողությունը, որն իր ծնողները կազմակերպել են ռեստորանում: Այդ օրը Մուշից ստացել է ոսկյա <<նշանի>> մատանի: Դրանից հետո Մուշը խոստովանել է, որ իրեն ստել է, թե Անգլիայից է եկել, որ շատ գումարներ ունի, ինչի մասին նախկինում շատ հաճախակի է ստել, նույնիսկ ներկայացրել է, որ իր հարազատներին և որոշ ընկերների ինքն է պահում, կազինոներում փակում է իր բարեկամի հաճախակի կուտակած պարտքերը: Մուշն իրեն շատ հարցերում է ստել, իր կարծիքով իրենց շփումների ընթացքում իրեն ճիշտ բան չի ասել: Մուշից նեղացել է, բայց մի քանի օրից հավատալով նրա խոստումներին` ներել է նրան: Մուշի, նրա մոր և իր ընտանիքի անդամների հետ միասին պայմանավորվել են հարսանեկան արարողությունն անցկացնել ռեստորանում, որը տեղի էր ունենալու 2013թ. հոկտեմբերի 12-ին: Հարսանիքի նախապատրաստական աշխատանքները կատարել են: Իր քրոջ ամուսինը պարզել էր, որ Մուշի ներկայացրածն իր մասին ամբողջությամբ սուտ է եղել, այդ մասին քննարկում է եղել իրեց տանը, որից հետո 22.09.2013թ. զանգահարել է Մուշին և ասել, որ մոր հետ միասին գան իրենց տուն: Նրանց այցելության հենց սկզբից իր մայրը Մուշենց ասել է, որ հարսանիք չի լինելու, նրանք շատ վատ են ընդունել այդ լուրը: Մուշը խնդրել է իր հետ առանձնազրույց ունենալ, սակայն հայրն առաջարկել է իրենց ներկայությամբ խոսել: Իրենք առաջարկել են <<նշանը>> ետ վերադարձնել, բայց Մուշը <<վատացել է>> ու խնդրել, որպեսզի իր մոտ պահի նշանի մատանին, իսկ վերջինս էլ իր մոտ պահի իրենց տված մատանին, քանի որ այն իր համար շատ <<թանկ է>>: Մուշը խնդրել է իրեն հնարավորություն տալ, սակայն մերժում է ստացել: Դրանից հետո Մուշը և նրա մայրը երևի թե մի քանի անգամ եկել են իրենց տուն իրավիճակը շտկելու համար, բայց մերժում են ստացել: Վերջին այցելությունը տեղի է ունեցել 2013թ. հոկտեմբերի 27-ից մոտ 5 օր առաջ: Ինքը Մուշից հեռախոսազանգերին չի պատասխանել, չի հանդիպել նրա հետ, նույնիսկ իր հեռախոսահամարն է փոխել, որպեսզի նրա հետ չխոսի: Հոկտեմբերի 27-ին ժամը 14- ի սահմաններում ցանկացել է գնալ Ռայկոմ թաղամասում բնակվող իր քրոջ տուն: Իրենց տանից քայլելով նստել է երթուղային տաքսի, մինչ այդ հետևից լսել է ավտոմեքենայի շարժիչի ձայն, սակայն չի շրջվել և չի տեսել թե ինչ ավտոմեքենա է: Իջել է Ռայկոմի կանգառում <<Վիվա-Սելի>> սպասարկման կետի մոտ, ինչի հարևանությամբ գործում են թերթի կրպակը և հասարակական տրանսպորտի համար նախատեսված կանգառը: Նկատել է իրեն ընդառաջ եկող Մուշին, փորձել է ճանապարհը փոխել, բայց Մուշն ընդառաջ է եկել և երկու ձեռքով գրկել է իրեն գոտկատեղից և այդպես տարել ու նստեցրել է քիչ հեռու կանգնած ավտոմեքենան: Այդ ընթացքում ինքը գոռացել և ամբողջ ուժով հարվածներ է հասցրել Մուշին, նույնիսկ եղունգներով վիզը ճղել է: Այդ միջադեպին ներկա են գտնվել կանգառում գտնվող շուրջ 100 անձիք, սակայն որևէ կերպ նրանք չեն միջամտել և չեն փորձել կանխել Մուշի գործողությունները, միայն մի տատիկ գոռում էր <<հանգիստ թողեք այդ աղջկան>>: Ավտոմեքենան նստելուց չի հիշում թե դուռը բացված էր, թե` ոչ, բայց ոնց որ թե Մուշը բացեց, կամ Աշոտը ներսից բացեց: Մեքենան շարժվել է Թբիլիսյան խճուղու ուղղությամբ: Ինքը գոռացել, լացել ու հարվածներ է հասցրել Մուշին: Իր հեռախոսը ետևի գրպանից ընկել է և Մուշը միանգամից վերցրել է այն, անջատել ու փոխանցել է դիմաց` Աշոտին: Մուշը ուժեղ բռնել է իր ձեռքերից, ինքը պահանջել է նրան բաց թողնել, ավելի ուշ Մուշը կատարել է իր պահանջը: Թբիլիսյան խճուղու սկզբնամասի անմարդաբնակ վայրում Աշոտի խնդրանքով Արծրունը մեքենան կանգնեցրել է, նրանք դուրս են եկել մեքենայից, որպեսզի ինքը և Մուշը առանձին զրուցեն, առանձնազրույցը տևել է 15-20 րոպե, որի ընթացքում ըստ էության Մուշը խնդրել է ներել իրեն և որ իր ասածները ճշմարիտ են, իր մասին սուտ են պատմել, իբր թե իրեն տեղեկություններ հայտնողները ստում են, ցանկանում են իրենց բաժանել: Մուշը խոստացել է իրեն ապացուցել, որ ինքը ճիշտ է ասել և արել: Տեսնելով, որ ինքն անդրդվելի է` վերջինս փոքր պայուսակից հանել է ատրճանակը, դրել է իր