ԵԱՔԴ/0161/01/13

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
24.03.2014թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª

նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Մագդա Գրիգորյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Ալեքսանդր Աղայանի,
պաշտպան` Աննա Ջուվանովայի,
տուժողներ` Արտյոմ Սարգսյանի,
Հասմիկ Աբրահամյանի,

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի` ծնված 13.07.1967թ.-ին, ք. Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին կինը և 3 անչափահաս երեխաները, չի աշխատել, նախկինում դատված`
1.Հայաստանի Գերագույն դատարանի 03.02.1994թ. դատավճռով Վահրամ Հակոբի Հովհաննիսյանը /նույն ինքը Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանը/ մեղավոր է ճանաչվել 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել 7 տարի ժամկետով ազատազրկման` անձնական ամբողջ գույքի բռնագրավումով, վերջինիս նկատմամբ կիրառվել է ՙՀայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման տարեդարձի առթիվ ամնիստիայի մասին՚ ՀՀ 1992թ. հոկտեմբերի 5-ի օրենքի 5 հոդվածի ՙԲ՚ կետը, նրա նկատմամբ նշանակված պատժի չկրած մասը կրճատվել է մեկ քառորդով և թողնվել է ազատազրկում 5 տարի 4 ամիս 8 օր, անձնական ամբողջ գույքի բռնագրավումով:
2.Ռուսաստանի Դաշնության Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 22.07.2008թ.-ի դատավճռով Ավետիք Վոլոդյայի Սարգսյանը /նույն ինքը Վահրան Հակոբի Ավետիսյանը/ մեղավոր է ճանաչվել Ռուսաստանի Դաշնության քրեական օրենսգրքի 228-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, պատիժը լրիվ կրելով Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստանի Հանրապետությունում 26.05.2012թ. ազատվել է պատժից, դատվածությունը չմարված, հաշվառված և բնակվել է ք. Երևան, Նորքի 13 փողոց 108 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, կալանքի տակ է 2012 թվականի մայիսի 30-ից:

2006 թվականի հունվարի 30-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14101306 քրեական գործը:
2007 թվականի մարտի 14-ին թիվ 14101306 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2006 թվականի մայիսի 16-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 271-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13112306 քրեական գործը:
2007 թվականի մարտի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում որոշում է կայացվել թիվ 13112306 քրեական գործը միացնել թիվ 14101306 քրեական գործին և գործի քննությունը շարունակվել է 14101306 համարով:
2007 թվականի հուլիսի 10-ին թիվ 14101306 քրեական գործը ՀՀ գլխավոր դատախազության քննչական վարչությունում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2007 թվականի հունիսի 4-ին Կոտայքի մարզի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59102607 քրեական գործը:
2007 թվականի օգոստոսի 2-ին թիվ 14101306 քրեական գործին է միացվել թիվ 59102607 քրեական գործը և նախաքննությունը շարունակվել է 14101306 համարով:
2007 թվականի դեկտեմբերի 11-ին թիվ 14101306 քրեական գործը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2007 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 14101306 քրեական գործից անջատվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող Արմեն Պողոսյանի մասը, որին շնորհվել է 14101306/1 համարը:
2008 թվականի հունվարի 14-ին թիվ 14101306 քրեական գործից անջատվել է թիվ 59102607 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էդգար Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և այն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզի քննչական բաժին` նախաքննությունը շարունակելու համար:
2013 թվականի հոկտեմբերի 7-ին թիվ 14101306 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2013 թվականի նոյեմբերի 7-ին թիվ 14101306 քրեական գործից անջատվել է Անուշ Մարտիրոսյանի և Մարտին Քոչարյանի մասը, որին շնորհվել է 14101306/2 համարը:
30.05.2012թ. Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստանի Հանրապետության Ուրֆա քաղաքի Կիրովյան շրջանի դատախազի որոշմամբ Վահրամ Ավետիսյանը ձերբակալվել է և 2013թ.-ի սեպտեմբերի 26-ին էտապավորվել է Հայաստանի Հանրապետություն:
2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա, ավազակային հարձակմամբ Արտյոմ Սարգսյանի` առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու նպատակով նախնական համաձայնության գալով իր ծանոթներ Արմեն Պողոսյանի և Մարտին Քոչարյանի հետ, 2006թ. հունվարի 30-ին` ժամը 10.00-ի սահմաններում Արմեն Պողոսյանի անձնական օգտագործման ՙՎԱԶ-21010՚ մակնիշի 26 ԼՍ 967 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, վերջինիս ու Մարտին Քոչարյանի հետ գնացել է Երևանի Հր. Քոչար փողոցի 16/1-րդ շենքի բակ, որտեղ Արմեն Պողոսյանը սպասել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ նա և Մարտին Քոչարյանն ապօրինի մուտք են գործել նշված շենքի 6-րդ հարկում գտնվող, Արտյոմ Սարգսյանին պատկանող թիվ 17 բնակարան, ատրճանակի գործադրմամբ վերջինիս մոր` Հասմիկ Աբրահամյանի և կնոջ` Գայանե Մանուկյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, կպչուն ժապավենով կապել են նրանց, և ավազակային հարձակմամբ հափշտակել ՙՍոնի՚ մակնիշի տեսախցիկ, շախմատ ու այլ իրեր, ինչպես նաև չհրկիզվող պահարան, որում եղել են 33.000 ԱՄՆ դոլար, 10.000 եվրո և ոսկյա զարդեր` Արտյոմ Սարգսյանին ընդհանուր առմամբ պատճառելով 25.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս՚:
2013 թվականի նոյեմբերի 13-ին թիվ 14101306 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
Վահրամ Ավետիսյանն իր ծանոթներ Արմեն Պողոսյանի և այլ անձի հետ միասին ավազակային հարձակում կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնությամբ 2006թ. հունվարի 30-ին, ժամը 10:00-ի սահմաններում, Արմեն Պողոսյանի անձնական օգտագործման ՎԱԶ 21010 մակնիշի 26 ԼՍ 967 պ/հ ավտոմեքենայով գնացել են Երևանի Հր. Քոչար փողոցի 16/1 շենքի բակ, որտեղ Արմեն Պողոսյանը սպասել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ Վահրամ Ավետիսյանը այլ անձի հետ միասին ապօրինի մուտք են գործել նշված շենքի 6-րդ հարկում գտնվող Արտյոմ Սարգսյանին պատկանող թիվ 17 բնակարան: Ատրճանակի գործադրմամբ վերջինիս մոր` Հասմիկ Աբրահամյանի և կնոջ` Գայանե Մանուկյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, կպչուն ժապավենով կապել են նրանց և հարձակմամբ հափշտակել ՙՍոնի՚ մակնիշի տեսախցիկ, շախմատ ու այլ իրեր, ինչպես նաև չհրկիզվող պահարան, որում եղել են 33.000 ԱՄՆ դոլար, 10.000 եվրո և ոսկյա զարդեր` Արտյոմ Սարգսյանին ընդհանուր առմամբ պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 25.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Արմեն Պողոսյանին չի ճանաչում: 2006թ. կոնկրետ օրը չի հիշում, հանցագործ աշխարհում հեղինակություն հանդիսացող ոմն Աշոտը պայմանավորվել ու հանդիպել է իր հետ Նորքի խաչմերուկում և առաջարկել մասնակցել ինչ-որ գործի կատարմանը: Վերջինս եղել է մեքենայով, որում գտնվել է ևս մեկը, ով ներկայումս հասկանում է, որ Արմեն Պողոսյանն է եղել: Իրենք խոսել են առանձին, դրսում կանգնած: Ինքը միանգամից, առանց մանրամասնությունները ճշտելու, առանց պարզելու խոսքը ինչ գործի մասին է՝ հրաժարվել է: Աշոտը նստել է մեքենան և հեռացել: Դրանից հետո ինքն Աշոտին այլևս չի տեսել: Այն, որ Արմեն Պողոսյանը հայտնել է, որ ավազակային հարձակումը կատարել է իր և Մարտինի հետ, դրանով վերջինս իրեն զրպարտում է: Ինքը Մարտին Քոչարյանին ճանաչում է Նորքից, իրենք մեծացել են միևնույն փողոցում, սակայն միասին հանցագոծություն չեն կատարել: Այն, որ իրեն են մատնանշում, որպես այդ հանցագործության կատարող, գտնում է, որ Աշոտն է ասել, որ այդպես ասեն, քանի որ բոլորը Աշոտից վախենում էին, այդ թվում նաև ինքը: Այդ իսկ պատճառով նախաքննության ընթացքում սկզբում ինքը հայտնել է, որ Արմենից է ստացել առաջարկ, քանի որ չի իմացել, որ Աշոտը մահացել է ու վախեցել է տալ նրա անունը: Սակայն հետագայում, իմանալով Աշոտի մահվան մասին` հայտնել է ճշմարտությունը և նշել, որ առաջարկն իրեն արել է Աշոտը: Այն, որ տուժող Հասմիկ Աբրահամյանը մատնանշում է իրեն, որպես իրենց տանից ավազակային հարձակում կատարողի, հավանաբար տուժողն իրեն շփոթում է Աշոտի հետ, քանի որ իրենք նմանություն ունեն, նման են հասակով: Աշոտն իրեն ՙգործ անելու՚ առաջարկ է արել, իր կարծիքով այն պատճառով, որ ինքը վերջինիս 200 ԱՄՆ դոլար է պարտք եղել: Դեպքի օրը գտնվել է տանը կամ փողոցում և որևէ ավազակային հարձակման չի մասնակցել: Երբ ՌԴ-ում գտնվել է կալանքի տակ և տեղեկացրել, որ հետախուզման մեջ է գտնվում, ներկայացված փաստաթղթերից եզրակացրել է, որ դա հենց Աշոտի առաջարկած գործն է:
Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում Վահրամ Ավետիսյանը նույնպես իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն զրպարտում են և հանցագործության կատարմանն ընդհանրապես չի մասնակցել: Հայտնել է, որ ցուցմունք կտա հետագայում:
25.10.2013թ. որպես մեղադրյալ Վահրամ Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել, որ 2005թ. աշնանը պարտքով 200 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել նորքեցի ՙփրչոտ՚ մականունով Աշոտից և չի կարողացել այն վերադարձնել: 2006թ. հունվարին ՙփակ համարից՚ իրեն է զանգահարել Աշոտը և կանչել Նորքի խաչմերուկի մոտ հանդիպման: Գալով այդտեղ տեսել է սև գույնի 21010 մակնիշի ավտոմեքնա, որտեղից վարորդի կողքի նստատեղից իջել է Աշոտը և մոտեցել իրեն: Աշոտի մոտենալուց հետո վարորդը իջեցրել է ապակին, ըստ երևույթին իրենց խոսակցությունը լսելու համար: Վարորդին ինքը չի ճանաչել ու դրանից հետո չի տեսել: Աշոտն իրեն առաջարկել է գնալ ինչ-որ գործի, ինքը հասկացել է, որ խոսքը հանցագործության մասին է: Հրաժարվել է առաջարկից և հեռացել, իսկ դրանից հետո Աշոտին այլևս չի տեսել: 2006թ. փետրվարին, կոնկրետ օրը չի հիշում մեկնել է ՌԴ արտագնա աշխատանքի, իսկ մինչ այդ գտնվել է տանը և չի թաքնվել: 2008թ. թմրամիջոց պահելու համար դատապարտվել է 4 տարի ժամկետով ազատազրկման և այդ ժամանակ էլ իմացել է, որ ՀՀ-ում գտնվում է հետախուզման մեջ, ինչ-որ Արտյոմ Սարգսյանի տան վրա ավազակային հարձակում կատարելու համար: Բռնվելուց ինքն իմացել է, որ հետախուզման մեջ է գտնվում, սակայն թե ինչի համար, տեղեկացել է պատիժը կրելուց հետո 2012թ. մայիսին, երբ իրեն տեղափոխել են մեկուսարան՝ ՀՀ ուղարկելու համար: Այդ ժամանակ էլ տեղեկացել է, որ Արմեն Պողոսյանը, Աշոտի կողմից իրեն ՙգործ անելու՚ առաջարկ անելու ժամանակ Վազ 201010 մեքենայի վարորդն է եղել: Արմենը ստում է և ինքը որևէ կապ չի ունեցել այդ ավազակային հարձակման հետ: Աշոտին ճանաչել է մանկուց, սակայն նրա հետ շփվել է հազվադեպ: Վերջինս հանցագործ աշխարհի ներկայացուցիչ է հանդիսացել և քանի որ այնտեղ ընդունված է նման առաջարկների վերաբերյալ ասել ՙգործ՚, ինքը հասկացել է, որ խոսքը հանցագործության մասին է: Աշոտն իրեն նման առաջարկ է արել, քանի որ ինքը նրան պարտք է եղել գումար: Մարտին Քոչարյանին ճանաչոմ է որպես Մարաշի բնակիչ, սակայն նրա հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ չէ և նրա հետ որևէ հանցագործություն չի կատարել: 2006թ. հունվարի 30-ից մինչև 2006թ. փետրվարի 12-ը գտնվել է ՀՀ-ում իր տանը: Աշոտի առաջարկից հրաժարվելուց հետո Աշոտը դիմելով վարորդին ասել է ՙգնացինք Արմեն՚ ու երբ ծանոթացել է իր հանձնման վերաբերյալ թղթերին, ենթադրել է, որ թղթերում նշված Արմենը այդ նույն Արմենն է:
Ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից: Վահրամ Ավետիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Արտյոմ Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, տուժողներից Հասմիկ Աբրահամյանն իր մայրն է, իսկ Գայանե Մանուկյանը` նախկին կինը: 2002թ. հունիս կամ հուլիս ամսից կնոջ Գայանե Մանուկյանի և մոր` Հասմիկ Աբրահամյանի հետ բնակվել է Երևան քաղաքի Հր. Քոչար փողոցի 16/1 շենքի 17-րդ բնակարանում, որի ննջասենյակի զգեստապահարանում տեղադրված չհրկիզվող պահարանում պահել է ոսկյա զարդեր և նախկինում սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող անշարժ գույքի, բնակարանի և ավտոմեքենայի վաճառքից գոյացած 33.000 ԱՄՆ դոլար ու 10.000 եվրո կանխիկ գումար: 2006թ. հունվարի 30-ին ժամը 08:40-ին, գնացել է Երևանի քաղաքապետարան աշխատանքի, որտեղ, ժամը 10:30-ի սահմաններում, իր քարտուղարուհին հայտնել է, որ զանգահարել են իր ընտանիքի անդամներն ու ասել, որ տուն գողեր են մտել: Անմիջապես գնացել է տուն, ուր եղել են ոստիկանության աշխատակիցներ, և մոր ու կնոջ պատմածից իմացել է, որ երբ մայրը ցանկացել է աշխատանքի գնալու նպատակով դուրս գալ տանից, երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք ամենայն հավանականությամբ սպասել են բնակարանի դռան մոտ, մորը հրելով ներս են մտել բնակարան, միջանցքում կպչուն ժապավենով կապել են մորն ու կնոջը: Այնուհետև կնոջը տարել են խոհանոց, իսկ մայրը մնացել է միջանցքում: Հանցագործներից մեկի ձեռքին եղել է զենք, որը վերջինս պահել է իր մոր քթին և ասել, որ սպանելու նպատակ չունեն, իրենց ՙսեյֆն՚ է հետաքրքրում, պահանջել են ասել ՙսեյֆի՚ տեղը: Հանցագործներից մեկը խոհանոցից վերցրել է դանակ ու դրանով վախեցնելով կնոջը, պահանջել է ասել ՙսեյֆի՚ տեղը: Գայանեն պատասխանել է, որ կողքի սենյակում է: Այդպես, հանցագործները գտել են ննջասենյակի զգեստապահարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը և հափշտակել այն ու այլ իրեր, այդ թվում ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի արտադրության տղամարդու ժամացույց, ՙՊարկեր՚ ֆիրմայի գրիչներ և ՙՍոնի՚ մակնիշի տեսախցիկ, շախմատ, ինչպես նաև ուրիշ այլ ժամացույցներ, ՙակադեմիական՚ կոչվող մատանի և այլ ոսկյա զարդեր, որոնց բացակայությունը նկատել են հետագայում: Հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառված գույքային վնասը 25.000.000 դրամից ավելին է կազմում: ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի արտադրության տղամարդու ժամացույցը Արմեն Պողոսյանի դատավարությունից հետո վերադարձվել է իրեն` կոտրված վիճակում: Ըստ մոր ու նախկին կնոջ նկարագրածի այդ երկու հանցագործներից մեկը եղել է միջահասակ, մյուսը` բարձրահասակ, մեկը` սպիտակամորթ, երկուսն էլ սկզբում եղել են դիմակավորված, գլխարկներով, սակայն հետագայում հանել են դրանք: Համոզված է, որ նշված հանցագործությունը կազմակերպելու բոլոր հիմքերն ունեցել է իր նախկին ընկերուհի Անուշ Մարտիրոսյանը, ում հետ Գայանե Մանուկյանից ժամանակավոր բաժանվելուց հետո 2005թ. շուրջ ութ ամիս իր հետ համատեղ բնակվել է վերոհիշյալ բնակարանում, և դրանով վերջինս ցանկացել է վրեժ լուծել իրենից, քանի որ նրան ապացուցել է, որ իրենց համատեղ կյանքի ընթացքում տանից գումարների անհետացման պատճառը նա է, որի պատճառով էլ բաժանվել են: Հափշտակված չհրկիզվող պահարանի գտնվելու տեղի, դրա մեջ պահվող մի քանի տասնյակ հազար դոլար գումարի, ոսկյա զարդերի ու այլ արժեքավոր իրերի մասին հստակ իմացել է միայն Անուշ Մարտիրոսյանը, քանի որ ընտանիքի մյուս անդամներից ոչ մեկին պահարանի բանալին չի տվել, այն մշտապես եղել է իր և միայն առանձին դեպքերում` Անուշ Մարտիրոսայնի մոտ, իսկ երկրորդ բանալին գտնվել է նույն պահարանում: Այն փաստը, որ դեպքի օրը հանցագործներն իր ընտանիքի անդամներին հարցրել են, թե որտեղ, որ պահարանում է գտնվում չհրկիզվող պահարանը, վկայում է, որ վերջինիս ու դրա պարունակության մասին նրանց հայտնել է դրա տեղն իմացող անձը: Հանցագործների կողմից իր մորից ու նախկին կնոջից չհրկիզվող պահարանի բանալին չպահանջելու հանգամանքը ևս վկայում է, որ նրանք ստույգ իմացել են, որ այն երկրորդ բանալի չունի: Բացի այդ, հանցագործները, գիտենալով, որ չհրկիզվող պահարանի բանալին չկա` իրենց տուն եկել են պատրաստված` չհրկիզվող պահարանը տանելու համար բերելով պայուսակ, որը, սակայն թողել են տանը, իսկ պահարանը տարել իրենց տնից վերցրած պայուսակով: Թվարկվածն իմացող ու այդ տեղեկությունները հանցագործներին հայտնող անձը հանդիսանում է Անուշ Մարտիրոսյանը, ով վաղուց ծանոթ է եղել Արմեն Պողոսյանի հետ:
Տուժող Հասմիկ Աբրահամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Հր. Քոչար փողոցի 16/1 շենքի 17-րդ բնակարանում 2006թ. սեպտեմբեր ամսից բնակվել է որդու` Արտյոմ Սարգսյանի և նրա նախկին կնոջ` Գայանե Մանուկյանի հետ: 2006թ. հունվարի 30-ին, ժամը 08:40-ին, Արտյոմ Սարգսյանը գնացել է աշխատանքի: Նրա գնալուց հետո` ժամը 09:50-ին, աշխատանքի գնալու նպատակով բացել է բնակարանի մուտքի դուռը, իսկ Գայանեն եկել է իր հետևից, որպեսզի փակի այն: Չի հասցրել դուրս գալ միջանցքից, երբ երկու անծանոթ տղամարդիկ, ամբողջ ուժով հրելով դուռը, մուտք են գործել բնակարան, և նրանցից մեկը` միջահասակը` նախաքննության ընթացքում հայտնի դարձած Մարտին Քոչարյանը, փաթաթվել է իրեն ու վայր գցել բնակարանի միջանցքի հատակին, իսկ մյուսը` բարձրահասակը` հայտնի դարձած Վահրամ Ավետիսյանը, վայր է գցել Գայանեին: Փորձել է բղավել և օգնության կանչել, սակայն հանցագործներից միջահասակը` պահանջել է ձայն չհանել և հայտնել փողերի ու ոսկյա իրերի տեղը: Նրանց պատասխանել է, որ սխալ հասցեով են եկել, որ տանը փող և ոսկի չկա, որից հետո նրանք կպչուն ժապավենով կապել են իրեն ու Գայանեին: Երբ սկսել է լաց լինել ու գոռալ, հանցագործներից Վահրամ Ավետիսյանը սպառնացել է, որ եթե ձայն հանի` կսպանի իրեն, և ծոցագրպանից հանելով սև գույնի ատրճանակն ու փողը հպելով իր դեմքին, ասել է. ՙՁայն չհանես` կսպանեմ, տես, որ ունեմ՚: Զգալով մետաղի սառնությունը` վախեցել ու այլևս ձայն չի հանել: Այդ ընթացքում Մարտին Քոչարյանը գտնվել է ննջասենյակում, ուր գնացել է նաև Վահրամ Ավետիսյանը և մոտ 5 րոպե անց վերադառնալով` բռնել է հատակին ընկած Գայանեի ոտքերից ու քարշ տալով տարել խոհանոց և հարցրել է, թե որտեղ է չհրկիզվող պահարանը: Գայանեն պատասխանել է. ՙայնտեղ՚, որից հետո Վահրամ Ավետիսյանը դուրս է եկել խոհանոցից, մտել մյուս ննջասենյակ ու քիչ անց կանչել ընկերոջը, որը նույնպես գնացել է այնտեղ: Հանցագործները բնակարանից հափշտակված իրերը տեղավորել են իրենց բնակարանից վերցրած երկու պայուսակներում, որոնցից մեկը` ծանրը, բռնելով երկուսով` գնացել են: Բերանը ազատելով թույլ կապված ժապավենից, ատամներով կտրել է ձեռքերին կապված ժապավենը, ապա` Գայանեի կողքին ընկած դանակով նրան ազատել կապանքներից: Վերջինս անմիջապես զանգահարել է Արտյոմ Սարգսյանի աշխատավայր և իր եղբոր կնոջը, որպեսզի նրանք կատարվածի մասին հայտնեն ոստիկանություն: Ոստիկանության աշխատակիցների ժամանելուց հետո եկել է Արտյոմ Սարգսյանը և այդ ժամանակ պարզել են, որ հանցագործները հափշտակել են վերջինիս չհրկիզվող պահարանն ու այլ արժեքավոր իրեր: Գտնում է, որ միակ կասկածելի անձը, ով կարող էր կազմակերպել այդ ավազակային հարձակումը, 2005թ. հունվար-հուլիս ամիսներին իրենց բնակարանում ապրած, Արտյոմ Սարգսյանի ընկերուհի` Անուշ Մարտիրոսյանն է, որն իրենց բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանի գոյության մասին իմացող միակ մարդն է եղել և վրեժ է ունեցել իր որդու հանդեպ, քանի որ վերջինս նրան վռնդել է տանից մի քանի մանր գողություններ կատարելու պատճառով: Բացի այդ հանցագործները բոլոր սենյակները չեն մտել ու քանդել, մասնավորապես իր ննջասենյակ չեն մտել, որտեղ սեղանի վրա դրված է եղել ոսկյա մատանի, որը նրանք չեն վերցրել: Սեյֆի մասին տեղյակ են եղել ինքը, որդին և Անուշ Մարտիրոսյանը, իրենցից բացի ուրիշ անձ տեղյակ չի եղել: Վահրամ Ավետիսյանին ինքը ճանաչել է դեռևս նախաքննության ընթացքում` կալանավարյում, երբ դեպքից հետո առաջին անգամ տեսել է վերջինիս ու հայտնել, որ հենց նա է եղել իրենց տանից ավազակային հարձակում կատարողներից մեկը, սակայն վերջինս հերքել է դա: Վահրամին ճանաչել է նրա հասակից, արտաքինից, շարժուձևից, աչքերից, քանի որ դեպքի ժամանակ իրենց տանը Վահրամի դեմքը ծածակված չի եղել: Նրա գլխին սկզբում եղել է գլխարկ, որը հետագայում հանել է: Վահրամը հաճախակի է իր առջևով անցել այս ու այն կողմ և ինքը կարողացել է նրան լավ տեսնել ու անգամ այսքան տարի անց կարողացել է մտապահել նրա արտաքինն ու դիմագծերը, բացի այդ Վահրամն արտաքնապես չի փոխվել:
Տուժող Գայանե Մանուկյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2006թ. հունվարի 30-ին` ժամը 08:40-ին, ամուսինը` Արտյոմ Սարգսյանը, գնացել է աշխատանքի: Նրա գնալուց հետո` ժամը 09:50-ի սահմաններում, աշխատանքի գնալու նպատակով սկեսուրը` Հասմիկ Աբրահամյանը բացել է բնակարանի մուտքի դուռը, իսկ ինքը գնացել է նրա հետևից, որպեսզի այն փակի: Այդ պահին դուռը ուժգին հրելով բնակարան են մտել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնցից մեկը եղել է միջահասակ, իսկ մյուսը` բարձրահասակ: Վերջինս մի ձեռքով փակելով իր բերանը, իրեն շրջել ու մյուս ձեռքով կպչուն ժապավենով կապել է բերանը, ապա` ձեռքերն ու իրեն պառկեցրել միջանցքի հատակին: Կապելու ընթացքում հանցագործներից բարձրահասակն իրենցից պահանջել է հայտնել փողերի ու ոսկեղենի տեղը, ինչին ի պատասխան Հասմիկ Աբրահամյանն ասել է, որ նրանց սխալ տեղեկություններ են տվել: Այնուհետև հանցագործներից բարձրահասակը կպչուն ժապավենով կապել է նաև իր ոտքերն, իսկ կողքին նույն կերպ կապված վիճակում պառկած է եղել Հասմիկ Աբրահամյանը: Նույն հանցագործը կրկին դիմել է իրեն ու հարցրել ոսկեղենի գտնվելու տեղը, և ինքը գլխի շարժումով ցույց է տվել ննջասենյակը, որտեղ պահարանի վրա դրված զարդատուփի մեջ գտնվել են իր ոսկյա զարդերը: Մի քանի րոպե բնակարանի սենյակներում շրջելուց հետո, հանցագործներից բարձրահասակը մոտեցել է իրեն, ոտքերից քաշելով տարել խոհանոց, դուրս եկել և մոտ մեկ րոպե անց վերադառնալով, վերցրել է խոհանոցում եղած դանակներից մեկն ու այն պահելով իր պարանոցի մոտ, հարցրել է, թե ՙՍեյֆը ուր է՚: Քանի որ բերանը կապված է եղել, չի պատասխանել: Հանցագործը կրկին դուրս է եկել խոհանոցից ու կրկին վերադառնալով դիմել իրեն, ասելով. ՙՍեյֆը գարդիրոբում է, հա±, գարդիրոբում է±՚: Այդ պահին նրա ձեռքին տեսել է սև գույնի ատրճանակ և վախենալով գլխի շարժումով դրական պատասխան է տվել, քանի որ հասկացել է, որ հանցագործները բնակարան են եկել` նախապես գիտենալով իրենց ննջասենյակի զգեստապահարանում պահվող չհրկիզվող պահարանի գոյության և դրա գտնվելու տեղի մասին: Ստանալով իր դրական պատասխանը` հանցագործներից բարձրահասակը դուրս է եկել խոհանոցից, որից մի քանի վայրկյան անց նա կանչել է ընկերոջը և ոտնաձայներից հասկացել է, որ վերջինս նույնպես գնացել է ննջասենյակ: Մեկից երկու րոպե անց լսել է իրենց բնակարանի մուտքի դռան փակվելու ձայնը, որից քիչ հետո մոտեցել է սկեսուրը և իրեն ազատել կապանքներից: Անմիջապես զանգահարել է ամուսնու աշխատավայր և նրա քարտուղարուհուն հայտնել կատարվածի մասին, այնուհետև զանգահարել է եղբոր կնոջն ու խնդրել դեպքի մասին հայտնել ոստիկանություն: Բնակարանի զննությամբ միջանցքում գտել են հանցագործների թողած պայուսակը և պարզել, որ նրանք հափշտակել են ննջասենյակի զգեստապահարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, տեսախցիկ, շախմատ և այլ իրեր:
Դատապարտյալ Արմեն Պողոսյանի նախաքննության և թիվ ԵՔՐԴ0031/01/08 քրեական գործի դատքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2005թ. ամռանն իրեն զանգահարել է նախկին սիրուհի Անուշ Մարտիրոսյանն ու խնդրել հանդիպել: Հանդիպման ժամանակ վերջինս ասել է, որ ամուսնացած է եղել Երևանի քաղաքապետարանի իրավաբանական վարչության պետ Արտյոմ Սարգսյանի հետ, որը համատեղ ապրելու ընթացքում իր հանդեպ դաժան է վարվել, և շուրջ ութ ամիս անց տնից վռնդել է` հրաժարվելով վերադարձնել անգամ իր ոսկեղենն ու հագուստները: Անուշ Մարտիրոսյանն ասել է, որ ցանկանում է վրեժ լուծել Արտյոմ Սարգսյանից և առաջարկել է նրան ծեծելու համար մարդ գտնել, ասելով, որ կվճարի 500 ԱՄՆ դոլար: Ինքը խոստացել է այդ հարցով զբաղվել և Ա. Մարտիրոսյանից տեղեկացել է, որ Ա. Սարգսյանը բնակվում է Երևանի ՙՊարտեզ՚ խանութի հարևանությամբ գտնվող նորակառույց բարձրահարկ շենքում, ունի արծաթագույն ՙԳԱԶ-3110՚ մակնիշի ծառայողական ավտոմեքենա, ամեն առավոտ` ժամը 9-ի սահմաններում գնում է աշխատանքի: Մի քանի օր անց փողոցում հանդիպել է իր վաղեմի ծանոթ, նախկինում մի քանի անգամ դատված Գագիկ Տոնոյանին և նրան առաջարկել 500 ԱՄՆ դոլարի վարձատրության դիմաց ծեծի ենթարկել Արտյոմ Սարգսյանին: Գագիկ Տոնոյանն ասել է, որ պատասխան կտա որոշ ճշտումներ անելուց հետո, սակայն մի քանի օր անց տեղի ունեցած հանդիպման ժամանակ հրաժարվել է Արտյոմ Սարգսյանին ծեծելու առաջարկից, պատճառաբանելով, որ նա պաշտոնատար անձ է և չարժե 500 ԱՄՆ դոլարի համար նման ռիսկի դիմել: Այդ մասին տեղյակ է պահել Անուշին, որը որոշ ժամանակ մտածելուց հետո, ասել է, որ Արտյոմ Սարգսյանն իր ոսկյա կոլյեն ու շղթան պահում է ննջասենյակի պահարանում տեղադրված չհրկիզվող պահարանում, որտեղ բացի ոսկեղենից մշտապես մեծ քանակությամբ` 4.000-5.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է լինում: Անուշն առաջարկել է հափշտակել այդ չհրկիզվող պահարանը, իրեն վերադարձնել իր ոսկյա կոլյեն ու շղթան, իսկ մնացած գումարն ու ոսկեղենը տնօրինել ըստ հայեցողության: Զանգահարել է Գագիկ Տոնոյանին, հանդիպել վերջինիս ու նրա ընկեր` Արսեն Բազոյանին: Նրանց ասել է Անուշի առաջարկի մասին, հայտնելով նաև վերջինիցս ստացած տեղեկությունը, որ ամեն առավոտ Արտյոմ Սարգսյանն ու նրա մայրը գնում են աշխատանքի և տանը մնում է միայն կինը: Գագիկ Տոնոյանը խոստացել է զբաղվել այդ հարցով և իրեն տեղյակ պահել: Մի քանի օր անց վերջինս զանգահարել է ու ասել, որ Արտյոմի մոր լուսանկարն է պետք, որպեսզի ճշտեն, թե երբ է գնում աշխատանքի և վերադառնում: Անուշից վերցրել է վերջինիս լուսանկարն ու այն փոխանցել Գ. Տոնոյանին ու Ա. Բազոյանին: Դրանից մոտ 15 օր անց զանգահարել է Գ. Տոնոյանին, սակայն քանի որ վերջինս ասել է, որ վախենում են Արտյոմ Սարգսյանի բնակարան մուտք գործել և այնտեղից հափշտակություն կատարել` որոշել է հափշտակություն կատարելու համար այլ անձանց գտնել: 2006թ. հունվարի երկրորդ կեսին պատահաբար հանդիպել է իր ծանոթներ` Վահրամ Ավետիսյանին ու Մարտին Քոչարյանին և խոսակցության ընթացքում տեղեկանալով, որ վերջիններս գումարի կարիք ունեն` Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից գույքի հափշտակություն կատարելու առաջարկով դիմել է նրանց: Վերջիններիս համաձայնությունն ստանալուց հետո, պայմանավորվել են, որ Արտյոմ Սարգսյանի բնակարան պետք է մտնեն Մարտինն ու Վահրամը, ինքը պետք է ավտոմեքենայով սպասի շենքի մոտ: Վերջիններս պետք է կապեն Արտյոմ Սարգսյանի կնոջ ձեռքերն ու ոտքերը և ննջասենյակի պահարանից հափշտակեն չհրկիզվող պահարանն ամբողջությամբ` այն բացելու համար ժամանակ չկորցնելու համար, քանի որ համաձայն Անուշից ստացված տեղեկությունների, այն մեծ չափերի չի եղել: Պայմանավորվել են նաև, որ հափշտակված գումարը պետք է բաժանեն միմյանց միջև, իսկ ոսկյա կոլյեն ու շղթան վերադարձնեն Անուշին: 2006թ. հունվարի 30-ի առավոտյան` Անուշի ծննդյան օրվա նախօրեին, Մարտինի և Վահրամի հետ գնացել են Արտյոմ Սարգսյանի շենքի մոտ, սպասել մինչև նա գնացել է աշխատանքի, որից հետո ավտոմեքենայով գնացել են շենքի բակ ու այն կայանել շենքի մուտքի մոտ: Մարտինն ու Վահրամը, նախապես հագնելով սև գույնի սպորտային գլխարկներ ու ձեռնոցներ, վերցնելով չհրկիզվող պահարանը տանելու համար նախատեսված պայուսակ և Արտյոմ Սարգսյանի կնոջը կապելու համար նախատեսված կպչուն ժապավեն` մտել են շենք: Նրանք վերադարձել են մոտ 20 րոպե անց` սև գույնի սպորտային պայուսակով, որը դրել են իր ավտոմենքենայի բեռնախցիկի մեջ: Այնուհետև, ավտոմեքենայով գնացել են Երևանի Չարբախ թաղամասում գտնվող իր չգործող արտադրամաս, որտեղ էլեկտրական սղոցով /ՙբոլգարկա՚/ կտրել են նշված պայուսակով բերված չհրկիզվող պահարանի դռան ծխնիները, բայց քանի որ դուռը հաստ է եղել` մուրճով կոտրել են դռան փականը և պահարանից հանել 33.000 ԱՄՆ դոլար, 10.000 եվրո գումար ու ոսկյա զարդեր, որոնց մեջ Անուշի նկարագրած ոսկյա կոլյեն ու շղթան չեն եղել: Չհրկիզվող պահարանում եղել են նաև բանալիներ, ՙՊարկեր՚ ֆիրմայի գրիչներ, տղամարդու ձեռքի ժամացույցներ, որոնցից մեկը վերցրել է ինքը: Մարտինն ու Վահրամը Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակած են եղել նաև շախմատ և ՙՍոնի՚ մակնիշի տեսախցիկ, որոնք վերցրել է Մարտինը: Հափշտակված չհրկիզվող պահարանից հանված կանխիկ գումարը հավասարապես բաժանել են իրենց` երեքի միջև, իսկ ոսկյա զարդերը թողել են արտադրամասում` համապատասխան սարք բերելուց հետո դրանք ձուլելու նպատակով, քանի որ զարդերը վաճառելու դեպքում բացահայտվելու վտանգը մեծ է եղել: Նույն օրը` երեկոյան, Մարտինը տանից բերել է եռակցող սարք, արտադրամասում ձուլել հափշտակված բոլոր ոսկյա զարդերը և ձուլվածքները նույնպես հավասարաչափ բաժանել են իրենց` երեքի միջև: Հետագայում իրեն բաժին հասած ոսկին վաճառել է պատահական գնորդների 4.500 ԱՄՆ դոլարով, իսկ հափշտակված գումարն աստիճանաբար ծախսել է իր կարիքների համար:
Հետագա քննության ընթացքում, Անուշ Մարտիրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ լսելով վերջինիս ցուցմունքն այն մասով, թե իբրև նա որևէ առնչություն չի ունեցել ավազակային հարձակմամբ Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից կատարված հափշտակության հետ, այլ պարզապես հավանություն է տվել վերջինիս ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ Արմեն Պողոսյանի առաջարկին` քրեական պատասխանատվության ենթարկվելուց Անուշ Մարտիրոսյանին զերծ պահելու նկատառումներից ելնելով, Արմեն Պողոսյանն իր հաջորդ ցուցմունքներում հայտնել է, թե իբր Անուշ Մարտիրոսյանն իրեն չի դրդել Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակություն կատարելուն, իսկ նրանից վերջինիս բնակության վայրի վերաբերյալ տեղեկությունները ստացել է համատեղ ապրելու ընթացքում Անուշ Մարտիրոսյանի նկատմամբ դաժան վարվելու համար վրեժ լուծելու նպատակով, նրան ծեծի ենթարկելու պատրվակով և հետագայում այդ տեղեկություններն օգտագործել է իր ծանոթներ Վահրամ Ավետիսյանի ու Մարտին Քոչարյանի հետ միասին Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակություն կատարելու համար:
Դատարանում Արմեն Պողոսյանը ըստ էության ցուցմունք է տվել, թե Արտյոմ Սարգսյանի տան ավազակային հարձակման հետ կապ է ունեցել նորքեցի Աշոտը, որը մահացել է: Ինքը վախից ելնելով է տվել Վահրամի և Մարտինի անունները, նրանք այդ հանցագործությունը չեն կատարել: Նույն վախի ազդեցության տակ է տվել նաև նախկին դատաքննության ժամանակ տված ցուցմունքները: Այնուհետև դատապարտյալը հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալ Արմեն Պողոսյանի նախաքննության, իր վերաբերյալ քրեական գործով դատաքննության ընթացքում տված և սույն դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունները, գնահատելով այն մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարում վերջինիս նախաքննության և թիվ ԵՔՐԴ0031/01/08 քրեական գործի դատքննության ընթացքում տված ցուցմունքները քանի որ դրանք մանրամասն են և հստակ, հաստատվում են գործի այլ ապացույցներով, իսկ սույն գործով տված իր ցուցմունքով վերջինս փորձում է պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանին:
Վկա Արսեն Բազոյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2005թ. աշնանը, սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսներին, կոնկրետ օրը չի հիշում, երեկոյան իրենց տուն է զանգահարել իր ընկեր Գարեգին Տոնոյանը և ասել, որ հաջորդ օրը առավոտյան գործով պետք է հանդիպեն: Այդպես հաջորդ օրն առավոտյան ինքը գնացել է Գագիկի տուն և միասին գնացել են Նար-Դոսի փողոցի վերջնամաս, ինչ-որ մարդու հանդիպելու: Քիչ անց սև գույնի Վազ 21010 մակինշի ավտոմեքենայով իրենց է մոտեցել մի տղամարդ, ում Գագիկը ներկայացրել է որպես իր ծանոթ, Արմեն անունով: Իրենք նստել են Արմենի մեքենան և նա իրենց առաջարկել է Երևանի քաղաքապետարանի իրավաբանական վարչության պետ Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակել ՙսեյֆ՚, նշելով, որ այնտեղ կա մոտ 70-80 հազար դոլլար գումար և ոսկեղեն: Արմենն ասել է, որ Արտյոմ Սարգսյանը իր կնոջ և մոր հետ բնակվում է ՙՊարտեզ՚ խանութի կողքի շենքում: Թե ինչպես պետք է իրենց մեջ բաժանվեր հափշտակվելիք գումարը և ոսկեղենը խոսակցություն չի եղել, սակայն ընդունված կարգի համաձայն Արմենին պետք է տրվեր դրա 25%-ը: Ինքն ու Գագիկը տվել են իրենց նախնական համաձայնությունը և Արմենի հետ պայմանավորվել հանդիպել հաջորդ օրը, որպեսզի վերջինս իրենց ցույց տա Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանի տեղը: Արմենն ասել է իրենց, որ Արտյոմն աշխատանքի է գնում առավոտյան ժամը 8-ից 8:30-ի սահմաններում և նրան այդ ժամերին կարող են տեսնել շենքի բակում ու ճանաչել: Ասել է նաև, որ նրա մայրը նույնպես աշխատանքի է գնում` ժամը 9-ից 9:30-ի սահմաններում, իսկ տանը մնում է միայն Արտյոմի կինը: Իրենք խնդրել են Արտյոմի մորը ցույց տալ, իսկ Արմենը պատասխանել է, որ հաջորդ օրը կբերի նրա լուսանկարը: Պայմանավորվածության համաձայն, հաջորդ օրն առավոտյան ժամը 8-ի սահմաններում ինքն ու Գագիկը ՙՊարտեզ՚ խանութի մոտ հանդիպել են Արմենին, նստել նրա ավտոմեքենան և վերջինս մատնացույց է արել Հրաչյա Քոչարի վրա գտնվող դեղին, բարձրահարկ շենքը ու ասել, որ դրա 6-րդ հարկում, վերելակից ձախ գտնվում է Արտյոմի բնակարանը: Այդ ընթացքում շենքից դուրս է եկել և սև գույնի Գազ 31 մակնիշի ավտոմեքենա է նստել մի տղամարդ, ով Արմենի ասելով եղել է Արտյոմը: Դրանից հետո Արմենն իրենց ցույց է տվել մի լուսանկար, որտեղ խնջույքի ժամանակ պատկերված են եղել մի քանի կանայք, մատնացույց է արել դրանցից մի տարեց կնոջ և ասել, որ դա Արտյոմի մայրն է, իսկ լուսանկարում պատկերված երիտասարդ կինը Արտյոմի նախկին կինն է եղել: Արմենն ասել է, որ ՙսեյֆը՚ գտնվում է բնակարանի վերջում գտնվող Արտյոմի ննջասենյակի զգեստապահարանում, միաժամանակ ասել է, որ ՙսեյֆը՚ չեն կարող տեղում բացել, քանի որ դրա միակ բանալին գտնվում է Արտյոմի մոտ: Արմենն ասել է նաև, որ ՙսեյֆի՚ հետ, որպես իրեն նվեր, բնակարանից վերցնեն շախմատը: Այդ խոսակցության ընթացքում Արմենն իրենց ասել է, իր հայտնած ողջ տեղեկությունները ստույգ են, քանի որ դրանք իրեն ասել է այդ տանը նախկինում ապրած Արտյոմի կինը, ում վերջինս դուրս էր արել տանից և հետ բերել մույս կնոջը, իսկ տանից դուրս արած կինը ցանկացել է վրեժխնդիր լինել: Դրանից հետո Արմենը գնացել է իր գործերով, իսկ ինքն ու Գագիկը մնացել են շենքի մոտ և սպասել Արտյոմի մոր դուրս գալուն: Ժամը 9-ից 9:30-ի սահմաններում շենքից դուրս է եկել մի տարեց կին և իրենք նմանեցնելով լուսանկարում պատկերված տարեց կնոջը, հասկացել են, որ դա Արտյոմի մայրն է: Արմենն իրենց ասել է նաև, որ նրանց բնակարան մտնելու համար ամենահարմարը երկուշաբթին է, քանի որ այդ օրերին Արտյոմը լինում է խորհրդակցության: Հետագայում իրենք կատարել են որոշակի ճշտումներ և Արմենին պատասխանել, որ հրաժարվում են այդ գործից, քանի որ չեն կարող ծեր կնոջ նկատմամբ բռնություն կիրառել, որից հետո Արմենին չեն տեսել: Արտյոմի տանից ավազարակային հարձակում կատարելու մասին իմացել են 2007թ. մարտ ամսին ՀՀ ոստիկանության 6-րդ վարչությունում: Արտյոմին ծեծելու մասին իրեն և Գագոյին Արմենը երբևէ առաջարկ չի արել:
Վկա Արսեն Բազոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին և տուժողներին չի ճանաչում: Արմեն Պողոսյանին ճանաչում է դեմքով, նրան տեսել է անցյալ տարի դատապարտյալների հիվանդանոցում: 2005թ.-ին Արմեն Պողոսյանին չի ճանաչել և չի եղել, որ իրեն առաջարկեն Արտյոմ Սարգսյանի տանից ավազակային հարձակում կատարել: Նախաքննության ընթացքում Արտյոմ Սարգսյանի տանից ավազակային հարձակում կատարելու մասին առաջարկություն ստանալու վերաբերյալ ցուցմունք է տվել իր նկատմամբ ոստիկանության 6-րդ վարչությունում կիրառված բռնության արդյունքում, սակայն իրականում այդ դեպքի մասին ոչ լսել է, ոչ էլ տեղյակ է եղել, անգամ չի հիշում, թե ինչ ցուցմունք է տվել: Արմեն Պողոսյանի վերաբերյալ քրեական գործով դատավարության ժամանակ ինքը ևս հայտնել է, որ չի ճանաչում Արմեն Պողոսյանին: Գագիկ Տոնոյանն իր ընկերն է, որին ճանաչում է 1985թ.-ից և վերջինս իրեն Արմեն Պողոսյան անձնավորության հետ չի ծանոթացրել:
Դատարանը, հաշվի առնելով վկա Արսեն Բազոյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունները, գնահատելով այն մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարում վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, իսկ դատաքննության ընթացքում վկա Արսեն Բազոյանի տված ցուցմունքները հավաստի չեն, քանի որ դրանով վերջինս փորձում է պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանին:
Վկա Գագիկ Տոնոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալին և տուժողներին չի ճանաչում: Արսեն Բազոյանն իր ընկերն է: 2005թ. աշնանը, սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսներին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Նար-Դոսի փողոցի վերջնամասում իր ընկեր Արսենի հետ հանդիպել է իր վաղեմի ծանոթ Արմեն Պողոսյանին: Խոսակցության ընթացքում Արմենն առանձնացել է Արսենի հետ և Արմենի գնալուց հետո Արսենն ասել է, որ Արմենն առաջարկում է Երևանի քաղաքապետարանի իրավաբանական վարչության պետի տանից հափշտակություն կատարել: Արսենն ասել է նաև, որ Արմենի հետ պայմանավորվել են, որ հաջորդ օրն առավոտյան վերջինս իրենց կտանի և ցույց կտա տան տեղը, այդ տան տիրոջն` Արտյոմին, որպեսզի իրենք նրան դեմքով ճանաչեն: Այդպես հաջորդ օրը նույն վայրում հանդիպել են Արմենի հետ, ով իր Վազ 21-10 մակինշի ավտոմեքենայով իրեն ու Գագիկին տարել է Հրաչյա Քոչար փողոցի վրա գտնվող ՙՊարտեզ՚ խանութի մոտ և մատնացույց արել դրա հարևանությամբ գտնվող դեղին գույնի բարձրահարկ շենքի 5-րդ կամ 6-րդ հակի բնակարանի պատուհանները և ասել, որ հափշտակությունը պետք է այդտեղից կատարվի: Դրանից մի քանի րոպե անց այդ շենքից դուրս է եկել կոստյումով և փողկապով մի տղամարդ, նստել ծառայողական մեքենան ու հեռացել: Արմենը ցույց տալով այդ տղամարդուն ասել է, որ դա Արտյոմն է: Քիչ անց Արմենը ևս հեռացել է, իսկ ինքն ու Արսենը մնացել են այդ շենքի մոտ: Ինքն Արսենին ասել է, որ չի ուզում մասնակցել այդ գործին, քանի որ գործ պետք է ունենան պաշտոնավոր մարդու հետ, իսկ բռնվելու վտանգը մեծ է: Հաջորդ օրը, պայմանավորվածության համաձայն Արսենը հանդիպել է Արմենին, ով ասել է, որ Արտյոմենց տանը, ննջասենյակի պահարանում տեղադրված ՙսեյֆում՚ կա մոտ 70-80 հազար դոլլար գումար և բավականաչափ ոսկեղեն: Այդ ժամանակ գումարի մեծ չափն իրեն հետաքրրքել է և ինքը խնդրել է Արսենին Արմենից ճշտել, որոշ մանրամասնություններ ՙսեյֆի՚ և Արտյոմի գնալուց հետո տանը մնացող անձանց վերաբերյալ: Արտյոմին մատնացույց անելու օրը Արմենն իրենց ասել էր, որ Արտյոմի մայրը ևս գնում է աշխատանքի ու տանը մնում է միայն նրա կինը: Արսենն Արմենից ճշտել է, որ ՙսեյֆը՚ փոքր է, ամրացված չէ, բանալի չունի և այն տանելու համար անհրաժեշտ է միայն մեծ պայուսակ: Ինքն ու Արսենը մոտ 3-4 անգամ գնացել են Արտյոմենց շենքի մոտ և կատարել որոշ ճշտումներ, Արսենը իրեն ցույց է տվել Արտյոմի մորը, ում լուսանկարը վերջինիս ցույց էր տվել Արմենը: Որոշ ճշտումներ կատարելուց հետո եկել են այն կարծիքին, որ Արտյոմենց տուն մտնելը հնարավոր է միայն այն ժամանակ, երբ առավոտյան Արտյոմը գնում է աշխատանքի, իսկ տանը մնում է մայրը և կինը ու իրենք պետք է դռան մոտ սպասեին այնքան ժամանակ, մինչև որ Արտյոմի մայրը տանից դուրս գար ու այդ պահին իրենք հրեին նրան ներս ու իրենք էլ մտնեին ներս, քանի որ Արտյոմի կինը տանը եղած միայնակ ժամանակ, ըստ Արմենի ասածի, դուռն իրենց առաջ չէր բացի: Այդպես իրենք վախենալով, որ հնարավոր է հարձակում կատարելու ժամանակ Արտյոմի մայրը, ծեր տարիքի պատճառով, վատանար կամ մահանար, ինչպես նաև այն, որ Արտյոմը պաշտոնյա էր, հրաժարվել են այդ գործն անելուց ու այդ մասին հայտնել են Արմենին, որից հետո վերջինիս հետ ոչ մի կապ չեն ունեցել: Հետագայում Արմենին կալանավորելուց հետո իմացել են, որ վերջինս այլ անձանց հետ հափշտակել է Արտյոմի տան ՙսեյֆը՚: Արմենն իրենց երբևէ չի առաջարկել ծեծել Արտյոմին, ՙսեյֆի՚ հափշտակման եղանակը իրենց չեն ասել: Արմենին տեսել է միայն ոստիկանության 6-րդ վարչությունում: ՙՍեյֆի՚ հափշտակման մասին իմացել է այն ժամանակ, երբ իրեն քրեակատարողական հիմնարկից տեղափոխել են դատարան` Արմենի վերաբերյալ քրեական գործի դատավարությանը մասնակցելու համար: Հափշտակման վերաբերյալ տեղեկություններ տրամադրող անձը եղել է կինը, ում գումարը չի հետաքրքրել, վերջինս դա արել է վերժից ելնելով:
Թիվ 14101306 քրեական գործով հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Անուշ Մարտիրոսյանի նախաքննության ընթացքում ըստ էության տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2004թ. օգոստոսին Երևանի քաղաքապետարանում իր անձնական գործի հետ կապված ծանոթացել է Արտյոմ Սարգսյանի հետ, որոշ ժամանակ անց Արտյոմի հետ մտերմացել են և սկսել են համատեղ ապրել սկզբում իր, այնուհետև Արտյոմի Քոչար փողոցի վրա գտնվող բնակարանում: Իրենց համատեղ կյանքի ընթացքում Արտյոմը թանկարժեք շատ նվերներ է իրեն արել: Իր հետ ապրելու ընթացքում Արտյոմի հետ միասին ձեռք են բերել չհրկիզվող պահարան, որը վերջինս պահել է իր ննջասենյակի զգեստապահարանում: Ինքը տեսել է, որ դրանում կան ոսկյա զարդեր, քանի որ իր ներկայությամբ Արտյոմը բազմիցս այն բացել ու այնտեղից ոսկյա զարդեր է նվիրել իրեն: Սեյֆի բանալին տեսել է միայն Արտյոմի մոտ: Համատեղ կյանքի ընթացքում իրենք հաճախ են վիճել, ու Արտյոմը հրաբած վիճակում իրեն անհիմն պատճառներով հաճախակի է ծեծի ենթարկել: 2005թ. հուլիսի 17-ին ինքը լուջ վիճել է Արտյոմի հետ, որից հետո հեռացել է նրա տանից: Արտյոմի տանից ինքը ոչինչ չի տարել իր հետ: Իրենց համատեղ կյանքի ընթացքում ինքը ևս Արտյոմից գաղտնի գումար չի վերցրել: Նրա տանից կատարված ավազակային հարձակման մասին իմացել է դեպքի հաջորդ օրը` լրատվամիջոցներից, իսկ հունվարի 31-ին նշել է իր ծնունդը և զբաղված է եղել տոնակատարության պատրաստությամբ: 2005թ. սեպտեմբեր ամսին Նար-Դոս փողոցում հանդիպել է իր վաղեմի ծանոթ Արմեն Պողոսյանին, ում խոսակցության ընթացքում պատմել է Արտյոմի հետ ամուսնության ընթացքում իր կրած տանջանքների մասին: Վերջինս առաջարկել է Արտյոմի արածների համար ծեծի ենթարկել նարն: Խոսակցության ընթացքում հայտնել է նաև, որ Արտյոմը տանը ունի ՙսեյֆ՚, որում պահում է ոսկյա զարդեր: Արմենի խնդրանքով ցույց է տվել իր մոտ գտնվող Արտյոմի և նրա ընտանիքի անդամների լուսանկարները: Դրանից մոտ 10 օր անց Արմենը կրկին հանդիպել է իրեն և խնդրել տալ Արտյոմի լուսանկարը, քանի որ մոռացել է նրա դեպքը ու նկարն իրեն անհրաժեշտ է, որպեսզի սխալմամբ այլ անձնավորության չծեծեն: Ինքը տվել է Արմենին մի լուսանկար, որում պատկերված է եղել Արտոմն իր ընտանիքի անդամներով, խնջույքի ժամանակ: Արմենն իրեն չի ասել, թե ովքեր են ծեծելու Արտյոմին: Ասել է, որ այդ անձինք առանց գումարի չեն ծեծի և իրենից պահանջել է 1000 ԱՄՆ դոլար, իսկ ինքը հայտնել է, որ գումար չունի: Դրանից հետո ինքն Արմենին չի տեսել և միայն հունվարի 31-ին իմացել է Արտյոմի տանից կատարված ավազակային հարձակման մասին: Արտյոմից բաժանվելուց մոտ 1 ամիս անց վերջինս իր որդու միջոցով վերադարձրել է իր ամբողջ ոսկյա զարդերն ու հագուստները:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 18.03.2007թ.-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` Արմեն Պողոսյանը ճանաչել է Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանին և նշել, որ վերջինս հանդիսանում է նորքեցի Վահրամը, որի, ինչպես նաև Մարտին Քոչարյանի հետ 2006թ. հունվարի 30-ին Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակել են չհրկիզվող պահարանը:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 21.03.2007թ.-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` Հասմիկ Աբրահամյանը ճանաչել է Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանին և նշել, որ նշված անձնավորությունն է 2006թ. հունվարի 30-ին իրենց տանից ավազակային հարձակում կատարել և նա է կպչուն ժապավենով կապել իր ձեռքերը:
Խուզարկություն ¥առգրավում) կատարելու մասին 2007թ. մարտի 14-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` Արմեն Պողոսյանի բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերվել ու առգրավվել են Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից հափշտակված ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի արտադրության տղամարդու ձեռքի ժամացույցն ու հափշտակված չհրկիզվող պահարանը բացելու համար օգտագործված էլեկտրական սղոցը:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 15.03.2007թ.-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` տուժող Արտյոմ Սարգսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված թվով 4 ժամացույցներից ճանաչել է Արմեն Պողոսյանի բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի արտադրության տղամարդու ձեռքի ժամացույցը և հայտարարել, որ այն 2006թ. հունվարի 30-ին կատարված ավազակային հարձակմամբ իր բնակարանից հափշտակված ժամացույցն է:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող տուժող Արտյոմ Սարգսյանի ներկայացրած՝ ավազակային հարձակում կատարած անձանց կողմից դեպքի վայրում թողնված պայուսակի, Արմեն Պողոսյանի բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված տուժողի բնակարանից հափշտակված չհրկիզվող պահարանը բացելու համար օգտագործված էլեկտրական սղոցի /նշված իրերը կցված են թիվ ԵՔՐԴ/0031/01/08 քրեական գործին/ և հափշտակված ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի արտադրության տղամարդու ձեռքի ժամացույցի /թիվ ԵՔՐԴ/0031/01/08 քրեական գործով Երևան քաղաքի քրեական դատարանի 28.03.2008թ. դատավճռով որոշվել է այն վերադարձնել տուժող Արտյոմ Սարգսյանին/ առկայությամբ:
Դեպքի վայրի զննության 30.01.2006թ. արձանագրությամբ, ըստ որիª զննության պահին Երևան քաղաքի Հր. Քոչար փողոցի 16/1 շենքի 17-րդ բնակարանը եղել է թափթփված վիճակում, ննջասենյակներում և հյուրասենյակում գետնին անկանոն թափված են եղել տարբեր տուփեր և առարկաներ, ննջասենյակներից մեկի զգեստապահարանի դռները և դարակները բացված վիճակում են եղել, զգեստապահարանից բացակայել է այնտեղ գտնվող մետաղյա չհրկիզվող պահարանը, ննջասենյակի հայելապատ փոքր պահարանի դարակից բացակայել են արծաթե ժամացույց և այլ մանր իրեր:
Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 14.03.2007թ. արձանագրությամբ, ըստ որիª զննության պահին Արմեն Պողոսյանը մատնացույց է արել դեպքի վայրը` Հր. Քոչար փողոցի 16/1 շենքը և հայտարարել, որ այդ շենքի 6-րդ հարկից ինքը, Մարտին Քոչարյանը և Վահրամ Ավետիսյանը ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են չհրկիզվող պահարան: Մատնացույց է արել Երևանի Շիրակի փողոց 94 հասցեում գտնվող արտադրամասը և հայտարարել, որ Վահրամի և Մարտինի հետ նշված վայր են տեղափոխել ավազակային հարձակմամբ հափշտակած չհրկիզվող պահարանը, որը էլեկտրական սղոցի և մուրճի օգնությամբ բացել են ու միմյանց միջև բաժանել դրանում առկա առանձնապես խոշոր չափերի գույքը:
Ապացույց ճանաչված` ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ-ից ստացված 2007թ. հուլիսի 20-ի թիվ 40/18-2-0527, 2007թ. հուլիսի 30-ի թիվ 40/18-2-0542 և 2007թ. օգոստոսի 3-ի թիվ 40/18-2-0544 գրություններով, որոնցով հաստատվել է Արտյոմ Սարգսյանի բնակարանից առանձնապես խոշոր չափերով գույքի հափշտակությունը Անուշ Մարտիրոսյանի դրդմամբ և օժանդակությամբ Արմեն Պողոսյանի, Մարտին Քոչարյանի և Վահրամ Ավետիսյանի կողմից կատարելու, ինչպես նաև Անուշ Մարտիրոսյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկվելուց զերծ պահելու նկատառումներից ելնելով վերջինիս հանցագործության մեջ մերկացնող սկզբնական ցուցմունքներից Արմեն Պողոսյանի հրաժարվելու հանգամանքը:
Մեղադրյալ Արմեն Պողոսյանի և հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալներ Անուշ Մարտիրոյանի, Վահրամ Ավետիսյանի և Մարտին Քոչարյանի փոխադարձ կապերը պարզելու նպատակով կատարված ՙԱրմենՏել՚ ՓԲ ընկերության իրավաբանական տնօրենի 2007թ. սեպտեմբերի 26-ի ԻՏ3373 և 2007թ. հոկտեմբերի 10-ին ԻՏ3464 գրություններով ստացված էլեկտրոնային կրիչներով զննության 2007թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի Անուշ Մարտիրոսյանն առաջինն է կապ հաստատել Արմեն Պողոսյանի հետ` նրան զանգահարելով իր բջջային 20-25-29 հեռախոսահամարից վերջինիս բջջային 50-42-04 հեռախոսահամարին 2005թ. սեպտեմբերի 23-ին, ժամը 17 անց 12-ին և խոսակցության տևողությունը կազմել է 22 վայրկյան: Նույն օրը` ժամը 17 անց 19-ին, 17 անց 37-ին, 17 անց 39-ին, 17 անց 43-ին, 18 անց 43-ին և 18 անց 54-ին Անուշ Մրատիրոսյանը բջջային 20-25-29 հեռախոսահամարով թվով 6 հեռախոսազանգ է ընդունել Արմեն Պողոսյանի բջջային 50-42-04 հեռախոսահամարից: Ընդհանուր առմամբ 2005թ. սեպտեմբերի 23-ից մինչև 2005թ. հոկտեմբերի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում Անուշ Մարտիրոսյանի բջջային 20-25-29 հեռախոսահամարից Արմեն Պողոսյանի բջջային 50-42-04 հեռախոսահամարին կատարվել է թվով 40 և վերջինիցս ընդունվել թվով 46 հեռախոսազանգ: Այնուհետև` 2005թ. հոկտեմբերի 13-ից անուշ Մարտիրոսյանն Արմեն Պողոսյանի հետ կապը պաշտպանել է վերջինիս բջջային 55-33-81 հեռախոսահամարով, և 2005թ. հոկտեմբերի 13-ից մինչև 2006թ. հունվարի 5-ն ընկած ժամանակահատվածում ընդհանուր առմամբ Անուշ Մարտիրոսյանի բջջային 20-25-29 հեռախոսահամարից Արմեն Պողոսյանի բջջային 55-33-81 հեռախոսահամարին կատարվել են թվով 42 և վերջինիցս ընդունվել թվով 24 հեռախոսազանգ: Ընդհանուր առմամբ, 2005թ. սեպտեմբերի 23-ից մինչև 2006թ. հունվարի 5-ն ընկած ժամանակահատվածում Անուշ Մարտիրոսյանն Արմեն Պողոսյանի հեռախոսահամարներին կատարել է թվով 82 և վերջինիցս ընդունել թվով 70 հեռախոսազանգ:
Ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի քրեական դատարանի 28.03.2008թ. դատավճռով, որով Արմեն Ալբերտի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Նույն գործի դատական քննության ընթացքում Ա. Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արտյոմ Սարգսյանի գույքի հափշտակության նպատակով ավազակային հարձակումը կատարել է Վահրամ Ավետիսյանի և Մարտին Քոչարյանի հետ:
Ապացույց ճանաչված 28.09.2013թ. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում Վահրամ Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը կրկնակի քննության առնելու դատական նիստի ձայնագրառման պարունակությամբ լազերային կրիչը դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի հիմքում չի կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավարական գործողությունների ընթացքը և արդյունքները արտացոլվում են արձանագրությունում, որը կազմվել է դատավարական գործողության ընթացքում կամ դրա ավարտից անմիջապես հետո:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն` ապացույցները հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի համաձայն` քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները սույն օրենսգրքով նախատեսված գրավոր կազմված փաստաթղթեր են, որոնք հաստատում են քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից անմիջականորեն ընկալված, քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները: Որպես ապացույց կարող են օգտագործվել սույն օրենսգրքի պահանջների պահպանմամբ կատարված հետևյալ քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները. 1) զննության, 2) քննման, 3) ճանաչման ներկայացնելու, 4) արտաշիրիմման, 5) առգրավման, 6) խուզարկության, 7) գույքի վրա կալանք դնելու, 8) նամակագրության, փոստային, հեռագրական և այլ հաղորդումները վերահսկելու, 9) հեռախոսային խոսակցությունները լսելու,10) նմուշներ ստանալու, 11) քննչական փորձարարության: Որպես ապացույց կարող են օգտագործվել նաև կատարված կամ նախապատրաստվող հանցագործությունների վերաբերյալ ընդունված բանավոր հայտարարությունների, մեղայականով ներկայանալու, ձերբակալման, անձանց իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանման առիթով կազմված արձանագրությունները: Քննչական գործողության արձանագրության ոչ լրիվությունը չի կարող մեղադրանքի նպատակներով լրացվել հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, ինչպես նաև ընթերակայի և այլ անձանց ցուցմունքներով:
Նկատի ունենալով, որ բացատրության արձանագրությունը, որպես քննչական և դատական գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված ապացույցի տեսակ նախատեսված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 121-րդ հոդվածով, ուստի դատարանը գտնում է, որ բացատրությունը տվյալ դեպքում չի կարող հանդիսանալ որպես ապացույց և դրվել մեղադրանքի հիմքում:
Բացի այդ, Վահրամ Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը կրկնակի քննության առնելու դատական նիստի ժամանակ Վահրամ Ավետիսյանից բացատրություն վերցնելիս Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից չեն բացատրվել վերջինիս կողմից բացատրություն տալու և դրանից հրաժարվելու նրա իրավունքները:
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի լիազոր ներկայացուցիչ Ա. Գրիգորյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, ՀՀ ԱՆ ՙՀոգեբուժական բժշկական կենտրոն՚ ՓԲԸ-ի Նարկոլոգիական կլինիկայում 18.01.2006թ.-ից գտնվում է կանխարգելիչ դիտարկման մեջ ափիոն տեսակի թմրամիջոց գործածելու կապակցությամբ:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտում է այն, որ պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ են գտնվում կինը և 3 անչափահաս երեխանները /ծնված 30.11.1996թ.-ին, 05.04.1999թ.-ին, 15.02.2002թ.-ին/:
Որպես ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահրամ Ավետիսյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, իսկ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցի հարցին` դատարանն արձանագրում է, որ Արմեն Ալբերտի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ ԵՔՐԴ/0031/01/08 քրեական գործով Երևան քաղաքի քրեական դատարանի 28.03.2008թ. դատավճռով որոշվել է իրեղեն ապացույց հանդիսացող ՙԿոնտինենտալ՚ ֆիրմայի տղամարդու ձեռքի ժամացույցը վերադարձնել քաղ. հայցվոր Ա.Սարգսյանին, իսկ էլեկտրական սղոցը և պայուսակը թողնել քրեական գործին կից: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույցների հարցը պետք է համարել լուծված:
Դատարանն անդրադառնալով դատական ծախսերին՝ գտնում է, որ Վահրամ Ավետիսյանին պետք է ազատել դատական ծախսերից, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վահրամ Ավետիսյանը 30.05.2012թ. Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստանի Հանրապետության Ուրֆա քաղաքի Կիրովյան շրջանի դատախազի որոշմամբ ձերբակալվել է սույն գործով նրա նկատմամբ հայտարարված հետախուզման որոշման հիման վրա և 2013թ.-ի սեպտեմբերի 26-ին էտապավորվել է Հայաստանի Հանրապետություն: Էտապավորման ծախսերը կազմել են 511.555 ՀՀ դրամ, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի դատական ծախսերը բաղկացած են`...6) հետախուզման համար քրեական հետապնդման մարմնի կողմից ծախսված գումարներից ... և այլն ու, բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն նույն օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-6-րդ կետերում թվարկված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ դատարանն իրավունք ունի դատապարտյալին լրիվ կամ մասնակի ազատել որպես պետության եկամուտ գանձվելիք դատական ծախսերը վճարելուց, եթե դատապարտյալն անվճարունակ է, կամ գումարի գանձումը կարող է էապես ազդել դատապարտյալի խնամքի տակ գտնվող անձանց նյութական վիճակի վրա: Տվյալ դեպքում Վահրամ Ավետիսյանի խնամքի տակ են գտնվում կինն ու 3 անչափահաս երեխաները և նրա ընտանիքը ՀՀ Նորք-Մարաշի սոցիալական ծառայություններ տրամադրող տարածքային բաժնի պետ Կ. Ղազարյանի 13.02.2014թ. տրամադրած տեղեկանքի համաձայն 31.01.2007թ.-ից հաշվառված է ՙՆՊԱՍՏ՚ համակարգում, սոցիալապես անապահով է և ստանում է ընտանեկան նպաստ: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ Վ. Ավետիսյանին պետք է ազատել դատական ծախս հանդիսացող իր իսկ հետախուզման և ՀՀ հանձնման հետ կապված ծախս հանդիսացող և հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե բռնագանձման ենթակա 511.555 /հինգ հարյուր տասնմեկ հազար հինգ հարյուր հիսունհինգ/ ՀՀ դրամ գումարի վճարումից:
Դատարանն անդրադառնալով ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Սարգսյանի 26.03.2007թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի ք. Երևան Նորքի 13 փողոց 108 տանը գտնվող տան գույքի, ինչպես նաև նրա անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքերի վրա դրված կալանքին` գտնում է, որ Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի ք. Երևան Նորքի 13 փողոց 108 տանը գտնվող տան գույքի, ինչպես նաև նրա անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքերի վրա դրված կալանքը պետք է պահպանել նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամսվա ընթացքում:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 12 /տասներկու/ տարի ժամկետով:
Վահրամ Ավետիսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2012 թվականի մայիսի 30-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Վահրամ Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույցների հարցը համարել լուծված:
Վահրամ Ավետիսյանին ազատել դատական ծախս հանդիսացող վերջինիս հետախուզման և ՀՀ հանձնման համար ծախսված գումարի` 511.555 /հինգ հարյուր տասնմեկ հազար հինգ հարյուր հիսունհինգ/ ՀՀ դրամի վճարումից:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Սարգսյանի 26.03.2007թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի ք. Երևան Նորքի 13 փողոց 108 տանը գտնվող տան գույքի, ինչպես նաև նրա անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքերի վրա դրված կալանքը` պահպանել նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամսվա ընթացքում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:


դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան

ԵԱՔԴ/0161/01/13







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Քրեական գործ թիվ ԵԱՔԴ/0161/01/13
Նախագահող դատավոր` Ա.Պետրոսյան
Դատավորներ` Ս.Համբարձումյան
Մ.Պետրոսյան


ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան)

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ Հ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ մեղադրող Ա.ԱՂԱՅԱՆԻ


2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ք.Երևանում

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2014 թվականի հունիսի 6-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Վ.Ավետիսյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վճռաբեկ բողոքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2006 թվականի հունվարի 30-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14101306 քրեական գործը։
Նախաքննության մարմնի 2006 թվականի ապրիլի 30-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է հանցագործություն կատարած անձի ինքնությունը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ։
2006 թվականի մայիսի 16-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 271-րդ հոդվածի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13112306 քրեական գործը։
2006 թվականի հունիսի 12-ին Վահրամ Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 271-րդ հոդվածով։ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը և հայտարարվել է հետախուզում։
2007 թվականի մարտի 22-ին թիվ 13112306 քրեական գործը միացվել է թիվ 14101306 քրեական գործին։
Նախաքննության մարմնի 2007 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Վ.Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 271-րդ հոդվածով։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2007 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
Ռուսաստանի Դաշնության Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռով Վ.Ավետիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 228-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 4 տարի ժամկետով։
2. Նախաքննության մարմնի 2011 թվականի հունիսի 1-ի որոշմամբ Վ.Ավետիսյանի մեղադրանքը փոփոխվել է, և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012 թվականի մայիսի 26-ին Վ.Ավետիսյանն ամբողջությամբ կրել է ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռով նշանակված պատիժը։
2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Վ.Ավետիսյանը հանձնվել է Հայաստանի Հանրապետության իրավապահ մարմիններին։
2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ին թիվ 14101306 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է։
Նախաքննության մարմնի 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշմամբ Վ.Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2013 թվականի նոյեմբերի 13-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)։
3. Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի մարտի 24-ի դատավճռով Վ.Ավետիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 12 տարի ժամկետով։
4. Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը 2014 թվականի հունիսի 6-ին որոշում է կայացրել բողոքը մերժելու, Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի մարտի 24-ի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին։
5. Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի հունիսի 6-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վ.Ավետիսյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան։
Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 4-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը վարույթ է ընդունվել։
Դատավարության մասնակիցները վճռաբեկ բողոքի պատասխան չեն ներկայացրել։

Գործի փաստական հանգամանքները և վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
6. Վ.Ավետիսյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ իր ծանոթներ Արմեն Պողոսյանի և այլ անձի հետ միասին ավազակային հարձակում կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնությամբ 2006 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 10-ի սահմաններում, Ա.Պողոսյանի անձնական օգտագործման ՎԱԶ 21010 մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևանի Հր.Քոչար փողոցի 16/1 շենքի բակ, որտեղ Ա.Պողոսյանը սպասել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ Վ.Ավետիսյանն այլ անձի հետ միասին ապօրինի մուտք է գործել նշված շենքի 6-րդ հարկում գտնվող Արտյոմ Սարգսյանին պատկանող թիվ 17 բնակարան։ Ատրճանակի գործադրմամբ վերջինիս մոր` Հասմիկ Աբրահամյանի և կնոջ` Գայանե Մանուկյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, կպչուն ժապավենով կապել են նրանց և հարձակմամբ հափշտակել «Սոնի» մակնիշի տեսախցիկ, շախմատ ու այլ իրեր, ինչպես նաև չհրկիզվող պահարան, որում եղել են 33.000 ԱՄՆ դոլար, 10.000 եվրո և ոսկյա զարդեր` Ա.Սարգսյանին ընդհանուր առմամբ պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի՝ 25.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 8-րդ, թերթ 61-70)։
7. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում հաստատված է համարել, որ «(…) Ռուսաստանի Դաշնության Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 22.07.2008թ.-ի դատավճռով Ավետիք Վոլոդյայի Սարգսյանը /նույն ինքը Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանը/ մեղավոր է ճանաչվել Ռուսաստանի Դաշնության քրեական օրենսգրքի 228-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, պատիժը լրիվ կրելով Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստանի Հանրապետությունում 26.05.2012թ. ազատվել է պատժից, դատվածությունը չմարված (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 8-րդ, թերթ 61-70 )։
8. Վերաքննիչ դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է. «(…) Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հեղինակի այն պատճառաբանությանը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ավելի մեղմ պատիժ և դրանից հաշվակցել ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի` 22.07.2008թ.-ի դատավճռով նշանակված և ամբողջությամբ կրած 4 /չորս/ տարի ազատազրկման ձևով պատիժը, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, [քանի որ] օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կարող է հաշվի առնվել բացառապես այն դեպքում, երբ այն ճանաչվել է Հայաստանի Հանրապետությունում։
Ինչպես երևում է սույն քրեական գործի նյութերից` Վ.Ավետիսյանի վերաբերյալ օտարերկրյա պետության դատարանի` տվյալ դեպքում ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 22.07.2008թ.-ի դատավճռի ճանաչման վերաբերյալ իրավասու ՀՀ դատարանները համապատասխան որոշում չեն կայացրել։
Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանն իրավասու չէ հաշվակցել ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 22.07.2008թ.-ի դատավճռով նշանակված 4 /չորս/ տարի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 9-րդ, թերթ 33-56)։

Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
9. Բողոքի հեղինակը գտնում է, որ ստորադաս դատարանների դատական ակտերն անհիմն են, դրանցով թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Ի հիմնավորումն իր փաստարկի` բողոքաբերը կարծիք է հայտնել, որ ստորադաս դատարանների դատական ակտերում շարադրված ապացույցներն ու հետևությունները բավարար չեն Վ.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով մեղավոր ճանաչելու համար։ Այս կապակցությամբ բողոքի հեղինակը վերլուծել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի մի շարք դրույթներ, սույն գործի փաստական հանգամանքները և նշել, որ գործում առկա ապացույցների ամբողջ զանգվածի գնահատման արդյունքում հնարավոր չէ եզրահանգել, որ Վ.Ավետիսյանի կողմից կատարվել է իրեն մեղսագրվող արարքը։
Բացի այդ, բողոք բերած անձի պնդմամբ՝ ստորադաս դատարանների կողմից չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի պահանջները։ Մասնավորապես, Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանները ձևականորեն նշել են, որ հաշվի են առնում հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։ Այս պայմաններում անհասկանալի է, թե ինչու են ստորադաս դատարանները Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույնից չորս տարի ավելի ժամկետով պատիժ։
10. Բողոքաբերը վերլուծել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ «Օտարերկրյա պետությունների դատարանների և միջազգային դատարանների դատավճիռների ճանաչումը ՀՀ տարածքում և դրա իրավական հետևանքները» վերտառությամբ գլխի հոդվածների դրույթները, ինչպես նաև մեջբերել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԷԴ/0124/01/09 գործով որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և եկել այն եզրահանգման, որ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս վերջնական պատժի ժամկետին պետք է հաշվակցվեր ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռով նշանակված և ամբողջությամբ կրած 4 տարի ազատազրկման ձևով պատիժը, ինչը չի արվել։
Այս կապակցությամբ անդրադառնալով Վերաքննիչ դատարանի այն պատճառաբանությանը, որ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ չի կարող նշանակվել, քանի որ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը ՀՀ իրավասու դատարանի կողմից չի ճանաչվել, բողոքի հեղինակը նշել է, որ այս դեպքում խոսքը գնում է արդեն իսկ կատարված դատական ակտի մասին, որը ճանաչման ենթակա չէ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով պատիժ նշանակելու համար օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը ճանաչելու ընթացակարգ չի նախատեսվում և բավարար է միայն դատական ակտի, ինչպես նաև նշանակված պատժի կրած կամ չկրած լինելու վերաբերյալ իրավասու մարմինների տեղեկանքների պատշաճ օրինակների առկայությունը։
11. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վ.Ավետիսյանի վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի հունիսի 6-ի որոշումը և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
12. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքարկված դատական ակտը վճռաբեկ վերանայման ենթարկելու նպատակն օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման, մասնավորապես, իրավունքի զարգացման գործառույթի իրացումն է։ Այս առումով Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը ճանաչելու իրավական հիմքի կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման խնդիր։ Ուստի անհրաժեշտ է համարում արտահայտել իրավական դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ուղղորդող նշանակություն ունենալ նման գործերով դատական պրակտիկայի ճիշտ ձևավորման համար։

I. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը ճանաչելու իրավական հիմքը.
13. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանը նպատակահարմար է համարում նախևառաջ անդրադառնալ բողոքաբերի բարձրացրած հետևյալ իրավական հարցին. իրավաչափ է արդյոք Վերաքննիչ դատարանի դիրքորոշումն այն մասին, որ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ չի կարող նշանակվել, քանի որ ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճիռը ՀՀ իրավասու դատարանի կողմից չի ճանաչվել։
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով՝ դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(…)
6. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։
Մեջբերված քրեաիրավական նորմը սահմանում է պատիժ նշանակելու այն կանոնները, որոնք վերաբերում են հանցանքների համակցությանը։ Ի թիվս ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում զետեղված պատիժ նշանակելու այլ կանոնների՝ հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններն ունեն իմպերատիվ բնույթ և առանց դրանք հաշվի առնելու հնարավոր չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի պահանջների կատարումը, այն է՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ արդարացի պատիժ սահմանելը։
Հանցանքների համակցության կանոններով է պատիժ նշանակվում նաև այն իրավիճակում, երբ դատավճռի կայացումից հետո պարզվում է, որ դատապարտյալը մեղավոր է մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Նման դեպքերում, դատարանը վերջնական պատիժ պետք է սահմանի յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Դրանից հետո նշանակված պատժից պետք է հանվի առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը՝ պատժի սկիզբը հաշվելով վերջին դատական ակտը կայացնելու օրվանից, կամ եթե դատապարտյալն անընդմեջ գտնվել է անազատության մեջ, պատժի սկիզբը պետք է հաշվվի առաջին դատավճռով սահմանված ժամկետից (տե՛ս Էդուարդ Ներսիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԵԷԴ/0124/01/09 որոշման 17-18-րդ կետերը)։
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4998-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռները ենթակա են ճանաչման Հայաստանի Հանրապետությունում։
2. Օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների՝ Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը, ճանաչման ենթակա դատավճիռների (որոշումների) տեսակները սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված կամ նրա մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով։
(…)»։
Մեջբերված քրեադատավարական նորմը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետությունում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների (որոշումների) ճանաչման իրավական ընթացակարգը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4998-րդ հոդվածը, մասնավորապես, նախատեսում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռները ենթակա են ճանաչման միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում։ Օտարերկրյա պետության հետ կնքված կամ նրա մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով են նախատեսվում դատավճիռների ճանաչման հիմքերը, ճանաչման ենթակա դատական ակտերի տեսակները։
16. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության միջև, ի թիվս այլնի, դատական ակտերի ճանաչման և կատարման վերաբերյալ երկկողմ իրավահարաբերությունները կարգավորվում են 1993 թվականի հունվարի 22-ին Մինսկում կնքված «Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավական հարաբերությունների մասին» կոնվենցիայով (այսուհետ՝ Մինսկի կոնվենցիա)։
Մինսկի կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Պայմանավորվող կողմերը միմյանց իրավական օգնություն են ցույց տալիս դատավարական և այլ գործողություններ կատարելու միջոցով, որոնք նախատեսված են Պայմանավորվող կողմի օրենսդրությամբ, այդ թվում՝ (…) քաղաքացիական գործերով դատական որոշումների և դատավճիռների քաղաքացիական հայցի մասի, կատարողական մակագրությունների ճանաչման և կատարման (…) միջոցով»։
Մինսկի կոնվենցիայի 761-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Անձին առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվիստ ճանաչելու, հանցագործության կրկնակի կատարման և պայմանական դատապարտման, դատավճռի կատարման հետաձգման կամ պայմանական վաղակետ ազատման հետ կապված պարտականությունների խախտման փաստերը պարզելու մասին հարցերը լուծելիս՝ Պայմանավորվող կողմերի արդարադատության մարմինները կարող են ճանաչել և հաշվի առնել այն դատավճիռները, որոնք կայացրել են (…) Պայմանավորվող կողմերի դատարանները»։
Մեջբերված կոնվենցիոն դրույթների վերլուծությունից ակնհայտ է, որ Մինսկի կոնվենցիան նախատեսում է բացառապես դատական ակտերի քաղաքացիական հայցի մասը ճանաչելու և կատարելու, ինչպես նաև առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի, հանցագործության կրկնակի կատարման և պայմանական դատապարտման, դատավճռի կատարման հետաձգման կամ պայմանական վաղակետ ազատման հետ կապված պարտականությունների խախտման փաստերը պարզելու մասին հարցերը լուծելու նպատակով դատավճիռների ճանաչման հնարավորություն։
17. Սույն որոշման 15-րդ և 16-րդ կետերում կատարված վերլուծությունը համադրելով՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության միջև գործող միջազգային պայմանագրով չի նախատեսվում հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու նպատակով միմյանց դատավճիռները ճանաչելու իրավական հնարավորություն։ Իր հերթին ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությունը նախատեսում է, որ օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների՝ Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված միջազգային պայմանագրով։ Հետևաբար, Հայաստանի Հանրապետության իրավազորության ներքո քրեական պատասխանատվության կանչվող անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասում ամրագրված կանոնների գործադրմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս Ռուսաստանի Դաշնության համապատասխան դատավճիռը ճանաչելու իրավական հիմքը բացակայում է։
18. Անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում հաստատված է համարել, որ Վ.Ավետիսյանը ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռով ՌԴ քրեական օրենսգրքի 228-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման՝ 4 տարի ժամկետով։ Պատիժն ամբողջությամբ կրելով ՌԴ Բաշկորտոստանի Հանրապետությունում՝ Վ.Ավետիսյանը 2012 թվականի մայիսի 26-ին ազատվել է (տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը)։
Վերաքննիչ դատարանը մերժել է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը՝ թողել օրինական ուժի մեջ։ Ի թիվս այլնի՝ Վերաքննիչ դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է, որ բողոքաբերի փաստարկն առ այն, թե Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցվի ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի դատավճռով նշանակված և ամբողջությամբ կրած 4 տարի ազատազրկման ձևով պատիժը, հիմնազուրկ է։ Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը նշել է, որ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կարող է հաշվի առնվել բացառապես այն դեպքում, երբ այն ճանաչվել է Հայաստանի Հանրապետությունում։ Մինչդեռ տվյալ դեպքում Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ կայացված ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի դատավճռի ճանաչման վերաբերյալ ՀՀ իրավասու դատարանները համապատասխան որոշում չեն կայացրել (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
19. Սույն որոշման 14-17-րդ կետերում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանի դիրքորոշումն այն մասին, որ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ չի կարող նշանակվել, քանի որ ՌԴ Միտիշ քաղաքի ժողովրդական դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճիռը ՀՀ իրավասու դատարանի կողմից չի ճանաչվել, իրավաչափ չէ։ Նշված հիմնավորմամբ հրաժարվելով Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով սահմանված կանոններով պատիժ նշանակելուց՝ Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է, որ Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության միջև կնքված միջազգային պայմանագիրը հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու նպատակով դատավճիռների ճանաչման իրավական ընթացակարգ չի նախատեսում, իսկ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությունն ամրագրում է, որ օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների՝ Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված միջազգային պայմանագրով։
20. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանը խախտել է օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների ճանաչման կարգը սահմանող նորմի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4998-րդ հոդվածի պահանջները, ինչը նույն օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է, քանի որ կարող էր ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Վերը նշված խախտումը, որը կարող էր ազդել պատժի նշանակման մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, Վճռաբեկ դատարանին հիմք է տալիս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 419-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիման վրա բեկանել Վերաքննիչ դատարանի որոշումը և գործն ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության։
21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածը նախատեսում է, որ «1. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կարող է հաշվի առնվել, եթե Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացին, օտարերկրյա քաղաքացին կամ քաղաքացիություն չունեցող անձը դատապարտվել է Հայաստանի Հանրապետության տարածքից դուրս կատարած հանցանքի համար և կրկին հանցանք է կատարել Հայաստանի Հանրապետության տարածքում։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասին համապատասխան հանցագործությունների ռեցիդիվը, չկրած պատիժը կամ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի այլ իրավական հետևանքները հաշվի են առնվում նոր հանցանքը որակելիս, պատիժ նշանակելիս, քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելիս»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքում բացակայում է որևէ նորմ, որը կպարտավորեցներ դատարանին անձի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մաս) պատիժ նշանակելու հարցը լուծելիս հաշվի առնել օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը։ Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կարգավորմանը՝ այն վերաբերում է նույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դեպքերին, որոնցում ներառված չէ մինչև օտարերկրյա պետությունում դատապարտվելը Հայաստանի Հանրապետությունում կատարած հանցանքի համար անձին դատապարտելու դեպքը։ Անձի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու հարցը լուծելիս օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը հաշվի առնելու վերաբերյալ նորմ բացակայում է նաև Ռուսաստանի Դաշնության մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրում՝ Մինսկի կոնվենցիայում։
Այս պայմաններում, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նոր քննության ընթացքում Վերաքննիչ դատարանը պետք է քննարկման առարկա դարձնի այն հարցը, թե արդյոք սույն գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասը կիրառման ենթակա է ընդհանրապես։

II. Բողոքաբերի բարձրացրած մյուս հարցերը.
22. Անդրադառնալով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ բողոքաբերի փաստարկներին (տե՛ս սույն որոշման 9-րդ կետը)՝ Վճռաբեկ դատարանը քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ եզրահանգում է, որ ստորադաս դատարանները, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, Վ.Ավետիսյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել են ճիշտ հետևության։
Ամբաստանյալ Վ.Ավետիսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է, իսկ բողոքաբերի պատճառաբանությունները հերքված են Ա.Սարգսյանի, Հ.Աբրահամյանի, Գ.Մանուկյանի, Ա.Պողոսյանի, Ա.Բազոյանի, Գ.Տոնոյանի, Ա.Մարտիրոսյանի ցուցմունքներով, հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներով, անձին ճանաչման ներկայացնելու, խուզարկություն, առգրավում կատարելու, առարկաները ճանաչման ներկայացնելու, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրություններով, իրեղեն ապացույցներով, քրեակատարողական հիմնարկի՝ ապացույց ճանաչված գրություններով։
Այսպիսով, Վ.Ավետիսյանի կատարած հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, այդ առումով ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանների հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ բողոքաբերի փաստարկները գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար չեն կարող հիմք հանդիսանալ Վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար։
23. Վճռաբեկ դատարանը փաստում է նաև, որ առանց սույն որոշման 20-րդ կետում արձանագրված խախտումը վերացնելու հնարավոր չէ քննության առնել բողոքաբերի կողմից բարձրացված հաջորդ հարցը, այն է՝ ամբաստանյալ Վ.Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի արդարացիությունը (տե՛ս սույն որոշման 9-րդ կետը)։ Ուստի սույն որոշման շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանն այդ հարցին չի անդրադառնում։
24. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 91-րդ, 92-րդ հոդվածներով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ, 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով և Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել։ Ամբաստանյալ Վահրամ Հակոբի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հունիսի 6-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում դատական նիստերի դահլիճում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։


Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ

Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