Գործ հ. ԵԱՔԴ/0127/01/13



Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«25» նոյեմբերի 2013թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Գ.ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ե.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Թումանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Երվանդ Սարիբեկի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Անհայտ անձի գոմից գաղտնի հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում` 18.04.2013 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հարուցվել է թիվ 14121013 քրեական գործը:
26.04.2013 թվականի որոշմամբ Երվանդ Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ:
01.08.2013 թվականին թիվ 14121013 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 06-ի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Երվանդ Սարիբեկի Սարգսյանի անմեղությունը` արարքում հանցակազմի բացկայության հիմքով:
Ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:
Դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Թումանյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն մասնակի` Երվանդ Սարգսյանի արդարացման մասով բեկանել և վերջինիս մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել տուգանքի` Հայաստանի Հանրապետության օրենքով սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի չափով:
Նույն դատավճռով մյուս ամբաստանյալ Մկրտիչ Մնացականի Մարգարյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 4/չորս/ տարի ժամկետով, սակայն նրա վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի ստացվել:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինն ամբաստայալ Երվանդ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, 2013 թվականի ապրիլի 23-ին ժամը 13:30-ի սահմաններում Մկրտիչ Մնացականի Մարգարյանի հետ փորձել է Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող <<Վազգեն Ղազարյան>> Ա/Ձ-ին պատկանող գունավոր մետաղի ընդունման կետում իրացնել Մկրտիչ Մարգարյանի կողմից 2013 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2013 թվականի ապրիլի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում Գևորգ Գրիգորի Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու հարող տարածքում գտնվող կիսակառույց շինությունից գողացված, այսինքն ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գունավոր մետաղները` սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել, քանի որ բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրողը գտել է, որ դատարանի 06.09.2013 թվականի դատավճիռն արդարացման մասով անհիմն է, չի բխում արդարադատության շահերից, չի համապատասխանում գործի տվյալներին և ենթակա է բեկանման` բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Ըստ բողոքաբերի` դատարանը դատաքննության արդյունքում հանգել է սխալ հետևության, որ Երվանդ Սարգսյանն ընդամենը օգնել է Մկրտիչ Սարգարյանին մաքրելու գողոնի մի մաս հանդիսացող հաղորդալարերի պաշտպանիչ շերտը, գունավոր մետաղներն օգնել է տեղավորել տաքսի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում և Մկրտիչ Մարգարյանի, գործով ինքնությունը չպարզված անձի հետ միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող գունավոր մետաղների ընդունման կետ, որտեղ Մկրտիչ Մարգարյանը գործով ինքնությունը չպարզված անձի հետ միասին 1.800 ՀՀ դրամով իրացրել է գունավոր մետաղների մի մասը, իսկ գողոնի մնացած մասը՝ չի իրացրել...։ Դատարանը գտել է, որ գողություն կատարող անձի կողմից գողոնի իրացմանն ինչ-որ կերպ աջակցելը կամ օժանդակելը չի կարող համարվել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի իրացում, իսկ տվյալ դեպքում իրացման փորձ։ Այն ինչ և՛ նախաքննության, և՛ դատաքննության ընթացքում Երվանդ Սարգսյանը նշել է, որ Մկրտիչ Մարգարյանն առաջարկել է իրեն միասին վաճառել բակում առկա, վերջինիս կողմից գողացված գունավոր մետաղները, ինչին համաձայնվելով օգնել է Մկրտիչ Մարգարյանին մաքրելու գողոնի մի մաս հանդիսացող հաղորդալարերի պաշտպանիչ շերտը, մնացած մասը տեղավորել են տաքսի ավտոմեքենա և ուղևորվել Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող գունավոր մետաղների ընդունման կետ վերոնշված իրերը միասին վաճառելու համար։ Եվ եթե նրանք չբռնվեին ոստիկանության աշխատակիցների կողմից՝ կվաճառեին նշված իրերը։ Բացի այդ, Երվանդ Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում նույնպես նշել է, որ փորձել է վաճառել գողացված իրերը, իսկ նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Մկրտիչ Մարգարյանը խոստացել է իրեն ևս գումար տալ գունավոր մետաղները վաճառելուց հետո։
Ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում Երվանդ Սարգսյանի հետ առերեսման ժամանակ, համաձայնվել է Երվանդ Սարգսյանի տված խոստովանական ցուցմունքների հետ այն մասին, որ Երվանդ Սարգսյանին առաջարկել է միասին վաճառել բակում առկա գունավոր մետաղները և վերջինիս հարցին, թե որտեղից այդ ամենը, հայտնել է, որ դրանք գողացել է Քանաքեռի ամառանոցից։
