ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԱՔԴ/0019/01/13
նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյանի


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2 հունիսի 2014թ. ք.Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
Մ.Ավետիսյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁԻՔ ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Կ.Մանուչարյանի
Հ.Ճարոյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա.Հաբիբիի
Ս.Դանիելյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Սարգսյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Մ.Խաչատրյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա.Ավետիսյանի

Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արա Շոքրի Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանի և ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի և Արա Շոքրի Հաբիբիի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱ ՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 2012 թվականի փետրվարի 23-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 14105512 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2. 2012 թվականի օգոստոսի 16-ին Ստեփան Սուրենի Դանիելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
3. Նույն օրը մեղադրյալ Ստեփան Դանիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
4. 2013 թվականի հունվարի 8-ին Արա Շոքրի Հաբիբին ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
5. Նույն օրը մեղադրյալ Արա Հաբիբիի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
6. 2013 թվականի հունվարի 16-ին Ս.Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
7. 2013 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14105512 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան):
8. Առաջին ատյանի դատարանն իր 09.12.2013թ. դատավճռով վճռել է`
<< Ստեփան Սուրենի Դանիելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Արա Շոքրի Հաբիբին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ստեփան Դանիելյանի և Արա Հաբիբի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քաղաքացիական հայցը բավարարել և համապարտության կարգով Արա Շոքրի Հաբիբից և Ստեփան Սուրենի Դանիելյանից հօգուտ տուժող Մարտին Խաչատրյանի բռնագանձել 16.136.720 /տասնվեց միլիոն հարյուր երեսունվեց հազար յոթ հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Քաղաքացիական հայցի ապահովման միջոց կիրառելու` ամբաստանյալ Արա Հաբիբին պատկանող Շենգավիթ 11-րդ փողոցի 11/21 շենքի 10-րդ բնակարանի նկատմամբ գործարքների կատարումը արգելելու մասին 16.07.2013թ. որոշումը թողնել անփոփոխ:>>:
9. Առաջին ատյանի դատարանի 09.12.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Արա Շոքրի Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանը և ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. հունվարի 23-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
11. Վերաքննիչ բողոքների դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
12. Ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ նա, խարդախությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական հանցավոր համաձայնության գալով Արա Շոքրի Հաբիբի հետ, 2011թ. սեպտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. նոյեմբերի 28-ը, սեփականության իրավունքով Ա.Հաբիբին պատկանող և <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ում գրավադրված Երևան քաղաքի Ն.Շենգավիթ 11 փողոցի 1/21 շենքի 10-րդ բնակարանը կալանքից հանելու և այն Մարտին Ռուդոլֆի Խաչատրյանին վաճառելու պատրվակով, վերջինիցս թաքցնելով նշված բնակարանի վրա ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դրված այլ արգելանքների առկայության հանգամանքը, Մ.Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, նրանից մաս-մաս ստացել են ընդհանուր` 16.136.720 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար, և չկատարելով վերը նշված գործողությունը` խարդախությամբ հափշտակել են նշված գումարը>>:

13. Ամբաստանյալ Արա Հաբիբին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, խարդախությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական հանցավոր համաձայնության գալով Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի հետ, 2011թ. սեպտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. նոյեմբերի 28-ը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող և <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ում գրավադրված Երևան քաղաքի Ն.Շենգավիթ 11 փողոցի 1/21 շենքի 10-րդ բնակարանը կալանքից հանելու և այն Մարտին Ռուդոլֆի Խաչատրյանին վաճառելու պատրվակով, վերջինիցս թաքցնելով նշված բնակարանի վրա ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դրված այլ արգելանքների առկայության հանգամանքը, Մ.Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, նրանից մաս-մաս ստացել են ընդհանուր` 16.136.720 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար, և չկատարելով վերը նշված գործողությունը` խարդախությամբ հափշտակել են նշված գումարը:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ.
Վերաքննիչ բողոքները բերվել են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
14. Ամբաստանյալ Արա Շոքրի Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ գտնում է, որ թեև այս քրեական գործով նախաքննությունը տևել է շուրջ մեկ տարի, սակայն գործով չի կատարվել բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն: Քննությունը կատարվել է թերի, հապճեպորեն, ապացույցների հավաքման միակողմանի` մեղադրող հակումով, կասկածելի հանգամանքներն ի վնաս Արա Շոքրի Հաբիբի և սույն գործով մյուս ամբաստանյալ Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի գնահատելով, հակասական ցուցմունքները բազմակողմանի վերլուծության և ստուգման չենթարկելով և դրանք` առաջադրված մեղադրանքին համապատասխանեցնելով, որի արդյունքում կազմվել է ոչ օբյեկտիվ մեղադրական եզրակացություն:
Այս առումով, պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Արա Շոքրի Հաբիբին առաջադրված մեղադրանքում նշված հանգամանքները չեն հիմնավորվել և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պետք է դադարեցնել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Արա Շոքրի Հաբիբին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել գործում եղած մյուս ապացույցներով և կառուցված է միմիայն հակասական ցուցմունքների և նախաքննության մարմնի ենթադրությունների հիման վրա:
Իսկ ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի, Եվրոպական դատարանի բազմաթիվ նախադեպերի, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող կայացվել ենթադրությունների և մեկ անձի ցուցմունքների հիման վրա և պետք է հիմնավորվի անմեղության կանխավարկածի և ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելու հիման վրա:
Նման հանգամանքների բացահայտման պարտականություն ունի նախաքննություն իրականացնող մարմինը, ինչը չի կատարվել, այլ շուրջ մեկ տարի տևած նախաքննությունից հետո կազմվել է մեղադրական եզրակացություն` հիմնված զուտ ենթադրությունների վրա: Քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված է ներքին համոզմունքի գալու եղանակը, որին վարույթն իրականացնող մարմինը պետք է գա գնահատված ապացույցների համակցությամբ բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն կատարելով: Վարույթն իրականացնող մարմինը չի կարող անձին մեղադրել կամ արարքին քրեաիրավական գնահատական տալ կասկածների և ենթադրությունների վրա հիմնված իր ունեցած կարծիքը հիմք ընդունելով, ինչը կատարվել է սույն գործով` մինչդատական վարույթում:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 24.08.2011 թվականի Լիա Արտյոմի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 նախադեպային որոշումը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածները` խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 09.12.2013 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0019/01/13 դատավճիռը` Արա Շոքրի Հաբիբի մասով բեկանել և փոփոխել` Արա Շոքրի Հաբիբի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կայացնել արդարացման դատական ակտ և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ,
եթե դատարանը կգտնի, որ այնուամենայնիվ Առաջին ատյանի դատարանի` 09.12.2013 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0019/01/13 դատավճիռն օրինական և հիմնավորված է, ապա հաշվի առնելով գործում առկա մեղմացուցիչ հանգամանքները, Արա Շոքրի Հաբիբի նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ` կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, կայացնելով որոշում` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:

15. Ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասը` նշել է, որ Դատարանում գործի դատաքննության ընթացքում, մասնավորապես, վկաներին և տուժող Մ.Խաչատրյանին տրված հարցերով և դրանց պատասխաններով, մեղադրյալներ Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի ցուցմունքներով, ինչպես նաև նրանց պաշտպանների ճառերով հիմնավորվել է, որ Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի գործողություններում բացակայում է հանցագործության դեպքը, նրանց արարքի մեջ հանցակազմ չկա, նրանց գործողությունները քաղաքացիաիրավական են և իր լուծումը պետք է ստա¬նար ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքով և ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով սահման¬ված կարգով, որը և կատարվել էր` գործով անհիմն տուժող ճանաչված Մ.Խաչատրյանն ընդդեմ Ա.Հա¬բիբի քաղ. հայցով (գումարի բռնագանձման պահանջով) դիմել էր դատարան և դատարանը բավարարել էր նրա պահանջը (Վերաքննիչ բողոքի 4-րդ կետում նշված փաստերով (ապացույցներով) և դրանց հի¬ման վրա 5-րդ կետում կատարված մեկնաբանություններով ապացուցել է, որ գործով ոչ միայն չի հիմ¬նավորվել Ս.Դանիելյանին և Ա.Հաբիբին առաջադրված մեղադրանքը, այլև ապացուցել է Ս.Դանիել¬յանի և Ա.Հաբիբի անմեղությունը նրանց առաջադրված մեղադրանքում:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126, 127, 358, 360 հոդվածները` նշել է, որ դատավճռի ուսումնասիրությունից պարզվում է, որ Դատարանը, կայացնելով դատավճիռը, թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ, 127-րդ (1-2 մասեր), 358-րդ (1-4 մասեր) և 360-րդ (1-ին մասի 1-4 կետեր) հոդվածներով ամրագրված նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտում¬ներ, մասնավորապես` դատավճիռը թերի է` դատավճռի մեջ նշված չեն Դատարանում, դատաքննության ընթացքում վկաներին և տուժողին տրված հարցերն ու դրանց պատասխանները (դատավճռում արտա¬գրված է վկաների և տուժողի` մեղադրական եզրակացության մեջ ներկայացված ցուցմունքները), չեն ներկայացված Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի պաշտպանների ճառերը, որոնց միջոցով հիմնավորվել է Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի անմեղությունը, փաստեր (ապացույցները) ներկայացվել են անորոշ, չի իրա¬կանացվել գործով հավաքված ապացույցները բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգում` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծություն, ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության չեն ենթարկ¬վել, դատավճիռը կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և ՀՀ քրական օրենսգրքի պահանջների խախտմամբ:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 364-րդ հոդվածին, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասին, 366-րդ հոդվածին` նշել է, որ վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստերից և Վճ¬ռաբեկ դատարանի` թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 քրեական գործով կայացրած որոշման մեջ կատարված մեկնաբանություններից (22-32 կետեր) հետևում է, որ Դատարանը, կայացնելով դատավճիռը, թույլ է տվել ՀՀ քրեա¬կան դատավարության օրենսգրքի 365-րդ (2-րդ մաս) և 366-րդ (1-ին և 2-րդ մասեր) հոդվածներով ամ¬րագրված նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ` գործով դատաքննության ընթացքում հիմնավոր¬վել է նախաքննական մարմնի կողմից Ս.Դանիելյանին և Ա.Հաբիբին առաջադրված մեղադրանքի ակն¬հայտ անհիմն լինելը, որի դեպքում Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս¬գրքի 364-րդ և 35-րդ (1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետեր) հոդվածների պահանջներով, պարտավոր էր Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ, որը չի կատարել:
Դատարանը, կայացնելով դատավճիռը, թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1-րդ (1-ին մասի 1-ին կետ) հոդվածով ամրագրված նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ:
4. Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
