ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0139/01/12

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
պաշտպան` Վ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Կ.ԱՎԱԳՅԱՆԻ

2013 թվականի հունիսի 04-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարեն Գարուշի Ավագյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
1. հ. 14100206 քրեական գործը հարուցվել է 2006 թվականի հունվարի 09-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Բ.Մարտոյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2006 թվականի հունվարի 28-ի որոշմամբ հ. 14112905 և հ. 14117905 քրեական գործերը միացվել են հ.14100206 քրեական գործին:
3. 2006 թվականի ապրիլի 14-ին որոշում է կայացվել Կարեն Ավագյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
4. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2006 թվականի ապրիլի 14-ի որոշմամբ Կ.Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
5. 2006 թվականի հուլիսի 31-ի որոշմամբ հ.14100206 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև մեղադրյալ Կարեն Ավագյանին հայտնաբերելը:
6. 2012 թվականի մայիսի 04-ին Կարեն Ավագյանը հայտնաբերվել է, քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է և նույն օրվա` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` նույն դատարանի 14.04.2006թ. Կարեն Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերահաստատվել է:
7. 2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
8. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` նաև Առաջին ատյանի դատարան) 2013թ. մարտի 14-ի դատավճռով`
Կարեն Գարուշի Ավագյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ և դատապարտվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Կ.Ավագյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Միաժամանակ վճռվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով` նշանակված պատժին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 10.04.2000թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս 7(յոթ) օրից, մասնակիորեն գումարել 6 (վեց) ամիս և Կարեն Ավագյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի մայիսի 04-ից:
Կարեն Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցը ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև տուժողներ Հասմիկ Թոփսակալյանին, Եպրաքսյա Մաթևոսյանին, Մարիետա Թումանյանին, Մերի Հարությունյանին և Բելլա Թալիշվիլիին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող Է.Մեսրոպյանի անվամբ 01.03.2003թ. տրված AF0666945 անձնագիրը հանձնվել է ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության տնօրինմանը:
9. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 22-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում:
11. Համաձայն Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի, նախաքննության մարմինը ամբաստանյալ Կարեն Գարուշի Ավագյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, նախնական հանցավոր համաձայնության գալով Արայիկ Գարուշի Ավագյանի, Տիգրան Ռոբերտի Սարիբեկյանի և Վլադիմիր Գագիկի Ամիրբեկյանի հետ, «Կենտրոն» նոտարական տարածքի նոտար Ա.Աբրահամյանի անունից 2005թ. հուլիսի 11-ի ամսաթվով հաստատված իրավունք վերապահող կեղծ լիազորագիր են կազմել այն մասին, որով Տ.Սարիբեկյանը Բելլա Թալիաշվիլու կողմից լիազորվել է վաճառելու կամ գրավ դնելու համասեփականատիրական իրավունքով Տ.Սարիբեկյանին և Բ.Թալիաշվիլուն պատկանող Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 8 շենքի 54 բնակարանը: Այնուհետև նրանք օգտագործելով իրենց կազմած կեղծ լիազորագիրը 2005թ. հուլիսի 14-ին այն ներկայացրել են «Աջափնյակ» տարածքի նոտարական գրասենյակ և 8.450.000 ՀՀ դրամ արժողության Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 8 շենքի 54 բնակարանը խաբեության եղանակով 5.280.000 ՀՀ դրամով վաճառել են Սմբատ Զարինյանին, կատարել ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն:
Բացի այդ, Կարեն Ավագյանը, Արայիկ Ավագյանը և Տիգրան Սարիբեկյանը 2005թ. հունիսի 20-ին վարձակալել են Հասմիկ Թոփսակալյանին պատկանող Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանը, իսկ Դիանա Հարությունյանը (նույն ինքը Դիանա Էռլիխը) հանդես գալով Անահիտ Գասպարյանի 1997թ. Արաբկիրի բաժնից ստացված և 2003թ. նրա մոտից հափշտակված ԱՎ-0464505 համարի կեղծված անձնագրով` ներկայանալով որպես Անհիտ Գասպարյան, 2005թ. օգոստոսի 1-ին վարձակալել է դարձյալ Հասմիկ Թոփսակալյանին պատկանող Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2 շենքի 17 բնակարանը: Այնուհետև նշված անձին հանցավոր համաձայնության գալով Վլադիմիր Ամիրբեկյանի հետ 2005թ. հուլիսի 11-ի ամսաթվով կազմված, Արաբկիրի նոտարական գրասենյակի նոտար Ս.Դանիելյանի անունից հաստատված իրավունք վերապահող կեղծ լիազորագիր են կազմել այն մասին, որ Դիանա Հարությունյանը Հասմիկ Թոփսակալյանի կողմից լիազորված է վաճառելու վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2-րդ շենքի 17 բնակարանը: 2005թ. օգոստոսի 9-ին նրանք կազմելով իրենց կազմած կեղծ լիազորագիրը, այն ներկայացրել են «Կենտրոն» տարածքի նոտարական գրասենյակ և 24.300.000 ՀՀ դրամ արժողության Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2-րդ շենքի 17 բնակարանը 20.250.000 ՀՀ դրամով վաճառել են Եպրաքսյա Մաթևոսյանին` կրկին կատարելով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն:
Բացի այդ, Կարեն Ավագյանը նախնական համաձայնության գալով Տիգրան Սարիբեկյանի հետ ձեռք են բերել Հարություն Մկրտչյանին պատկանող և նրանից 2006թ. փետրվարի 16-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանում հափշտակված AC-0454127 համարի անձնագիրը, որի մեջ կեղծելով փակցրել են Տ.Սարիբեկյանի մասամբ ձևափոխված լուսանկարը և նախապատրաստվել նոր առանձնապես խոշոր չափերի խարդախության կատարմանը, սակայն 2006թ. մայիսի 17-ին Տ.Սարիբեկյանի մոտից առգրավվել է այդ անձնագիրը և իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել:
Բացի այդ, Կարեն Ավագյանը նախնական համաձայնության գալով Դիանա Հարությունյանի (Էռլիխի) հետ, «Արմավիր» նոտարական տարածքի նոտար Ն.Մկրտչյանի անունից 2003թ. հուլիսի 6-ի ամսաթվով հաստատված իրավունք վերապահող կեղծ լիազորագիր են կազմել այն մասին, որ Դիանա Հարությունյանը Մերի Հարությունյանի կողմից լիազորվել է վաճառելու կամ գրավ դնելու Ս.Հարությունյանին պատկանող Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 26 շենքի 11 բնակարանը: Այնուհետև նրանք օգտագործելով իրենց կազմած կեղծ լիազորագիրը 2003թ. հոկտեմբերի 24-ին այն ներկայացրել են «Կենտրոն» տարածքի նոտարական գրասենյակ և խաբեության եղանակով Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 26 շենքի 11 բնակարանը 6.300.000 ՀՀ դրամով վաճառել են Կարինե Հովսեփյանին և Սոնյա Մինասյանին, կատարել առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն:
12. Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը.
