Գործ հ. ԵԱՔԴ/0106/01/12


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

27 մարտի 2013թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Խ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան, փաստաբան` Խաչատուր Խաչատրյանի և ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հովհաննես Ավետիքի Բաղդոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Նարեկ Դերենիկի Ենոքյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի` 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Անհայտ անձի կողմից զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու և ապօրինի զենք և զինամթերք պահելու փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում 30.12.2011 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14137111 քրեական գործը:
31.12.2011 թվականին Նարեկ Ենոքյանը ձեռբակալվել է:
Նույն օրը Նարեկ Ենոքյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.12.2011 թվականի որոշմամբ մեղադրյալ Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
31.12.2011 թվականին Հովհաննես Բաղդոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրայլ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերով:
Նույն օրը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.12.2011 թվականի որոշմամբ մեղադրյալ Հովհաննես Բաղդոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորում և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Նույն օրը մեղադրյալ Հովհաննես Բաղդոյանը կամովին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳ վարչություն և կամովին ներկայացրել զենքն ու զինամթերքը:
17.08.2012 թվականին քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է նոր, թիվ 14121312 քրեական գործը` Արա Դավոյանի կոմից Հովհաննես Բաղդոյանին 2011 թվականի սեպտեմբեր ամսվա սկզբից մինչև 2011 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վերջն ընկած ժամանակահատվածում խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով առնձնապես խոշոր չափերի` 22.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս պատճառելու փաստի առթիվ:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 18.08.2012 թվականի որոշմամբ` Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից կեղծ սնանկության հատկանիշներ ստեղծելու փաստի առթիվ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել, նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից զենքի սպառնալիքով Սիլվա Վարդանյանին պատկանող Երևան քաղաքի Հովնաթանի փողոցի 4-րդ շենքի 2-րդ բնակարանը հափշտակելու փաստի առթիվ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի համաձայն քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
22.08.2012 թվականին թիվ 14137111 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճռով Հովհաննես Ավետիքի Բաղդոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Հովհաննես Բաղդոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 31-ից:
Հովհաննես Բաղդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նարեկ Դերենիկի Ենոքյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 31-ից:
Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալները պատիժը պետք է կրեն ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված` դեպքի վայրից հայտնաբերված 28 հատ 5,45 մմ տրամաչափի պարկուճները և 3 հատ դեֆորմացված ու մասնատված գնդակների բեկորները ոչնչացվել են, իսկ «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի 30 ՕՏ 296 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, որն ի պահ է հանձնվել սեփականատեր Վահագն Երիցյանին, թողնվել է վերջինիս տնօրինմանը:
ՀՀ ոստիկանության ՓՔ վարչությունում գտնվող «BE 30 4807» համարի և 1981 թվականի գործարանային արտադրության «1468299» համարի 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգները, երեք պահունակները, «UMAREX Mod. Champion» մոդելի «219414» համարի 380 (9մմ) տրամաչափի գազային թմբուկավոր ատրճանակը և փամփուշտները թողնվել են ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության տնօրինմանը:
Հիշյալ դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճիռը բեկանել, փոփոխել և իրեն ճանաչել անմեղ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանը նույնպես բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդել է բեկանել ԵԱՔԴ/0106/01/12 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում նրան ճանաչել անմեղ և արդարացնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել արդարացի և համաչափ պատիժ` հաշվի առնելով վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և նրա անձը բնութագրող տվյալները կամ բեկանել վերը նշված դատավճիռը, նոր քննության համար գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան:
Վերաքննիչ բողոքների առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները

Ամբաստանյալներ Հովհաննես Ավետիքի Բաղդոյանը և Նարեկ Դերենիկի Ենոքյանը 2011 թվականի մարտ ամսին ծանոթանալով մտերմացել են և գտնվել են ընկերական հարաբերությունների մեջ: Զբաղվել են շինարարական աշխատանքներով: 2011 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ժամը 14:00-ի սահմաններում Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը նախորոք պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Կոմիտաս փողոցում և գնացել են Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն: Այնտեղ Նարեկ Ենոքյանը նախորոք սպասել է Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից վերցված «Վազ 21-06» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայի մեջ, Հովհաննես Բաղդոյանը մտել է դատախազություն և երբ դուրս է եկել գնացել են «Անձնավուր» սրճարան, սուրճ ըմպելու, որտեղից էլ մազերը հարդարելու նպատակով գնացել են Զեյթունում գտնվող գեղեցկության սրահ: Հովհաննես Բաղդոյանը մազերը հարդարելուց հետո դուրս է եկել, ասելով, որ քիչ անց կվերադառնա և երբ Նարեկ Ենոքյանը մազերը հարդարելուց հետո դուրս է եկել, տեսել է որ Հովհաննես Բաղդոյանը իր «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենայով հետ է վերադարձել: Մեքենայով գնացել են «Սաս» այնուհետև «Սթար» սուպերմարկետներ, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը գնումներ է կատարել տան համար, որից հետո գնացել են Կոմիտաս փողոցում գտնվող «Թոնրատուն» հաց ուտելու: Արդեն ժամը 23:00-ի սահմաններում գնացել են Ազատության պողոտայում գտնվող «Էլլա» գիշերային ակումբ, որտեղ Նարեկ Ենոքյանը հանդիպել է իր ծանոթ Ավետիս Գրիգորյանին: Մոտավորապես 2-3 ժամ օղի խմելուց և ժամանակ անցկացնելուց հետո ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը Ավետիս Գրիգորյանին առաջարկել են միասին տեղ գնալ և վերը նշված «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Տիգրանյան փողոցում գտնվող «Բիզի» տաքսի ծառայության գրասենյակ, որտես Հովհաննես Բաղդոյանը մեքենան մի քանի անգամ հետ ու առաջ վարելով մեքենայի դիմացի հատվածով մի քանի անգամ հարվածել է տաքսի ծառայության շենքի առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի երկաթյա դարպասներին: Հարվածից դարպասները կոտրվել են: Ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալուց հետո նստելով մեքենան գնացել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի 25ա շենքի 36 բնակարան, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը բարձրանալով բնակարան հետ են վերադարձել յուրաքանչյուրը ձեռքին մեկական ինքնաձիգով, որոնք դրել են մեքենայի հետևի հատվածում, որտեղ նստած է եղել Ավետիս Գրիգորյանը և կրկին վերադարձել են «Բիզի» տաքսի ծառայության գրասենյակ: Իջնելով մեքենայից Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով ինքնաձիգերից կրակ են արձակել տաքսի ծառայության շենքի դիմացի հատվածի պատերին և շենքի բակում կայանված ավտոմեքենայի վրա, որից հետո նստելով մեքենան ցանկացել են հեռանալ, սակայն Հովհաննես Բաղդոյանը կանգնեցնելով մեքենան և վերցնելով ինքնաձիգը կրկին կրակ է արձակել շենքի պատերի վրա և դրանից հետո միայն ինքնաձիգերը դնելով մեքենայի հետևի հատվածում հեռացել են: Կրկին վերադարձել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի 25ա շենքի 36 բնակարան, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը ինքնաձիգերը թողել են բնակարանում և վերադարձել են «Էլլա» գիշերային ակումբ: Ակումբում որոշ ժամանակ մնալուց հետո Նարեկ Ենոքյանը մեքենայով Հովհաննես Բաղդոյանին տարել է վերը նշված բնակարան, ինքը ցանկացել է տուն գնալ, սակայն «Էլլա» գիշերային ակումբի մոտ տեսնելով տուն գնալու նպատակով փողոց դուրս եկած Ավետիս Գրիգորյանին, նրան տուն է տարել, որից հետո ինքը նույնպես տուն է գնացել: Այսպիսով, Հովհաննես Բաղդոյանը և Նարեկ Ենոքյանը կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ կատարել են վերը նշված արարքը:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Նարեկ Դերենիկի Ենոքյանը գտել է, որ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում իր կողմից կատարված արարքի ծանրությանն ու անձին և, որ նա չի կարող կրել պատիժ այն հանցագործության համար, որում նա մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: Ընդհանուր իրավասության դատարանը չի գնահատել դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները և դատավճռի հիմքում դրել է մեղադրողի կողմից ներկայացված ապացույցները:
Հայտնել է, որ դեպքը կատարվել է 29.11.2011 թվականին, դեպքի ականատես վկաներն են Հովհաննես Բաղդոյանը և Ավետիս Գրիգորյանը: Նշել է, որ դատարանն իր ապացույցների շարքում դրել է նաև իր կողմից տրված այն ցուցմունքը, որ ինքը տվել է նախաքննության փուլում ասելով, թե ինքը նույնպես կրակել է ինքնաձիգից, սակայն իրականում նա չի կրակել, իսկ նախաքննության մարմինը, իսկ հետո նաև դատարանը անտեսել են ականատես վկաների ցուցմունքները: Ականատես վկա Ավետիս Գրիգորյանը ինչպես մինչդատական վարությում, այնպես էլ դատաքննությամբ հաստատել է այն, որ ինքը ինքնաձիգից չի կրակել և որ Հովհաննես Բաղդոյանն է երկրորդ անգամ իջել մեքենայից և կրակել: Դատաքննության փուլում իր պաշտպանական ճառում Հովհաննես Բաղդոյանը նույնպես հաստատել է այն, որ ինքը ոչ միայն չի կրակել, այլ նաև այն, որ չգիտի թե ինքնաձիգից ինչպես են կրակում և առաջարկել է դատարանին նշանակել փորձաքննություն պարզելու համար արդյոք Նարեկ Ենոքյանը գիտի թե ինչպես կարելի է կրակել ինքնաձիգից: Նշել է նաև, որ մինչդատական վարությում տվել է ցուցմունք այն մասին, որ կրակել է ինքնաձիգից մտածելով, որ դա կօգնի Հովհաննես Բաղդոյանին իրական ճշմարտությունը վեր հանելուն, քանի որ կարծել է և հիմա էլ նույն համոզման է, որ Հովհաննես Բաղդոյանը այդ քայլին գնացել է անելանելի վիճակից ելնելով, անօգնական զգալով իրեն, փորձել է նեցուկ լինել, որ նա իրեն միայնակ չզգա: Փաստորեն դատարանը ապացուցված է համարել իր կողմից տրված ցուցմունքը և անտեսել է արդարատադությունը, այնսինքն այն ֆունկցիան, որը կոչված է դատարանը կատարելուն` արդարադատություն իրականացնելը:
Նշել է, որ մեղավոր է ճանաչում իրեն այն բանում, որ վերցրել է ինքնաձիգը, կրել է այն, չի փորձել կանգնեցնել Հովհաննես Բաղդոյանին, չի հասկացել, որ հանցագործություն են կատարում և որ պատրաստ է չիմանալու և զենք կրելու համար կրել պատիժ, նույնիսկ պատրաստ է կրել դատարանի կողմից նշանակված պատիժը, սակայն գտնում է, որ պետք է արձանագրվի այն, որ դատարանը արդարադատություն չի իրականացրել, այլ կատարել է դատախազի ցանկությունը և միջնորդությունը և որ դատավարությունը կրել է ձևական բնույթ:
Փաստել է, որ մեղադրողը միջնորդել է իր նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով: Դատարանը դատավճռում անդրադառնալով իր անձի բնութագրող տվյալներին, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, նշել է. «Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել»: Դատարանի` իրավական վերլուժություններ բաժնում, վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, դատարանը նշել է. «Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ տուժողը որևէ բողոք կամ վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել, բացի այդ, հանցագործությունը պայմանավորված է եղել տուժողի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծով»:
Բողոքաբերի համոզմամբ` դարձյալ ձևական բնույթ է կրում դատարանի կողմից ներկայացված իրավական վերուծությունը, քանի որ դատարանը պարզ չի նշում, որ մեղմացնող հանգամանք է դիտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 7-րդ կետը: Ինչ վերաբերվում է այն ապացույցին, որ ինքը պետք է ներկայացներ դատարանին ի համոզումն այն բանի, որ ինքը չի կատարել խուլիգանություն զենքի գործադրմամբ, ապա այդպիսի համոզման պետք է գար դատարանը, հենվելով ականատես վկաների ցուցմունքների վրա: Անկախ այն բանից, որ նշված հանգամանքներն իր կողմից չեն ներկայացվել և չեն հետազոտվել առաջին ատյանի դատարանում, բոլոր դեպքերում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համապատասխան մինչդատական վարույթ իրականացնող մարմինը, իսկ այնուհետև նաև դատարանը, պարտավոր էին ձեռնարկել օրենքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները գործի քննության լրիվությունը, բազմակողմանիությունն ու օբյեկտիվությունն ապահովելու և մասնավորապես` իր պատասխանատվությունը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները պարզելու ուղղությամբ: Անկախ իր կողմից վերը նշված փաստերն ինքնուրույն չներկայացնելու հանգամանքից, վարույթն իրականացնող մարմինները բոլոր դեպքերում կրում էին դրանց պարզելու պարտականությունը:
Գտել է, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է և ինքը կարող է պատիժ կրել միայն այն հանցագործության համար, որի մեջ ինքն իրականում մեղավոր է:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-381-րդ հոդվածները, խնդրել է թիվ ԵԱՔԴ/0106/01/12 քրեկան գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճիռը բեկանել, փոփոխել և իրեն ճանաչել անմեղ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի շահերի պաշտան Խաչատուր Խաչատրյանը գտել է, որ առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 91-րդ, 102-րդ, 105-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 324-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ մեկնաբանում և կիրառում, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 5-րդ, 9-րդ, 10-րդ, 61-րդ, 62-րդ հոդվածների խախտման, որի պատճառով քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ անձը ճանաչվել է մեղավոր և դատապարտվել է: Այդ խախտումները ամբաստանյալի համար առաջացրել են կամ կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ:
Պաշտպանի համոզմամբ` դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումները արտահայտվել են հետևյալում.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի. «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված: Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս: Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե՝
• դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա,
• այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին: Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները:»
Ըստ պաշտպանի` սույն գործով դատարանի կողմից կայացված դատավճիռը կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ, քանի որ այն օրինական չէ, այն կայացնելուց չեն պահպանվել ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի շարք դրույթների պահանջներ, դատարանը ճիշտ չի գնահատել գործով հետազոտված ապացույցները, չհերքելով և որևէ կերպ չգնահատելով ի պաշտպանություն ամբաստանյալի բերված բազմաթիվ փաստարկներն ու ապացույցները, կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել այդ ապացույցների նկատմամբ՝ դրանց տալով նվազ կարևորություն այլ ապացույցների նկատմամբ դատավճռի հիմքում դրել է քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցներ և դատարանում հետազոտված ապացույցների որոշ հատվածներ՝ փոխելով տվյալ ապացույցի բուն էությունը։ Ի վերջո, դատավճիռը հիմնավորված չէ, իսկ նրանում շարադրված հետևություները պատճառաբանված չեն։
Այսպես՝ դատական քննության ընթացքում իր կողմից միջնորդություն է ներկայացվել որպես անթույլատրելի ապացույց ճանաչել և ապացույցների շարքից հանել վկաներ Նարեկ Ենոքյանի՝ 30.12.2012 թվականի, Ավետիս Գրիգորյանի՝ 30.12.2012 թվականի, Հովհաննես Թովմասյանի՝ 12.01.2012 թվականի, Երվանդ Հարությունյանի՝ 12.01.2012 թվականի, Եդիազար Մանուկյանի՝ 13.01.2012 թվականի, Ալբերտ Մնացականյանի՝ 13.01.2012 թվականի, Ավո Թելմի Թեմուրի՝ 22.02.2012 թվականի, Հրայր Արամայիսյանի՝ 22.02.2012 թվականի, Քնարիկ Մկրտչյանի՝ 22.02.2012 թվականի նախաքննական ցուցմունքները: Դատարանին ներկայացվել է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԼԴ/0301/01/09 որոշման 32-րդ կետում տրված պարզաբանման հիման վրա նշված ապացույցները միանշանակ պետք է ճանաչվեն անթույլատրելի և հանվեն ապացույցների շարքից, քանի որ ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ:
Հայտնել է, որ մեղադրողը նույնպես ընդունել է, որ նշված ապացույցները ձեռք են բերվել դատավարական օրենքի պահանջի խախտմամբ, սակայն դատարանը զարմանալիորեն միջնորդության քննարկումը հետաձգել է և որոշել դրան անդրադառնալ դատական ակտով:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի. «Ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը»:
Նույն օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի պահանջների. «Միջնորդությունները և պահանջները պետք է քննության առնվեն և լուծվեն դրանք հայտարարելուց անմիջապես հետո, եթե սույն օրենսգրքի դրույթներով այլ կարգ սահմանված չէ։ Միջնորդության լուծումը կարող է հետաձգվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից մինչև միջնորդության վերաբերյալ որոշում ընդունելու համար էական հանգամանքների պարզումը: ... Միջնորդության և պահանջի վերաբերյալ ընդունված որոշումները պետք է լինեն պատճառաբանված: Միջնորդության կամ պահանջի վերաբերյալ ընդունված որոշման մասին քրեական վարույթն իրականացնող մարմինն անմիջապես տեղյակ է պահում դիմողին:»
Այսպիսով, թեև իր կողմից ներկայացված միջնորդության քննարկումը հետաձգելու որևէ հիմք չի եղել, ապացույց ձեռք բերող կողմը՝ մեղադրողն ըստ էության ընդունել է իր կողմից մատնանշված ապացույցների օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված լինելու փաստը, չի առարկել միջնորդությանը մինչև դատական վիճաբանությունների փուլ անցնելը քննարկելու և լուծելու դեմ, այնուամենայնիվ, դատարանը, թույլ տալով վերը նշված դատավարական նորմերի խախտում, չի քննարկել և չի լուծել իր միջնորդությունը, դրա մասին որոշում չի կայացրել այլ դատավճռում հպանցիկ ձևով նշել է այդ մասին և առանց որևէ հիմնավորման գտել, որ միջնորդությունը ենթակա է մերժման: Ընդ որում, դատավճռում այս մասով արձանագրված մի շարք հիմնավորումներ հակասում են միմյանց:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանն արձանագրել է. «Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի միջնորդությանը, որ նախաքննության փուլում որպես վկա հարցաքննված ամբաստանյալ Ն.Ենոքյանի` 30.12.2011 թվականի, վկաներ Հ.Թովմասյանի` 12.01.2012 թվականի, Հ.Արամայիսյանի` 22.02.2012 թվականի և Ք.Մկրտչյանի` 22.02.2012 թվականի տված ցուցմունքները ճանաչվեն անթույլատրելի ապացույց, դատարանը գտել է, որ այն պետք է մերժել, նկատի ունենալով, որ դատավճիռ կայացնեիս դատարանը հիմք է ընդունել միայն վերոհիշյալ վկաների՝ դատաքննության փուլում տված ցուցմունքները, իսկ Ն.Ենոքյանի՝ նախաքննության փուլում որպես կասկածյալ մեղադրյալ՝ տրված ցուցմունքները:»
Ուղիղ մեկ պարբերություն հիշյալ դատավճռում նշված է. «Գործով վկաներ Հրայր Արամայիսյանը և Քնարիկ Մկրտչյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել են նախաքննության փուլում տված ցուցմունքներն այն մասին, որ բնակվում են Երևանի Տիգրանյան 14 շենքում։ 30.12.2011 թվականի ժամը 03։00-04։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, քնած են եղել, դրսից կրակոցի նմանվող ձայներ են լսել, սակայն վախեցել և դուրս չեն նայել»:
Մինչդեռ, դատական նիստերի արձանագրությունները փաստում են, որ այդ վկաները դատարանում նախաքննական ցուցմունքներին ճիշտ հակառակ ցուցմունք են տվել։ Օրինակ. Հ.Արամայիսյանը հայտնել է. «…քննիչ չեմ տեսել, չգիտեմ ինչ ցուցմունք է գրվել», «…կրակոցների ձայնից չեմ արթնացել, քանի որ մեր մոտ հաճախ են կրակոցի ձայներ լսվում, կրակոցի ձայներին սովոր եմ», ընդ որում, անգամ նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է այս ցուցմունքները, իսկ Քնարիկ Մկրտչյանը հայտնել է. «…իմացել եմ սալյուտ է, էդ օրերին մեր մոտ շատ հաճախ են սալյուտ թողել», «…այդ ձայնը ինձ չի անհանգստացրել չի վախեցրել»։ Ընդ որում, նշված վկաների «դատաքննական ցուցմունք» հասկացությունը կայացել է նրանում, որ դատարանում անմիջապես հրապարակվել է վկայի նախաքննական ցուցմունքը և տրվել է հարց. « ճիշտ է, թե ոչ»: Թեև վկաները միաձայն կրկնել են, որ որևէ օր և ամսաթիվ չեն հիշում, «սալյուտի» ձայն են լսել այդ ժամանակահատվածում իրենց բակում հրավառություն հաճախ է եղել, դատարանը չի էլ ցանկացել պարզել, թե արդյոք այդ քաղաքացիների լսածը հենց Հովհաննես Բաղդոյանին վերագրվող դեպքի ժամանակ տեղի ունեցած կրակոցի ձայներն են, թե նույն օրը կամ նախորդ-հաջորդ օրերին տեղի ունեցած հրավառության ձայներ։ Այս կապակցությամբ բողոքաբերը նշել է, որ բացի Նարեկ Ենոքյանից և Ավետիս Գրիգորյանից, մյուս բոլոր վկաները հարցաքննվել են ամանօրյա տոներից հետո՝ դեպքից առնվազն 13 օր անց, այսինքն այն ժամանակահատվածում, երբ գիշերային հրավառությունները կարելի է ասել ավանդույթ են:
Անդրադառնալով միջնորդության մեջ նշված մյուս ապացույցներին /նախաքննական ցուցմունքներին/ և դրանք դնելով դատավճռի հիմքում, դատարանը դատավճռում արձանագրվել է. «Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ վկաներ Ե.Հարությունյանի, Ե.Մանուկյանի, Ա.Մնացականյաեի և Ա.Թեմուրիի նախաքննության փուլում տված ցուցմունքները թույլատրելի են, ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ և չեն հակասում գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներին, ուստի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի միջնորդությունը՝ վկաներ Ե.Հարությունյանի` 12.01.2012 թվականի, Ե.Մանուկյանի` 13.01.2012 թվականի և Ա.Մնացականյանի` 13.01.2012 թվականի նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ, պետք է մերժել:», այսինքն դատարանը առանց որևէ հիմնավորման և պատճառաբանության մերժել է միջնորդությունը՝ դատավճռի հիմքում դնելով դատավարական օրենքի խախատմամբ ձեռք բերված և Վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ տրված պարզաբանման համաձայն ակնհայտորեն անթույլատրելի համարվող ապացույցները:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` նախքան ցուցմունք վերցնելը վերը նշված վկաներին չի տեղեկացվել թե ո՛ր դեպքի /փաստի/ առթիվ հարուցված քրեական գործով և պարզաբանման ենթակա ո՛ր հանգամանքների շուրջ են հարցաքննվում և օրենքի այս պահանջի խախտումը սույն գործով ավելի քան անթույլատրելի է, քանի որ դատարանում հարցաքննված բոլոր վկաները դեպքի օր չեն հիշել, իսկ դատարանում նշել են իրենց թաղամասում պարբերաբար հրավառություններ լինելու մասին: Բոլոր վկաները նշել են, որ իրենց մոտ հրավառության տպավորություն է եղել և նման պայմաններում, երբ վկան չի տեղեկացվել, թե ինչ դեպքի կապակցությամբ է հարցաքննվում, նա կարող է և ցուցմունք տված լինել քննվող դեպքի օրը կամ դրան նախորդող, հաջորդող օրերից մեկում իր լսած հրավառության վերաբերյալ:
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հովհաննես Բադոյանի կողմից բացարկ է հայնտվել մեղադրողին, սակայն դատարանի կողմից բացարկն այդպես էլ քննության չի առնվել չի լուծվել, որով խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ և 324-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատական քննության ընթացքում իր կողմից վկայակոչվել են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 քրեական գործով, 30.03.2007 թվականի թիվ ՎԲ 46/07 քրեական գործով և 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական գործով կայացված նախադեպային որոշումները և դատաքննությամբ հետազոտված բազմաթիվ ապացույցների հիման վրա փաստվել է, որ նշված որոշմուներով արձանագրված դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի վերաբերյալ տրված մեկնաբանությունները կիրառելի են սույն քրեական գործով, որպիսի պայմաններում Հովհաննես Բաղդոյանի արարքում բացակայում են ոչ միայն 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանացակազմի հատկանիշները, այլ ընդհանրապես խուլիգանության հանցակազմի միաժամանակ 2 տարրերը՝ օբյեկտիվ կողմը՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումն ու հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումը և սուբյեկտիվ կողմը՝ խուլիգանական մղումները և ուղղակի դիտավորությունը՝ ուղղված հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորմանը, հետևաբար նրա արարքում բացակայում է հանցակազմը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի` որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում օրենքի մեկնաբանությունները պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի երբ վերջինս ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաստական հանգամանքների նկատմամբ:
Ըստ բողոքաբերի` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ ուղղակիորեն նշել է. «…խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման 14-29-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ:»/կետ 30/
Պաշտպանի համոզմամբ` սույն գործով դատարանի կողմից կայացված դատական ակտով որևէ անդրադարձ չի կատարվել նշված որոշումների դրույթների կիրառման հարցին, որևէ փաստարկով չի հիմնավորել, թե ինչու չի կիրառել Վճռաբեկ դատարանի նշված նախադեպային որոշումներով տրված հիմնավորումները և օրենքի մեկանաբանությունը, որով դատարանի կողմից խախտվել են ինչպես օրենքի, այնպես էլ Վճռաբեկ դատարանի նշված որոշումների պահանջները:
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի համաձայն` մարդուն չի կարելի հանցագործության համար մեղավոր ճանաչել, եթե արարքի կատարման պահին գործող օրենքով այն հանցագործություն չի համարվել։
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն. «Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը, կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, քրեական հանցագործություն չի համարվել»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն՝ քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով: Արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է՝ օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ։ Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։ Համաձայն նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է։
Բողոքաբերն անդրադառնալով իր պաշտպանյալին վերագրվող մեղադրանքին, նախ վկայակոչել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 30.03.2007 թվականի թիվ ՎԲ 46/07 իրավարար որոշման մեջ նշված դիրքորոշումը, ըստ որի. «Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմով՝ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն որակելու համար բավարար չէ ուրիշի գույքը ոչնչացնելու կամ վնասելու հատկանիշը՝ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի համար պարտադիր է, որպեսզի հանցավորը զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկայով մարմնական վնասվածք հասցնի կամ փորձի հասցնել, կամ էլ նրա գործողությունների հետևանքով անձանց կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ ստեղծվի»։
Սույն քրեական գործում բացակայում է որևէ ապացույց առ այն, որ Հովհաննես Բաղդոյանը զենքի գործադրմամբ ցանկացել կամ փորձել է որևէ անձի վնաս պատճառել կամ նրա արարքով իրական վտանգ է ստեղծվել անձանց կյանքի կամ առողջության համար, քանի որ կրակոցներն ուղղված են եղել դատարկ մեքենային և շինությանը, այլ ոչ թե որևէ անձի։ Դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցներով /տաքսի ծառայության գրասենյակի աշխատակիցների, հարևան շենքերի բնակիչների, ամբաստանյալների ցուցմունքների, դեպքի վայրի զննության արձանագրության և այլն/ հաստատված է, որ`
ա/ միջադեպի ընթացքում տաքսի ծառայության գրասենյակում գտնվող անձանց կյանքին կամ առողջությանը վտանգ չի սպառնացել և չէր կարող սպառնալ, քանի որ գտնվել են գրասենյակի հակառակ կողմում, որ Տիգրանյան փողոցից հեռու է առվագն 20-25 մետր, չունի դեպի այդ փողոց նայող պատուհան, այսինքն, նշված անձինք գտնվել են այն մասում, որտեղ պարզապես թե տեսականորեն, թե պրակտիկապես հնարավոր չէր նրանց վնաս պատճառել։ Դա ապացուցվում է նաև այն փաստերով, որ դիսպետչերանոցում գտնվող անձանցից որևէ մեկը չի վնասվել, իսկ հեռախոսավարի աշխատասենյակի որևէ պատ, պատուհան կամ գույք չի վնասվել։
բ/ միջադեպի րնթացքում տաքսի ծառայության լույսերն անջատված են եղել, իսկ դիսպետչերի սենյակի լույսը դրսից չի երևացել և չէր կարող երևալ, ուստի որսում գտնվող որևէ անձ բացարձակ չէր կարող պատկերացնել, որ գրասենյակում մարդ կա։
գ/ մինչև միջադեպը Ն.Ենոքյանը թակել է տաքսի ծառայության մուտքի դուռը, պահանջել են բացել այն, սակայն որևէ արձագանք չի եղել, որևէ արձագանք չի եղել նաև մեքենայով դարպասին հարվածելուց հետո։ Այս պայմաններում թե Բաղդոյանը, թե Ենոքյանը օբյեկտիվ ու հիմնավոր համոզմունք են ունեցել, որ տաքսի ծառայությունում ոչ ոք չկա, այն փակ է և որևէ անձ չի կարող վնասվել։
Վերը շարադրվածից ակնհայտ է, որ Հովհաննես Բաղդոյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները։
Սակայն փաստել է, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ–223/06 քրեական գործով և 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական գործով կայացված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո գնահատելու դեպքում ակնհայտ է, որ Հովհաննես Բաղդոյանի արարքում բացակայում է խուլիագանության հանցակազմն ընդհանրապես։
Այսպես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն. «Խուլիգանությունը` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով»:
Նշված հոդվածի կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ տվել է մի շարք իրավարար պարզաբանումներ:
Այսպես՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նշված որոշմամբ սահմանվել է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ՝
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
Սույն քրեական գործով ապացուցված է համարվել, որ դեպքը տեղի է ունեցել գիշերը ժամը 03։00-03:30-ի սահմաններում, ամայի փողոցում և հասարակության որևէ անդամ չի եղել դեպքի վայրում:
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել:
Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։»
Սույն գործի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ թե տաքսի ծառայությունում գտնող, և թե հարևանությամբ գտնվող շենքերի բնակիչների ֆիզիկական անձեռնմխելիությունը չի խախտվել և չէր էլ կարող խախտվել։ Ինչ վերաբերում է հոգեկան անձեռնմխելիությանը, ապա ակնհայտ է, որ պարբերաբար հրավառության ձայներ լսող և դրանց սովոր քաղաքացին չէր կարող անհանգստանալ իր տպավարությամբ հերթական հրավառության ձայնից, իսկ որ սույն գործով դատարանում հարցաքննված բոլոր անձինք միանշանակ հայտարարել են, որ իրենց մոտ հրավառության տպավորություն է եղել, դա անհերքելի փաստ է։ Օրինակ, Հ. Արամայիսյանը հայտնել է. «կրակոցների ձայնից չեմ արթնացել, քանի որ մեր մոտ հաճախ են կրակոցի ձայներ լսվում, կրակոցի ձաներին սովոր եմ», Քնարիկ Մկրտչյանը հայնել է. «իմացել եմ սալյուտ է, էդ օրերին մեր մոտ շատ հաճախ են սալյուտ թողել», «այդ ձայնն ինձ չի անհանգստացրել, չի վախեցրել», Հովհաննես Թովմասյանը հայտնել է, որ ընդհանրապես ոչինչ չի տեսել ու չի լսել, Լուսինե Գասպարյանը հայտնել է, որ իր մոտ հրավառության տպավորություն է եղել, իր կյանքի կամ առողջության իրական վտանգ չի զգացել և այդպիսի վտանգ չէր կարող իրեն սպառնալ։
Նշել է, որ ըստ Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշման` անձինք պետք է գտնվեն հասարակական վայրում, մինչդեռ վերը նշված բոլոր անձինք գտնվել են իրենց բնակարաններում կամ աշխատասենյակում, որոնք հասարակական վայր չեն հանդիսանում։ Ավելին, Վճռաբեկ դատարանը հատուկ հարկ է համարել ընդգծել, որ «Հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց, մինչդեռ սույն քրեական գործով հիմնավորված է նման դիտավորության ու նպատակի բացակայությունը:
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ.