Դատաքննության ընթացքում Մկրտիչ Մարգարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երվանդ Սարգսյանի հետ գնացել են Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող գունավոր մետաղների ընդունման կետ՝ գունավոր մետաղները միասին վաճառելու նպատակով։ Նշված վայր հասնելուց հետո Երվանդ Սարգսյանը սպասել է տաքսի ավտոմեքենայում, իսկ ինքը գնացել է մաքրած մետաղը վաճառելու։ Եվ երբ Մկրտիչ Մարգարյանը գունավոր մետաղների ընդունման կետում հանդիպել է գործով տուժող Գևորգ Մովսիսյանին, ով ներկայացել է նրան որպես Արաբկիրի քննչական վարչության աշխատակից, դա Մկրտիչ Մարգարյանին տարօրինակ է թվացել և նա գումար վճարելով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդին, ասել է Երվանդ Սարգսյանին մնացած գունավոր մետաղների հետ վերադառնալ տուն։
Անդրադառնալով դատարանի կողմից արված այն հետևությանը, թե Երվանդ Սարգսյանը որևէ եղանակով Մկրտիչ Մարգարյանից ձեռք չի բերել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքը, այդ գույքն իրեն չի անցել, նա հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու, օգտագործելու և տիրապետելու այդ գույքը և հետևաբար չէր կարող կատարել մեղսագրված հանցանքը, ինչպես նաև այն, որ Երվանդ Սարգսյանի գործողություններում ակնհայտորեն բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առնվազն օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հանկանիշ հանդիսացող գործողությունը, այսինքն հանցակազմը, բողոքաբերը փաստել է, որ այն չի բխում քրեական օրենքից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելու կամ իրացնելու համար, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել։ Հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք՝ 1) ձեռք բերելով և 2) իրացնելով, այսինքն՝ հոդվածի դիսպոզիցիան այլընտրանքային է, և հանցագործությունն ավարտված է համարվում գույքը ձեռք բերելու կամ իրացնելու պահից։ Այսինքն՝ պարտադիր չէ, որ անձը գույքը ձեռք բերի, որից հետո իրացնի, այլ քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմին բնորոշ յուրաքանչյուր գործողություն կատարելն առաջացնում է քրեական պատասխանատվություն։
Ըստ բողոքաբերի` դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական մի շարք նորմերի խախտումներ, ինչի արդյունքում դատարանի 06.09.2013 թվականի դատավճիռն արդարացման մասով հիմնված չէ օրենքի վրա, չի բխում արդարադատության շահերից, իսկ Երվանդ Սարգսյանի կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է մասնակի բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 06-ի դատավճիռը՝ Երվանդ Սարիբեկի Սարգսյանի արդարացման մասով, վերջինիս մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել տուգանքի` Հայաստանի Հանրապետությունում օրենքով սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի չափով։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ամբաստանյալի, և տուժող Գ.Մովսիսյանի հիմնավորումներն ու վերաքննիչ բողոքի առթիվ կողմերի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` որով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և նա արդարացվել է հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` պետք է բեկանել և քրեական գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմնը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)
3. Մի քանի ամբաստանյալների դեպքում սույն հոդվածի առաջին մասում նշված բոլոր հարցերը լուծվում են յուրաքանչյուր ամբաստանյալի նկատմամբ առանձին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
(…)
2) ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը: Չբեկանված մասով դատական ակտը մտնում է oրինական ուժի մեջ(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատավճիռը պետք է բեկանվի, երբ դատաքննության միակողմանիությունը կամ ոչ լրիվությունը հետևանք են թույլատրելի ապացույցները գործից սխալմամբ հանելու կամ այն ապացույցների հետազոտման հարցում կողմի միջնորդությունն անհիմն մերժելու համար, որոնք կարող էին նշանակություն ունենալ գործի համար:
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն արձանագրել է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ տուժող Գևորգ Մովսիսյանի տանից գողություն չի կատարել և անգամ նրա տան տեղը չգիտի: Զովունի գյուղում աշխատել է որպես անասնապահ, գոմերից մոտ 50-100մ հեռավորության վրա գտնվող տարածքում շինարարական աղբավայր է եղել: Այդտեղից հավաքել է տարբեր տեսակի գունավոր մետաղներ, գտել է նաև ծածկոցը և տղամարդու վերնաշապիկը, որի միջոցով կապել է հաղորդալարերը, որոնք հայտնաբերվել են ոստիկանների կողմից: Փետրվարի 9-ից հետո առաջին անգամ 2013 թվականի ապրիլի 23-ին առավոտյան, ժամը 8-9-ի սահմաններում Զովունուց եկել է տուն` Երևան և իր հետ բերել հավաքած այդ գունավոր մետաղները: Այդ օրը` ապրիլի 23-ին զանգահարել է Երվանդին, որին վերաբերվում է որպես կրտսեր եղբոր, նրա հետ ծանոթացել է պատիժ կրելիս և ազատվելուց հետո նրա հետ կապ է պահպանել: Վերջինս հանդիսացել է Նոյեմբերյանի բնակիչ: Տեղեկացել է, որ նա գտնվում է Երևան քաղաքում և գնալու է տուն, առաջարկել է հանդիպել: Երվանդը եկել է Քանաքեռ թաղամասի հայկական եկեղեցու մոտ, զրուցել են նրա հետ: Նրան առաջարկել է գնալ քիչ հեռու գտնվող իր քրոջ`Մարիի տուն: Երվանդին ասել է, որ մի քիչ պղինձ, ալյումին կա ու ցանկանում է, որ ինքն օգնի իրեն դրանք մաքրեն, մեքենայով տանեն հանձնելու: Երվանդը համաձայնվել է, մի պահ կանգ է առել ու հարցրել