Գործ No ԵԱՔԴ/0142/01/12

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

27 հունիսի 2013թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը

նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
Շ.Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Հ.Սարգսյանի
Գ.Երեմյանի
Ա.Աղայանի
Ն.Աշրաֆյանի

պաշտպաններ Վ.Քիշմիրյանի
Տ.Աթանեսյանի
Վ.Դավթյանի

տուժողներ Ս.Պապոյանի
Մ.Պապոյանի
Ա.Մեսրոպյանի Գ.Բաղդասարյանի
տուժողի ներկայացուցիչ Հ.Դավթյանի
տուժողի իրավահաջորդ` Վ.Ասատրյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Հրայր Տարիելի Քիշմիրյանի /ծնված 30.05.1972թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երեք անձ, աշխատել է ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան, դատվածություն չունեցող, հաշվառված` Գեղարքունիքի մարզ, ք.Մարտունի, Շահումյան փողոց, 65 տուն, բնակվող` ք.Երևան, Միկոյան փողոց 1 շենքի դիմացի բնակելի տուն, ՀՀ ԱՆ ՙՎարդաշեն՚ ՔԿՀ-ի կալանավոր, կալանքի տակ է 2012թ. փետրվարի 7-ից/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով, 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ, 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:

Մարատ Պյոտրի Ռտոյանի /ծնված` 02.01.1984թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ մանկահասակ երեխա, աշխատում է տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ, նախկինում չդատված, հաշվառված` ք.Աբովյան, Երիտասարդական փողոց, 18 շենք, բն. 14, փաստացի բնակվող` ք.Երևան, Գալշոյան փողոց, 32 շենք, 35 բնակարան/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2009 թվականից մինչև 2012 թվականի փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում տեղի են ունեցել դեպքերը:
2011 թվականի օգոստոսի 2-ին հարուցվել է թիվ 14123111 քրեական գործը:
2012 թվականի փետրվարի 7-ին Հրայր Տարիելի Քիշմիրյանը ձերբակալվել է:
2010 թվականի փետրվարի 10-ին Հ.Քիշմիրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-րդ, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետերով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Մարատ Պյոտրի Ռտոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորգրություն` չհեռանալու մասին:
2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Հ.Քիշմիրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով, 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2012 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն.Աշրաֆյանի կողմից որոշում է կայացվել մեղադրական եզրակացությունը փոփոխելու մասին:
2012թ. հոկտեմբերի 30-ին թիվ 14123111 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2012 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից որոշում է կայացվել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն.Աշրաֆյանի 26.10.2012թ. մեղադրական եզրակացությունը փոփոխելու վերաբերյալ որոշումը վերացնելու մասին:
2013 թվականի մարտի 05-ին, դատական քննության փուլում, Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Գ.Երեմյաի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի կարգով որոշում է կայացվել ամբաստանյալ Հ.Քիշմիրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին:

Գործի փաստական հանգամանքները
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի կարգով մեղադրողի կողմից ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով, 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ ՙխարդախությամբ գումարներ հափշտակելով և չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2009 թվականից մինչև 2012 թվականի փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում կատարել է քրեորեն հետապնդելի արարքներ, ում հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժած անձինք ընկել են նյութական ծանր կացության մեջ:
Այսպես.
Հ.Քիշմիրյանը, 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին, Ալվարդ Մեսրոպյանի կողմից պարտքով գումար վերցնելու և դրա դիմաց ամսական տոկոսներ վճարելու վերաբերյալ առաջարկ ստանալով, որոշել է օգտվել ընձեռնված հնարավորությունից և Ա.Մեսրոպյանից ինչպես վաշխառության եղանակով գումար կորզել, այնպես էլ խաբեության միջոցով տիրանալ վերջինիս ընտանիքին պատկանող` Վերին Շենգավիթի 10 փողոցի 19/ա շենքի 52 բնակարանին: Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու համար Հ.Քիշմիրյանը տվել է իր համաձայնությունը և 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին, ամսական 6 տոկոս վճարման պայմանով Ա.Մեսրոպյանին տրամադրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Տրված գումարի դիմաց իր պահանջով Ա.Մեսրոպյանից ստացել է պարտավորագիր 25.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ, իսկ բնակարանի նկատմամբ տնօրինման իրավունք ձեռք բերելու համար, խաբեությամբ` իբրև որպես գումարի վերադարձման երաշխիք, նոտարական գրասենյակում կնքել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր, միաժամանակ Ա.Մեսրոպյանին սուտ խոստում տալով, որ իր կողմից տրված գումարն ամբողջությամբ ստանալուց հետո` բնակարանը սեփականության իրավուքով կվերադարձնի իրեն: Գործարքից հետո, Մեսրոպյաններից պարբերաբար ստանալով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող, գումարի 6 տոկոսը կազմող 600-ական ԱՄՆ դոլար գումարները, դրա հետ զուգահեռ և Մեսրոպյաններից գաղտնի, Վերին Շենգավիթի 10 փողոցի 19/ա շենքի 52 բնակարանը 2010 թվականի մարտ ամսին, գրավ է դրել Ռոբերտ Արշալույսի Ռամազյանի մոտ, որից փոխառության պայմանագրով ստացել է 14.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այնուհետև, 2010 թվականի մայիս ամսին, Մեսրոպյաններից, պարտքով ստացած ամբողջ գումարը վերադարձնելու և բնակարանը հետ վերաձևակերպելու առաջարկ ստանալով, Հ.Քիշմիրյանը կրկին դիմել է խարդախության և արդեն պարտավորագրում նշված 25.000 ԱՄՆ դոլարը հափշտակելու նպատակ հետապնդելով, նրանց առաջարկել է հայցապահանջով դիմել դատարան` պարզաբանելով, որ նման պայմաններում դատարանի որոշմամբ բնակարանը Ռ.Ռամազյանից կփոխանցվի իրենց, սակայն մեկ պարտադիրր պայմանով, որ դատաքննության ընթացքում վերջիններս պետք է ընդունեն իրենից 25.000 ԱՄՆ դոլար ստանալու հանգամանքը, միաժամանակ թաքցնեն իր կողմից տոկոսներ ստանալու փաստը: Վստահելով Հ.Քիշմիրյանին, միաժամանակ գտնվելով ճարահատյալ իրավիճակում` Մեսրոպյանները հայցապահանջով դիմել են դատարան, ստացել հայցապահանջը բավարարելու մասին վճիռ, իսկ Հ.Քիշմիրյանն օգտագործելով այն` Մեսրոպյաններից պահանջել է դատարանում ընդունած պարտք գումարի հետ միասին, իրեն վճարել օրենքով սահմանված տոկոսները, որն ընդհանուր գումարով կազմել է 28.600 ԱՄՆ դոլար: Մերժում ստանալով, Հ.Քիշմիրյանը գումարի բռնագանձման պահանջը բավարարելու համար դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն, սակայն հանցավոր արարքն ավարտին չի հասցրել, քանի որ 2012 թվականի փետրվարի 7-ին ձերբակալվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից:
Նկարագրված գործողությունների արդյունքում Հ.Քիշմիրյանը որպես արհեստ վաշխառությամբ զբաղվելու միջոցով Ա.Մեսրոպյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ, որից հետո փորձել է խաբեության, Ա.Մեսրոպյանի և նրա ընտանիքի անդամների վստահությունը չարաշահելու միջոցով, ապօրինի, անհատույց տիրանալ առանձնապես խոշոր չափի գումարի, ինչն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել ավարտին հասցնել:
Այնուհետև, 2009 թվականի հունիս ամսին, Հ.Քիշմիրյանը Հայկանուշ Ղևոնդյանին պարտքով, ամսական 7 տոկոս վճարելու պայմանով, տվել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի վերադարձման երաշխիք վերջինիցս պահանջել է իր կողմից մատնանշած անձի անունով ձևակերպել Հ.Ղևոնդյանի ծնողներին պատկանող` Երևան քաղաքի Դավիթաշեն թաղամասի 3-րդ շենքի 1-ին բնակարանը: Ստանալով Հ.Ղևոնդյանի համաձայնությունը, նոտարական գրասենյակում վերջինիս ծնողների և իր մոր` Սեդա Քիշմիրյանի միջև կնքվել է շինծու առուվաճառքի պայմանագիր, որի հիմքով իր մոր սեփականությանն է փոխանցել վերը նշված բնակարանը: Այդ ժամանակից սկսած, մինչև դեկտեմբեր ամիսը ներառյալ, Հ.Քիշմիրյանը Հ.Ղևոնդյանից գանձել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքաչափի կրկնապատիկը գերազանցող ամսական 500-ական ԱՄՆ դոլար գումարները, իսկ դեկտեմբեր ամսին Հ.Ղևոնդյանին պարտադրել է շտապ մարելու ամբողջ գումարը, այլապես սպառնալով, որ բնակարանի հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Գտնվելով անելանելի և նյութական ծանր կացության մեջ, միաժամանակ գիտակցելով ծնողներին բնակարանից զրկելու հնարավորությունը` Հ.Ղևոնդյանը համաձայնվել է Հ.Քիշմիրյանի առաջարկած անձի` Անժելա Բաբայանի մոտ բնակարանը գրավ դնելու միջոցով պարտքով և ամսական 7 տոկոս վճարման պայմանով գումար ստանալուն: Օգտվելով առիթից, Հ.Քիշմիրյանը Ա.Բաբայանից ստացել է 18.000 ԱՄՆ դոլար գումար նշված բնակարանի գրավի դիմաց, մինչդեռ Հ.Ղևոնդյանին խաբեությամբ ներկայացրել է, որ Ա.Բաբայանից ստացել է ընդամենը 10.000 ԱՄՆ դոլար, որն էլ համապատասխանում է իր կողմից պարտքով տրված գումարին և հավելյալ ծախսերին: Դրանից հետո, Հ.Ղևոնդյանին խաբեությամբ գույքային վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, վստահեցնելով, որ իր կարիքների համար վերցրած հավելյալ 8.000 ԱՄՆ դոլար գումարը կվճարի անձամբ, վերջինիս վստահությունը չարաշահելու միջոցով կազմել է տվել գրավոր փաստաթուղթ, որով նա ստանձնել է ամբողջ գումարը Ա.Բաբայանին հետ վերադարձնելու պարտականությունը, ինչի դիմաց վերջինս նվիրատվության պայմանագրով բնակարանը հետ է վերադարձրել Հ.Ղևոնդյանին: Սակայն հետագայում, հանցավոր մտադրության համաձայն չիրականացնելով նշված 8.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնելու իր կողմից ստանձնած պարտավորությունը, տվյալ գրավոր փաստաթղթի ուժով Ա.Բաբայանը դիմել է դատարան` Հ.Ղևոնդյանից ամբողջ գումարը բռնագանձելու հայցով, ինչի արդյունքում կալանք է դրվել Հ.Ղևոնդյանի հիշատակված հասցեի բնակարանի վրա:
Սույն գործողությունների արդյունքում Հ.Քիշմիրյանը որպես արհեստ վաշխառությամբ զբաղվելու միջոցով Հ.Ղևոնդյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ, որից հետո փորձել է խաբեության, ապա հիշատակված բնակարանի փաստացի սեփականատեր հանդիսացող Հ.Ղևոնդյանի վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերջինիս պատճառել խոշոր չափի` 2.928.000 ՀՀ դրամի համարժեք 8000 ԱՄՆ դոլարի գուքային վնաս, ինչն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել ավարտին հասցնել:
Դրանից հետո, Հ.Քիշմիրյանը, հանդիսանալով ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, իրավաբանական օգնություն ցույց տալու նպատակով իրեն դիմած Գևորգ Բաղդասարյանից` Երևան քաղաքի Ա.Տիգրանյան փողոցի 30/1 հասցեում գտնվող բնակելի տան սեփականության իրավունքի հետ կապված վիճելի հարցերի վերաբերյալ դատական ատյաններում տարբեր բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց կաշառելու միջոցով իր օգտին վճիռներ և որոշումներ կայացնելու պատրվակով, 2010 թվականի ապրիլից մինչև 2011 թվականի մարտ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում խաբեությամբ պահանջել և ստացել է առանձնապես խոշոր չափի` 8.140.800 ՀՀ դրամին համարժեք` 21.200 ԱՄՆ դոլար գումար և ապօրինի, անհատույց տիրացել դրան: Այնուհետև, դատական ատյաններով տվյալ գործի բացասական ավարտից հետո, Հ.Քիշմիրյանը կրկին որոշել է խարդախության միջոցով Գ.Բաղդասարյանից գումար հափշտակել և առաջարկել է նրան քննարկվող հարցի լուծմանը հասնել քրեադատավարական ճանապարհով, ինչի համար դատախազի կաշառք տալու պատրվակով վերջինիցս պահանջել է 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Պահանջվող գումարի բացակայության պատճառով մերժում ստանալով, Գ.Բաղդասարյանին առաջարկել է անձամբ այդ գումարը պարտք վերցնել իր մտերիմ Մարատ Պյոտրի Ռտոյանից, սակայն պայմանով, որ նա կարճ ժամկետում իրեն հետ վերադարձնի այն: Գ.Բաղդասարյանը, լինելով ճարահատյալ վիճակում, համաձայնվել է դրան և Հ.Քիշմիրյանի դրդմամբ ու ուղղորդմամբ համապատասխան դիմում է ներկայացրել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն, ինչի հիման վրա հետագայում ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09104711 քրեական գործը: Այնուհետև, Գ.Բաղդասարյանը գիտակցելով, որ հայտնվել է Հ.Քիշմիրյանի հանցավոր ծուղակում և նա պարզապես խարդախությամբ գումարներ է հափշտակում իրենից, գործի նախաքննության ընթացքում տվել է ճշմարտացի ցուցմունքներ, որոնց հիման վրա տվյալ քրեական գործով վարույթը կարճվել է հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: Միաժամանակ նա հրաժարվել է որևէ գումար վճարել Հ.Քիշմիրյանին, ինչպիսի իրադրությունում վերջինս իրենից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել ավարտին հասցնել Գ.Բաղդասարյանից 4.875.000 ՀՀ դրամին համարժեք 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար հափշտակելու մտադրությունը:
Շարադրված գործունեության արդյունքում Հ.Քիշմիրյանը խարդախություն կատարելու միջոցով Գ.Բաղդասարյանից հափշտակել է 8.140.800 ՀՀ դրամին համարժեք 21.200 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչպես նաև փորձ է կատարել վերջինիցս հափշտակել կրկին առանձնապես խոշոր չափ կազմող 4.875.000 ՀՀ դրամին համարժեք 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներում:
Բացի այդ, 2011 թվականի ապրիլ ամսին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում Անահիտ Աբգարյանի դիմումի վերաբերյալ նախապատրաստվող նյութերի հետ կապված իրավաբանական օգնություն ցույց տալու նպատակով իրեն դիմած Մարիամ և Ստելլա Պապոյաններից խարդախությամբ 6000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, խաբել է վերջիններիս` հայտնելով, որ դեպքի վերաբերյալ վարույթն իրականացնող մարմինը հարուցել է քրեական գործ և իրենք երկուսն էլ պետք է ձերբակալվեն: Նշվածից խուսափելու համար, Հ.Քիշմիրյանը վերջիններիցս պահանջել է 2.234.520 ՀՀ դրամին համարժեք 6000 ԱՄՆ դոլար գումար: Տեղեկանալով, որ այդ անձանց մոտ տվյալ պահին գումար չկա, առաջարկել է պարտք վերցնել իր ընկերոջից` Մարատ Ռտոյանից` մեկ շաբաթվա ընթացքում պարտքը վերադարձնելու պայմանով: Մինչ այդ արդեն, տվյալ հանցագործությունը կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել Մ.Ռտոյանի և մյուս հանցակցի` Արտակ Եղիազարի Սահակյանի հետ: Դրանից հետո, նշված գումարը փոխանցել է Մ.Ռտոյանին, ով Ա.Սահակյանի հետ միասին գնացել է Պապոյանների բնակարան և ստացականով գումարը հանձնել Մարիամ և Ստելա Պապոյաններին: Իրականացնելով հանցավոր մտադրության առաջին մասը, Հ.Քիշմիրյանն այցելել է վերջիններիս բնակարան և ստացել է այդ գումարը: Օրեր անց իր կողմից ստեղծված պարտք գումարից Հ.Քիշմիրյանը վերջիններիցս ինչպես անձամբ, այնպես էլ Մ.Ռտոյանի և Ա.Սահակյանի միջոցով պահանջել և ստացել է 558.630 ՀՀ դրամին համարժեք 1500 ԱՄՆ դոլար գումար` խարդախությամբ հափշտակելով այն: Հետագայում, երբ Ստելա և Մարիամ Պապոյանները տեղեկացել են, որ իրականում դեպքի վերաբերյալ առհասարակ քրեական գործ չի հարուցվել, իսկ Հ.Քիշմիրյանն էլ տեղեկացել է, որ իրավապահ մարմինները հետաքրքրվում են իր գործունեությամբ, հետ է վերադարձրել ստացված գումարը և հրաժարվել մնացած գումարի պահանջից` այդպիսով իրենից անկախ հանգամանքներում չհասցնելով հանցագործության մնացած մասն իր ավարտին:
Նշված գործունեությամբ Հ.Քիշմիրյանը մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնությամբ փորձել է Մարիամ և Ստելլա Պապոյաններից խարդախությամբ հափշտակել խոշոր չափի 2.234.520 ՀՀ դրամին համարժեք 6000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել՚:

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Մարատ Ռտոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ ՙնա 2011 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին միայնակ կատարել է խոշար չափի խարդախության մեկ ավարտված դեպք, ինչպես նաև կրկին խոշոր չափի խարդախության մեկ փորձ` Հրայր Տարիելի Քիշմիրյանի և Արտակ Եղիազարի Սահակյանի հետ նախնական համաձայնության գալով:
Այսպես.
2011 թվականի ապրիլ ամսին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում Անահիտ Աբգարյանի դիմումի վերաբերյալ նախապատրաստվող նյութերի հետ կապված իրավաբանական օգնություն ցույց տալու նպատակով Հ.Քիշմիրյանին դիմած Մարիամ և Ստելա Պապոյաններից խարդախությամբ 6000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, խաբել են վերջիններիս` հայտնելով, որ դեպքի վերաբերյալ վարույթն իրականացնող մարմինը հարուցել է քրեական գործ և նրանք երկուսն էլ պետք է ձերբակալվեն: Նշվածից խուսափելու համար Հ.Քիշմիրյանը վերջիններիցս պահանջել է 2.234.520 ՀՀ դրամին համարժեք 6000 ԱՄՆ դոլար գումար: Տեղեկանալով, որ այդ անձանց մոտ տվյալ պահին գումար չկա, Հ.Քիշմիրյանն առաջարկել է պարտք վերցնել իր ընկերոջից` Մ.Ռտոյանից` մեկ շաբաթվա ընթացքում պարտքը վերադարձնելու պայմանով: Դրանից հետո, Հ.Քիշմիրյանը նշված գումարը փոխանցել է Մ.Ռտոյանին, ով մյուս հանցակցի` Ա.Սահակյանի հետ միասին գնացել է Պապոյանների բնակարան և ստացականով գումարը հանձնել Մարիամ և Ստելա Պապոյաններին: Իրականացնելով հանցավոր մտադրության առաջին մասը, Հ.Քիշմիրյանը այցելել է վերջիններիս բնակարան և ստացել է այդ գումարը: Օրեր անց, նշված հանցավոր եղանակով ստեղծված պարտք գումարից Մ.Ռտոյանն իր հանցակիցների հետ պահանջել և ստացել է 558.630 ՀՀ դրամին համարժեք 1500 ԱՄՆ դոլար գումար` խարդախությամբ հափշտակելով այն: Հետագայում, երբ Ստելլա և Մարիամ Պապոյանները տեղեկացել են, որ իրականում դեպքի վերաբերյալ առհասարակ քրեական գործ չի հարուցվել, իսկ Հ.Քիշմիրյանն էլ տեղեկացել է, որ իրավապահ մարմնինները հետաքրքրվում են իր գործունեությամբ, վերջինս հետ է վերադարձրել ստացված գումարը և հրաժարվել մնացած գումարի պահանջից` այդպիսով իրենցից անկախ հանգամանքներում չհասցնելով հանցագործության մնացած մասն իր ավարտին:
Շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, Մ.Ռտոյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2011 թվականի մայիսի 30-ին Սարգիս Սերգեյի Ավագյանին պատկանող ՙԳԱԶ 3110՚ մակնիշի 01 UO 572 պետհամարանիշի ավտոմեքենան ներկայացրել է որպես իր սեփականություն և այն Մերուժան Լավրենտի Ասատրյանին վաճառելու պատրվակով, Արաբկիր վարչական շրջանի նոտարական գրասենյակի մոտ շինծու փոխառության պայմանագրի կնքմամբ, վերջինիցս ստացել է 940.000 ՀՀ դրամ ու ապօրինի, անհատույց տիրացել այդ գումարին` կեղծ խոստում տալով, որ նշված ավտոմեքենայի փաստաթղթային անվանափոխումը կկատարի նույն թվականի նոյեմբեր ամսին՚:

Ապացույցների հետազոտում
Ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանը Մեսրոպյանների դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել վաշխառություն կատարելու մեջ, իսկ Մեսրոպյաններից խարդախություն կատարելու փորձի համար առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Ամբաստանյալը նշել է, որ ինքն իրոք 2009թ. դեկտեմբեր ամսին ամսական 6 տոկոս վճարման պայմանով 10.000 դրամ գումար է տվել նրանց և տրված գումարի դիմաց` իր պահանջով Ա.Մեսրոպյանից ստացել է 25.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ պարտավորագիր: Սակայն խաբեությամբ Մեսրոպյանների բնակարանը կամ նրանցից գումարներ հափշտակելու մտադրություն չի ունեցել:
Տուժող Հայկանուշ Ղևոնդյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ինչպես վաշխառություն կատարելու, այնպես էլ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքային վնաս պատճառելու մեջ, և ցուցմունք է տվել, որ իր և Հ.Ղևոնդյանի միջև եղել են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ:
Ամբաստանյալը Հ.Ղևոնդյանի և Ա.Մեսրոպյանի դրվագներով ցուցմունքներ է տվել, որ իրեն հետաքրքրել է միայն պարտք տրված գումարների վերադարձման խնդիրը, տուժողների բնակարանները սեփականացնելու նպատակ չի ունեցել, այլ ընդամենը գրավադրել է` տոկոսադրույքը և մայր գումարն ստանալու նպատակով:
Տուժող Գևորգ Բաղդասարյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Հ.Քիշմիրյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել, միաժամանակ նշել է, որ ինքն ամբողջությամբ հատուցել է Գ.Բաղդասարյանին պատճառված 23.000 ԱՄՆ դոլարի վնասը:
Պապոյանների դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հ.Քիշմիրյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, միաժամանակ նշել է, որ ինքը ցանկացել է Պապոյաններին իրավաբանական ծառայություն մատուցել: Ամբողջությամբ հատուցել է նրանց պատճառված 2.234.520 դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար վնասը:

Ամբաստանյալ Մարատ Ռտոյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք տվել, որ 2005 թվականից մինչև 2009 թվականի աշունը բնակվել է Աբովյան քաղաքի Երիտասարդական փողոցի 18 շենքի 14 բնակարանում: Հետագայում այդ բնակարանը կորցրել է պարտքերի պատճառով: Իր բնակարանի հետ կապված գործով դիմել է փաստաբան Հրայր Քիշմիրյանին, և շփման ընթացքում մտերմացել են: Հետագայում զբաղվել է անշարժ գույքի առուվաճառքի միջնորդական գործունեությամբ և կրկին կապ է պաշտպանել Հրայրի հետ: Նրա գրասենյակ ինչ-որ հարցով եկել է իրեն նախկինում անծանոթ Գևորգ Բաղդասարյանը, և երեքով գնացել են Երևանի Տիգրանյան փողոց 30/1 տան մոտ: Մոտավորապես 2-3 ամիս անց Հրայրն իրեն ասել է, որ այդ տան հետ կապված դատը շահել է և պետք է տնից բնակիչներին վտարեն: Խնդրել է, որ ինքը նույնպես իր հետ գնա: Այնտեղ է եղել նաև Գևորգ Բաղդասարյանն իր ընկերոջ` Արմենի հետ: Արմենը Հրայրին տվել է որոշակի գումար, սակայն ինքը չի տեսել, թե ինչքան: Հանձնաժողովի անդամները բնակիչներին տնից դուրս են հանել և այն հանձնել Գևորգին: Ինքն այդ ժամանակ չի տեսել, որ Հրայրն ինչ-որ մեկին գումար տա, ինչ պատճառաբանությամբ որ նա այդ գումարները վերցրել է: Որոշ ժամանակ անց Գևորգը եկել է գրասենյակ, վրդովված Հրայրին ասել, որ գործերը չեն եղել, և հետ է պահանջել իր տված գումարները: Հրայրը մշտապես հավաստիացրել է, որ գործը լինելու է վերադաս դատարաններով: Հետագայում, բոլոր ատյաններով գործը տանուլ տալուց հետո, երբ Գևորգն էլ շարունակել է իր գումարները հետ պահանջել, Հ.Քիշմիրյանը Գևորգին ասել է, որ իր գործը կլուծի քրեականով: Գևորգն ասել է, որ ինքն այլևս գումար չունի: Այդ ժամանակ եղել են դեպքեր, որ Հրայրի հետ եկել է ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին, որտեղ նա հանդիպել է Գևորգի, նրա շրջապատի անդամների հետ, ովքեր գալիս էին այնտեղ` ցուցմունքներ տալու: Ցուցմունքների բովանդակությունը նրանց ուղղորդում էր Հրայրը, մասնավորապես, որ տան գնման ամբողջ գումարը Գևորգը տվել է իր փողերից: Հրայրի կողմից նշված ժամանակը անցնելուց հետո, ինքը նրանից շարունակ հետ է պահանջել իր գումարները, քանի որ պետք է վճարեր գազալցակայանի վարձերը: Մի օր էլ Հրայրն իրեն ասել է, որ Գևորգը գործը փչացրել է, հայտնելով, որ տան գումարներից միայն 140.000 ԱՄՆ դոլար է ինքը վճարել: Հայտնել է նաև. քանի որ այդ ամենը տեղի է ունեցել Գևորգի մեղավորությամբ, նա պետք է վճարի այդ գումարը: Հրայրը տեղյակ է եղել, որ Երկաթուղայինների փողոցի բնակիչ Սուրենն իր ընկերն է, ասել է, որ ինքը նրան դիմի այդ գումարը ստանալու հարցով: Նրա առաջարկով այդպես էլ արել է, դիմել է Սուրենին: Առաջին անգամ պայմանավորվել և ինքը, Սուրենն ու Գևորգը հանդիպել են:
Մարիամ և Ստելլա Պապոյանների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների վերաբերյալ հայտնել է, որ նրանց հետ ծանոթացել է 2011 թվականի ապրիլ ամսին, երբ մտերիմ հարաբերությունների մեջ է գտնվել Հ.Քիշմիրյանի հետ, վերջինս կանչել է իրեն ու իր վարորդ Արտակին գրասենյակ: Ասել է, որ մայր ու աղջիկ` Մարիամ և Ստելլա Պապոյանները, դիմել են իրեն իրավաբանական օգնություն ստանալու համար, մասնավորապես նշել է, որ Անահիտ Աբգարյան անունով մի կին դիմում է ներկայացրել ոստիկանություն նշված անձանց կողմից խարդախություն կատարելու վերաբերյալ: Ինքը համոզված է, որ այդ դիմումը մերժվելու է, այդ պատճառով խոսել է Մարիամի ամուսնու հետ հեռախոսով, որը գտնվել է Մոսկվայում, ասել է, որ գործը փակելու համար անհրաժեշտ է 6000 ԱՄՆ դոլար գումար: Մարիամի ամուսինը իրեն հայտնել է, որ գումարը 10 օր հետո կարող է տալ, իսկ ինքն առաջարկել է, որ ընկերներին խնդրի այդ գումարը պարտքով տալ` հետագայում` 10 օրվա ընթացքում այդ պարտքը իրենց կողմից վերադարձնելու պայմանով, ապա իրենց հետ պայմանավորվել է, որ այդ գումարը տա իրենց, որից հետո իրենք համապատասխանաբար պարտքով այն տրամադրեն այդ անձանց, որոնք էլ իրենց գործը փակելու համար այդ գումարը հետ կտան իրեն: Այնուհետև, Մարիամի ամուսինը նշված գումարը 10 օրվա ընթացքում կուղարկի Մոսկվայից: Նշված ժամկետն անցնելուց հետո, երբ այդ գումարները նշված անձինք չեն կարողացել տալ, Հրայրն իրեն և Արտակին անընդհատ ուղարկել է նրանց տուն, որ իբր պահանջեն իրենց պարտքը: Հիմնականում այնտեղ է գնացել Արտակը: Այդ պահանջներից հետո Մարիամենք Արտակին տվել են 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում նաև ոսկի են գրավադրել և վճարել ևս 500 ԱՄՆ դոլար: Նշված գումարները տվել են Հրայրին, որից իրենց վերջինս տվել է 100-ական ԱՄՆ դոլար: Մինչ այդ գումարային խաբեությունը կատարելը, Հրայրը Մարիամին և Ստելլային վախեցրել է, որ քրեական գործ է հարուցված և նրանց դատապարտելու են 4-8 տարի ժամկետով ազատազրկման: Հետագայում Հրայրը, երբ Մարիամից տեղեկացել է, որ նյութերը մերժվել են, ուրախացել է և մեզ հայտնել, որ իր պլանը կատարված է: Դրանից հետո ինքն այդ անձանց հետ առնչություն չի ունեցել:
Նշել է նաև, որ 2011 թվականի մոտավորապես մայիս ամսին պատահական նստել է ՙԳազ 3110՚ մակնիշի մի տաքսի ավտոմեքենա: Վարորդի անունը Սարգիս է եղել: Խոսակցության մեջ նա վերջինս հայտնել է, որ, ավտոմեքենան վաճառում է 4000 ԱՄՆ դոլար գումարով` 1.500.000 ՀՀ դրամով: Առաջարկել է նրան ավտոմեքենան վաճառել ամսական 150.000 ՀՀ դրամ գումար մարումով, վերջինս համաձայնվել է: Հաջորդ օրն նա նշված պայմանով վերցրել է այդ ավտոմեքենան, սակայն որևէ անվանափոխություն չի կատարել: Այդ ընթացքում տվյալ ավտոմեքենան օրավարձով տվել է մի քանի անձանց: Հետո, վարորդներից մեկը հայտնել է, որ իր բարեկամներից մեկը ցանկանում է գնել ավտոմեքենա: Ինքն առաջարկել է գնել հենց տվյալ ավտոմեքենան, քանի որ իր անձնական կարիքների համար գումար է անհրաժեշտ եղել: Պայմանավորվել և հանդիպել են նշված վարորդի ազգականի հետ, ում անունը Մերուժ է եղել: Որպես վաճառքի գին առաջարկել է 2500 ԱՄՆ դոլար, նա համաձայնվել է: Ինքը նրան ասել է, որ ավտոմեքենան վերցրել է մաս-մաս փակելու պայմանով և ներկա դրությամբ անվանափոխություն կատարել չի կարող, այն կկատարի 5 ամիս անց, ինչի մասին կազմել են համապատասխան պարտավորագիր և Մերուժից ստացել է 2500 ԱՄՆ դոլար գումարին համարժեք 940.000 ՀՀ դրամ, ու խաբեությամբ տիրացել այդ գումարին` չձեռնարկելով ոչ-մի քայլ ավտոմեքենայի իրական վաճառքը կազմակերպելու համար:
Ամբաստանյալը նշեց, որ Մ.Ասատրյանին պատճառված վնասից կամովին հատուցել է 100.000 ՀՀ դրամ:

Ամբաստանյալներ Հրայր Քիշմիրյանին և Մարատ Ռտոյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Երևան քաղաքի Րաֆֆու փողոցի 23 տան բնակիչներ, գործով տուժողներ Մարիամ Համազասպի Պապոյանը և Ստելլա Արմենակի Պապոյանը դատաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլի վերջերին իրենց են զանգահարել Արաբկիրի քննչական բաժնից և տեղեկացրել, որ Ա.Աբգարյանը հաղորդում է տվել իրենց կողմից խարդախությամբ գումարներ հափշտակելու վերաբերյալ: Իրավաբանական օգնություն ցույց տալու նպատակով դիմել են փաստաբան Հ.Քիշմիրյանին, որին որպես վճար` մուծել են 500 ԱՄՆ դոլար գումար: Նա խոստացել է հետաքրքրվել գործի ընթացքի մասին և տեղյակ պահել իրենց: Որոշ ժամանակ անց, ոստիկանությունից տեղեկացել են, որ իրենց նկատմամբ հարուցված է քրեական գործ և մոտ 2 օրվա ընթացքում իրենց երկուսին էլ կձերբակալեն առանձնապես խոշոր չափի խարդախություն կատարելու համար: Հ.Քիշմիրյանն այդ հարցերը լուծելու համար իրենցից պահանջել է 6000 ԱՄՆ դոլար գումար: Իրենք ասել են, որ գումարը կարող են տալ 10 օր հետո: Հ.Քիշմիրյանն ասել է, որ ինքը կարող է խնդրել իր ընկերոջը` պարտքով գումար տալ իրենց, և 10 օրվա մեջ պարտատիրոջը կվերադարձնեն այդ գումարը: Լինելով ճարահատյալ իրավիճակի մեջ, իրենք համաձայնվել են այդ առաջարկին: Այնուհետև, Արտակ և Մարատ անունով անձինք եկել են իրենց տուն, տվել նշված 6000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որի վերաբերյալ կազմվել է ստացական, իսկ որոշ ժամանակ անց իրենց տուն է եկել Հ.Քիշմիրյանը և ստացել այդ գումարը: Պայմանավորված ժամկետում չեն կարողացել վերադարձնել այդ գումարը, որից հետո ինչպես Հ.Քիշմիրյանը, այնպես էլ Մարատն ու Արտակը իրենցից իբր պարտք գումարից ստացել են 1500 ԱՄՆ դոլար գումար: Հետագայում իրենք տեղեկացել են, որ առհասարակ քրեական գործ չի հարուցվել, իսկ Հ.Քիշմիրյանն էլ տեղեկացել է, որ իր վերաբերյալ նյութեր են նախապատրաստվում, և հետ է վերադարձրել այդ գումարն ու հրաժարվել մնացած գումարային պահանջից:
Տուժողներ Մարիամ և Ստելլա Պապոյանները միաժամանակ նշել են, որ Հ.Քիշմիրյանի կողմից իրենց պատճառված գույքային վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է և այժմ որևէ գույքային պահանջ կամ բողոք չունեն:

Երևան քաղաքի Վերին Շենգավիթի 10 փողոցի 19/ա շենքի 52 բնակարանի բնակիչ, գործով տուժող Ալվարդ Պավլիկի Մեսրոպյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին, ամսական 6 տոկոս վճարման պայմանով 8 ամիս ժամանակով 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել Հրայր Քիշմիրյանից, որի դիմաց վերջինս իրենից ստացել է պարտավորագիր` 25.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ, միաժամանակ և որպես գումարի վերադարձման երաշխիք, նոտարական գրասենյակում կնքել է նշված հասցեի բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր: Նշված գումարից համապատասխանաբար նույն, սահմանված տոկոսների վճարման պայմաններով 1500 ԱՄՆ դոլար վերցրել է իրենց ծանոթ Ռոման Հակոբյանը, իսկ 4000 ԱՄՆ դոլար` ամուսնու գործընկեր Հովհաննես Դավթյանը: Հ.Քիշմիրյանը խոստացել է, որ գումարը վերադարձնելուց հետո ինքը հետ կձևակերպի բնակարանը: Ամիսներ շարունակ իրենք Հ.Քիշմիրյանին մարել են տոկոսները, այնուհետև առաջարկել են մարել նաև մայր գումարը և հետ ձևակերպել բնակարանը, սակայն հետո տեղեկացել են, որ իրենց բնակարանն առանց որևէ մեկի գիտության` գրավադրված է ոմն Ռոբերտ Ռամազյանի մոտ, ումից Հ.Քիշմիրյանը փոխառությամբ ստացել է 14.000 ԱՄՆ դոլար: 2010 թվականի մայիս ամսին, Հ.Քիշմիրյանն առաջարկել է հայցապահանջով դիմել դատարան` պարզաբանելով, որ նման պայմաններում դատարանի որոշմամբ բնակարանը Ռ.Ռամազյանից կփոխանցվի իրենց, սակայն մեկ պարտադիրր պայմանով, որ դատաքննության ընթացքում իրենք պետք է ընդունեն նրանից 25.000 ԱՄՆ դոլար ստանալու հանգամանքը, միաժամանակ թաքցնեն նրա կողմից տոկոսներ ստանալու փաստը, այլապես` սպառնալով, որ կպնդի իր կողմից բնակարանը գնելու հանգամանքը: Նշված սպառնալիքների տակ Հ.Քիշմիրյանն իրենից կորզել է տարաբնույթ ստացականներ, որոնց բովանդակությունը ստույգ չի հիշում: Վստահելով Հ.Քիշմիրյանին, միաժամանակ գտնվելով ճարահատյալ իրավիճակում` իրենք հայցապահանջով դիմել են դատարան, ստացել հայցապահանջը բավարարելու մասին վճիռ, իսկ Հ.Քիշմիրյանն օգտագործելով այն` պահանջել է դատարանում ընդունած պարտք գումարի հետ միասին, իրեն վճարել օրենքով սահմանված տոկոսները, որն ընդհանուր գումարով կազմել է 28.600 ԱՄՆ դոլար: Մերժում ստանալով, Հ.Քիշմիրյանը գումարի բռնագանձման պահանջը բավարարելու համար դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությանը:

Գործով տուժող, Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին թաղամասի 3 շենքի 1 բնակարանի բնակիչ Հայկանուշ Ղևոնդյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հունիս ամսին, Հ.Քիշմիրյանն իրեն պարտքով, ամսական 7 տոկոս վճարելու պայմանով, տվել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի վերադարձման երաշխիք` իրենից պահանջել է իր կողմից մատնանշած անձի անունով ձևակերպել իր ծնողներին պատկանող` հիշյալ բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն` նոտարական գրասենյակում իր ծնողների և Հ.Քիշմիրյանի մոր` Սեդա Քիշմիրյանի միջև կնքվել է ձևական առուվաճառքի պայմանագիր, որի հիմքով վերջինիս սեփականությանն է փոխանցել նշված բնակարանը: Այդ ժամանակվանից սկսած, մինչև դեկտեմբեր ամիսը ներառյալ, ինքը Հ.Քիշմիրյանին է վճարել ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքաչափի կրկնապատիկը գերազանցող ամսական 500-ական ԱՄՆ դոլար գումարներ, իսկ դեկտեմբեր ամսին վերջինս պարտադրել է իրեն շտապ մարել ամբողջ պարտքը, այլապես` սպառնալով, որ բնակարանի հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Գտնվելով նյութական ծանր կացության մեջ, Հ.Ղևոնդյանը համաձայնվել է Հ.Քիշմիրյանի կողմից առաջարկած անձի` Անժելա Բաբայանի մոտ բնակարանը գրավ դնելու միջոցով պարտքով և ամսական 7 տոկոս վճարման պայմանով գումար ստանալուն: Հ.Քիշմիրյանը Ա.Բաբայանից ստացել է 18.000 ԱՄՆ դոլար գումար նշված բնակարանի գրավի դիմաց, մինչդեռ իրեն խաբեությամբ ներկայացրել է, որ Ա.Բաբայանից ստացել է ընդամենը 10.000 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո, Հ.Քիշմիրյանն իրեն խաբեությամբ պարտադրել է գրել գրավոր մի փաստաթղուղթ, որով վերջինս ստանձնել է ամբողջ գումարը հետ վերադարձնելու պարտականությունը, խոստանալով, որ իր անձնական կարիքների համար օգտագործած գումարն ինքը կվճարի անձմաբ: Սակայն վերջինս չի կատարել իր խոստումը և Ա.Բաբայանը գումարի բռնագանձման հայցով դիմել է դատարան, ինչի արդյունքում կալանք է դրվել իր բնակարանի վրա:
Հ.3 գ/թ 94-99
Հ.5 գ/թ 66-80
Հ.8 գ/թ 226