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով.
Վճռաբեկ դատարանը նշված որոշմամբ սահմանել է նաև, որ. «արարքը, ժեստը, բառը մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։»
Նշված հիմքերը թերևս սույն քրեական գործում ամենացայտունն են և դատարանն էլ է հանգել այն հետևության, որ. «հանցագործությունը պայմանավորված է եղել տուժողի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծով», սակայն արձանագրելով այդ փաստը, անհասկանալիորեն այն դիտել է զուտ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Անդրադառնալով նշված հիմքերին փաստել է, որ դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ մինչև սույն դեպքը ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանը «Բիզի» տաքսի ծառայության տեր Արայիկ Դավոյանի և տնօրեն Կարեն Գրիգորյանի հետ ունեցել է լարված փոխհարաբերություններ, որոնք պայմանավորված են եղել նրան խաբելու հանգամանքով։ 2011 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսների ընթացքում Արայիկ Դավոյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն Հովհաննես Բաղդոյանը ղեկավարել է վերջինիս պատկանող Երևան քաղաքի Անտառային 144 հասցեում գտնվող շենքի շինարարական աշխատանքները, որի գինը կազմել է շուրջ 62.000.000 ՀՀ դրամ։ Նշված աշխատանքները կատարվել, ինչպես նաև անհրաժեշտ հումքը ձեռք է բերվել Արայիկ Դավոյանի ցուցումներով, նրա հետ նախապես համաձայնեցնելուց հետո։ Աշխատանքները սկսելուց մի քանի շաբաթ անց Արայիկ Դավոյանի կողմից Կարեն Գրիգորյանի միջոցով վճարվել էր 40.000.000 ՀՀ դրամ։ 2011թվականի հոկտեմբերի վերջին նրա խնդրանքով Հովհաննես Բաղդոյանը տարբեր անձանցից ու կազմակերպություններից ապառիկ կարգով շինանյութ է ձեռք բերել՝ շինարարական աշխատանքները չդադարեցնելու համար։ Շինանյութը ապառիկ վերցնելու և աշխատանքները շարունակելու խնդրանքով նրան դիմել է հենց Դավոյանը, որը խոստացել է մի քանի օր անց Երևան գալով վճարել թե ծախսված շինանյութի, թե մինչ այդ բանվորների կատարված աշխատանքների, ձեռք բերված շինանյութի համար և այդ խոսքի հիման վրա էլ Հովհաննես Բաղդոյանը թե բանվորներին, թե նրան ապառիկ շինանյութ տված անձանց խոսք է տվել կարճ ժամանակ անց վճարել նրանց գումարները։ Երևան գալուց հետո Դավոյանը հանձնարարել է իր բարեկամ, «Բիզի» տաքսի ծառայության տնօրեն Կարեն Գրիգորյանին ստուգել կատարված աշխատանքների ծավալները և գինը։
Նշել է նաև, որ մինչև Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից Անտառային 144 հասցեում գտնվող շենքի շինարարական աշխատանքների ղեկավարումը տարիներ շարունակ հենց Կարեն Գրիգորյանն է ղեկավարել այդ աշխատանքները, որոնք, ինչպես հետագայում պարզվել է, եղել են անորակ և այդ անորակ աշխատանքները շտկելու, նորմալ շենք կառուցելու համար էլ Դավոյանը դիմել է Հովհաննես Բաղդոյանին։ Երկկողմանի ստուգումեր կատարելու արդյունքում կազմված ակտով հաստատվել է Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից ներկայացված կատարված աշխատանքների ծավալը, սակայն Կարեն Գրիգորյանն անհիմն կերպով այդ աշխատանքների արժեքը գնահատել է ավելի ցածր գնով, քան իրականում կատարվել են Բաղդոյանի կողմից։ Անգամ այդ պայմաններում կատարված աշխատանքների արժեքը կազմել է 57.000.000 դրամ, իսկ ավելի ուշ կրկին գների անհիմն ու կամայական իջեցման պատճառով, դրանց գինը հաշվվել է 52.000.000 դրամ։ Հովհաննես Բաղդոյանն առարկելով գների անհիմն իջեցման դեմ, այնուամենայնիվ, ստիպված Կարեն Գրիգորյանին առաջարկել է վճարել նրա հաշվարկով առաջացած տարբերությունը, քանի որ մնացած հարցերը որոշել է քննարկել Արայիկի հետ։ Կարեն Գրիգորյանը հրաժարվել է վճարել անգամ կամայականորեն էժան հաշվարկված գնային տարբերությունը /17 միլիոնը կամ 12 միլիոնը/։ Գումարը չվճարելու պատճառով Հովհաննես Բաղդոյանը չի կարողացել վճարել թե շենքի շինարարությունը կատարած բանվորներին, թե իրեն ապառիկ շինանյութ տված կազմակերպություններին, որոնք պայմանավորվածության համաձայն պահանջել են վճարել ապրանքների և աշխատանքի դիմաց։ Իր անունն ու հեղինակությունը պահելու համար վերջինս պարտքի դիմաց անգամ իր մեքենան է տվել շինանյութ մատակարարած կազմակերպություններից մեկին։ Այս հարցի լուծման նպատակով Հովհաննես Բաղդոյանը ամիսներ շարունակ քննարկումներ է կատարել Կարեն Գրիգորյանի և Արայիկ Դավոյանի հետ, որոնք հրաժարվել են որևէ գումար վճարել։ Դրանից հետո, սույն դեպքից մի քանի օր առաջ 2011թվականի դեկտեմբերի 26-ին Բաղդոյանը փաստաբանի միջոցով դիմել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն՝ խնդրելով օրենքի սահմաններում լուծել այս խնդիրը։
Վերը շարադրվածը, այսինքն Արայիկ Դավոյանի և Կարեն Գրիգորյանի կողմից Հովհաննես Բաղդոյանին խաբեությամբ գույքային վնաս պատճառելու փաստը նախաքննական մարմնի կողմից դիտվել է հիմնավոր, որի կապակցությամբ էլ 17.08.2012 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով սույն գործի նյութերի հիման վրա հարուցվել է նոր քրեական գործ և կատարվել է նախաքննություն։
Փաստել է նաև, որ մինչև սույն դեպքը Հովհաննես Բաղդոյանի և տուժողի միջև առկա են եղել լարված փոխհարաբերություններ, որի պատճառ է եղել տուժողի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագիծը։
2012թվականի դեկտեմբերի 29-ին Հովհաննես Բաղդոյանի գործընկեր Նարեկ Ենոքյանին փակ հեռախոսահամարից զանգահարել է ինչ-որ անձ և պահանջել է բողոքը հետ վերցնել դատախազությունից, սպառնալով, որ հակառակ դեպքում «լավ չի լինի»։ Այդ մասին Նարեկ Ենոքյանը հայտնել է Հովհաննես Բաղդոյանին դեկտեմբերի 29-ի, լույս 30-ի գիշերը՝ ակումբում գտնվելու ընթացքում։ Հասկանալով, որ նման պահանջ-սպառնալիքի նախաձեռնողը Կարեն Գրիգորյանն է, նշված հարցերի և վերաբերմունքի համար պարզաբանում ստանալու համար Հովհաննես Բաղդոյանը Նարեկ Ենոքյանի հետ գնացել են Երևանի Տիգրանյան փողոցի 21/3 հասցեում գործող «Բիզի» տաքսի ծառայության գրասենյակ, որտեղ էլ տեղի է ունեցել միջադեպը։
Դատարանում հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է նաև, որ դեպքի օրը նախատոնական օր է եղել և Հովհաննես Բաղդոյանը նախ գնացել է դատախազություն, հետաքրքրվել իր գործերի ընթացքից, ապա իր տան համար ամանորյա գնումներ է արել, գնացել է վարսավիրանոց, պատրաստվել է իր մանկահասակ երեխաների, տարեց ծնողների և կնոջ հետ ամանորը նշելուն։ Նախատոնական վիճակում գտնվող, ուրախության նախապատրաստվող մարդը, որն իր խնդիրների մասին դիմելով իրավապահ մարմիններին սպասում է նրանց կողմից օրինական լուծում տալուն, չէր կարող նման արարք կատարել եթե նրան պարզապես չհասցնեին նման հոգեվիճակի։ Իսկ այդ հոգեվիճակն ակնհայտ է, որ միայն հունից դուրս եկած, անելանելի վիճակում գտնվող մարդը կարող է իր մեքենայով հարվածել մետաղյա դարպասին՝ իր զայրույթն ու դժգոհությունն արտահայտելու համար։ Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ Բաղդոյանը և Ենոքյանը խուլիգաններ չեն, նրանք հասարակության մյուս անդամներին արհամարելու, հասարակությանը վնասելու կամ հասարակական կարգ խախտելու որևէ միտում կամ ձգտում չունեն և չեն ունեցել իսկ տեղի ունեցած դեպքը պարզապես Արայիկ Դավոյանի և Կարեն Գրիգորյանի կողմից վերջինիս նկատմամբ ցուցաբերած անօրինական և անարդար վարքագծի պատճառով մի քանի ամիս շարունակ տևած հոգեճնշող վիճակի արդյունքում առաջացած պոռթկման հետևանք է և այդ պոռթկումն՝ ուղղված է եղել բացառապես հենց այդ անձանց գույքային վնաս պատճառելուն, այլ ոչ թե հասարակության դեմ կամ որևէ անձի կյանքի կամ առողջության դեմ։
Նշել է, որ գնահատման ենթակա են նաև Հովհաննես Բաղդոյանի անձը բնութագրող տվյալները, իսկ վերջինս կայացած, բազմազավակ ընտանիքի հայր է, ՍՊԸ-ի տնօրեն, իր շրջապատում հարգանք և հեղինակություն վայելող անձ ու մասնագետ է, ղեկավարել է տարբեր կոլեկտիվներ, ուստի նա ինքնահաստատվելու կամ հասրակության կամ որևէ մեկի մոտ իր ինչ-որ առավելություն ցուցադրելու «պատանեկան» ձգտումների տարիքից վաղուց դուրս է եկել։
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Վերը շարադրված հիմքերը նույնպես ակնհայտ են և դրանց հիմնավորումներն արդեն իսկ ներկայացվել են նախորդ կետերի հիմնավորումներում:
Փաստելով Հովհաննես Բաղդոյանի արարքում խուլիգանության օբյեկտիվ կողմի բացակայության հանգամանքը և անդրադառնալով վերջինիս արարքի սուբյեկտիվ կողմին նշել է, որ համաձայն Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշման. «խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր ՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։» (տես Արմաև Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանի վերը շարադրված իրավարար որոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի հանգամանքները ակնհայտ է դառնում, որ Հովհաննես Բաղդոյանն ու Նարեկ Ենոքյանն իրենց արարքով չեն ցանկացել կոպիտ խախտել հասարակական կարգը կամ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել որևէ դիտավորություն չեն ունեցել հակադրվել շրջապատին կամ իրենց արարքով անհանգստացրել, վնասել հասարակության անդամներին, այլ նրանց արարքի շարժառիթ է հանդիսացել Կարեն Գրիգորյանի հետ կենցաղային, պարտքուպահանջի հողի վրա առաջացած վիճելի հարցերի շուրջ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքն ու Կարեն Գրիգորյանի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագիծը, պահանջ-սպառնալիքը։ Հովհաննես Բաղդոյանի արարքը հանդիսանում է Կարեն Գրիգորյանի վերը նշված վարքագծի արդյունքում վերջինիս մոտ առաջացած հուզական վիճակի արտահայտություն և ըստ Հովհաննես Բաղդոյանի ցուցմունքների` նրա դիտավորությունն ուղղված է եղել բացառապես Կարեն Գրիգորյանին և Արայիկ Դավոյանին նյութական վնաս պատճառելուն։
Փաստել է նաև, որ դեպքի ընթացքում հասարակության որևէ անդամ ներկա չի եղել և Հովհաննես Բաղդոյանը գույքը վնասելու նպատակով կրակոցներ է կատարել ամայի փողոցում դատարկ շինության /քանի որ գրասենյակի որևէ աշխատող մինչ այդ տևական ժամանակ չի արձագանքել, դուրս չի եկել և հիմք է տվել օբյեկտիվորեն համոզված լինելու, որ այնտեղ ոչ ոք չկա/ և մեքենայի վրա։ Հետևաբար տրամաբանությունից դուրս է այն, որ անձը կարող է ցանկանալ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերել, հակադրվել կամ արհամարական վերաբերմունք ցուցաբերել գոյություն չունեցող հասարակության նկատմամբ։
Այսպիսով, ակնհայտ է, որ Հովհաննես Բաղդոյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմի թե օբյեկտիվ, թե սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշները, հետևաբար բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը։
Ամփոփելով սույն բողոքը, Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներում արտահայտված դիրքորոշումների լույսի ներքո փաստել է, որ Հովհաննես Բաղդոյանի արարքը խուլիգանություն չի համարվում, քանի որ նրա արարքում բացակայում են հանցակազմի միաժամանակ 2 տարրերը, այն է` օբյեկտիվ կողմը՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումը և սուբյեկտիվ կողմը՝ խուլիգանական մղումները և ուղղակի դիտավորությունն՝ ուղղված հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորմանը, հետևաբար նրա արարքում բացակայում է հանցակազմը, մինչդեռ դատարանը որևէ գնահատական չի տվել այս անհերքելի փաստերին և Հովհաննես Բաղդոյանին դատապարտել է արարքի համար, որը նա չի կատարել։
Ելնելով վերոգրյալից և վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-379-րդ և 3801–րդ հոդվածները, դատարանին խնդրել է բեկանել թիվ ԵԱՔԴ /0106/01/12 քրեական գործով Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում նրան ճանաչել անմեղ և արդարացնել նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրք 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել արդարացի և համաչափ պատիժ՝ հաշվի առնելով վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և նրա անձը բնութագրող տվյալները կամ բեկանել վերը նշյալ դատավճիռը և նոր քննության համար գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի և ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի, միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, զղջացել է կատարած արարքի համար և, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, նշելով, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում ցուցմունքները:
Ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009 թվականին հիմնել է «ԱԱԲ Հով-գրուպ» ՍՊԸ-ն, որը զբաղվել է առևտրային գործունեությամբ, իսկ ինքը հանդիսացել է այդ ՍՊԸ-ի տնօրենը: 2011 թվականի սեպտեմբեր ամսվա սկզբին իր մորաքրոջ որդու` Հայկ Ավետիսյանի միջոցով ծանոթացել է նրա ազգական, Ռիգա քաղաքում բնակվող Արա Դավոյանի հետ: Հանդիպման ժամանակ Արա Դավոյանը հայտնել է, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Վերին Անտառային փողոցի 144 հասցեում կառուցվող բազմաբնակարան շենքի սեփականատերը, որի շինարարությունը 2006 թվականից մինչև 2011թվականի օգոստոս ամիսը կատարել է իր աներորդի, «Բիզի քոնսթրաքշն» և «Բիզի Գրուպ» ՍՊԸ-ների տնօրեն Կարեն Գրիգորյանը, սակայն շինարարական աշխատանքները որակով չեն կատարվել և շենքը գտնվում է վթարային վիճակում, և իրեն է առաջարկել է շարունակել շենքի շինարարությունը: Շենքը զննելուց հետո համաձայնվել է կատարել շենքի շինարարական աշխատանքները, առաջարկել է կնքել շինարարական կապալի պայմանագիր, քանի որ ինքը շինարարությունը պետք է կատարի «ԱԱԲ Հովգրուպ» ՍՊԸ-ով, սակայն Արա Դավոյանը խնդրել է, որ մինչև պայմանագիրը կնքելը «ԱԱԲ Հովգրուպ» ՍՊԸ-ն ձևակերպվի որպես մատակարար կազմակերպություն, իսկ պայմանագիրը կնքվի, երբ մյուս անգամ կգա Հայաստան: Արա Դավոյանը խնդրել է, հաջորդ իսկ օրվանից սկսել շինարարական աշխատանքները, պարտքով ձեռք բերել անհրաժեշտ շինանյութը և ներգրավել համապատասխան աշխատուժ, իսկ ինքը հաջորդ օրը Ռիգա մեկնելուց հետո նախնական կփոխանցի 15.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքը Արա Դավոյանին հայտնել է, որ շինանյութը պարտքով ձեռք բերելու դեպքում դրա արժեքը կթանկանա 10 տոկոսով, սակայն Արա Դավոյանն ասել է, որ դա էական չէ, կարևորը, որ շենքը մինչև 2011թվականի վերջը հանձնվի շահագործման, միաժամանակ խնդրել է, շենքին մոտ չթողնել Կարեն Գրիգորյանին և Նաիրի Սարգսյանին, որոնք նախկինում իրականացրել են շինարարությունը: Պայմանավորվածություն ձեռք բերելով` հաջորդ օրվանից ձեռնամուխ է եղել շինարարական աշխատանքների կատարմանը, իսկ Արա Դավոյանը մեկնել է Ռիգա: 3-4 օրվա ընթացքում ձեռք է բերել մոտ 20.000.000 ՀՀ դրամի շինանյութ, ներգրավել է նոր աշխատակիցներ, վարձակալել է «Էքսկավատոր» և «ԿԱՄԱԶ»: Շինարարական աշխատանքներին պարբերաբար մասնակցել է նաև իր ընկեր Նարեկ Ենոքյանը, ով վերահսկել է կատարվող աշխատանքները: Խոստացված գումարը Արա Դավոյանը փոխանցել է 15.09.2011թվականին որով վճարել է ձեռք բերված շինանյութի արժեքի մի մասը, որից հետո ներկայացրել է կատարվելիք աշխատանքների և շինանյութերի վերաբերյալ 100.000.000 ՀՀ դրամի ծավալաթերթ, Արա Դավոյանը որոշակի փոփոխություններով հաստատել է այն և խնդրել շարունակել շինարարական աշխատանքները` խոստանալով, որ գումարի հետ կապված այլևս ուշացումներ չեն լինի: Արա Դավոյանին խնդրել է, նշված ծավալաթերթի համաձայն 35.000.000 ՀՀ դրամն անպայման ուղարկի, հակառակ դեպքում ոչ-ոք այլևս շինանյութ չի տրամադրի: Պայմանավորվելուց հետո իր կողմից ձեռք է բերվել և կատարվել մոտ 50.000.000 ՀՀ դրամի շինարանություն, սակայն Արա Դավոյանը կրկին չի ուղարկել խոստացված գումարը, որի հետևանքով աշխատանքները դադարեցվել են, քանի որ շինանյութ այլևս չի մատակարարվել: Խոստացված գումարից Արա Դավոյանը հոկտեմբերի 03-ին փոխանցվել է միայն 17.000.000 ՀՀ դրամ, իսկ որոշ ժամանակ անց նաև 8.000.000 ՀՀ դրամ, որով վճարվել է շինանյութի արժեքի մի մասը: Շինանյութի բացակայության և աշխատողների աշխատավարձի հետ կապված հարցերը վերջնական լուծելու համար զանգահարել է Արա Դավոյանին, ով խնդրել է ինչ-որ ձևով շինանյութ ձեռք բերել և շարունակել աշխատանքները` խոստանալով, որ հոկտեմբերի 25-ին կժամանի Հայաստան և կվճարի թե կատարված աշխատանքների համար և թե աշխատողների աշխատավարձը: Ինքը համաձայնել է շարունակել և մինչև Արա Դավոյանի ժամանումը Հայաստան` ձեռք է բերել ևս 12.000.000 ՀՀ դրամի շինանյութ: Արա Դավոյանի Հայաստան ժամանելուց հետո նրան է ներկայացրել 62.000.000 ՀՀ դրամի ծավալաթերթ, սակայն Արա Դավոյանը արհամարհական ձևով այն չի ընդունել և հանձնարարել է Կարեն Գրիգորյանին և իրենց շինարար Աշոտ Մանուկյանին հաշվել կատարված աշխատանքների ծավալները և արժեքը, ինքը մեկնել է Ռիգա, իսկ շինարարությունը փակվել է: Սկսվել է կատարված աշխատանքների չափագրում և դրանց արժեքների հաշվարկում, որին մասնակցել են Արա Դավոյանի և Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից նշանակված համապատասխան մարդիկ: Կատարված ստուգումներից հետո պարզ է դարձել, որ շինարանություն է մատակարարվել մոտ 36.000.000 դրամի շինանյութ, որից օգտագործվել է մոտ 20.000.000 դրամի չափով, իսկ մնացած 15.000.000 ՀՀ դրամի շինանյութը մնացել է շինարարությունում, որն օգտագործվել է Հովհաննես Բաղդոյանից հետո շինարարություն իրականացնող Աշոտ Մանուկյանի կողմից: Բացի այդ, ըստ հաշվարկների կատարվել է մոտ 25.148.000 ՀՀ դրամի աշխատանք և գնվել են մոտ 1.257.000 ՀՀ դրամի գործիքներ, որոնք նույնպես մնացել են շենքում: Կատարված ստուգումերով ևս հաստատվել է իր կողմից ներկայացված 62.000.000 ՀՀ դրամի ծավալաթերթը, սակայն դրանից հետո ևս Արա Դավոյանի կողմից նշանակված մարդկանց կողմից կամայական փոփոխություններ են մտցվել, որի հետևանքով գումարը կազմել է 52.