ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ



Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր ԵԱՔԴ/0139/01/13
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Բեկթաշյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


21 հունվարի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն. ԴԱՆՈՒՂՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ն. Դանուղյանի շահերի պաշտպան Տ. Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրք 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2013 թվականի մայիսի 02-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժանմունքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 15102913 քրեական գործը:
2013 թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ Նորիկ Սանդրոսյանը թիվ 15102913 քրեական գործով ճանաչվել է որպես տուժող:
2013 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ թիվ 15102913 քրեական գործը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության միջոցով ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժին, որտեղ էլ 2013 թվականի մայիսի 30-ին քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և ձեռնարկվել նախաքննություն:
2013 թվականի հունիսի 28-ին որոշում է կայացվել թիվ 15102913 քրեական գործով Նաիրի Վասյայի Դանուղյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նույն օրը որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` մինչև մեղադրյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանին հայտնաբերելը:
2013 թվականի օգոստոսի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Նոյեմբերյանի բաժնի Բագրատաշենի բաժանմունքի ՊՊԾ ջոկի ոստիկան Ա.Բարսեղյանի և նույն բաժանմունքի ՊՊԾ ոստիկան Գ.Ամիրաջյանի կողմից մեղադրյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանը Բագրատաշենի մաքսատան ՍԶ Հ.Ա.Կ.-ի տարածքից հայտնաբերվել ու ներկայացվել է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժին:
2013 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշմամբ թիվ 15102913 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
Նախաքննության մարմնի կողմից Նաիրի Վասյայի Դանուղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խարդախությամբ հափշտակել է ուրիշի խոշոր չափերով գույքը, այն է` գործով տուժող Նորիկ Մարտինի Սանդրոսյանի որդուն` գործով վկա Արթուր Նորիկի Սանդրոսյանին, ինչպես նաև Նորիկ Սանդրոսյանի ընկերոջ` գործով վկա Էդուարդ Սարգսի Նիգոյանի երկու որդիներին` գործով վկաներ Արման և Արտյոմ Էդուարդի Նիգոյաններին <<Օրանժ-Արմենիա>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի տեղավորելու պատրվակով գործելով միասնական հանցավոր դիտավորությամբ, չարաշահելով Նորիկ Սանդրոսյանի վստահությունը, 2011 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին վերջինիցս խաբեությամբ հափշտակել է խոշոր չափի` ընդհանուր 1.106.650 ՀՀ դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար:
2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին թիվ 15102913 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Դատաքննությունը անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ:
Կատարած հանցագործության համար Նաիրի Վասյայի Դանուղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և վերջինս կալանքի է վերցվել դատական նիստի դահլիճում:
Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ից:
Թիվ ԵԱՔԴ/0139/01/13 քրեական գործը նախագահող դատավոր Մ. Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 19.12.2013 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 20.12.2013թ. որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Դանուղյանի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը գտնում է, որ կայացված դատավճռով Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ սահմանված պատիժը ակնհայտ խիստ է: Դատավճռով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 358-րդ, 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի պահանջները, քանի որ սահմանված պատիժը չի համապատասխանում կատարված արարքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
- Միայն արձանագրելով պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող այն հանգամանքները, որ ամբաստանյալ նաիրի Վասյայի Դանուղյանը անկեղծորեն խոստովանել ու զղջացել է կատարած արարքի համար, կամովին հատուցել է հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը, ինչն ըստ էության կրել է ձևական բնույթ, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` դատարանն ի վերջո նպատակահարմար է գտել դատապարտել ամբաստանյալ նաիրի Վասյայի Դանուղյանին 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկման, դրանով բացառելով նրա ուղղման այլ հնարավորությունը:
Սույն գործի նախաքննության ընթացքում Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ ընտրվել է խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Ամբողջ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում Ն. Դանուղյանը դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, ավելին` աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը: Այս պայմաններում դատարանը նրան դատապարտել է 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկման:
Բողոքաբերը վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի պահանջները, նշել է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության համար կարևորում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի` Տիրան Վոլոդյայի Բուդաղյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումը:
Մասնավորապես վերը նշված որոշման մեջ նշված է.
16. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդակնությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները /տես Թամարա Իշխանի Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը/:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ինչպես վերոնշյալ ՎԲ-192/07, այնպես էլ` Հուսիկ Սուրիկի Բաղդասարյանի վերաբերյալ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշման մեջ: 24-րդ կետում Վճռաբեկ դատարանը նշել է. <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամնաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին /.../>> /տես Հուսիկ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով 2008 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը, կետ 24/:
Այսպիսով, պաշտպանական կողմը գտնում է, որ դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքները, որ իր պաշտպանյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանն ի սկզբանե խոստովանել է կատարածը` աջակցելով քննչական մարմինների կողմից գործի արագ և օբյեկտիվ լուծմանը, առաջադրված մեղադրանում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տվել է համապատասխան ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, կամովին հատուցել է հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ, միջնորդել է անցկացնել դատական քննության արագացված կարգ, բացի այդ համարվում է սոցիալապես անապահով, բնութագրվում է դրական, համարվում է դատվածություն չունեցող, ունի հաշվառման և մշտական բնակության վայր /Եղեգնաձոր քաղաք, Բաղդասարյան փողոց թիվ 12 տուն/:
Ամբաստանյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի պատասխանատավությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները բացակայում են, բողոք կամ քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն.
Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` 4-րդ մասը <<դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ կան բոլոր հիմքերը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար վերը շարադրված պատճներով և վերը հիշատակված նախադեպներից ելնելով:
Ելնելով վերոգրյալներից և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 46-47-րդ գլուխները, Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է`
1. Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.11.2013 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0139/01/13 դատավճիռը` Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի պատժի մասով բեկանել և փոփոխել:
3. Հաշվի առնելով գործում առկա վերը թվարկված մեղմացուցիչ հանգամանքները, Նաիրիր Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ` կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, կայացնելով որոշում` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրք 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Օրենքի նշված դրույթից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը օրենսդիրը կախման մեջ չի դնում ոչ կատարված հանցանքի բնույթից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից, ոչ այն կատարող անձից, կարևորը այն է, որ իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, բազմակողմանի գնահատելով հանցանքի կատարման հանգամանքները, վերլուծելով այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները, հանգի այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Այսինքն` օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել պաշտպան Տ. Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Նաիրի Դանուղյանը անկեղծորեն խոստովանել և զղջացել է կատարած արարքի համար, կամովին հատուցել է հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքեր չարձանագրելով, ամբաստանյալ Ն. Դանուղյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` իր պաշտպանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ և հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին, որի պայմաններում բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը պատժի մասով փոփոխելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Ամբաստանյալ Ն. Դանուղյանի շահերի պաշտպան Տ. Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճիռն` Նաիրի Վասյայի Դանուղյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրք 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