ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0007/01/13
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

03 հուլիսի 2013թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`

մեղադրող` Լ.Մանուկյանի
պաշտպան` Ա.Ջուվանովայի
ամբաստանյալ` Հ.Բաբայանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի և պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հովիկ Լևոնի Բաբայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 09108012 քրեական գործը հարուցվել է 01.08.2012թ. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով և նույն որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
2. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Ա.Հայրապետյանի 2012թ. օգոստոսի 14-ի որոշմամբ թիվ 09108012 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
3. Նախաքննության մարմնի 14.11.2012թ. որոշմամբ թիվ 09108012 քրեական գործն ուղարկվել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազին` Մաշտոցի քննչական բաժին ուղարկելու հարցը լուծելու համար:
4. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Գ.Երեմյանի կողմից 26.11.2012թ. թիվ 09108012 քրեական գործը նախաքննությունը շարունակելու համար ուղարկվել է ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժին:
5. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Ա.Հայրապետյանի 2012թ. դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ Հ.Բաբայանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
6. 28.12.2012թ. Հ.Բաբայանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
7. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանի 2013թ. հունվարի 10-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովիկ Լևոնի Բաբայանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 24.01.2013թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
8. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի դատավճռով Հ.Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենգսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հունիսի 02-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` 1 տարի 7 ամիս 10 օրից, մասնակիորեն գումարվել է 1/մեկ/ տարի Հովիկ Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով:
9. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 10.04.2013թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Բաբայանը, իսկ 15.04.2013թ.` պաշտպան Ա.Ալիխանյանը:
10. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 29.04.2013թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի և պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովիկ Լևոնի Բաբայանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2013թ. մարտի 14-ին:

Գործի փաստական հանգամանքները.
11. Հովիկ Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ 2011թ. ամռան ամիսներին լազերային տպիչ սարքով կեղծել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրության տպագիր գրառումները և ՀՀ զինանշանը, իսկ համակարգչին կից գունավոր շիթային տպիչ սարքով կեղծել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ 1366/02/11 որոշումը ամբողջությամբ, որը Վահագն Հակոբյանի միջոցով փոխանցել է Կարեն Վոլոդիայի Սրապիոնյանին, իսկ վերջինս էլ առանց իմանալու, որ վերը նշված գրությունն ու որոշումը կեղծ են, իր դիմումի հետ միասին 18.07.2012թ, ներկայացրել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
12. Ամբաստանյալ Հ.Բաբայանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ինքն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, քանզի ինքը չի կեղծել վերոգրյալ և ոչ մի փաստաթուղթ և չի փոխանցել Վ.Հակոբյանին այն պարզ պատճառաբանությամբ, քանի որ ինքը 2011թ. հոկտեմբերի 24-ից գտնվել է կալանքի տակ մեկ այլ քրեական գործով ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում, որն ապացուցվում է ինչպես իր վերաբերյալ ՀՀ ԿԱ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված դատվածության վերաբերյալ պահանջագրով, այնպես էլ ՀՀ Արդարադատության նախարարության <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ պետի կողմից տրված տեղեկանքով:
Վերոգրյալով, իր անմեղությունն ապացուցվում է նաև քրեական գործով վկա ներգրավված Կ.Սրապիոնյանի ցուցմունքով առ այն, որ ինքը 2011թ. օգոստոսի վերջին` ավելի կոնկրետ օգոստոսի 26-ին, մեկնելով Հայաստանի Հանրապետությունից ՌԴ, որտեղ նա բնակվում է, մի քանի ամիս անց զանգահարել է Վ.Հակոբյանին տեղեկանալու, թե ինչ փուլում է գտնվում իր կողմից միակ ժառանգորդ ճանաչվելու գործը, իսկ Վ.Հակոբյանն իրեն պատասխանել է, թե կհետաքրքրվի և կզանգի, կտեղեկացնի, որից հետո մի քանի օր անց Վ.Հակոբյանը զանգահարելով Կ.Սրապիոնյանին ՌԴ, հայտնել է, թե փաստաթուղթը պատրաստ է:
Ի դեպ, նախաքննական մարմինը դատակոչի ենթական անձանց ցուցակում չի ներառել Կ.Սրապիոնյանին:
Բացի այդ, նման ցուցմունք է տվել քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Վ.Հակոբյանը, մասնավորապես վերջինս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. աշնանը ինքը նրան է փոխանցել Կ.Սրապիոնյանի վերաբերյալ վերոգրյալ փաստաթղթերը, որոնց կեղծ լինելու հանգամանքը նա իմացել է միայն հետո` ոստիկանությունում և անակնկալի է եկել այն փաստի վերաբերյալ, որ այդ փաստաթղթում` իր խոսքերով որոշման վրա պետք է դրված լինի թվով 2-րդ կնիքը:
Նախ ինքը իրավաբան է, իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, ունի քննչական աշխատանքի փորձ և շատ լավ գիտի, որ իրավունք վերապահող դատական ակտը կոչվում է վճիռ, այլ ոչ թե որոշում, և նաև շատ լավ գիտի, որ օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո , որը տեղի է ունենում դատական ակտը` վճիռը կայացնելուց մեկ ամիս հետո, եթե այդ ակտը չի բողոքարկվել վերադաս դատարանին, դատական ակտը կայացրած դատավորն այն վավերացնում է իր անձնական կնիքով` երկրորդ կնիքով, և համապատասխան գրառում է կատարում այն մասին, որ տվյալ դատական ակտը` վճիռը, մտել է օրինական ուժի մեջ, նշելով ամիսը, ամսաթիվը և տարեթիվը:
Դատավարության ընթացքում իր կողմից միջնորդություն կատարվեց նշանակել դատաձեռագրաբանական փորձաքննություն, իրենից և Վ.Հակոբյանից վերցնել ձեռագրի նմուշներ պարզելու համար, թե ում կողմից է կատարվել ձեռագիր առկա նմուշները, քանի որ ինքը վստահ է, որ այդ փաստաթղթերը կեղծվել են Վ.Հակոբյանի կողմից, ի դեպ, որի հետ ինքը գտնվում է թշնամական հարաբերությունների մեջ, սակայն դատարանը մերժել է վերոգրյալ միջնորդությունը:
Բացի այդ, Վ.Հակոբյանը, ով ներկա չէր գտնվում դատական նիստին, ով ի դեպ և այն ժամանակ, և ներկայումս գտնվում է Հայաստանի Հանրապետությունում և չի բացակայել ՀՀ տարածքից, դատարանին գցելով թյուրիմացութան մեջ, իրականությանը չհամապատասխանող դիմում էր ներկայացրել դատարան առ այն, որ նա բացակայում է ՀՀ-ից, իսկ դատարանը ոչ մի միջոց չի ձեռնարկել Վ.Հակոբյանի գտնվելու վայրը պարզելու ուղղությամբ, վերջինիս գտնվելու վայրի ճշտման մասին իր միջնորդությունը կրկին մերժվել է:
Բացի այդ, դատական նիստի ընթացքում նիստը նախագահող դատավորը պարբերաբար հնչեցնում էր հարցեր և պարզաբանումներ պահանջում գործից անտեղյակ` տվյալ քրեական գործին ոչ ծանոթ մարդու ձևով, որի հետևանքով դատարանը կայացրել է անօրինական մեղադրական ակտ` վճիռ:
Ուշադրություն դարձնելով կեղծված փաստաթղթերին, միանգամից պարզ է դառնում այն, որ ինքը չէր կարող դրանք կեղծած լինել, քանի որ դրանցից մեկը, այն է` թիվ 8566/1/ գրությունը թվագրված է 02.11.2011թ., և ինքն այդ ժամանակ գտնվել է ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում:
13. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ համապատասխան օրենսդրությամբ և իր իրավունքներով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի թիվ ԵԱՔԴ/0007/01/13 քրեական գործով կայացրած Հովիկ Լևոնի Բաբայանին մեղավոր ճանաչելու մասին վճիռը և արդարացնել:
14. Ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի պաշտպան Ա.Ալիխանյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մկրտչյան, գործ թիվ ԵԱՔԴ/0007/01/13/ 14.03.2013 թվականի դատավճիռը և դրա պատճառաբանություններն անհիմն են, չեն բխում ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, <<Մարդու իրավունքների ու հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի պահանջներից, Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումներից և դատական ստուգման արդյունքում ենթակա բեկանման` հետևյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոք բերելու համար հիմք են դատական սխալները, նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։ Հովիկ Լևոնի Բաբայանը հանրորեն վտանգավոր որևէ արարք չի կատարել, հետևաբար տրվել է սխալ քրեաիրավական գնահատական, առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրվել են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութեր և նախատեսված արարքում չի հաստատվել գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությունը, որով կհիմնավորվի Հ.Բաբայանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած հանցագործություն պարունակող հատկանիշները, և իր պաշտպանյալի գործողություններում այդ հոդվածի հանցակազմը չկա։
Գտնում է, որ քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն Հ.Բաբայանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար /տես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդված, 18 հոդվածի 1-ին մաս/։
Ըստ մեղադրանքի և դատարանի կողմից հաստատված է համարվել, որ 2011թ. ամռան ամիսներին տեղի է ունեցել դեպքը, որն իրականությանը չի համապատասխանում։
Դեպքն իրականում ըստ գործով վկաների ցուցմունքների և գործում առկա փաստաթղթերի տեղի է ունեցել 2011թ. նոյեմբերի սկզբից մինչև նոյեմբեր ամսվա կեսին։
Քրեական գործում առկա Կ.Սրապիոնյանի ժառանգությունը ճանաչելու մասին դիմումի /գ.թ. 25/ համաձայն` այն ներկայացվել է 21.07.2011թ., ըստ իր բացատրության /գ. թ. 11-13/ և ցուցմունքի /գ. թ. 16-19/ մեկ շաբաթ անց փոստային առաքմամբ իրեն են վերադարձրել իր դիմումը կից փաստաթղթերով, այսինքն մեկ շաբաթ անցը 28.07.2011թ. է հուլիսի վերջը։
Քրեական գործում առկա Վահագն Հակոբյանի ցուցմունքի /գ. թ. 12-15/ 2011թ. օգոստոս ամսվա կեսերին ինքը, Հ.Բաբայանը և Կ.Սրապիոնյանը պայմանավորվել են հանդիպել և հանդիպել են։ Կ.Սրապիոնյանը մեկնել է Վլադիկավկազ, երկուսուկես ամիս անց զանգահարել է և հետաքրքրվել, մի երկու օր անց Վահագն Հակոբյանից իմացել է, որ փաստաբանը որոշումը բերել է գ. թ. 11-ից 19-ը/ բացի այդ, համաձայն կեղծված Երևան քւսդաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրության, Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/11 որոշումը պետք է ուղարկված լինի 02.11.2011թ.-ից հետո, այս գործում առկա բոլոր փաստերը հիմնավորում են այն, որ փաստաթղթերի կեղծումն ու իրացումը տեղի են ունեցել 2011թ. ոչ թե ամռանը, որը բացառվում է վերը նշված փաստերով, այլ 2011թ. նոյեմբերի սկզբից մինչև նոյեմբերի կեսին։ Մեղադրող Ն.Աշրաֆյանը՝ մեղադրական եզրակացությունում, իսկ դատարանը` դատավճռում նշել են, որ փաստաթղթերի կեղծումն ու իրացումը տեղի են ունեցել 2011թ. ամռանը, որը միանշանակ բացառվում է վերը նշված փաստերով: Դատարանում դատական վիճաբանությունների փուլում այս փաստերի մասին իրենց կողմից ներկայացվել են, սակայն դատարանը դատավճռի մեջ որևէ նշում այդ մասին չի կատարել, միայն գրել է` <<Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովիկ Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նշել, որ դեպքի հետ որևէ առնչություն չունի, փաստաթուղթ կամ որոշում չի կեղծել>> հետևաբար որևէ պատճառաբանություն չի ներկայացրել, ստացվում է, որ դատարանը մեղադրական եզրակացությունը անկասկած, դակող-հաստատող մարմին է։ Եվրոպական դատարանն իր նախադեպային որոշումը հանգում է եզրակացության, որ եթե վերոհիշյալ պահանջները չեն կատարվում, ապա դատական վերահսկողության գործընթացը <<ոչ այլ ինչ է, քան դակելու գործընթաց>> /տե՛ս Նիկոլովայի գործով վճիռը, կետ 55/։