Գործով տուժող Գևորգ Ռուշանի Բաղդասարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2000 թվականին ընտանիքի հետ Ուկրաինայից վերադարձել է Երևան: 2007թ. իր եղբոր` Եղիշե Բաղդասարյանի հետ ցանկացել է գնել Տիգրանյան 30/1 տունը: Պարզվել է, որ տունը գրավադրված է բանկում, տերը մուծումները չի կարողանում կատարել և, որպեսզի տունը չկորցնի` էժան գնով է վաճառում` 400.000 ԱՄՆ դոլար: Սակարկել են և համաձայնության են եկել 335.000 ԱՄՆ դոլարի չափով: Անհրաժեշտ չափով գումար չունենալու պատճառով զանգահարել է հորաքրոջ տղային` Ռաֆիկ Ասլանյանին, առաջարկել է միասին գնել այդ տունը: Նա համաձայնվել է: Մկրտիչի հետ ինքը կնքել է պայմանագիր, որ 4-5 ամսվա ընթացքում վճարի բնակարանի ամբողջ գումարը և մաս-մաս այդ գումարն անձամբ վճարել է նրան: Այդ ընթացքում որոշել են տունը գրանցել վերջինիս կնոջ` Հերմինե Կյուրեղյանի անունով: Մինչև 2009 թվականը ինքն իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել է այդ տանը: Ռաֆիկի մահից հետո, 2009թ. մարտ-ապրիլ ամիսներին իր մոտ է եկել նրա կինը` Հ.Կյուրեղյանը, և ասել, որ տունը գրանցված է իր անունով, և պահանջել ազատել բնակարանը: Ինքը դիմել է փաստաբան Հրայր Քիշմիրյանին: Նա ծանոթացել է տան հետ կապված գործին և ասել, որ որևէ խնդիր չկա, կարող է լուծել այդ հարցը: Վերջնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել 35.000 ԱՄՆ դոլարով այդ հարցը լուծելու համար: Որպես իր ծառայության մատուցման գումար նա պահանջել է 500 ԱՄՆ դոլար: Պայմանավորվածությունը ձեռք բերելուց հետո Արմենը պահանջվող սկզբնական 500 ԱՄՆ դոլարը տվել է որպես ծառայությունների մատուցման գին, որի վերաբերյալ ինքը ստորագրել է ինչ-որ կտրոն: Նոտարական գրասենյակում ինքը Հրայր Քիշմիրյանին տվել է լիազորագիր` իր անունից դատարաններում հանդես գալու համար: Չանցած մեկ շաբաթ` նա զանգահարել է և հայտնել, որ իրեն վճարի 11.000 ԱՄՆ դոլար գումար: 2010թ. ապրիլի 4-ին գումարը տվել է Հրայրին: 2010թ. հուլիսի 21-ին ինքը նրան նախապես փոխանցել է պահանջվող 5000 ԱՄՆ դոլարը: Մի քանի օր հետո, նա տվել է դատարանի վճիռը և ասել, որ անհրաժեշտ է մոտավորապես 2000 ԱՄՆ դոլար: Այդ ընթացքում կրկին Արմենի միջոցով մաս-մաս Քիշմիրյանին վճարել է նրա կողմից պահանջվող 2000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Տունն ազատելուց հետո փոխել է փականները, և Քիշմիրյանն ասել է, որ կադաստրից մարդ է բերելու, որ չափումները կատարեն և տունը ձևակերպեն իր անունով: Այդ ընթացքում Հ.Կյուրեղյանի կողմից վճիռը բողոքարկվել է վերաքննիչ դատարան: Դրանից մոտավորապես մեկ շաբաթ անց ծանուցում է ստացել այն մասին, որ վերաքննության կարգով հակառակ կողմը դատը շահել է: Զանգահարել է Քիշմիրյանին և վերջինս ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք: Դրանից հետո, իրեն կրկին կանչել է և հավատացրել, որ վճռաբեկով կլուծի այդ հարցը և կրկին գումարներ է պահանջել: Վճռաբեկ բողոքը նույնպես շահել է հակառակ կողմը: Ինքը նորից վրդովված գնացել է Քիշմիրյանի մոտ, արդեն մտածելով, որ խաբված է: Հրայրը հավաստիացրել է, որ քրեականով կլուծի այդ գործը: Ինքն առանց բովանդակությանը ծանոթանալու` դիմում է ստորագրել, և միասին տարել են ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին: Այնուհետև, պահանջել է լրացուցիչ գումար` այդ գործն անելու համար, սակայն ինքը հրաժարվել է` ասելով, որ գումար չունի, քանի որ արդեն չի հավատացել նրան: Քիշմիրյանն իրեն ասել է, որ երբ քննիչներն իրեն կանչեն, ինքը ցուցմունք տա, որ այդ տան ամբողջ գումարը վճարել է անձամբ: Դրանից բացի, նա ասել է, որ նույնաբովանդակ ցուցմունքներ տան նաև իր ընտանիքի և շրջապատի անձինք: Քրեական գործի հարուցումից հետո, Քիշմիրյանն իրեն տվել է երկու պայմանագիր, որ իր տված գումարների դիմաց ձևականորեն ստորագրի այդ պայմանագրերը, իբր նրա համար, որ ցույց տա քննիչներին, որ ինքն այդքան գումար է վճարել փաստաբանական ծառայության համար, ուրեմն ի վիճակի է եղել նաև միայնակ գնելու 335.000 ԱՄՆ դոլար արժողության բնակարան: Որոշ ժամանակ անց հստակ զգացել է, որ Քիշմիրյանն արհեստական ժամանակ է ձգում: Դրանից հետո, ինքը Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում, իր հաղորդման առթիվ հարուցված քրեական գործով հայտնել է ողջ ճշմարտությունը և հետ վերցրել իր բողոքը: Հասկանալով, որ դարձել է Հրայր Քիշմիրյանի խաբեությունների զոհը, ինքն այդ մասին դիմում է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչություն:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ 2012թ. դեկտեմբեր ամսին Հ.Քիշմիրյանի կինն իրեն վճարել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, և ինքն այժմ որևէ գույքային պահանջ կամ բողոք չունի և իրեն պատճառված գույքային վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է:

Գործով տուժող` Մերուժան Լավրենտի Ասատրյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մայիս ամսին, ՙԳԱԶ 3110՚ մակնիշի ավտոմեքենա գնելու նպատակով հանդիպել է Մարատ Ռտոյանին: Վերջինս պատճառաբանել է, որ ինքն ավտոմեքենան վարձով տվել է այլ անձի` որպես տաքսի օգտագործելու համար: Մ.Ռտոյանը սկզբում առաջարկել է ավտոմեքենան վաճառել 3000 ԱՄՆ դոլարով` ամսական 500 ԱՄՆ դոլար մարելու պայմանով: Ինքն առաջարկել է այդ պահին կանխիկ վճարել 2500 ԱՄՆ դոլար գումար և գնել ավտոմեքենան: Եկել են համաձայնության և 2011 թվականի մայիսի 30-ին, գումարը վճարելու համար, հանդիպել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակի մոտ: Մ.Ռտոյանն իրեն ասել է, որ ավտոմեքենան հաշվառված է իր ազգականներից մեկի անունով, ձևակերպումը կատարվելու է նոյեմբեր ամսին և առաջարկել է իրենց միջև գրավոր մի փաստաթուղթ կազմել գումարի վերաբերյալ: Իրենք այդ գումարի վերաբերյալ Մ.Ռտոյանի թելադրանքով կազմել են ձևական փոխառության պայմանագիր, համաձայն որի` ինքը նրան իբր պարտքով տվել է 2500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 940.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո, ինքը նրան վճարել է 940.000 ՀՀ դրամ գումար, վերցրել ավտոմեքենան և գնացել տուն: Մոտ 10 օր անց զանգահարել է Մ.Ռտոյանին, առաջարկել, որ հանձնվի ավտոմեքենայի դեղին գույնի պետհամարանիշները և ստանա ավտոմեքենայի իսկական պետհամարանիշները: Հաջորդ օրը գնացել է Մալաթիայի ոստիկանություն: Այնտեղ եկել է Մ.Ռտոյանը` Սարգիս անունով տղայի հետ: Խոսակցության ընթացքում պարզվել է, որ Սարգիսը որոշ ժամանակ առաջ այդ ավտոմեքենան 4000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել է Մ.Ռտոյանին` ամսական տարբերակով գումարները մարելու պայմանով, սակայն վերջինս դեռ չի կատարել իր պարտավորությունները: Դրանից հետո ինքը շարունակ պահանջել է Մ.Ռտոյանից, որ կամ վճարի գումարը, կամ ավտոմեքենայի ձևակերպումը կազմակերպի, նա սկզբում տարբեր անհիմն պատճառաբանություններով հետաձգել է դա, այնուհետև լրիվ անհետացել: Այդ ժամանակ ինքը հասկացել է, որ Մ.Ռտոյանն ուղղակի խաբել է իրեն, քանի որ որևէ կապ չի կարողացել հաստատել նրա հետ:
Հ.3 գ/թ 120-121
Հ.7 գ/թ 30-32
Հ.8 գ/թ 157-159

Գործով վկաներ Լուսինե Մեսրոպյանը, Արթուր Մեսրոպյանը և Ռոզա Մեսրոպյանը դատաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել, որ 2009թ. դեկտեմբեր ամսին Ալվարդ Մեսրոպյանն ամսական 6 տոկոս վճարման պայմանով 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել Հրայր Քիշմիրյանից, ինչի համար վերջինիս պահանջով կազմվել է 25.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական և գրավադրվել է հիշյալ հասցեում գտնվող իրենց բնակարանը: Նշված գումարից համապատասխանաբար նույն, սահմանված տոկոսների վճարման պայմաններով 1500 ԱՄՆ դոլար վերցրել է իրենց ծանոթ Ռոման Հակոբյանը, իսկ 4000 ԱՄՆ դոլար` ամուսնու գործընկեր` Հովհաննես Դավթյանը, ովքեր, յուրաքանչյուրն իր բաժնեմասի համար, ամեն ամիս տրամադրել են համապատասխան տոկոսագումարները: Սիստեմատիկ վճարելով պահանջվող տոկոսները` ամսական 600-ական ԱՄՆ դոլար գումար, որոշ ժամանակ անց տեղակացել են, որ իրենց բնակարանը, առանց իրենց գիտության, Հ.Քիշմիրյանի կողմից գրավադրվել է ոմն Ռոբերտ Ռամազյանի մոտ, ումից Հ.Քիշմիրյանը փոխառությամբ ստացել է 14.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Հ.Քիշմիրյանը բնակարանը հետ ստանալու համար պահանջել է, որ իրենք հայցապահանջով դիմեն դատարան իր դեմ, դատաքննության ընթացքում ինքը կխոստովանի, որ բնակարանն իրականում չի գնել, այլ կատարվել է գրավադրում, որից հետո բնակարանը կփոխանցվի իրենց սեփականությանը, սակայն միաժամանակ պարտադրել է, որ դատաքննության ընթացքում ընդունեն իրենից 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտքով և առանց տոկոսներ վճարելու ստանալու հանգամանքը, այլապես` սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կպնդի իր կողմից բնակարանը գնելու հանգամանքը և դրա հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Ճարահատյալ իրենք կատարել են Հ.Քիշմիրյանի պահանջը: Կայացվել է համապատասխան վճիռ, որով սակայն ամրագրվել է նաև նշված 25.000 ԱՄՆ դոլարի հորինված պարտքը, ինչն օգտագործելով` Հ.Քիշմիրյանն այդ գումարի և բանկային տոկոսների` ընդհանուր 28.600 ԱՄՆ դոլարի, բռնագանձման համար դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն:

Գործով վկա Արամ Թադևոսյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որ 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին Ալվարդ Մեսրոպյանն ամսական 6 տոկոս վճարման պայմանով 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել Հրայր Քիշմիրյանից, ինչի համար վերջինիս պահանջով կազմվել է 25.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական և գրավադրվել է հիշյալ հասցեում գտնվող իրենց բնակարանը: Նշված գումարից սահմանված տոկոսների վճարման պայմաններով 1500 ԱՄՆ դոլար վերցրել է իրենց ծանոթ Ռոման Հակոբյանը, իսկ 4000 ԱՄՆ դոլար` ամուսնու գործընկեր` Հովհաննես Դավթյանը, ովքեր, յուրաքանչյուրն իր բաժնեմասի համար, ամեն ամիս վճարել են համապատասխան տոկոսագումարները: Սիստեմատիկ վճարելով պահանջվող տոկոսները` ամսական 600-ական ԱՄՆ դոլար գումար, որոշ ժամանակ անց տեղակացել են, որ իրենց բնակարանը, առանց իրենց գիտության, Հ.Քիշմիրյանի կողմից գրավադրվել է ոմն Ռոբերտ Ռամազյանի մոտ, ումից Հ.Քիշմիրյանը փոխառությամբ ստացել է 14.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Հ.Քիշմիրյանը բնակարանը հետ ստանալու համար պահանջել է, որ իրենք հայցապահանջով դիմեն դատարան իր դեմ, դատաքննության ընթացքում ինքը կխոստովանի, որ բնակարանն իրականում չի գնել, այլ կատարվել է գրավադրում, որից հետո բնակարանը կփոխանցվի իրենց սեփականությանը, սակայն միաժամանակ պարտադրել է, որ դատաքննության ընթացքում ընդունեն իրենից 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտքով և առանց տոկոսներ վճարելու ստանալու հանգամանքը, այլապես սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կպնդի իր կողմից բնակարանը գնելու հանգամանքը և դրա հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Ճարահատյալ իրենք կատարել են Հ.Քիշմիրյանի պահանջը: Կայացվել է համապատասխան վճիռ, որով սակայն ամրագրվել է նաև նշված 25.000 ԱՄՆ դոլարի հորինված պարտքը, ինչն օգտագործելով` Հ.Քիշմիրյանն այդ գումարի և բանկային տոկոսների` ընդհանուր 28.600 ԱՄՆ դոլարի, բռնագանձման համար դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն:
Հ.5 գ/թ 48-54

