ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԱՔԴ/0025/01/13
նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2014թ. հուլիսի 01-ին Երևան քաղաքում


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.Ավետիսյանի
Ն.Ասատրյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա.Գևորգյանի
Ա.Ներսեսյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.Սաֆարյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Դ.Կարապետյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ի.Պետրոսյանի
Կ.Մեժլումյանի

Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանի և Անդրանիկ Ներսեսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմեն Գերասիմի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 21.04.2010թ. հարուցվել է թիվ 14111910 քրեական գործը:
2. 11.02.2013թ. թիվ 14111910 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր գործ է հարուցվել և շնորհվել թիվ 14107613 համարը:
3. 24.05.2010թ. Արմեն Գերասիմի Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
4. 24.05.2010թ. մեղադրյալ Արմեն Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
5. 24.09.2012թ. մեղադրյալ Արմեն Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր մեղադրանք է առաջադրվել:
6. 26.03.2012թ. մեղադրյալ Արմեն Գևորգյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել:
7. 28.03.2012թ. Ա.Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր մեղադրանք է առաջադրվել:
8. 07.11.2013թ. Արմեն Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր մեղադրանք է առաջադրվել:
9. 21.12.2012թ Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանին մեղադրանք է առաջադրվել և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
10. 11.02.2013թ Անդրանիկ Ներսեսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նոր մեղադրանք է առաջադրվել:
11. 2013 թվականի փետրվարի 15-ին թիվ 14111910 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան):
12. Առաջին ատյանի դատարանն իր 11.02.2014թ. դատավճռով վճռել է` <<Արմեն Գերասիմի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոներով պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2012թ. մարտի 26-ից:
Արմեն Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոներով նշանակված պատժին հաշվակցել ձերբակալման մեջ գտնվելու 3 օրը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր:
Անդրանիկ Ներսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ա.Ներսեսյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:
Քաղաքացիական հայցը բավարարել և ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանից և Անդրանիկ Ներսեսյանից հօգուտ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ընկերության համապարտության կարգով բռնագանձել 76.644.944.5 /յոթանասունվեց միլիոն վեց հարյուր քառասունչորս հազար ինը հարյուր քառասունչորս/ ՀՀ դրամ, որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանի 11.02.2014թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանը և Անդրանիկ Ներսեսյանը:
14. Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. մարտի 19-ի որոշմամբ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
15. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ներկայացրել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Կարապետյանը:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.

16. Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ նա, հաշվառված լինելով Երևան քաղաքի Շոպրոնի 2-րդ նրբ. 6-րդ շենքի 34-րդ բնակարանում 19.04.1999թ. Նոր Նորքի անձնագրային ծառայության կողմից օրինական կարգով ստացել է ՀՀ քաղաքացու AE սերիայի 0299389 համարի անձնագիր: Հետագայում 2000թ.-ին, հաշվառումից հանվել է, սակայն անձնագրում նշում չի կատարվել հաշվառումից հանելու մասին: Օգտվելով նշված հանգամանքից, անձնագրի վավերականության ժամկետը լրանալուց հետո, նախապես համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող անձնագրի վավերականության ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ անձնագրում դրվող դրոշմը, Նոր Նորքի անձնագրային ծառայության նախկին պետ Ս.Աբրահամյանի ստորագրությունը և կատարել ամսաթվի գրառում, որից հետո, կեղծված գրառումներով անձնագիրը և դրա պատճենը օգտագործել է <<ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ>>-ի Երևան քաղաքի Կոմիտաս պող. 41 հասցեում գործող մասնաճյուղ ներկայացնելով:
Բացի այդ, 21.01.2008թ., Եղվարդ քաղաքի բնակիչ Սերվենտ Արտավազդի Խաչատրյանից գնելով <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ն և հանդիսանալով նշված ընկերության տնօրենը նույն օրը ձևականորեն կնքած աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի է ընդունել գործով մեղադրյալ Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանին, ապա, առանձնապես խոշոր չափերի գույք խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով վերջինիս և գործով դեռևս չպարզված անձի հետ, մեղադրյալ Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի ծանոթներ` Երևան քաղաքի բնակիչներ Հրաչ Շիրինյանի, Համլետ Մանյանի և Ռուդոլֆ Դանիելյանի միջոցով, իրականում գոյություն չունեցող մոլիբդենի խտանյութի վաճառքի վերաբերյալ 2008թ-ից մինչև 2010թ. գարունն ընկած ժամանակահատվածում բանակցությունների մեջ են մտել ՀՀ տնտեսությանը և օրենսդրությանը անտեղյակ ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության հետ, որի ընթացքում նշված ընկերության տնօրենին մեղադրյալ Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի հետ ներկայացրել են <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի բլանկով և կնիքի դրոշմով հաստատված ապրանքի որակի և առկայության վերաբերյալ կեղծ հավաստագրեր, դրանով իսկ չարաշահել <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության ներկայացուցիչների վստահությունը և կնքել 300 տոննա մոլիբդենի խտանյութի արտահանման վերաբերյալ ՀՀ առևտրային գործունեությունից չբխող և ՀՀ օրենսդրությանը չհամապատասխանող առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո, 2010թ. մարտի 11-ին, պայմանավորվածության համաձայն, ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության կողմից 30 տոննա մոլիբդենի խտանյութի արտահանման համար <<ՎՏԲ-Հայաստան>> բանկի Կոմիտաս 41 հասցում գործող մասնաճյուղ` <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի արտարժույթային 16063000545400 հաշվեհամարին փոխանցվել է 143.350 եվրո գումար, որը համարժեք է 76.644.944.5 ՀՀ դրամին, սակայն մոլիբդենի խտանյութը մեղադրյալ Անդրանիկ Ներսեսյանի հետ չեն արտահանել և փոխանցված գումարը, վերջինիս հետ, նույն օրը կանխիկացման միջոցով խարդախությամբ հափշտակել են` ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 143.350 եվրոյին համարժեք 76.644.944.5 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
17. Անդրանիկ Ներսիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի տնօրեն, գործով մեղադրյալ Արմեն Գևորգյանի հետ 21.08.2008թ. ձևականորեն կնքված աշխատանքային պայմանագրի համաձայն, աշխատանքի անցնելով նույն ընկերությունում որպես` իրավաբան, առանձնապես խոշոր չափերի գույք խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով վերջինիս և գործով չպարզված անձի հետ, իր ծանոթներ` Երևան քաղաքի բնակիչներ Հրաչ Շիրինյանի, Համլետ Մանյանի և Ռուդոլֆ Դանիելյանի միջոցով, իրականում գոյություն չունեցող մոլիբդենի խտանյութի վաճառքի վերաբերյալ:
2008թ-ից մինչև 2010թ. գարունն ընկած ժամանակահատվածում բանակցությունների մեջ են մտել ՀՀ տնտեսությանը և օրենսդրությանը անտեղյակ ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության հետ, որի ընթացքում նշված ընկերությանը Ա.Գևորգյանի հետ ներկայացրել են <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի բլանկով և կնիքի դրոշմով հաստատված ապրանքի որակի և առկայության վերաբերյալ կեղծ հավաստագրեր, դրանով իսկ չարաշահել <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության ներկայացուցիչների վստահությունը և կնքել 300 տոննա մոլիբդենի խտանյութի արտահանման վերաբերյալ ՀՀ առևտրային գործունեությունից չբխող և ՀՀ օրենսդրությանը չհամապատասխանող առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո 2010թ. մարտի 11-ին, պայմանավորվածության համաձայն, ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության կողմից 30 տոննա մոլիբդենի խտանյութի արտահանման համար <<ՎՏԲ-Հայաստան>> բանկի Կոմիտաս 41 հասցում գործող մասնաճյուղ` <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի արտարժույթային 16063000545400 հաշվեհամարին փոխանցվել է 143.350 եվրո գումար, որը համարժեք է 76.644.944.5 ՀՀ դրամին, սակայն մոլիբդենի խտանյութը Ա.Գևորգյանի հետ չեն արտահանել և փոխանցված գումարը Ա.Գևորգյանի հետ նույն օրը կանխիկացման միջոցով խարդախությամբ հափշտակել են` ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 143.350 եվրոյին համարժեք 76.644.944.5 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ.

