Գործ հ. ԵԱՔԴ/0157/01/12


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

25 հունվարի 2013թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱՂԱՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԴԱՎԹՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Տիգրան Էդվարդի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Կարեն Յուրիկի Շահբազյանին պատկանող <<Մերսեդես S-320>> մոդելի ավտոմեքենան խարդախությամբ հափշտակելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 01.08.2012թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է թիվ 09108112 քրեական գործը:
16.08.2012թ.-ին Տիգրան Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
18.08.2012թ.-ին Տիգրան Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրը մեղադրյալ Տիգրան Հովհաննիսյանը քրեական վարույթ իրականացնող մարմնի մեկ այլ որոշմամբ ազատվել է արգելանքից և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
13.11.2012.թ-ին քրեական գործը ըստ մեղադրանքի Տիգրան Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ուղարկվել է Երևանի Քանաքեռ և Արաբկիր-Զեյթուն ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Քանաքեռ և Արաբկիր-Զեյթուն ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.12.2012թ. դատավճռով ամբաստանյալ Տիգրան Էդուարդի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետվ` առանց գույքի բռնագրավման:
Ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցել է մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` Տ. Հովհաննիսյանի 16.08.2012թ.-ից մինչև 18.08.2012թ.-ը ձերբակալված լինելու 2 /երկու/ օր ժամանակը և թողնվել է կրելու ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 /քսանութ/ օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանել է փորձաշրջան 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Տիգրան Հովհաննիսյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին, որի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում նրան հաշվառման վերցնելու պահից:
Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Հիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Աղայանը:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 13.12.2012թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2.Գործի փաստական հանգամանքները

Ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա խարդախությամբ, առանձնապես խոշոր չափերի ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2012թ. հուլիսի 13-ին չարաշահելով Հրանտ Բաղդասարյանի վստահությունը, վերջինից Կարեն Շահբազյանին պատկանող 5.891.028 ՀՀ դրամին համարժեք 14.300 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ <<Մերսեդես S-320>> մոդելի 26 PP 222 պետհամարանիշի ավտոմեքենան գնելու պատրվակով, Հրանտ Բաղդասարյանից խաբեությամբ վերցրել է նշված ավտոմեքենան, որի գումարից 5.000 ԱՄՆ դոլարը պարտավորվել է վճարել 2012թ. հուլիսի 17-ին, սակայն նշված օրը այդ ավտոմեքենան առանց փաստաթղթային ձևակերպման 4.114.800 ՀՀ դրամին համարժեք 10.000 ԱՄՆ դոլարով խաբեությամբ վաճառել է Վարդան Վասիլի Գյուլնազարյանին, իսկ Հ.Բաղդասարյանին որևէ գումար չի տվել և խարդախությամբ տիրացել ստացված ամբողջ գումարին` Վ.Գյուլնազարյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի հասնող գույքային վնաս:


3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 13-ի դատավճիռով դատարանի նշանակված պատիժն ակնհայտ մեղմ է և կատարած հանցանքին անհամաչափ, այն չի համապատասխանում կատարած հանցանքի վտանգավորության բնույթին և ծանրությանը ու ենթակա է բեկանման պատժի մասով հետևյալ պատճառաբանություններով.
Հաշվի առնելով Տիգրան Հովհաննիսյանին մեղսագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, որպես վտանգավորությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դիտելով նախկինում դատապարտված չլինելը, խնամքին մանկահասակ երեխա ունենալը, այն որ նա ամբողջությամբ վերականգնել է Վ.Գյուլնազարյանին պատճառված գույքային վնասը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և նկատի ունենալով, որ պատժի նպատակն է` պատժի ենթարկված անձի ուղղվելը և սոցիալական արդարության վերականգնումը, մեղադրողը միջնորդել է Տ.Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար և դատապարտել ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը դատավճռում պատճառաբանել է, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված է արատավորված չի եղել, հաշվառման վայրի հարևանների կողմից բնութագրվում է դրականորեն, ինչպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտել է յան, որ նրա խնամքի տակ է գտնվում մեկ մանկահասակ երեխա, ինչպես նաև այն, որ Տ.Հովհաննիսյանը ամբողջությամբ հատուցել է տուժողին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը: Ըստ բողոքաբերի` համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, դատարանը հաշվի չի առել հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, տարածվածությունը և բնույթը, այն որ Տ.Հովհաննիսյանի կատարած արարքը դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին և վնասի վերականգման փաստը չի նվազեցնում նշված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն չի կարող ուղղակի վկայել անձի ուղղման հանգամանքի մասին: Դատարանը նաև հաշվի չի առել այն, որ ամբաստանյալը չի աշխատել և չի զբաղվել հանրօգուտ գործունեությամբ, ինչը նրան կարևոր բնութագրող հանգամանք է:
Դատախազ Ա.Աղայանը գտնում է նաև, որ դատարանը հաշվի չի առել այն, որ վնասը վերականգնվել է ոչ թե ամբաստանյալի, այլ նրա մոր կողմից և կատարվել է հարկադրաբար, այսինքն` քրեական հետապնդումը սկսելու հետո, ինչը վկայում է, որ Տ.Հովհաննիսյանի ուղղումն հնարավոր չէ պատիճը պայմանականորեն չկիրառելու պայմաններում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 379-րդ, 395-րդ,397-րդ հոդվածներով խնդրում է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 13-ին կայացրած դատավճիռը մասմաբ բեկանել` պատժի մասով և Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ սահմանել պատիժ` ազատազրկում 4 տարի ժամկետով:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սուրեն Ղարիբյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, հետևյալ պատճառաբանությունով.
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել, հաշվառման վայրի հարևանների կողմից բնութագրվում է դրականորեն` բնութագիրը հաստատվել է Լենինգրադյան 48/1 համատիրության կնիքով:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտել է այն, որ նրա խնամքի տակ է գտնվում մանկահասակ 1 երեխան /ծնված 08.11.2011թ.-ին/, ինչպես նաև այն, որ Տ.Հովհաննիսյանն ամբողջությամբ հատուցել է տուժողին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ /մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ թիվ ՎԲ-192/07 քրեական գործով, հաշվի առնելով հանցավորի անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այն, որ գործի տվյալներով հիմնավորված է, որ Թ.Տեր-Գրիգորյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, վատառողջ է, հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ վերականգնել է, ինչն էականորեն նվազեցնում է հանցագործության հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգել է հետևության, որ դատապարտյալ Թ.Տեր-Գրիգորյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով տվյալ գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Տվյալ դեպքում դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի և միաժամանակ հաշվի առնելով հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները /դրականորեն բնութագրվելը, նախկինում դատված ու արատավորված չլինելը, խնամքին մանկահասակ երեխա ունենալը, ամբողջությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցելը/, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու պայմաններում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը:
Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատական է վերկանգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերվում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը միաժամանակ: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերվում են հանցագորությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգմանքներն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ սույն օերնսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնեղ հանգամանք: Պատասախանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին վերաբերող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ, իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգքրի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նշված հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները: Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայամանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժաղին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանը ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով հաշվի առնելով նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, վերջինիս պատասխանատվությունը ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցում հանգելով ճիշտ եզրահանգման, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ և այն խստացման առումով դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման եզրահանգման կապելիս վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի կողմից հանցագործությունը կատարելուց հետո դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես այն, որ գործի ողջ քննության ընթացքում գտնվելով ազատության մեջ վերականգնել է տուժողին պատճառված նյութական վնասը, զերծ է մնացել այլ հակաօրինական արարքներ կատարելուց և չի խոչընդոտել գործի քննությանը:
Վերը նշվածից ելնելով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբաննությունները չեն կարող սույն քրեական գործի շրջանակններում հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը անթույլատրելի ճանաչելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործը քննելիս և լուծելիս դատարանի կողմից կայացվել է գործը ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևանի Քանաքեռ և Արաբկիր-Զեյթուն ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 13-ի դատավճռը քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Տիգրան Էդուարդի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