Գործով վկա Ռոման Հակոբյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին Ալվարդ Մեսրոպյանի կողմից Հրայր Քիշմիրյանից ամսական 6 տոկոս վճարելու պայմանով ստացված ընդհանուր գումարից, նույն պայմանով ինքը վերցրել է 1500 ԱՄՆ դոլար, համապատասխան իր ստացած գումարի կատարել է տոկոսների վճարումը: Նշված գումարի դիմաց Հ.Քիշմիրյանի պահանջով, Ա.Մեսրոպյանի կողմից կազմվել է ձևական 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարի ստացական, միաժամանակ գրավադրվել է Մեսսրոպյանների ընտանիքին պատկանող` Երևան քաղաքի վերին Շենգավիթի 19/ա շենքի 52 բնակարանը: Հետագայում տեղկացել է, որ նշված բնակարանն առանց Մեսրոպյանների գիտության Հ.Քիշմիրյանը գրավադրել է Ռոբերտ Ռամազյանի մոտ և փոխառությամբ վերջինիցս ստացել 14.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այնուհետև, ինքը այդ գումարը պարտքով վերցրել է իր ընկեր Լևոն Խանսանամյանից, վերջինիս հետ գնացել է Մեսրոպյանների բնակարան, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել է նաև Հ.Քիշմիրյանը և հետ է վերադարձրել այդ գումարը: Նշված պահին Քիշմիրյանի և Մեսրոպյանների միջը վեճ է ընթացել բնակարանը հետ վերադարձնելու համար, սակայն իրենք դրան չեն խառնվել: Մեսրոպյանները ընթացում նույնպես կատարել են իրենց պարտավորությունները: Հ.Քիշմիրյանը վերջիններիցս պահանջել է բնակարանը հետ ձևակերպելու համար ձևական հայցով իր դեմ դիմել դատարան, որտեղ ինքը կխոստովանի, որ իրականում չի գնել այդ բնակարանը, ինչի դիմաց իրենք պարտավոր են դատաքննության ընթացքում ընդունել իրենից առանց տոկոսի վճարման պայմանի 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար ստացած լինելու հանգամանքը, այլապես սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կպնդի, որ բնակարանը գնել է: Վերջիններս ստիպված կատարել են այդ պահանջը, որից հետո Հ.Քիշմիրյանը վճռով հաստատված հանգամանքի ուժով դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն, այդ գումարի բռնագանձման հայցով, ինչն իր բանկային տոկոսների հետ միասին կազմել է 28.600 ԱՄՆ դոլար:
Հ.6 գ/թ 192-195

Վկա Հովհաննես Դավթյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի դեկտեմբեր ամսին Ալվարդ Մեսրոպյանի կողմից Հրայր Քիշմիրյանից ամսական 6 տոկոս վճարելու պայմանով ստացված ընդհանուր գումարից, նույն պայմանով ինքը վերցրել է 4000 ԱՄՆ դոլար, համապատասխան իր ստացած գումարի կատարել է տոկոսների վճարումը: Նշված գումարի դիմաց Հ.Քիշմիրյանի պահանջով, Ա.Մեսրոպյանի կողմից կազմվել է ձևական 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարի ստացական, միաժամանակ գրավադրվել է Մեսրոպյանների ընտանիքին պատկանող` Երևան քաղաքի վերին Շենգավիթի 19/ա շենքի 52 բնակարանը: Հետագայում տեղեկացել է, որ նշված բնակարանը առանց Մեսրոպյանների գիտության Հ.Քիշմիրյանը գրավադրել է Ռոբերտ Ռամազյանի մոտ և փոխառությամբ վերջինիցս ստացել 14.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Հ.Քիշմիրյանն այդ ժամանակ վերջիններիցս պահանջել է բնակարանը հետ ձևակերպելու համար ձևական հայցով իր դեմ դիմել դատարան, որտեղ ինքը կխոստովանի, որ իրականում չի գնել այդ բնակարանը, ինչի դիմաց իրենք պարտավոր են դատաքննության ընթացքում ընդունել իրենից առանց տոկոսի վճարման պայմանի 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար ստացած լինելու հանգամանքը, այլապես սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կպնդի, որ բնակարանը գնել է և դրա հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Վերջիններս ստիպված կատարել են այդ պահանջը, որից հետո Հ.Քիշմիրյանը վճռով հաստատված հանգամանքի ուժով դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն, այդ գումարի բռնագանձման հայցով, ինչն իր բանկային տոկոսների հետ միասին կազմել է 28.600 ԱՄՆ դոլար:
Հ.6 գ/թ 198-201

Գործով վկա Լյովա Խանսանամյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ընկեր Ռոման Հակոբյանն իրենից պարտքով 1500 ԱՄՆ դոլար է խնդրել: Պարզաբանել է, որ Արամ Թադևոսյանի կինը և վերջինիս ընտանիքն իրենց բնակարանը գրավադրելու պայմանով ամսական տոկոսով գումար են վերցրել Հրայր Քիշմիրյանից, որից 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը պարտքով վերցրել է ինքը: Այնուհետև, տեղեկացել է, որ Հ.Քիշմիրյանը խաբեությամբ այդ բնակարանը գրավադրել է այլ անձի մոտ:

Վկաներ, Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1 թաղամասի 3 շենքի 1 բնակարանի բնակիչներ Անահիտ Ղևոնդյանը և Հայկազ Ղևոնդյանը նախաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ իրենց դուստրը` Հայկանուշ Ղևոնդյանը, 2009 թվականի հունիս ամսին Հրայր Քիշմիրյանից պարտքով, ամսական 7 տոկոս վճարելու պայմանով ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար: Որպես գումարի վերադարձման երաշխիք` վերջինս Հ.Ղևոնդյանից պահանջել է իր կողմից մատնանշած անձի անունով ձևակերպել իրենց պատկանող` հիշյալ բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն, նոտարական գրասենյակում իրենց և Հ.Քիշմիրյանի մոր` Սեդա Քիշմիրյանի միջև կնքվել է ձևական առուվաճառքի պայմանագիր, որի հիմքով վերջինիս սեփականությանն է փոխանցվել Դավթաշեն 1 թաղամասի 3 շենքի 1 բնակարանը: Այդ ժամանակվանից սկսած, մինչև դեկտեմբեր ամիսը ներառյալ, իրենք Հ.Քիշմիրյանին տոկոսներ են վճարել` ամսական 500-ական ԱՄՆ դոլար գումարի չափով, իսկ դեկտեմբեր ամսին վերջինս պարտադրել է իրենց դստերը շտապ մարելու ամբողջ պարտքը, այլապես սպառնալով, որ բնակարանի հետ կվարվի իր հայեցողությամբ: Գտնվելով նյութական ծանր կացության մեջ, Հ.Ղևոնդյանը համաձայնվել է Հ.Քիշմիրյանի առաջարկած անձի` Անժելա Բաբայանի մոտ բնակարանը գրավ դնելու միջոցով պարտքով և ամսական 7 տոկոս վճարման պայմանով գումար ստանալուն: Օգտվելով առիթից, Հ.Քիշմիրյանը Ա.Բաբայանից ստացել է 18.000 ԱՄՆ դոլար գումար նշված բնակարանի գրավի դիմաց, մինչդեռ իրենց դստերը խաբեությամբ ներկայացրել է, որ Ա.Բաբայանից ստացել է ընդամենը 10.000 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո, Հ.Քիշմիրյանը Հ.Ղևոնդյանին խաբեությամբ գրել է տվել գրավոր փաստաթուղթ, որով վերջինս ստանձնել է ամբողջ գումարը հետ վերադարձնելու պարտականությունը, խոստանալով, որ իր անձնական կարիքների համար օգտագործած գումարն ինքը կվճարի անձամբ: Սակայն հետագայում, վերջինս չի կատարել իր խոստումը և Ա.Բաբայանը գումարի բռնագանձման հայցով դիմել է դատարան, ինչի արդյունքում կալանք է դրվել իրենց բնակարանի վրա:
Հ.7 գ/թ 287-290, 291-294

Գործով վկա, Երևան քաղաքի Շենգավիթ 15 փողոց 1-ին նրբանցքի 3 տան բնակիչ Արմեն Սուրենի Բունիաթյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել, որ Գևորգ Բաղդասարյանի ընկերն է: Տեղյակ է, որ Գ.Բաղդասարյանը 2007թ. իր եղբոր` Եղիշե Բաղդասարյանի հետ Զեյթուն թաղամասում գնել է առանձնատուն, որից հետո նրա եղբայրը մահացել է և նրա այրու` Հերմինե Կյուրեղյանի և ընկերոջ միջև սկսվել են վեճեր` կապված տան սեփականության իրավունքի հետ: Տունը գտնվել է Երևանի Տիգրանյան 30/1 հասցեում: 2010թ. ապրիլի սկզբներին Գ.Բաղդասարյանն իր իրավունքները պաշտպանելու համար դիմել է փաստաբան Հրայր Քիշմիրյանին: Նա ծանոթացել է տան հետ կապված հարցին, և ասել, որ որևէ խնդիր չկա, կարող է լուծել այդ հարցը: Նա իր ծառայությունների դիմաց պահանջել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար: Մի քանի օրից Հ.Քիշմիրյանը զանգահարել է իրենց և պահանջել 11.000 ԱՄՆ դոլար գումար: 2010թ. ապրիլի 26-ին Գ.Բաղդասարյանի հետ գնացել է պայմանավորված վայր, որտեղ անձամբ Հ.Քիշմիրյանին է վճարել այդ գումարը, առանց դրա վերաբերյալ որևէ փաստաթուղթ կազմելու: Դրանից հետո եղել է դատը, որոշումը կայացվել է Գ.Բաղդասարյանի օգտին, որից հետո Հ.Քիշմիրյանը պահանջել է լրացուցիչ 5000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ գումարը նույնպես Գ.Բաղդասարյանը փոխանցել է իրեն: Մի քանի օր հետո նա իրենց է տվել դատարանի որոշումը: Սկսել են զբաղվել տունն ազատելու հարցերով: Հ.Քիշմիրյանը այդ ժամանակ իրենց ասել է, որ տունը ազատելու համար անհրաժեշտ է 2000 ԱՄՆ դոլար գումար տարբեր ծառայողների կաշառք տալու համար: Այդ գումարը Գ.Բաղդասարյանը 2010թ. հուլիսի 27-ին և 28-ին փոխանցել է իրեն, որը ինքը նույն օրերին վերջինիս հետ միասին փոխանցել է Հ.Քիշմիրյանին: Այդ ընթացքում ինքը տեղեկացել է, որ Հ.Քիշմիրյանը հայտնի է իր խարդախություններով: Այդ մասին ասել է նաև Գ.Բաղդասարյանին: Այնուհետև, Գ.Բաղդասարյանից տեղեկացել է, որ դատարանի վճիռը բողոքարկվել է վերաքննության կարգով: Հ.Քիշմիրյանն այդ հարցերը դրական լուծելու համար պահանջել և ստացել է 4200 ԱՄՆ դոլար, սակայն հարցը լուծվել է ամբողջովին հակառակ կողմի օգտին: Այնուհետև տեղեկացել է, որ Հ.Քիշմիրյանի դրդմամբ Գ.Բաղդասարյանը հաղորդում է տվել ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում, հարուցվել է քրեական գործ, սակայն քրեական գործով վարույթը կարճվել է: Այդ ամենից հետո, Գ.Բաղդասարյանը, հասկանալով, որ դարձել է խաբեության զոհ, դիմել է իրավապահ մարմինների օգնությանը: Հանցագործության բացահայտման նպատակով ինքը նաև համագործակցել է իրավապահ մարմինների հետ, որի ընթացքում ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի բակում տեղակայված սրճարանում տեսաձայնագրվել է իր և Հ.Քիշմիրյանի հանդիպումը, որի ընթացքում վերջինս խոստովանել է, նկարագրված գումարները ոչ որպես փաստաբանական ծառայության մատուցման վճար ստացած լինելու հանգամանքը, ինչպես նաև իր կողմից կատարած այլ արարքներ:
Հ.1 գ/թ 5-9
Հ.5 գ/թ 82-85, 98-102
Հ.8 գ/թ 127-128

