ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0165/01/13
նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
ամբաստանյալ` Բ.ԴԱՎԹՅԱՆԻ
դիմող` պաշտպան` Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ
մեղադրող` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
դիմող` տուժող` Է.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

2014 թվականի մարտի 25-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Բախշի Վանիկի Դավթյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի և տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Ղարիբյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 09121813 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 41/:
2. Նույն քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ որպես կասկածյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ` խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 43/:
3. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Գրիգորյանը 2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ի որոշմամբ թիվ 09121813 քրեական գործն ընդունել է վարույթ /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 68/:
4. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Գրիգորյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշմամբ Բ.Դավթյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 78-80/:
5. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Գրիգորյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ Էդմոնդ Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 89-91/:
6. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ` Դ.Ղարիբյանը 2013 թվականի հոկտեմբերի 09-ի որոշմամբ թիվ 09121813 քրեական գործն ընդունել է վարույթ /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 98/:
7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ` Դ.Ղարիբյանի 2013 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ Բ.Դավթյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել Ա.Գրիգորյանի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու համար` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 123/:
8. 2013 թվականի նոյեմբերի 21-ին թիվ 09121813 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն թվականի նոյեմբերի 22-ին: /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 1/:
9. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի դեկտեմբերի 05-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 2, 8/:
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռով (քրեական գործը քննվել է արագացված դատաքննության կարգով) ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել` ազատազրկման` վեց ամիս ժամկետով: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Բախշի Վանիկի Դավթյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է նրա փաստացի կալանքի տակ վերցնելու պահից:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից` քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված տուժող Է.Հարությունյանի հագին եղած հագուստը` մեկ փաթեթում փաթեթավորված, վերադարձվել է տուժողին, դեպքի վայրից հայտնաբերված արյան հետքերը` մեկ ծրարում փաթեթավորված, ոչնչացվել է:
Քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 20.09.2013 թվականին կազմված տուժող Է.Հարությունյանի հագուստները ներկայացնելու և զննելու մասին ապացույցը թողնվել է քրեական գործին կցված /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 55-59/:
11. Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 26-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի և տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:
12. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:
Գործի փաստական հանգամանքները
13. Նախաքննական մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանին մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել. որ նա 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում աշխատանքի բերումով գտնվել է Կոտայքի մարզի Առինջ գյուղում, որտեղ նրա տաքսի մեքենան կանգնեցրել է վկա Աղասի Հրաչիկի Գրիգորյանը և խնդրել` տեղափոխել Երևանի Զեյթուն թաղամասի Գոգոլի 87 հասցե: Ա.Գրիգորյանը մեքենայի հետևի նստատեղին է տեղադրել իր գործիքները: Հասնելով Երևան քաղաքի Գոգոլի 87 շենքի բակ Աղասի Գրիգորյանը վճարելով ուղեվարձը դուրս է եկել մեքենայից, ապա մեքենայի հետևի նստատեղից հանել իր գործիքները: Շենքի բակում կանգնած են եղել տուժող Էդմոնդ Լևոնի Հարությունյանը և վկա Արմեն Հրաչիկի Գրիգորյանը: Վերջինս օգնել է եղբորը` Աղասի Գրիգորյանին գործիքներն ավտոտնակում տեղավորել: Բախշի Դավթյանը շրջադարձ կատարելով փորձել է դուրս գալ շենքի բակից, սակայն շրջադարձն արագ ու անզգույշ է եղել: Էդմոնդ Հարությունյանը դիտողություն է արել նրան: Բախշի Դավթյանը դուրս է եկել մեքենայից: Է.Հարությունյանը կրկին նրան դիտողություն է արել անզգույշ շրջադարձ կատարելու համար, որից վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Բ.Դավթյանը հայհոյել է Է.Հարությունյանին, իսկ վերջինս մեկ անգամ հարվածել է Բ.Դավթյանի դեմքին:
Վիճաբանությունը դադարեցնելու նպատակով Է.Հարությունյանին և Բ.Դավթյանին են մոտեցել Աղասի Գրիգորյանը և Արմեն Գրիգորյանը, սակայն դա նրանց չի հաջողվել:
Աղասի Գրիգորյանը տեսնելով, որ Բ.Դավթյանը գրպանից հանում է դանակը` հասկանալով, որ ցանկանում է հարվածել Է.Հարությունյանին, դա կանխելու համար փորձել է խլել դանակը Բ.Դավթյանի ձեռքից, բռնելով դանակի շեղբից: Սակայն չկարողանալով անզգուշությամբ ձեռքի ափը վնասել է, որի հետևանքով նրա առողջությանն անզգուշությամբ պատճառվել է թեթև վնաս: Բ.Դավթյանը հարձակվել է Է.Հարությունյանի վրա, մի քանի անգամ հարվածել` Է.Հարությունյանի ոտքերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով միջին ծանրության վնաս, ապա նստել է մեքենան և հեռացել /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 78-80, հատոր 3, էջ 55-59/:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
14. Դիմող` ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները` հայտնել է, որ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում պաշտպանյալի կողմից կատարված արարքի ծանրությանն ու նրա անձին:
Դատարանն անդրադարձել է պաշտպանյալի անձը բնութագրող հանգամանքներին, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, խիստ պատիժ է նշանակել, դատապարտելով վեց ամիս ազատազրկման:
Դատարանը գտել է, որ << ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանն անկեղծորեն խոստովանեց և զղջաց կատարած արարքի համար, խնամքին են գտնվում մանկահասակ երկու երեխաները` 18.01.2008 թվականին ծնված Հայկ Բախշիի Դավթյանը և 06.09.2013 թվականին ծնված Արփինե Բախշիի Դավթյանը, կենսաթոշակառու հայրը` Վանիկ Բաղիշի Դավթյանը և կինը :
Որպես ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է վերջինիս խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխայի առկայությունը:
Ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան>>:
Նման պայմաններում պաշտպանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու: Նրա նկատմամբ դատարանը կարող էր նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, նշանակելով փորձաշրջան:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 48-րդ, 62-րդ և 63-րդ հոդվածների դրույթների վրա գտել է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Բախշի Դավթյանն առաջադրված մեղադրանքն ընդունել է, զղջացել` կատարածի համար, տվել` խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է նախաքննական մարմնին, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում դրսևորել` պատշաճ վարքագիծ: Պաշտպանյալը բնութագրվում է դրական, չդատված, խնամքին է գտնվում կինը, անչափահաս երկու երեխաները, կենսաթոշակառու հայրը, հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը:
Պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակվող պատիժն անխուսափելիորեն ազդում է նրա ընտանիքի անդամների վրա, և կախված ընտանիքի կյանքում անձի ունեցած դերից, այն կարող է նաև ծանր կացության մեջ դնել վերջիններիս:
Ընտանեկան դրությունը` որպես այլ մեղմացնող հանգամանք, անհրաժեշտ է հաշվի առնել պաշտպանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս:
Հաշվի առնել նաև տուժող Էդմոնդ Լևոնի Հարությունյանի դիրքորոշումն այն, որ պաշտպանյալ` Բախշի Դավթյանի նկատմամբ բողոք չունի:
Հաշվի առնել գործի կոնկրետ հանգամանքները, պատասխանատվություն և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, պաշտպանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով տվյալ գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից :
Պաշտպանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70–րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու>>:
Մատնանշելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշման դրույթները գտել է, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է` ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով, այն չի համապատասխանում պաշտպանյալին վերագրվող հանցագործության ծանրությանը և նրա անձին:
Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը և փոփոխել` պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել իրեն վերագրվող արարքի համար նախատեսված պատժի մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել նշանակելով փորձաշրջան:
15. Դիմող` տուժող Է.Հարությունյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը` հայտնել է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի պետք է առներ ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանագավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռի հետևություններում դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ Բ.Դավթյանը դրսևորել է անտարբեր վարքագիծ` իր նկատմամբ, նույնիսկ չի փորձել հայցել ներողամտությունը` գտնվելով ազատության մեջ: Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալն անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, որը տվյալ պարագայում ամբաստանյալն իր գործողություններով ոչ թե հաստատել` այլ հերքել է: Ամբաստանյալը նույնիսկ փորձ չի կատարել հաշտվելու իր հետ:
Դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի կողմից կատարած արարքի ծանրությանն ու նրա անձին:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածնների դույթների վրա, գտել է, որ դատարանը Բ.Դավթյանին դատապարտելով, նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որով չի կարող վերականգնվել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Դատարանն անձի նկատմամբ հանցագործության համար պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի բազմակողմանի գնահատման վրա:
Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը չի հաշտվել ամբաստանյալի հետ, նրա անտարբեր վերաբերմունքի պատճառով և ցանկանում է, որ նա պատժվի իր կողմից կատարած արարքի համար:
Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը պատժի մասով և ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ նշանակել ավելի խիստ պատիժ:
16. Ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրեց այն բավարարել, առարկեց տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ` խնդրեց այն մերժել:
Ամբաստանյալ Բ.Դավթյանը միացավ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքին` խնդրեց այն բավարարել, առարկեց տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ` խնդրեց այն մերժել:
Տուժող Է.Հարությունյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրեց այն բավարարել, առարկեց ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ` խնդրեց այն մերժել:
Դատախազ Ա.Մնացականյանը միացավ տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքին` խնդրեց ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի և նրա պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի, տուժող Է.Հարությունյանի ելույթները, դատախազ Ա.Մնացականյանի, ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի և նրա պատշպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի պատասխանները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պատշպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը` բավարարել ու Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն կորուստ՝
պատժվում է կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով …>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի.
<<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
...6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
18. 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճռով Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է.
<<… ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
Ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանն անկեղծորեն խոստովանեց և զղջաց կատարած արարքի համար, խնամքին են գտնվում մանկահասակ երկու երեխաները` 18.01.2008 թվականին ծնված Հայկ Բախշիի Դավթյանը և 06.09.2013 թվականին ծնված Արփինե Բախշիի Դավթյանը, կենսաթոշակառու հայրը` Վանիկ Բաղիշի Դավթյանը և կինը, նախկինում եղել է դատապարտված` Ավան և Նոր Նորք համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 29.07.2005 թվականի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տուգանքի 100.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, դատվածությունը մարված:
Որպես ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է վերջինիս խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխայի առկայությունը:
Ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է <<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: (….): Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Սույն քրեական գործով Բախշի Վանիկի Դավթյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` կալանք` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդված համաձայն`
<<1.Կալանքը ուղղիչ հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից խիստ մեկուսացման պայմաններում դատապարտյալին պահելն է: Կալանքը կարող է նշանակվել ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցանքների համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում` տասնհինգ օրից մինչև երեք ամիս ժամկետով և միայն այն դեպքում, երբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց չի կիրառվել:
2. Կալանքը չի նշանակվում դատավճիռը կայացնելու պահին տասնվեց տարին չլրացած անձանց կամ հղի կանանց կամ խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա ունեցող անձանց նկատմամբ>>:
Մինչդեռ, սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի խնամքին են գտնվում մինչև ութ տարեկան երկու երեխաները 18.01.2008 թվականին ծնված Հայկ Բախշիի Դավթյանը և 06.09.2013 թվականին ծնված Արփինե Բախշիի Դավթյանը, հետևաբար դատարանը Բախշի Վանիկի Դավթյանի նկատմամբ չի կարող նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված <<կալանք>> պատժատեսակը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, դատարանը հանգում է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի ուղղումը հնարավոր կլինի միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու միջոցով, ուստի վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` որոշակի ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: /…/
… Տուժող Էդմոնդ Լևոնի Հարությունյանի կողմից ամբաստանյալ Բախշի Վանիկի Դավթյանի նկատմամբ բողոք և քաղաքացիական հայցի պահանջ չի ներկայացվել: …>>։ /քրեական գործ, հատոր 2, էջ 55-59/:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ նրա խնամքին են գտնվում մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` վերջինիս նկատմամբ պատժատեսակի և պատժի չափի ընտրության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության և նշանակել` համաչափ պատիժ:
Վերոհիշյալ հիմնավորմամբ Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում տուժողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկն այն մասին, որ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի կողմից կատարած արարքի ծանրությանն ու նրա անձին:
Ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մեղմությունը տուժող Է.Հարությունյանը պատճառաբանել է նրանով, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ ամբաստանյալն իր նկատմամբ դրսևորել է անտարբեր վարքագիծ` չի փորձել հաշտվել իր հետ և անկեղծորեն չի զղջացել: Տուժողի բերած պատճառաբանությունը Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում: Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ դեպքից հետո ամբաստանյալ Բ.Դավթյանը բազմիցս փորձել է իր մերձավորների միջոցով հաշտվել տուժող Է.Հարությունյանի հետ: Նման պատրաստակամություն ամբաստանյալ Բ.Դավթյանը հայտնեց նաև Վերաքննիչ դատարանում տեղեկացնելով, որ վերաքննիչ դատաքննության ընթացքում ևս փորձել է հաշտվել տուժողի հետ, հայցելով նրա ներողամտությունը:
Վերաքննիչ դատարանում տուժող Է.Հարությունյանը ևս ընդունեց, որ բազմիցս` այդ թվում նաև Վերաքննիչ դատարանի նշանակված դատական նիստի նախորդ օրերին ամբաստանյալի հարազատներն այցելել են իր բնակարան և առաջարկել հաշտվել ամբաստանյալի հետ, սակայն ինքը չի համաձայնվել: Տուժող Է.Հարությունյանն առարկեց նաև Վերաքննիչ դատարանի կողմից ամբաստանյալի հետ հաշտվելու հնարավորության մասին Վերաքննիչ դատարանի առաջարկի դեմ:
20. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի ապահովել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի պահանջների կատարումը` չի քննարկել և լուծել նշանակված պատիժը Բ.Դավթյանի կողմից կրելու նպատակահարմարության հարցը:
21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի շարադրանքից երևում է, որ դատարանը, կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից /կալանք, ազատազրկում, կարգապահական գումարտակում պահելը/ որևէ մեկը՝ սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզվելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի Հովհաննես Արտաշեսի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի հունիսի 02-ի թիվ ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշում/:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
22. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր է համարում ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություներն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և անձը բնութագրող հանգամանքները հաշվի առնելով` որ վերջինս առաջադրված մեղադրանքն ընդունել է, զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է նախաքննական մարմնին, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, բնութագրվում է դրական, չդատված, խնամքին է գտնվում կինը, կենսաթոշակառու հայրը, հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը, չի քննարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման նպատակահարմարության հարցը:
23. Վերաքննիչ դատարանը գտնելով, որ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափն օրինական ու հիմնավորված է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հարցը լուծելիս հաշվի է` առնում նաև, որ վերջինիս կատարած հանցանքը մասնավոր մեղադրանքի` տուժողի բողոքի հիման վրա հարուցված քրեական գործ է, որը նրա ու տուժողի հաշտվելու դեպքում ենթակա է կարճման, ամբաստանյալ Բ.Դավթյանը միջին ծանրության դիտավորյալ հանցանք կատարել է առաջին` անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, դեպքի նախորդող պահին տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագիծը` նախահարձակ լինելու ամբաստանյալին առաջինը հարվածելու հանգամանքը:
24. Քննության առնելով ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հիմք ընդունելով Առաջին ատյանի դատարանի և պաշտպանի Վերաքննիչ բողոքում բերած ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Բ.Դավթյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոգրյալ պատճառաբանությունների և մատնանշված հանգամանքների առկայությունը Վերաքննիչ դատարանի մոտ համոզվածություն և վստահություն են առաջացնում առանց իրական պատիժ նշանակելու Բ.Դավթյանի ուղղվելու հնարավորության մասին և նա նշանակված պատիժը չպետք է կրի:
25. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` սույն որոշման պատճառաբանական մասում բերած հիմնավորումներով, իսկ տուժող Է.Հարությունյանի բողոքը` մերժել:
Վերը նշված նկատառումներով վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Բ.Դավթյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը պետք է բեկանել և փոփոխել` նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 3-րդ կետով, 398-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Տուժող Է.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ ամբաստանյալ Բ.Դավթյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
2. Բախշի Վանիկի Դավթյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 20-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտված ամբաստանյալ` Բախշի Վանիկի Դավթյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նրա նկատմամբ վեց ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ այլընտրանքային պատիժների իրականացման վարչության համապատասխան ստորաբաժանման վրա` ըստ բնակության վայրի:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