2006թ. Ա.Հաբիբը եկել է ՀՀ և զբաղվել է գործարարությամբ` հագուստի վաճառքով: 2007թ. Ա.Հաբիբն ամուսնացել է Թագուհի Մկրտչյանի հետ: Ա.Հաբիբը Երևանի Ն.Շենգավիթ 11 փողոցի 1/21 հասցեում կառուցվող նորակառույց շենքում, <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ից ստացած հիփոթեքային վարկի միջոցով, ձեռք է բերել բնակարան, որը գրավադրվել է բանկից վերցրած վարկի դիմաց: Ա.Հաբիբը, ըստ բանկի հետ կազմած ժամանակացույցի, չի կարողացել վճարել բանկից վերց¬րած վարկի գումարը, որի պատճառով պարտքեր են կուտակվել: Բացի բանկին ունեցած 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքից, Ա.Հաբիբի պարտքը Ն.Մարգարյանին կազմել է 2.600 ԱՄՆ դոլար, <<Պրոկրեդիտ>> բանկին` մոտավորապես 2.500 ԱՄՆ դոլարի չափով և Ա.Գրիգորյանին` 9.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, ընդամենը մոտավորապես 44.000 ԱՄՆ դոլար: Ա.Հաբիբը ունեցած պարտքերը մարելու նպատակով, որոշել է վաճառել բնակարանը: Ստեփան Դանիելյանը պետք է օգներ Ա.Հաբիբի բնակարանը վաճառելու հարցում, որպեսզի բնակարանը վաճառելուց հետո, Ա.Հաբիբը մարեր Ն.Մարգարյանին ունեցած պարտքը: Ա.Հաբիբը Ս.Դանիելյանին ասել է, որ բնակարանը գնվել է հիպոթեքային վարկով և գտնվում է կալանքի տակ, քանի որ չեն վճարել վարկը: Բնակարանի վաճառքի գործընթացը պետք է կատարվեր <<Մայ-Քասլ>> անշարժ գույքի գործա¬կալության միջոցով: Ա.Հաբիբը և Ս.Դանիելյանը Գործակալության միջոցով ծանոթացել են գնորդի` Մարտին Խաչատրյանի հետ: Գործակալության միջոցով Մ.Խաչատրյանը տեսել է Բնակարանը և համաձայնվել է 44.000 ԱՄՆ դոլարով գնել այն: 28.09.2011թ. Գործակալության և Մ.Խաչատրյանի միջև կնքվել է միջնորդության պայմանագիր, որի հիման վրա Մ.Խաչատրյանը, որպես միջնորդավճար, Գործակալությանը 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար: 21.10.2010թ. Գործակալության առաջարկով Մ.Խաչատրյանի և Ա.Հաբիբի միջև կնքվել է փոխառության պայմանագիրը, որի համաձայն Մ.Խաչատրյանն Ա.Հաբիբին է տվել 15.000.000 ՀՀ դրամ (40.000 ԱՄՆ դոլար) գումար: Մ.Խաչատրյանից ստացած 40.000 ԱՄՆ դոլարից Ա.Հաբիբը Գործակալության աշխատակից Է.Քեշիշյանին է տվել 800 ԱՄՆ դոլար գումար 2.000 ԱՄՆ դոլարը մնացել է Ա.Հաբիբի կնոջ` Թ.Մկրտչյանի մոտ, իս 38.000 ԱՄՆ դոլարը վճարվել է Բանկին` մարվել է Ա.Հաբիբի` Բանկին ունեցած պարտքը և Բնակարանը հանվել գրավից:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, 18-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասը` նշել է, որ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 քրեական գործով որոշմամբ տրված մեկնաբանությունից և և վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստերից հետևում է, որ Ա.Դանիելյանը կամ Ա.Հաբիբը Մ.Խաչատրյանի գույքը (դրամական միջոցները) չեն հափշտա¬կել կամ նրա գույքի (դրամական միջոցների) նկատմամբ իրավունք ձեռք չեն բերել, որից էլ հետևում է, որ նրան ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 178 հոդվածի 3 մասի 1-ին կետով սահմանված հանցանք չեն կատարել, նախաքննական մարմնի կողմից նրան առաջադրված մեղադրանքը, ինչպես նաև Դատարանի կայացրած դատավճիռն ակնհայտ անհիմն է:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածը` նշել է, որ վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստերից, Վճռաբեկ դատարանի կայացրած որոշումից հետևում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից Ս.Դանիելյանին և Ա.Հաբիբին առաջադրված մեղա¬դրանքն ակնհայտ անհիմն է, նախաքննական մարմինը և /կամ/ հսկող դատախազը, գործը Դատարան ուղարկելու փոխարեն, պետք է ղեկավարվեին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ (1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետեր, 2-րդ և 3-րդ մասեր) հոդվածի պահանջներով և կարճեին Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի նկատմամբ հարուցված քրեական գործի վարույթը:
Գործով դատաքննության ընթացքում ևս մեկ անգամ հիմնավորվել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից Ս.Դանիելյանին և Ա.Հաբիբին առաջադրված մեղադրանքն ակնհայտ անհիմն է, որ մե¬ղադրողը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ (4-րդ մաս) հոդվածի պա¬հանջները, պարտավոր էր հայտարարել Ս.Դանիելյանի և Արա Հաբիբի նկատմամբ քրեական հետապն¬դում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին, որի չկատարելը հերթական անգամ հիմնավորում է, որ ինչ¬պես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ մեղադրողը շահագրգռված են անմեղ անձանց Ս.Դանիելյա¬նին և Ա.Հաբիբին, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցում:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 364-րդ հոդվածը, 365-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 366-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերը` նշել է, որ Դա¬տարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ (1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետեր), 364-րդ, 365-րդ (1-ին և 2-րդ մասեր) և 366 (1-ին և 2-րդ մասեր) հոդվածների պահանջներով, պար¬տավոր էր Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ, որը չի կա¬տարել:
Խնդրել է իրականացնել դատարանի կայացրած վճռի օրինականության և հիմնավորվածության դատական ստուգում, ամբողջությամբ բեկանել Դատարանի կայացրած վճիռը, կայացնել նոր դատական ակտ և Ստեփան Դանիելյանին ճանաչել անպարտ` դատարանով արդարացված:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալների և նրանց պաշտպանների պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին հոդվածի համաձայն`
<<1. Հայաստանի Հանրապետության տարածքում քրեական գործերով վարույթի կարգը սահմանվում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով, սույն օրենսգրքով, Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգրքով և դրանց համապատասխան ընդունված այլ օրենքներով:
Այլ օրենքներում պարունակվող քրեական դատավարության իրավունքի նորմերը պետք է համապատասխանեն սույն օրենսգրքին:
2. Քրեական դատավարության օրենսդրությամբ սահմանված վարույթի կարգը պարտադիր է դատարանների, հետաքննության, նախաքննության և դատախազության մարմինների, ինչպես նաև դատավարության մասնակիցների համար:>>:
Նույն օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է` ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
2. Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:>>:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող, քրեական գործի արդարացի քննության պահանջն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամաքնները:
Քրեադատավարական մրցակցության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
ՀՀ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքն հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն`
Խարդախությունը, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով` պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի և Արա Շոքրի Հաբիբիի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին` դատավճռում արձանագրելով.