իրեն, թե արդյոք դրանք գողացված չեն: Ինքը պատասխանել է, որ <<եթե ասեմ գողացված են, կհավատաս>>, ինչին Երվանդը պատասխանել է` ոչ: Այդպես, տան բակում ռետինից մաքրել են մի քիչ հաղորդալար, գնացել և տաքսի ավտոմեքենայով վերադարձել է մետաղի մոտ, ճանապարհից իր հետ վերցրել է Պիտիգորսկ քաղաքում բնակվող իր ծանոթներից մեկին: Հանձնելու ենթակա մետաղները միասին դրել են մեքենան, տաքսու վարորդին խնդրել է մեքենան վարել ռադիոմաշտի մոտ գտնվող մետաղի ընդունման կետ: Մետաղի ընդունման կետում մինչև գումարը վերցնելը տուժողի` Գևորգի հետ է խոսել, ով իրեն հարցրել է, թե <<օլուֆ ունես>>, ինքը պատասխանել է, որ ունի և հարցրել, թե վերջինիս ինչքան է հարկավոր, ինչին Գևորգը պատասխանել է, որ իրեն մեծ քանակությամբ է անհրաժեշտ: Դրանից հետո գումարը, որը կազմել է 1800 դրամ, վերցրել է ու եկել դեպի մեքենան, այդ ընթացքում Գևորգն իրեն հարցրել է, թե <<կարմիր ջորի, թե 06>> ճանաչում ես, ինչին ինքը պատասխանել է, որ` այո: Դրանից հետ Գևորգը սկսել է խոսել հեռախոսով: Այդ մարդն իրեն տարօրինակ է թվացել: Ինքը գումարը տվել է տաքսու վարորդին ու Երվանդին ասել, որ մնացածը տանի տուն, քանի որ այդ ամենից <<վատ հոտ է առել>>, մտածել է, թե <<շառա փաթաթվելու վզին>>: Երվանդին ճանապարհելուց հետո Գևորգի հետ խոսելու ընթացքում իմացել է, որ վերջինս <<Արաբկիրի քննչական վարչությունից է>> և որ նրա տանից գողություն են կատարել: Վերջինս ասել է, որ պետք է ոստիկաններ գան ու մինչև նրանց գալը ինքը պիտի մնա: Համաձայնվել է և մոտ 20-30 րոպե սպասելուց հետո Գևորգին ասել է, թե գնում է դիմացի մայթի խանութից ծխախոտ և գարեջուր գնելու ու Պիտիգորսկի իր ծանոթի հետ անցնելով փողոցը` երկաթուղային գծերով հեռացել է դեպի իր քրոջ տուն: Իր հետևից եկած ոստիկաններից տեղեկացել է, որ Երվանդին ոստիկանները բռնել են, իրեն նույնպես տարել են ոստիկանություն: Ո’չ ծածկոցը և ո’չ տղամարդու վերնաշապիկը այդ նույն ծածկոցը և վերնաշապիկը չեն, որոնք ոստիկանների կողմից հայտնաբերվել են տաքսի ավտոմեքենայի մեջից:
Ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Մկրտիչ Մարգարյանին ճանաչում է 2011 թվականի ապրիլից, դեռևս քրեակատարողական հիմնարկից: Քրեակատարողական հիմնարկից դուրս գալուց հետո նրա հետ կապ է պահպանել: ՌԴ մեկնելու ցանկություն է ունեցել և 2013 թվականի ապրիլի 20-ին Երևանում բնակվող մորաքրոջը տեսակցելու համար եկել է Երևան, այդ ընթացքում հանդիպել է Մկրտիչին: Ապրիլի 23-ին Երևանից գյուղ գնալուց առաջ կրկին հանդիպել է Մկրտիչին` հրաժեշտ տալու համար: Այդ ժամանակ Մկրտիչն իրեն ասել է, որ պղինձ, ալյումին կա, պետք է տանի, վաճառի: Մկրտիչի տան բակում տեսել է ծածկոցով փաթաթված գունավոր մետաղների մի կապոց, եղել են նաև կապված հաղորդալարեր, որոնք պատված են եղել ռետինով: Մկրտիչն ասել է, որ տաքսի ավտոմեքենայի վճարի համար գումար չունի և առաջարկել է մի քիչ հաղորդալար մաքրել ռետինից, տաքսու գումարի համար: Երբ սկսել են մաքրել հաղորդալարերը, ինքը հարցրել է Մկրտիչին, թե որտեղից դրանք, վերջինս իրեն պատասխանել է, որ գողացել է Քանաքեռի ամառանոցներից մեկից, սակայն չի նշել, թե կոնկրետ որ մեկից: Իսկ երբ ինքը հարցրել է, որ եթե բռնվեն...., ապա Մկրտիչը պատասխանել է, որ <<դու խնդիր չունես>>: Այդպես 1 կիլոգրամի չափով հաղորդալար են մաքրել, Մկրտիչն իրեն ասել է, որ սպասի բակում, իսկ ինքը գնացել է և մոտ 15-20 րոպե անց վերադարձել տաքսի ավտոմեքենայով, որում բացի տաքսու վարորդից եղել է նաև մեկը, ում ինքը չի ճանաչել: Մկրտիչն ու ինքը այդ հաղորդալարերը ծածկոցով փաթաթել են, որոշ մասը տեղավորել են պարկում և դրել մեքենայի բեռնախցիկը: Դրանից հետո նստել են տաքսի ավտեմեքնենան և Մկրտիչի առաջարկով ուղևորվել են Թբիլիսյան խճուղում գտնվող ՙռադիոմաշտի՚ մոտ գտնվող մետաղների ընդունված կետ: Երբ հասել են տեղ, ինքը մնացել է տաքսու մեջ, իսկ Մկրտիչն ու այդ անծանոթ տղամարդը իջել են մեքենայից և մաքրած հաղորդալարը հանձնել են: Մկրտիչն ասել է, որ մեքենայի բեռնախցիկում գտնվող մետաղներն այժմ չի հանձնում: Մկրտիչը գնացել է գումարն ստանալու ու այդ ժամանակ ինքը տեսել է, թե ինչպես է վերջինս զրուցում սույն գործով տուժողի հետ: Որոշ ժամանակ անց վերադարձել է, վճարել է վարորդին տաքսու գումարը ու ասել իրեն, որ մնացած մետաղը տանի տուն, իսկ ինքը գնացել է: Մետաղի ընդունման կետից մոտ 200մ հեռանալուց հետո տաքսի ավտոմեքենան կանգնացրել են ոստիկանության աշխատակիցները ու տարել են ոստիկանություն: Ինքն այդ օրը պատահական է գնացել Մկրտիչի տուն` նրան հրաժեշտ տալու, իրենք Մկրտիչի հետ նախապես պայմանավորված չեն եղել, իսկ վերջինս իրեն ընդամնեը առաջարկել է օգնել մաքրել հաղորդալարերը ռետինից, որպեսզի հանձնի մետաղների ընդունման կետին: Իրեն չի խոստացել գումար այդ մետաղների վաճառքից: Ինքը միայն կատարել է իր նշած գործողությունները, Մկրտիչն է որոշել, թե որտեղ պետք է հանձնի մետաղը և նա է տաքսուն պատվիրել գնալ ռադիոմաշտի մոտ գտնվող մետաղի ընդունման կետ, որի մասին նախկինում տեղեկություն չի ունեցել:
Տուժող Գևորգ Մովսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2002 թվականին Թբիլիսյան խճուղուն հարող տարածքում ձեռք է բերել հողամաս, որի վրա սկսել է սեփական տուն կառուցել: Շինարարական աշխատանքները մինչ օրս ավարտված չեն և շինությունն իր կողմից օգտագործվել է նաև որպես պահեստ: Նախկինում տոնավաճառում զբաղվել է հիմնականում գունավոր մետաղների պարունակությամբ ապրանքների առևտրով: 2008 թվականի տնտեսական ճգնաժամից հետո դադարեցրել է այդ գործունեությունը և ապրանքի ամբողջ մնացորդը տեղափոխել է իր կիսակառույց տուն: Դրանց հետ միասին տանը պահել է նաև շինարարության համար անհրաժեշտ ապրանքներ և անձնական իրեր: Վերջին անգամ տուն այցելել է 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսին, սակայն կոնկրետ օրը չի հիշում, տանն իր կողմից տեղադրված ապրանքները եղել են ամբողջական վիճակում և ոչինչ չի բացակայել: 2013 թվականի ապրիլի 18-ին հերթական անգամ այցելել է այդ տուն, որտեղ հայտանաբերել է, որ նկուղի ճաղավանդակը պոկված է, իսկ տանից բացակայում են գունավոր մետաղների պարունակությամբ տարբեր ապրանքներ, շինարարական գործիքներ, 2 ծածկողներ, իր սև գույնի հին վերնաշապիկը և էլեկտրական մալուխ: Գողացված իրերի ցուցակը կազմել և գրավոր ներկայացրել է նախաքննական մարմնին: Գողացված իրերի տեսակները և քանակությունը կարողացել է ներկայացնել միայն հիշելով, գրանց արժեքը նվազագույնը կազմել է 2.196.000 ՀՀ դրամ: Գողացված իրերը փնտրելու նպատակով այցելել է գունավոր մետաղների ընդունման տարբեր կետեր: 2013 թվականի ապրիլի 23-ին գտնվել է Թբիլիսյան խճուղում գործող մետաղի ընդունման կետում, որը պատկանել է Վազգեն Ղազարյանին, հանձնված ջարդոնի մեջ տեսել է իրեն պատկանող մետաղական թմբուկը և այլ մի քանի ապրանքներ: Հետաքրքրվել է դրանք հանձնող անձանց մասին, ընդունման կետ է եկել մի տաքսի ավտոմեքենա, որից իջել են ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանը մի անծանոթ անձի հետ, բեռնախցիկից վերցրել են ինչ-որ մետաղներ և տարել են հանձնելու, այդ պահին նկատել է, որ այդ բեռնախցիկում գտնվող այլ ապրանքներ փաթաթված են իր տանից գողացված <<2 վագրերի պատկեներով միմյանց կարված>> ծածկոցով: Մկրտիչենք հանձնել են գունավոր մետաղը, ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և տարբեր պատրվակներով զրուցել է Մկրտիչի հետ, որպեսզի ոստիկանները մոտենան: Մկրտիչը, երևի թե հասկանալով ինչ-որ բան, տաքսին ուղարկել և մնացել է իր հետ: Նրան ասել է, որ իր տանից կատարվել է գողություն, ինչից հետո Մկրտիչը խնդրել է սպասել, մինչև դիմացի մայթում գտնվող խանութից ծխախոտ և գարեջուր գնեն և վերադառնան ու անծանոթ անձի հետ գնացել են ու չեն վերադարձել: Իր կանչով եկած ոստիկանները ճանապարհին բռնել են տաքսի ավտոմեքենան: Հետագայում ճանաչել է իր տանից գողացված ծածկոցը և մի շարք ապրանքներ, որոնք առկա են եղել տաքսի ավտոմեքենայի մեջ և Մկրտիչի կողմից նախկինում հանձնված են եղել ընդունման կետին: Մկրտիչի հետ մյուս ամբաստանյալին` Երվանդին չի տեսել:
Վկա Աշոտ Ջառահյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է տաքսու վարորդ: 2013 թվականի ապրիլի 23-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում, պատվեր ստանալով, գնացել է Քանաքեռի <<Սուրբ Հակոբ>> եկեղեցու մոտ, որտեղ իր տաքսին են նստել երկու երիտասարդ և մի քանի մետր գնալով, կանգ են առել ինչ-որ տան դարպասի դիմաց: Այդ տղաներին է միացել ևս մի երիտասարդ և նրանք ծածկոցով փաթաթված ինչ-որ բան են դրել իր մեքենայի բեռնախցիկը: Դրանից հետո, նստել են մեքենան և իրեն պատվիրել են վարել դեպի <<ռադիոմաշտի>> մոտ գտնվող մետաղների ընդունման կետ: Մեքենայի մեջ նրանք ոչինչ չեն խոսել: Երբ հասել են մետաղների ընդունման կետ, տղաներից երկուսն իջել են: Ինքը ցանկացել է բացել բեռնախցիկը և հանել այնտեղ դրված իրերը, սակայն իրեն ասել են, որ այժմ պետք չէ: Նստել է մեքենան ու 3-4 րոպեի չափով սպասել, իսկ այդ ընթացքում այդ տղաներն այնտեղ զրույցի են բռնվել: Այնուհետև, նրանցից մեկը մոտեցել է իրեն, վճարել տաքսու գումարը և պատվիրել է հեռանալ: Այդպես, երբ իր մեքենայում գտնվող երիտասարդի հետ մի փոքր հեռացել են մետաղների ընդունման կետից, ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են մեքենային և ձերբակալել մեքենայում գտնվող երիտասարդին:
Վկա Վազգեն Ղազարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է անհատ ձեռնարկատեր, Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում ունի գունավոր մետաղների ընդունման կետ: Ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանին ճանաչում է որպես Քանաքեռի բնակչի, վերջինս իրեն հաճախակի է գունավոր մետաղներ հանձնել: 2013 թվականի ապրիլի 23-ին, կեսօրին Մկրտիչը տաքսի ավտոմեքենայով եկել է մետաղների ընդունման իր կետ և իրեն հանձնել 1 կիլոգրամ պղինձ: Տաքսի ավտոմեքենայի մեջ, վարորդից բացի եղել է նաև մի երիտասարդ, ով ընդանրապես մեքենայից չի իջել և որևէ գործողության չի մասնակցել: Մկրտիչ Մարգարյանը բացել է մեքենայի բեռնախցիկը և ցույց տվել սպիտակ պարկի և նարնջագույն ու սև գույնի ծածկոցի մեջ փաթաթված գունավոր մետաղներ` մասնավորապես հաղորդալարեր, որոնք ռետինից մաքրված չեն եղել: Ինքը մանրամասն չի տեսել, թե դրանք կոնկրետ ինչ մետաղ են: Մկրտիչի հանձնած պղինձը կշռելու ընթացքում մետաղների ընդունման իր կետի մոտ գտնվող սույն գործով տուժողից խոսակցության ընթացքում իմացել է, որ վերջինս Քանաքեռում ունի կիսակառույց տուն, որտեղից գողություն է կատարվել: Վերջինիցս ճշտել է, թե նրանից ինչ ապրանք են գողացել: Այդ խոսակցությունը լսել է նաև Մկրտիչը: Պղնձի գումարը վճարել է Մկրտիչին ու որոշ ժամանակ անց