Գործ ԵԱՔԴ/0131/01/12

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

13 դեկտեմբերի 2012թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ

ՄԵՂԱԴՐՈՂ Տ. ԱՄԲԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Ա. ՉՈԲԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ Վ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ Պ. ՀԱՆՈՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով մեղադրող Տ.Ամբարյանի վերաքննիչ բողոքը` Վարդան Արմենի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2012 թվականի օգոստոսի 21-ին ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 90274212 քրեկան գործը:
2012 թվականի օգոստոսի 30-ին Վարդան Արմենի Հարությունյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի սեպտեմբերի 01-ին Վարդան Արմենի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վարդան Արմենի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամանակով: Կալանքի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի օգոստոսի 30-ից: Պաշտպանի միջնորդությունը` իր պաշտպանյալին կալանքից գրավով ազատելու վերաբերյալ, մերժվել է:
2012 թվականի հոկտեմբերի 04-ին Երևանի կայազորի զինվորական դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վարդան Արմենի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության` ըստ էության քննության առնելու համար:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2012 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով Վարդան Արմենի Հարությունյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել է կարգապահական գումարտակում պահելուն 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել է 2012 թվականի օգոստոսի 30-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ՊՆ կարգապահական գումարտակում:
Վարդան Արմենի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռել է նաև ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված, սթափության վիճակի զննության թիվ 101842 արձանագրությունը, ՀՀ ՊՆ 31549 զորամասի հրամանատարի թիվ 1, թիվ 3 հրամանների քաղվածքները, ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնից ուղարկված հեռախոսագրերը, օպերատիվ հետախուզական միջոցառումներ անցկացնելու մասին գրությունը և ՀՀ ՊՆ 31549 զորամասից ուղարկված զեկուցագիրը պահել քրեական գործում:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Տ.Ամբարյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է մուտք եղել 2012 թվականի նոյեմբերի 30-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 03-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել ամբաստանյալ Վարդան Հարությունյանի պաշտպան Արմինե Չոբանյանից:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Վարդան Արմենի Հարությունյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 31549 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով եֆրեյտոր, 2012 թվականի օգոստոսի 10-ին, ժամը 1400-ի սահմաններում, գտնվելով ոգելից խմիչքի ազգեցության տակ, տվել է անհասցե հայհոյանքներ, որի ժամանակ իր նկատմամբ պետ հանդիսացող, նույն գումարտակի 2-րդ կապի գումարտակի հրամանատարի տեղակալ-շտաբի պետ, կոչումով կապիտան Պետրոս Վարդանի Հանոյանի կողմից զինվորական ծառայության պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ կարգի հրավիրելու հրաման տալուց հետո, հայհոյանքներ է տվել Պետրոս Հանոյանի հասցեին և բռնություն գործադրելով ապտակել է նրան, այնուհետև բռունցքով հարվածել վերջինիս ձախ բազկին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Տ.Ամբարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դատարանը հաշվի չի առել, որ մեղքն ընդունելը և անկեղծորեն զղջալը, երիտասարդ, նշանված և նախկինում դատված չլինելը, ինչպես նաև բնակության, ուսման վայրերից տված դրական բնութագրերը և ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ տուժողի խնդրանքը չեն նվազեցնում զինվորական ենթակայության կարգի դեմ ուղղված հանցագործության բարձր հասարակական վտանգավորությունը:
Հատկանշական է, որ զորամասի հրամանատրության կողմից Վ.Հարությունյանին տրված բնութագրի համաձայն` նա ենթարկվել է կարգապահական տույժի, բնութագրվում է ինչպես դրական այնպես էլ բացասական կողմերով, իսկ բնակության և ուսման վայրերից տրված բնութագրերը ըստ էության առնչություն չունեն Վ.Հարությանյանի, որպես զինծառայող դրսևորած վարքագծի հետ, ավելին զինծառայության ընթացքում զինծառայողի համար բնակության վայր համարվում է գորամասը:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտարկվել է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Դատարանը, անտեսելով Վ.Հարությանյանի անձին վերաբերող հանգամանքները, նրա կողմից կատարած հանցագործության հասարակական վտանգավորության աստիճանը և նրան 6 ամիս կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատժի դատապարտելով, խախտել է կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների, պահանջները և թույլ տված դատական սխալը ազդել է գործի արդյունքների վրա, խաթարել արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Նկատի ունենալով, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից տվյալ գործով կայացվող դատական ակտը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառման համար և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ, 394-րդ հոդվծներով, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով և 397-րդ հոդվածով` մեղադրող Տ.Ամբարյանը խնդրել է բեկանել դատական ակտը և Վարդան Արմենի Հարությունյանի նկատմաբ որպես պատիժ կիրառել կարգապահական գումարտակում պահելը 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:

4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.

Ամբաստանյալ Վարդան Հարությունյանի պաշտպան Արմինե Չոբանյանը ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճիռը կայացրել է նյութական և դատավարական նորմերի պահանջների պահպանմամբ:
Վարդան Արմենի Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարվածի համար, նախկինում դատված չի եղել, երիտասարդ է, նշանված է, բնակության, ծառայության և ուսման վայրերում բնութագրվում է դրական, ինչպես նաև տուժողի խնդրանքը` Վարդան Հարությունյանի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Որպես Վարդան Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտարկվել է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Իր կատարած արարքի համար Վարդան Հարությունյանն արդեն կրել է իր պատիժը և դեռևս 2012 թվականի սեպտեմբերի 09-ից մինչև այսօր նա գտնվում է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.10.2012թ. դատավճիռն օրինական է և որևէ ձևով չի խաթարել արդարադատության ակտի իմաստը, չի խախտել Սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Վերը շարադրվածներից ելնելով` պաշտպան Արմինե Չոբանյանը խնդրել է մերժել մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը:
Ամբաստանյալ Վարդան Հարությունյանը միանալով պաշտպանի առարկություններին` խնդրել է մեղմ վերաբերվել:
Տուժող Պետրոս Հանոյանը խնդրել է մեղմ վերաբերվել ամբաստանյալին:

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրանքի կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանության կողմի և տուժողի պատասխանները, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք, և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել:
Դատավճռի դեմ բերված վերաքննիչ բողոքով մեղադրող Տ.Ամբարյանը խնդրել է այն բեկանել և Վարդան Արմենի Հարությունյանի նկատմաբ որպես պատիժ կիրառել կարգապահական գումարտակում պահելը 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Ամբաստանյալ Վարդան Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում, չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, այդ իսկ պատճառով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի հիմքով վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքներն ընդունում է որպես հիմք, նրա արարքին դատարանի կողմից տրված քրեաիրավական գնահատականը քննության առարկա չի դարձնում, այլ քննության առարկա է դարձնում նշանակված պատժի հիմնավորվածությունը:
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հաջորդականությամբ լուծելով այն հարցերը, թե ենթակա է արդյո՞ք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար և ին՞չ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելը պատժվում է կարգապահական գումարտակում պահելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2009 թվականի փետրվարի 17-ի Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա: Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում կարևոր է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Ամբաստանյալ Վարդան Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի առնելով կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` հանցանքն ընդունելը և կատարածի համար զղջալը, նախկինում դատված չլինելը, երիտասարդ, նշանված լինելը, բնակության, ծառայության և ուսման վայրերում դրական բնութագրվելը, ինչպես նաև տուժողի խնդրանքը` ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը` հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 6-րդ մասի պահանջը` Վարդան Հարությունյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ` կարգապահական գումարտակում պահելով 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Վարդան Հարությունյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հիմնավորվածությունը, գտնում է, որ այն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված կարգով լուծելով վերը նշված հարցերը` ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահանջների պահպանմամբ, հետևաբար պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրող Տ.Ամբարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Վարդան Արմենի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