«(...) ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանի մեղավորությունը` նախնական համաձայնությամբ մի խումբ անձանց կողմից, խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն և հափշտակության փորձ կատարելու, իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթուղթ կազմելու և օգտագործելու մեջ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ապացուցված է:»:

2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
13. Բողոք բերած անձը` ամբաստանյալ Կ.Ավագյանը նշել է, որ համաձայն չէ Առաջին ատյանի դատավճռի հետ, քանի որ իր հանցանքները հիմնավորված և ապացուցված չեն:
14. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«(…) բեկանել ընդհանուր իրավասության դատարանի վճիռը և ինձ արդարացնել, իսկ եթե դատական ստուգման արդյունքում կգտնեք, որ իմ մեղքը ապացուցվում է դրվագներից որևէ մեկով, ապա խնդրում եմ բեկանման արդյունքում իմ նկատմամբ կիրառել մեղմ պատիժ (…)»:
15. Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Կ.Ավագյանը և նրա պաշտպան Վ.Մելքոնյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքը, խնդրեցին բավարարել այն:
02.05.2013թ. Վերաքննիչ դատարան գրավոր դիմում է ներկայացրել գործով մեղադրող Դ.Կարապետյանը, որով հայտնել է, որ առարկում է վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրում է մերժել այն` Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու ուսումնասիրելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ մեղադրողի դիմումը, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով, պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ կեղծելը՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով կամ այդպիսի փաստաթուղթ իրացնելը կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների պետհամարանիշներ պատրաստելը կամ իրացնելը, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը, որոնք կատարվել են մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ՝ պատժվում են տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկից ութհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը չորս տարի ժամկետով:
17. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմնը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
18. Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, հանգել է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Գարուշի Ավագյանին մեղսագրված հանցանքները ապացուցված են, նրա արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմերի հատկանիշներին և կատարած արաքների համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության ու պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը «Դատարանի իրավական վերլուծությունները բաժնում» արձանագրել է հետևյալը.
«Ամբաստանյալ Կարեն Գարուշի Ավագյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանը պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
(…)
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Կ.Ավագյանի նկատմամբ նպատակահարմար չէ կիրառել գույքի բռնագրավում»:
19. Քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ վերջինիս վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, փաստարկված չեն և հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
«Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել, որ նշված խարդախությունների, կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու հետ որևէ առնչություն չի ունեցել:
Դատաքննության փուլում վկա Արայիկ Ավագյանը օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց:
Նախաքննության փուլում Ա.Ավագյանը ցուցմունք է տվել, որ 2005թ. ամռանը իր եղբայր Կարեն Ավագյանը և ընկերը` Տիգրան Սարիբեկյանը, վարձով բնակվել են Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանում: Ինքը հաճախակի այցելել է նրանց և իր աներոջ Երևան քաղաքի Ազատության 16 շենքի 45 բնակարանը, որտեղ ինքը բնակվել է բնակարան չունենալու պատճառով, 010-28-80-49 հեռախոսահամարից հաճախակի զանգահարել և զրուցել է նրանց հետ` նրանց վարձակալած բնակարանում տեղակայված 010-55-66-82 հեռախոսահամարով: Նույն բնակարան հաճախակի այցելել է նաև իրենց վաղեմի ծանոթ և մտերիմ Վլադիմիր Ամիրբեկյանը: Անձնական խուզարկությամբ իր մոտ հայտնաբերված, Տ.Սարիբեկյանի անվամբ լրացված` Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 8 շենքի 54 բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենի հետ կապված հայտնել է, որ այդ վկայականով ցանկացել են նշված բնակարանը գրավ դնել:
Հ.1 գ.թ. 89-92, 193-196, 205-206, 240-241
Հ.2 գ.թ. 2-48-50, 57, 81-88
Վկա Տիգրան Սարիբեկյանը դատաքննության փուլում կատարված խարդախություների, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու և օգտագործելու Կարեն Ավագյանի մասնակցության վերաբերյալ տվել է հակասական և իրարամերժ ցուցմունքներ միաժամանակ նշել է, որ երկար ժամանակ է անցել և մանրամասնությունները չի հիշում:
Նախաքննության փուլում Տիգրան Սարիբեկյանը թիվ 14100206 քրեական գործով որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005թ. ապրիլին ՌԴ-ից վերադառնալով պատահաբար հանդիպել է իր ծանոթներ Արայիկ և Կարեն Ավագյան եղբայրներին: Զրույցի ժամանակ նրանք իրեն առաջարկել են վարձով բնակարան գտնել, քանի որ իրենց անձնագրերը ռուսական են և այդ պատճառով իրենց համար դժվար է բնակարան վարձակալելը: Համաձայնվել և խոստացել է օգնել նրանց: Սակայն մի քանի օր անց Կ.Ավագյանից տեղեկացել է, որ նրանք իրենց ծանոթ Լարիսայի օգնությամբ բնակարան են գտել Կուզնեցով փողոցում գտնվող շենքերից մեկում: Կարենի խնդրանքով պայմանավորվածության համաձայն ինքը Լարիսային հայտնել է, որ բնակարանը վարձակալում է իր համար և շուտով Մոսկվայից կգան նաև իր կինը: Լարիսայի և Կարենի հետ (Արայիկը մնացել է Լարիսայենց տանը) գնացել են Երևանի Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանը տեսնելու, որտեղ իրենց սպասել է բնակարանի տերը` Հասմիկ Թոփսակալյանը: Ինքը Հասմիկին հայտնել է, որ բնակարանը վարձում է իր համար և շուտով Մոսկվայից կգա նաև իր կինը և միասին կբնակվեն այդ տանը շուրջ երկու ամիս: Հունիսի 17-ին կամ 18-ին վարձակալել են այդ բնակարանը, որտեղ հիմնականում բնակվել են ինքը, Արայիկը և Կարենը: Բնակարանը վարձակալելուց հետո մի քանի օր անց իրենց հաճախակի այցելել է Վլադիմիր Ամիրբեկյանը: Նրանք միշտ խոսել են ինչ-որ գործ ձեռնարկելու մասին, սակայն իրեն չեն ասել, թե կոնկրետ խոսքը ինչի մասին է: Բնակարանը վարձելուց մոտ մեկ շաբաթ, անց երբ իրենք գտնվել են տանը, Կարենն առաջարկել է ՌԴ Գորկի քաղաքից ավտոպահեստամասեր բերել և վաճառել, միաժամանակ նշելով, որ դրա համար մեծ գումար է պետք, իսկ իրենք այդ գումարը չունեն: Կարենը առաջարկել իր մոր բնակարանը գրավ դնել, իսկ գործարքը ավարտելուց հետո նորից հանել գրավից: Ինքը հայտնել է, որ բնակարանը մոր անունով է, ով դրան երբեք չի համաձայնվի: Կարենն ասել է, որ եթե ինքը համաձայնվի, ապա նա բոլոր հարցերը կլուծի և ոչ մի պրոբլեմ չի լինի: Համաձայնվել և այդ նպատակով Կարենին է տվել մոր տան սեփականության վկայականը, որը մի քանի ժամ անց վերադառնալով ասել է, որ գործարքի համար մոր անվամբ լիազորագիր է անհրաժեշտ: Նույնպես համաձայնվել է և 2005թ. հուլիսի կեսերին Կարենի հետ գնացել են նոտարական գրասենյակ, որտեղ իր կողմից մորը տրված լիազորագիր է վավերացվել: Այդ լիազորագիրը տվել է Կարենին, և գնացել տուն, իսկ Արայիկին հայտնել է, որ լիազորագիրը պատրաստ է և այն Կարենի մոտ է: Դրանից հետո Կարենի միջոցով գտել են Սմբատ անունով մի մարդու, որն էլ իրենց տան գրավի դիմաց տվել է 7.500 ԱՄն դոլար գումար, իսկ բնակարանը առուվաճառքի գործարքով անցել է Սմբատ Զարինյանին: Գումարը վերցրել է Կարենը և հայտնել, որ այն պետք է ուղարկի Գորկի ավտոպահեստամասեր բերելու համար, իսկ ինքն էլ պետք է ապրանքը գնելուց հետո նոր ստանար գումարը: Հուլիսի վերջին իրենց վարձակալած բնակարանում Կարենը հայտնել, որ ապրանքը չեն ուղարկել, իսկ վերցրած գումարը հետ են ուղարկել և իրեն առաջարկել են այդ գումարը հետ վերադարձնել: Ինքը գումարը չի վերցրել և երեկոյան հանդիպելով Վ.Ամիրբեկյանին առաջարկել է, որպեսզի նա նույնպես ներկա լինի գումարը վերադարձնելու գործընթացին: Հաջորդ օրը Կարենը «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակում գումարը հետ է վերադարձրել Սմբատին և նորից կնքված առուվաճառքի պայմանագրով բնակարանը դարձել է իր սեփականությունը, սակայն դրա մեջ մոր անունը չի նշվել: Դրանից շուրջ 10 օր անց Ա.Ավագյանի առաջարկով բնակարանը կրկին գրավ է դրվել, որի արդյունքում այն դարձել է Անահիտ Սաֆարյանի սեփականությունը, որը երբեք այդ բնակարանում չի բնակվել: Այնտեղ մշտապես բնակվել է իր մայրը: Հայտնել է, որ Կուզնեցով 2 շենքի 17 բնակարանի կեղծ լիազորագրով առուվաճառքի գուրծարքին չի մասնակցել, այդ մասին իմացել է հետո: Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանում ապրելու ժամանակ Կարենը իրեն տվել է 093-59-03-51 հեռախոսահամարը, որը որոշ ժամանակ օգտագործելուց հետո տվել է Արայիկին, իսկ Կարենի մոտ այդ ժամանակ եղել է 093-59-03-73 հեռախոսահամարը:
Բացի այդ, 2006թ. ապրիլին Կ.Ավագյանի պահանջով որոշակի փոփոխությունների ենթարկելով իր արտաքինը /կրել է ակնոցներ, փոխել մազերի ձևը/ լուսանկարվել է և նկարը տվել Կարենին, որն էլ մի քանի օր անց իրեն է տվել Հարություն Մկրտչյանի տվյալներով անձի անձնագիր` որում փակցված է եղել իր լուսանկարը: Ինքը սկսել է օգտագործել այդ կեղծ անձնագիրը, իսկ մայիսի 17-ին դարձյալ Կարենի պահանջով ցանկացել է այդ անձնագիրը նոտարական գրասենյակում թարգմանել ռուսերեն, տալ նրան, որպեսզի նա այդ անձնագրով ինչ-որ ապօրինի գործարք կատարի, սակայն մայիսի 17-ին բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, բերման ենթարկվել ոստիկանություն և իր անձնական խուզարկության ժամանակ առգրավվել են նշված անձնագիրը:
Դատարանն արժանահավատ է համարում Տիգրան Սարիբեկյանի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված քրեադատավարական կարգով և բխում են գործի մյուս փաստական հանգամանքներից:
Հ 2-7 գթ 48-50.65-66, 73-75,78
Թիվ 14100206 քրեական գործով մեղադրյալ Դիանա Հարությունյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2002թ. ձմեռվանից ծանոթացել է Կարեն Ավագյանի հետ և այդ օրվանից սկսած Կարենը հաճախակի այցելել է իր Վ.վաղարշյան 26 շենքի 16 բնակարան: Կ.Ավագյանի հետ գտնվել է փաստացի ամուսնական հարաբերությունների մեջ և հրաժարվել է նրա վերաբերյալ ցուցմունքներ տալուց: Նույն ժամանակվանից ճանաչել է Կարենի եղբայր Արայիկ Ավագյանին, իսկ մեկ տարի անց ծանոթացել է նրանց ընկեր Վ.