վերջինիս մետաղների ընդունման իր կետ բերած տաքսի ավտոմեքենան, մեքենայում գտնվող երիտասարդի հետ հեռացել է, իսկ Մկրտիչը մնացել է: Մկրտիչի և սույն գործով տուժողի հետ զրուցելով գնացել են դեպի դարպասը, Մկրտիչն ասել է, որ գնում է դիմացի մայթից ծխախոտ գնելու և կվերադառնա, սակայն այդպես էլ չի վերադարձել: Այդ ընթացքում տուժողը զանգահարել է ոստիկանություն, որպեսզի վերջիններս մետաղի ընդունման կետից հեռացած տաքսի ավտոմեքնենան կանգնեցնեն: Հետագայում իմացել է, որ ոստիկաններն այդ մեքենան կանգնեցրել են, իսկ նրանում գտնվող անձնավորությանը տարել են ոստիկանություն: 2013 թվականի ապրիլի 23-ից մի քանի օր առաջ Մկրտիչն իրեն է հանձնել նաև չժանգոտվող մետաղից աղացի գլանաձև թմբուկ և 19 կտոր ցինկի ձուլակտորներ, որոնք մետաղների ընդունման իր կետից առգրավել են ոստիկանության աշխատակիցները: Նշված իրերը հանձնելիս Մկրտիչը եղել է մենակ:
Թբիլիսյան 35-11 հասցեում գործող գունավոր մետաղների ընդունման կետից չժանգոտվող մետաղից աղացի գլանաձև թմբուկը և 19 կտոր ցինկի ձուլակտորները առգրավվելու և զննության եթարկելու մասին 23.04.2013 թվականի արձանագրության համաձայն` քննչական գործողության ժամանակ մասնակից տուժող Գևորգ Մովսիսյանը ճանաչել է դրանք և հայտնել, որ դրանք պատկանում են իրեն և գողացվել է իր տանից:
Ըստ առարկաները զննության ենթարկելու մասին 23.04.2013 թվականի արձանագրության` տուժող Գևորգ Մովսիսյանը ճանաչել է իրեն պատկանող և իր տանից գողացված հաղորդալարերը և ալյումինե խողովակները:
Առարկաները զննության ենթարկելու մասին 23.04.2013 թվականի արձանագրության համաձայն` զննության են ենթարկվել Աշոտ Սաշայի Ջառահյանի կողմից վարվող տաքսի ավտեմեքենայի մեջ հայտնաբերված տղամարդու սև գույնի երկարաթև վերնաշապիկը և ծածկոցը, իսկ առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 23.04.2013 թվականի արձանագրությունների համաձայն` տուժող Գևորգ Մովսիսյանը ճանաչել է իրեն պատկանող և իր տանից գողացված սև գույնի երկարաթև վերնաշապիկը և նարնջագույն գույների վագրերի պատկերով նախշազարդ ծածկոցը:
Տուժող Գևորգ Մովսիսյանի տանից հափշտակված չժանգոտվող մետաղից աղացի թմբուկը, 19 կտոր ցինկի ձուլակտորները, տղամարդու երկարաթև սև գույնի վերնաշապիկը, ծածկոցը, չորս կտոր սպիտակ և կարմիր գույների հաղորդալարերը և երեք հատ ծալված ալյումինե խողովակները ճանաչվել են իրեղեն ապացույց, որոնք ըստ էության տուժողը ճանաչել է նաև դատաքննության ընթացքում կատարված զննության ժամանակ:
Ապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ N 372-ԱՊ եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը տրամադրված ապրանքատեսակների հավանական միջին շուկայական արժեքն առանձին-առանձին, 01.01.2013 թվականից մինչև 18.04.2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, բերված են <<Հետազոտություն>> բաժնում, իսկ ըստ <<Հետազոտություն>> բաժնի`
1. Փորձաքննությանը տրամադրված երեք ալյումինե կիսակտորներից բաղկացած խողովակները կշռում են 400 գրամ, հանդիսանում են մետաղի ջարդոն և թափոն, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմում է 110 ՀՀ դրամ:
2. Փորձաքննությանը տրամադրված ծածկոցը օգտագործված է, հնամաշ, որի շուկայական արժեքը կազմում է 400 ՀՀ դրամ:
3.Փորձաքննությանը տրամադրված տղամարդու վերնաշապիկը հնամաշ և օգտագործված լինելու պատճառով իրենից արժեք չի ներկայացնում:
4.Փորձաքննությանը տրամադրված ալյումինե հաղորդալարերի շուկայական արժեքը կազմում է 50 ՀՀ դրամ:
5.Փորձաքննությանը տրամադրված չժանգոտվող մետաղից աղացի գլանաձև թմբուկի շուկայական արժեքը կազմում է 10.000 ՀՀ դրամ:
6.Փորձաքննությանը տրամադրված մալուխի շուկայական արժեքը կազմում է 700 ՀՀ դրամ:
7.Փորձաքննությանը տրամադրված ցինկի ձուլակտորները /ջարդոնը/ կշռում է մոտ 33 կգ, որի ընդհանուր շուկայական արժեքը կազմում է 7.260 ՀՀ դրամ:
Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտել և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանը 2013 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2013 թվականի ապրիլի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք գործելով Գևորգ Գրիգորի Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու հարող տարածքում գտնվող կիսակառույց շինություն, գողացել է 2.196.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ շինանյութ, շինարարական գործիքներ, տարբեր տեսակի գունավոր մետաղներ` որոնց թվում չժանգոտվող մետաղից գլանաձև աղացի թմբուկ, հաղորդալարեր, ալյումինե խողովակներ, ցինկի ձուլակտորներ և ծածկոցներ` որոնց թվում սև և նարնջագույն գույներով ծածկոց: Այսինքն` Մկրտիչ Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Դատարանն արձանագրել է, որ նման եզրահանգման համար հիմք է ընդունում հատկապես ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի, տուժողի, վկաների ցուցմունքները, դատաքննության ժամանակ հետազոտված մյուս ապացույցները, քանի որ դրանք օբյեկտիվ ու ճշմարտացի են, համապատասխանում են դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքներին և հաստատվում են գործի մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ: Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանի մեղքը հիմնավորող վերը շարադրված ապացույցները ձեռք են բերվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ և դրանք բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար:
