Գործ Nօ ԵԱՔԴ/0011/01/13

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

13 հունիսի 2013թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`


նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ Օ.Կիրակոսյանի
Շ.Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ռ.Խաչատրյանի
պաշտպան Ա.Սարդարյանի
տուժող Հ.Բաղրամյանի


Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Հովհան Շանթի Մկրտչյանի /ծնված 01.07.1991թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող` ք.Երևան, Շիրազի փողոց, 30 շենք, բնակարան 24, ներկայումս` ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ կալանավոր/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասերով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2011 թվականի մարտի 26-ին տեղի է ունեցել դեպքը:
2011 թվականի մարտի 26-ին հարուցվել է թիվ 14107811 քրեական գործը:
2011 թվականի ապրիլի 4-ին Հովհան Մկրտչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2011 թվականի ապրիլի 30-ին Հ.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասերով:
2012 թվականի սեպտեմբերի 07-ին Հ.Մկրտչյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժին:
2012 թվականի սեպտեմբերի 07-ին դատարանի որոշմամբ Հ.Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերահաստատվել է:
2013 թվականի հունվարի 31-ին թիվ 14107811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա 2011 թվականի մարտի 26-ին, երեկոյան ժամը 21:00-ի սահմաններում, Երևանի Կոմիտասի պողոտա 16 հասցեում տեղակայված ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանի մոտակայքում ծագած վիճաբանության ընթացքում, իր մոտ գտնվող, որպես զենք օգտագործվող առարկայիª սուր, ծակող-կտրող գործիքի օգնությամբ, ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ հարվածել է Հայկ Սամվելի Բաղրամյանին և պատճառել առողջության ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքի ձևով, որի ընթացքում էլ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորմամբ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՚:

Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ խուլիգանություն չի կատարել, տուժող Հայկ Բաղրամյանի առողջությանը դանակի հարվածով մարմնական վնասվածք չի պատճառել:
Ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.

Գործով տուժող Հայկ Սամվելի Բաղրամյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտի 26-ի երեկոյան գնացել է ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանª Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային խաղը դիտելու: Սրճարանի երկրորդ սրահի ձախից առաջին սեղանի նստած անձանցից մեկը նայել է իրեն և տաքացած խոսակցություն է ունեցել նրա հետ, որը գրավել է սրճարանի աշխատակիցների ուշադրությունը, որոնք իրենց դուրս են հրավիրել: Այնուհետև դուրս են եկել սրճարանից և մոտ 20 մետր ներքև սկսել են միմյանց քաշքշել ու այդ պահին կրծքավանդակին ծակոց է զգացել, տեսել է, որ որովայնի շրջանն ամբողջությամբ արյունոտ է: Ինքը չի տեսել, թե ով է իրեն դանակով հարվածել: Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ սրճարանում իրեն ոչ մի ծանոթ չի եղել և ինքը ոչ մի տեղ նստած չի եղել: Ենթադրում է, որ իր հետ քաշքշող անձն իրեն դանակով է հարվածել: Տեսնելով որովայնի շրջանի արյունը` անցել է փողոցը և անծանոթ տղայի օգնությամբ նստել է տաքսի ավտոմեքենան ու գնացել հիվանդանոց:

Վկա Վռամ Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2011թ. մարտի 26-ին ժամը 20:00-ի սահմաններում գնացել է ՙԱրևելյան խոհանոց՚ սրճարան` ֆուտբոլ դիտելու, որտեղ հանդիպել է իր ընկերներ Մհերին, Խաժակին, վերջինիս փոքր եղբորը` Հովհանին և Միքայելին: Այդ ընթացքում տեսել է, որ Մհերը մի տղայի հետ վիճաբանելով խոսում է: Դրանից հետո այդ անծանոթ տղան Մհերի հետ սրճարանից դուրս է եկել: Ինքը նույնպես դուրս է եկել այդտեղից և տեսել է, որ իրարանցում է սկսվել, և Մհերին այլևս չի տեսել:
Վկա Վռամ Բարսեղյանը նախաքննության սկզբնական փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտի 26-ին ժամը 20:00-ի սահմաններում, երբ ավարտվել էր Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային հանդիպման առաջին խաղակեսը, զանգահարել է իր համադասարանցի Մհերին, և հարցրել, թե որտեղ է գտնվում: Նա ասել է, որ ընկերների հետ Կոմիտասի պողատայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանում ֆուտբոլ են դիտում: Ինքը միացել է նրանց, որտեղ եղել են նաև իր համադասարանցիներից Մհերն ու Խաժակը, վերջինիս փոքր եղբայր Հովհանը և նրա ընկեր Միքայելը: Նրանք գարեջուր էին ըմպում: Հարևան սեղանի շուրջ նստած են եղել իրեն անծանոթ մոտ 4-5 երիտասարդ և երկու ռուս աղջիկ, որոնց խոսակցությունից լսել է Վռամ անունը: Երբ ավարտվել է խաղը, մոտավորապես ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրենք պահանջել են հաշիվը և տեսնելով, որ գումարը 2.000 ՀՀ դրամով չի բավարարում հաշիվը վճարելու համար, ինքը մատուցողուհուն խնդրել է, որ մինչև պակասող գումարը բերելը իր հեռախոսը թողնի, այդ ժամանակ Խաժակը նույնպես առաջարկել է, որ իր հեռախոսը մնա այնտեղ: Դրանից հետո Մհերը նստած տեղից սկսեց բանավիճել հարևան սեղանի տղաներից ինչ-որ մեկի հետª իրար նայելու պատճառով: Այդ ընթացքում Հովհանը, Մհերը և Միքայելը բարձր ձայնով բանավիճել են նշված սեղանի անձանց հետ, որից հետո սկսել են հայհոյանքներ ուղղել միմյանց և հարվածել իրար: Այդ պահին միջամտել են սրճարանի անվտանգության աշխատակիցները, փորձել են կանխել իրավիճակը և դուրս հանել վիճաբանողներին: Թողնելով հեռախոսները ինքն ու Խաժակը նույնպես դուրս են եկել սրճարանից և մոտ 5 մետր ներքևից լսել է վիճաբանության ձայներ և հայհոյանքներ: Մի կողմից իր ընկերներ Հովհանը, Միքայելը, Մհերն են եղել, իսկ հակառակ կողմուն հարևան սեղանի երիտասարդները: Նրանք շարունակել են հարվածներ հասցնել իրար և տարբեր հայհոյանքներ ուղղել միմյանց հասցեին: Ինքն ու Խաժակը շտապ մոտեցել են վիճաբանողներին և փորձել հանգստացնել ստեղծված իրավիճակը: Այդ ընթացքում ինքը նկատել է, թե ինչպես է Հովհանը ձեռքը տանում բաճկոնի ծացագրպանին, հանում ձեռքը և հարվածում ինչ-որ մեկի կրծքավանդակի հատվածին: Հարվածը նման չի եղել ձեռքով հարվածի, քանի որ բռունցքը այնպես է եղել, կարծես ինչ-որ գործիք է բռնած եղել: Կրծքավանդակի հարվածից հետո նրանց կողմից ինչ-որ մեկը գոռացել է, որ խփել են և պետք է շտապօգնություն կանչել: Լսելով այդ ինքը մենակ վազելով փախել է դեպի Ա.Ավետիսյան փողոցի ուղղությմբ: Վազելու ընթացքում հետ է նայել և տեսել, թե ինչպես է Հովհանը ձեռքը թափ տալիս գետնին և կարծես արյուն է մաքրում: Հաջորդ օրը հասկացել է կատարվածի լրջությունը, ներկայացել ոստիկանություն և պատմել իրականությունը:
Հ.1 գ.թ. 16-19, Հ-2. գ.թ. 146-147
Հ-3. գ.թ. 14-15, 95-96, 105-106, 225-227

Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Արսեն Սարդարյանի` վկա Վռամ Բարսեղյանի նախաքննության սկզբնական փուլի ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու միջնորդությանը, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է մերժման, քանի որ նշված ապացույցը ձեռք է բերվել առանց օրենքով սահմանված քրեադատավարական կարգի խախտումների և չի հակասում գործով հետազոտված մյուս ապացուցներին:
Նշված պայմաններում դատարանն արժանահավատ է համարում վկա Վ.Բարսեղյանի` նախաքննության սկզբնական փուլում տված ցուցմունքները:

Վկա Մհեր Սամվելի Նիկողոսյանի դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2011թ. մարտի 26-ին Խաժակի, Վռամի, Հովհանի և Միքայելի հետ գնացել է ֆուտբոլ դիտելու: Ժամը 21:00-ի սահմաններում ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանում վիճաբանել և լեզվակռիվ է տվել հարևան սեղանակիցներից ինչ-որ մեկի հետ: Անվտանգության աշխատակիցներն իրենց դուրս են հրավիրել սրճարանից: Բոլորը դուրս են եկել, իսկ վերջում` ինքը, Վռամն ու Խաժակը: Շրջվել է, որ տեսնի, թե ընկերներն ուր են և ով է իր հետևից գալիս և այդ պահին ինչ-որ մեկըª որին ինքը չի նկատել, հարվածել է դեմքին: Հարվածից կորցրել է գիտակցությունը, ուշքի է եկել շտապօգնության ավտոմեքենայում: Վկան նշել է, որ չի կարող ճանաչել իր հետ վիճաբանող, տղային ու ոչինչ չի նկատել և չի հիշում:

Վկաª Միքայել Արմենի Սերոբյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտի 26-ին Հովհանի և Մհերի հետ Դավթաշեն թաղամասում զբոսնել են: Իրենց է միացել Հովհանի եղբայր Խաժակը և առաջարկել գնալ ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանª Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային խաղը դիտելու: Երբ հասել են` խաղն արդեն սկսված է եղել և սրճարանում աղմկոտ ու մարդաշատ է եղել: Իրենց սեղանին նստած են եղել 3-4 տղաներ և 1-2 աղջիկ: Որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել նաև Վռամը: Ժամը 21:00-ի սահմաններում Մհերը վիճաբանել և քաշքշել է հարևան սեղանակիցներից մեկի հետ, որից հետո անվտանգության աշխատակիցներն իրենց դուրս են հրավիրել: Դրանից հետո, մոտ 10 մետր ներքև, սկսել են միմյանց քաշքշել, որը վերածվել է կռվի: Տեսել է Խաժակին ինչ-որ մեկի հետ քաշքշելիս: Շրջվել է, որ տեսնի, թե ուր են ընկերները, և տեսել է Հովհանին: Հովհանը նրան ասել է, որ դանակով մարդ է խփել ու ասել է, որ փախնեն, և ինքը, Խաժակն ու Հովհանը հեռացել են:
Գործով վկա Միքայել Արմենի Սերոբյանն իր ցուցմունքը նախաքննության փուլում պնդել է Հովհան Մկրտչյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում:
Հ-1 գ.թ. 54-57, Հ-2 գ.թ. 127-128
Հ-3 գ.թ. 25-26, 65, 95-96, 217-218, 229-230, 231-232

Վկա Արա Վոլոդյայի Անթառանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտի 26-ին ժամը 21:00-ի սահմաններում ՙԱրևելյան Խոհանոց՚ սրճարանում ուտելիք է պատվիրել և տասը րոպե անց վերցնելով պատվերը` դուրս է եկել ու դիմացի մայթին մեքենան նստելիս, ՙԱրարատբանկ՚-ի դիմացից լսել է վիճաբանության ձայներ և բարձրաձայն հայհոյանքներ: Մեքենայով առաջանալով նկատել է գետնին ընկած մի անձնավորության, որի վերին հոնքային հատվածը վնասված է եղել ու արյան հետքեր է տեսել: Ինքն ամիջապես շտապօգնություն ու ոստիկանություն է կանչել:
Հ-2 գ.թ. 57-59, Հ-3 գ.թ. 12-13

Վկա Գայանե Սուրենի Նալբանդյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005թ. աշխատել է ՙԱրևելյան խոհանոց՚ սրճարանում` որպես մատուցողուհի: 2011 թվականի մարտի 26-ին ինքը գտնվել է աշխատավայրում: Այդ օրը երեկոյան ժամը 19:00-ի սահմաններում սկսվել էր Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային հանդիպումը, և սճարանում սովորականից շատ հաճախորդներ կային: Այդ ընթացքում սրճարանի 2-րդ սրահի առաջին սեղանին նստած էին մոտ 5 երիտասարդ, իսկ նրանց հետևի սեղանին` սրճարանի մշտական հաճախորդները` մոտ 8 հոգի, երկու աղջիկների հետ: Այդ սրահի սեղաներն ամբողջությամբ սպասարկել է ինքը: Մի պահ նկատել է, որ 5 հոգանոց սեղանի անձնակազմը դուրս է գալիս սրճարանից, սակայն նարնք չէին փակել սեղանի հաշիվը, ինքն արագ մուտքի դռան մոտ է գնացել և հասել նրանցից երկուսին, մնացածը դուրս էին եկել արդեն: Երբ պահանջել է, որ փակեն հաշիվը, նարանցից մեկը նրան տվել է հեռախոս և ասել, որ հետո կգա ու կփակի: Երբ ետ է եկել, այդ մասին պատմել է մենեջեր Կարինեին, նա ասել է, որ մյուս մատուցողուհին էլ տվյալ սեղանից բերել է ևս երկու հեռախոս: Մոտ 10-15 րոպե անց, երբ իրենք հավաքել են սեղաները, փողոցի կողմից լսել են բղավոց: Ինքը նայել է պատուհանից և տեսել է, թե ինչպես են բղավում, և նկատել է հատակին պառկաց մի տղայի: Մի քանի ժամ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, և իրենք հեռախոսները տվել են նրանց:
Հ-1 գ.թ. 184-187

