Գործ ԵԱՔԴ/0007/01/14

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

27 մայիսի 2014թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ն. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ք. ԲԱԼԱԳՅՈԶՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով տուժողի ներկայացուցիչ Քրիստիա Բալագյոզյանի վերաքննիչ բողոքը` Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի մարտի 12-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2013 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09133813 քրեական գործը:
2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2013 թվականի դեկտեմբերի 26-ին մեղադրյալ Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:
2014 թվականի հունվարի 22-ին մեղադրյալ Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 249.000 ՀՀ դրամ գույքային վնասի չափի շրջանակներում: Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
2014 թվականի փետրվարի 04-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2014 թվականի մարտի 12-ի դատավճռով Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել կալանքի 1/մեկ/ ամիս ժամկետով:
Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Տուժողի ներկայացուցիչ Քրիստինա Բալագյոզյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել է` ամբաստանյալ Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանից հօգուտ տուժող <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերության բռնագանձել է 249.000 /երկու հրայուր քառասուինը հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում:
Հայցագնի` 249.000 /երկու հրայուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամի չափով կալանք է դրել ամբաստանյալ Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքերի, դրամական միջոցների վրա, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն` մինչև դատավճռով որոշված քաղաքացիական հայցի վերջնական մարումը:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել տուժող, <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊԸ-ի ներկայացուցիչ Քրիստինա Բալագյոզյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2014 թվականի ապրիլի 15-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել մեղադրող, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Թումանյանից:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքի համար:
Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանը 2010 թվականից աշխատել է <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերությունում` որպես վարորդ և նրան է ամրակցվել <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ՏՕ522 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին, ժամը 1200-ի սահմաններում Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանը Երևան քաղաքի Ֆանարջյան փողոցի 4-րդ տանը վերանորոգելիս է եղել <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող և իրեն ամրակցված <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ՏՕ522 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, երբ ավտոմեքենայի վերանորոգման հարցերի շուրջ վիճաբանություն է առաջացել նրա ու ընտանիքի անդամների հետ, որից նյարդայնացած Արամ Առաքելյանն իր մոտ եղած փայտով դիտավորությամբ հարվածել է նշված ավտոմեքենայի ապակիներին, դռներին, տանիքին և բեռնախցիկին` <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերությանը պատճառելով զգալի չափերի` 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամի գույքային վնաս: Քանի որ 2013 թվականի նոյեմբերի 17-ին Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանն աշխատանքի չի ներկայացել, 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերության գանձապահ Քրիստինա Բալագյոզյանը և վարորդ Սարիբեկ Սուքիասյանն այցելել են Արամ Առաքելյանի տուն, որտեղ տեսել են, որ <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ՏՕ522 պետհամարանիշի ավտոմեքենան վնասված վիճակում է:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Տուժողի ներկայացուցիչ Քրիստինա Բալագյոզյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դատարանը դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում հիշատակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, համաձայն որի` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներով:
Դատարանն ամբաստանյալ Արամ Առաքելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել նրա մեղայականով ներկայանալը, ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների ինքնապաշտպանական մարտերին մասնակցելը: Դատարանը որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի նշել, գտել է, որ դրանք չկան:
Դատարանը, քննելով սույն քրեական գործը և նշանակելով մեղմ պատիժ, խախտել է նյութական իրավունքի նորմերը, ինչը գործի վերանայման հիմք է հանդիսանում: Դատարանը չի գնահատել կատարված հանցագործությունը որպես հանրության համար վտանգավորություն ներկայացնող արարք, հաշվի չի առել, որ ամբաստանյալը, մինչև գործի քննության ավարտը ոչ մի դրամական փոխհատուցում չի կատարել: Ամբաստանյալը, մինչև ընկերությանն այս վնասը հասցնելը, նաև ունեցել է 350.000 ՀՀ դրամի պարտք: Այս մասին բողոքաբերը հայտնել է դատարանին, սակայն այն անտեսվել և չի գնահատվել որպես ծանրացնող հանգամանք, քանի որ եթե նա մինչ այդ պարտքը չի մարել, ապա երկրորդ հասցված վնասի պարտքը չի մարելու:
Դատարանն ամբաստանյալի կատարած արարքը դիտել է որպես մեղմ հանցանք: Ամբաստանյալի արարքը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում այն փաստը, որ նա չի ներկայացել աշխատավայր մեղայականով, խոստովանել իր արարքը և խոստացել, որ կվերականգնի հասցված վնասը, ինչը չի կատարել գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Ծանրացնող հանգամանք է այն, որ ամբաստանյալը ոչ մի գույք չունի, նա գիտակցում է, որ ընկերությանը հասցված վնասը չի վերականգնելու: Ամբաստանյալը, մնալով անպատիժ, հետագայում նոր հանցավոր արարք է կատարելու:
Բողոքաբերը գտնում է, որ դատավճռի հրապարակումից հետո նա կթաքնվի` վնասը չհատուցելու համար: Ամբաստանյալը չի աշխատում, չունի մշտական բնակության վայր, փաստացի բնակվում է Երեան քաղաքի Շիրակի փողոցի թիվ 45 տանը, ընկերությանը հասցված վնասը չի վերականգնելու: Այդ դեպքում նա պարտավոր է իր պատիժը կրելու նախատեսված հոդվածի առավելագույն պատժի չափով:
Ամբաստանյալ Արամ Առաքելյանը, դիտավորությամբ վնասելով ուրիշի գույքը, գիտակցել է, որ դա իր մեքենան չէ, այլ անձի է: Պարզ է, որ նա հետագայում պատրաստ է նոր հանցանք կատարելու: Այս դեպքում դատարանի կողմից կայացված դատավճիռը չի վերականգնում սոցիալական արդարությունը, այլ հնարավորություն է տալիս հանցավոր անձին հետագայում նոր հանցագործություններ կատարել և մնալ անպատիժ:
Դատարանը, անտեսելով իր առարկությունը, միջնորդությունը բավարարել և դատաքննությունն անց է կացրել արագացված կարգով:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` տուժողի ներկայացուցիչ Քրիստինա Բալագյոզյանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 12.03.2014թ. դատավճիռը և փոփոխել` Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի նկատմամբ սահմանելով պատիժ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկում երկու տարի ժամկետով:

4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.

Մեղադրող, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Թումանյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և այն պետք է թողնել առանց բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, դատարանը հանգեց այն համոզման, որ ամբաստանյալ Արամ Առաքելյանը դիտավորությամբ վնասել է ուրիշի գույքը, որը զգալի չափերի վնաս է պատճառել և նրան քրեական պատասխանատվության է ենթարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է մի քանի այլընտրանքային պատժատեսակներ՝ տուգանք, կալանք և ազատազրկում:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթը, հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և նշանակել է արդարացի պատիժ:
Պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը թվարկված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասում: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ:
Ամբաստանյալ Ա.Առաքելյանի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանի կողմից չեն արձանագրվել:
Ինչ վերաբերում է հանցագործությամբ պատճառված վնասի, ապա տուժողի ներկայացուցիչը դատարան ներկայացրել է 249.000 ՀՀ դրամ գումարի քաղաքացիական հայց, որը բավարարվել է դատարանի կողմից: Վերջինիս նաև բացատրվել են ամբաստանյալի կողմից <<Վիվա Գոլդ>> ՍՊ ընկերությանը պատճառված այլ վնասների վերաբերյալ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով քաղաքացիական հայցով դատարան դիմելու կարգը:
Վերոգրյալի հիման վրա մեղադրող Ա.Թումանյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի մարտի 12-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին տուժող կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրանքի կողմի պատասխանը, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս: (…)>> /Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշում/:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2009 թվականի փետրվարի 17-ի Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում կարևոր է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է պատիժ` տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկից հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածների սանկցիաներում պատժի տեսակն ու չափը սահմանելիս կարևորագույն չափանիշ է տվյալ հանցագործության վտանգավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն` հանցագործությունները դասակարգվում են ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
Արամ Առաքելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արամ Առաքելյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, և հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալը միջոցներ չունենալու պատճառով ազատվել է իրավաբանական օգնության վճարից, նպատակահարմար չի գտել վերջինիս նկատմամբ տուգանք պատժատեսակի նշանակումը, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված մյուս պատժատեսակներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելը կարող է ապահովել պատժի նպատակները և Արամ Առաքելյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել կալանքի ձևով` մեկ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Արամ Առաքելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության: Արամ Առաքելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ, ապա վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը թվարկված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները` աշխատավայր մեղայականով չներկայանալը, ընկերությանը հասցված վնասը չվերականգնելը, չեն կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, և գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արամ Առաքելյանի նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժ, ուստի հիմքեր չկան դատավճիռը` պատժի մասով, բեկանելու և առավել խիստ պատիժ նշանակելու համար:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չի տվել, այդ առումով դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, լիովին համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Տուժողի ներկայացուցիչ Քրիստիա Բալագյոզյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի մարտի 12-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արամ Վլադիմիրի Առաքելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