գլխին և ասել է, որ ինքնասպան կլինի, իսկ ինքը ստիպված կլինի այդ տեսարանով ապրել ողջ կյանքում: Դրան նույնպես տեղի չի տվել, Մուշն ասել է, որ ավելի լավ է նրանց խփեմ և կանչել է ընկերներին, որից հետո Արծրունին մի քանի անգամ ասել ու կրկնել է մեքենան վարել այնտեղ ուր պետք է գնային: Հասել են շամպայն-գինիների գործարանի մոտ կրկին Աշոտի պահանջով մեքենան կանգնել է: Աշոտի խնդրանքով պատմել է Մուշի ստերից մի քանիսը, վերջինս խնդրել է հաշտվել, ինքը իրավիճակից դուրս գալու համար Մուշին խոստացել է տանեցիներից թաքուն շաբաթական երկու անգամ հանդիպել նրա հետ, տվել է իր նոր հեռախոսահամարը և խոստացել է նրա հետ շփվել: Դրանից հետո նրանք իրեն վերադարձրել և իջացրել էին կրկին Ռայկոմ թաղամաս: Այդ ամենը տևել է մոտ մեկ ժամ 15 րոպե: Գնացել է քրոջ տուն, ինքնազգացողության վատ լինելու պատճառով այդ օրը հանգստացել է, իսկ հաջորդ օրը դիմել է ոստիկանություն: Իր կարծիքով այդ կերպ իրեն մեքենան նստեցնելով Մուշը մտածել է, որ ինքը նրան սիրում է, ուզում է նրա հետ լինել, իսկ իր տանեցիները դա չեն թողնում, չգիտի թե դա ինչպես է իր ուղեղը մտցրել, որովհետև հավատումա այն ամենին ինչն ինքն է ուզում: Նշանադրության մատանին իր հայրիկն է վերադարձրել Մուշի մայրիկին ոստիկանության մոտ` դեպքից մոտ մեկ ամիս հետո:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում վկա Աշոտ Ադամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մուշ Բաղդասարյանը և Արծրուն Հայրապետյանը հանդիսանում են իր ընկերները: 2013թ. հոկտեմբերի 27-ին իրեն է զանգահարել Արծրունը և հայտնել, թե Մուշի մայրը զանգով տեղեկացրել է, որ Մուշն իրեն վատ է զգում: Առաջարկել է իրեն գործով Երևան գնալիս Մուշին վերցնել իրենց հետ, որպեսզի վերջինս մի փոքր ցրվի: Այդպես էլ արել են, գնացել են Մուշենց տուն և նրան վերցրել իրենց հետ: Ճանապարհին ինքը Մուշին հարցրել է վերջինիս որպիսության մասին, ինչին ի պատասխան Մուշը հայտնել է, որ վիճել է նշանածի հետ և դրա պատճառով իրեն լավ չի զգում: Ինքը տեղյակ է եղել, որ Մուշը և Ջուլետտան նշանադրված են եղել և պատրաստվել են ամուսնանալ, սակայն հարսանիքից առաջ վիճել են, որի պատճառի մասին իրեն քիչ բան է հայտնի: <<Մերսեդես>> մակնիշի մեքենան վարել է Արծրունը, ում կողքին նստած է եղել ինքը, իսկ ետևում գտնվել է Մուշը: <<Ռայկոմից>> Արծրունը պետք է ինչ-որ մեկից գումար վերցներ ու բացի այդ այցելեր ինչ-որ գործակալություն: Երբ հասել են Երևանի <<Ռայկոմի>> հատվածում գտնվող կանգառ, խցանման պատճառով ճանապարհին զգալիորեն դանդաղեցրել են մեքենայի ընթացը և մի պահ կանգնել, սակայն մեքենայի շարժիչը միացված է եղել: Այդ ժամանակ Մուշի հեռախոսահամարին զանգ է եկել և վերջինս դուրս է եկել մեքենայից` հեռախոսով խոսելու համար, իսկ մեքենայի դուռը ամուր չի փակել: Քիչ անց նկատել է, թե ինչպես Մուշը մի աղջկա ձեռքը բռնած մոտեցել է մեքենային, Մուշը բացել է դուռը ու նրանք նստել են իրենց մեքենան: Տեսնելով այդ աղջկան զարմացել է, քանի որ չի ճանաչել նրան: Նստելուց հետո Մուշը խնդրել է Արծրունին մեքենան վարել մոտ 100 մետր դեպի վերև, որպեսզի ինքը Ջուլետտայի հետ կարողանա հանգիստ խոսել: Այդ ժամանակ էլ հասկացել է, որ Մուշի կողքը նստած աղջիկը նրա նշանածն է, ում ինքն այդ ժամանակ տեսել է առաջին անգամ: Երբ մոտ 200 մետրի չափով Արծրունը մեքենան վարել է դեպի Թբիլիսյան խճուղու կողմը և կանգնել <<Հոնդայի խանութ-սրահից>> մոտ 10մ ներքև, Մուշը խնդրել է իրեն ու Արծրունին դուրս գալ մեքենայից Ջուլետտայի հետ առանձին խոսելու համար: Իրենք դուրս են եկել ու մոտ 15 րոպե սպասել դրսում մեքենայի հետնամասից քիչ հեռու կանգնած, որից հետո Մուշը կանչել է իրենց ետ: Երբ նստել են մեքենան ճշտել են, թե ամեն ինչ կարգին է, ինչին Մուշը պատասխանել է, որ պետք է ապացուցի, որ Ջուլետտային չի խաբում, որ ինքը իսկապես գտնվել է Բուլղարիայում, իսկ Ջուլետտան ասել է. <<դու ապացուցի դա, իսկ մնացածի հետ գործ չունես>>: Դրանից հետո Ջուլետտան խնդրել է իրեն տանել քրոջ Դիանայի տուն և Արծրունը ճանապարհային երթևեկության կանոնները խախտելով