ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0114/01/12
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան


ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ ամբաստանյալ` Հ.ՎԱՆՅԱՆԻ
պաշտպան` Հ.ԲԱՅԱԴՅԱՆԻ
տուժող` Ռ.ՀՈՒՆԱՆՅԱՆԻ

2013 թվականի հուլիսի 02-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Հրայր Կարենի Վանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի և ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան Հ. Բայադյանի վերաքննիչ բողոքները.
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Վարանցովյանի 2012 թվականի ապրիլի 03-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-ին կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14109012 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 13/
2. 2012թ. ապրիլի 03-ին Հ.Վանյանը ձերբակալվել է: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 15-17/
3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Վարանցովյանի 2012 թվականի ապրիլի 05-ի որոշմամբ Հրայր Կարենի Վանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 43-46/
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիլի 05-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով` կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2012թ. ապրիլի 03-ից: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 52/
5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մելքոնյանի 2012թ. հունիսի 08-ի որոշմամբ թիվ 14109012 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 141/
6. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մելքոնյանի 2012թ. օգոստոսի 27-ի որոշմամբ թիվ 14109012 քրեական գործի` Գոռ Հովսեփյանի հաղորդման փաստի մասով մեղադրյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ` Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցի 15 շենքի 20 բնակարանից գողության փորձ կատարելու դրվագով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 28/
7. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Հ.Վանյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երեք դրվագ/ և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագ/: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 126-288/
8. 2012թ. սեպտեմբերի 3-ին թիվ 14109012 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն թվականի սեպտեմբերի 04-ին: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 1/
9. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2012 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ թիվ 14109012 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի սեպտեմբերի 18-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 2, 32/
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճռով Հրայր Կարենի Վանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված երեք դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված երկու դրվագով հանցանքներ կատարելու մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Վիկտորյա Պողոսյանի բնակարանից հափշտակության փորձ կատարելու դրվագով Հրայր Վանյանը դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի չորս ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Աշոտ Սեդրակյանի բնակարանից հափշտակության փորձ կատարելու դրվագով Հրայր Վանյանը դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի չորս ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Ռազմիկ Հունանյանի բնակարանից հափշտակության փորձ կատարելու դրվագով Հրայր Վանյանը դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի չորս ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Լևոն Ղալումյանի բնակարանից հափշտակություն կատարելու դրվագով Հրայր Վանյանը դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի չորս ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Սիլվա Հովակիմյանի բնակարանից հափշտակություն կատարելու դրվագով Հրայր Վանյանը դատապարտվել է ազատազրկման հինգ տարի չորս ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Հրայր Կարենի Վանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում վեց տարի վեց ամիս ժամկետով:
Հրայր Վանյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի ապրիլի 3-ից, որը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Հրայր Վանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող <<Սիմենս>>տեսակի փոշեկուլը վերադարձվել է տուժող Լևոն Ղալումյանին:/քրեական հատոր 4 գործ էջ 94-100/
11. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի հունիսի 05-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի և ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան Հ. Բայադյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:

Գործի փաստական հանգամանքները
12. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հ.Վանյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երեք դրվագով/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագով/ մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Հրայր Կարենի Վանյանը 2011 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2012 թվականի հունվարը Երևանի Կենտրոն և հատկապես Արաբկիր վարչական շրջաններում կատարել է մի շարք գողություններ և գողության փորձեր, մասնավորապես.