Վկա Արտակ Եսայանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. աշխատում է ՙԱրևելյան խոհանոց՚ սրճարանում` որպես մատուցող: Այդ օրը երեկոյան ժամը 19:00-ից սրճարանում ցուցադրվում էր Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային հանդիպումը: Սրճարանում շատ հաճախորդներ կային: Ինքը սպասարկել է աջից առջևի սրահի սեղանները: Խաղի ավարտից հետո, մոտավորապես ժամը 21:00-ի սահմաններում` հաճախորդների մեծ մասը փակել է սեղանների հաշիվները և սրճարանը կամաց-կամաց սկսեց դատարկվել: Այդ ժամանակ ինքն արտառոց ոչինչ չի նկատել: Այնուհետև, խաղի ավարտից որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ ոստիկանության աշխատակիցներ են եկել սրճարան և հարցուփորձ արել սրճարանի մոտակայքում տեղի ունեցած ինչ-որ վիճաբանության մասին: Ինքն այդ վիճաբանության վերաբերյալ ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել:
Հ-2 գ.թ 12-14

Վկա Կարինե Մելիքյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին որ 2009թ. աշխատում է ՙԱրևելյան խոհանոց՚ սրճարանում` որպես մենեջեր: 2011 թվականի մարտի 26-ին ինքը գտնվել է աշխատավայրում: Այդ օրը երեկոյան ժամը 19:00-ի սահմաններում սրճարանում ցուցադրվում էր Հայաստան-Ռուսաստան ֆուտբոլային հանդիպումը, այդ պատճառով սրճարանում սովորկանից շատ մարդ է եղել, ազատ ոչ մի սեղան կամ նույնիսկ աթոռ չի եղել: Ֆուտբոլի հանդիպման ավարտին, միանգամից սկսել են փակել սեղանների հաշիվները և դուրս գալ սրճարանից: Մոտ 30 րոպե անց սրճարանում ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ հարևանությամբ տեղակյաված ՙԱրարատբանկ՚-ի մոտակայքում մի երիտասարդ տղա է գետնին ընկած: Ինքը վազել է դուրս և տեսել, որ իրականում գետնին մի երիտասարդ է պառկած: Նա փորձել է վեր կենալ, սակայն հավաքվածները չեն թողել, ասել են, որ արդեն շտապօգություն են կանչել: Այնուհետև եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, հարցուփորձ են արել իրեն վիճաբանության վերաբերյալ: Այդ վիճաբանության մասին ինքը որևէ տեղեկություն չի ունեցել:
Հ-2 գ.թ 1-4

Ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված` ՙԹիվ-3՚ հիվանդանոցի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրությամբ:
Հ-1 գ.թ. 2

Տուժող Հ.Բաղրամյանի հագուստները ՙԹիվ-3՚ հիվանդանոցից վերցնելու արձանագրությամբ:
Հ-1 գ.թ. 5

Տուժող Հ.Բաղրամյանին հիվանդանոց տեղափոխած ՙԴար-21՚ տաքսի ծառայությանը պատկանող, ՙՍամանդ՚ մակնիշի, Տ 5464 համարանիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ:
Հ-1 գ.թ. 14

Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ:
Հ-1 գ.թ. 20-21

Տուժողներ Հ.Բաղրամյանի, վկա Մ.Նիկողոսյանի հագուստները և տաքսի ավտոմեքենայի զննությամբ առգրավված արյան հետքերի խծուծներն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ:
Հ-2 գ.թ. 151

06.04.2011թ. թիվ /349/ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` Հ.Բաղրամյանի մարմնական վնասվածքները կրծքավանդակ-որովայն կոմբինացված ծակած-կտրած թափանցող վերքի ձևով, որն իր ընթացքով վնասել է լյարդը, ստոծանին, սրտապարկային ճարպային հյուսվածքը, առաջ բերելով որովայնի և կրծքավանդակի խոռոչներում արյան և կրծքավանդակի խոռոչում օդի կուտակում, հետևանք են ծակող-կտրող գործիքի ներգործության, որը պատճառել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: Վնասվածքները ստանալու պահին Հ.Բաղրամյանը և վնասվածք պատճառողը կարող էին գտնվել հնարավոր ցանկացած դիրքում, որոնք չէին խոչընդոտի վնասվածքի առաջացմանը:
Հ-1 գ.թ. 135-136