շրջադարձ է կատարել ու մեքենան վարել է դեպի <<Ռայկոմ>>, Ջուլետտայի քրոջ տան մոտ: Ջուլետտային նրա նշած վայրում իջեցնելուց հետո իրենք երեքով հեռացել են: Իրենք Ջուլետտային առևանգելու նպատակ և պայմանավորվածություն չեն ունեցել: Մուշը Ջուլետտային մեքենայի մեջից չի տեսել, նրան պատահական նկատել է այն ժամանակ, երբ մեքենայից իջել է հեռախոսով խոսելու համար: Այդ ժամանակ Ջուլետտան չի աղմկել, բացի այդ կանգառը եղել է մարդաշատ ու նրա կողմից աղմուկ բարձրացնելու դեպքում դա անմիջապես կնկատեին և մարդիկ էլ կմիջամտեին դրան: Ջուլետտան չի աղմկել նաև մեքենայի մեջ: Ամբողջ ճանապարհին մեքենայի պատուհանները, այդ թվում նաև Ջուլետտայի կողքի դռան պատուհանը, շոգ եղանակի պատճառով իջեցված են եղել: Ինքը Ջուլետտային ջուր է տվել, քանի որ վերջինս շատ է շոգել: Մուշը մեքենայի մեջ չի ասել Արծրունին, որ վերջինս մեքենան վարի այնտեղ, որտեղ ինքն ասել է: Արծրունը Ջուլետտայի նստելուց հետո մեքենան մեկ անգամ է կանգնեցրել, Թբիլիսյան խճուղու մոտ, դրանից բացի մի քանի վայրկյանով այդ տեղից դեպի Ռայկոմ գնալիս ճանապարհին շրջադարձ կատարելու համար է կանգնել: Մուշն իրենց Ջուլետտայի հեռախոսը չի տվել, սակայն երբ ինքն ու Արծրունը նստել են մեքենան ինքը տեսել է առջևի նստարանների մեջտեղում դրված հեռախոսը: Տեղյակ է եղել, որ Մուշը կրում է ատրճանակ, սակայն վերջինս իր վրա զենք չի պահել: Մուշն ասել է, որ Ջուլետտայի պնդելով ինքը նրան խաբում է:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում վկա Լյուբա Բաղդասարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Մուշ Բաղդասարյանի մայրը, իսկ Արծրուն Հայրապետյանն իր որդու ընկերն է և նրանց հետ բնակարանաբար գտնվում է մտերմիկ հարաբերությունների մեջ: Որդին ծանոթացել է Ջուլետտայի հետ, ում անսահման սիրել է: Նրանք 2013թ. օգոստոսի 24-ին նշանադրվել են, որից հետո պատրաստվել են ամուսնանալ: Հարսանեկան պատրաստությունների համար, որդին Ջուլետտայի քմահաճույքներն ու զանազան ցանկությունները բավարարելու համար, բավականաչափ գումար չունենալու պատճառով նշանադրությունից հետո շուկայականից մի քանի անգամ ցածր գնով վաճառել է իրենց բնակարանը, որին ինքը, որդու լիարժեք երջանկության համար, չի առարկել: Բնակարանի ամբողջ գումարը տնօրինել են որդին ու Ջուլետտան, կատարել են բոլոր նախապատրաստական աշխատանքները, նշանակված է եղել հարսանիքի օրը, որը պետք է տեղի ունենար 2013թ. հոկտեմբերի 12-ին, ուղարկված են եղել հրավիրատոմսերը, ընտրված է եղել հարսանեկան սրահը: Հարսանիքից մի քանի օր առաջ, երբ հարսանեկան նախապատրաստական բոլոր աշխատանքներն ավարտված են եղել Մուշը հայտնել է իրեն, որ Ջուլետտան հրավիրել է իրենց տուն: Կարծելով, որ քնարկելու են հարսանեկան արարողության հետ կապված որոշ մանրամասներ` որդու հետ սեպտեմբերի 22-ին կամ 23-ին, ստույգ օրը չի հիշում գնացել են Ջուլետտայենց տուն, որտեղ վերջինիս մայրը հայտարարել է, որ հարսանիք տեղի չի ունենալու: Զարմացած այդ լուրից, փորձել են պարզել պատճառը, ինչին Ջուլետտան պատասխանել է, որ Մուշն իրեն խաբել է ու ինքը նրան չի սիրում: Ջուլետտայի հայրը վրդովված ու զայրացած վիճակում է եղել, վերջինս ևս չի կարողացել հասկանալ դստեր պատճառաբանությունը: Ջուլետտան ասել է նաև, որ <<համենայն դեպս մինչև ամառ հարսանիք չի լինելու>>: Ջուլետտայի հայրը գրկել է իր որդուն, համբուրել նրա ճակատը ու ասել է նրան, որ նա լավ տղա է, իր որդու պես սիրում է նրան, կարող է գնալ ու մինչև մյուս տարվա ամառ հասնել հաջողությունների, որից հետո իր աղջիկը կտեսնի, որ ինքը սուտ չի խոսել ու չի խաբել և դրանից հետո ամեն ինչ կընթանա իր հունով: Այդ օրը փաստացի նշանի հետ տալու պրոցես տեղի չի ունեցել: Այդպես գնացել են տուն և որոշել են, որ Մուշը պետք է մեկնի Եվրոպա մրցումների, քանի որ վերջինս զբաղվում է պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտով, սակայն որդին չկարողանալով հաղթահարել այդ ամենի արդյունքում առաջացած հոգեբանական ճգնաժամը, հայտնվել է սթրեսի մեջ ու մեկուսանալով` գտնվել է տանը պառկած վիճակում, չի