Ամիրբեկյանի հետ: 2005թ. ամռանը` հունիսի 21-ին Մոսկվայից վերադարձել է Երևան և Արայիկից տեղեկացել, որ նա Տիգրանի և Կարենի հետ վարձով բնակվում են Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանում: Արայիկը իրեն հայտնել է, որ վարձակալած բնակարանի կողքին գտնվող երեք սենյականոց բնակարանը նույնպես պատկանում է նույն անձին և իրեն առաջարկել է վարձակալել այդ բնակարանը, իսկ հետագայում փաստաթղթի կեղծիքի եղանակով վաճառել այն: Գտնվելով նյութական ծանր վիճակի մեջ համաձայնել է այդ առաջարկին: Որոշ ժամանակ անց Արայիկը իրեն է տվել Անահիտ Գասպարյան տվյաներով անձի անձնագիր, որի մեջ փակցված է եղել իր լուսանկարը: Այնուհետև նրա տված հեռախոսահամարով զանգահարել է բնակարանի տիրոջը` Հասմիկին, ներկայացել որպես Անահիտ Գասպարյան և խնդրել է երեք սենյականոց բնակարանը վարձով տալ իրեն: 2005թ. հուլիսի վերջերին նշված շենքի բակում հանդիպել է Հասմիկին, նրա հետ բարձրացել տեսել է բնակարանը ու պայմանավորվել վեց ամիս ժամկետով` օգոստոսի 1-ից վարձակալել այդ բնակարանը, ամսեկան 250 ԱՄՆ դոլար վարձավճարով: Օգոստոսի 1-ին Հասմիկի հետ կազմել է բնակարանի վարձակալության երկկողմանի պայմանագիր, երկու օրինակից, իր ձեռքով լրացված օրինակը տվել է նրան, իսկ նա իր ձեռքով լրացվածը տվել է իրեն: Հասմիկին տվել է երկու ամսվա վարձ և ասել, որ բնակարանը վարձակալում է իր բարեկամների համար, որոնք օգոստոսի 15-ին պետք է գան արտասահմանից: Բնակարանը վարձակալելուց հետո իրենց պլանի համաձայն սկսել են կեղծ լիազորագրով բնակարանի վաճառքի գործընթացը: Այդ նպատակով օգոստոսի 2-ին և 4-ին գնացել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ, նոտար Ս.Դանիելյանի մոտ Ա.Գասպարյանի անվամբ երկու միակողմանի գործարքներ են կատարել և լիազորագրերը տվել Արայիկին: Օգոստոսի 3-ին Արայիկը իրեն է տվել կեղծ լիազորագիր, որի համաձայն ինքը` Անահիտ Գասպարյանը Հասմիկ Թոփսակալյանի կողմից լիազորվել է վաճառել կամ գրավ դնել նրա Երևան քաղաքի Կուզնեցով 2-րդ շենքի 17 բնակարանը: Վերցնելով կեղծ լիազորագիրը գնացել են Մարաշի տարածքային կադաստր, որտեղ դիմում է ներակայացրել և հաջորդ օրը ստացել Կուզնեցով 2-րդ շենքի 17 բնակարանի սեփականության վկայականի կրկնօրինակը: Հաջորդ օրը նույն տեղից ստացել են տեղեկանք այն մասին, որ բնակարանը արգելանքի կամ կալանքի տակ չէ: Այնուհետև համատիրությունում կատարել է բնակարանի կոմունալ վճարումները, մեկօրյա ժամկետում ստացել պահանջվող փաստաթղթերը, որից հետո Արայիկի տված հեռախոսահամարներով զանգահարել է բրոկերների, որպեսզի Հասմիկի բնակարանի համար գնորդներ գտնի: Օգոստոսի 4-ին կամ 5-ին զանգահարել է Ռոբերտ անունով բրոքերին և նրանից իմանալով, որ բնակարանի գնորդ չունի, հաջորդ օրն իր մոտ եղած 093-59-04-25 հեռախոսահամարով զանգահարել է Արտաշ անունով բրոքերի, նրան հայտնել, որ շտապ վաճառվող բնակարան ունի և պայմանավորվել է հանդիպել նրա հետ: Արտաշին ասել է, որ բնակարանը պատկանում է իր բարեկամուհուն, որը գտնվում է ՌԴ-ում և քանի որ գումարի խիստ կարիք ունի խնդրել է շտապ վաճառել բնակարանը: Արտաշի հետ բարձրացել և տեսել են բնակարանը: Վերջինս ստուգել է բնակարանի հետ կապված փաստաթղթերը և հավատալով իրեն, հաջորդ օրը գնորդ է գտել և միասին եկել են բնակարանը տեսնելու: Բնակարանը գնող կնոջ անունը եղել է Եպրաքսյա, իսկ ամուսնունը Աշոտ: Նրանք հավանել են բնակարանը և պայմանավորվել են բնակարանը գնել 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով և տվել են 1.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար: Օգոստոսի 9-ին Կենտրոնի նոտարական գրասենյակում նոտար Ալվարդ Մելքոնյանի մոտ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր, որտեղ էլ իրենք ստացել են պայմանավորված գումարը և խոստացել են բնակարանն ազատել 10 օրվա ընթացքում: Գործարքից հետո հեռախոսահամարը դեն է նետել, իսկ հեռախոսը տվել Արայիկին: Արայիկին է տվել նաև բնակարանի վաճառքից առաջացած գումարը, որից նա իրեն է տվել 8.000 ԱՄՆ դոլար, որը ինքն օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար: Դրանից հետո գնացել է Ստեփանավան, որտեղ էլ մոր և դստեր հետ բնակվել են Բաղրամյան 61 տանը` մինչև 2006թ. մարտ ամիսը: Մարտի վերջից իմանալով, որ ոստիկանությունը իրեն է փնտրում հեռացել է Ստեփանավանից և թաքնվել տարբեր վայրերում: Հունիսի 1-ին Ստեփանավանի ոստիկանության աշխատակիցները իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Հայտնել է, որ Արայիկի հետ Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանում բնակվել են Կարենը և Տիգրանը, իսկ նրանց հաճախակի այցելել է Վոլոդիան: 2005թ. օգոստոսի 1-ից 9-ը իր մոտ եղած 093-59-04-25 հեռախոսահամարով հեռախոսային խոսակցությունների մեջ է գտվել Վոլոդյայի մոտ եղած 093-26-14-53 և Արայիկի մոտ եղած 093-59-03-73 հեռախոսահամարների հետ: Ինչ վերաբերվում է գործարքի ժամանակ իր հետ առնչված նոտարին, կադաստրի աշխատակցին, բրոքերին, համատարիության աշխատակիցներին, ապա նրանցից ոչ մեկին չի հայտնել բնակարանը կեղծ լիազորագրով վաճառելու մտադրության մասին: Միաժամանակ հայտնել է, որ գտնվելով նյութական ծանր վիճակում Արմավիրի նոտար Ն.Մկրտչյանի անունից հաստատված կեղծ լիազորագիր է կազմել այն մասին, որ իր մոր` Մերի Հարությունյանի կողմից լիազորվել է վաճառել կամ գրավ դնել նրան պատկանող Վ.Վաղարշյան 26 շենքի 11 բնակարանը: Դրանից հետո օգտագործելով իր կազմած կեղծ լիազորագիրը 2003թ. հոկտեմբերի 24–ին Կենտրոնի նոտարական գրասենյակում նշված բնակարանը 6.300.000 ՀՀ դրամով գրավ է դրել Կարինե Հովսեփյանին և Սոնյա Մինասյանին` արդյունքում ձևակերպելով ոչ թե գրավի, այլ առուվաճառքի պայմանագիր: Բնակարանը գրավ է դրել 6 ամսով, սակայն հետագայում չկարողանալով վճարել գումարը 16.04.2006թ. Կարինեն և Սոնյան բնակարանը վաճառել են մի պարսկահայի:
Հ 2 գթ 39-45, 57-61, 90-91, 136