Հ.Բաբայանն այդ հանցագործության կատարման ժամանակ 24.10.2011թ.-ից մինչև 09.06.2012թ. գտնվել կալանքի տակ /տես Հ.Բաբայանի դատվածության վերաբերյալ 26.12.2012թ. տեղեկատվական կենտրոնի գրությունը/ և գտնվելով անազատության մեջ ուղղակի ֆիզիկապես չէր կարող կատարել վերը նշված հանցագործությունը` փաստաթղթերի կեղծումը, իրացումը, դա ուղղակի բացառվում է և տրամաբանության ոչ մի կանոնի մեջ չի տեղավորվում:
Իր պաշտպանյալն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ ոչ թե կասկածներ կան, որ վերը նշված հանցանքը կատարել է գործով վկա Վ.Հակոբյանը, այլ ինքը վստահ է, որ հենց Վ.Հակոբյանն է կեղծել, փորձել իրացնել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/11 որոշումը։
Միջնորդել են նշանակել դատաձեռագրաբանական փորձաքննություն, որպեսզի պարզվի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրության վրա առկա <<8566/1/>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը՝ գնդիկավոր գրիչով Հովիկ Բաբայանի կողմից է գրված, թե վկա Վ.Հակոբյանի կողմից, թե այլ անձի կողմից. Հ.Բաբայանը հայտնել է, որ ինքը ձեռագրի ազատ նմուշներ կտրամադրի և վստահ է, որ վկա Վ.Հակոբյանի ձեռագիրն է դա, քանի որ նախաքննության ժամանակ վերջինս հեռախոսի համարներ է ձեռագիր գրել, այդ թվերի գրելաձևը հստակ համընկնում է գրության վրա առկա <<8566/1/>> ձեռագիր գրառման թվերին։ Դատարանը կրկին առանց որևէ պատճառաբանության մերժել է միջնորդությունը, կարծիք է կազմվում, թե դատարանն առանձնակի ցանկություն էլ չի ունեցել պարզելու իր պաշտպանյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը։
Գործում առկա են երկու շահագրգռված վկաների ցուցմունքներ. վկաներ Վ.Հակոբյանի և Սուսաննա Արմենակյանի ցուցմունքները, ովքեր որդի և դուստր են, ընդ որում, նրանց ցուցմունքներում էլ էական հակասություններ կան։ Վկա Վ.Հակոբյանն իր ցուցմունքում /գ.թ. 16-19/ նշում է, որ <<երկու ամիս անց հետաքրքրվեցի Հովիկից Կարենի գործերից, Հովիկը երկու օր անց զանգեց ինձ, հաևդիպեցինք Ն.Զարյան փողոցում, ինձ տվեց մի որոշում կից գրության հետ ...>>, իսկ վկա Սուսաննա Արմենակյանն իր ցուցմունքում /գ. թ. 67-69/ <<Այդ օրր տանը ես և որդիս էինք, երբ Հովիկը եկավ զրուցեց որդուս հետ և տալով նրան այդ փաստաթուղթը հեռացավ>>: Այսինքն, վկա Վ.Հակոբյանն իր ցուցմունքում նշում է Ն.Զարյան փողոցում է ինձ որոշումը տվել, իսկ վկա Սուսաննա Արմենակյանն իր ցուցմունքում նշում է տանն է տվել, այսինքն քննիչը կեղծ վկա է ստեղծել Սուսաննա Արմենակյանին, որպեսզի բացի շինծու վկա Վահագն Հակոբյանից երկրորդ շինծու վկա էլ լինի, մոռանալով այս էական հակասությունների մասին:
Վկա Սուսաննա Արմենակյանի և իր պաշտպանյալի առերես հարցաքննության ժամանակ իր պաշտպանյալի հարցադրումներից ուղղված վկա Ս.Արմենակյանին պարզվել է, որ նա ինքն իր իսկ ցուցմունքներին հակասում է և որպեսզի խուսափի` պատճառաբանել է, որ իբրև լավ չի հիշում, այս պարագայում դատարանն ինչպես է նրա ցուցմունքը հետազոտել, արժանահավատ ճանաչել, ապա` գնահատել:
Միջնորդել են գործով վկա Վ.Հակոբյանին բերման ենթարկել դատարան, աոաջին անգամ բավարարվել է, սակայն բերման չի ենթարկվել, սակայն երկրորդ անգամ դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության մերժել է միջնորդությունը, այդպիսով չի ցանկացել նրա նախաքննական ցուցմունքի իրավացիության համապատասխանելիությունը դատարանում վկային հարցաքննելու միջոցով հետազոտի, այսինքն բազմակողմանի, լրիվ, հետևաբար` օբյեկտիվ քննություն չի կատարել:
Իր պաշտպանյալը բարձրագույն կրթություն ունի, աշխատել է որպես քննիչ և հետևաբար որոշումը վճռից կարող է տարբերել, կամ գիտի, որ վճիռը կազմված է նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից, կամ այն, որ վճիռը մեկ ամիս հետո եթե չի բողոքարկվում, ապա հաստատվում է երկրորդ կնիքով… Իսկ վկա Վ.Հակոբյանն այդ մասին չգիտեր, քանի որ նա իր ցուցմունքներում անընդհատ նշել է որոշում, այլ ոչ թե վճիռ, եթե ուսումնասիրվի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/11 որոշումը, ապա կերևա, որ պատճառաբանությունը ընդհանրապես գրված չի և նախորդ միտքը կիսատ է գրված, բացի այդ անակնկալի է եկել, երբ Կարեն Սրապիոնյանը հայտնել է /գ. թ. 16-19/ վկա Վ.Հակոբյանին, որ <<նոտարական գրասենյակում պահանջել են երկրորդ կնիքով հաստատված փաստաթուղթ, Վ.Հակոբյանը զարմացել է, հայտնելով, որ երկրորդ կնիքի մասին Հովիկը ոչինչ չի ասել, ավելացնելով, որ ասել է, որ ամբողջ գործն արված է>>, այսինքն վկա Վ.Հակոբյանն անակնկալի է եկել և մտածել է, որ նոտարում ոչինչ չեն պահանջի այլևս և իր կեղծիքները ջրի երես դուրս չեն գա։ Միանշանակ պարզ է դառնում, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/11 որոշումը կեղծվել է ոչ իրավաբանի. կիսագրագետ անձի կողմից և դա գործով վկա Վ.Հակոբյանն է։
Ինչպես մեղադրողները դատարանում հնչեցված վերը նշված կարևոր փաստերի, առարկությունների և միջնորդությունների վրա ուշադրություն չդարձրեցին կամ հակառակ որևէ փաստարկ չկարողացան ներկայացնել, այնպես էլ դատարանն իր դատավճռում ոչ միայն պատճառաբանություն չներկայացրեց, այլ նույնիսկ որևէ բան այդ մասին չի էլ գրել միայն գրել է <<Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովիկ Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նշել է, որ դեպքի հետ որևէ առնչություն չունի, փաստաթուղթ կամ որոշում չի կեղծել>>: Կարծես իր պաշտպանյալը միայն դա է ասել և ցուցմունք չի տվել, իսկ ինքը նիստին ներկա չի եղել, կամ էլ ներկա լինելով ոչինչ չի խոսել:
Առաջին ատայանի դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության և թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու դեպքում, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա. Հ.Բաբայանի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները վերջինիս օգտին մեկնաբանելով, չէր կարող գալ այն եզրահանգման, որ Հ.Բաբայանը կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք:
Այսպես, գտնում է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը չհիմնավորվեց դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով, ավելին, դրանցով հերքվեցին վերջինիս դեմ հարուցված մեղադրանքը. Ակնհայտ են բոլոր այն թերությունները, որոնք թույլ էին տրվել քրեական գործով նախաքննության ինչպես նաև դատաքննության ընթացքում։ Վերլուծելով Հ.Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված արարքները հիմնավորված չեն, բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել` Հ.Բաբայանին դրա կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու համար, որի պատճառով նա պետք է արդարացվի:
Ամբաստանյալ Հ.Բաբայանին մեղսագրվող արարքը չի հիմնավորվել որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչած և քրեական գործին կցված կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրությամբ, ինչպես նաև 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ 1366/02/11 որոշմամբ, դրանցով հիմնավորվում է միայն այն, որ այլ փաստաթղթերը կեղծված են, բայց թե ու՞մ կողմից, հայտնի չէ։
Վերը նշված դատավարական նորմի խախտմամբ ձեոք բերված բոլոր ապացույցները, որոնց դեմ աոարկում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց չեն կարող օգտագործվել:
Հ.Բաբայանը /ծնված 25.04.1975թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, հաշվառված Արմավիրի մարզ, գյուղ Գետաշեն, բնակվող՝ ք.Երևան, Տիգրան Մեծ 36 շենք, բնակարան 17, վատառողջ է, տառապում է սիրտ-անոթային համակարգի հիվանդություններով, ունի բազմաթիվ առողջական այլ խնդիրներ, որոնց մասին փաստաթղթերը գործին կցված են, խնամքին ունի մեկ մանկահասակ երեխա։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