պատասխանել ոչ մի զանգի: 2013թ. սեպտեմբերի 27-ի նախորդ օրը որդին քնել ու չի արթնացել, ինքն անընդհատ ստուգել է, սակայն տեսնելով, որ որդին ոչ մի կերպ չի արթնանում, չի արձագանքում իր կանչերին, զանգահարել է շտապօգնություն: Շտապօգնության աշխատակիցները որդուն մի կերպ ուշքի են բերել, այդ ժամանակ ներկա են գտնվել նաև իր եղբորորդին և Մուշի ընկեր Արծրունը: Բժիշկները տեղեկանալով, Մուշի հետ կատարվածի մասին, հայտնել են, որ վերջինս շատ ծանր սթրեսի մեջ է գտնվում և կրկին այդպիսի վիճակում հայտնվելու դեպքում նրա մոտ կարող է տեղի ունենալ գիտակցության մթագնում: Բացի այդ իրեն հորդորել են, որպեսզի կարողանա նրա ընկերների միջոցով դուրս բերի որդուն տանից, որպեսզի նա տանը մենակ չմնա: Այդպես մի քանի անգամ Արծրունը և եղբորորդին իր խնդրանքով որդու հետ շփել ու նրան տանից դուրս են բերել, որից որդու մոտ որոշակի բարելավում է նկատել: 2013թ. հոկտեմբերի 27-ին Արծրունը եկել է իրենց տուն և Մուշին իր հետ տարել Երևան: Այդ օրը երեկոյան որդին ընկերների` Արծրունի և Աշոտի հետ շատ բարձր տրամադրությամբ եկել են տուն: Իր հարցին, թե ինչ է պատահել, որդին պատասխանել է, որ պատահական փողոցում հանդիպել են Ջուլետտային, ով նստել է իրենց մեքենան, ինքն ու Ջուլետտան խոսել են և վերջինս համաձայնվել է, որ վաղը Ջուլետտայի փեսայի հետ գալու են այն մարդիկ, ովքեր հայտնել են, որ իբր ինքը սուտ է խոսում և վերջապես պարզվելու է, որ ինքը չի խաբել: Բացի այդ Մուշը հայտնել է, որ Ջուլետտան ասել է, որ ծնկաչոք ներողություն կխնդրի, եթե որդին ապացուցի, որ նրան չի խաբել: Որդու ընկերները ևս ասել են, որ Ջուլետտային հանդիպել են պատահական, վերջինս նստել է իրենց մեքենան, զրուցել է Մուշի հետ, համաձայնության են եկել, որ հաջորդ օրը Ջուլետտան պետք է գա փեսայի հետ ու գնան այդ մարդկանց հետ առերեսում կատարեն: Հայտնել են նաև, որ դրանից հետո Ջուլետտային տարել և իջեցրել են նրա պահանջած տեղում: Ինքը նույնպես շատ է ուրախացել այդ նորությունից: Դրա հաջորդ օրն առավոտյան որդին հեռախոսով նամակ ստանալուց անմիջապես հետո տանից դուրս է եկել: Այնուհետև օրվա ընթացքում զանգահարել է իրեն ու հայտնել, որ գտնվում է ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում: Զարմացած այդ լուրից որդու` Աշոտի հետ գնացել է այնտեղ, որտեղ հանդիպել է Ջուլետտայի հորը, ումից պարզել է, որ Ջուլետտան որդուն մեղադրում է իրեն առևանգելու մեջ: Դրանից հետո դեկտեմբերի 22-ին ոստիկանության բաժնում Ջուլետտայի հայրը իրեն է հանձնել նշանի մատանին: Մուշի համար իրենց հարաբերությունների վերականգնման մեծ հույս է եղել իր կողմից Ջուլետտային ծննդյան օրը նվիրած ադամանդյա մատանին, որը նվիրելուց ամուսնության առաջարկություն է արել վերջինիս, ինչը Ջուլետտան ընդունել է մեծ սիրով: Բացի այդ Մուշը Ջուլետտային նվիրել է նրա ուզած ՙԱյֆոն 5՚ բջջային հեռախոսը, որոնք մինչ օրս գտնվում են Ջուլետտայի մոտ և վերջինս չի վերադարձնում դրանք: Վստահ է, որ որդին Ջուլետտային առևանգելու մտադրություն չի ունեցել, նման մտադրություն ունենալու դեպքում վերջինս ունեցել է հնարավորություններ այն իրագործելու համար, սակայն այդպիսի քայլի որդին չի գնացել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 3604 եզրակացության համաձայն` Մ.Բաղդասարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի շրջանի քերծվածքների ձևով, պատճառված են բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 3595 եզրակացության համաձայն` Ջ. Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` ձախ դաստակի 2-րդ մատի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, հանգամանքներում, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է տրամաբանական, մտավոր գործունեություն, որի ընթացքում եզրահանգում է արվում քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույցի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որպես ապացույցի գնահատման չափանիշ, մատնանշում է ներքին համոզումը:
Ներքին համոզումը անձի /այս դեպքում` վարույթն իրականացնող մարմնի/ հակվածությունն է` այս կամ այն փաստական տվյալի` օբյեկտիվ իրականությանը համապատասխանելու կամ չհամապատասխանելու վերաբերյալ: Ապացույցների գնահատման` որպես քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևորագույն գծերից մեկն այն է, որ քրեադատավարական օրենքը չի մատնանշում/և ելնելով քրեադատավարական ապացուցման առանձնահատկություններից, չի էլ կարող մատնանշել/, թե ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով սահմանված այս կամ այն փաստական հանգամանքը հատկապես որ ապացույցով պետք է հիմնավորվի/ բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածով նախատեսված հանգամանքներից/, ինչպես նաև` չի սահմանում այս կամ այն ապացույցի գերակայությունը այլ ապացույցի նկատմամբ/ավելին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասը արգելում է հետաքննության մարմնին, քննիչին, դատախազին, դատավորին այդ անել/:
Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է վստահություն առաջացնի առ այն, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Միայն օրենքին համապատասխան հավաքված և ստուգված ապացույցներն են կազմում ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզմունքի հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Այս համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Համաձայն գործով տուժող Ջ.Մկրտչյանի ցուցմունքի, որով վերջինս պնդել է Մ.Բաղդասարյանի կողմից իրեն գրկելու, բռնության գործադրմամբ իր կամքին հակառակ դեպի ավտոմեքենան տեղափոխելու, որի հետևի նստատեղի դուռը բաց է եղել, ապա իր կամքին հակառակ ավտոմոբիլի մեջ նստեցնելու հանգամանքները, նշել է, որ Մ.Բաղդասարյանի կողմից իրեն դեպի ավտոմոբիլը տեղափոխելիս դիմադրել է վերջինիս և ճանկռվածքների տեսքով մարմնական վնասվածքներ պատճառել նրա պարանոցի շրջանում, իսկ հարկադրաբար իրեն ավտոմոբիլը նստեցնելու ժամանակ դիմադրելիս ինքն է մարմնական վնասվածք ստացել։ Ավտոմոբիլ նստեցնելուց հետո վարորդ գործով մյուս ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը անմիջապես վարել է ավտոմոբիլը և իրեն տեղափոխել են Թբիլիսյան խճուղի։ Այդ ընթացքում Մ.Բաղդասարյանը իր ձեռքից վերցրել է բջջային հեռախոսը, որպեսզի չկարողանա զանգ կատարել։
Վերը նշվածից հետևում է, որ բռնության գործադրմամբ ավտոմոբիլ նստեցնելու հետ կապված Ջ.Մկրտչյանը իր ցուցմունքում կոնկրետ նշել է իր կամքին հակառակ իրեն գրկելու, տեղափոխելու և ավտոմոբիլի մեջ նստեցնելու հանգամանքները:
Այս կապակցությամբ գործով վկա Աշոտ Ադամյանը առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, թե ինքը միայն նկատել է, որ Մուշը բռնել է Զ.Մկրտչյանի ձեռքը և այդպես նստեցրել ավտոմոբիլի մեջ, իսկ որպես վկա տված ցուցմունքում նշել է, որ ինքը տեսել է, որ Մուշը մի անծանոթ աղջկա ձեռքից բռնած մոտեցրել է ավտոմոբիլին, բացել հետին դուռը և այդ աղջկան նստեցրել ավտոմեքենան։ Այդ աղջիկը ասել է թող, իսկ Մուշը ասել է, թե մի անհանգստանա, ինքը ցանկանում է միայն հանգիստ խոսել։
Ա.Ադամյանը նույնպես պնդել է Մ.Բաղդասարյանի կողմից հեռախոսը վերցնելու հանգամանքը։
Ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը Զ.Մկրտչյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ չի նկատել, թե ինչպես է Մ.Բաղդասարյանը նստեցրել Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլի մեջ, բայց մի պահ լսել է, որ Զ.Մկրտչյանը ասել է. <<Թող ինձ>>։
Ա.Հայրապետյանը առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է նաև, որ զգացել, հասկացել է, որ Զ.Մկրտչյանը իր կամքով, իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլը։
Փաստորեն ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժող Զ.Մկրտչյանը իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլը, պահանջել է թողել իրեն, իսկ գործով վկա Ա.Ադամյանը նշել է Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլը նստեցնելու և հեռախոսը նրա ձեռքից վերցնելու մասին։