2011թ. դեկտեմբերին, քննությամբ չպարզված օրը, ժամը 03-ի սահմաներում, Հրայր Վանյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, պտուտակահանի գործադրմամբ, բացելով Երևանի Ա.Խաչատրյան փողոցի 31-րդ շենքի թիվ 17 բնակարանի բաց տնտեսական պատշգամբի եվրոպական արտադրության դուռը` ապօրինի մուտք է գործել ներս, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել, քանի որ նկատվել է տան տիրուհու` Վիկտորյա Պողոսյանի կողմից ու դիմել` փախուստի:
Բացի այդ, 2011 թվականի դեկտեմբերին, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին, Հրայր Վանյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Երևանի Կոմիտաս պողոտայի 38-րդ շենքի 1-ին մուտքի 3-րդ և 4-րդ հարկերի միջնամասում գտնվող պատուհանից անցել է Աշոտ Հենրիկի Սեդրակյանին պատկանող թիվ 4-րդ բնակարանի բաց տնտեսական պատշգամբ ու պտուտակահանի գործադրմամբ բացելով եվրոպական արտադրության դուռը` ապօրինի մուտք է գործել ներս, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել, քանի որ բնակարանում որևէ արժեքավոր իր չի եղել:
Այնուհետև, 2011 թվականի դեկտեմբերին, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին, Հրայր Վանյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցների` պտուտակահանի գործադրմամբ, վնասելով Լևոն Մամիկոնի Ղալումյանին պատկանող Երևանի Վարդանանց փողոցի 32-րդ շենքի թիվ 3 բնակարանի պատշգամբի պատուհանի փեղկը, ապօրինի մուտք է գործել բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել 25.000 ՀՀ դրամ արժողության <<Սիմենս>> տեսակի փոշեկուլ և 25.000 ՀՀ դրամ արժողության <<Սոնի>> տեսակի հեռուստացույց` Լևոն Ղալումյանին պատճառելով զգալի չափի` ընդհանուր 50.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, 2012 թվականի հունվարին, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին, Հրայր Վանյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, պտուտակահանի գործադրմամբ, բացել է Ռազմիկ Պատվականի Հունանյանին պատկանող Երևանի Ա.Խաչատրյան փողոցի 12-րդ շենքի թիվ 95 բնակարանի բաց տնտեսական պատշգամբի եվրոպական արտադրության դուռը, ապօրինի մուտք է գործել ներս, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել, քանի որ նկատել է, որ տանը մարդ կա` դիմել է փախուստի:
Այնուհետև, 2012 թվականի հունվարի սկզբին, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացելով Երևանի Կոմիտաս պողոտայի 232-րդ շենքի թիվ 16 բնակարանի եվրոպական արտադրության պատուհանը, ապօրինի մուտք է գործել նշված բնակարան և գաղտնի հափշտակել Սիլվա Արմենի Հովակիմյանին պատկանող 25.000 ՀՀ դրամ արժողության եղունգների հարդարման էլեկտրական սարքը:/ քրեական գործ, հատոր 4 էջ 94-100/

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
13. Դիմող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը` հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Հ.Վանյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված երեք դրվագով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված երկու դրվագով հանցանքներ կատարելու մեջ` նրան նշված հինգ դրվագով հանցանքներ կատարելու համար յուրաքանչյուր դրվագով առանձին-առանձին դատապարտելով ազատազրկման հինգ տարի 4 ամիս ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով ամբաստանյալին վեց տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման դատապարտելով` թույլ է տվել նյութական իրավունքի հիմնարար խախտում, որի արդյունքում դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը: Ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի` ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքների ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին, ինչպես նաև պատժի նպատակներին ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին:
Առաջին ատյանի ատարանը` ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել նրա կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները:
Դատարանը ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս` բնակարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու ավարտված հանցագորրծության երկու դրվագներով և բնակարան ապօրնի մուտք գործելով գողության փորձ կատարելու չավարտված հանցագործության երեք դրվագով` յուրաքանչյուր դրվագով ազատազրկման ձևով նույն ժամկետով պատիժ է նշանակել ազատազրկում հինգ տարի 4 ամիս ժամկետով, դրանով անհիմն կերպով ամբաստանյալ Հ.Վանյանի կողմից կատարած հանցավոր արարքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը` նույնացրել է:
Դատարանը` հաշվի չառնելով ամբաստանյալ Հ.Վանյանի անձը բացասականորեն բնութագրող տվյալները, որ կատարված հանցանքները չի ընդունել և չի զղջացել կատարածի համար, նախկինում երեք անգամ դատապարտված է եղել` Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2001թ. հունիսի 11-ի դատավճռով` ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարի 6 ամիս ժամկետով և 2001թ. հունիսի 12-ին համաներման որոշմամբ ազատվել է պատժի կրումից, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2004թ. մայիսի 04-ի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման յոթ տարի վեց ամիս ժամկետով և տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի քառասունապատիկի չափով: Երևան քաղաքի Ավան Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2004 թվականի հուլիսի 16-ի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման ութ տարի ժամկետով և տուգանքի` 40.000 ՀՀ դրամի չափով, պատժի կրումից ազատվել է 2011 թվականի հունիսի 17-ին և դեռևս դատվածությունը չմարված 2011 թվականի դեկտեմբերին և 2012 թվականի հունվարին, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ, բնակարան մուտք գործելով կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված երկու դրվագ` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն:
Դատավճռում նշելով, որ որպես ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքները կատարելու վտանգավոր ռեցեդիվը և որ նրա նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոներով, Դատարանը խախտելով այդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները` ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել նրա կողմից կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել նրա ուղղման համար:
Ամբաստանյալ Հ.Վանյանը կատարել է ծանր հանցագործություններ, հանցանքները չի ընդունել և չի զղջացել դրանց համար, նախկինում երկու անգամ դատապարտված է եղել նույն բնույթի հանցագործություններ կատարելու համար: Ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմ է և անարդարացի, չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածում ամրագրված` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված պատժի նպատակներին, ինչպես նաև 61-րդ հոդվածով նախատեսված` պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին:
Ամբաստանյալ Հ.Վանյանի կողմից հանցավոր արարքների կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բնակարան ապօրինի մուտք գործելը, մեղքի ձևը` փաստում են նրա անձի հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին: Այս պայմաններում դատարանի մատնանշած` նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը` խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի գտնվելը, չի նվազեցնում Հ.Վանյանի կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Դատարանը ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել` պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է և հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտի կայացմանը, թույլ է տրվել նյութական իրավունքի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ:
14. Դիմողը խնդրել է պատժի մասով` խստացման առումով բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. ապրիլի 30-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Հրայր Կարենի Վանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երեք դրվագով/ և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագով/ նախատեսված հանցանքներ կատարելու համար նշանակել օրինական, արդարացի և հիմնավոր պատիժ:

15. Դիմող` ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան Հ. Բայադյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը, հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանին ներկայացրել է միջնորդություններ, որոնք անհիմն կերպով մերժվել են, կամ դրանց լուծումը հետաձգվել է, և դատավճռում որևէ անդրադարձ չի կատարվել:
Սիլվա Հովակիմյանի բնակարանից կատարված գողության դրվագով` 2012 թ. ապրիլի 05-ին առաջադրված մեղադրանքում Հրայր Վանյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։ Ցուցմունքներում պաշտպանի ներկայությամբ Հ.Վանյանը հերքել է 2012 թ. ապրիլի 05-ին որպես մեղադրյալի, իսկ մինչ այդ որպես կասկածյալի ցուցմունքները, պատճառաբանելով, որ դրանք տրվել է օպերատիվ ծառայության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ ցուցաբերած անմարդկային վերաբերմունքի արդյունքում ձեռք բերած բացատրության հիման վրա։ Վարույթն իրականացնող մարմինը որպես Հ.Վանյանի մեղքը հիմնավորող ապացույց է ներկայացրել նշված բացատրությունը և ցուցմունքները, դրանց հիման վրա կազմված փորձարարության մասին արձանագրությունը և քննության ընթացքում կորզված մյուս ապացույցները։
Դատարանը` որպես Հ.Վանյանի մեղքը հիմնավորող ապացույց դատավճռի հիմքում դրել է մեղադրական եզրակացության մեջ մատնանշված ապացույցները, բացառությամբ օպերատիվ ծառայությունում տրված բացատրությունը` գտնելով, որ այն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 121-րդ հոդվածով որպես ապացույց նախատեսված չէ։
Հրայր Վանյանը քրեորեն հետապնդելի որևէ արարք չի կատարել, նրա գործողությունները հանցակազմի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Վարույթն իրականացնող մարմնի և դատարանի կողմից բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի կատարվել, չեն պարզվել մեղադրյալ Հ.Վանյանի մեղավորությունը և անմեղությանը հիմնավորող հանգամանքները, չի ստուգվել գործի քննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսված արդարացի քննության սկզբունքը և Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները։