Վերաքննիչ բողոքները բերվել են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
18. Ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսեսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության 2-րդ, 7-րդ, 17-րդ, 105-րդ, 340-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ, 370-րդ, 371-րդ, 395-րդ, 396-րդ, 397-րդ, 398-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները:
Անդրանիկ Ներսեսյանն, ըստ մեղադրական եզրակացության, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված հանցավոր արարք կատարելու մեջ: Սակայն դատաքննության արդյունքում հետազոտված ապացույցները, ինչպես նաև նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները վերլուծելով և գնահատելով` չի ապացուցվում Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու հանգամանքը: Քանի որ սույն հանցակազմի բոլոր տարրերին համապատասխան պետք է քրեական գործով ձեռք բերված լինեն և դատաքննության ընթացքում հետազոտվեն բոլոր ապացույցները, որպիսիք սույն քրեական գործում բացակայում են:
Այնուհետև` այդ արարքի փաստական հիմնավորման առկայության դեպքում նոր Դատարանն անդրադարձել է դրա իրավական հիմնավորմանը, այսինքն` որակմանը: Դատարանի կողմից արարքը որակվել է վերոնշյալ հոդվածի մասի կետով, սակայն հանցակազմի բոլոր տարրերի վերլուծություն չի կատարվել, միայն մեջբերվել է Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման իրավական դիրքորոշում կազմող օբյեկտիվ կողմի և սուբյեկտիվ կողմի նկարագրությունը: Այս իրավական դիրքորոշումի մեջբերումը ոչ մի կերպ չի կարող փոխարինել Դատարանի կողմից արարքի իրավական հիմնավորման պարտադիր լինելը:
Ապացուցված է արդյոք, որ արարքը կատարվել է Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից, այստեղ Դատարանը հանցակազմի սուբյեկտ տարրը հիմնավորելու համար պետք է հետազոտի գործում առկա ապացույցները և այդ ապացույցներով հիմնավորի այն, որ կոնկրետ արարքը կատարվել է կոնկրետ անձի կողմից:
Դատարանը պարտավոր է ապացուցել նաև անձի մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ, սակայն Անդրանիկ Ներսեսյանի մեղավորությունը առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու մեջ սույն դատավճռով ապացուցված չէ:
Դատարանը, մասնավորապես, 07.11.2013 թվականին կայացած դատաքննության ժամանակ խախտել է վկաների հարցաքննության կարգը` մասնավորապես, վկա Հասան Հադիանի հարցաքննության ժամանակ անընդհատ ընդհատել է նրա հարցաքննությունը, տվել է մասնավորեցնող, ճշգրտող, ուղղորդող տիպի հարցեր այն դեպքում, երբ վկայի հարցաքննության ժամանակ արգելվում է նրան հարցեր տալ: Քանի որ վկայի հարցաքննությունն ընթացել է քրեադատավարական կարգի էական խախտմամբ պնդում է սույն վկայի ցուցմունքը ճանաչել անթույլատրելի, հաստատել դրա օգտագործման անթույլատրելիությունը, քանի որ անթույլատրելի ապացույցը չի կարող դրվել մեղադրանքի, ինչպես նաև մեղադրական դատավճռի հիմքում:
Դատարանը 07.11.2013 թվականին կայացած դատական նիստի ժամանակ սույն գործով որպես տուժողի ներկայացուցիչ և քաղաքացիական հայցվոր է ներգրավել ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, փաստաբան Կ.Մեժլումյանին: Սույն քրեական գործով տուժող է հանդիսանում ԻԻՀ <<Խաթ Թալայ Թոուս>> ընկերությունը, իսկ Հասան Հադիանը` ընկերության գլխավոր տնօրենը, Ջավադի Հադիանը` ընկերության տնօրենը, Մուսա Բաշտանին` ընկերության ներկայացուցիչը, որոնց դատավարական կարգավիճակը ոչ թե տուժող է, այլ վկա: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տուժող է հանդիսանում ԻԻՀ ընկերությունը, իսկ վերոնշյալ անձինք` վկաներ, հետևապես Կ.Մեժլումյանը չէր կարող հանդիսանալ տուժողի ներկայացուցիչ և քաղաքացիական հայցվոր, հետաքրքիր է նաև այն հանգամանքը, որ միաժամանակ այդ դատական նիստի ընթացքում Կ.Մեժլումյանը ցանկություն է հայտնել միջնորդություն ներկայացնել` ճանաչելու ընկերության ներկայացուցիչներին որպես տուժող:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածը` նշել է, որ դատական ակտի ներածական մասում նշված է տուժողի ներկայացուցիչ` Ի.Պետրոսյան, իսկ Կ.Մեժլումյանի անունը նշված չէ դատական ակտում, սույն դատական ակտի ներածական մասը թերի է:
Հաջորդ դատական նիստին, որը կայացել է 19.11.2013 թվականին, որպես տուժողի ներկայացուցիչ հանդես է եկել Ինեսսա Պետրոսյանը:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածին` նշել է, որ Դատարանի կողմից հստակ չի նշվել, թե ով է ճանաչվում տուժող, ինչպես նաև չի կայացվել որոշում, հետևապես, ինքնին որպես տուժող Հասան Հադիանի ներկայացուցչի` Ի.Պետրոսյանի մասնակցությունը դատական նիստին, ապօրինի է, դատական նիստին մասնակցել է մի անձ, ում դատավարական կարգավիճակն անորոշ է, չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով ներկայացվող պահանջներին:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածը` նշել է, որ Դատարանը կայացրել է ապօրինի, չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատական ակտ հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատավճռում նշված հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների վրա, քանի որ ամբողջ դատական ակտի ապացույցների հետազոտումը բաժնում նշված ապացույցների մեծամասնությունը կրկնում է մինչդատական վարույթի ընթացքում ձեռքբերված ապացույցների շարադրանքը: Բացի այդ, Դատարանը, գալով այն եզրահանգմանը, որ Անդրանիկ Ներսեսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք, չի հիմնավորում իր դիրքորոշումը` չկոնկրետացնելով և չմատնանշելով այն ապացույցները, որոնց հետազոտման արդյունքում, այնուհետև դրանք միասին համադրելու, ինչպես նաև` թույլատրելի և վերաբերելի և բավարար համարելու արդյունքում Դատարանը կատարում է նման եզրահանգում: Այսպիսով` դատավճիռը հիմնավորված չէ, քանի որ Դատարանը իր դիրքորոշումը որևէ ապացույցով չի հիմնավորել:
<<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում բացակայում է որևէ հիմնավորում առ այն, որ որպես փաստ ճանաչված գործողությունները, նախ ապացուցվում են քրեական գործի շրջանակներում, այուհետև` այդ ապացույցների հիման վրա Դատարանը կատարում է եզրահանգումներ:
