ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0150/01/12
նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյան


ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ` Ռ.ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ա.ԿԱՄԱՆՅԱՆԻ
պաշտպաններ` Վ.ՔՈՍՅԱՆԻ
Է.ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ

2013 թվականի հունիսի 04-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Ռուբեն Շամիրի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով, և Անանիա Վարդանի Կամանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի և ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքները.
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Արարատի ՌՈԲ-ի ՕԽ-ի պետ Կ.Մելոյանի 2012թ. մայիսի 05-ի որոշմամբ ժամկետային զինծառայող` շարքային Ռ.Նազարյանի կողմից 2012թ. մայիսի 02-ի ժամը 06:30-ից մինչև 2012թ. մայիսի 03-ի ժամը 01:00-ը` 19 ժամով զորամասն ինքնակամ թողնելու վերաբերյալ նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 107/
2. ՀՀ ՊՆ 8-րդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Վ.Հարությունյանի 2012թ. մայիսի 23-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 91155912 քրեական գործը: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 119/
3. ՀՀ ՊՆ 8-րդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Վ.Հարությունյանի 2012թ. հուլիսի 12-ի որոշմամբ Ռ.Նազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 169-171/
4. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ մեղադրյալ Ռ.Նազարյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 172/
5. Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 13-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ռ.Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով` կալանավորման սկիզբը հաշվելով ձերբակալման պահից: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 178-179/
2012թ. հուլիսի 19-ին Ռ.Նազարյանը հայտնաբերվել է: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 194/
6. ՀՀ ՊՆ 8-րդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Վ.Հարությունյանի 2012թ. հուլիսի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ռ.Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, կրկին մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 205/
7. Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ կրկնակի քննության է առնվել մեղադրյալ Ռ.Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում կիրառելու հարցը, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով` կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2012թ հուլիսի 19-ից: Գրավ կիրառելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը մերժվել է:/քրեական գործ հատոր 1 էջ 221-223/
8. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012թ. հուլիսի 31-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 90271712 քրեական գործը: /քրեական գործ հատոր 1 էջ 37/
9. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012 թվականի օգոստոսի 06-ի որոշմամբ Ա.Կամանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:/քրեական գործ, հատոր 1 էջ 59-61/
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. օգոստոսի 06-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Կամանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով, կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2012թ. օգոստոսի 06-ից: Գրավ կիրառելու մասին պաշտպանական կողմի միջնորդությունը մերժվել է: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 71/
11. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012 թվականի օգոստոսի 10-ի որոշմամբ թիվ 91155912 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և միացվել` թիվ 90271712 քրեական գործին, նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 90271712 համարի տակ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 251/
12. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ Ռ.Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 43-46/
13. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012թ. հոկտեմբերի 08-ի որոշմամբ Ա.Կամանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` նկատի ունենալով, որ Ա.Կամանյանը խաբեության կամ Ա.Ղուկասյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով զգալի չափերով գույքը հափշտակելու, կամ գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակ չի ունեցել: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 11-12/
14. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012թ.. հոկտեմբերի 17-ի որոշմամբ Ռ.Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 32-35/
15. ՀՀ ՊՆ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Վ.Հակոբյանի 2012թ. նոյեմբերի 01-ի որոշմամբ թիվ 90271712 քրեական գործից անջատվել է ոմն Հակոբի, <<Մոսկվիչ>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և Վիկտոր Նազարյանի վերաբերյալ անջատվել է քրեական գործի մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և թիվ 90280212 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 138-145/
16. 2013 թվականի նոյեմբերի 06-ին թիվ 90271712 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն թվականի նոյեմբերի 07-ին: /քրեական գործ, հատոր 4 էջ 1/
17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանի 2012 թվականի նոյեմբերի 08-ի որոշմամբ թիվ 90271712 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի նոյեմբերի 23-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 4 էջ 2, 14/
18. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճռով Ռուբեն Շամիրի Նազարյանը մեղավոր է ճանաչվել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
1-ին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կարգապահական գումարտակում պահելը` երեք ամիս ժամկետով:
2-րդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կարգապահական գումարտակում պահելը` երեք ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում չորս տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում վեց ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Ռուբեն Նազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում չորս տարի 6 ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի հուլիսի 19-ից: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անանիա Վարդանի Կամանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում չորս տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի օգոստոսի 06-ից: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող կպչուն ժապավենը ոչնչացվել է:/քրեական գործ հատոր 4 էջ 104-115/
19. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի պաշտպան Էդ.Աղաջանյանի և ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:

Գործի փաստական հանգամանքները
20. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ռուբեն Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով/երկու դրվագով/ և 317-րդ հոդվածով և մեղադրանք է առաջադրել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ նա` ծառայելով ՀՀ ՊՆ 58831 զորամասում և հանդիսանալով 1-ին գումարտակի 3-րդ վաշտի 1-ին դասակի 3-րդ ջոկի գնդացրորդ, պարտադիր ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, 2012թ. մայիս-հունիս ամիսների ընթացքում առանց հարգելի պատճառների չորս անգամ մինչև երեք օր տևողությամբ ինքնակամ թողել է զորամասը հետևյալ ժամանակահատվածներով` 2012թ. մայիսի 2-ից 3-ը, 2012թ. մայիսի 10-ից 13-ը, 2012թ. մայիսի 13-ից 14-ը և 2012թ. հունիսի 26-ի ժամը 21:30-ից մինչև հունիսի 29-ի ժամը 21:25-ը:
Բացի այդ, 2012թ. հուլիսի 11-ին ժամը 19:00-ին առանց հարգելի պատճառների երեք օրից ավելի տևողությամբ ինքնակամ թողել է զորամասը և 2012թ. հուլիսի 19-ին ժամը 23:50-ին բերման ենթարկվել ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժին:
Դրանից բացի, Ռ.Նազարյանն ինքնակամ թողնելով զորամասը, քաղաքացի Անանիա Վարդանի Կամանյանի և դեռևս անձը չպարզված ոմն Հակոբի հետ նախապես հանցավոր համաձայնության գալով առևանգել են Լիլիա Ժիրայրի Բարսեղյանին, այն է` 2012թ. հուլիսի 18-ին ժամը 12:30-ի սահմաններում Ա.Կամանյանը նախկին կնոջ` Մարգարիտա Վարազդատի Հովհաննիսյանի հետ հարաբերությունները պարզելու նպատակով Երևանի Խանջյան փողոցում գտնվող <<Ժեմչուգ>> բարի մոտ է հրավիրել Մ.Հովհաննիսյանի մտերիմ ընկերուհուն` Լ.Բարսեղյանին, նրա հետ զրուցելով հեռացրել է Լ.Բարսեղյանին որդուց` անչափահաս Նարեկ Արսենի Բարսեղյանից և նրանց տեղափոխած ավտոմեքենայի վարորդից` Սերգեյ Վրեժի Օթարյանից ու Լ.Բարսեղյանին թողնելով միայնակ` հեռացել է: Քիչ անց Լ.Բարսեղյանին են մոտեցել ոմն Հակոբը և Ռ.Նազարյանը, վերջինս յուրացնելով ոստիկանի կոչումը` խաբեությամբ Լ.Բարսեղյանին ներկայացել է որպես ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակից և ներկայացնելով ոստիկանության աշխատակցի վկայական` նրան հրավիրել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին ու նշված բաժին տեղափոխելու պատրվակով Ռ.Նազարյանը և ոմն Հակոբը Լ.Բարսեղյանին խաբեությամբ, հակառակ նրա կամքի, մեկուսացնելով միկրոսոցիալական միջավայրից առևանգել են, <<Մոսկվիչ>> մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել` Երևանի Դավիթ Անհաղթ 5-րդ շենքի 1-ին հարկում գտնվող կիսակառույց տարածք ու պահել այնտեղ:
Մի քանի ժամ անց` ժամը 23:00-ի սահմաններում, նույն վայր է գնացել նաև Ա.Կամանյանը և Լ.Բարսեղյանից պահանջել` հանդիպում կազմակերպել նախկին կնոջ` Մարգարիտա Հովհաննիսյանի հետ: Լ.Բարսեղյանը Մ.Հովհաննիսյանին հրավիրել է Երևանի Խորենացու 26-րդ շենքի բակ, իսկ Ա.Կամանյանը գնացել է նրա հետ հանդիպման, որտեղից էլ բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության կենտրոնականի բաժին: 2012թ. հուլիսի 17-ին ժամը 24:00-ի սահմաններում Ռ.Նազարյանը և ոմն Հակոբը Երևան քաղաքի Դավիթ Անհաղթ 5-րդ շենքի 1-ին հարկում գտնվող կիսակառույց տարածքից թույլ են տվել դուրս գալ Լ.Բարսեղյանին, և վերջինս հեռացել է: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 32-35/
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Անանիա Կամանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ նա` նախապես հանցավոր համաձայնության գալով ՀՀ ՊՆ 58831 զորամասի ժամկետային զինծառայող, շարքային Ռուբեն Շամիրի Նազարյանի և դեռևս անձը չպարզված ոմն Հակոբի հետ, նրանց հետ միասին կատարել է Լիլիա Ժիրայրի Բարսեղյանի առևանգումը, այն է` 2012թ. հուլիսի 17-ին ժամը 12:30-ի սահմաններում նախկին կնոջ` Մարգարիտա Վարազդատի Հովհաննիսյանի հետ հարաբերությունները պարզելու պատրվակով Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գտնվող <<Ժեմչուգ>> բարի մոտ է հրավիրել Լ.Բարսեղյանին, նրա հետ զրուցելով վերջինիս հեռացրել է որդուց` անչափահաս Նարեկ Արսենի Բարսեղյանից և նրանց տեղափոխած ավտոմեքենայի վարորդից` Սերգեյ Վրեժի Օթարյանից ու Լ.Բարսեղյանին թողնելով միայնակ` հեռացել է: Քիչ անց Լ.Բարսեղյանին են մոտեցել ոմն Հակոբը և Ռ.Նազարյանը, վերջինս խաբեությամբ Լ.Բարսեղյանին ներկայացել է որպես ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակից ու նրան հրավիրել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Լ.Բարսեղյանը նրանց հետ ուղևորվել է, սակայն Ռ.Նազարյանը և ոմն Հակոբը Լ.Բարսեղյանին ոստիկանության բաժին տանելու փոխարեն, խաբեությամբ, հակառակ նրա կամքի, մեկուսացնելով միկրոսոցիալական միջավայրից, առևանգել և տեղափոխել են Երևան քաղաքի Դավիթ Անհաղթ 5 շենքի 1-ին հարկում գտնվող կիսակառույց տարածք ու պահել այնտեղ: Մի քանի ժամ անց նույն վայր է գնացել նաև Ա.Կամանյանը և Լ.Բարսեղյանից պահանջել` հանդիպում կազմակերպել նախկին կնոջ` Մարգարիտա Հովհաննիսյանի հետ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 59-61/