Վերաքննիչ դատարանը սույն գործով ձեռք բերված վերոգրյալ տվյալները գնահատելով Զ.Մկրտչյանի ցուցմունքների հետ համակցության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ տուժող Զ.Մկրտչյանի ցուցմունքները, մասնավորապես` բռնության գործադրմամբ իրեն ավտոմոբիլ նստեցնելու հետ, արժանահավատ են, որոնք իրենց հաստատումն են գտել նաև գործով նշանակված դատաբժշկական փորձաքննությունների եզրակացություններով:
Այսպես. Մ.Բաղդասարյանի ձախից, պարանոցի կողմնային մակերեսին հայտնաբերվել են շեղակի դասավորությամբ, իրար զուգահեռ թվով 3 քերծվածքներ, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, իսկ Զ.Մկրտչյանի ձախ դաստակի 2-րդ մատի հիմային ֆալանգի մակերեսին հայտնաբերվել է քերծվածք` ծածկված նուրբ կարմրագորշագույն կեղևով, որը նույնպես առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։ Ընդ որում երկու անձանց մոտ առկա մարմնական վնասվածքների վաղեմությունը համապատասխանում է դեպքի օրվան։
Վերը նշված վնասվածքների հետ կապված ամբաստանյալ Մ.Բաղդասարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, թե երբ ինքը բռնել է Ջ.Մկրտչյանի ձեռքը, վերջինս հանկարծակի քաշել է այն` ընթացքում դիպչելով իր պարանոցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում մարդուն առևանգելու, այն է` խաբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնության սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելու համար, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 218-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները:
Նշված հանցանքը օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է գործողության ձևով. տուժողը, հակառակ իր կամքի, տեղափոխվում է այն տեղից, որտեղ գտնվել է` ազատության հետագա սահմանափակմամբ:
Առևանգումը կարող է կատարվել գաղտնի, բացահայտ, բռնության կամ բռնության սպառնալիքի կիրառմամբ, խաբեությամբ, վստահությունը չարաշահելով, օգտագործելով Մարդու վիճակը, որի ժամանակ նա չի կարողանում ամբողջությամբ ըմբռնել հանցավորի գործողությունների բնույթը:
Ոչ հազվադեպ տուժողը առևանգման փաստը հասկանում է ավելի ուշ` հետագայում:
Առևանգվածի գտնվելու նոր տեղը կարող է լինել տուժողի մերձավորների, երրորդ անձանց համար ինչպես գաղտնի, այնպես էլ` հայտնի:
Մարդուն առևանգելը տևող հանցագործություն է:
Ազատության սահմանափակումը կարող է հաշվվել ժամերով, օրերով, ամիսներով, տարիներով:
Հանցագործությունն ավարտված է համարվում տուժողին այն տեղից, որտեղ նա գտնվել է, տեղափոխելու պահից:
Մարդուն առևանգելը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, նպատակը և շարժառիթը արարքի որակման հարցում որևէ նշանակություն չունեն:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ վերը նշված վերլուծությունը համադրելով քրեական գործի տվյալների հետ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մ.Բաղդասարյանի ցուցմունքի արժանահավատ լինելը չի հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ, մասնավորապես, չի համապատասխանում տուժող Ջ.Մկրտչյանի ցուցմունքում նշված հանգամանքներին, ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանի ցուցմունքի այն հատվածին, որ տուժող Զ.Մկրտչյանը իր ցանկությամբ չի նստել ավտոմոբիլը, պահանջել է թողնել իրեն, ինչպես նաև` գործով վկա Ա.Ադամյանի ցուցմունքի այն հատվածին, որտեղ վկան հայտնել է Զ.Մկրտչյանին ավտոմոբիլը նստեցնելու և հեռախոսը նրա ձեռքից վերցնելու մասին, դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 3604 և 3595 եզրակացություններով հաստատված համարված հանգամանքներին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին պատշաճ իրավական գնահատական չտալով, խախտել է ապացույցների ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջները, որն էլ հանգեցրել է դատական սխալի` քրեադատավարական օրենքի էական խախտման ձևով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 243-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` փորձաքննությունը կատարվում է հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման հիման վրա, երբ քրեական