<< (…) ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ Լիա Ավետիսյանի գործով (ԵԿԴ/0176/01/09) արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը: Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով`
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել:
Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն): Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործողություններով: Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն:
Ճշմարտության մասին լռելու դեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սեփականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն): Ճշմարտության մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի (...):
(...) Խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորություններից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.
ա) Խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
բ) Խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները (գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն) չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը (...)>>:
Ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցներով, ապացույցները միմյանց համադրելով և գնահատելով, դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Արա Հաբիբը և Ստեփան Դանիելյանը, ի սկզբանե, նախնական համաձայնությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խարդախություն կատարելու դիտավորություն են ունեցել: Փաստորեն, նախնական համաձայնությամբ տուժող Մ.Խաչատրյանին խաբելու, նրա վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ամբաստանյալներ Արա Հաբիբի և Ստեփան Դանիելյանի մոտ ծագել է նախքան տուժողի գույքի` 16.136.720 դրամի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը:
Նախքան գնորդ Մարտին Խաչատրյանի հետ բնակարանի առուվաճառքի շուրջ համաձայնություն ձեռք բերելը, Ա.Հաբիբը և Ս.Դանիելյանը հաստատապես իմանալով ինչպես <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի, Արայիկ Գրիգորյանի, <<Պրո Կրեդիտ Բանկ>> ՓԲԸ-ի և Նունե Մարգարյանի նկատմամբ Արա Հաբիբի ունեցած 49.100 ԱՄՆ դոլարի և 1.139.816 ՀՀ դրամի գումարային պարտավորությունների, դրանք չվերադարձնելու համար <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի, Արայիկ Գրիգորյանի, <<Պրո Կրեդիտ Բանկ>> ՓԲԸ-ի և Նունե Մարգարյանի հայցերի հիման վրա դատարանի որոշումներով ԴԱՀԿ ծառայության կողմից նրա բնակարանի վրա դրված արգելանքների, այնպես էլ վարկերի տոկոսները բանկերի կողմից իջեցնելու և վարկերը մասամբ պարտքատերերի կողմից նվազեցնելու անհնարինության մասին, միտումնավոր չեն տեղեկացրել տուժող Մ.Խաչատրյանին:
Դատարանն արձանագրում է, որ Արա Հաբիբը և Ստեփան Դանիելյանը, ի սկզբանե, նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու իրենց իրական մտադրությունը թաքցնելու և Մարտին Խաչատրյանի մոտ բնակարանի առուվաճառքի գործարքի իրականացման հարցում վստահություն ձեռք բերելու համար, վերջինիս տեղեկացրել են միայն Արա Հաբիբի կողմից <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի նկատմամբ ունեցած պարտավորության և այն չկատարելու համար բնակարանի վրա դրված արգելանքի մասին, քանի որ այդ դեպքում Մարտին Խաչատրյանի համար ակնհայտ կլիներ, որ վաճառքից գոյացած գումարը բավարար չէ պարտքը մարելու, բնակարանն արգելանքից հանելու, առուվաճառքի գործարքն ավարտին հասցնելու և այդ բնակարանի նկատմամբ սեփականության իրավունք ձեռք բերելու համար:
Դատարանը գտնում է, որ վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալները ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նրանք պետք է կրեն: (...) >>:
18. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալներ Ս.Դանիելյանի և Ա.Հաբիբիի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է դատավճռում շարադրված ապացույցներով, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալները մտադրություն կամ դիտավորություն չեն ունեցել տուժող Մ.Խաչատրյանից գումար հափշտակելու, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` այդ պատճառաբանություններով ամբաստանյալները նպատակ է հետապնդում զերծ մնալու քրեական պատասխանատվությունից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Վերաքննիչ դատարանն այս իմաստով հարկ է համարում արձանագրել նաև, որ վերաքննիչ բողոքների քննարկման ընթացքում բազմիցս առաջարկվել է տուժողներին պատճառված վնասները հատուցել` բնակարանն արգելանքից հանելու նպատակով, սակայն այդպես էլ հարցը լուծում չի ստացել, որպիսի փաստը ևս վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալներն ի սկզբանե նպատակ են ունեցել հափշտակելու տուժող Մ.Խաչատրյանից իբրև բնակարանի վաճառքի դիմաց ստացված գումարները:
Գործի նյութերով հիմնավորապես հաստատվել է, որ ամբաստանյալներ Ստեփան Դանիելյանը և Արա Հաբիբին խարդախությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական հանցավոր համաձայնության գալով, 2011թ. սեպտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. նոյեմբերի 28-ը, սեփականության իրավունքով Ա.Հաբիբին պատկանող և <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ում գրավադրված Երևան քաղաքի Ն.Շենգավիթ 11 փողոցի 1/21 շենքի 10-րդ բնակարանը կալանքից հանելու և այն Մարտին Ռուդոլֆի Խաչատրյանին վաճառելու պատրվակով, վերջինիցս թաքցնելով նշված բնակարանի վրա ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դրված այլ արգելանքների առկայության հանգամանքը, Մ.Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, նրանից մաս-մաս ստացել են ընդհանուր` 16.136.720 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար, և չկատարելով վերը նշված գործողությունը` խարդախությամբ հափշտակել են նշված գումարը:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանություններին, որ Ս.Դանիելյանը Մ.Խաչատրյանի դրամական միջոցները չի հափշտակել, որևէ հանցագործություն չի կատարել, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք անհիմն են, քանի որ մեղսագրված արարքը Ս,Դանիելյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը հաստատվում է գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես.