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալների, տուժողի, վկաների ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` գտել է, որ Երվանդ Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն` դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված: Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս: Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
- դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
- այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
- դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրքի 365-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերի համաձայն դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելը կամ իրացնելը, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել՝ ... >>:
Դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության սուբյեկտն առանձնանում է մեկ առանձնահատկությամբ, որն էլ ստիպում է այն ճանաչել որպես հատուկ, այլ ոչ թե ընդհանուր, մասնավորապես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով հանցանք կատարած անձի արարքի որակման հարցում կարևոր պայման է հանդիսանում այն, որ անձը մասնակցած չլինի հանցավոր ճանապարհով գույքի ձեռք բերմանը: Տվյալ դեպքում գործով ապացուցվել է, որ Մկրտիչ Մարգարյանը հադիսանում է գողություն կատարող անձը և այն կատարելուց հետո որոշ ժամանակ անց փորձել է իրացնել իր կողմից գողացված գողոնի մի մասը, սակայն իրացրել է որոշ մետաղներ, իսկ մնացած գունավոր մետաղները չի կարողացրել իրացնել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ ոստիկանների կողմից բռնվելու վտանգը հասկանալով` խնդրել է տաքսի ավտոմեքենայի վարորդին և Երվանդ Սարգսյանին դրանք վերադարձնել իր տուն: Երվանդ Սարգսյանի մեղադրանքում առկա այն ձևակերպումը, թե <<նա 2013 թվականի ապրիլի 23-ին ժամը 13:30-ի սահմաններում Մկրտիչ Մնացականի Մարգարյանի հետ փորձել է Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող <<Վազգեն Ղազարյան>> Ա/Ձ-ին պատկանող գունավոր մետաղի ընդունման կետում իրացնել Մկրտիչ Մարգարյանի կողմից 2013 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2013 թվականի ապրիլի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում Գևորգ Գրիգորի Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու հարող տարածքում գտնվող կիսակառույց շինությունից գողացված, այսինքն ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գունավոր մետաղները...>>` չի ապացուցվել դատաքննության ընթացքում հետազոտված, ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներով: Գործով հաստատվել է, որ Երվանդ Սարգսյանն ընդամենը օգնել է Մկրտիչ Մարգարյանին մաքրելու գողոնի մի մաս հանդիսացող հաղորդալարերի պաշտպանիչ շերտը, գունավոր մետաղներն օգնել է տեղավորել տաքսի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում և Մկրտիչ Մարգարյանի, գործով ինքնությունը չպարզված անձի հետ միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Թբիլիսյան խճուղի 35-11 հասցեում գործող գունավոր մետաղների ընդունման կետ, որտեղ Մկրտիչ Մարգարյանը գործով ինքնությունը չպարզված անձի հետ միասին 1800 ՀՀ դրամով իրացրել է գունավոր մետաղների մի մասը, իսկ գողոնի մնացած մասը` չի իրացրել ... :
Դատարանը փաստել է, որ գողություն կատարող անձի կողմից գողոնի իրացմանն ինչ-որ կերպ աջակցելը կամ օժանդակելը /դրանից ավելին չի ապացուցվել գործով ձեռք բերված ապացույցներով/ չի կարող համարվել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի իրացում, իսկ տվյալ դեպքում` իրացման փորձ: Երվանդ Սարգսյանը որևէ եղանակով Մկրտիչ Մարգարյանից ձեռք չի բերել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհող ձեռք բերված գույքը, այդ գույքն իրեն չի անցել, նա հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու, օգտագործելու և տիրապետելու այդ գողոնը և հետևաբար չէր կարող կատարել մեղսագրված հանցանքը:
Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի գործողություններում ակնհայտորեն բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առնվազն օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող գործողությունը, այսինքն` հանցակազմը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է նույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
ՀՀ քրեական դատավարության 35-րդ հոդվածի 1-ն մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(…)
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, ուստի դատարանը գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և այդ հոդվածով նա ենթակա է արդարացման:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու առումով, դատարանի կողմից ներկայացված վերը նշված եզրահանգումներն անհիմն են, և չեն բխում ինչպես գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից, այնպես էլ գործող օրենսդրության պահանջներից:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ, ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվել նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը` անհիմն է և չի բխում սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Այսպես.