Գործով տուժող Եպրաքսյա Մաթևոսյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակարան գնելու համար բազմիցս դիմել է անշարժ գույքի և անհատ գործակալների: Այդ ընթացքում գործակալ Արմեն Բաղդիյանը իրենց բնակարան է առաջարկել Կուզնեցով 2 շենքի 17 հասցեում: Վերջինիս միջոցով ծանոթացել են բրոքեր Արտաշես Նաջարյանի հետ: Օգոստոսի սկզբներին իրենք ընտանիքով գնացել է տեսել են այդ բնակարանը, ինչպես նաև ծանոթացել են բնակարանը վաճառող կնոջ հետ, որը ներկայացել է որպես Անահիտ Գասպարյան: Նա հայտնել է, որ բնակարանը պատկանում իր քրոջը` Հասմիկին, որին շտապ գումար է անհրաժեշտ և լիազորել է իրեն, որպեսզի վաճառի բնակարանը և գումարը ուղարկի Մոսկվա: Հավանել են բնակարանը և պայմանավորվել այն են գնել 46.000 ԱՄՆ դոլարով: Օգոստոսի 7-ին տուն են հրավիրել Անահիտ Գասպարյանին և նրա հետ կնքել նախնական առուվաճառքի պայմանագիր և վճարել 1.000 ԱՄՆ դոլար և պայմանավորվել օգոստոսի 9-ին նոտարական գրասենյակում կատարել գործարքը: Օգոստոսի 9-ին իրենք ընտանիքով բրոքերներ Արտաշի և Արմենի հետ նախնական պայանավորվածության համաձայն իրենց բնակարանում սպասել են Անահիտին, որպեսզի գնան նոտարական գրասենյակ: վերջինս ուշացել է և մի քանի անգամ զանգահարելուց հետո ասել է, որ պատճառը համատիրությունում մուծումներ կատարելն էր: Վերջապես ժամը 17:00-ից հետո նա եկել է և իր ամուսինը առաջարկել է գնալ Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ գործարքը կատարելու համար, սակայն բրոքեր Արտաշը առաջարկել է գնալ Կենտրոնի նոտար Ա.Մելքոնյանի մոտ, որտեղ կարելի է գործարքը առանց հերթի կատարել: Այդպես էլ արել են, կնքել են պայմանագիրը և Անահիտին վճարել 45.000 ԱՄՆ դոլար: Անահիտը խոստացել է ազատել բնակարանը 10 օրվա ընթացքում, սակայն դրանից հետո նրան գտնել չի հաջողվել: Հետագայում տեղեկացել են, որ Անահիտը իրենց խաբել է, քանի որ Հասմիկ Թոփսակալյանի կողմից իրականում լիազորված չի եղել բնակարանը վաճառելու համար: Տեղեկացել են, որ Անահիտը հանդիսանում է Դիանա Հարությունյանը, որին ճանաչել է անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ:
Հ1. գ.թ. 8-12
Գործով տուժող Հասմիկ Թոփսակալյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կուզնեցով 2 շենքի 16 և 17 բնակարանները պատկանում են իրեն և «Գինդ» թերթում հայտարարություն է տվել դրանք վարձակալության տալու համար: 2005թ. հուլիսին իրեն է զանգահարել մի անծանոթ կին, ներկայացել Անահիտ անունով և ասել, որ իր երեք սենյականոց բնակարանը վարձակալությամբ տա: Պայմանավորվածության համաձայն օգոստոսի 1-ին հանդիպել է նրա հետ: Անահիտը հավանել է բնակարանը և վարձակալել 6 ամիս ժամկետով` ամիսը 250 ԱՄՆ դոլար գումարով: Իրենց միջև կնքվել է երկկողմանի պայմանագիր, Անահիտը վճարել է երկու ամսվա վարձը և հայտնել, որ բնակարանում պետք է բնակվեն Գերմանիայից վտարված իր մայրը, եղբայրը և հարսը, որոնք Երևանում կլինեն մինչև օգոստոսի 15-ը: Վերջին անգամ Անահիտը զանգահարել է օգոստոսի 5-ին 093-59-04-25 հեռախոսահամարով: Օգոստոսի 17-ին կամ 18-ին հարևաններից իմացել է որ բնակարանը վաճառված է և հարևանները իրեն են փնտրում: Հետաքրքրվել և պարզել է, որ բնակարանը վարձակալած Անահիտը կեղծ լիազորագրով բնակարանը վաճառել է Եպրաքսյա Մաթևոսյանին: Նաև հայտնել է, որ 20.06.2005թ. Կուզնեցով 2-րդ շենքի 16 բնակարանը վարձով է տվել Կարեն և Տիգրան անունով երկու տղամարդու` ամսեկան 150 ԱՄՆ դոլարով: Բնակարանի վարձը իրեն հենց սկզբից վճարել է այդ անձանց հետ եկած Վլադիմիր անունով տղամարդը: Նրանք վարձակալելով բնակարանը հայտնել են, որ եկել են Մոսկվայից և քանի որ Տիգրանը ունի աչքի խնդիրներ, ցանկանում էին բուժել նրա աչքը: Բնակարանում բնակված այդ տղաները հեռախոսային խոսակցություններ են ունեցել և կարճ ժամանակահատվածում գոյացել է շուրջ 117.000 ՀՀ դրամի պարտք, որը հետագայում վճարել է Արայիկ Ավագյանը:
Հ 1 գ.թ 4-6
Հ 2 գ.թ 36-37
Գործով տուժող Մերի Հարությունյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Դիանա Հարությունյանը հանդիսանում է իր դուստրը: 2000թ. ՌԴ-ից վերադարձել է Հայաստան և բնակվել է Վ.Վաղարշյան 26 շենքի 11 բնակարանում: 2002թ. վերջին Դիանան ծանոթացել է Կարեն Ավագյանի հետ և սկսել են միասին բնակվել: Այդ ընթացքում իրենց տուն հաճախակի սկսել է այցելել Կարենի եղբայր Արայիկ Ավագյանը: Մեկ անգամ էլ տեսել և ծանոթացել է նրանց ընկեր Վլադիմիրի հետ: 2003թ. աշնանը վատառողջ լինելու պատճառով դուստրը իրեն տարել է Ստեփանավան: Ստեփանավանում եղած ժամանակ դուստրը իրեն հայտնել է, որ բնակարանը վարձով է տվել: Ստեփանավանում ինքը բնակվել է Դիանայի և նրա դստեր Անժելիկայի հետ, որտեղ գնացել և բնակվել է նաև Կարենը: 2006թ. մարտին տղեկացել է, որ Դիանան իրենից թաքուն Երևանի իր բնակարանը կեղծ լիազորագրով վաճառել է: Այդ մասին խոսել է դստեր հետ և վերջինս իրեն հայտնել է, որ իսկապես բնակարանը կեղծ լիազորագրով վաճառել է:
հ. 2 գթ 81-83
Գործով վկա Սմբատ Զարինյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005թ. հուլիսին իր ընկեր Սամվելից տեղեկանալով, որ նրա ծանոթ տղաներին գումար է անհրաժեշտ, առաջարկել է, տալ 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որոնք էլ մեկ ամսից կվերադարձնեն: Հաջորդ օրը հանդիպել և ծանոթացել են այդ տղաների հետ, որոնցից մեկի անունը եղել է Տիգրան, իսկ մյուսինը` Վոլոդյա: Նրանք հայտնել են, որ ինչ-որ գործ են ձեռնարկել, որի համար գումար է անհրաժեշտ: Առաջարկել է, որ գումարի դիմաց նրանցից մեկի բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով անցնի իրեն, իսկ գումարը վերադարձնելուց հետո հետ վերադարձնի: Նույն պահին Տիգրանը ասել է, որ իրենց տունը կձևակերպեն, որտեղ գրանցված է միայն մայրը: Համաձայնության գալով նա Տիգրանին է տվել 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար և Աջափնյակի նոտարական գրասենյակում ձևակերպել են առուվաճառքի պայմանագիրը: Մեկ ամիս անց Տիգրանը իրեն է վերադարձրել 7.200 ԱՄՆ դոլար գումար և Վոլոդյայի հետ գնացել են Կենտրոն նոտարական գրասենյակ և կնքելով առուվաճառքի պայմանագիր բնակարանը կրկին դարձել է Տիգրանի սեփականությունը:
Հ 1 գթ 207-211 Հ2 գթ 73-75
