ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ



Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ԵԱՔԴ/0114/01/13
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած
դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Ա. Մկրտչյան



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

10 հունվարի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ. ԳԱԼԻԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Վ. ՀՈՎՆԱՆՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Վ. Հովնանյանի պաշտպան Գ. Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վահե Էդուարդի Հովնանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ դատարան/ 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2012 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ հետաքննության վարչության 1-ին բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է թիվ 83154412 քրեական գործը և ուղարկվել ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչություն:
2012 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Վահե Հովնանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
2012 թվականի դեկտեմբերի 14-ին թիվ 83154412 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
2012 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Վահե Հովնանյանը հայտնաբերվել է, և որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը վերսկսելու մասին:
2012 թվականի դեկտեմբերի 24-ին դատարանի որոշմամբ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնվել է անփոփոխ:
2013 թվականի ապրիլի 24-ին դատարանի որոշմամբ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը և 2013 թվականի ապրիլի 25-ին վերջինս ազատվել է կալանքից:
2013 թվականի հունիսի 18-ին Վահե Հովնանյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
Վահե Հովնանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով Արաբկիրի հարկային տեսչությունում հաշվառված <<Վիրա Գրանտ>> ՍՊ ընկերության տնօրեն, 2011թ. մայիս ամսվա ընթացքում, առանց ապրանքների փաստացի մատակարարման, գումարի 5 տոկոսի վճարման դիմաց, իր ընկերության անունից <<Մասթեր Լայն>> ՍՊ ընկերությանն է տրամադրել թվով 2, ընդհանուր առմամբ 35.400.00 դրամ գումարի կեղծ հաշիվ ապրանքագրեր, որոնք <<Մասթեր Լայն>> ՍՊ ընկերության փաստացի ղեկավար, իսկ 2011թ. օգոստոսի 31-ից ընկերության տնօրեն Սուրեն Սարգսյանը, հաշվապահորեն ձևակերպելով, 2011թ. սեպտեմբերի 27-ին Մաշտոցի հարկային տեսչություն ներկայացրած 2011թ. 2-րդ եռամսյակի ԱԱՀ-ի հաշվարկում որպես ԱԱՀ-ի դեբետ նվազեցնելու ու որպես ծախս ներառելու միջոցով, չարամտորեն խուսափել և պետբյուջե չի վճարել 11.800.000 դրամի ԱԱՀ-ի ու շահութահարկի գումարները, որի հետևանքով պետությանը պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափի վնաս:
Բացի այդ, Վահե Հովնանյանը 2010-2011թթ. ընթացքում <<Վիրա Գրանտ>> ՍՊ ընկերության իրականացրած ապրանքային գործունեության արդյունքում` գործունեության վերաբերյալ հարկային տեսչությանը չի ներկայացրել 2010թ. շահութահարկի հաշվարկը և այդ եղանակով չարամտորեն խուսափել է պետբյուջե վճարել խոշոր չափերի` 6.896.440 դրամ շահութահարկի գումարը:
2013 թվականի հուլիսի 4-ին Վահե Հովնանյանի վերաբերյալ թիվ 83154412 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Դատաքննությունը անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ:
Կատարած հանցագործությունների համար Վահե Հովնանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և դատապարտվել է`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Վահե Հովնանյանն ազատվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Վահե Հովնանյանը դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին հաշվակցվել է նախնական կալանքի տակ գտնվելու 4 ամիս 2 օրը և Վահե Հովնանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 տարի 7 ամիս 28 օր:
Վահե Հովնանյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դատարանի 900013298014 հաշվեհամարին 25.04.2013թ. որպես գրավ մուծված 600.000 ՀՀ դրամը վերադարձնել գրավատու Նինել Հովնանյանին:
Քաղաքացիական հայցը բավարարել և Վահե Հովնանյանից հօգուտ պետական բյուջեի բռնագանձել 18.696.440 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Վիրա Գրանտ>> ՍՊ ընկերության 07.05.2011թ. հմ 7384362880 և 10.05.2011թ. հմ 0132814318 կեղծ հաշիվ-ապրանքագրերը, <<Վիրա Գրանտ>> և <<Մասթեր Լայն>> ՍՊ ընկերությունների միջև 05.05.2011թ. կնքված հմ ՎՄ-02 պայմանագիրը, ինչպես նաև ապրանքների և գումարների վճարման ցանկերը պահել քրեական գործի հետ միասին:
Թիվ ԵԱՔԴ/0114/01/13 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 12.12.2013թ. և Վերաքննիչ դատարանի 16.12.2013թ. որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի պաշտպան Գ. Գալիկյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքի հեղինակ պաշտպան Գ. Գալիկյանը գտնում է, որ Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում, թեև արձանագրվել է իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, սակայն լրիվությամբ չի գնահատվել դրանք, որոնք կարող էին ազդել գործի ելքի՝ իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակվող պատժատեսակի և պատժաչափի վրա, ուստի դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 1-ի դատավճռով նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է, չի համապատասխանում իր պաշտպանյալի կատարած արարքի ծանրությանն ու նրա անձին։
Կատարված արարքի համար անձի նկատմամբ պատժի որոշումը պետք է բխի օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, մարդասիրության և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, որոնք ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 11-րդ և 61-րդ հոդվածներով։
Ըստ բողոքաբերի, չնայած դատարանը որպես իր պաշտպանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ նա վատառողջ է՝ տառապում է սրտի իշեմիկ հիվանդությամբ, սակայն հաշվի չի առել այն, որ նա ի վիճակի չէ կրելու ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, քանի որ նրա վիճակը կալանքի տակ գտնվելու ժամանակահատվածից սկսած մինչև այսօր օր օրի վատանում է, իսկ եթե նա կրկին վերադառնա քրեակատարողական հիմնարկ, այնտեղի պայմանները և նրա առողջական վատ վիճակը հաշվի առնելով, ոչ ոք չի կարող երաշխավորել, որ նա այնտեղից կարող է ողջ դուրս գալ, իսկ անձի կյանքը սահմանադրորեն ամրագրված բարձրագույն արժեք է, որը ոչ մի դեպքում չի կարելի դնել վտանգի տակ։