Տուժող Մարտին Խաչատրյանի ցուցմունքով, այն մասին որ, 2011թ. սեպտեմբերին բնակարանի սեփականատեր Արա Հաբիբի լիազորված անձ Ս.Դանիելյանի հետ ձեռք են բերել վերջնական պայմանավորվածություն: 2011թ. սեպտեմբերի 28-ին Դանիելյանի և բնակարանատիրոջ` Արա Հաբիբի հետ հանդիպել են գործակալությունում, սակայն բոլոր պայմանավորվածություները ձեռք է բերվել Ս.Դանիելյանի հետ: Վերջինս, մինչև բնակարանի գնելը, իրենց տեղեկացրել է, որ բնակարանը գրավադրված է <<Յունիբանկում>> և գրավն ու տոկոսները միասին կազմում են 38.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքն ամենուր գումարներ է ծախսել, որպեսզի բանկը բնակարանը չվաճառի, որի համար էլ արագացրել է բնակարանը վաճառելու գործընթացը: Պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որ բնակարանը գնեն 44.000 ԱՄՆ դոլարով, որ իրեն վճարեն 40.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի ինքը վերջնականապես լուծի բանկի հետ ունեցած խնդիրը և բնակարանը հանի գրավից: Մաժամանակ Ս.Դանիելյանն իրենցից պահանջել է, որ իրեն կանխավճար տան, քանի որ իրեն գումար էր անհրաժեշտ` բանկում բնակարանի վաճառքի գործընթացը կասեցնելու համար:
Սկզբում որպես կանխավճար 2000 ԱՄՆ դոլար է պահանջել: Իրենք տվել են 1000 ԱՄՆ դոլար: 28.07.2011թ. <<Մայ Քասլ>> գործակալությունում կնքվել է պայմանագիր իր ու Հաբիբի միջև և իրենք նրան տվել են 1000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, իսկ մնացած 43.000 ԱՄՆ դոլարից 40.000 ԱՄՆ դոլարը պետք է տային Հաբիբին, որն էլ այդ գումարով Ս.Դանիելյանի միջոցով բնակարանը պետք է հաներ գրավից, իսկ մնացած 3000 ԱՄՆ դոլարը` նոտարական գրասենյակում բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելիս:
Նոյեմբերի 28-ին ճշտել են, որ Հաբիբի բնակարանի վրա տարբեր պարտքատերերի, այդ թվում <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի կողմից, կա 5 արգելանք` դրված ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դատարանի օրիինական ուժի մեջ մտած վճռի հիման վրա: Ս.Դանիելյանը հավաստիացրել է, որ բնակարանի վրա այլ արգելանք չկա` բացի բանկի գրավադրումից:
Ս.Դանիելյանը խաբել է իրենց, համագործակցել է Ա.Հաբիբի և մյուս պարտապանների հետ` շահույթ ունենալու ակնկալիքով: Ս.Դանիելյանին և Ա.Հաբիբին նախապես հայտնի է եղել, որ այդ բնակարանի վրա, բացի <<Յունիբանկի>> կողմից դրված արգելանքից, եղել են նաև այլ արգելանքներ, իսկ Արա Հաբիբը և Ստեփան Դանիելյանը միտումնավոր թաքցրել են այդ հանգամանքը և ի սկզբանե նպատակ` հետապնդել խաբեությամբ տիրանալու իր գումարներին, քանի որ վճարված գումարը բավարար չէր բնակարանն արգելանքից հանելու համար:
Գործով վկա Արմինե Խաչատրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ բնակարան գնելու համար ամուսնու` տուժող Մարտին Խաչատրյանի հետ գործակալությունում հանդիպել են բնակարանի սեփականատեր Արա Հաբիբին և նրա լիազորված անձ Ս.Դանիելյանին, որը և պետք է զբաղվեր բնակարանի առուվաճառքի հետ կապված հարցերով: Հանդիպման ժամանակ Ս.Դանիելյանը հայտնել է, որ բնակարանը գնվել է <<Յունիբանկի>> միջոցով` հիպոթեքային վարկով և վարկը չեն կարողացել վճարել, որի պատճառով բանկը դիմել է դատարան և նշված բնակարանի վրա ԴԱՀԿ ծառայության կողմից կալանք է դրվել:
28.09.2011թ. <<Մայ-Քասլ>> գործակալության միջոցով կնքել են պայմանագիր և որպես նախավճար Ա.Հաբիբին տվել 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Պայմանավորվել են գնորդի հետ առուվաճառքի պայմանագրի փոխարեն կնքել փոխառության պայմանագիր: Փոխառության պայմանագրով Մ.Հարությունյանն իրենց է տվել 18.000.000 ՀՀ դրամ, իսկ իրենք 15.000.000 ՀՀ դրամ տվել են Ա.Հաբիբին, իսկ 1.000 ԱՄՆ դոլար` որպես միջնորդավճար գործակալ Էդվարդ Քեշիշյանին, որը նույնպես զբաղվել է տան առուվաճառքով: Պայմանավորվել են, որ կվճարեն բանկի գումարը և բնակարանը հանելով կալանքից` առուվաճառքի պայմանագրով կփոխանցեն իրենց: Դրանից հետո 15.000 ԱՄՆ դոլար Ա.