Գործ ԵԱՔԴ/0023/01/13

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Վ.ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆԻ


2013թ. հուլիսի 15-ին Երևան քաղաքում

Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ա.Ստեփանյանի վերաքննիչ բողոքն ամբաստանյալ Վահե Արթուրի Միքայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի դատավճռի դեմ,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012 թ. նոյեմբերի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 14139512 քրեական գործը:
2012թ. դեկտեմբերի 04-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Անի Աշոտի Մկրտչյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց ընտրվել է` ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2012թ. դեկտեմբերի 11-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Անի Աշոտի Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2013 թ. փետրվարի 13-ին, նախաքննության մարմնի կողմից որոշումներ են կայացվել Վահե Արթուրի Միքայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու և հետախուզում հայտարարելու մասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թ. փետրվարի 13-ի որոշմամբ Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2013թ. փետրվարի 13-ին, քննիչի որոշմամբ Անի Աշոտի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2013թ. փետրվարի 14-ին նախաքննական մարմնի որոշմամբ թիվ 14139512 քրեական գործից մաս է անջատվել և նոր քրեական գործ է հարուցվել, որին շնորհվել է թիվ 14108313 համարը:
2013թ. փետրվարի 19-ին Անի Աշոտի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 14139512 քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0023/01/13 համարը:
2013 թ. փետրվարի 22-ին, Վահե Արթուրի Միքայելյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
2013թ. փետրվարի 22-ին, Վահե Արթուրի Միքայելյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: Նրա նկատմամբ դատարանի 13.02.2013թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված երկու ամիս ժամկետով կալանքը վերահաստատվել է:
2013 թ. փետրվարի 26-ին Վահե Արթուրի Միքայելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 14108313 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0033/01/13 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 13.03.2013թ. որոշմամբ Անի Աշոտի Մկրտչյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0023/01/13 և Վահե Արթուրի Միքայելյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0033/01/13 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` 2013թ. մայիսի 17-ի դատավճռով, արագացված դատական քննության կարգի կիրառմամբ, Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 3 (երեք) 4 չորս (չորս) ամիս ժամկետով:
Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվել է 2013թ. փետրվարի 22-ից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անի Աշոտի Մկրտչյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան դատապարտել է տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` հիսուն հազար (50.000) ՀՀ դրամի չափով:
Անի Աշոտի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Նազելի Սարգսյանի քաղաքացիական հայցի հարցը համարել է լուծված:
Վճռել է. Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 09.10.2012 թվականին Ն.Սարգսյանի կողմից <<Բիլլայն>> ընկերությանը ներկայացրած պատվեր դիմումը (գ.թ.9), Գալաքսի 19300 բջջային հեռախոսի առուվաճառքի 117090540 պայմանագիրը (գ.թ.10-11), բջջային հեռախոսի երաշխիքային կտրոնը (գ.թ.12), պահել քրեական գործի հետ միասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանի շահերի պաշտպան Ա.Ստեփանյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Վահե Արթուրի Միքայելյանին նախաքննական մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, իր կնոջ` Անի Աշոտի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնության գալով և Նազելի Սարգսյանի վստահությունը չարաշահելով, վերջինիս անվամբ կանխիկ գումարով բջջային հեռախոս ձեռք բերելու եղանակով (որն իբր ինքնարժեքից թանկ գնով հետագայում պետք է վաճառվեր) 2012թ. հոկտեմբերի 09-ին Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող <<Բիլլայն>> ընկերության գրասենյակում խաբեությամբ և Նազելի Հրանտի Սարգսյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով, վերջինիս անձնագրով ապառիկ կարգով ձեռք են բերել <<Սամսունգ Գալաքսի Ս3>> մոդելի բջջային հեռախոս` վճարելով որպես կանխավճար բջջային հեռախոսի ապրանքային արժեքի` 430.440 ՀՀ դրամ գումարի 20 տոկոսի չափով, որը կազմել է 86.090 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո նշված բջջային հեռախոսը 220.000 ՀՀ դրամ գումարով (որի մեջ ներառյալ է նաև 86.090 ՀՀ դրամ գումարը) վաճառել են Արտակ Մելքոնյանին և խարդախությամբ հափշտակել ու տիրացել այդ գումարին` Ն.Սարգսյանին պատճառելով զգալի չափի` 344.350 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքում հեղինակը նշել է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2013 թ. մայիսի 17-ի դատավճռով, արագացված դատական քննության կարգի կիրառմամբ, Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 3(երեք) 4չորս (չորս) ամիս ժամկետով:
Գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանը սխալ է կիրառել քրեական օրենքը, որի արդյունքում թույլ է տրվել դատական սխալ և պաշտպանյալի նկատմամբ կայացվել է ակնհայտ խիստ մեղադրական դատավճիռ, ինչը հիմնավորվում է հետևյալով։
Դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ոչ իրավաչափ կերպով որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն (գողություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մաս և ավազակություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2–րդ մաս) կատարելու համար ազատազրկման դատապարտված լինելով և դատվածություն ունենալով, կրկին կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն։