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
21. Դիմող` ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը` հայտնել է, որ վերաքննիչ բողոքը բերել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտման հիմքով: Դատավճռով խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին, 2-րդ, 7-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 104-րդ, 107-րդ, 358-րդ հոդվածների և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները:
Առաջին ատյանի դատարանն աղավաղել է տուժողի, վկայի և մեղադրյալների դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Դատավճռի 3-րդ էջում` ապացույցների հետազոտում բաժնում արձանագրել է Ռ.Նազարյանի նախաքննական ցուցմունքները: Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի դատաքննական ցուցմունքները չի ներկայացվել` որպես ապացույց չի վերլուծվել և գնահատվել:
Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Ա.Կամանյանը տեղյակ չի եղել իր կողմից տուժող Ռ. Նազարյանի առևանգելուց, դա արել է իր նախաձեռնությամբ: Ա.Կամանյանի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել և դրա մասին Ա.Կամանյանն իմացել է միայն երեկոյան և նրա գործողությունները ուղղված են եղել Ա.Կամանյանին օգնելու, որպեսզի վերջինս ինքնասպանություն չկատարի:
Տուժող Լ.Բարսեղյանը` իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով որևէ տվյալ չի հայտնել, որով հնարավոր կլիներ մեղադրել Ա.Կամանյանին:
Տուժող Լ.Բարսեղյանը ցուցմունքներ է տվել, որ կատարված հանցագործության մեջ Ա.Կամանյանի մասնակցության վերաբերյալ ոչ մի ապացույց չունի և իր այն կարծիքը, որ Ա.Կամանյանը որևէ մասնակցություն ունի` իր տրամաբանության արդյունքն է: Սա ակնհայտ չփարատված կասկած է, որը պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի:
Վկա Մ.Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ տուժող Լ.Բարսեղյանը զանգահարել և հայտնել է, որ Խանջյան փողոցում հանդիպելու է Ա.Կամանյանի հետ: Որոշ ժամանակ անց` զանգահարել է Լ.Բարսեղյանի տղան` Նարեկը և հայտնել, որ մորը տարել են ոստիկանություն: Ինքն անմիջապես մտածել է, որ Լ.Բարսեղյանի հետ կատարվածը կապված է Ա.Կամանյանի հետ և զանգահարել է Ա.Կամանյանին, խնդրել է բաց թողնել Լ.Բարսեղյանին: Ա.Կամանյանն ասել է, որ տեղյակ չէ, թե Լ.Բարսեղյանը որտեղ է և այդպես մի քանի անգամ, իսկ հետո Ա.Կամանյանն իրեն առաջարկել է հանդիպել, որից հետո խոստացել է թողնել տուժող Լ.Բարսեղյանին: Նույն օրը դիմել է Կենտրոնի ոստիկանություն և ոստիկանությունում գտնվելու ժամանակ տուժող Լ.Բարսեղյանը զանգահարել է ու իրեն հրավիրել` Ա.Կամանյանենց բակ հանդիպման: Ինքը գնացել է հանդիպման, սակայն Լ.Բարսեղյանի փոխարեն հանդիպման է եկել Ա.Կամանյանը, որտեղից էլ ոստիկանները Ա.Կամանյանին բերման են ենթարկել:
Մնացած վկաների` տուժող Լ.Բարսեղյանի որդու` անչափահաս Ն.Բարսեղյանի, դստեր` Ա.Պոդոլսկայի, հարևանի` տաքսու վարորդ Ա.Օթարյանի ցուցմունքները արժանահավատ չեն, քանի որ տրված են շահագրգիռ անձանց կողմից, բացի այդ` այդ անձինք չեն ներկայացել դատարան և ամբաստանյալներին հնարավորություն չի տրվել իրացնել իրենց իրավունքը ու հավասար պայմաններում հարցաքննվել իր դեմ ցուցմունք տված անձանց: Այս վկաները ամբաստանյալների հետ առերես չեն հարցաքննվել: Այս վկաների ցուցմունքները հրապարակվել են դատարանում, քանի որ նրանք չեն ներկայացել դատարան:
Ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները նույնն են, ըստ էության չի հակասել տուժող Լ.Բարսեղյանի, վկա Մ.Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի ցուցմունքներին:
Ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի կողմից կատարված հանցագործությանը մասնակցության վերաբերյալ որոշակի տվյալ է պարունակում միայն վկա Մ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքը, ինչի վերաբերյալ առերես հարցաքննությամբ տված ցուցմունքներով Ա.Կամանյանը հայտնել է, որ իրոք ինքը չի իմացել տուժող Լ.Բարսեղյանի հետ Ռ.Նազարյանի հանդիման մասին: Երբ վկան մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն, ինքը հասկացել է, որ ինչ-որ բան է կատարվել և փորձել է օգտվել առիթից ու հանդիպել վկա Մ.Հովհաննիսյանի հետ: Նրան ասել է, որ եթե ուզում է տեսնել Լ.Բարսեղյանին, ապա պետք է իր հետ հանդիպի: Սակայն ինքը երեկոյան է իմացել կատարվածի մասին:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի միջև կատարված հեռախոսազանգերին, ապա երկուսն էլ չեն ժխտել այդ հանգամանքը և ցուցմունք են տվել, որ փոխադարձ զանգերի ժամանակ Ռ.Նազարյանը Ա.Կամանյանին հորդորել է հիմար քայլեր, այն է` ինքնասպանության փորձեր չանել և ասել է, որ ինքը քայլեր է ձեռնարկել ու մինչև երեկո լավ լուր կհայտնի նրան, իսկ Ա.Կամանյանը անընդհատ զանագահարել է հետաքրքրվել է թե ինչ քայլեր է ձեռնարկել նա և ինչ պետք է հայտնի իրեն:
22. Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 06-ի դատավճիռը Ա.Կամանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու և չորս տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու մասով և փոփոխել` Ա.Կամանյանին արդարացնել, նկատի ունենալով, որ ստորադաս դատարանի կողմիրց հաստատված փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ ու դա բխում է արդարադատության շահերից:
23. 2013թ. մարտի 18-ին ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը ի լրումն լրացուցիչ բողոքի` դիմում է ներկայացրել` հայտնելով, որ մեխանիկական սխալի հետևանքով իր բողոքի տեքստից դուրս է մնացել Ա.Կամանյանին մեղավոր ճանաչելու դեպքում նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան նշանակելու պահանջը: Խնդրել է Ա.Կամանյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:

24. Դիմող` ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի պաշտպան Էդ.Աղաջանյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը` հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում նա իրեն մեղավոր չի ճանաչել` նշելով, որ տուժող Լ.Բարսեղյանին իրականում չի առևանգել, նրան որպես ոստիկանության աշխատակից չի ներկայացրել և ոստիկանի վկայական ցույց չի տվել: Իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճիռը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորված չէ, կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ և 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Ռ.Նազարյանի նկատմամբ կայացված դատավճիռը չի հիմնավորվել գործում եղած մյուս ապացույցներով և կառուցված է միայն մեկ անձի հակասական ցուցմունքների` ենթադրությունների հիման վրա:
Ցուցմունքներում Ռ.Նազարյանը նշել է, որ տեղյակ է, որ ընտանեկան անախորժությունների պատճառով` Ա.Կամանյանի կինը հաճախ թողնելով երեխային հեռացել է տնից, օրերով չի վերադարձել: Ա.Կամանյանը փնտրել է նրան, այդ պատճառով մեկ անգամ ինքնասպանության փորձ է կատարել:
2012 թվականի հուլիսի 17-ին ժամը 11:30-ի սահմաններում Երևանի Խորենացու փողոցում պատահական հանդիպել է Ա.Կամանյանին, նրա ծանոթ Հակոբին և իմացել` որ հերթական վիճաբանությունից հետո` կինը նորից տնից հեռացել է` լքելով երեխային:
Ա.Կամանյանից տեղեկացել է, որ մանկավարժական համալսարանի մոտ հանդիպելու է կնոջ ընկերուհու` Լ.Բարսեղյանի հետ, որտեղ նորից նկատել է Ա.Կամանյանին, ով զրուցել է ինչ որ կնոջ հետ: Ենթադրելով, որ վերջինս հենց Ա.Կամանյանի կնոջ ընկերուհին է, որոշել է հետևել նրանց: Մոտ 5 րոպե իրար հետ զրուցելուց հետո, իրենք բաժանվել են, որոշել է անձամբ զրուցել այդ կնոջ հետ, և եթե հնարավոր է, նրանից ճշտել Ա.Կամանյանի կնոջ գտնվելու վայրը, մոտեցել է նրան և ներկայանացել: Խնդրել է որևէ տեղեկություն հաղորդել նրա կնոջ գտնվելու վայրի մասին: Լ.Բարսեղյանը հայտնել է, որ Մարգարիտայի տեղը չգիտի:
Կասկածելով, որ Լ.Բարսեղյանը գիտի Մարգարիտի գտնվելու վայրը, առաջարկել է գնալ ինչ որ մի տեղ նստել և հանգիստ զրուցել այդ հարցի շուրջ:
Պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Երևանի Դավիթ Անհաղթ փողոց թիվ 5 շենքի մոտ գտնվող իրենց պատկանող տարածք, որտեղ երկար ժամանակ զրուցել են: Լ.Բարսեղյանը խոստովանել է, որ Մարգարիտան գտնվում է իրենց տանը, սակայն չի ուզում նրան տեսնել և չի ցանկանում, որպիսի իմանա իր գտնվելու վայրը: Խոսակցության ընթացքում Լ.Բարսեղյանի նկատմամբ բռնություն, սպառնալիք չի կիրառվել, նրանք ազատ ներսուդուրս են արել, սուրճ` խմել: Այս ընթացքում ինքը զանգահարել է Ա.Կամանյանին, և առաջարկել է շտապ գալ իրենց մոտ:
Մոտ 30-40 րոպե հետո եկել է Ա.Կամանյանը, զրուցել Լիլիայի հետ, ով հայտնել է, որ Մարգարիտան գտնվում է իր տանը, որից հետո վերցնելով Լիլիայից հեռախոսահամարը, զանգահարել է կնոջը, պայմանավորվել հանդիպման մասին, որից հետո իրենք միասին դուրս են եկել և գնացել տարբեր ուղղություններով:
Ռ.Նազարյանը նշել է, որ Լ.Բարսեղյանին խաբեությամբ ոչ մի տեղ չի տարել, նրան որպես ոստիկանության աշխատակից չի ներկայացրել, ոստիկանի վկայական ցույց չի տվել, և ազատությունից չի զրկել:
Համանման ցուցմունքներ է տվել նաև ամբաստանյալ Ա.Կամանյանը, նշելով, որ ինքը Ռ.Նազարյանին չի հանձնարարել արևանգել Լ.Բաղդասարյանին, նման պայմանավորվածություն իրենց միջև չի եղել: Ռ.Նազարյանը Լիլիային չի առևանգել, այլ ուղղակի, իրեն օգնելու նպատակով, փորձել է Լիլիայից ճշտել իր կնոջ գտնվելու վայրը:
Այս կապակցությամբ տուժող Լ.Բարսեղյանը նյունպես նշել է, որ իր նկատմամբ, որևէ բռնություն, սպառնալիք չի կիրառվել:
Համանման ցուցմունքներ է տվել նաև Ա.Կամանյանի կինը` վկա Մ.Հովհաննիսյանը, ով մասնավորապես նշել է, որ այդ օրը մի քանի անգամ հեռախոսով խոսել է Լիլիայի հետ, որը շատ անկաշկանդ էր խոսում, երբեմն նաև կատակում և չի ասել, ոչ էլ ակնարկել է որ իրեն առևանգել են և ազատությունից զրկել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքը սուբեյկտիվ կողմից կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Մինչդեռ քրեական գործի նյութերով չի հիմնավորվել, որ Ռ.Նազարյանը դիտավորություն է ունեցել Լ.Բարսեղյանին ապօրինի զրկել ազատությունից: Նրա դիտավորությունը ուղղված էր ոչ թե Լ.Բարսեղյանին ապօրինի ազատությունից զրկելուն, այլ իր ընկերոջն օգնելուն, և նրան անմտածված քայլերից զերծ պահելուն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է նրանում, որ անձին խաբեությամբ, բռնությամբ կամ սպառնալիքների միջոցով առևանգում են և ապօրինի զրկում ազատությունից, սահմանափակելով նրա ազատ տեղաշարժվելու, շփվելու և հաղորդակցվելու հնարավորությունը: Մինչդեռ, ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, Լ.Բարսեղյանի նկատմամբ բռնություն, սպառնալիք չի կիրառվել: Նրա ազատությունը նույնպես սահմանափակված չի եղել` նա ազատորեն ներս ու դուրս է արել, հաղորդակցվել է հեռախոսով և ցանկացած պահին, ցանկության դեպում կարող էր հեռանալ:
Ուստի, նշված պարագայում` ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հիմնական տարրերը` հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը նույնպես չի հիմնավորվել և այդ մասով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայից` այն առաջանում է նաև դատական կամ իրավապահ այլ մարմիների աշխատողների համազգեստը կամ վկայականը օգտագործելով, որը զուգորդվել է դրա հիման վրա հանցանք կատարելով:
Այս առումով` նշված հանցակազմի առաջացման պարտադիր հատկանիշ է այդ հանցագործության առարկան, այսինքն` իրավապահ մարմիների համազգեստը կամ վկայականը, որն օգտագործվել է այլ հանցանք կատարելու, կամ դրա կատարումը հեշտացնելու համար: Այդ հանցակազմի ապացուցման համար պարտադիր հատկանիշ է վկայականի առկայությունը, տուժողի, վկայի ցուցմունքն այն մասին, որ նա տեսել է այդ վկայականը և տեղյակ է դրա պատկանելիությունից և տեսակից, չի կարող փոխարինել իրեղեն ապացույցին:
Ռ.Նազարյանը հերքել է, որ Լ.Բարսեղյանին ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից և ոստիկանության աշխատողի վկայական է ցույց տվել:
Տուժողն այդ կապակցությամբ իր ցուցմոնքներում նշել է, որ Ռ.Նազարյանը իրեն ցույց է տվել կարմիր գույնի վկայական` բաց վիճակում, որի առաջին էջում կարդալով <<Արաբկիր>> բառը, ենթադրել է, որ դա ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակցի վկայական է:
Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել և այդ մասով նրա նկատմմաբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել և նրա փաստացի կատարած արարքին տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական:
Բացի այդ, Ռ.Նազարյանը երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված, արատավորված չի եղել, ունի մշտական բնակության վայր, տվել է համապատասխան ցուցմունքներ, զղջացել` կատարածի համար, հաշտվել է տուժողի հետ, ով դատարանում հայտնել է, որ ամբաստանյալի դեմ բողոք, պարտք ու պահանջ չունի և չի ցանկանում, որ վերջիններս քրեական պատասխանատվության ենթարկվել և խիստ պատիժ ստանա, շուրջ 9 ամիս գտնվում է նախնական կալանքի տակ:
Նշված հանգամանքները համարվում են պատասխանատվությունն ու պատիժը մողմացնող հանգամանքներ, որոնք պետք հաշվի առնվեն դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս:
Սույն գործով Ռ.Նազարյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ պաշտպանական կողմը չի արձանագրում:
Բացի այդ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտելով իրավական դիրքորոշում` 2008 թվականի փետրվարի 01-ին թիվ ՎԲ-01/08 որոշման մեջ նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները:
Այս առումով, հաշվի առնելով, Ռ.Նազարյանի երիտասարդ լինելը, նրա կոմից հանցանքը առաջին անգամ կատարելու հանգամանքը, անբաստանյալի անձը, նախկինում արտավորված` դատապարտված չլինելը պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, որ ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև նրա կողմից, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը, անկեղծորեն զղջալը, տուժողի հետ հաշտվելը, էականորեն նվազեցնում է նրա կատարած արարքի հասարակական վտանգավորությունը: Ուստի, նրա նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել:
Պաշտպանական կողմը գտել է, որ Ռ.Նազարյանի կատարած արարքին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալուց հետո, նրա նկատմամբ կարող է նշանակվել մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` այն պայմանականորեն չկիրառվել:
25. Դիմողը խնդրել է ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի մասով բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 06-ի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տալով նրա փաստացի կատարած արարքին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական:

Վերաքննիչ բողոքների պատասխանը
26. Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի պաշտպան Էդ.Աղաջանյանի և ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքների պատասխան է ներկայացրել մեղադրող` Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Վ.Հարությունյանը` հայտնելով, որ վերաքննիչ բողոքներում նշվել է, որ դատարանն աղավաղել է ցուցմունքները և կայացրել` ոչ ճիշտ դատավճիռ: Բերված փաստարկները հիմնազուրկ են և չեն բխում օբյեկտիվ իրողություններից:
Դատարանը բացահայտել է գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ և կայացրել` արդարացի դատավճիռ: Ընդ որում, ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատժատեսակի և պատժաչափի հարցում դատարանը հաշվի է առել նրանց կատարած հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատժի վրա անդրադարձող մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված: Դատարանն իրավակիրառական ճիշտ նշանակությամբ է մեկնաբանել և համարժեքորեն ու համաչափ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և մյուս հոդվածներն ու կայացրել իրավաչափ դատական ակտ: Ընդ որում` ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանում է արդարության և պատասխանատվության ու պատժի անհատականացման սկզբունքներին: Դատական ակտը կայացվել է գործի բոլոր հանգամանքների, օբյեկտիվ իրողությունների, ինչպես նաև նյութական և դատավարական օրենքի պահանջների հաշվառմամբ:
Ամբաստանյալներ Ա.Կամանյանի և Ռ.Նազարյանի նկատմամբ Առաջին ատանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 06-ի դատավճռով նշանակվել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատավճիռ: Հետևաբար, պաշտպանների վերաքննիչ բողոքներն անհիմն են, բողոքարկվող դատավճիռն` օրինական, հիմնավորված և արդարացի, իսկ պատժատեսակը համարժեք և համաչափ:
27. Մեղադրողը խնդրել է պաշտպաններ Վ.Քոսյանի և Էդ.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 06-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Տուժող Լ.Բարսեղյանը դիմումներ է ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան` խնդրելով իրեն դատական նիստերին չկանչել, քանի որ այդ ամենը հիշելն ու վերապրելը իրեն ցանկալի չէ: Իր տված ցուցմունքներն ավելացնելու կամ պակասեցնելու որևէ բան չունի, ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի դեմ բողոք, պահանջ չունի, չի առարկում, որ նրանց նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակվի, ինչպես նաև չի ցանկանում մասնակցել դատական նիստերին և խնդրել է դատաքննությունն անցկացնել իր բացակայությամբ:

28. Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի պաշտպան Էդ.Աղաջանյանը և ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները և խնդրեցին բավարարել: Ամբաստանյալները միացան պաշտպանների բողոքներին:
Մեղադրող Վ.Հարությունյանը` ներկայացնելով վերաքննիչ բողոքների պատասխանը, առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց դրանք մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթները, մեղադրող Վ.Հարությունյանի` վերաքննիչ բողոքների պատասխանը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
29. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<<1. աբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 218-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով …>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածի համաձայն.