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը տեղյակ է եղել, որ գողացված ապրանքներն իրացնելու համար նախատեսված է քրեական պատասխանատվություն, սակայն չգիտի թե ինչու է համաձայնվել և գնացել Մկրտիչ Մարգարյանի հետ դրանք վաճառելու:
Ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանը ցուցմունքներ է տվել նաև այն մասին, որ (…) եկեղեցու մոտ հանդիպել է Մկրտիչ Մարգարյանին, որի բակում մի քիչ զրուցելուց հետո ինքը նրան ասել է, որ ցանկանում է գնալ գյուղ, իսկ Մկրտիչ Մարգարյանն իրեն ասել է. արի գնանք բակ` գործ կա, հետո կգնաս: Երբ մտել են բակ, Մկրտիչ Մարգարյանը ցույց է տվել գունավոր մետաղները և ասել, որ դրանք գողացել է Քանաքեռի դաչեքից: Մկրտիչ Մարգարյանն առաջարկել է 1 կգ չափով հաղորդալարը ռետինից մաքրել, այն հանձնել, որպեսզի տաքսու փող լինի, իսկ մնացածը տանել ձոր, այրել, ռետինից մաքրել ու էլի հանձնել, ասելով, որ մի քիչ փող էլ իրեն կտա: Ինքը համաձայնվել է, և նրա հետ միասին մաքրել է հաղորդալարը (…):
(…) Հասնելով մետաղների ընդունման կետ, իրենք իջել են մեքենայից, Մուկուչը մաքրած պղինձը հանձնել է, և այդտեղ մարդկանց հետ ինչ որ բան է խոսել, որից հետո անհանգստացած մոտենալով մեքենային, որում ինքն արդեն իսկ նստած է եղել, վարորդին տվել է 1000 դրամ, որից հետո իրեն ասել է, որ ապրանքը տանի տուն(…):
Ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանը ցուցմունքներ է տվել նաև այն մասին, որ եթե իրենց բերման չենթարկեին և Մկրտիչ Մարգարյանը չկռահեր որ բռնվում են, իրենք այդ մետաղալարերը վաճառելու էին` իրենց միայն դա է խանգարել /հատոր 1-ին, գ.թ. 54/:
Ամբաստանյալներ Երվանդ Սարգսյանի և Մկրտիչ Մարգարյանի միջև նախաքննության ընթացքում կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ, ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանը պնդել է իր` վերը նշված ցուցմունքները, իսկ ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանը համաձայնվելով դրանց հետ, հայտնել է, որ դրանք ճիշտ են /հատոր 1-ին, գ.թ. 70-72/:
Տաքսի մեքենայի վարորդ, գործով վկա Աշոտ Ջառահյանը նախաքննության ընթացքում ի տարբերություն դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքի` ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (…) հասնելով մետաղների ընդունման կետ, նրանք երեքով իջել են ավտոմեքենայից և սկսել խոսել այնտեղ գտնվող մարդկանց հետ: Ինքը չի լսել թե ինչ են խոսում, սակայն հասկացել է, որ նրանք պարկով և կապոցով գունավոր մետաղներ էին բերել հանձնելու (…) /հատոր 1-ին, գ.թ. 33-35/:
Գունավոր մետաղների ընդունման կետի աշխատակից, գործով վկա Վազգեն Ղազարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ (…) 2012 թվականի ապրիլի 23-ին, կեսօրին, կոնկրետ ժամը չի հիշում, տաքսի մեքենայով ընդունման կետ է եկել Մկրտիչ Մարգարյանը, նրա հետ են եղել երկու այլ անձինք, որոնց չի տեսել, քանի որ մեքենայից չեն իջել, կամ իջել են, ինքը չի տեսել (…) /հատոր 1-ին, գ.թ. 80-82/:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի տված ցուցմունքների, նախորդ դատական քննության ընթացքում կամ տվյալ դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալի տված նախորդ ցուցմունքների հրապարակումը, ինչպես նաև այդ ցուցմունքների ձայնագրառումների վերարտադրումը թույլատրվում է, եթե`
1) ամբաստանյալը հրաժարվում է դատական քննության ժամանակ ցուցմունքներ տալ մեղադրանքի էության մասին.