Բողոքաբերը գտնում է, որ իր պաշտպանյալի անձը հաշվի առնելով` ոչ ոք չի կարող կասկածի տակ դնել այն հանգամանքր, որ նա վտանգավորություն է ներկայացնում հասարակության նկատմամբ և որին հասարակությունից զրկելը կրում է խիստ անհրաժեշտ բնույթ ու նրա ուղվելը հնարավոր կլինի միայն հասարակությունից մեկուսացնելու դեպքում։ Իսկ նրան չմեկուսացնելով` ոչ միայն կարող է նրա կյանքի և առողջության համար երաշխիքներ ստեղծվել, այլ նաև նրան հնարավորություն տալ աշխատելու և քաղաքացիական հացի պահանջը բավարարելու, պետությանը պատճառված վնասները մարելու համար, այլապես նա գտնվելով անազատության մեջ չի կարող հարթել պետությանը պատճառված վնասը։
Ըստ բողոքաբերի, Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս նաև չի պատճառաբանել, թե ինչու է հանգել այն հետևության, որ իր պաշտպանյալին ազատազրկման՝ առավել խիստ պատժատեսակով դատապարտելով միայն կարող է հասնել պատժի նպատակներին՝ վերականգնել սոցալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր՝ 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները>>։
Ելնելով վերը շարադրվածից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքի 376-381 հոդվածներով` բողոքաբերը խնդրել է դատարանի 2013 թվականի
նոյեմբերի 1-ի դատավճիռը պատժաչափի մասով բեկանել ու փոփոխել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ի դատավճիռը` ըստ մեղադրանքի` Վահե Էդուարդի Հովնանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով ` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Զարգացնելով Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշումը` Վճռաբեկ դատարանն 08.05.2013թ. թիվ ՇԴ/0126/01/12 նախադեպային որոշմամբ արձանագրել է, որ <</…/ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և համապատասխան վերլուծության ու գնահատման ենթարկել գործի քննության և լուծման, այդ թվում` անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելու և այդ պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելու համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքները: Հետևաբար, անձի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պարտավոր է բարեխիղճ գնահատման ենթարկել նրա անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները հաստատող ապացույցները>>:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր տարրերից մեկն է, որի շրջանակներում կարևորվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանումը: Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</…/ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս:
Այդ սկզբունքներն են`
ա/ օրինականությունը
բ/ արդարությունը,
գ/պատժի անհատականացումը
դ/ մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը` որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս: /…/>> /տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ կետը/:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին և նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09 և այլ որոշումներում:
Վճռաբեկ դատարանն վերահաստատել է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս դատարանն ի թիվս այլ հանգամանքների /կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան և այլն/ պետք է հաշվի առնի ամբաստանյալի կողմից հանցագործության կատարման եղանակը: Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան` նապատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Օրենքի նշված դրույթից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը օրենսդիրը կախման մեջ չի դնում ոչ կատարված հանցանքի բնույթից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից, ոչ այն կատարող անձից, կարևորը այն է, որ իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, բազմակողմանի գնահատելով հանցանքի կատարման հանգամանքները, վերլուծելով այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները, հանգի այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Այսինքն` օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոշարադրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Վահե Հովնանյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, բնութագրվում է դրական, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, խնամքին է գտնվում 14.02.2007թ. ծնված երեխան և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքեր չարձանագրելով` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերոգրյալից հետևում է, որ առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, արդեն իսկ ամբողջությամբ հաշվի է առել և գնահատության է ենթարկել վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքներն իրենց համակցությամբ, այդ թվում` ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դրանք ենթարկել է բազմակողմանի ստուգման և օբյեկտիվ գնահատության, որի արդյունքում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին այն մասին, որ ամբաստանյալ Վահե Հովնանյանը վատառողջ է և նա հասարակության համար վտանգ չի ներկայացնում, ինչն իր պաշտպանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է հանդիսանում, ապա Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում մատնանշված վերոգրյալ հանգամանքներին` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, արդեն իսկ անդրադարձել է դատարանը, դրանք ենթարկել է բազմակողմանի և օբյեկտիվ գնահատության, որի արդյունքում նշանակել է արդարացի պատիժ:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպան Գ. Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` իր պաշտպանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ և հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վահե Հովնանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին, որի պայմաններում բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը պատժի մասով փոփոխելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Վ. Հովնանյանի պաշտպան Գ. Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ի դատավճիռը` Վահե Էդուարդի Հովնանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 189-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