<<Պաշտոնատար անձի կոչումը կամ իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելը, ինչպես նաև դատական և իրավապահ այլ մարմինների աշխատողների համազգեստը կամ վկայականն օգտագործելը, որը զուգորդվել է դրա հիման վրա հանցանք կատարելով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն. <<. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն….
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
30. Առաջին ատյանի դատարանը 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճռում` <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում արձանագրել է.
<<…Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռուբեն Նազարյանի մեղավորությունը` 2012թ. մայիս-հունիս ամիսների ընթացքում առանց հարգելի պատճառի չորս անգամ մինչև երեք օր տևողությամբ զորամասը ինքնակամ թողնելու մեջ, 2012թ. հուլիսի 11-ին ժամը 19:00-ին առանց հարգելի պատճառի երեք օրից ավելի տևողությամբ զորամասը թողնելու մեջ, Անանիա Կամանյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, խաբեության միջոցով Լիլիա Բարսեղյանին առևանգելու, ինչպես նաև ոստիկանության աշխատակցի կոչումն ինքնակամ յուրացնելու մեջ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Անանիա Կամանյանի մեղավորությունը` Ռուբեն Նազարյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, խաբեության միջոցով Լիլիա Բարսեղյանին առևանգելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալները ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նրանք պետք է կրեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն <<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
Ամբաստանյալ Ռուբեն Նազարյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել:
Ամբաստանյալ Անանիա Կամանյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, խնամքին է գտնվում 2012 թվականին ծնված մեկ մանկահասակ երեխան:
Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:…>>: /քրեական գործ հատոր 4 էջ 104-115/
31. Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանին մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքի մասով վերաքննիչ բողոք չներկայացնելու հիմքով` Վերաքննիչ դատարանն այդ հարցին չի անդրադառնում:
32. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ռ.Նազարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով և Ա.Կամանյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքները գործի նյութերով հաստատված են:
Ամբաստանյալներ Ռ.Նազարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով, և Ա.Կամանյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված և հիմնավորված է համարել դատաքննության ժամանակ հետազոտված` տուժող Լ.Բարսեղյանի, վերջինիս որդու` անչափահաս վկա Ն.Բարսեղյանի, դստեր` վկա Ա.Պոդոլսկայի, վկաներ Մ.Հովհաննիսյանի, Ա.Ասատրյանի, Ա.Մելքումյանի, Մ.Կամանյանի, Մ.Հայրապետյանի, Մ.Հարությունյանի ցուցմունքերով, 2012թ. սեպտեմբերի 24-ին <<Արմենտել>> ՓԲԸ-ից ստացված 37491210100 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներով, 2012թ. հոկտեմբերի 17-ին <<Արմենտել>> ՓԲԸ-ից ստացված 7496233840 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներով, դեպքի վայրի զննության, անձին բերման ենթարկելու արձանագրություններով, փորձաքննության եզրակացությամբ, ինչպես նաև գործի մյուս տվյալներով:
33. Անհիմն է դատավճռում ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի դատաքննական ցուցմունքները չներկայացնելու և գնահատելու մասին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը: Նախաքննության ընթացքում Ռ.Նազարյանը ժխտել է տուժող Լ.Բարսեղյանին ճանաչելու, նրան առևանգելու, նրա հետ առնչություն ունենալու հանգամանքները: Մինչդեռ, ըստ դատավճռի` Ռ.Նազարյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողի միջոցով` ամբաստանյալ Ա.Կամանյանին օգնելու նպատակով է ցանկացել պարզել վկա Մ.Հովհաննիսյանի գտնվելու վայրը:
34. Վերաքննիչ դատարանն հիմնավոր չի համարում պաշտպանական կողմի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ամբաստանյալներ Ռ.Նազարյանը և Ա.Կամանյանը տուժող Լ.Բարսեղյանին առևանգելու համար նախնական համաձայնության չեն եկել` ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը տուժողի հետ կապված գործողությունները կատարել է իր նախաձեռնությամբ` առանց Ա.Կամանյանի գիտության և համաձայնության և որ Ա.Կամանյանին ու Ռ.Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ:
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, վերաքննիչ բողոքներում ևս ընդունվել է, որ դեպքի օրը` որդու հետ բնակարանից դուրս գալուց հետո ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի խնդրանքով տուժողը հանդիպել է նրա հետ և զրուցել` կնոջ հետ կապված հարցերի պարզաբանման շուրջ: Չեն վիճարկվել նաև` Ա.Կամանյանի հեռանալուց անմիջապես հետո Ռ.Ներսիսյանի և այլ քաղաքացու` տուժողին մոտենալու, որից հետո վերջինիս անչափահաս որդուն և տաքսու վարորդ Ս.Օթարյանին թողնելով` նրան իրենց հետ տանելու, տուժողի հեռախոսազանգերով` ուշ գիշերին վկա Մ.Հովհաննիսյանի հետ հանդիպման պայմանավորվածություն ձեռք բերելու, Ա.Կամանյանի տան մոտ վկա Մ.Հովհաննիսյանին հանդիպելու և Ա.Կամանյանին ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնելու, ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի կողմից տուժողին տանելուց տևական ժամանակ` հետո վկա Մ.Հովհաննիսյանի հետ հանդիպման պայմանավորվածությունից միայն ժամը 24-ի սահմաններում բաց թողելու, տուժողին տանելուց հետո Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի մշտապես հեռախոսակապի մեջ գտնվելու հանգամանքները:
Տուժող Լ.Բարսեղյանը ցուցմունքներով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի հետ հանդիպելուց անմիջապես հետո նրան են մոտեցել ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը և գործով չպարզված անձը, ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը ցույց է տվել կարմիր գույնի վկայական, ներկայացել` որպես ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակից, նրա հրաժարվելու պայմաններում ստիպողաբար` իր կամքին հակառակ, խաբեությամբ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին տանելու պատրվակով` կեսօրին տաքսիով տարել են <<Լամբադա>> կամրջի մոտ գտնվող շենքի առաջին հարկի կիսակառույց տարածք: Ճանապարհին Ռ.Նազարյանը մի քանի անգամ հեռախոսազանգեր է ստացել և զանգողին հավաստիացրել, որ <<շեֆ ջան, ամեն ինչ նորմալ է>>: Այդ տարածքում տևական ժամանակ պահելով տուժողին` պահանջել են հայտնել վկա Մ.Հովհաննիսյանի գտնվելու վայրը, Միայն վերջինիս գտնվելու վայրը պարզելուց հետո են համաձայնել նրան ազատ արձակել: Կիսաշեն բնակարանում տուժողին պահելու ընթացքում Ռ.Նազարյանը հեռախոսազրույցի ժամանակ իր զրուցակցին հայտնել է, որ <<խելոք նստած է, ծեծելու կարիք չկա: Նման բան չեմ անի, նրան չեմ մերկացնի>>: Վերլուծելով իրավիճակը` տուժողը համոզվել է, որ իր հետ կատարված գործողությունները կատարվում են Ա.Կամանյանի պատվերով և հեռախոսային խոսակցություններն էլ Ռ.Նազարյանը նրա հետ է վարել: Ժամը 23-ի սահմաններում այդ բնակարան է եկել նաև Ա.Կամանյանը և տեղեկացրել, որ վկա Մ.Հովհաննիսյանը կատարվածի մասին հայտնել է ոստիկանությանը: Ա.Կամանյանի պահանջով` տուժողը իբր վկա Մ.Հովհաննիսյանի հետ իր հանդիպելու պատրվակով զանգել է նրան` իրականում Ա.Կամանյանն էր գնալու այդ հանդիպմանը: Իսկ հանդիպման գնալուց առաջ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանին և գործով չբացահայտված անձին պարտադրել է սպասել բնակարանում մինչև որոշվեն հետագա անելիքները: Երբ Ա.Կամանյանը չի զանգել` համոզվելով, որ նա բռնվել է, և անսալով տուժողի հորդորներին` ժամը 24-ի սահմաններում միայն հնարավոր է եղել դուրս գալ կիսաշեն բնակարանից: Կիսաշեն բնակարանում գտնվելու ընթացքում չաղմկելը, օգնություն չկանչելը տուժողը պատճառաբանել է վախի զգացումով, որն առաջացել է այնտեղ մոտ 5 սմ լայնությամբ կպչուն ժապավենի առկայությամբ` որը` ըստ Ռ.Նազարյանի` նախատեսված է եղել անհրաժեշտության դեպքում նրան կապելու համար:
Ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի` միմյանց հետ նախնական համաձայնությամբ տուժողին խաբեությամբ առևանգելու փաստը, բացի տուժող Լ.Բարսեղյանի ցուցմունքներից` վերջիններիս արժանահավատությունը Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում նաև Ա.Կամանյանի և Ռ.Նազարյանի հեռախոսազանգերի վերծանումների փաստով, ըստ որոնց տուժող Լ.Բարսեղյանին առևանգելու և պահելու ժամանակամիջոցում նրանք գտնվել են մշտական հեռախոսակապի մեջ` իսկ հեռախոսային խոսակցությունների բովանդակությունը և էությունը հետևողականորեն պնդել է տուժողը:
Վերաքննիչ դատարանն այդ կապակցությամբ` հեռախոսային խոսակցությունների բովանդակության մասով ամբաստանյալների ցուցմունքներն ու վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանությունները համարում է անարժանահավատ:
Տուժող Լ.Բարսեղյանի ցուցմունքները հաստատվել են վկաներ Մ.Հովհաննիսյանի, Ն. Բարսեղյանի և մյուս վկաների ցուցմունքներով, ինչպես նաև գործի մյուս տվյալներով:
Այսպիսով, ուսումնասիրելով քրեական գործի նյութերը` Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում պաշտպան Վ.Քոսյանի բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը` տուժող Լ.Բարսեղյանին առևանգել է առանց Ա.Կամանյանի հետ պայմանավորվածություն ունենալու: Ինչ վերաբերվում է, որ կատարված հանցագործության մեջ Ա.Կամանյանի մասնակցության վերաբերյալ տուժողի կարծիքը միայն տրամաբանության արդյունք է, ապա գործի ամբողջական վերլուծության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ տուժող Լ.Բարսեղյանի հետևությունները լիովին հիմնավորված են և բխում են գործի փաստական հանգամանքներից:
35. Անհիմն է նաև պաշտպան Վ.Քոսյանի բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ վկաները ամբաստանյալների հետ առերես չեն հարցաքննվել և Առաջին ատյանի դատարանը հրապարակել է նրանց նախաքննական ցուցմունքները:
Այդ փաստարկի հետ կապված` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ դեկտեմբերի 11-ի դատական նիստի ժամանակ պաշտպանական կողմը չի առարկել վկաների նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուն: Այսինքն համաձայնվել է այդ ապացույցների հետազոտման հետ:
36. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում պաշտպան Է.Աղաջանյանի բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ տուժող Լ.Բարսեղյանի նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի կիրառել: Այդ մասին տուժողը հստակ ցուցմունքներ է տվել և պատճառաբանել իր կողմից չաղմկելու և օգնություն չկանչելու հանգամանքները:
36. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Է.Աղաջանյանի պատճառաբանությունը, որ բացակայում է իրեղեն ապացույց` տուժող Լ.Բարսեղյանի մատնանշվաած վկայականը և որ այդ հիմքով Ռ.Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածի մեղադրանքում պետք է արդարացնել` հիմնավոր չէ:
Քրեական գործի նյութերով` մասնավորապես տուժող Լ.Բարսեղյանի, վկա Վ.Բարսեղյանի ցուցմունքներով և մյուս ապացույցներով հիմնավորվել է, որ տուժողին հանդիպելուց հետո ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը նրան ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից և որպես դրա հավաստում ցույց է տվել կարմիր գույնի վկայական, որի առաջին էջին տուժողը կարդացել է <<Արաբկիր>> բառը: Տուժողի և նրա որդու ընկալմամբ Ռ.Նազարյանը հանդիսացել է ոստիկանության աշխատակից և դա հիմք ընդունելով է տուժողը համաձայնել նրա առաջարկին` Արաբկիրի ոստիկանության բաժին գնալուն: Ավելին, Ն.Բարսեղյանը հայտնել է, որ մայրն իրեն ասել է, որ տաքսու վարորդ Ս.Օթարյանի հետ գնան Ոստիկանության Արաբկիրի բաժին և այնտեղ իրեն սպասեն:
Այսինքն, գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը տուժողին առևանգելու իր հանցավոր նպատակն իրագործելու համար օգտագործել է ոստիկանի վկայականը: Քննությամբ այն չհայտնաբերելը և իրեղեն ապացույց չճանաչելը չի կարող հիմք հանդիսանալ հետևություն անելու, որ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանը ոստիկանության աշխատակցի վկայական չի օգտագործել:
37. Ուստի, քննության առնելով Ռ.Նազարյանին մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով, և Ա.Կամանյանին մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու մասին վերաքննիչ բողոքների պահանջները, և հետազոտելով ու գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքների վերոհիշյալ և մյուս պատճաբանությունները հիմնավոր չեն և բողոքները բավարարվել չեն կարող` Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով է հաստատված համարել Ռ.Նազարյանին և Ա.Կամանյանին մեղսագրված արարքները:
38. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
39. Որոշման 29-րդ կետում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով մեղադրվող ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Կամանյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել վերաքննիչ բողոքներում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում նրանց կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Ռ.Նազարյանը և Ա.Կամանյանը նախկինում դատապարտված, արատավորված չեն եղել, Ա.Կամանյանը բնութագրվում է դրական, խնամքին է գտնվում 2012 թվականին ծնված մեկ մանկահասակ երեխան, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
40. Վերաքննիչ դատարանը Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները հիմնավոր է համարում և գտնում` որ դատավճռով նշանակված պատիժը համապատասխանում է ամբաստանյալներ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի կատարած հանցանքների ծանրությանը, դրանք կատարելու հանգամանքներին, նրանց անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
41. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բավարարվել չի կարող նաև ամբաստանյալներ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու`վերաքննիչ բողոքների պահանջները:
42. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի վերը նշված դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս պետք է քննարկվի նաև պատժի սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
43. Քննության առնելով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ա.Կամանյանի և Ռ.Նազարյանի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը կրելու և նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Դրանով կխախտվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ համոզվածություն, վստահություն, որ առանց ռեալ պատիժ նշանակելու հնարավոր է ամբաստանյալներ Ա.Կամանյանի և Ռ.Նազարյանի ուղղվելը:
Ա.Կամանյանի և Ռ.Նազարյանի ուղղումը և վերադաստիարակումը հնարավոր չէ առանց ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայմաններում` հաշվի առնելով նրանց կատարած հանցանքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
44. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքները բավարարելու հիմք չեն կարող հանդիսանալ նաև` ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի և Ա.Կամանյանի անձը բնութագրող և պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող, տուժողի հետ հաշտվելու մասին վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները: Բացի այդ, այդպիսիք արդեն իսկ հաշվի են առնվել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նրանց նկատմամբ հոդվածի սանկցիայով ախատեսված նվազագույն պատժաչափ նշանակելիս:
45. Պաշտպաններ Վ.Քոսյանի և Էդ.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքները ենթակա են մերժման: Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան ու ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով, և Ա.Կամանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Ռուբեն Շամիրի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 317-րդ հոդվածով, և Անանիա Վարդանի Կամանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 06-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Անանիա Կամանյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի և ամբաստանյալ Ռուբեն Նազարյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
2. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