Ելնելով դատական ակտի նկատմամբ օրենքով սահմանվող պահանջներից` մասնավորապես, պատճառաբանված լինելու պարտադիր պայմանից` սույն դատավճիռը ևս պետք է պատճառաբանված լինի, այսինքն` Դատարանի կողմից կատարվող բոլոր հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված: Ինչպես երևում է մեջբերված հետևություններից, դրանք հիմնված են բացառապես ենթադրությունների վրա, կրկնվում են` մասնավորապես` <<նախնական համաձայնությամբ>>, <<խաբեությամբ>>, <<վստահությունը չարաշահելով>>, զուրկ են որոշակիությունից և չեն հիմնավորվում գործով հետազոտված որևէ ապացույցով, այնինչ, ցանկացած հետևություն պետք է ունենա ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմնավորում:
Հետևապես, սույն դատավճիռը չպատճառաբանված դատական ակտ է:
Դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում` հանցակազմի բոլոր տարրերի առկայության բացակայության պարագայում արարքը համարել է ապացուցված, այնուհետև այն որակել որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված արարք:
Դատարանը դատավարական իրավունքի խախտումներ է թույլ տվել` ելնելով նյութական իրավունքի խախտումից:
Դատարանն իր եզրահանգումները չի հիմնավորել որևէ ապացույցով, որը կհիմնավորեր Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից ուրիշի գույքի նկատմամբ առանձնապես խոշոր չափերի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը, եթե հիմնավորված չէ արարքի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշը, այսինքն` արարքը, ապա չի կարող ապացուցվել նաև այդ արարքի կատարման եղանակը: Ինչ վերաբերում է սուբյեկտիվ կողմին` ուղղակի դիտավորությանը, մասնավորապես` նրա նախապես ծագելուն, ապա հանցակազմի այս տարրի կտրվածքով ևս որևէ ապացույց քրեական գործում առկա չէ, Դատարանն իր եզրահանգումը չի հիմնավորել որևէ ապացույցով:
Հետևապես, եթե որևէ ապացույցով չի հիմնավորվում հանցակազմի որևիցե մի տարրի առկայությունը, ապա, ինչպես վկայում են իրավաբանական որակման ընդհանուր կանոնները, բացակայում է իրավաբանական որակման հիմքը, այսինքն` քրեական պատասխանատվության հիմքը:
Դատարանը կայացրել է ապօրինի, չհիմնավորված, չպատճառաբանված դատավճիռ, որը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ընդհանուր դրույթներին և սկզբունքներին, վերոգրյալ նորմերին, այն կայացվել է քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներով և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումով:
Խնդրել է բավարարել վերաքննիչ բողոքն ամբողջությամբ և բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանի 11.02.2014 թվականին կայացրած դատավճիռը մասնակիորեն` Անդրանիկ Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ 5 տարի ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի մասով` այն է` կարճել քրեական գործի վարույթը Անդրանիկ Ներսեսյանի մասով` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, առանց քննության թողնել քաղաքացիական հայցի մի մասով` 143.350 (հարյուր քառասուներեք հազար երեք հարյուր հիսուն) եվրոյին համարժեք 76.644.944,5 (յոթանասունվեց միլիոն վեց հարյուր քառասունչորս հազար ինը հարյուր քառասունչորս ամբողջ հինգ լումա) ՀՀ դրամ գումարը` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի` համապարտության կարգով հատուցելու` Անդրանիկ Ներսեսյանի մասով:

19. Ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ 2008 թվականի տարեսկզբին հանդիպել է Սերվենտ Խաչատրյանին, զրույցի ընթացքում իրեն ասել է, որ ունի պատրաստի ՍՊԸ` <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> անունով: Ցանկություն է հայտնել գնել տվյալ ՍՊԸ-ն: Տուն գնալուց հետո զրուցել է աներորդու հետ, ում անունը ողջ դատավարության ընթացքում չի տվել` օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից: Նա իրեն խորհուրդ է տվել գնել և ասել է, որ իրեն կօգնի մոլիբդենի խտանյութ ճարելու հարցում: Քանի որ նա այն ժամանակ աշխատել է կառավարությունում, դրանից հետո տեղափոխվել է Էկոնոմիկայի նախարարություն:
ՍՊԸ-ն իր անունով ձևակերպելու֊ց հետո անհրաժեշտ է եղել գրագետ մարդ` պայմանագիր գրելու համար, այդ ժամանակ դիմել է հեռու ազգական, գլխավոր դատախազության աշխատակից Կառլեն Քամալյանին և նրա միջոցով ծանոթացել է միլիցիայի թոշակառու Անդրանիկ Ներսեսյանի հետ, որի հետ էլ կնքել է աշխատանքային պայմանագիր:
2008 թվականի ողջ ընթացքում փնտրել է գնորդ, սակայն ամբողջ տարի չի կարողացել գտնել:
2009 թվականի կեսերին Համլետ Մանյանի միջոցով ծանոթացել է Հրաչիկ Շիրինյանի հետ, որոնք զբաղվում էին մոլիբդենի գնորդներ ճարելով: Հրաչը և Համլետն իրեն ծանոթացրել են Ռուդոլֆ Դանիելյանի հետ, որը հնարավորություն ուներ Իրանի Իսլամական հանրապետությունից մոլիբդենի խտանյութի գնորդ ճարելու: Ռուդոլֆը հրավիրել է ԻԻՀ գնորդներին, այդ ժամանակ ինքը, Հ.Շիրինյանը և ֆիրմայի իրավաբան Անդրանիկ Ներսեսյանը գնացել են հանդիպման Ռուդոլֆ Դանիելյանի մոտ` Զաքիյան փողոցի վրա գտնվող օֆիս, որտեղ եղել են Պարսկաստանից եկած գնորդները: Անդրանիկ Ներսեսյանին հրավիրել է պայմանագիրը կազմելու համար այն դեպքում, երբ իրենք գային փոխադարձ համաձայնության: Քանի որ ինքը, Անդրանիկը և Հրաչը պարսկերենին չեն տիրապետել, բանակցությունները պարսիկների հետ վարել է Ռ.Դանիելյանը, որը տիրապետում էր հայերեն և պարսկերեն լեզուներին:
Զրույցից հետո Ռ.Դանիելյանը իրեն ասել է, որ պատրաստեն առուվաճառքի մասին պայմանագիրը, որն էլ հանձնարարել է կատարել Անդրանիկին: Պատրաստի պայմանագիրը փոխանցել է Ռուդոլֆ Դանիելյանին, ով ասել է, որ մեծ դժվարությամբ է կարողացել համոզել պարսիկներին կատարել 143.000 եվրո գումարի փոխանցում: Գումարը ՍՊԸ-ի հաշվեհամարին նստացնելուց հետո գնացել և Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող ՎՏԲ բանկից կանխիկացրել է 143.000 եվրո, ստանալուց հետո Անդրանիկ Ներսեսյանին, որը գտնվել է իր հրավերով բանկի մոտ, նրան աշխատավարձ վճարելու համար վճարել է 1500 եվրո: Նրանից թաքցրել է, որ ամողջ գումարն է ստացել, ասել է, որ միայն 20 միլիոն դրամի համարժեք եվրո է ստացել, որպեսզի տարիների չվճարված աշխատավարձն ամբողջությամբ չվճարի:
Ազնվորեն ինքնախոստովանական ցուցմունք է տվել, սակայն Դատարանը անարդարացի է գտնվել և վեց տարվա ազատազրկման է դատապարտել:
Արդեն 2 տարի է, ինչ գտնվում է բերդում:
Մայրը 85 տարեկան է, միակ խնամողն ինքն է: Թոռնիկները խնամող չունեն, քանի որ կինը հիվանդության պատճառով չի կարողանում աշխատել:
Խնդրել է ավելի մեղմ պատիժ սահմանել:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐԸ.

20. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Կարապետյանը ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսեսյանի վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել է, որ բողոքաբերի պատճառաբանություններն ամբողջությամբ անհիմն են, Ա.Ներսեսյանի մեղքը հիմնավորվել է պատշաճ իրավակարգի շրջանակներում սույն քրեական գործով ձեռք բերված բազմաթիվ ապացույցների համակցությամբ:
Այսպես` դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է հետևյալը` <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբիմատ>> անվանումով սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունը ստեղծվել է, հիմնադրվել է 2006թ.: Հիմնադիրը եղել է Սերվենտ Խաչատրյանը:
Ա.Ներսիսյանի մասնակցությունն այդ գործընթացին:
Դատարանում հետազոտված ապացույցներով միանշանակ հաստատվել է այն փաստը, որ Ս.Խաչատրյանն անմիջական առնչություն է ունեցել ընկերության հիմնադրմանը, և դա եղել է սույն գործով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի, այն է խարդախության կատարման սկզբնական մասը: Այն, որ Անդրանիկ Ներսեսյանի առաջարկով է հիմնադրվել ընկերությունը հաստատվել է Սերվենտ Խաչատրյանի նախաքննական երկու ցուցմունքներով, ընդ որում դրանցից վերջինը Սերվենտ Խաչատրյանը գրի է առել իր ձեռքով: Երկու դեպքում էլ Ս.Խաչատրյանը հայտնել է, որ Ա.Ներսիսյանի առաջարկով, նրա առաջարկած անվանումով /Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ/ ինչպես նաև անձնական գումարներով հիմնադրել են ՍՊ ընկերությունը:
Այսինքն մոլիբդենի բիզնեսի, արտահանման, հանքարդյունաբերության հետ կապ չունեցող Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից նման անվանումով ընկերության հիմնադրումը հետագայում տեղի ունեցած իրադարձությունների համատեքստում արդեն իսկ լուրջ ապացույց է վերջինիս կողմից խարդախություն կատարելուն ուղղված գործողությունները սկսելու հետ կապված:
Թեև Ս.Խաչատրյանը հետագայում հրաժարվել է իր հայտնած այն փաստական տվյալներից, որ Ա.Ներսեսյանի առաջարկով է ստեղծել ընկերությունը, բայց Ս.Խաչատրյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների հետազոտումը հաստատել է Ս.Խաչատրյանի հետագա ցուցմունքների ոչ արժանահավատ և անտրամաբանական լինելը:
Փաստորեն, Ս.Խաչատրյանի սկզբնական ցուցմունքները, որոնք գործում առկա այլ ապացույցների համակցության մեջ լիովին հիմնավորել են Ա.Ներսեսյանի` խարդախություն կատարելուն ուղղված գործողությունների կատարումը, և վերհանված փաստական հանգամանքների պայմաններում գործողությունների ընթացքը լրիվ տրամաբանական է:
Եթփե հիմք ընդունվի Ս.Խաչատրյանի հետագայում հայտնած տվյալները, ստացվում է հետևյալ պատկերը` /ընդհանրացվում են Ս.Խաչատրյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքների բովանդակությունը/ Ս.Խաչատրյանն ընդհանրապես կապ չունենալով մոլիբդենի արդյունահանման, դրա արտահանման կամ տեղափոխման բիզնեսի հետ, ավելին գաղափար չունենալով, թե դա ընդհանրապես ինչպես է կատարվում, օրերից մի օր որոշում է հիմնադրել Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ անվանումով ՍՊԸ և գնալ դիմել Զանգեզուր պղնձամոլիբդենային կոմբինատ ՓԲԸ-ին, որպեսզի իրեն գործ առաջարկեն` կապված մոլիբդենի տեղափոխման հետ: Դրանից հետո այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չկատարելով շուրջ երկու տարի անց նստել է, (լրիվ պատահականորեն) Արմեն Գևորգյանի վարած տաքսի ավտոմոբիլը և իրեն անծանոթ տաքսու վարորդին առաջարկել գնել իրեն պատկանող ընկերությունը:
Ինչպես երևում է Ս.Խաչատրյանի սկզբնական ցուցմունքները գործում առկա այլ ապացույցների համակցության մեջ լրիվ տրամաբանական է և համապատասխանում է իրադարձությունների` գործով պարզված ընթացքին, իսկ Ս.Խաչատրյանի` հետագայում տված ցուցմունքները ոչ միայն արժանահավատ չեն, այլ նաև` անտրամաբանական: Այս ապացույցների վերլուծության արդյունքում դատարանն իրավացիորեն որպես արժանահավատ է գնահատել Ս.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Ս.Խաչատրյանի հայտնած փաստական տվյալներն արժանահավատ համարելով դատարանը հաստատված է համարել Անդրանիկ Ներսեսյանը մտադրությունը` խարդախության եղանակով պարսկական ընկերությունից գումար հափշտակելու վերաբերյալ:
Դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է այն հանգամանքը նաև, որ 2008թ. դրությամբ Ա.Գևորգյանը և Անդրանիկ Ներսիսյանը արդեն իսկ ծանոթներ են եղել և հետագայում այդ երկու անձանց համատեղ գործողությունները վկայում են, որ հենց 2008թ. փոխադարձ համաձայնությամբ ընկերությունը գրանցել են Արեմն Գևորգյանի անունով` շարունակելով հանցավոր նպատակին հասնելու ուղղված գործողությունները:
Գործում առկա դատաձեռագրաբանական փորձաքննության եզրակացությամբ հաստատվել է, որ հարկային տեսչություն Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից ներկայացվել են մի շարք հաշվետվություններ:
Լինելով իրավաբան Ա.Ներսեսյանը տեղեկացված է եղել, որ ընկերությունը համապատասխան հաշվետվությունները պարտավոր է ներկայացնել հարկային մարմնին, որը ինքը կատարել է: Ինչն է այստեղ ուշադրության արժանի: Երբ պարսկական ընկերության հետ բանակցություններ են ընթացել Անդրանիկ Ներսեսյանն ըստ իր ցուցմունքի որպես իրավաբան համապատասխան փաստաթղթեր է ուղարկել, գրություններ է ուղարկել, մասնավորապես նշել է որ պարսկական կողմին է ուղարկվել մոլիբդենի առկայությունը փաստող վկայականը` ստորագրված Արմեն Գևորգյանի կողմից: Այսինքն լինելով ընկերության իրավախորհրդատու` բնականաբար, ինչպես ինքն է նշել, գերազանց տիրապետել է իր գործին և Ա.Գևորգյանի կողմից տրված լիրազորագրի հիման վրա գործողություններ կատարել, բայց չէ որ նույն իրավաբանի պարտականություն է այդ գործողությունների կատարումը օրինական դաշտում: Թե բանակցությունների, թե պարսկական կողմից գումար ստանալու պահին ընկերությունը որևէ փաստաթուղթ չի ունեցել մոլիբդենը ձեռք բերված լինելու մասին: Անդրանիկ Ներսեսյանն անընդհատ փաստել է, որ Ա.Գևորգյանը իր կնիքով և ստորագրությամբ հաստատված վկայական է ունեցել, որ մոլիբդենը առկա է, բացի այդ միշտ իրեն ասել է, որ մոլիբդենը առկա է: Բայց հայտնի փաստ է, որ ցանկացած ընկերություն ապրանք վաճառելու համար նախ այն պետք է ձեռք բերի կամ գնի, կամ /եթե հանքարդյունաբերության է վերաբերում/ պետք է ունենա հանքավայր և համապատասխան փաստաթղթերով այն պետք է ձևակերպված լինի որպես արդյունահանում: Սույն գործով նման որևէ փաստ չկա, առկա է միայն Անդրանիկ Ներսեսյանի ցուցմունքը, թե <<տեսեք իմ գործողությունները, ինձ տրված հանձնարարություններն եմ կատարել>>, բայց չէ որ, եթե անձը ընկերության իրավաբանն է, ոչ թե պետք է հանձնարարություն կատարի, այլ զբաղվի ընկերության գործերով և կազմակերպի օրինական առաքում:
Այս պայմաններում ապացուցվել է, որ Անդրանիկ Ներսեսյանը քաջատեղյակ է եղել, որ իր ընկերությունը մոլիբդենի ձեռք բերման վերաբերյալ որևէ փաստաթուղթ չի ունեցել: Վերջինս այդ մասին տեղյակ է եղել նաև այնժամանակ, երբ ըստ իր ցուցմունքի Ա.Գևորգյանը գումարը ստացած է եղել և իրեն ԻԻՀ-ից անընդհատ զանգել և մոլիբդենի արտահանումից են հարցրել:
Վերջին դատական նիստի ժամանակ Ա.Ներսեսյանի պաշտպանի հարցին պատասխանելիս մեղադրյալ Արմեն Գևորգյանը նույնպես ցուցմունք է տվել հայտնելով, որ Ա.Ներսեսյանը մինչ գումար ստանալն արդեն իսկ կանխազգացել է, որ ապրանք չկա:
Վերոշարադրյալ հանգամանքները, ինչպես նաև Ա.Գևորգյանի ցուցմունքը փաստում են, որ Ա.Ներսիսյանը նույնպես մասնակից է տեղի ունեցած հանցագործությանը և գոյություն չունեցող ապրանքի հետ կապված բանակցություններ է վարել պարսկական կողմի հետ, գումարը ստանալուց հետո շարունակել վստահեցնել, թե այն առկա է, թեև իմացել է, որ այն չկա և երբ պարսկական կողմը 2010թ. մարտ ամսիվա վերջին դիմել է ՀՀ իրավապահ մարմիններին Ա.Ներսեսյանն ինքն է առաջ ընկել և հաղորդում ներկայացրել ոստիկանությունում, թե Ա.Գևորգյանն իր աշխատավարձը չի տվել:
Ա.Ներսիսյանը, լինելով իրավաբան, ոստիկանության նախկին աշխատակից քաջատեղյակ է, որ աշխատավարձ տալու չտալու հարցը ոստիկանական խնդիր չէ, և այդ հարցում ոստիկանությունը անելիք չունի, այն հասարակ քաղաքացիաիրավական հարաբերություն է, որի լուծումը հնարավոր է միայն քաղաքացիաիրավական կարգով, առավել ևս շուրջ երկու տարի աշխատել է Ա.Գևորգյանի մոտ և երբևէ նման պահանջ չի ներկայացրել:
Այստեղ խնդիրը եղել է միայն նրանում, որպեսզի պարսկական կողմից ներկայացրած բողոքի պայմաններում իրեն էլ զոհի կարգավիճակ տա, իբր Ա.Գևորգյանի գործողություններից տուժված անձի:
Ավելին, եթե Ա.Ներսիսյանի պարտականությունը միայն, ինչպես ինքն է նշել, Ա.Գևորգյանի հանձնարարությունները կատարելն է եղել և դրա համար պետք է ամսեկան շուրջ 200,000 դրամ աշխատավարձ ստանար, հարց է առաջանում, ինչու 2008-2010թթ. ընթացքում ոչ մի անգամ պահանջ չի ներկայացրել Ա.Գևորգյանի դեմ ՀՀ ոստիկանությանը, թե իրեն աշխատավարձ չի տալիս: Իհարկե Ա.Ներսեսյանը դատաքննության ընթացքում փորձել է համոզել, թե ի վերջո գործարքը պետք է կայանար, գումարը ստացվեր և միայն դրանից հետո իրեն աշխատավարձ վճարվեր, սակայ դա ևս տրամաբանական և արժանահավատ չի դիտվել, քանի որ ի վերջո եթե գործարքը չկայանար ու գումար չստացվեր ինչ է Ա.Ներսիսյանը հավերժ պետք է սպասեր:
Խարդախության փաստը հաստատվել է նաև գործով վկա Բաշտանիի տված ցուցմունքով և ներկայացրած փաստաթղթերով, որոնք հիմնավորել են, որ մինչ Խալկ Թաուս ընկերությանը դիմելը կամ միաժամանակ դիմել են մի շարք այլ պարսկական ընկերություննեի ևս մոլիբդենի առաջարկով և միայն հիշյալ ընկերությունն է առաջարկն ընդունել:
Բացի այդ Ա.Ներսեսյանի կողմից երևակայական ինչ որ անձի մատնանշումը, որը իբր Արմեն Գևորգյանի ֆինանսների նախարարությունում աշխատող բարեկամն է և այսպես ասած մոլիբդենի տերը, որևէ կերպ համոզիչ չէ, քանի որ բազմամյա ոստիկանական աշխատանքի ստաժ ունեցող Ա.Ներսեսյանը երկու տարվա ընթացքում աշխատել է կոնկրետ նպատակի համար, սակայն այդպես չի իմացել, թե ով է Ա.Գևորգյանի բարեկամը, որը ըստ նրա ցուցմունքների հանդիսացել է մոլիբդենի սեփականատերը: Այս պայմաններում հիմնավոր է, որ խարդախության համակատարողները հենց Ա.Ներսիսյանն և Ա.Գևորգյանն են, ընդ որում առավել ակտիվ դեր է ունեցել Ա.Ներսիսյանը` ամբողջ գործընթացի փաստաթթային մասը ապահովելով, ինչը տրամաբանական է` ելնելով նրանից, որ Ա.Ներսիսյանը նախ իրավաբան է, հետո նախկին ոստիկան, իսկ Ա.Գևորգյանը տաքսու վարորդ:
Անդրանիկ Ներսեսյանի մեղքը հիմնավորող կարևորագույն ապացույցներից է նաև ՎՏԲ բանկից առգրավված լազերային կրիչի զննության արձանագրությունը, որտեղ պարզ երևում է, որ շուրջ 143.000 եվրո գումարը կանխիկացվելու օրը ինքը Արմեն Գևորգյանի հետ եղել է ՎՏԲ բանկում դուրս ու ներս արել, ապա Ա.Գևորգյանի կողմից գումարը ստանալուց հետո հեռացել:
Ա.Ներսեսյանի մեղքը հիմնավորվել է նաև Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ ՓԲԸ-ի աշխատակիցների ցուցմուքներով, որոնք բացառել են տվյալ տարածքում օտար անձանց մուտքը, բացված պարկերով մոլիբդենի առկայությունը և առավել ևս այնտեղից մոլիբդենի դուրս բերումը: Այն որ պահեստում մոլիբդեն չի պահեստավորվել ապացուցվել է սույն դեպքով նյութերի նախապատրաստման ժամանակ հետաքննիչի կողմից կատարված լուսանկարները, որոնք դատարանում հարցաքննության ժամանակ ներկայացվել են կոմբինատի աշխատակիցներին և վերջիններս հայտատարել են, որ նկարներում պատկերված բարդաների և պարկերի մեջ մոլիբդեն չէ, դրանք այլ քիմիական նյութեր են:
Հատկանշական է, որ Ա.Ներսիսյանը բացատրության մեջ մոլիբդենը նշել է որպես դեղնականաչավուն գույն ունեցող փոշի, սակայն հետագայում` ցուցմունք տալիս նշել է, որ այն սև գույն է եղել: Կոմբինատի աշխատակիցները հայտնել են, որ մոլիբդենը սև գույն է: Այսինքն դիմումը գրելուց հետո բացատրություն տալիս անգամ չի իմացել, թե ինչ գույն ունի մոլիբդենը, սակայն ներկայումս պնդում է, որ ինքը իր ձեռքով է այն լցրել պարկը` նմուշը ԻԻՀ ուղարկելու համար:
Նկարագրված ապացույցները, որոնք հետազոտվել են դատարանում և որոնք հիմք է ընդունել դատարանը դատական ակտը կայացնելիս հենց այն փաստական տվյալներն են, որոնք ապացուցում են Ա.Ներսեսյանի մեղքը, միաժամանակ հերքում Ա.Ներսեսյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցների բացակայության վերաբերյալ բողոքաբերի ենթադրությունները:
Բողոքաբերը նշել է, որ դատական ակտում բացակայում է դատարանի իրավական հիմնավորումները:
Այս փաստարկը նույնպես անհիմն է, քանի որ վիճարկվող դատական ակտի իրավական վերլուծություններ մասում, դատարանը ոչ միայն վերլուծել է գործով հետազոտված ապացույցները, այլ նաև իրավական գնահատական տվել Ա.Ներսեսյանի արարքին` նշելով, որ ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված արարք կատարելու մեջ:
Բողոքաբերը նշել է, որ դատարանը գործով վկա Հասան Հադիանի հարցաքննության ժամանակ հարցերով ընդհատել է հարցաքննությունը: Ըստ բողոք բերած անձի այդ ապացույցը պետք է ճանաչվի անթույլատրելի:
Նախ պետք է նշել, որ դատարանի կողմից չի խախտվել հարցաքննության կարգը: Նկատի ունենալով, որ հարցաքննությունն ուղեկցվել է թարգմանությամբ և շատ դեպքերում մտքերը հասկանալի չեն եղել, դատարանը զուտ ճշգրտող հարցեր է տվել:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետը, 2-րդ մասը` նշել է, որ նշված իրավադրույթների վերլուծությունից հետևում է, որ ապացույցը անթույլատրելի է միայն էական խախտման դեպքում, իսկ որոնք են հանդիսանում էական խախտում, վերը շարադրված են: Սույն գործով վկա Հասան Հադիանի հարցաքննության արդյունքում սույն գործով դատավարության մասնակիցների իրավունքների զրկման կամ սահմանափակման չեն հանգեցրել, չեն ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա: Այսինքն, բողոքաբերի հիշյալ փաստարկը նույնպես պատճառաբանված չէ, քանի որ բավարարվել է միայն օրենքի հոդվածները մատնանշելով, իսկ թե արդյունքում ինչ էական խախտում է տեղի ունեցել, չի նշել:
Վերքաննիչ բողոքում հարց է բարձրացվել նաև, թե դատարանի կողմից հստակ չի նշվել, թե ով է ճանաչվում տուժող և բացի այդ նշվել է, որ Ինեսա Պետրոսյանի մասնակցությունը դատական նիստին ապօրինի է:
Վերքաննիչ բողոքի հերթական անտրամաբանական միտքը, նախ պարսկական <<Խակե Թալաե Թոուս>> ըկերությունը դեռևս նախաքննության փուլում ճանաչվել է տուժող և դատարանում կրկին նույն ընկերությանը տուժող ճանաչելու հարկ չի եղել, իսկ ինչ վերաբերում է Ի.Պետրոսյանին, ապա վերջինս տուժող ճանաչված ընկերության լիազորագրով մասնակցել է սույն դատական նիստին և դատավարական նորմերի որևէ խախտում այս առումով չկա:
Գտնում է նաև, որ դատական ակտի ոչ պատճառաբանված լինելու մասին բողոքաբերի պնդումները նույնպես անհիմն են, քանի որ դատական ակտի` գործի փաստական հանգամանքները բաժնում ամբողջությամբ նկարագրվել են գործով հետազոտված ապացույցները, կոնկրետ ապացույցների արժանահավատ կամ ոչ արժանահավատ լինելու մասին տրվել են գնահատականներ և իրավական վերլուծություններ բաժնում դատարանը վերլուծելով ձեռք բերված ապացույցները եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորված է:
Վերոգրյալից ելնելով խնդրել է ամբաստանյալ Ա.Ներսեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.02.2014թ. դատական ակտը:
21. Տուժողի ներկայացուցիչ Ի.Պետրոսյանն ամբաստանյալների վերաքննիչ բողոքների պատասխանում նշել է, որ գտնում է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քաևաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 11.02.2014 թ-ի դատավճիռն օրինական է և բեկանման հիմքեր չկան։
Դատարանն իրավացիորեն մեղավոր է ճանաչել գործով ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանին և Անդրանիկ Ներսեսյանին համապատասխան դատապարտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
Անդրանիկ Ներսեսյանն իր վերաքննիչ բողոքում բերված բոլոր փաստարկները ճիշտ չեն և դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան։
Ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Ա. Ներսեսյանը կատարած հանցավոր արարքի համար ցանկանում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։
Անդրանիկ Ներսեսյանը, քաջատեղյակ լինելով, որ որևէ մոլիբդենի խտանյութ իրականում իրենց կազմակերպությունը չունի և բնականաբար չի կարող այդ կապակցությամբ գործարք կնքել, որպես իբրև կազմակերպության իրավաբան կազմել և գնորդ կազմակերպությանն է ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթերը։
Գործով ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանն ի սկզբանե և մինչ օրս գտագործվում է Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից, քանի որ պարզից էլ պարզ է, որ Արմեն Գևորգյանը չէր կարող զբաղվել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ, մի շարք պատճառներով։ Նախ, նա ապրուստի միջոցի խնդիր է ունեցեր վարել է տաքսի մեքենա, նույնիսկ սեփական բեակարան չի ունեցել։ Իսկ Ա. Ներսեյանը սցենար է նախագծել, թե ինչպես կարելի է Ա. Գևորգյանի մասնակցությամբ խաբեությամբ հափշտակել մեծ գումարներ։ Դատարանում հետազոտվել է, վկա Գոհար Գերասիմի Գևորգյանի նախաքննության փուլում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ <<Ա. Գևորգյանն իր եղբայրն է։ Վերջինս մինչև 2000 թվականն ավագ եղբոր Զարզանդ Գևորգյանի և մոր Աստղիկ Մուրադյանի հետ բնակվել են Երևան քաղաքի Նորքի 4-րդ գանգվածի Շոպրոնի 2-րդ նրբանցքի 10–րդ շենքի 34-րդ բնակարանում։ Այնուհետև նշված բնակարանը վաճառել են և Ա.Գևորգյանը գնել է այլ բնակարան։ Որոշ ժամանակ անց Ա. Գևորգյանն ամուսնալուծվել է և վաճառելով տվյալ բեակարանը տնակ է գնել Լուսառատ գյուղում ու մոր հետ բնակվել այնտեղ։ Ա. Գևորգյանը տան վաճառքից սաացված գումարի մի մասը խաղացել է։ Ա. Գևորգյանը, ամուսնալուծվելուց հետո, չի աշխատել և զբաղվել է այգեգործությամբ։ Ա. Գևորգյանը երբևէ չի զբաղվել մոլիբդենի խտանյութի արտահանումով։ Կարծում է, որ Ա. Գևորգյանին օգտագործել են, քանի որ նրա մտավոր ունակությունները բավարար չէին նման գործունեություն ծավալելու համար>։
Դատարանն իրավացիորեն գնահատել է գործով վկա Սերվեն Խաչատրյանի նանաքննական ցուցմունքը, այն մասին, որ <Ա.Ներսեսյանին ճանաչում է դեռևս վերջինիս ոստիկանությունում աշխատելու ժամանակվանից։ Որքանով հիշում է 2006թ-ին իր բնակարանի հետ կապված գործի դատաքննության ընթացքում իրավաբանական խորհրդատվության համար դիմել է Ա.Ներսեսյանին, որն էլ իրեն օգնել է ու իրենց միջև հաստատավել են մտերիմ հարաբերություններ։ 2007 կամ 2008թ-ին Ա.Ներսեսյանը տեղեկանալով, որ ինքը ցանկանում է փակել իր նախկին ՍՊԸ-ն ու բացել նորը` սուրճի փաթեթավորմամբ և լիմոնադի արտադրությամբ զբաղվելու համար։ Առաջարկել է հիմնադրել <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> անվամբ ՍՊԸ-ն միասին զբաղվել ձեռնարկատիրությամբ։ Համաձայնվել է իր անվամբ ստեղծել ընկերությունը, սակայն հետագայում զգալով Ա. Ներսեսյանի բնավորության ծանրությունը, կարծել է, որ վերջինիս հետ չի կարողանալու հայտարարի գալ գումարի վերաբերյալ, ուստի հրաժարվել է նրա հետ որևէ գործունեաթյամբ գբաղվել և ցանկացել է վաճառել ընկերությունը, որի հիմնադրման համար գումար են ներդրել հավասարաչափ ինքն ու Ա. Ներսեսյանը։ Իր մաադրության մասին հայտնել է նաև Ա.Ներսեյանին, ապա պատահական ծաեոթացել է տաքսու վարորդ Երևան քաղաքի բնակիչ Արմեն Գևորգյանի հետ, որը ցանկություն է հայտնել գնել ընկերությունը։ Այդ մասին նույնպես տեղեկացրել է Ա. Ներսեսյանին և հաջորդ օրը նրա հետ հանդիպել է Ա. Գևորգյանին, վերջինիս ծանոթացրել Ա. Ներսեսյանի հետ, որից հետո միասին գնացելև ընկերությունը անվանափոխել են Ա. Գևորգյանի անվամբ։>