Հաբիբը տվել է կնոջը, որպեսզի Ս.Դանիելյանի հետ վճարեն բանկին, սակայն պարզվել է, որ նա վճարում չի կատարել, վերջիններս դիմել են ոստիկանություն, և Ս.Դանիելյանը երկու փուլով գումարը վերադարձրել է և Թ.Մկրտչյանի մայրն այն վճարել է բանկ: <<Դատալեքս>> կայքից տեղեկացել են, որ Ա.Հաբիբի բնակարանի վրա ԴԱՀԿ ծառայության կողմից, բացի <<Յունիբանկի>> կալանքից, կան նաև արգելանքի դնելու այլ որոշումներ: Դրանից հետո` 28.11.2011թ. անշարժ գույքի գործակալությունում հանդիպել են Ս.Դանիելյանի հետ, որը խոստացել է, որ բոլոր պարտքատերերի հետ կպայմանավորվի և այդ հարցերը կլուծի: Ասել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության կատարողական վարույթի ծասերը /5 տոկոսը/ վճարելու համար անհրաժեշտ է ևս 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար և, քանի որ իրենք դեռ 3.000 ԱՄՆ դոլար էլ պետք է վճարեին բնակարանի գումարից, 28.11.2011թ. <<Արաբկիր>> նոտարական գրասենյակի մոտ փոխառության պայմանագրով Ս.Դանիելյանի և Է.Քեշիշյանի ներկայությամբ գումարը տվել են Ա.Հաբիբին: Հետագայում տեղեկացել են, որ այդ գումարը ԴԱՀԿ ծառայություն չի վճարվել, այլ տրվել է պարտքատերերից մեկին:
Ս.Դանիելյանը և Ա.Հաբիբը, խաբելով իրենց, հափշտակել են իրենց 43.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և զրկել բնակարանից: Վկան միաժամանակ նշել է, որ ինչպես Արա Հաբիբը, այնպես էլ Ստեփան Դանիելյանը իրենց խաբել և նախապես չեն հայտնել, որ Շենգավիթ 11-րդ փողոցի 1/21 բնակարանի վրա այլ արգելանքներ են եղել և Արա Հաբիբն այլ պարտքատերեր է ունեցել, այլապես իրենք այդ բնակարանը գնելու համար գումար չէին տրամադրի:
Վկա Թագուհի Մկրտչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2007թ. ամուսնացել է Արա Հաբիբի հետ: 2010թ. սեպտեմբերին հիպոթեքային վարկով գնել են Երևանի Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոցի 1/21 նորակառույց շենքի բնակարաններից մեկը, սակայն հետագայում պարտքերի պատճառով որոշել են վաճառել: Ս.Դանիելյանն է զբաղվել բնակարանի վաճառքով:
21.10.2012թ. զանգահարել է Ս.Դանիելյանը և նա գնացել է իբր հերթական գնորդին տունը ցույց տալու համար: Երեկոյան ժամը 19:00-ի սահմաններում Ս.Դանիելյանի պահանջով ամուսինն իրեն է տվել 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Հարցրել է, թե ինչի համար է այդ գումարը և Ս.Դանիելյանը պատասխանել է, որ բանկի տոկոսներն իջեցնելու համար է: Ամուսինն ասել է, որ գնորդներից վերցրել են բնակարանի գումարը բանկի հարցերը լուծելու համար: Հաջորդ օրը Ս.Դանիելյանի հետ գնացել է բանկ, սակայն չի հաջողվել գումարը վճարել: Երկուշաբթի օրը Ս.Դանիելյանն ասել է, որ բանկ պետք է վճարեն ոչ թե 30.000, այլ 15.000 ԱՄՆ դոլար: Վերադառնալիս Ս.Դանիելյանը պահանջել է մնացած գումարը իրեն տալ, սակայն ինքը չի վստահել նրան, ասել է, որ ինքը նույնպես ցանկանում է գնալ այդ 15.000 ԱՄՆ դոլարը իր ներկայությամբ վճարելու: Պարտքատերերին ասել են, որ իբր բնակարանի գումարից վերցրել են ընդամենը 15.000 ԱՄՆ դոլար, որը բանկ է մուծվել, իսկ մնացած գումարը դեռ չեն վերցրել, սակայն վերջիններս կասկածելով` գնացել են անշարժ գույքի գործակալություն, որտեղից ճշտել են, որ բնակարանի գումարն ամբողջությամբ վճարել են և այդ հանգամանքը պարզելու համար միասին գնացել են իրենց տուն: Ամուսինը հայտնել է, որ գումարը տվել է իրեն, իսկ ինքն էլ ասել է, որ տվել է Ս.Դանիելյանին, սակայն վերջինս հրաժարվել է գումարը վերցնելու հանգամանքից: Հայրը պահանջել է Ս.Դանիելյանի անձնագիրը, որպեսզի դիմեն ոստիկանություն այդ հարցը պարզելու համար: Տնից դուրս գալուց հետո Ս.Դանիելյանը հայտնել է, որ ինքը նրան գումար չի տվել, ուղղակի խնդրել է տոկոսով գումար գտնել իր համար, ինքն էլ փորձել է օգնել: Ոստիկանությունում Ս.Դանիելյանը մաս-մաս վերադարձրել է գումարը և իր մայրն այն ամբողջությամբ վճարել է բանկ:
Վկա Նունե Մարգարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է <<Արա-Հաբիբ>> ՍՊԸ-ում որպես հաշվապահ: Աշխատանքի ընթացքում Թ.Մկրտչյանի և Ա.Հաբիբի խնդրանքով պարտքով տվել է 2.600 ԱՄՆ դոլար գումար, որի համար Ա.Հաբիբը գրել է ստացական: Բազմիցս պահանջել է իր տված գումարը հետ վերադարձնել, սակայն Ա.Հաբիբը այդպես էլ չի վերադարձրել, որի համար 2011թ. օգոստոս ամսին դիմել է դատարան և ԴԱՀԿ ծառայությունը կալանք է դրել նրա բնակարանի վրա: Տեղեկանալով, որ նա ցանկանում է վաճառել իր բնակարանը` դիմել է իր ընկերուհի Մ.Խաչիբաբյանին, որն էլ իր հերթին դիմել է իր ծանոթ Ս.Դանիելյանին, որը համաձայնվել է զբաղվել բնակարանի վաճառքի հարցով: Կոնկրետ իրական գնորդի մասին ինքը ոչինչ չի իմացել և միայն սրճարանում հանդիպման ժամանակ պարզվել է, որ նրանք վաճառել են բնակարանը և չեն վերադարձրել իր և մնացած պարտքատերերի գումարները:
Վկա Մարիամ Խաչիբաբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ այն հանգամանքին, որ Ա.Հաբիբը Ն.Մարգարյանին գումար է պարտք` ինքը տեղյակ է եղել, քանի որ Ն.Մարգարյանն օգնության համար դիմել է իրեն: Իրենք մի քանի անգամ հանդիպել են Ա.Հաբիբի հետ և առաջարկել վերադարձնել գումարը, սակայն վերջինս ոչ մի քայլ չի ձեռնարկել: Քանի որ Ա.Հաբիբը ցանկացել է վաճառել իր բնակարանը պարտքերը վերադարձնելու համար, ինքն օգնելու նպատակով դիմել է իր ընկեր Ս.Դանիելյանին և վերջինս Ա.Հաբիբի գիտությամբ զբաղվել է բնակարանի վաճառքի հարցով: Տեսնելով, որ Ա.Հաբիբը գումարը չի վերադարձնում, իրենք 2011թ. օգոստոս ամսին դիմել են դատարան, որից հետո ԴԱՀԿ ծառայության կողմից կալանք է դրվել Ա.Հաբիբի բնակարանի վրա: Բնակարանի վաճառքի մասին տեղեկացել են պատահական: Ինչ վերաբերվում է բնակարանի վրա դրված կալանքին, վկան նշել է, որ և Ս.Դանիելյանը և Ա.Հաբիբը տեղյակ են եղել այդ մասին, քանի որ ինքն անձամբ է նրանց այդ մասին հայտնել: Բացի դրանից, Ս.Դանիելյանը ներկա է եղել, երբ Ն.Մարգարյանի հետ հայցադիմում են գրել դատարան դիմելու համար:
Վկա Գեորգի Սիմոնյանցի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է <<Պրոկրեդիտ>> բանկում, որպես մասնագետ: Ճանաչում է Ա.Հաբիբին և տեղյակ է նրա վարկի մասին, որը վերցրել են 25.05.2010թ. 2.000.000 ՀՀ դրամի չափով: Որոշակի մարումներ կատարելուց հետո այլևս չեն վճարել և վարկը դարձել է ժամկետանց և բանկը դիմել է դատարան, որի արդյուքնում կալանք է դրվել Ա.Հաբիբի բնակարանի վրա: Վարկի հարցով հանդիպել է Ա.Հաբիբի և Ս.Դանիելյանի հետ: Ա.Հաբիբը հայտնել է, որ ցանկանում է վաճառել բնակարանը: Խոսակցության ժամանակ նրանք խնդրել են իջեցնել տույժերը և տուգանքները և հետ վերցնել հայցը, քանի որ կալանքը բնակարանի վրայից պետք է հանվի վաճառելու համար: Ինքը ասել է, որ դա պետք է ղեկավարությունը քննարկի, սակայն մինչև այդ պետք է մուծվի մայր գումարը մոտ 1.000.000 ՀՀ դրամի չափով: Ինքը ասել է, որ գնան և ակտիվ զբաղվեն այդ հարցով, սակայն նրանք այդպես էլ ոչինչ չեն արել: Նրանք տեղյակ են եղել, որ գումարի համար կալանք է դրվել բնակարանի վրա, քանի որ այդ հարցով են իր հետ հանդիպել: Ինչ վերաբերվում է այն հանգամանքին, որ նրանք նշել են, թե իբր պայմանավորվել են իր հետ, որ պետք է վճարեին 140.000 ՀՀ դրամ և կալանքը կհանվեր, իսկ իրենք շարունակերին սովորական կարգով վարկի մարումը, ապա դա անհնար է, ինքը նման բան չի ասել և չի պայմանավորվել:
Վկա Միհրան Մարկոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է <<Յունիբանկ>> Էջմիածին մասնաճյուղում` որպես կառավարիչ: Ա.Հաբիբը և Ս.Դանիելյանը դիմել են իրեն և խնդրել են օգնել, որպեսզի օգնի վարկի տոկոսները իջեցնելու հարցում: Ինքն ասել է, որ չի կարող ոչնչով օգնել, քանի որ իրենց բանկում դա անհնար է, քանի որ հանդիսանում է բանկի եկամուտը և բանկը դրանից չի հրաժարվի:
Վկա Անահիտ Միրզոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հոկտեմբերի 20-ից հետո իրեն է զանգահարել Թ.Մկրտչյանը և խնդրել է իրենց տուն գնալ: Գնալով նրանց տուն տեսել է, որ այտեղ են գտնվում բոլոր պարտքատերերը և Ս.Դանիելյանը: Ս.Դանիելյանը հրաժարվել է, որ իրեն գումար են տվել, սակայն բոլորի գնալուց հետո խոստովանել է: Ս.Դանիելյանի հետ պայմանավորվել են, որ հաջորդ օրը կհանդիպեն և այդ գումարը նա իրեն կտա: Հաջորդ օրը հանդիպել են բժշկական համալսարանի մոտ, որտեղ նա ասել է, որ գումարը կբերեն: Մի քանի ժամ սպասելուց հետո Ս.Դանիելյանը զանգահարել է ինչ-որ տեղ և ասել, որ բանկի կառավարիչը ժողովի է, դուրս կգա և իր ծանոթը հարցը կլուծի: Որոշ ժամանակ անցելուց ինքը հետո սկսել է շտապեցնել նրան և վերջինս ասել է, որ իր ընկերը գրավատան տնօրեն է, կօգնի իրեն և գումար կտա: Նա մտել է գրավատուն, իսկ ինքը սպասել է: Ս.Դանիելյանը ասել է, որ ընկերը չի կարող օգնել: Ամուսինը նրանից անձնագիր է պահանջել, սակայն քանի որ այն տանն է եղել, գնացել են տուն և վերցրել են, սակայն տնից դուրս գալուց հետո Ս.Դանիելյանը հայտնել է, որ Թ.Մկրտչյանը իրեն գումար չի տվել: Միասին գնացել են ոստիկանություն, որտեղ խոստովանել է, որ գումարը իր մոտ է և վերադարձրել է գումարը, որը ինքը բանկ է վճարել:
Վկաներ <<Մայ Քասլ>> գործակալության աշխատակիցներ Կարինե Ղազարյանի և Էդուրադ Քեշիշյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Ա.Հաբիբի բնակարանը վաճառելու ընթացքում ծանոթացել են Ա.Հաբիբի և Ս.Դանիելյանի հետ: Նրանց ծանոթացրել են գնորդ Մարտին Խաչատրյանի հետ: Վերջիններս գնորդին հայտնել են, որ բնակարանը գտնվում է կալանքի տակ ՙՅունիբանկ՚-ի հիպոթեքային վարկի համար, և առաջարկել են գումարը սկզբում տալ փոխառության պայմանագրով, իսկ կալանքից հանելուց հետո կնքել առուվաճառքի պայմանագիր: Մ.Խաչատրյանը համաձայնվել է դրան, սակայն բնակարանի համար նախատեսված գումարը տալուց հետո պարզվել է, որ բացի նշված բանկի գումարից բնակարանի վրա կան նաև այլ արգելանքներ, որոնց մասին Ա.Հաբիբը և Ս.Դանիելյանը իրենց և գնորդին նախապես տեղյակ չեն պահել:
Վերոնշյալ փաստական տվյալներով Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանը, քաջատեղյակ լինելով Ա.Հաբիբիի բնակարանի այլ պարտքատերերի օգտին կատարված վճարներով գրավադրված լինելու մասին, վերջինիս հետ հանցավոր համաձայնությամբ խաբեությամբ տիրացել են տուժող Մ.Խաչատրյանի գույքին: Ընդ որում բոլոր գործարքները և տուժողին մոլորեցնելու գործողությունները կատարվել են Ս.Դանիելյանի կողմից: Ս.Դանիելյանի պաշտպանի պատճառաբանությունները Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քննարկվել և չեն հաստատվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալներ Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի և Արա Շոքրի Հաբիբիի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 9-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալներ Ստեփան Դանիելյանի և Արա Հաբիբիի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
19. Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Արա Շոքրի Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Ա.Հաբիբիի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու խնդրանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ա.Հաբիբիի կատարած հանցագործության ծանրության աստիճանը և բնույթը, Ա.Հաբիբիի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Դրանով կխախտվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Ելնելով վերոգրյալից` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արա Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանի և ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 9-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 9-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ստեփան Սուրենի Դանիելյանի և Արա Շոքրի Հաբիբիի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Ամբաստանյալ Արա Շոքրի Հաբիբիի շահերի պաշտպան Տիգրան Գրիգորյանի և ամբաստանյալ Ստեփան Դանիելյանի շահերի պաշտպան Հակոբ Ճարոյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