2012թ. ապրիլի 03-ին բերման ենթարկվելուց հետո Հ.Վանյանը ենթարկվել է բռնությունների, որի արդյունքում բացատրության, ապա որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել, իսկ հաջորդ օրը ոստիկանության ՔՀԲ աշխատակիցների ուղեկցությամբ մատնացույց է արել վերջիններիս կողմից նախորոք իրեն ցույց տված թվով վեց բնակարանները, որ իբր 2011թ. դեկտեմբերին և 2012թ. հունվարին նշված բնակարաններից կատարել է գողություն և գողության փորձեր։
Տուժողները ոստիկանության մարմիններ հաղորդում չեն տվել:
Ոստիկանության բաժնում 2012թ. ապրիլի 03-ի ինքնախոստովանական բացատրության հիման վրա նույն օրը ժամը 22։30–ին բերման ենթարկվելուց հետո Հ.Վանյանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 129-րդ հոդվածով, առանց դրա հիմքերը մատնանշելու, ձերբակալվել է քննիչի կողմից, որով խախտվել է նշված հոդվածով սահմանված իմպերատիվ կարգը: Հ.Վանյանը ոստիկանության բաժին բերման է ենթարկվել ժամը 07:30–ին, մինչդեռ այդ կապակցությամբ արձանագրությունը կազմվել է ժամը 20։00–ին։
Դատարանը հաստատված է համարել, որ իրականում բոլոր դրվագներով դեպքերը բացահայտվել են Հ.Վանյանի կողմից դեպքի վայրերը մատնացույց անելուց հետո և որ քրեական հետապնդման մարմինն այդ կերպ է տեղեկացել նշված դեպքերի մասին և դրանից հետո են միայն տուժողներ՝ Սիլվա Հովակիմյանն ու մյուսները հաղորդումներ են տվել կատարվածի մասին։
Ոստիկանության աշխատակիցները Հ.Վանյանին հետապնդել են ազատազրկման վայրից վերադառնալուց հետո և ցանկացել են իմանալ Ռ.Վարդանյանի բնակարանից հափշտակված, մեծ արժեք ներկայացնող և հասարակական նշանակություն ունեցող Բաժբեուկ-Մելիքյանի կտավների տեղը։ Երբ Հ.Վանյանը պատասխանել է, որ կտավներից տեղեկություն չունի, ոստիկանության բաժնում պայման են դրել Հ.Վանյանի հետ՝ կամ կտավները, կամ էլ չբացահայտված մի քանի գողություններ և գողության փորձեր։ Հ.Վանյանը կտտանքների, բռնությունների և խոշտանգաների ազդեցության տակ ստիպված ընտրել է երկրորդ տարբերակը։
Դատարանը գտել է, որ Հ.Վանյանի պատճառաբանաթյունները, թե բացատրություններ և սկզբնական ցուցմունքները կորզվել են ոստիկանների կողմից դաժանաբար ծեծի ենթարկվելու արդյունքում՝ հերքվել են հենց քրեական գործի նյութերով և որպես դրա հիմնավորում նշել է, որ Հ.Վանյանը բացատրության է տվել 2012թ. ապրիլի 03-ին և նույն օրը հարցաքննվել է որպես կասկածյալ, 2012թ. ապրիլի 04-ին մասնակցել է քննչական փորձարարության կատարմանը։ Դատարանն անուշադրության է մատնել, որ նա ՁՊՎ է տեղափոխվել օպերատիվ ծառայության աշխատակիցների կողմից և նրանց ներկայությամբ, ինչպես ՁՊՎ-ում, այնպես էլ <<Նուբարաշեն>> ՔՀԿ-ում չէր կարող մատնացույց անել վնասվածքների տեղադիրքը և դրան պատճառողների ինքնությունը:
Դատարանը չի հետազոտել քրեական գործը հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ կարճելու մասին միջնորդությունը և ուշադրության չի դարձրել, որ քննչական փորձարարությունը մասնակից են դարձել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցները:
Հ.Վանյանը 2012թ. ապրիլի 03-ին բացատրության է տվել, որ Վարդանանց փողոցի թիվ 32 շենքի 3-րդ բնակարան մուտք է գործել շենքի մուտքի պատուհանից գազատար խողովակների վրայով անցնելու միջոցով, որտեղից հափշտակված հեռուստացույցը և փոշեկուլը ներքև է իջեցրել իր հետ բերված պարանի օգնությամբ։ Վարույթն իրականացնող մարմինը Հ.Վանյանի միջոցով չի ստուգել, թե ինչպես է հեռուստացույցը և փոշեկուլն իջեցրել ցած։
2012թ. հունիսի 13-ին առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության համաձայն ` նույն արտաքին, սակայն ոչ առանձնահատուկ նշաններով վկա Լ.Բաղդասարյանը թվով չորս արտասահմանյան արտադրության փոշեկուլների մեջ ճանաչել և մատնացույց է արել վկա Ս.Ղամբարյանի մոտ հայտնաբերված և գործին կցված «Սիմենս» տեսակի փոշեկուլը։
«Արմենտել» և «Վիվասել» ՓԲ ընկերությաների միջոցով չի պարզվել, թե 2011թ. դեկտեմբեր, 2012թ. հուվար-փետրվար ամիսներին Ա.Ղամբարյանը և ամբաստանյալ Հ.Վանյանը «Վերնիսաժ» կոչվող շուկայում իրենց բջջային հեռախոսներով միևնույն տեղամասում եղել են, թե ոչ։
Չի պարզվել նաև, թե ամբաստանյալ Հ.Վանյանը և ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակից Տ.Գասպարյանը 17.01.2012թ. Ա Խաչատրյան՝ 12 և 31, Կոմիտաս՝ 23 և 38, Վարդանանց՝ 32 շենքերի մոտ իրենց բջջային հեռախոսներով եղել են, թե ոչ և որքան ժամանակ, չի զննվել Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի` բերման մատյանը: Ամբաստանյալը հայտատարել է, որ հրաժարվում է պաշտպանից:
Հղում կատարելով Մարդու իրավուքների Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումների դրույթների վրա` նշել է, որ Դատարանը չի կիրառել և խախտել է ՀՀ Սահմանադրության և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի մի շարք դրույթներ:
16. Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճիռը, կարճել քրեական գործի վարույթը` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, կայացնել արդարացման դատավճիռ և Հ.Վանյանին ազատել կալանքից: Հակառակ դեպքում վերաքննության կարգով Առաջին ատյանի դատարան ներկայացրած միջնորդությունների շուրջ կատարել անհրաժեշտ դատաքննություն, քննարկման և կատարման արդյունքով ձեռք բերված փաստական տվյալներին` գործի նյութերի ամբողջության մեջ, տալ իրավական ճիշտ գնահատական և լուծել գործի արդարացի քննության հարցը:
Վերաքննիչ բողոքով պաշտպանը նաև խնդրել է վերաքննության կարգով քննության առնել վերաքննիչ բողոքը, անթույլատրելի ճանաչել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ օպերատիվ ծառայության աշխատակիցների կողմից Հ.Վանյանից ապօրինի կարգով ձեռք բերված, ապացույցների շարքից հանված, 2012 թվականի ապրիլի 03-ի բացատրության հիման վրա նախաքննության ընթացքում իր դեմ տված և մեղադրանքի հիմքում դրված` որպես կասկածյալի ցուցմունքները, կատարված փորձարարության արձանագրությունը, տուժողներ Վ. Պողոսյանի, Ռ. Հունանյանի, Լ. Ղալումյանի, Ա. Սարդարյանի, Ս. Հովակիմյանի, վկաներ Ս. Ղամբարյանի, Լ. Բաղդասարյանի ցուցմունքները, վերջինիս կողմից օրենքի խախտումով ճանաչված <<Սիմենս>> ֆիրմայի փոշեկուլը և այն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը: Դրա հետ մեկտեղ հաստատել վերոհիշյալ ապացույցների անթույլատրելիությունը:
Վերաքննիչ բողոքում բերված միջնորդությունները Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Հ.Բայադյանը չպնդեց:


Վերաքննիչ բողոքների պատասխանները
17. Պաշտպան Գ.Բայադյանի վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Կ.Բարսեղյանը` գտնելով, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, և ենթակա` մերժման:
Քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված, գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատված է, որ ամբաստանյալ Հ.Վանյանը 2011թ. դեկտեմբերին և 2012թ. հունվարին տեխնիկական միջոցների` պտուտակահանի գործադրմամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով կատարել է /երեք դրվագ/ ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության փորձ և ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն /երկու դրվագ/:
Անհիմն են պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, որ գործի նախաքննության ընթացքում վերոնշյալ հինգ դրվագներով հանցանքները կատարելու մասին ամբաստանյալ Հ.Վանյանի 2012թ. ապրիլի 03-ի բացատրությունը, որը վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ճանաչվել է որպես ապացույց, ինչպես նաև որպես կասկածյալի` նրա տված խոստովանական ցուցմունքները, քննչական փորձարարության արձանագրությունը` որի ընթացքում ամբաստանյալը ցույց է տվել վերոնշյալ հինգ դրվագներով իր կողմից կատարած հանցագործության դեպքի վայրերը և նկարագրել` դրանց կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի կողմից հափշտակված <<Սիմենս>> ֆիրմայի փոշեկուլը վկա Լ.Բաղդասարյանի կողմից ճանաչելու արձանագրությունը, այն իրեղեն ապացույց ճանաչելու որոշումը, նշված փոշեկուլը Հ.Վանյանի կողմից իրեն վաճառելու վերաբերյալ վկա Ա.Ղամբարյանի տված ցուցմունքները, տուժողներ Վ.Պողոսյանի, Ռ.Հունանյանի, Լ.Ղալումյանի, Ա.Սարդարյանի, Ս.Հովակիմյանի տված ցուցմունքները, որ վերոնշյալ ապացույցները վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ապօրինի են ձեռք բերվել, որ դրանք անթույլատրելի ապացույցներ են և չպետք է դրվեն ամբաստանյալ Հ.Վանյանի մեղադրանքի հիմքում, ինչպես նաև դատարանի կողմից այդ ապացույցները չպետք է գնահատվեին ու դրվեին նրա նկատմամբ կայացված դատավճռի հիմքում:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն անհիմն են, քրեական գործի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալներով հաստատված չեն:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում թվարկված ապացույցները վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ձեռք են բերվել օրինական գործողություններով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների պահպանմամբ, բացի այդ` պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել որևէ հիմնավորում` ապացույց այն մասին, որ վարույթն իրականացնող մարմինը թվարկված ապացույցները օրենքի պահանջների խախտմամբ է ձեռք բերել, հետևաբար, այդ ապացույցները հիմնավոր կերպով դրվել են ամբաստանյալ Հ.Վանյանի մեղադրանքի հիմքում և դատարանի կողմից գնահատվել` ամբողջ ապացույցների համակցության մեջ` ու դրվել են դատավճռի հիմքում:
Մեղադրողը գտել է, որ պաշտպան Հ.Բայադյանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա` մերժման:

18. Մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան ՀԲայադյանը` հայտնելով, որ նշված պատժաչափը ճիշտ լինելու ապացուցման պարտականությունը պաշտպանության կողմը օրենքի համաձայն թողնում է մեղադրող կողմի վրա, մի կողմ թողնելով ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից ստացված և գործին կցված Հ.Վանյանի նախկին դատվածության մասին խիստ հակասական տեղեկատվությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերի, 18-րդ հոդվածի 1-ից 6-րդ կետերի, 23-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 25-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետի, 121-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և նույն մասի 11-րդ կետի, 124-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 105-րդ և 107-րդ հոդվածների, 125-րդ և 127-րդ հոդվածների, 222-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 306-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերի և դրանց հետ առնչվող մյուս հոդվածների պահանջներից, որոնց համաձայն նա ի պաշտոնե պարտավոր է Վերաքննիչ դատարանում հիմնավորել անձին առաջադրված մեղադրանքը, արդարացի մրցակցության հիման վրա օրենսդրական նորմերից բխող փաստարկներով և անժխտելի ապացույցներով հերքել 2013 թվականի մայիսի 21-ի պաշտպանության կողմի Վերաքննիչ դատարան բերված բողոքը և նոր միայն բարձրացնել Հ.Վանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ծանրացնելու հարցը:

19. Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը և պաշտպան Հ.Բայադյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները և խնդրեցին դրանք բավարարել:
Ամբաստանյալ Հ.Վանյանը միացավ պաշտպանին և նույնպես խնդրեց նրա բողոքը բավարարել, իսկ մեղադրողի բողոքի դեմ առարկեց` խնդրեց այն մերժել:
Պաշտպան Հ.Բայադյանը` ներկայացնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատասխանը, առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը` ներկայացնելով պաշտպան Հ.Բայադյանի վերաքննիչ բողոքի պատասխան` առարկեց պաշտպանի բողոքի դեմ:
Տուժող Ռ.Հունանյանը վերաքննիչ բողոքների քննությունը թողեց դատարանի հայեցողությանը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրանքի և պաշտպանական կողմերի ելույթները, վերջիններիս և տուժողի` վերաքննիչ բողոքների պատասխանները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
20. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն.
<< Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն,
<< 3. Գողությունը, որը կատարվել է…
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի . <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն….
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
21. Առաջին ատյանի դատարանը 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճռում արձանագրել է.
<<…Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Հրայր Վանյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված 3 երեք դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված 2 երկու դրվագով, որոնցով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է այն, որ պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ է գտնվում մինչև 14 տարեկան 1 երեխան:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքները կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրայր Վանյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, ընդորում վերջինիս նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի կանոններով: Հրայր Վանյանը նշանակվող պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում…>>: /քրեական հատոր 4 գործ էջ 94-100/
22. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Հ.Վանյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով մեղսագրված արարքը գործի նյութերով հաստատված է:
Ամբաստանյալ Հ.Վանյանին առաջադրված մեղադրանքը` Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել` հենց նրա խոստովանական սկզբնական ցուցմունքներով, տուժողներ Սիլվա Հովակիմյանի, Ռազմիկ Հունանյանի, Լևոն Ղալումյանի, Աշոտ Սեդրակյանի, Վիկտորյա Պողոսյանի, վկաներ Լուսինե Բաղդասարյանի, Սվետա Ղամբարյանի, Հրայր Վանյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության 2012թ. ապրիլի 04-ի արձանագրությամբ, ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 378-ԱՊ եզրակացությամբ, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1343 եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույց հանդիսացող <<Սիմենս>> տեսակի փոշեկուլի առկայությամբ, դեպքի վայր հանդիսացող Երևանի Ա. Խաչատրյան փողոցի 31 շենքի 17 բնակարանում, Ա. Խաչատրյան փողոցի 12 շենքի 95 բնակարանում, Կոմիտասի պողոտայի 23/2 շենքի 16 բնակարանում, Կոմիտասի պողոտայի 38 շենքի 4-րդ բնակարանում, Վարդանանց փողոցի 32 շենքի 3 բնակարանում զննություն կատարելու մասին կազմված արձանագրություններով, ինչպես նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
23. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Վանյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հանցակազմերը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները` արժանահավատ է համարել Հ.Վանյանի որպես կասկածյալ` 2012թ. ապրիլի 03-ի ցուցմունքները, վերջինս նույն թվականի ապրիլի 05-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և խնդրել է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ տված ցուցմունքները: Հետագայում և Առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքներով Հ.Վանյանը հրաժարվել է իր նախորդ ցուցմունքներից:
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Հրայր Վանյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից: Հրայր Վանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված /երեք/ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված /երկու/ դրվագով նախատեսված հանցանքների կատարումը, , բացի իր իսկ խոստովանական ցուցմունքներից` հիմնավորվել է նաև վերոնշյալ` սույն որոշման 23-րդ կետում նշված ապացույցներով:
Ուստի, վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, ըստ որի` չի ապացուցվում Հ.Վանյանին մեղսագրված հացանքները կատարելու փաստերը` հիմնավոր չեն:
24. Ամբաստանյալ Հ.Վանյանից քննությանը խորթ մեթողներով ցուցմունքներ կորզելու մասին պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները ստուգվել և գնահատվել են Առաջին ատյանի դատարանի կողմից:
Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով դատավճռում արձանագրել է, որ Հ. Վանյանը բացատրություններ է տվել 2012 թվականի ապրիլի 03-ին և նույն օրը հարցաքննվել է որպես կասկածյալ, 2012թ. ապրիլի 04-ին մասնակցել է քննչական փորձարարության կատարմանը:
Ձերբակալվելուց հետո Հ.Վանյանը 2012 թվականի ապրիլի 04-ին տեղափոխվել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՁՊՎ, որի պետի գրության համաձայն ՁՊՎ բերված Հրայր Վանյանը սահմանված կարգի համաձայն ենթարկվել է բուժզննության, որի ընթացքում նրա մոտ մարմնական վնասվածքներ չեն արձանագրվել: Իսկ Նուբարաշեն ՔԿՀ-ի պետի գրության համաձայն կալանավոր Հրայր Վանյանը 2012թ. ապրիլի 06-ին մուտք է գործել <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ և ենթարկվել` բժշկական մարմնական զննման, որի ժամանակ մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել:
Վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Հ.Վանյանի մարմնական վնասվածքները ՁՊՎ-ում և ՔԿՀ-ում չեն ստուգվել, քանի որ նրան ուղեկցել են օպերատիվ աշխատակիցներ` Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում: Վերջիններիս կողմից ՋՎՊ-ում և ՔԿՀ-ում ամբաստանյալին ուղեկցելու հանգամանքը բավարար չի հետևություն անելու, որ ամբաստանյալի մարմնի վրա առկա վնասվածքները չեն արձանագրվել` նամանավանդ, որ նշված հիմնարկները այլ ծառայողական ենթակայության տակ են:
Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են, իսկ վերաքննիչ բողոքի այդ պատճառաբանությունները` հիմնազուրկ:
25. Ինչ վերաբերվում է Հ.Վանյանի մասնակցությամբ կատարված 2012թ. ապրիլի 04-ի փորձարարության արձագարությունը անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությանը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով հետազոտել և գնահատել է նշված արձանագրությունը` համաձայն որի, Հրայր Վանյանը մատնացույց է արել այն բնակարանները, որտեղից 2011թ. դեկտեմբերից մինչև 2012թ. հունվարը կատարել է մի շարք գողության փորձեր և գողություններ:
Նշված արձանագրությունը Առաջին ատյանի դատարանը դրել է ամբաստանյալ Հ.Վանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում:
Պաշտպանական կողմը ոչ մի հիմնավոր փաստարկ չներկայացրեց հիմնավորելու համար, որ քննչական փորձարարությունից առաջ Ոստիկանության աշխատակիցները վաղորոք ցույց են տվել դեպքի վայրերը, հարկադրել են այլ հանցագործության փոխարեն ընդունել մեկ այլ` չկատարած հանցագործությունների կատարումը: Պաշտպանական կողմի հետևությունները հիմնված են միայն ամբաստանյալի ցուցմունքների վրա և այլ ապացույցներով ու փաստական տվյալներով չեն հաստատվում:
Վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, թե գողություն կատարելու բոլոր վայրերը Հ.Վանյանին մատնացույց է արվել ոստիկանության աշխատակցի կողմից 2012 թվականի ապրիլի 02-ին, որից հետո նոր միայն իր կողմից տրվել են խոստովանական ցուցմունքներ` Վերաքննիչ դատարանը անհիմն է համարում և արձանագրում, որ հիմնավոր է այս կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունը, որ ըստ քրեական գործի նյութերի` բոլոր դրվագներով դեպքերը բացահայտվել են Հ.Վանյանի կողմից դեպքի վայրերը մատնացույց անելուց հետո: Քրեական հետապնդման մարմինը այդ կերպ է տեղեկացել այդ հանցանքների մասին և դրանից հետո նոր միայն տուժողներ` Սիլվա Հովակիմյանը 2012թ. ապրիլի 03-ին, Վիկտորյա Պողոսյանը և Ռազմիկ Հունանյանը 2012թ. ապրիլի 05-ին, Աշոտ Սեդրակյանը 2012թ. ապրիլի 06-ին, Լևոն Ղալումյանը 2012թ. ապրիլի 07-ին հանցագործության կատարման մասին հաղորդումներ են տվել:
Ուստի, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը չի կարող անթույլատրելի ապացույց ճանաչվել: Ոստիկանության աշխատակիցների կողմից քննչական փորձարարությանը մասնակցելը ևս, ինչպես նաև վերաքննիչ բողոքոմ բերած մյուս փաստարկները չեն կարող հիմք հանիսանալ նշված ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու համար:
26. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Հ.Վանյանի 2013թ. ապրիլի 03-ի բացատրության արձանագրությունը ճանաչել է անթույլատրելի ապացույց: Սակայն, միաժամանակ պատշաճ հիմնավորմամբ արժանահավատ է համարել ամբաստանյալի` որպես կասկածյալ և մեղադրյալ տված խոստովանական ցուցմունքները: Այդպիսիք քրեական հետապնդման մարմինը ձեռք է բերել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված նորմերի պահանջների պահպանմամբ: Այդպիսիք օրենքի պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված լինելու մասին պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները քրեական գործի նյութերով չեն հիմնավորվել և այդ պատճառաբանությունները Վերաքննիչ դատարանը համարում է անհիմն` գտնելով, որ նրա սկզբնական ցուցմունքներն իրենց հաստատումն են գտել նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք են բերվել բավարար ապացույցներ ամբաստանյալ Հ.Վանյանին մեղսագրված արարքը հաստատված համարելու համար: Ուստի վերաքննիչ բողոքում նշված միջնորդությունները Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր է մերժել` բացակայում է անհրաժեշտությունը համապատասխան վերծանումներ կատարելու կամ ալեհավաքների հետ կապված ստուգումներ և այլ գործողություններ կատարելու համար:
Վերաքաննիչ բողոքում բերված մյուս պատճառաբանությունները և միջնորդությունները չեն բխում քրեական գործի տվյալներից, բողոքում նշված միջնորդությունները բավարարման ենթակա չեն, ուստի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Ամբաստանյալ Հ.Վանյանին բերման ենթարկելու, առանց հիմքերի ձերբակալելու և այլ ապօրինությունների մասին բողոքի պատճառաբանությունները քրեական գործի նյութերով չեն հիմնավորվել: Այնուամենայնիվ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նշված գործողությունների բողոքարկման համար օրենքով այլ ընթացակարգ է նախատեսված, որից պաշտպանական կողմը օրենքով սահմանված ժամկետում և կարգով չի օգտվել:
Փոշեկուլն իրեղեն ապացույց ճանաչելու, այն ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու, փոշեկուլը և հեռուստացույցը պարանի միջոցով իջեցնելու մասին վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները ևս հիմնավոր չեն: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ օրենքով սահմանված կարգով նույնատիպ առարկաների ներկայացմամբ ճանաչում է կատարվել: Վկա Լ.Բաղդասարյանը մատնացույց է արել վկա Ս.Ղամբարյանի մոտ հայտնաբերված և գործին կցված <<Սիմենս>> տեսակի փոշեկուլը: Հենց <<Սիմենս>> տեսակի փոշեկուլով ճանաչում կատարելու վերաքննիչ բողոքի պահանջը չի բխում օրենքից: Այդ փոշեկուլն էլ ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց և համարվել որպես ամբաստանյալ Հ.Վանյանին մեղսագրված արարքը հիմնավորող ապացույց: Սկզբնական շրջանում տուժողի կողմից փոշեկուլի այլ ֆիրմային անվանումներ մատնանշելը գործի ելքի համար նշանակություն ունենալ չի կարող, քանի որ տուժողը ճշգրտել է իր ցուցմունքները և ներկայացրել է նշված փոշեկուլի անձնագիրը:
Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին` կապված բողոքում մատնաշված տուժողին և վկաներին բերման ենթարկելու և դատարանում հարցաքննելու հետ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով գտնելով, որ նշված անձանց դատարանում ներկայանալն անհնար է` հրապարակել և գնահատել է նրանց նախաքննական ցուցմունքները:
Տուժողի և վկաների ցուցմունքներն անարժանահավատ ճանաչելու վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները ևս անհիմն են, քանի որ նշված վկաները ի վերջո հստակ ցուցմունքներ են տվել և պնդել իրենց ցուցմունքները: Այդ առումով նրանց ցուցմունքները անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները հիմնավոր չեն: Ինչպես հիմնավոր կերպով Առաջին ատյանի դատարանը չի բավարարել, Վերասքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ նրանց ցուցմունքները անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու` վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը հիմնավոր չէ:
27. Սույն որոշման մեջ նշված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցները բավարար են ամբաստանյալ Հ.Վանյանին մեղսագրված արարքը հաստատված համարելու համար, հետևաբար նրան մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և նրան արդարացնելու մասին վերաքննիչ բողոքի պահանջը բավարարվել չի կարող:
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
29. Որոշման 20-րդ կետում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել նաև մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալ Հ.Վանյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալի խնամքի տակ է գտնվում մինչև 14 տարեկան 1 երեխան, որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատիժը համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը, որով վերջինս գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ` հիմնավոր չեն:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Հ.Վանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ` հետևաբար պատժի խստացման առումով դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
30. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրող Կ.Բարսեղյանի և ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան Հ.Բայադյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ ամբաստանյալ Հ.Վանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Հրայր Կարենի Վանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 30-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի և ամբաստանյալ Հ.Վանյանի պաշտպան Հ. Բայադյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
2. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