Գործով վկա Հարություն Մկրտչյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006թ. փետրվարի 16-ին ժամը 16-ի սահմաններում աշխատանք գտնելու նպատակով է եղել ՙԱյրարատ՚ տոնավաճառում: Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել մոտ 40 տարեկան տղամարդ զինվորականի հագուստով և առաջարկել իրեն և ևս 4 տղամարդու ՙԶվարթնոց՚ օդանավակայանում ինքնաթիռ բեռնաթափել, միաժամանակ հայտնել որ, օդանավակայանի տարածք մտնելու համար անհրաժեշտ է, որ իրենք անձնագիր ունենան: Պայմանավորվածության համաձայն, նույն օրը ժամը 17-ի սահմաններում ինքը չորս տղամարդկանց հետ վերցնելով անձնագրերը ոսկերչական գործարանի մոտից աշխատանք առաջարկողի հետ միասին նստել են ԵրԱԶ մակնիշի ավտոմեքենան և գնացել են օդանավակայան: Այնտեղ նրանք սպասել են մեքենայի մեջ, իսկ այդ տղամարդը վերցնելով իրենց 5 անձնագրերը ասել է, որ գնում է նրանց համար մուտքի անցագրեր բերելու, սակայն գնալով այլևս չի վերադարձել: Մոտ երկու ժամ սպասելուց հետո հասկանալով, որ խաբված են դիմել են ոստիկանություն: Արաբկիրի ոստիկանութոյւնում իմացել է, որ իր անձնագիրը ուրիշի լուսանկարով հայտաբերվել է իրեն անծանոթ անձի մոտ:
Հ 2 գթ 29-30
Գործով տուժող Բելլա Թալիաշվիլին դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 8 շենքի 54 բնակարանը պատկանում է իրեն, որտեղ գրանցված է եղել որդու` Տիգրան Սարիբեկյանի հետ միասին: 2005թ. ամռանը որդին սկսել է հաճախակի գիշերները տնից բացակայել: Իրենց տուն հաճախակի այցելել որդու ընկեր Արայիկը, իսկ ամառվա սկզբներին Արայիկի և Տիգրանի հետ իրենց տուն է այցելել Արայիկի եղբայր Կարենը: 2006թ. փետրվարի 20-ից 25-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատանքից տուն է վերադարձել տեսել, որ բնակարանի սեփականության վկայականը տանը չէ: Երեկոյան տուն են եկել Արայիկը և Տիգրանը, որդին իր պահանջով ցույց է տվել սեփականության վկայականը, որը ինքը վերցրել և պահել է աշխատանքի վայրում: Մարտ ամսին իմացել է, որ որդին առանց իր գիտության կեղծ լիազորագրով վաճառել է բնակարանը: Ինքը նշված գործարքից տեղյակ չի եղել, երբեք նոտարական գրասենյակ չի գնացել և ոչ մի լիազորագիր չի ստորագրել: Քանի որ ինքը հայերեն կարդալ չգիտի, այն ժամանակ երբ որդին ցույց է տվել սեփականության վկայականը, չի իմացել, որ այն լրացված է միայն որդու անունով:
Հ 1 գթ 13-18
Վկա Արտաշես Նաջարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին որ զբաղվում է բրոքերական գործունեությամբ: 2005թ օգոստոսի 5-ին իրեն զանգահարել է մի կին, որը ներկայացել է Անահիտ անունով ու հայտնել, որ շտապ վաճառվող բնակարան ունի Կուզնեցով փողոցի վրա առաջարկել է վաճառել այդ բնակարանը: Պայմանավորվել հանդիպել են և Անահիտի հետ գնացել են այդ բնակարանը տեսնելու: Անահիտը իր բանալիով բացել է տան դուռը, հայտնել, որ բնակարանը պատկանում է քրոջը` Հասմիկին, որը գտնվում է Մոսկվայում և քանի որ շտապ գումարի կարիք ունի, լիազորել է Անահիտին շտապ վաճառելու այդ բնակարանը: Ինքը ստուգել է Անահիտի ներկայացված բոլոր փաստաթղթերը, այդ թվում նաև լիազորագիրը, որ տրված է եղել Արաբկիրի նոտար Ս.Դանիելյանի անունից: Լիազորագրի վրա եղել է հոլոգրաֆիկ պաշտպանիչ նշանը: Հավատացել է Անահիտին և իր այն հարցին, թե որտեղից է նրան հայտնի իր հեռախոսահամարը, Անահիտը ասել է, որ համարը տվել է Կուտուզով փողոցի տարածքում բնակվող ոմն Ռուզանը, որի համար ինքը նախկինում ինչ որ գործարք է կատարել: Նշել է որ Ռուզան անունով ինքը ծանոթ չի ունեցել, սակայն ստուգելով Անահիտի ներկայացրած փաստաթղթերը համոզվելով, որ ամեն ինչ կարգին է, դրան առանձնակի ուշադրություն չի դարձրել: Խոստացել է Անահիտին օգնել, շտապ բնակարանը, վաճառել, որի համար դիմել է իր ծանոթ բրոքերների, այդ թվում նաև Արմեն Բաղդիյանին, որպեսզի գնորդ գտնեն: Ա.Բաղդիյանը իրեն հայտնել է որ կա գնորդ և նույն օրը գնորդի հետ միասին հանդիպել են իրենք միասին գնացել են նշված բնակարանը տեսնելու: Գնորդները տեսնելով բնակարանը հավանել են և առաջարկել են միասին գնալ իրենց տուն, գործարքի մանրամասները քննարկելու: Այդտեղից միասին Անահիտի հետ գնացել են Եպրաքսիա Մաթևոսյանի տուն, որտեղ նրա ամուսինը` Աշոտը նույնպես վերցրել, զննել է բոլոր փաստաթղթերը, այդ թվում նաև լիազորագիրը և պայմանավորվել, որ բնակարանը կգնեն 46.500 ԱՄՆ դոլարով: Տեղում Աշոտը կազմել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանգիրը, որի տակ ստորագրել է նրա կինը և Անահիտը, նույն պահին Աշոտը Անահիտին վճարել է 1000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար և պայմանավորվել, որ գործարքը կկատարեն օգոստոսի 9-ին: Օգոստոսի 9-ին իրենք բոլորը ժամը 14:00-ից սկսած պայմանավորվածության համաձայն սպասել են Անահիտին Աշոտենց տանը, իսկ նա ուշացել է: Իրենք բազմիցս զանգել են Անհիտին, վեջինս հայտնել է որ ուշանում է համատիրությունում մուծումներ է կատարել Իսահակյան փողոցի վրա գտնվող նոտարական գրասենյակում` իր ծանոթ նոտարի մոտ, սակայն մտածելով որ ուշ ժամ է և բացի կենտրոնական նոտարական գրասենյակից մնացածները փակ կլինեն, գնացել են նոտար Ալվարդ Մելքոնյանի մոտ և այնտեղ կատարել առուվաճառքի գործարքը: Հայտնել է, որ այդ գործարքից ստացել են 1000 ԱՄՆ դոլար, իսկ բնակարանի ազատման ժամանակ պետք է ստանային ևս 500 դոլար: Ստացված գումարի կեսը տվել է բրոքեր Արմեն Բաղդիյանին: Որոշ ժամանակ անց փորձել են գտնել Ա.Գասպարյանին, որպեսզի նա ազատի բնակարանը, սակայն իրենց չի հաջողվել: Օգոստոսի կեսերին պարզել են որ իրականում Հասմիկ Թոփսակալյանը ոչ` մեկի չի լիազորել բնակարանը` վաճառելու համար, իսկ Ա.Գասպարյանը հանդես գալով ուրիշի անձնագրով խարդախությամբ վաճառել էր այդ բնակարանը: Հետագայում Արաբկիրի քննչական բաժնում անձանց ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ ճանաչել է որպես Անահիտ Գասպարյան ներկայացված և Կուզնեցով 2-րդ շենքի թիվ 17 բնակարանը խարդախությամբ վաճառած կնոջը և իմացել, որ իրականում նա հանդիսանում է Դիանա Վլադիմիրի Հարությունյանը:
Վկա Արմեն Բաղդիյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին որ ինքը զբաղվում բրոքերական գործունեությամբ: 2005թ. թերթերի հայտարարությունների միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Սիմոնյանի հետ, որը ցանկացել է բնակարան գնել Ե.Քոչար կամ Կուզնեցով փողոցների վրա: Ինքը նրան բնակարաններ է ցույց տվել, սակայն վերջինս չի հավանել: Իրենց հանդիպումներից մի քանի օր անց բրոքեր Արմեն Թոռչյանը զանգահարել է իրեն ու հայտնել, որ Կուզնեցով փողոցի վրա շտապ վաճառվող երեք սենյականոց բնակարան կա: Օգոսոտսի 7-ին Թումանյան փողոցի վրա հանդիպել Արմենին, որը եղել է իրեն անծանոթ Արտաշես անունով մի ուրիշ բրոքերի հետ: Իմացել է, որ բնակարան վաճառողը զանգահարել է Արտաշին և վերջինս էլ Արմենի միջոցով փորձում էր բնակարանի գնորդ գտնել: Նույն ժամանակ ինքը Արտաշեսը, Արմենը և Աշոտի որդին Դավիթը գնացել են Կուզնեցով փողոցի 2 շենքի թիվ 17 բնակարանը տեսնելու: Բնակարանը վաճառողը եղել է Անահիտ անունով մոտ 30-35 տարեկան կին, որը հայտնել է, որ բնակարանը նրա քրոջն է, որը գտնվում է ՌԴ-ում և լիազորել է նրան բնակարանը վաճառելու: Բնակարանը տեսնելուց հետո իրենք հեռացել են և շուրջ մեկ ժամ անց, քանի որ բնակարանը տեսնելու ցանկություն են հայտնել Աշոտը, նրա կինը` Եպրաքսյան այդ իսկ պատճառով ինքը զանգահարել է Արտաշեսին և առաջարկել նորից հանդիպել ու տեսնել բնակարանը: Հանդիպել են, նրանք էլ են տեսել այդ բնակարանը և առաջարկել որպեսզի վաճառողը փաստաթղթերով գնա Աշոտենց տուն, որպեսզի քննարկեն առուվաճառքի հարցերը: Մոտ կես ժամ անց Անահիտը փաստաթղթերով Արտաշեսի հետ եկել է Աշոտի տուն: Այնտեղ իրենք բոլորն էլ զննել են Անահիտի ներկայացրած բոլոր փաստաթղթերը: Անահիտի մոտ եղել է Հասմիկ Թոփսակալյանի անունից նրան տրված և Արաբկիրի նոտար Ս.Դանիելյանի կողմից վավերացված լիազորագիր` բնակարանը վաճառելու կամ գրավ դնելու լիազորությամբ: Նա ներկայացրել է նաև կադաստրից սահմանափակումների մասին տեղեկանք: Չի ունեցել միայն համատիրությունից տրվելիք տեղեկանքը` գրանցված անձանց վերաբերյալ 3-րդ ձևը: Անահիտը ասել է, որ այդ տեղեկանքն էլ ունի, սակայն ներկա պահին իր մոտ չէ: Իրենք բոլորը, այդ թվում նաև Աշոտը, որը իրավաբան է, զննելով փաստաթղթերը համոզվել են, որ ամեն ինչ օրինական է և հենց նրանց տանը պայմանավորվել են վերջնական գինը` 46.500 ԱՄՆ դոլար և տեղում Աշոտը ստացականով 1000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար է տվել և կազմել են առուվաճառքի նախնական պայմանագիր: Պայմանավորվել են գործարքը կատարել օգոստոսի 9-ին, քանի որ Անահիտը իրենց ասել է, որ այդ օրը ՌԴ-ից մարդ պետք է գա, որպեսզի այդ գումարը տանի հասցնի քրոջը: Պայմանավորվել են նաև, որ օգոստոսի 9-ին բոլորը հավաքվեն Աշոտենց տանը ժամը 14-ին և այնտեղից գնալ նոտարական գրասենյակ: Իրենք բոլորը նշված ժամին եղել են Աշոտենց տանը, սակայն Անահիտը եկել է միայն ժամը 17:30-ի սահմաններում և հայտնել, որ ուշացման պատճառը ԲՇՏ-ում մուծումներ կատարելն է եղել: ՉԻ հիշում , թե կոնկրետ իրենցից ով է առաջարկել գնալ Կենտրոնի տարածքի նոտարական գրասենյակ, չնայած ինքն էլ է առաջարկել գնալ նույն գրասենյակ նոտար Ե.Սարգսյանի մոտ: Հասնելով նոտարական գրասենյալ Արտաշեսը , Անահիտը և Աշոտի կինը` Եպրաքսյան մտել են ներս և շուրջ կես ժամ անց դուրս գալով հայտնել են, որ գործարքը կատարված է: Ըստ պայմանագրի բնակարանը պետք է ազատվեր 10 օր անց, սակայն 5 օր հետո Աշոտը խնդրել է իրեն, որպեսզի Անահիտին հայտնեն , որ մի քանի օր շուտ ազատի բնակարանը, որպեսզի նա հասցնի վերանորոգել բնակարանը, որ տեղափոխվեն այնտեղ: Ինքը զանգել է Արտաշեսին որպեսզի գտնի Անահիտին, սակայն նա զանգել է իրեն և հայտնել է, որ Անահիտի հեռախոսը չի պատասխանում, նա անհասանելի է: Սպասել են ևս 2 օր, սակայն Անահիտին չեն կարողացել գտնել: Սկսել են նրան փնտրել նույն շենքում, զրուցել են հարևանների հետ և պարզվել է, որ Անահիտը այդ բնակարանի տերը չէ, իսկ տան տերը Հայաստանում է գտնվում: Պարզվել է, որ Անահիտը կեղծ փաստաթղթերով բնակարանը վաճառել է և անհայտացել: Հետագայում, Արաբկիրի քննչական բաժնում անձանց ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ ճանաչել է որպես Անահիտ Գասպարյան հանդես եկած կնոջը և իմացել, որ իրականում նա հանդիսանում է Դիանա Վլադիմիրի Հարությունյանը:
Վկա Ալվարդ Մելքոնյանը նախաքննության փուլում տվել է ցուցմունք այն մասին, որ աշխատում է Կենտրոն նոտարական գրասենյանկում որպես նոտար: 2005թ. օգոստոսի 9-ին բնակարանի առուվաճառքի գործարք կատարելու նպատակով երեկոյան կողմ նոտարական գրասենյակ են եկել անծանոթ մարդիկ և խնդրել կատարել առուվաճառքի գործարք: Գործարքի միր կողմը եղել է լիազորված անձ` Անահիտ Գասպարյանը, որը ներկայացրել է նոտար Ս.Դանիելյանի ստորագրությամբ վավերացված լիազորագիր, քանի որ իր մոտ կա բոլոր նոտարների ստորագրության նմուշները և իր հիշողության մեջ տպավորված է եղել նոտար Ս.Դանիելյանի ստորագրությունը, բացի այդ կնիքի վրա եղել է հոլոգրաֆիկ պաշտպանիչ պիտակը, առանց որևէ բան կասկածելու վավերացրել է առուվաճառքի գործարքը և որոշ ժամանակ անց իմացել, որ լիազորագիրը կեղծ է եղել: Նշել է, որ բրոքեր Արտաշեսին միայն դեմքով է ճանաչում, քանի որ նա իր մոտ ուրիշ գործարքներ չի վավերացրել, բայց նրան տեսել է նոտարական գրասենյակում: Նշել է, որ դա իր առաջին գործարքն էր, որի մասնակցել է բրոքեր Արտաշեսը: Հայտնել է նաև, որ 2005թ աշնանը տարբեր գործարքներ կատարելու համար տարբեր անձանց կողմից իրեն են ներկայացվել երեք տարբեր լիազորագրեր, որոնք ինքը կասկածել է կեղծված լինելու մեջ և ուղարկել է Արաբկիրի քննչական բաժին: Լիազորագրերից մեկը իբր թե վավերացված է եղել Մոսկվա քաղաքի նոտարի կողմից: Լիազորագրի արտաքին տեսքը իրեն խիստ կասկածելի է թվացել, այդ իսկ պատճառով ինտերնետով փորձել է ճշտել, թե նման նոտար կա թե ոչ: Պարզվել է, որ միայն ազգանունն է համապատասխանում այդ նոտարի տվյալներին, իսկ անուն հայրանունը տարբեր է եղել և երբ հաջորդ օրը նույն կինը ներկայացել է նոտարական գրասենյակ ինքը հայտնել է նրան, որ նման նոտար և լիազորագիր չկա: Դրանից հետո այդ կինը սկսել է աղմկել, հայտնել, որ այն օրինական է: Նշել է, որ այդ լիազորագիրը ներկայացվել էր առուվաճառքի գործարք կատարելու համար:
Դատաձեռագրաբանական և դատատեխնիկական համալիր փորձաքննության թիվ 1619 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված Անահիտ Գասպարյանի և Հասմիկ Թոփսակալյանի միջև 01.08.2005թ. ամսաթվով կնքված տարածքի վարձակալության պայմանագրում ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը կատարված չեն Անահիտ Գասպարյանի կողմից: 11.07.2005թ. լիազորագրում ՙՆՈՏԱՐ՚ բառի դիմաց եղած ստորագրությունը կատարված չէ նոտար Սուսաննա Դանիելյանի կողմից: Իսկ Ս.Դանիելյանի անվամբ կնիքի դրոշմը կեղծված է արտատպող ներկանյութով կրկնագծված հարթ կլիշեի միջոցով:
Հ.1 գթ 52-60
Դատաձեռագրաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 901 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված Ա.Գասպարյանի անունից գրված դիմումներում Անահիտ Գասպարյանի և Հասմիկ Թոփսակալյանի միջև 01.08.2005թ. ամսաթվով կնքված տարածքի վարձակալության երկթերթ պայմանագրում ձեռագիր գրառումները, ինչպես նաև Դիանա Էռլիխի անունից դիմումը գրված են միևնույն անձի կողմից:
Հ.2 գթ 20-24
Դատապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 29920407 եզրակացության համաձայն` կուզնեցով 2 շենքի 17 բակարանի շուկայական արժեքը 2005թ. օգոստոսի 1-ի դրությամբ կազմել է 24.300.000 ՀՀ դրամ:
Հ.1 գթ 66-69
Արաբկիրի նոտար Ս.Դանիելյանից 14.09.2006թ. ստացված գրության համաձայն` 2005թ. օգոստոսին իր կողմից վավերացվել է լիազորագիր` Անահիտ Գասպարյանի կողմից տրված Վիգեն Մարտիրոսյանին, որի վրա եղել է 837494 պաշտպանիչ պիտակը, իսկ 837200 պաշտպանիչ պիտակով լիազորագիրը ևս իր կողմից է վավերացվել, որը դարձյալ Ա.Գասպարյանի կողմից տրվել է Հ.Աղաբեկյանին:
Հ.1 գթ 41
093-59-04-25 հեռախոսահամարի վերծանման արձանագրության համաձայն որի որպես Անահիտ Գասպարյան ներկայացած Դիանա Հարությունյանը իր մոտ եղած 093-59-04-25 համարի հեռախոսով 2005թ. հուլիսի 22-ից օգոստոսի 9-ը ընկած ժամանակահատվածում սերտ հեռախոսակապի մեջ է եղել միայն 093-59-03-73 և 093-26-14-53 հեռախոսահամարի աբոնենտների հետ: Ընդ որում 093-26-14-53 հեռախոսահամարը եղել է Վ.Ամիրբեկյանի մոտ, իսկ մյուսը Արայիկ Ավագյանի կամ Կարեն Ավագյանի մոտ: Բացի այդ պարզվել է, 18.07.2005թ. երբ դեռ Դ.Հարությունյանը գտնվել է Մոսկվայում 093-59-04-25 համարի հեռախահամարին, Ա.Ավագյանի և մյուսների վարձակալած Կուզնեցով 2 շենքի 16 բնակարանում տեղակայված 55-66-82 հեռախոսահամարից զանգ է ստացվել և 30 վայրկյան տևողությամբ խոսակցություն է ֆիքսվել:
Հ.1 գթ 47-50
010-55-66-82 հեառխոսահամարի վերծանումներով, ըստ որի Կուզնեցով 2-րդ շենքի 16 բնակարանը վարձակալած Կ.Ավագյանը, Կ.Ավագյանը և Տ.Սարիբեկյանը 2005թ. հուլիսի 1-ից օգոստոսի 15-ը ընկած ժամանակահատվածում հեռախոսակապի մեջ են եղել Ա.Ավագյանի աներոջ բնակարանի 010-28-80-49, Վ.Ամիրբեկյանի ընկերուհու բնակարանի 010-39-84-49, Տ.Սարիբեկյանի բնակարանի 010-42-79-02 և բջջային 093-59-03-51, 093-59-03-49 հեռախոսահամարների հետ:
Հ.1գթ 47-50
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` Ե.Մաթևոսայանը ճանաչել է Դիանա Հարությունյանին որպես Անահիտ Մաթաևոսյան ներկայացած անձի:
Հ.2 գթ 140-160»:
20. Գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ու Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում հետազոտված և վերը շարադրված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը նույնպես ոչ արժանահավատ է համարում ամբաստանյալ Կ.Ավագյանին մեղսագրվող հանցանքների կատարումը բացառելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանում պաշտպանական կողմի ներկայացրած պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և ամբաստանյալի կողմից հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ, ուստի ներկայացված պատճառաբանություններն ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու ու արդարացման դատավճիռ կայացնելու առումով իրավական որևէ հետևանք առաջացնել չեն կարող:
21. Անդրադառնալով ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանություններին այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Ավագյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է.
22. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
23. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պահպանել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
24. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Կարեն Գարուշի Ավագյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս ըստ էության հանգել է ճիշտ հետևության և արդյունքում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի ու համաչափ պատիժ, դատական ակտ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար բացակայում են ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու, և արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմքերը, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Կ.Ավագյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մարտի 14-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարեն Գարուշի Ավագյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Կարեն Ավագյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Ամբաստանյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ:
3. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