գործով նշանակություն ունեցող հանգամանքները պարզելու համար անհրաժեշտ են գիտության, տեխնիկայի, արվեստի կամ արհեստի, այդ թվում` համապատասխան հետազոտությունների մեթոդիկայի բնագավառներում հատուկ գիտելիքներ: Հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, մասնագետների, ընթերակաների հատուկ գիտելիքների առկայությունը չի ազատում համապատասխան դեպքերում փորձաքննություն նշանակելու անհրաժեշտությունից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 245-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` բարդ կամ կրկնակի փորձաքննությունները կարող են կատարվել միանձնյա կամ նույն մասնագիտությամբ փորձագետների հանձնաժողովի կողմից: Կողմի պահանջով փորձագետների հանձնաժողովի կազմում կարող է ընդգրկվել իր կողմից հրավիրված փորձագետը: Միասնական կարծիքի հանգելու դեպքում փորձագետներն ստորագրում են եզրակացությունը: Տարաձայնությունների դեպքում յուրաքանչյուր փորձագետ կազմում է առանձին եզրակացություն` ընդգրկելով բոլոր կամ տարաձայնություններ առաջացրած հարցերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 246-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե քրեական գործով նշաննակություն ունեցող որևէ հարցի պարզումը հնարավոր է միայն տարբեր բնագավառներում հատուկ գիտելիքների կամ հետազոտության տարբեր մեթոդիկաների միաժամանակյա կիրառման հիման վրա, ապա պետք է նշանակել համալիր փորձաքննության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ փորձաքննության անցկացման արդյունքներով կազմված եզրակացությունը` որպես ապացույցի տեսակ, ունի որոշակի առանձնահատկություններ. դրանք ձեռք են բերվում գիտության, տեխնիկայի, արվեստի կամ արհեստի, այդ թվում` համապատասխան հետազոտությունների մեթոդիկայի բնագավառներում հատուկ գիտելիքների կիրառմամբ:
Սակայն, որպես ապացույց` նախքան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանց հետազոտումը, դրանք որևէ առավելություն կամ ավելի շատ արժանահավատություն չեն կարող ունենալ քրեական գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների նկատմամբ /պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտության ենթարկվելուց հետո ապացույցի այս կամ այն տեսակը, այդ թվում նաև` փորձագետի եզրակացությունը, կարող են առավել կամ նվազ ապացուցողական նշանակություն ստանալ, այլապես` քրեադատավարական ապացուցմումը կդառնար գործնականում անհնար/:
Դատարանը դատաբժշկական փորձաքնության թիվ 3604 եզրակացությունը, համաձայն որի` Մ.Բաղդասարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի շրջանի քերծվածքների ձևով, պատճառված են բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում, որպես ապացույց գնահատելիս հանգել է այն հետևության, որ սույն եզրակացությամբ չի ապացուցվում ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին մեղսագրված արարքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի պարտադիր հատկանիշների առկայությունը, քանի որ տուժող Ջ.Մկրտչյանի կողմից ամբաստանյալ Մ.Բաղդասարյանին պատճառված մարմնական վնասվաքները պատճառվել է անզգուշությամբ` ձեռքը ետ քաշելու արդյունքում, հետևաբար չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալների:
Դատարանը դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 3595 եզրակացությունը, համաձայն որի` Ջ.Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` ձախ դաստակի 2-րդ մատի շրջանի քերծվածքի ձևով, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում, որպես ապացույց գնահատելիս հանգել է հետևության, որ դրանով չի ապացուցվում ամբաստանյալների մեղադրանքը, քանի որ դրա առաջացման վերաբերյալ տուժողը որևէ կոնկրետ մեխանիզմ չի նկարագրել, չի հիշել, թե կոնկրետ ինչպես է նա ստացել այդ վնասվածքը, ավելին, տուժողն իր մատի վնասվածքը ստանալու հետ կապված տվել է տարաբնույթ և հակասկան ցուցմունքներ /հայտնել է, որ ավտոմեքենան նստեցնելիս այդ ընթացքում չգիտի, թե ինչպես է իր ձախ ձեռքի ցուցամատը քերծվել: Չի կարող հիշել, թե ինչպես է այն առաջացել, այդ պահին որտեղ է դիպչել իր մատը: Վստահ է, որ Մուշն իրեն չի պատճառել այդ վնասվածքը, իր կարծիքով ինքն այդ պահին անկանոն շարժումով ձեռքը ավտոմեքենայի մեջ ինչ-որ տեղ է հարվածել/, որոնցով նույնպես չի ապացուցվում ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի պարտադիր հատկանիշների առկայությունը:
Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ իրավական գնահատականի չի արժանացրել նաև վերը նշված փորձագիտական եզրակացությունները` հանգելով ոչ իրավաչափ հետևության այն մասին, որ նշված եզրակացություններով չի հիմնավորվում ամբաստանյալներ Մ.Բաղդասարյանի և Ա.Հայրապետյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալների, տուժողի, վկաների ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ներքին յհամոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի հետևություններն` ամբաստանյալներ Մ.Բաղդասարյանին և Ա.Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացելու վերաբերյալ, հիմնավորված չեն, չեն բխում քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներից, Դատարանը պատշաճ իրավական գնահատականի չի արժանացրել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, խախտել է ապացույցների ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջները, որն էլ հանգեցրել է դատական սխալի` քրեադատավարական օրենքի էական խախտման ձևով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
ՀՀ քրեական դատվարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտի բեկանման կամ փոփոխման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն գործով ամբաստանյալներ Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանին և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքներում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2014թ. դատավճռով արված եզրահանգումները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք արվել են առանց քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները պատշաճ ձևով քննության առնելու և դրանց իրավական գնահատական տալու:
Վերաքննիչ դատարանն ապացույցների ստուգման և գնահատման ընթացքում ընդհանուր իրավասության դատարանի վերը նշված խախտումները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով` գնահատում է որպես էական, ինչն էլ հանգեցրել է դատավճռի օրինականության, հիմնավորվածության, պատճառաբանվածության պահանջներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջների խախտման:
Վերը նշված խախտումները պետք է վերացվեն ընդհանուր իրավասության դատարանում` գործի նոր քննությամբ:
Վերաքննիչ դատարանի` ընդգծված պարբերության մեջ արված եզրահանգումները չեն կարող մեկնաբանվել որպես հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի կամ որևէ այլ անձի մեղքի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ դատողություններ. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է ընդամենը, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ իրավական գնահատական չի տվել:
Գործի նոր քննության ընթացքում ընդհանուր իրավասության դատարանը պետք է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված պահանջների պահպանմամբ պատշաճ իրավական գնահատականի արժանացնի գործով ձեռք բերված ապացույցները և գա համապատասխան եզրահանգման:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը: Չբեկանված մասով դատական ակտը մտնում է օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 398-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Դատախազ Լ.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 09-ի դատավճիռը` Մուշ Սարգսի Բաղդասարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արծրուն Հայրապետի Հայրապետյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը:
Ամբաստանյալներ Մ.Բաղդասարյանի և Ա.Հայրապետյանի նկատմամբ ըևնտրված խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին պահպանել` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