Ստորադաս դատարանի կողմից խախտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ հանցագործությունների ռեցիդիվը կանոնակարգող 22-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջը, ըստ որի «... Այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում»։
Տվյալ դեպքում Վահե Միքայելյանը (ծնված 29.08.1987թ.) նախկինում վերջին անգամ դատապարտված է եղել ավազակային հարձակման և խարդախության համար 17.09.2004թ., երբ վերջինս դեռ տասնյոթ տարեկան է եղել։
Հետևաբար ստորադաս դատարանը պատիժ նշանակելիս չպետք է կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածը։
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-379-րդ, 3801-րդ, 381-րդ հոդվածները, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետը՝ խնդրում է ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի մասով բեկանել և փոփոխել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից թիվ ԵԱՔԴ/0023/01/13 քրեական գործով 17.05.2013թ. կայացված դատավճիռը, և նրա նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ։
4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող մեղադրողը հայտնելով, որ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ, խնդրեց դատական ակտը թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քաբնաքեռ- Զեյթուն ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի դատական ակտը` բեկանել և պատժի մասով փոփոխել, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածների համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը: Դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
Քրեական օրենքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի,արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում, վերաքննիչ դատարանը` մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.<< Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` 1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը. 3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում. 4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:>>
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
Համաձայն նույն հոդվածի 4-րդ մասի՝ այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի` հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է: Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասում նախատեսված հանցակազմերի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցագործությունների ռեցիդիվն ինքնին չի հանդիսանում որևէ հանցակազմ որակյալ դարձնող հանգամանք:
Հետևաբար` հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոններն անհրաժեշտ է կիրառել պատիժն անհատականացնելիս:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` հաշվի առնելով Վահե Միքայելյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, նրան բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկում առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով, գտել է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, համաձայն որի <<…Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից>>:
Առաջին ատյանի դատարանը Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 3(երեք) տարի 4(չորս) ամիս ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը` ծնված 1987թ. օգոստոսի 29-ին, նախկինում դատապարտվել է` 1)Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 02.09.2002թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով, կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածը և դատավճռի կատարումը հետաձգվել է 2 (երկու) տարի ժամկետով:
2) Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 30.04.2004թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 02.09.2002թ. դատավճռով նշանակված պատժից չկրած 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
3) Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 17.09.2004թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա, պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 տարի ժամկետով` առանց գույքի գռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 30.04.2004թ. դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով չկրած 3 տարի պատժից 1 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 8 տարի 6 ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.07.2011թ. որոշմամբ արարքները համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերի և 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ, պատիժը լրիվ կրելով ազատվել է 07.08.2012թ.-ին:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմանում, քննության առնելով ամբաստանյալ Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ` պատիժ նշանակելիս ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 2-րդ մասով թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, նյութական իրավունքի խախտում, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, որն ազդել է գործով ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի հիմք է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և պատժի մասով փոփոխելու համար:
Վերաքննիչ քրեական դատարանն ամբաստանյալ Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները, դատական ակտում շարադրված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` համակցության մեջ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայի սահմաններում` ազատազրկում 2 (երկու) տարի (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-395-րդ, 402-րդ հոդվածներով,

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Ա.Ստեփանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Ամբաստանյալ Վահե Արթուրի Միքայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվել 2013 թ. փետրվարի 22-ից:
Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ, մինչև որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