Գործով վկա Ռոբերտ Գրիգորյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ մոտավորապես 10 տարի է ճանաչում է Գ.Բաղդասարյանին: 2007թ. վերջինս իր ընտանիքի հետ միասին բնակություն է հաստատել Երևան քաղաքի Տիգրանյան փողոցի 30/1 տանը: Ծանոթ է եղել նաև նրա ազգակցի` Ռաֆիկ Ասլանյանի հետ, ով այն ժամանակ բնակվել է Ուկրաինայում: 2009թ. Ռ.Ասլանյանի մահից հետո տվյալ առանձնատան հետ կապված վեճեր են սկսել Գ.Բաղդասարյանի և հանգուցյալի կնոջ միջև: 2010թ. Գ.Բաղդասարյանն իրեն ասել է, որ ծանոթացել է փաստաբան Հրայր Քիշմիրյանի հետ, ով խոստացել է որոշակի գումարների դիմաց տունը դատական կարգով ձևակերպել իր անվանբ: Մի քանի օր անց, ինքը Գ.Բաղդասարյանից տեղեկացել է, որ Հ.Քիշմիրյանը նրանից պահանջել է մոտ 10.000 ԱՄՆ դոլար: Դատարանը վճիռը կայացրել է Գ.Բաղդասարյանի օգտին: Որոշ ժամանակ անց, Գ.Բաղդասարյանն իրեն տեղեկացրել է, որ այդ վճռի վրա երկրորդ, հիմնական կնիքը դնելու համար պետք է տրվի լրացուցիչ 5000 ԱՄՆ դոլար գումար: Գ.Բաղդասարյանն Հ.Քիշմիրյանին վճարել է նշված գումարը նույնպես: Հետագայում, Գ.Բաղդասարյանից տեղեկացել է, որ հակառակ կողմը վճռի դեմ բերել է վերաքննիչ բողոք: Հ.Քիշմիրյանն ասել է, որ վերաքննիչ դատարանում գործը շահելու համար պետք է մեծ գումար` 30.000 ԱՄՆ դոլար: Գ.Բաղդասարյանը պատասխանել է, որ մեծ գումարի հնարավորություն չունի: Հ.Քիշմիրյանը հայտնել է, որ գործն իրենց նախաձեռնությամբ կարելի է տանել առաջին ատյանի դատարան: Այնուհետև, վերաքննիչ դատարանը նույնպես հակառակ կողմի օգտին որոշում է կայացրել, և տունը հանձնել է մյուս կողմին: Հ.Քիշմիրյանի կողմից բերվել է վերաքննիչ բողոք, որի համար Գ.Բաղդասարյանից պահանջել և ստացել է լրացուցիչ գումար: Հետո, Գ.Բաղդասարյանց իմացել է, որ Հ.Քիշմիրյանն իր անունից դիմել է ոստիկանություն, տվյալ տան հետ կապված հարցերը քրեական ճանապարհով լուծելու համար: Հարուցվել է քրեական գործ, հետո բացահայտվել է ճշմարտությունը և կարճվել:
Հ.6 գ/թ 182-184
Հ.8 գ/թ 126

Գործով վկա Գագիկ Դանիելյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Գևորգ Բաղդասարյանի մորաքրոջ տղան է: 2011թ. հուլիսի սկզբներին, իրեն զանգահարել է Գ.Բաղդասարյանը և հայտնել, որ ոմն Մարատ և Սուրեն անունով անձինք ցանկանում են հանդիպել իրեն` գումարային հարցի շուրջ խոսելու համար: Ինքն ու Գ.Բաղդասարյանը հանդիպել են Սուրենին և Մ.Ռտոյանին: Խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտարարել է, որ ինքը Գ.Բաղդասարյանի փոխարեն 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել Հ.Քիշմիրյանին, որը պետք է իրեն հետ վերադարձնի: Հուլիսի 6-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում կրկին հանդիպել են նույն վայրում, որտեղ ներկայացել է նաև Հ.Քիշմիրյանը: Մինչ այդ, ինքը Գ.Բաղդասարյանից տեղեկացել է, որ նա իր հորաքրոջ տղայի` Ռաֆիկ Ասլանյանի հետ Զեյթունում ինչ-որ առանձնատուն է գնել: Վերջինիս մահվանից հետո տվյալ տան պատկանելության հարցի վերաբերյալ վեճեր են առաջացել: Ինքը դրա համար դիմել է Հ.Քիշմիրյանին, ով այդ հարցը դատական ատյաններում լուծելու համար իրենից պահանջել և ստացել է մոտ 21.500 ԱՄՆ դոլար և 1500 ԱՄՆ դոլար որպես իր ծառայությունների մատուցման վճար, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ դրական ելք չի ապահովվել: Երկրորդ հանդիպման ընթացքում կրկին խոսք է գնացել այդ գումարի վերաբերյալ և Մ.Ռտոյանը խոստովանել է, որ այդ գումարի տրամադրման վերաբերյալ Գ.Բաղդասարյանը հստակ չի իմացել, և, որ այդ պայմանավորվածությունը տեղի է ունեցել Հ.Քիշմիրյանի հետ: Գումարը վերջինիս պահանջով նա տվել է Հ.Քիշմիրյանին, քանի որ Գ.Բաղդասարյանի գործը քաղաքացիական դատավարության ընթացակարգով չի լուծվել և նա այդ գումարը վերցրել է, որպեսզի դեպքի վերաբերյալ քրեական գործ հարուցվի, միաժամանակ և 3000 ԱՄՆ դոլարի չափով ինչ-որ ծախսեր են եղել: Դրանից հետո, ինքը տեղեկացել է, որ Գ.Բաղդասարյանը մինչ այդ հանդիպումը դիմել է իրավապահ մարմիններին: Մի քանի օր անց իրեն է զանգահարել Հ.Քիշմիրյանը և խնդրել հանդիպել: Նա խնդրել է, որ ինքը Գ.Բաղդասարյանին համոզի, որ իր դեմ գրած դիմումը հետ վերցնի: Ինքը պատասխանել է նրան, որ մինչև Գևորգի հետ չխոսի, ոչինչ չի կարող պատասխանել: Գևորգը դեմ է եղել: Նա համոզել է իրեն, որ Գ.Բաղդասարյանին կանխիկ վճարի 3000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մնացած գումարի` 23.000 ԱՄՆ դոլարի, վերաբերյալ նոտարական պարտավորագիր գրի հետ վերադարձնելու համար, որի դիմաց պահանջել է, որ Գ.Բաղդասարյանը դիմումը հետ վերցնի:
Հ.1 գ/թ 75-76
Հ.8 գ/թ 109-112

Ամբաստանյալներ Հ.Քիշմիրյանին և Մ.Ռտոյանին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև` իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙPlatinium՚ տեսակի լազերային սկավառակով և ՙPanasonic՚ ֆիրմայի արտադրության ՙRR-US-590՚ մոդելի թվային ձայնագրիչով:
Հ.8 գ/թ 183