Անդրանիկ Ներսեսյանի բոլոր ցուցմուքները, թե իբր նա աշխատել է ընդամենը որպես իրավաբան, և տարիներ շարունակ աշխատավարձ չի ստացել, դա սոսկ իրեն պատասխանատվությունից ազատելու խնդիր է հետապնդում։ Քանի որ, նա շատ պարզ նշեց, որ այդ ընկերությունը որևէ գրասենյակ, համակարգիչ չի ունեցել և բացի այս հափշտակությունից, որևէ օրինական գործարք չի կնքել։ Իսկ իր կողմից հաղոդում ներկայացնելը, դա բնականաբար պատրանք է եղել, և այդ քայլով նա փորձել է շեղել իրավապահ մարմիններին իր կողմից կատարված հանցագործությունից։ Քանի որ, նա գիտակցել է որ գնորդ, խաբված պարսկական ընկերությունը բողոքում է։
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Ա.Գևորգյանը հստակ նշեց, որ <մինչև գործարքի կնքումը Անդրանիկ Ներսեսյանն իմացել է, որ մոլիբդենի խտանյութ չկա>։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ Լիա Ավետիսյանի գործով (ԵԿԴ/0176/01/09) արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը։ Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով՝ ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում, բ) ճշմարտության մասին լռել:
Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն)։ Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործողություններով։ Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրամբ, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն։
Ճշմարտության մասին լռելու ղեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սեփականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն)։
Ճշմարտության մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի (...):
(...)Խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորություններից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները ա) Խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը։
բ) Խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները (գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել,և այլն) չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը (...):
Այսինքն, ակնհայտ է դառնում, որ Արմեն Գևորգյանը և Անդրանիկ Ներսեսյանը, իրականում մոլիբդենի խտանյութ չունենալու, ձևականորեն <<Քաջարանի պղնձամոլիբենային կոմբինատ>> ՍՊԸ ստեղծելու և իբր գործունեություն ծավալելու պայմաններում ի սկզբանե, նախնական հանաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն. կատարելու ուղղակի դիտավորություն են ունեցել։ Փաստորեն, նախնական համաձայնությամբ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ընկերությանը խաբելու, վստահաթյունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունն ամբաստանյալներ Ա-Գևորգյանի և Ա.Ներսեսյանի մոտ ծագել է նախքան տուժողի գույքի՝ 143.350.հազար եվրոին համարժեք 76.644.944.5 ՀՀ դրամի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը, ինչի մասին դատարանում նշել է նաև Արմեն Գևորգյանը։
Բացի այդ, ամբաստանյալ Ա. Ներսեսյանի արարքը հիմնավորվում է նաև Ա.Ներսեսյանի կողմից Բաշթանիին ուղղված 18.03.2010թ. հեռագրով այն մասին, որ 7 մեքենաները իրանական սահմանում են, նրանք կատարում են գրանցման աշխատանքները։ Դա այն դեպքում, երբ գումարն արդեն փոխանցած էր 10.03.2010թ-ին, և նա շարունակում էր խաբեությունը։
Գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան։

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
22. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է` ապահովելու համար` 1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից. 2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
2. Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում` 1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի. 2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի. 3) ոչ ոք անօրինական կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն. <<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
Քրեադատավարական մրցակցության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2.Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. <<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Խարդախությունը, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով` պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, հանգել է հետևության, որ ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանի մեղավորությունը նախնական համաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու, նախնական համաձայնությամբ իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Անդրանիկ Ներսեսյանի մեղավորությունը` նախնական համաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Արձանագրելով << ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ Լիա Ավետիսյանի գործով (ԵԿԴ/0176/01/09) արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
ՙԽաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը: Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով`ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել:
Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն): Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործողություններով: Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն:
Ճշմարտության մասին լռելու դեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սեփականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն): Ճշմարտության մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի (...):
(...) Խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորություններից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.