2) էական հակասություններ կան դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքների և նախորդ ցուցմունքների միջև: Այս դեպքում ամբաստանյալի ցուցմունքների հրապարակումը հնարավոր է միայն ամբաստանյալի կողմից ցուցմունքներ տալուց և առաջադրված հարցերին պատասխանելուց հետո:
Ըստ նույն օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հետաքննության, նախաքննության կամ նախորդ դատական քննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, ինչպես նաև նրա ցուցմունքների ձայնագրառման վերարտադրումը դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը, էական հակասություններ կան այդ ցուցմունքների և դատարանում վկայի տված ցուցմունքների միջև, ինչպես նաև սույն օրենսգրքով նախատեսված այլ դեպքերում:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատավարության մասնակիցների նախաքննական ցուցմունքների և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների` որոնք դատարանն ընդունել է որպես հիմք, վերը նշված էական հակասությունների առկայության պայմաններում, դատարանն անտեսելով գործող օրենսդրության վերը նշված պահանջները, վերջիններիս նախաքննական ցուցմունքները չի հրապարակել, չի հետազոտել, դրանք գնահատության չի ենթարկել, որի արդյունքում հանգել է այն սխալ եզրահանգման, որ գողություն կատարող անձի կողմից գողոնի իրացմանն ինչոր կերպ աջակցելը կամ օժանդակելը չի կարող համարվել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի իրացում, իսկ տվյալ դեպքում` իրացման փորձ:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ անդրադառնալով դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի վերլուծությանը` հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Համաձայն <<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 45-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` նույն մարմնի ընդունած նույն տեսակի նորմատիվ իրավական ակտերում, որպես կանոն, չպետք է կրկնվեն գործող իրավական ակտերում պարունակվող նորմատիվ դրույթները:
Ըստ նույն հոդվածի 10-րդ մասի պահանջների` այն պայմանների թվարկման ժամանակ, երբ բոլոր թվարկված պայմանների առկայությունը պարտադիր է, չի կարող կիրառվել «կամ» շաղկապը: Այս դեպքում պետք է կիրառվեն «և» կամ «ու» շաղկապները:
(…)
Եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է ստորակետերով, ինչպես նաև «և» կամ «ու» շաղկապով բաժանված պայմաններով, ապա այդ նորմի կիրառման համար թվարկված բոլոր պայմանների առկայությունը պարտադիր է:
(…)
Եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է «կամ» շաղկապով բաժանված պայմաններով, ապա այդ նորմի կիրառման համար բավական է թվարկված պայմաններից առնվազն մեկի առկայությունը:
(…):
Համաձայն նույն օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները:
Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական պատասխանատվություն է նախատեսված ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելը կամ իրացնելը, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել:
Գործող օրենսդրության վերը նշված հոդվածի պահանջների տառացի մեկնաբանությունը և վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հիշյալ նորմի կիրառումը պայմանավորված է <<կամ>> շաղկապով բաժանված պայմանով, որը նշանակում է, որ այդ նորմի կիրառման համար բավական է թվարկված պայմաններից առնվազն մեկի առկայությունը:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանը որևէ եղանակով ամբաստանյալ Մկրտիչ Մարգարյանից ձեռք չի բերել ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքը, այդ գույքն իրեն չի անցել, նա հնարավորություն չի ունեցել տնօրինելու, օգտագործելու և տիրապետելու այդ գողոնը և հետևաբար չէր կարող կատարել մեղսագրված հանցանքը` թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի պահանջների սխալ մեկնաբանություն, որը չի համապատասխանում դրա իրական իմաստին, որի արդյունքում չի կիրառել քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Այս պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք՝ 1) ձեռք բերելով և 2) իրացնելով, այսինքն՝ հոդվածի դիսպոզիցիան այլընտրանքային է, և հանցագործությունն ավարտված է համարվում գույքը ձեռք բերելու կամ իրացնելու պահից, այսինքն՝ պարտադիր չէ, որ անձը գույքը ձեռք բերի, որից հետո իրացնի, այլ քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմին բնորոշ յուրաքանչյուր գործողություն կատարելն առաջացնում է քրեական պատասխանատվություն` հիմնավոր է և բխում է գործող օրենսդրության պահանջներից:
Նոր դատաքննության ընթացքում անհրաժեշտ է անդրադառնալ սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներին ու փաստարկներին, մասնավորապես` գործող օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ, վերստին հարցաքննել գործով ամբաստանյալներին և վկաներին, որից հետո միայն գործում առկա մյուս ապացույցների համադրմամբ վերլուծության և արդարության բոլոր պահանջների պահմանմամբ գնահատման ենթարկել նրանց ցուցմունքների արժանահավատությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով վերը շարադրված բացահայտման անհրաժեշտ հանգամանքները վերլուծության և գնահատման ենթարկելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի պահանջների ճիշտ մեկնաբանման արդյունքում, նոր միայն հնարավոր կլինի հետևության հանգելու ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի գործողությունների` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշների առկայության կամ բացակայության մասին, որը հնարավոր է կատարել միայն նոր դատաքննությամբ, ինչը տվյալ դեպքում ըստ էության չի արվել`հանգեցնելով քրեադատավարական օրենքի այն այնպիսի էական խախտման, որն ազդել է սույն գործով վերջնական ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչն էլ բավարար հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և նոր դատաքննություն կատարելու համար սույն գործը նույն դատարան ուղարկելու համար:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի նկատմամբ սույն քրեական գործով խափանման միջոց ընտրելու նպատակահարմարության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ անհրաժեշտ է որպես խափանման միջոց ընտրել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 398-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Ա.Թումանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 06-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Երվանդ Սարիբեկի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ամբաստանյալ Երվանդ Սարիբեկի Սարգսյանի մասով բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Ամբաստանյալ Երվանդ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել ստորագրություն` չհեռանալու մասին` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ



































ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ


Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