15. Ելնելով վերոգրյալից, հիմք ընդունելով վերը նշված նյութական ու դատավարական իրավական նորմերը, վերը նշված նյութական ու դատավարական իրավական նորմերը, վերը նշված նախադեպային որոշումը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 376.1 հոդվածի 1-ին կետով, 377-րդ, 378-րդ հոդվածներով, 379-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 380-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 381-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով, 383-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 385-րդ, 386-րդ հոդվածներով, 390-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է սույն վերաքննիչ բողոքն րնդունել վարույթ, դատական ստուգման արդյունքում ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը, բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի, նախագահությամբ դատավոր Ա.Մկրտչյան, գործ թիվ ԵԱՔԴ/0007/01/13/ 14.03.201 թվականի դատավճիռը դադարեցնել ՀՀ քրեական ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում Հ.Բաբայանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը: Նշում է նաև, որ միաժամանակ, եթե վերաքննիչ բողոքն ամբողջությամբ չբավարարվի, ապա խնդրում է այն մասնակի բավարարել և Հ.Բաբայանի նկատմամբ կիրառել որպես պատժատեսակ տուգանք:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, իսկ դատավճիռը ամբողջությամբ բեկանելու և ամբաստանյալին արդարացնելու, ինչպես նաև պատիժը մեղմացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
16. Ամբաստանյալ Հ.Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է, իսկ վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանությունները հերքվել են քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատական քննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Վկա Վահագն Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հուլիս ամսին իր ընկեր Արման Հակոբյանից և Կարեն Սրապիոնյանից տեղեկացել է, որ վերջինս ցանկանում է իր տան ժառանգության հարցը լուծել և ցանկանում է փաստաբան վարձել, և դիմել է իր օգնությանը: Այդ կապակցությամբ ինքը դիմել է Հովիկ Բաբայանին և պայմանավորվել են մեկ-երկու օրից հանդիպել: 2011թ. օգոստոս ամսվա կեսերին, ինքը, Ա.Հակոբյանը և Կ.Սրապիոնյանը, երբ գտնվում էին Ա.Հակոբյանի տանը, իրեն է զանգահարել Հ.Բաբայանը և պայմանավորվել են հանդիպել հենց նշված տանը` Վարշավյան 22 հասցեում: Երբ Հ.Բաբայանը եկել է, նա եղել է զինվորական համազգեստով` փոխգնդապետի ուսադիրներով և ներկայացել է որպես Մեհրաբի զորամասի իրավաբան, միաժամանակ նաև փաստաբան` ասելով որ համատեղում է երկու աշխատանքները, սակայն փաստաբանի արտոնագիր ցույց չի տվել: Զրույցի ընթացքում Կ.Սրապիոնյանը Հ.Բաբայանին է ներկայացրել իր խնդիրները, իսկ վերջինս էլ ասել է, թե կարող է օգնել և իր մատուցած ծառայությունների դիմաց առձեռն Կ.Սրապիոնյանից հենց այդ պահին պահանջել և ստացել է 300 ԱՄՆ դոլար: Կ.Սրապիոնյանը նրան ասել է, որ գնալու է Վլադիկավկազ, և երբ որոշումը պատրաստ լինի հանձնի իրեն: Պայմանավորվածությունից հետո Հ.Բաբայանը Կ.Սրապիոնյանից վերցնելով փաստաթղթերը, հեռացել է:
Դրանից մոտ երկու ամիս անց ինքը զանգահարել է Հ.Բաբայանին, հարցրել պատրաստ է արդյոք որոշումը, թե ոչ, Հ.Բաբայանը պատասխանել է, որ պատրաստ է: Մի քանի օր անց իրենց` Ն.Զարյան 69 տուն է եկել, և իր մոր ներկայությամբ իրեն տվել մի որոշում` կից գրությամբ, ասելով, որ դա դատարանի օրինական որոշումն է: Նշված որոշումն ինքը տարել է Ա.Հակոբյանենց տուն:
Վ.Հակոբյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ Հ.Բաբայանի կողմից իրեն տված որոշումն ու գրությունը կեղծ են եղել, և այդ մասին իմացել է հետագայում` նախաքննության ընթացքում:
Վկան իր ցուցմունքը նախաքննության ընթացքում պնդել է նաև Հ.Բաբայանի հետ կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ:
Վկա Սուսաննա Արմենակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. ամռանը, կոնկրետ օրը չի հիշում, իրենց` Ն.Զարյան 69 տուն է եկել Հ.Բաբայանը և որդուն` Վ.Հակոբյանին է փոխանցել ինչ-որ փաստաթուղթ, որը հետագայում իմացել է, որ այն դատարանի որոշում է: Հ.Բաբայանը որդուն է փոխանցել նշված որոշումը, որից հետո հեռացել է: Հետագայում իմացել է, որ այդ փաստաթուղթը Կարենի ծնողների ժառանգությունը ճանաչելու մասին դատարանի որոշում է եղել:
Ս.Արմենակյանը նշել է նաև, որ այդ օրը, երբ Հ.Բաբայանը եկել է իրենց տուն, եղել է զինվորական համազգեստով:
Դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ 37471201 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրության տպագիր գրառումները և ՀՀ զինանշանը կատարվել են լազերային տպիչ սարքով, իսկ ՙ8566/1/՚ ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը` գնդիկավոր գրիչով:
Փորձաքննությանը տրամադրված Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանից ստացված 23.09.2011թ թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/11 որոշումն ամբողջությամբ /և տպագիր գրառումները, և ՀՀ զինշանը, և կլոր կնիքի դրոշմը, և դրա հատվածում առկա ստորագրությունը/ կատարվել են համակարգչին կից գունավոր շիթային տպիչ սարքով>>:
Այլ փաստաթուղթ ճանաչած և քրեական գործին կցված` կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրությամբ, 23.09.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ 1366/02/11 որոշմամբ, ինչպես նաև թիվ ԵԱՔԴ/1366/02/2011 քաղաքացիական գործով:
17. Վկա Վ.Հակոբյանը առաջին ատյանի, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարաններում չի հարցաքննվել մշտական բնակության վայրից բացակայելու պատճառով: ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերի հրամանատար Ա.Աբրահամյանի 20.05.2013թ. N 5/3-263 գրությամբ Վերաքննիչ դատարանին հայտնվել է, որ ըստ << սահմանային էկեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական /ՍԷԿՏ/ համակարգի ՀՀ քաղաքացի` Վահագն Վարդանի Հակոբյանը /17.09.1986թ.ծ., անձ. AF0752061/ <<Բագրատաշեն>> անցման կետով ս.թ. մարտի 07-ին ժամը 19:17-ին մեկնել է ՀՀ-ից>>:
Առաջին ատյանի դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հրապարակվել և հետազոտվել են վկա Վահագն Վարդանի Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում` 01.08.2012թ. տված ցուցմունքը, նրա և Հովիկ Բաբայանի միջև 03.12.2012թ. կատարված առերես հարցաքննության արձանագրությունը և իրավաչափ կերպով դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում:
18. Ինչ վերաբերում է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.11.2011թ. թիվ Ե-8566/1/ գրության վրա առկա <<8566/1/>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը կատարողին պարզելու նպատակով դատաձեռագրաբանական փորձաքննություն նշանակելու մասին միջնորդությանը, ապա այն հիմնավորված կերպով մերժվել է, քանի որ դրանով պարզման ենթակա հանգամանքները դուրս են եղել Հ.Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից:
19. Հիմնավորված չեն նաև վերաքննիչ բողոքներում առկա այն պատճառաբանությունները, թե Հ.Բաբայանը 2011թ. հոկտեմբերի 24-ից մեկ այլ գործով գտնվելով կալանքի տակ` չէր կարող կեղծել առաջին ատյանի դատարանի 23.09.2011թ. որոշումը և 02.11.2011թ. թվագրված կից գրությունը: Գործով ձեռք բերված ապացույցների համաձայն` վերոնշյալ փաստաթղթերը Հ.Բաբայանի կողմից կեղծվել են մինչև կալանավորվելը:
20. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բավարարման ենթակա չէ նաև պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում առկա խնդրանքը` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու առումով:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքեր դիտելով սիրտ-անոթային հիվանդություններով տառապելը, խնամքին մեկ մանկահասակ երեխա ունենալը, հանցագործությունների ռեցիդիվի առկայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ հիմնավորված կերպով պատիժ է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` չի կարող պակաս լինել վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետը երկու տարի է/:
22. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի և պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, իսկ դատավճիռը ամբողջությամբ բեկանելու և ամբաստանյալին արդարացնելու, ինչպես նաև պատիժը մեղմացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Հ.Բաբայանի և պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հովիկ Լևոնի Բաբայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