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանի մեղավորությունը` խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն, խոշոր չափերի հափշտակության փորձ, վաշխառություն /որպես արհեստ պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ/ կատարելու մեջ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, ապացուցված է:
Մարատ Ռտոյանի մեղավորությունը` խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերի հափշտակության փորձ կատարելու մեջ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալները ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հ.Քիշմիրյանին երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանը գտնում է, որ նախաքննության և դատաքննությաբ հետազոտված ապացույցներով չեն հիմնավորվել Հ.Քիշմիրյանի կողմից խաբեության եղանակովԱլվարդ Մեսրոպյանից 28.600 ԱՄՆ դոլար, Գ.Բաղդասարյանից 13.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 4.875.000 դրամ հափշտակելու փորձ կատարելու դրվագները:
Այսպես.
Ալվարդ Մեսրոպյանի դրվագով նախաքննության մարմինը Հ.Քիշմիրյանի արարքը որակել է ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այնպես էլ 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, այն դեպքում, երբ Հ.Քիշմիրյանի գործողություններն ուղղված են եղել վաշխառություն կատարելուն և տոկոսով գումարներ ստանալուն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Վաշխառությունը` պարտք տրված դրամի կամ տեսակային հատկանիշով որոշվող գույքի համար Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը, ինչպես նաև անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը
2. Նույն արարքը`
1) որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ,
2) որը կատարվել է որպես արհեստ,
3) որը կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:
Այսինքն` օրենսդիրը անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելն արդեն իսկ ընդգրկել է վաշխառության հանցակազմի դիսպոզիցիոն հատկանիշի մեջ:
Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 գործով Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է այն հարցին, թե ինչ հատկանիշների հիման վրա է սահմանազատվում խարդախության հանցակազմը քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման դեպքերից։
Տարբեր տեսակի գործարքների (առուվաճառք, գրավ, փոխառություն, այդ թվում` վարկային պայմանագիր և այլն) կատարման ժամանակ ծագող քաղաքացիական իրավահարաբերություններից խարդախության հանցակազմի սահմանազատման հիմնախնդրին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է՝ ելնելով այն հանգամանքից, որ անձի կողմից իր գույքային պարտավորությունների չկատարումը դեռևս չի վկայում անձի մոտ հանցանքի կատարման դիտավորության առկայության մասին: Այլ կերպ` անձի կողմից քաղաքացիաիրավական պարտավորության չկատարումը դեռևս չի վկայում վերջինիս արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի և հետևաբար, խարդախության հանցակազմի առկայության մասին:
Նշված գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորություններից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.
ա) Խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
բ) Խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները (գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն) չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
Դատարանը գտնում է, որ Հ.Քիշմիրյանի կողմից որպես վաշխառությամբ տոկոսներ ստանալու` Ա.Մեսրոպյանից 25.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ պարտավորագիր ստանալու, որպես գումարի վերադարձման երաշխիք` նոտարական կարգով շինծու առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու, ինչպես նաև հետագայում քաղաքացիական գործով դատարանում Ա.Մեսրոպյանի կողմից ընդունված պարտք գումարի հետ միասին տոկոսներ վերադարձնելու պահանջով ԴԱՀԿ ծառայությանը դիմելն ընդգրկված է մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված վաշխառության հանցակազմի մեջ, և նրա դիտավորությունն ուղղված է եղել վաշխառությունը թաքցնելուն և չվճարված տոկոսի գումարներն ստանալուն: Այդ հանգամանքը հիմնավորվել է, մասնավորապես, Հ.Քիշմիրյանի և Ա.Մեսրոպյանի` ինչպես դատաքննության, այնպես էլ նախաքննության ցուցմունքներով:
Փաստորեն, մինչդատական վարույթում նախաքննության մարմինը Հ.Քիշմիրյանի կողմից 28.600 ԱՄՆ դոլար տոկոսի գումարները վճարելու վերաբերյալ պահանջը, հետագայում այդ գումարի բռնագանձման պահաջով ԴԱՀԿ ծառայություն դիմելը` առանց հիմնավոր պատճառաբանությունների, որակել է որպես առանձնապես խոշոր չափերի խարդախության փորձ:
Ի դեպ, այդ դրվագով Հ.Քիշմիրյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշումը երկիմաստ է, քանի որ որոշման սկզբնական մասում նշվում է, որ Հ.Քիշմիրյանը նպատակ է ունեցել խաբեության միջոցով տիրանալ Ա.Մեսրոպյանի Վերին Շենգավիթ 10 փողոցի 19/ա շենքի 52 բնակարանին, իսկ վերջնամասում եզրահանգել է, որ Հ.Քիշմիրյանը Մեսրոպյանի և նրա ընտանիքի անդամների գումարին` 28.600 ԱՄՆ դոլարին, տիրանալու դիտավորություն է ունեցել:
Դատարանը գտնում է, որ այս դրվագով Հ.Քիշմիրյանի գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները:
Գևորգ Բաղդասարյանի դրվագով, ինչպես պարզվել է դատաքննության տվյալներով, Հ.Քիշմիրյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոչ թե խարդախության եղանակով Գ.Բաղդասարյանից հափշտակության փորձ կատարելուն, այլ արդեն իսկ կատարված և ավարտված 23.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 8.140.000 դրամ հափշտակությունը քողարկելուն, որը կազմում է մեկ միասնական դիտավորություն և լիովին ընդգրկվում է 23.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակության ավարտված հանցակազմի համար առաջադրված մեղադրանքի ծավալում:
13.000 ԱՄՆ դոլար խարդախության եղանակով հափշտակելու փորձ կատարելու դրվագով մեղադրանք առաջադրելիս` նախաքննության մարմինը հիմք է ընդունել ընդամենը Հ.Քիշմիրյանի խոստումը` քաղաքացիական գործով ձախողվելուց հետո` քրեական դատավարության կարգով հարցը լուծելու և այդ կապակցությամբ 13.000 ԱՄՆ դոլար պահանջելու առաջարկ ներկայացնելը, որին տուժող Գ.Բաղդասարյանը չի հավատացել` համոզված լինելով, որ արդեն խաբված է:
Այդ հանգամանքը հիմնավորվել է ինչպես վկա Գ.Դանիելյանի նախաքննության, այնպես էլ Հ.Քիշմիրյանի և Գ.Բաղդասարյանի` նախաքննության և դատաքննության փուլերում տված ցուցմունքներով, ինչպես նաև գործի մյուս փաստական հանգամանքներով:
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Գ.Բաղդասարյանի դրվագով Հ.Քիշմիրյանի գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները, քանի որ այդ ուղղությամբ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին վերաբերվող որևէ ռեալ գործողություն չկատարելը չի կարող որակվել որպես խարդախության հանցափորձ:
Հայկանուշ Ղևոնդյանի դրվագով նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հ.Քիշմիրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածից բացի մեղադրանք է առաջադրել նաև` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը գտնում է, որ այս դրվագով նախաքննության մարմինը առանց հիմնավոր պատճառաբանությունների մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված արարքին տվել է երկու տարբեր իրավական գնահատական:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից` Հ.Ղևոնդյանի դրվագով Հ.Քիշմիրյանի գործողություններն ուղղված են եղել ստեղծված իրավիճակից վնասով դուրս չգալուն, քանի որ Հ.Ղևոնդյանի կողմից նախօրոք ունեցած պարտավորությունների կատարումը ձախողվել է և Հ.Քիշմիրյանը զրկվել է պայմանավորված տոկոսներն ստանալու հնարավորությունից:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ այդ կապակցությամբ առկա է նաև քաղաքացիական դատավարության կարգով 05.09.2011թ. ամսաթվով ներկայացված գումարի բռնագանձման պահանջի մասին հայցադիմում:
Դատարանը գտնում է, որ Հ.Քիշմիրյանի կողմից պայմանավորված գործարքների ընթացքում ձեռնարկված գործողությունները նպատակ են հետապնդել, վերջին հաշվով, վաշխառությամբ տրված գումարներն ստանալուն, որոնք ինքնին ընդգրկվում են վաշխառության հանցակազմի մեջ:
Այսպիսով` վերոշարադրյալը դատարանին հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ Հ.Քիշմիրյանի գործողություններում բացակայում են 2 դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները, ուստի պետք է ճանաչել և հռչակել նրա անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙքրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը սահմանում է.
(...) Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (...)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներում՚:
Ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութագրվում է դրական, խնամքին են գտնվում 2002թ. ծնված մանկահասակ երեխան, թոշակառու մայրը, չաշխատող կինը, ընտանիքի միակ կերակրողն է, ընդունել է մեղքը, գործուն զղջացել` լիովին հատուցել է տուժողներ Գևորգ Բաղդասարյանին` 23.000 ԱՄՆ դոլարի, Ստելլա և Մարիամ Պապոյաններին` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, վերջիններս որևէ բողոք կամ պահանջ չեն ներկայացրել և խնդրել են Հ.Քիշմիրյանի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել:
Ամբաստանյալ Մարատ Ռտոյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին ունի 2009թ. ծնված մեկ մանկահասակ երեխա, ակտիվորեն աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, տուժող Մ.Ասատրյանին պատճառված 940.000 ՀՀ դրամ վնասից հատուցել է 100.000 ՀՀ դրամը:
Ամբաստանյալներ Հրայր Քիշմիրյանի և Մարատ Ռտոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքիª հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, (…) կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ (…):
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը՚:
Այս հարցի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Հ.Հաբեշյանի վերաբերյալ 2007թ. օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
ՙ(…) բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքիª հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել հանցանքիª հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա՚:
Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ստորադաս դատարանները պատիժ կիրառելիս ունեն օրենքի շրջանակներում որոշակի հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն, քանի որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում:
Քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման անհրաժեշտությունը, դատարանը ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը ճանաչում է բացառիկ և գտնում է, որ այդ հանգամանքներն էականորեն նվազեցնում են ՀՀ քրեակայն օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Դատարանը գտնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոհիշյալ հանգամանքների համակցությունը հնարավորություն է տալիս ամբաստանյալ Հ.Քիշմիրյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը և նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով: Դատարանն արձանագրում է, որ վերևում շարադրված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իմաստով համապատասխանում է ՙբացառիկության՚ չափանիշին և էականորեն նվազեցնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Այսպիսով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրայր Քիշմիրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Տուժող Հայկանուշ Ղևոնդյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Հայկանուշ Ղևոնդյանի գույքի` Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին թաղ. 3 շենք 1 բնակարանի, և Ալվարդ Մեսրոպյանի գույքի` Երևան քաղաքի Վերին Շենգավիթի 10 փողոցի 19ա շենքի 52 բնակարանի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 08.06.2012թ. թիվ ԵԿԴ/0102/01/11 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ վաշխառության վերաբերյալ գործեր քննելիս դատարանը լուծում է միայն անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը և իրավասու չէ անդրադառնալ ապօրինի գործարքով տուժողին պատճառված վնասի փոխհատուցման խնդրին: Վճռաբեկ դատարանի վերոշարադրյալ դիրքորոշումը հիմնված է այն հանգամանքի վրա, որ ապօրինի գործարքի կնքման և դրա արդյունքում վնասների առաջացման հարցում կարող է առկա լինել նաև տուժողի մեղքը, տուժողի կողմից իր իրավունքների չարաշահումը և այլն: Ուստի, ապօրինի գործարքով տուժողին պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցը ենթակա է լուծման քաղաքացիական դատավարության կարգով` ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի նորմերին համապատասխան:
Տուժող Մերուժան Ասատրյանի քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել, և Մարատ Պյոտրի Ռտոյանից հօգուտ Մերուժան Ասատրյանի իրավահաջորդ Վիլիկ Ասատրյանի բռնագանձել 840.000 /ութ հարյուր քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙPlatinium՚ տեսակի լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ ՙPanasonic՚ ֆիրմայի արտադրության ՙRR-US-590՚ մոդելի թվային ձայնագրիչը` վերադարձնել Մարատ Ռտոյանին:

Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Ճանաչել և հռչակել Հրայր Տարիելի Քիշմիրյանի անմեղությունը` երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ:
Հրայր Տարիելի Քիշմիրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառել ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի ՙՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատիժներից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ Հրայր Քիշմիրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2012 թվականի փետրվարի 7-ից:
Հրայր Քիշմիրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Մարատ Պյոտրի Ռտոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառել ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի ՙՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով Մ.Ռտոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Մարատ Ռտոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Հայկանուշ Ղևոնդյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության` քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Տուժող Մերուժան Ասատրյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել և Մարատ Պյոտրի Ռտոյանից հօգուտ Մերուժան Ասատրյանի իրավահաջորդ Վիլիկ Ասատրյանի բռնագանձել 840.000 /ութ հարյուր քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում:
Հայկանուշ Ղևոնդյանի գույքի` Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին թաղ. 3 շենք 1 բնակարանի, և Ալվարդ Մեսրոպյանի գույքի` Երևան քաղաքի Վերին Շենգավիթի 10 փողոցի 19/ա շենքի 52 բնակարանի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙPlatinium՚ տեսակի լազերային սկավառակը պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ ՙPanasonic՚ ֆիրմայի արտադրության ՙRR-US-590՚ մոդելի թվային ձայնագրիչը` վերադարձնել Մարատ Ռտոյանին:

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:





ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