10.05.2011թ. թիվ 630 դատահետքաբանական փորձաքննության եզրակացության համաձայնª փորձաքննությանը ներկայացված Հ.Բաղրամյանի բաճկոնի, սվիտերի և ուսաժապավեններով մայկայի առաջամասերի աջ կողմի վերին կիսամակերեսի վրա առկա մեկական վնասվածքները ծակած կտրած են, դրանք առաջացել են միաժամանակ մեկ սայրանի ծակող կտրող շեղբ ունեցող գործիքիª հնարավոր է դանակի շեղբի մեկ ներգործության արդյունքում, որի շեղբի լայնությունը հագուստների մեջ ներթափանցման արդյունքում չի գերազանցել 11 մմ:
Հ.Բաղրամյանի բաճկոնի վրա առկա վնասվածքն առաջացել է ներգործող գործիքի շեղակի ներթափանցման արդյունքում:
Հ.2 գ.թ. 61-65

21.06.2011թ. թիվ 207 դատակենսաբանական փորձաքննության եզրակացության համաձայնª փորձաքննությանը ներկայացված Հ.Բաղրամյանի արյան նմուշը` ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է B խմբի:
Փորձաքննությանը ներկայացված Մ.Նիկողոսյանի արյան նմուշը` ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է B խմբի:
Փորձաքննությանը ներկայացված Հ.Բաղրամյանի անթև մայկայի, ջեմպրի, անդրավարտիքի, բաճկոնի, գուլպայի թայի և զույգ կոշիկների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի` B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև` հնարավոր է առաջանար ինչպես Մ.Նիկողոսյանից, այնպես էլ Հ.Բաղրամյանից:
Փորձաքննությանը ներկայացված, Արաբկիրի ոստիկանության բակում կայանված ՙԴար-21՚ տաքսի ծառայությանը պատկանող, ՙՍամանդ՚ մակնիշի, Տ 5464 համարանիշի ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված և բամբակի 3 խծուծներով վերցված կասկածելի հետքերում հայտնաբերվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է` ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի` B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև` հնարավոր է առաջանար ինչպես Մ.Նիկողոսյանից, այնպես էլ Հ.Բաղրամյանից:
Հ-2 գ.թ. 120-125

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Հայկ Բաղրամյանի առողջությանը կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հ.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանը գտնում է, որ ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ` չի հիմնավորվել զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հանգամանքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Խուլիգանությունը` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ:
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Այսինքն` խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը: (…)ե (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը):
Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ արձանագրել է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների` հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ` կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
Այսպիսով` դատարանը գտնում է, որ Հ.Մկրտչյանի գործողություններն ուղղված չեն եղել ուղղակի դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելուն և նրա գործողություններում բացակայել են ինչպես խուլիգանական դրդումները, այնպես էլ խուլիգանական մղումները: Ամբաստանյալի և տուժողի միջև տեղի ունեցած փոխադարձ կռիվն ու միմյանց տրված հայհոյանքները նպատակ չեն ունեցել խախտել հասարակական կարգը, ինչպես նաև բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ: Ամբաստանյալ Հ.Մկրտչյանի դրսևորած վարքագիծը դեպքի կոնկրետ պահին ուղղված է եղել տուժող Հ.Բաղրամյանի անձին, և պայմանավորված է եղել նաև տուժողի հակաիրավական և հակաբարոյական վարքագծով:
Վերոշարադրյալը դատարանին հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ չի հաստատվել հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող սուբյեկտիվ կողմը` Հովհան Մկրտչյանի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու, զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հանգամանքը, և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմը, ուստի պետք է ճանաչել և հռչակել նրա անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
1) բացակայում է հանցագործության դեպքը.
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա (...):
Համաձայն նույն հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
Ամբաստանյալ Հովհան Մկրտչյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել, տառապում է ՙչափավոր արտահայտված նևրասթենիա՚ հիվանդությամբ, հանցագործությունը պայմանավորված է եղել նաև տուժողի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծով:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին` դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված` տուժող Հ.Բաղրամյանի և վկա Մ.Նիկողոսյանի հագուստները պետք է վերադարձնել, իսկ տաքսի ավտոմեքենայի զննությամբ առգրավված արյան հետքերի խծուծները` ոչնչացնել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Հովհան Շանթի Մկրտչյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` նրա արարքում հանցակազմի
բացակության պատճառաբանությամբ:
Հովհան Շանթի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2012 թվականի սեպտեմբերի 07-ից:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված` տուժող Հ.Բաղրամյանի և վկա Մ.Նիկողոսյանի հագուստները վերադարձնել, իսկ տաքսի ավտոմեքենայի զննությամբ առգրավված արյան հետքերի խծուծները` ոչնչացնել:
Հովհան Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:





ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