ա) Խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
բ) Խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները (գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն) չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը (...)>>:
Ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցներով, ապացույցները միմյանց համադրելով և գնահատելով, դատարանը հաստատված է համարում, որ Արմեն Գևորգյանը և Անդրանիկ Ներսեսյանը, իրականում մոլիդենի խտանյութ չունենալու, ձևականորեն <<Քաջարանի պղնձամոլիբենային կոմբինատ>> ՍՊԸ ստեղծելու և իբր գործունեություն ծավալելեու պայմաններում ի սկզբանե, նախնական համաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու ուղղակի դիտավորություն են ունեցել: Կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսիսյանի և Արմեն Գևորգյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին: Փաստորեն, նախնական համաձայնությամբ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ընկերությանը խաբելու, վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ամբաստանյալներ Ա.Գևորգյանի և Ա.Ներսեսյանի մոտ ծագել է նախքան տուժողի գույքի` 143.350.հազար եվրոին համարժեք 76.644.944.5 ՀՀ դրամի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը:
Դատարանը հաստատված է համարում, որ Արմեն Գևորգյանը և Անդրանիկ Ներսեսյանը, իրականում մոլիդենի խտանյութ չունենալու, ձևականորեն <<Քաջարանի պղնձամոլիբենային կոմբինատ>> ՍՊԸ ստեղծելու և իբր գործունեություն ծավալելու պայմաններում ի սկզբանե, նախնական համաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու ուղղակի դիտավորություն են ունեցել, ինչը ևս մեկ անգամ վկայում է այն փաստը, որ իրենց հանցավոր մտադրությունը մինչև վերջ հասնելու նպատակով` առանց մոլիբդենի խտանյութ ձեռք բերելու, փաստաթղթեր են ուղարկել պարսկական կողմին` պատրանք ստեղծելով դրա առկայության մասին, մոլորության մեջ գցելով նրանց, ստացել են առանձնապես խոշոր չափի հասնող 143.350 եվրո գումար և յուրացրել այն:
23. Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսեսյանի բողոքում նշած այն պատճառաբանությունը, որ իր մեղավորությունը առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու մեջ Դատարանի դատավճռով ապացուցված չէ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես. ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանի դատաքննության ցուցմունքով, այն մասին, որ Ա.Ներսեսյանն իմացել է, որ մոլիբդենի խտանյութը իրականում գոյություն չի ունեցել, վկաներ Համլետ Մանյանի, Հրաչ Շիրինյանի, Ռուդոլֆ Դանիելյանի, Բաշտանի Մուսա Մուհամադալինի, ԻԻՀ <<Խաք Թալայ Թոուս>> ընկերության տնօրեն Հասան Մուհամադյուսեֆի Հադիանի, Հադիան Ջավադի Մուհամադյուսուֆինի, Սերվենտ Խաչատրյանի ցուցմունքերով, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ: Տիգրան Ոսկանյանի, Արա Ստեփանյանի, Սեյրան Պողոսյանի, Ա.Դավթյանի և Կ.Զոհրաբյանի, Գոհար Գևորգյանի ցուցմունքներով,
անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 007326 արձանագրությունը, Անդրանիկ Ներսեսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի պետին 30.03.2010թ. հասցեագրած դիմումը, Արմեն Գևորգյանի կողմից Անդրանիկ Ներսեսյանին 21.01.2008թ. տրված լիազորագիրը, Արմեն Գևորգյանի կողմից Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի հետ կնքած աշխատանքային պայմանագիրը, Սերվենտ Խաչատրյանի կողմից կայացված 21.01.2008թ. որոշումը, 12.04.2010թ. ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ռ.Եպիսկոպոսյանի կողմից կազմված տեղեկանքը, 17.05.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից ստացված թիվ 6/18-2206 գրությունը, 18.05.2010թ. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ-ից ստացված թիվ 14791/11-3 գրությունը, 01.06.2010թ. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ-ից ստացված թիվ 16385/13-2 գրությունը, 09.11.2009թ. կնքած թիվ 04/22 առք ու վաճառքի պայմանագիրը, մոլիբդենի խտանյութի վկայականը և համար 01 հաշիվ ապրանքագրի նմուշները, <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի հարկային գործը, 13.12.2012թ. ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության սոցիալական ապահովության պետական ծառայությունից ստացված թիվ ԱՊ/ՆՍ/1/22619-12 գրությունը, 21.12.2012թ. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Նոր-Նորքի հարկային տեսչությունից ստացված թիվ 5824/18.12.12թ գրությունը, 21.01.2013թ. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ-ից ստացված թիվ 8-2/331-13 գրությունը, 23.01.2013թ. <<Քաջարանի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ>> ՍՊԸ-ի հարկային գործի ուսումնասիրության մասին արձանագրությունն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումներով, 08.02.2013թ. ստացված դատաձեռագրաբանական փորձաքննության թիվ 03721301 եզրակացությամբ, <<ՎՏԲ Հայաստան բանկ>> ՓԲԸ-ից առգրավված լազերային սկավառակի զննության մասին արձանագրությամբ, Ա.Ներսեսյանի կողմից Բաշթանիին ուղղված 18.03.2010թ. հեռագրով:
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ իրավական ստուգման և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, հանգում է հետևության, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար են ամբաստանյալ Անդրանիկ Ներսեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար, հետևաբար ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի պահանջը բավարարվել չի կարող:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`<< 1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել` ... 5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական ախտմամբ.
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա:>>:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Ա.Ներսեսյանի բողոքում նշած պատճառաբանությունն այն մասին, որ վկա Հասան Հադիանի հարցաքննությունն ընթացել է քրեադատավարական կարգի էական խախտմամբ և վերջինիս ցուցմունքը պետք է ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ վկայի հարցաքննությունը դատավարության մասնակիցների իրավունքների զրկման կամ սահմանափակման չի հանգեցրել, չեն ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա, բացի այդ ամբաստանյալը չի նշել թե ինչ էական խախտում է տեղի ունեցել:
Անհիմն է ամբաստանյալ Ա.Ներսեսյանի պատճառաբանությանն այն մասին, որ Դատարանի կողմից չի նշվել, թե ով է ճանաչվում տուժող, հետևապես, ինքնին որպես տուժող Հասան Հադիանի ներկայացուցչի` Ի.Պետրոսյանի մասնակցությունը դատական նիստին, ապօրինի է:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, դատարանում իրավաբանական անձանց գործերը վարում են օրենքով կամ կանոնադրությամբ վերապահված լիազորությունների սահմաններում գործող նրանց մարմինները կամ ներկայացուցիչները:
Քրեական գործում առկա է 2010թ. հունիսի 03-ի որոշումը, որի համաձայն ԻԻՀ<<Խակե Թալաե Թոուս>> ընկերությունը ճանաչվել է տուժող:/Հատոր 2. գ.թ.15-16/:
Սույն գործով Հասան Հադիանը հանդիսանում է <<Խակ Թալայ Թոուս>> ՓԲ ընկերության տնօրեն և գործում առկա լիազորագրի համաձայն` լիազորել է փաստաբաններ Կ.Մեժլումյանին և Ի.Պետրոսյանին կատարելու բոլոր այն գործողությունները, որոնց իրավունքն ունեն տուժողի և քաղաքացիական հայցվորի ներկայացուցիչները` քրեական դատավարությունում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն ….
…6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ …>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` 1) մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:...>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները` <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգա
վորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանի բողոքում նշած իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու մասին պահանջին, վերաքննիչ դատարանն այն անհիմն է համարում և արձանագրում, որ ՀՀ քրեական 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա. Գևորգյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արմեն Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` որպես անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` հաշվի է առել այն, որ նա մասնակիորեն ընդունել է մեղքը, անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չէ, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերջինիս նկատմամբ` նշանակել է արդարացի` մեղսագրված արարքի համար օրենքով նախատեսված պատիժ և գտել է, որ այն պետք է կրի:
Ամբաստանյալ Ա.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմանում, քննության առնելով վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգել է ճիշտ հետևության և նրա նկատմամբ` նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայի սահմաններում, համաչափ պատիժ:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արմեն Գերասիմի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալներ Արմեն Գևորգյանի և Անդրանիկ Ներսեսյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. փետրվարի 11-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Գերասիմի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Անդրանիկ Մնացականի Ներսեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