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքն այդ գումարին ևս համաձայնվել է, առաջարկել է վճարել 52.000.000 ՀՀ դրամը, մինչև կվերադառնա Արա Դավոյանը և կվճարի մնացած գումարը, սակայն Կարեն Գրիգորյանը հրաժարվել է այդ գումարը վճարելուց` ասելով, որ բոլոր գումարներն արդեն վճարվել են և իրեն այլևս վճարելու գումար չունեն: Դրանից հետո Հովհաննես Բաղդոյանը բազմաթիվ անգամ փորձել է համաձայնության գալ Կարեն Գրիգորյանի և Արա Դավոյանի հետ, սակայն ապարդյուն: Տեսնելով, որ հարցը չի լուծվում, իսկ աշխատողները և ապրանքատերերն իրենց գումարներն են պահանջում, Հովհաննես Բաղդոյանը 26.12.2011թվականին դիմում է ներկայացրել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն` վերը նշված հանգամանքները պարզելու համար, սակայն դրանից հետո Նարեկ Ենոքյանին է զանգահարել անծանոթ մի անձ, որը պահանջել է դիմումը հետ վերցնել դատախազությունից: Այդ ժամանակ վրդովվելով, որ չեն ցանկանում նորմալ ճանապարհով գումարները վճարել, իսկ երբ դիմում են դատախազություն` արգելում են, որոշել է գնալ Կարեն Գրիգորյանի գրասենյակ` պարզաբանում պահանջելու համար: Ինքը խուլիգանություն կատարելու նպատակ չի ունեցել, միայն ցանկացել է Կարեն Գրիգորյանի հետ դեմ հանդիման հանդիպել և պարզաբանում պահանջել իրենց պահանջների և արարքների համար: Տեսնելով, որ աշխատակիցներից ոչ ոք չկա գրասենյակում և իրենց կանչերին ոչ ոք չի արձագանքում անգամ մեքենայով ավտոլվացման կետի դարպասներին հարվածելուց հետո, անելանելիությունից և խաբված լինելուց դրդված կրակ է արձակել գրասենյակի պատերի և բակում կայանված մեքենայի վրա, որպեսզի ինքն էլ գույքային վնաս պատճառի իրեն վնաս պատճառած Կարենին: Այդ քայլով չի ցանկացել որևէ մեկին ֆիզիկական վնաս պատճառել կամ հասարակական կարգ խախտել, իսկ կրակելուց վստահ է եղել, որ շրջակայքում և գրասենյակում ոչ ոք չկա:
Ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի, միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, զղջացել է կատարած արարքի համար և, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, նշելով, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
Ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Բաղդոյանի հետ ծանոթացել է 2011թվականի մարտ ամսին: 2011թվականի սեպտեմբեր ամսից Հովհաննես Բաղդոյանի հետ զբաղվել են Անտառային 144 հասցեում կառուցվող բազմաբնակարան շենքի շինարարությամբ: Նշված շենքը պատկանել է Ռիգա քաղաքում բնակվող Արա Դավոյանին: Շինարարության կատարման ընթացքում տարաձայնություններ են առաջացել Արա Դավոյանի և Հովհաննես Բաղդոյանի միջև, որի արդյունքում Արա Դավոյանը հրաժարվել է վճարել կատարված աշխատանքների համար: Հարցին օրինական լուծում տալու համար 26.12.2011թվականին Հովհաննես Բաղդոյանը դիմել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն: 29.12.2011թվականին ժամը 14:00-ի սահմաններում նախօրոք պայմանավորվածության համաձայն` Հովհաննես Բաղդոյանի հետ հանդիպել են Կոմիտաս փողոցում և ներկայացված դիմումի ընթացքին տեղեկանալու համար գնացել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն: Այնտեղ ինքը սպասել է Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից վերցված «ՎԱԶ 21-06» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայի մեջ, իսկ Հովհաննես Բաղդոյանը մտել է դատախազություն, և երբ դուրս է եկել` գնացել են «Ազնավուր» սրճարան, որտեղից էլ մազերը հարդարելու նպատակով գնացել են Զեյթունում գտնվող գեղեցկության սրահ: Հովհաննես Բաղդոյանը մազերը հարդարելուց հետո դուրս է եկել` ասելով, որ քիչ անց կվերադառնա, և երբ ինքը մազերը հարդարելուց հետո դուրս է եկել, տեսել է, որ Հովհաննես Բաղդոյանն իր «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենայով հետ է վերադարձել: Մեքենայով գնացել են «Սաս» այնուհետև «Սթար» սուպերմարկետներ` գնումներ կատարելու, որից հետո գնացել են Կոմիտաս փողոցում գտնվող «Թոնրատուն»: Ժամը 23:00-ի սահմաններում գնացել են Ազատության պողոտայում գտնվող «Էլլա» գիշերային ակումբ, որտեղ հանդիպել է իր ծանոթ Ավետիս Գրիգորյանին: Մոտավորապես 2-3 ժամ օղի խմելուց և ժամանակ անցկացնելուց հետո Հովհաննես Բաղդոյանի հետ Ավետիս Գրիգորյանին առաջարկել են միասին տեղ գնալ և վերը նշված «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Տիգրանյան փողոցում գտնվող «Բիզի» տաքսի ծառայության գրասենյակ, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը մեքենան մի քանի անգամ հետ ու առաջ վարելով մեքենայի դիմացի հատվածով մի քանի անգամ հարվածել է տաքսի ծառայության շենքի առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի երկաթյա դարպասներին: Հարվածից դարպասները կոտրվել են: Դրանից հետո նստելով մեքենան գնացել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի 25ա շենքի 36 բնակարան, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը բարձրանալով բնակարան` բերել է երկու ինքնաձիգ, որոնք դնելով մեքենայի հետևի հատվածում` Ավետիս Գրիգորյանի կողքին, կրկին վերադարձել են «Բիզի» տաքսի ծառայության գրասենյակ: Իջնելով մեքենայից Հովհաննես Բաղդոյանի հետ ինքնաձիգերից կրակ են արձակել տաքսի ծառայության շենքի դիմացի հատվածի պատերին և շենքի դիմացի հատվածում կայանված ավտոմեքենայի վրա, որից հետո նստելով մեքենան ցանկացել են հեռանալ, սակայն Հովհաննես Բաղդոյանը կանգնեցնելով մեքենան կրկին կրակ է արձակել շենքի պատերի վրա և դրանից հետո միայն ինքնաձիգերը դնելով մեքենայի հետևի մասում հեռացել են: Կրկին վերադարձել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի 25ա շենքի 36 բնակարան, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը ինքնաձիգերը բարձրացրել և թողել է բնակարանում, և վերադարձել են «Էլլա» գիշերային ակումբ: Ակումբում որոշ ժամանակ մնալուց հետո նշված մեքենայով Հովհաննես Բաղդոյանին տարել է իրենց բնակարան և ինքը ցանկացել է տուն գնալ, սակայն «Էլլա» գիշերային ակումբի մոտ տեսնելով տուն գնալու նպատակով փողոց դուրս եկած Ավետիս Գրիգորյանին, նրան տուն է տարել, որից հետո ինքը նույնպես տուն է գնացել: Առավոտյան բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Հովհաննես Բաղդոյանին և Նարեկ Ենոքյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժողի ներկայացուցիչ Սերգեյ Մելքոնյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 30.12.2011թվականի ժամը 03:30-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել տաքսի ծառայության հեռախոսավարուհի Լուսինե Գասպարյանը և հայտնել, որ ինչ-որ մեկը մեքենայով հարվածում է ավտոլվացման կետի դարպասներին, իսկ այնուհետև լսել է կրակոցի ձայնին նմանվող ձայներ: Անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և գնացել տաքսի ծառայություն: Երբ տեղ է հասել, արդեն ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները:
Տուժողի ներկայացուցիչը նշել է, որ շենքի դարպասն է ծռված եղել և կոտրվել են ավտոլվացման կետի 2 ապակի:
Գործով վկա Լուսինե Գասպարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թվականի մայիս ամսից մինչև 2012 թվականի փետրվար ամիսը աշխատել է «Բիզի» տաքսի ծառայությունում` որպես հեռախոսավարուհի: 30.12.2011թվականի գիշերը ժամը 03:00-ից մինչև 03:30-ն ընկած ժամանակահատվածում ինքը մենակ գտնվել է գրասենյակում, որը մուտքից բավականին հեռու է` մոտ 25-30 մետր: Դրսից «Ռովեր» կամ «Լանսեր» մեքենայի ձայն է լսել, որը հարվածում էր գրասենայակի առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի դարպասներին, ընդամենը 1-2 հարված է եղել, որի ընթացքում մեքենայի մեջ գտնվող տղամարդը նաև բարձրաձայն հայհոյանքներ է տվել, որից հետո մեքենան հեռացել է: Ինքը դուրս չի եկել, վախեցած մնացել է աշխատասենյակում: Զանգահարել է տաքսի ծառայության աշխատակից Սերգեյին և հայտնել կատարվածի մասին:
Մոտավորապես 10-15 րոպե անց կրկին լսել է ավտոմեքենայի ձայն, որից հետո լսվել են կրակոցի ձայներ, սակայն սկզբում ինքը չի հասկացել, թե այդ ինչ ձայն է: Ոստիկանության աշխատակիցների գալուց հետո, երբ դուրս է եկել, տեսել է, որ վնասված են ավտոլվացման կետի դարպասները, ապակիները և իրենց ծառայությանը պատկանող ավտոմեքենան:
Վկա Հովհաննես Թովմասյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Տիգրանյան փողոցում գտնվող «Նիկո» կահույքի խանութում` որպես պահակ: 30.12.2011թվականի գիշերը ինքը ոչինչ չի լսել, իսկ ժամը 03:00-ից մինչև 03:30-ն ընկած ժամանակահատվածում իր հետ աշխատող Երվանդ Հարությունյանը դուրս գալով քիչ հետո վերադարձել և ասել է, որ Տիգրանյան փողոցի կողմից կրակոցի ձայներ են լսել և որ կրակել են «Բիզի» տաքսի ծառայության վրա:
Վկա Ավետիս Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 29.12.2011թվականին Ազատության պողոտայում գտնվող «Էլլա» գիշերային ակումբում պատահական հանդիպել է իր ծանոթ Նարեկ Ենոքյանին և նրա ընկեր Հովհաննես Բաղդոյանին: Որոշ ժամանակ միասին ժամանակ անցկացնելուց հետո իրեն առաջարկել են միասին տեղ գնալ և նստելով բակում կայանված «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենան գնացել են «Նիկո» կահույքի սրահի դիմացի հատվածում գտնվող ավտոլվացման կետ, դուռը թակելուց հետո հասկանալով, որ ոչ ոք չկա` Հովհաննես Բաղդոյանը վնաս հասցնելու նպատակով` մեքենայի առջևի հատվածով մեկ-երկու անգամ հարվածել է ավտոլվացման կետի դարպասներին: Դրանից հետո մեքենայով գնացել են քաղաքի կենտրոնական հատված, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանն իր բնակարանից վերցրել է երկու ինքնաձիգ: Կրկին վերադարձել են նույն ավտոլվացման կետի մոտ, որտեղ Հովհաննես Բաղդոյանը իջնելով մեքենայից կրակ է արձակել շենքի պատերի և բակում կայանված ավտոմեքենայի վրա, որից հետո նստելով մեքենան կրկին գնացել են Հովհաննես Բաղդոյանի բնակարան, այնտեղ թողել ինքնաձիգերը և վերադարձել «Էլլա» գիշերային ակումբ:
Վկա Արթուր Ավետիսյանը դատաքննության ընթացքում պնդել է նախաքննությամբ տված ցուցմունքն այն մասին, որ 2011թվականին նոյեմբերից շուրջ 5 ամիս աշխատել է «Բիզի» տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 2011թվականի դեկտեմբերի 30-ին ժամը 03:30-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել հեռախոսավարուհի Լուսինեն և հայտնել, որ ինչ-որ մեկը ավտոմեքենայով հարվածում է գրասենյակի առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի դարպասներին: Ինքը շտապ գնացել է գրասենյակ: Այնտեղ հասնելուց 10-15 րոպե անց գրասենյակի բակից լսվել է ավտոմեքենայի շարժիչի ձայն և գրասենյակի ուղղությամբ անկանոն կրակահերթ է արձակվել, որը տևել է 1-ից 2 րոպե: Դրանից հետո նշված մեքենան հեռացել է:
Վկաներ Հրայր Արամայիսյանը և Քնարիկ Մկրտչյանը դատաքննության ընթացքում պնդել են նախաքննությամբ տված ցուցմունքներն այն մասին, որ բնակվում են Երևանի Տիգրանյան 14 շենքում: 30.12.2011թվականի ժամը 03:00-04:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, քնած են եղել, դրսից կրակոցի նմանվող ձայներ են լսել, սակայն վախեցել և դուրս չեն նայել:
Վկա, «Բիզի» տաքսի ծառայության վարորդ Վռամ Զաքարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Բիզի» տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 29.12.2011թվականին ժամը 03:00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել վարորդներից Արթուր Ավետիսյանը և հայտնել, որ ինչ-որ մեկը ավտոմեքենայով հարվածել է գրասենյակի առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի դարպասներին: Շտապ գնացել է գրասենյակ և տեսել, որ ավտոլվացման կետի դարպասները դեֆորմացված են: Գրասենյակ հասնելուց որոշ ժամանակ անց կրկին գրասենյակի բակից լսվել են կրակոցների ձայներ, հետո` ավտոմեքենայի շարժիչի ձայն, ինչից հետո այդ մեքենան հեռացել է: Երբ ոստիկանների ժամանելուց հետո դուրս է եկել, տեսել է, որ իրեն ամրակցված ավտոմեքենայի վրա առկա են տարբեր վնասվածքներ` անցքերի և կոտրվածքների ձևով:
Վկա Երվանդ Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Տիգրանյան փողոցում գտնվող «Նիկո» կահույքի խանութում որպես պահակ: 30.12.2011թվականի գիշերը ժամը 03:30-ից մինչև 04:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Տիգրանյան փողոցի կողմից կրակոցի ձայներ են լսվել: Շտապ դուրս է եկել և նկատել, որ «Բիզի» տաքսի ծառայության դիմած կանգնած է սև գույնի «ջիպ» ավտոմեքենա, որի վարորդը թեքված մեքենայի ներքևի հատվածին է նայել: Քիչ անց մեքենայի դուռը փակվել է և մեքենան սլացել է Կոմիտաս փողոցի ուղղությամբ:
Վկաներ Եղիազար Մանուկյանը և Ալբերտ Մնացականյանը նախաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ աշխատում են «Կարկոմավտո» ընկերությունում` որպես պահակ: 30.12.2011թվականին գտնվել են աշխատանքի վայրում, երբ ժամը 03:30-ից մինչև 04:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Տիգրանյան փողոցի` «Բիզի» տաքսի ծառայության կողմից կրակոցի ձայներ են լսել, սակայն վախենալով փակվել են պահակակետում և դուրս չեն եկել:
Վկա Ավո Թեմուրին նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևանի Տիգրանյան 14 շենում: 30.12.2011թվականի ժամը 03:00-04:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ քնած է եղել, դրսից կրակոցի ձայներ է լսել, սակայն վախեցել և դուրս չի նայել: Հաջորդ օրը առավոտյան նկատել է, որ «Բիզի» տաքսի ծառայության առաջին հարկում գտնվող ավտոլվացման կետի դարպասները վնասված են:
Դատաքիմիական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` «Բիզի» տաքսի ծառայության 1-ին հարկի ավտոլվացման կետի դարպասի վրայից հայտնաբերված լաքաներկածածկույթի մասնիկները և փորձաքննությանը տրամադրված «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի 30 ՕՏ 296 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի` թափարգելից վերցրած լաքաներկածածկույթային նմուշները, ըստ իրենց մորֆոլոգիական, քիմիական հատկանիշների, ինչպես նաև հանքային քիմիական բաղադրությամբ միանման են:
Համաձայն դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 14 եզրակացության` փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության «BE 30 4807» համարի 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի և առանց խզակոթի 1981թվականի գործարանային արտադրության «1468299» համարի 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգները պիտանի են կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում են մարտական ակոսափող հրազեն:
Դեպքի վայրից հայտնաբերված 5,45մմ տամաչափի ընդհանուր թվով 28 հատ պարկուճներից 15-ը կրակված են փորձաքննությանը ներկայացված 1981թվականի գործարանային արտադրության «1468299» համարի 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգից, իսկ 13-ը` փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության «BE 30 4807» համարի 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգից:
Երեք հատ պահունակները հանդիսանում են 5,45մմ տրամաչափերի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգների համար նախատեսված գործարանային արտադրության պահունակներ, որոնք պիտանի են նպատակային օգտագործման համար:
149 հատ գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թվականի նմուշի մարտական փամփուշտները` նախատեսված «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և դրանց մոդիֆիկացիաներից կրակելու համար, պիտանի են կրակելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք:
8 հատ գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի ռևոլվերային գազային փամփուշտները` նախատեսված համապատասխան տրամաչափի գազային թմբուկավոր ատրճանակներից կրակվելու համար, պիտանի են կրակվելու համար, սակայն չեն հանդիսանում ռազմամթերք:
Ըստ դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 2691-11 եզրակացության`
1. Դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 28 հատ պարկուճները հանդիսանում են գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1947թվականի նմուշի մարտական փամփուշտների բաղկացուցիչ մասեր` կրակված պարկուճներ, որոնցից` 15 հատը կրակված են սույն քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի «N14»-12թվականի եզրակացությանը ներկայացված 1981թվականի արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «1468299» համարի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգից, իսկ 13 հատը` սույն քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի «N14»-12թվականի եզրակացությանը ներկայացված 5,45մմ տրամաչափի «BE 30 4807» համարի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգից:
2. Փորձաքննությանը ներկայացված երեք հատ դեֆորմացված-մասնատված մետաղաբեկորները հանդիսանում են գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1947թվականի նմուշի մարտական փամփուշտների բաղկացուցիչ մասեր` կրակված և դեֆորմացված-մասնատված գնդակների բեկորներ (դրանցից 2 հատ գլանաձև գորշավուն մետաղաբեկորները 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1947թվականի նմուշի մարտական փամփուշտի կրակված և մասնատված գնդակների միջուկներ են, իսկ 1 հատ պղնձագույն պատյանը` 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1947թվականի նմուշի մարտական փամփուշտի կրակված և մասնատված գնդակի պատյան): Ներկայացված երեք հատ մետաղաբեկորների վրա առկա կրակման հետքերը վնասված լինելու, ինչպես նաև` դրանց մի մասի վրա այդպիսիք ընդհանրապես բացակայելու պատճառով, դրանք պիտանի չեն կրակող զենքի փողի նույնացման և համեմատական հետազոտության համար:
3. «Միցուբիշի Լանսեր» մակնիշի «S 5049» պ/հ-ի ավտոմեքենայի և դեպքի վայր հանդիսացող Երևանի Տիգրանյան փողոցի 21/3 հասցեում գործող «TAXI BUSY» տաքսի ծառայության գրասենյակի վրա հայտնաբերված վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային-գնդակային (բեկորային) բնույթի վնասվածքներ` հավանաբար պատճառված 5,45մմ տրամաչափի գնդակներով, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից, որոնցից` N-1, N-2, N-3, N-4 և N-5 վնասվածքները` «Միցուբիշի Լանսեր» մակնիշի «S 5049» պ/հ-ի ավտոմեքենայի ձախ դրսային մասում` հանդիսանում են մուտքի միջանցիկ հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ, որոնցից N-2 և N-4 գնդակային վնասվածքների հնարավոր շարունակություններն են կազմում հետևի ձախ դռան ներսի պաստառի վրա արտահայտված N-21 և N-41 ելքի հրազենային-գնդակային (բեկորային) բնույթի վնասվածքները: Դրանք ավտոմեքենայի սրահում բեկորային տեսքով շարունակելով, արտահայտվել են առջևի աջ դռան ներսի մետաղական մակերեսի վրա և առաջացրել N-7, իսկ ավտոմեքենայի առջևի դիմապակու ներսի մակերեսի վրա` N-8 և N-9 կույր հրազենային-գնդակային (բեկորային) բնույթի վնասվածքները: Նշված վնասվածքներից N-1, N-3 և N-4 վնասվածքները պատճառված են ձախից աջ, հետևից առաջ, գրեթե հորիզոնական ուղղությամբ, N-2 վնասվածքը` ձախից աջ, հետևից առաջ, քիչ ներքևից վերև ուղղությամբ, իսկ N-5 վնասվածքը` ձախից աջ, հետևից առաջ, վերևից ներքև ուղղությամբ:
Ավտոմեքենայի սրահի ներսում` հետևի ձախ հենասյան պաստառի վրա հայտնաբերված N-6 վնասվածքը, և հետևի ձախ հենասյան դրսային մետաղական մակերեսի վրա ուռուցիկ տեղամասերով արտահայտված N-61 վնասվածքը հանդիսանում են միմյանց շարունակությունը կազմող մուտքի կույր հրազենային գնդակաբեկորային բնույթի վնասվածքներ` պատճառված աջից ձախ, հավանաբար` առջևից հետ ուղղությամբ` մեկ կրակոցի ներգործության հետևանքով:
Դեպքի վայր հանդիսացող Երևանի Տիգրանյան փողոցի 21/3 հասցեում գործող «TAXI BUSY» տաքսի ծառայության գրասենյակի վրա հայտնաբերված N-1 (կույր), N-2, N-3, N-4, N-5, N-6 և N-7 (միջանցիկ) վնասվածքները հանդիսանում են մուտքի կույր և միջանցիկ հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ, որոնց հնարավոր շարունակություններն են կազմում գրասենյակի ներսում, տարբեր տեղամասերում, հայտնաբերված` N-21, N-31, N-41, N-51, N-61 և N-71 հրազենային գնդակաբեկորային բնույթի վնասվածքները` պատճառված դրսից ներս, առջևից հետ, ներքևից վերև, ձախից աջ ուղղությամբ` 7 առանձին կրակոցների արդյունքում (որոշ վնասվածքներից առաջացած գնդակաբեկորային մասնիկները` արգելքների հանդիպելու հետևանքով բեկորացման և տարածության մեջ անկանոն ենթարկվելու հետևանքով ունեն այլ ուղղություններ):
4. Կրակոցների պահին զենքերի փողերն իրենց դիմային կտրվածքներով, ուղղված են եղել դեպի ավտոմեքենայի և դեպքի վայրի գրասենյակի վրա հայտնաբերված մուտքի կույր և միջանցիկ հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքները:
Համաձայն ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 76 եզրակացության`
1. Փորձաքննությանը տրամադրված ք.Երևանի Տիգրանյան փողոցի 21/3 հասցեում գործող «Բիզի» տաքսի ծառայության շինությանը պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական գինը 2011թվականի դեկտեմբերի 30-ի դրությամբ գնահատվել է 200.000 ՀՀ դրամ:
2. Փորձաքննությանը տրամադրված «Միցուբիշի-Լանսեր» մակնիշի «Տ 5049» պ/հ ավտոմեքենան վնասելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական գինը 2011թվականի դեկտեմբերի 30-ի դրությամբ գնահատվել է 619.000 ՀՀ դրամ:
Հովհաննես Բաղդոյանի կողմից զենք-զինամթերք ներկայացնելու մասին` «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի «30 ՕՏ 296» պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությունները, «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի 30 ՕՏ 296 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, ինչպես նաև դեպքի վայրից առգրավված թվով 28 հատ 5,45 մմ տրամաչափի պարկուճները և 3 հատ դեֆորմացված և մասնատված գնդակների բեկորները ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց:
Դատարանը արձանագրել է, որ վկաներ Ե.Հարությունյանի, Ե.Մանուկյանի, Ա.Մնացականյանի և Ա.Թեմուրիի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները թույլատրելի են, ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ և չեն հակասում գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներին, ուստի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի միջնորդությունը` վկաներ Ե.Հարությունյանի` 12.01.2012թվականի, Ե.Մանուկյանի` 13.01.2012թվականի և Ա.Մնացականյանի 13.01.2012թվականի նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ, պետք է մերժել:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի միջնորդությանը, որ նախաքննության ընթացքում որպես վկա հարցաքննված ամբաստանյալ Ն.Ենոքյանի` 30.12.2011թվականի, վկաներ Հ.Թովմասյանի` 12.01.2012թվականի, Հ.Արամայիսյանի` 22.02.2012թվականի, և Ք.Մկրտչյանի` 22.02.2012թվականի տված ցուցմունքները ճանաչվեն անթույլատրելի ապացույց, դատարանը գտել է, որ այն պետք է մերժել, նկատի ունենալով, որ դատավճիռ կայացնեիս դատարանը հիմք է ընդունել միայն վերոհիշյալ վկաների` դատաքննության փուլում տված ցուցմունքները, իսկ Նարեկ Ենոքյանի` նախաքննության փուլում որպես կասկածյալ և մեղադրյալ` տրված ցուցմունքները:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտել է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի մեղավորությունը` զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու` հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելու և ապօրինի կերպով զենք պահելու մեջ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասերով, ապացուցված է:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի վերը նշված եզրահանգումները հիմնավոր են, քանի որ դրանք բխում են ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` հանգում է այն հետևության, դատարանը ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի հանցավոր արարքի որակման առումով հիմնավոր է հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար ահնրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի պահանջների` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը: Չբեկանված մասով դատական ակտը մտնում է oրինական ուժի մեջ:
Ըստ նույն օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` պարզելով, որ գործի փաստական հանգամանքների մասին առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում շարադրված՝ դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում գործի փաստական հանգամանքներին, վերաքննիչ դատարանը ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանում և փոփոխում է դատական ակտը կամ գործը ուղարկում է առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության:
Համաձայն նույն օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական oրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության:
Գործող օրենսդրության վերը նշված պահանջների առկայության պայմաններում, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքների մասով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում շարադրված` դատարանի հետևությունները համապատասխանում են դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս դատարանի կողմից քրեակադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել, ուստի դատական ակտը բեկանելու և քրեական գործը ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, և այդ առթիվ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը:
Դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս արձանագրել է հետևյալը.
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալները կատարված հանցանքների համար ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նրանք պետք է կրեն:
Դատարանը վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի անձը բնութագրող տվյալներ, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել, և նրա խնամքին են գտնվում 3/երեք/ մանկահասակ երեխաներ:
Որպես ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանի անձը բնութագրող տվյալներ, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել:
Դատարանը միաժամանակ ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ տուժողը որևէ բողոք կամ վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել, բացի այդ, հանցագործությունը պայմանավորված է եղել նաև տուժողի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծով:
Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանը ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, վերջիններիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը համապատասխանում է նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթին և վտանգավորության աստիճանին և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 07-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Ավետիքի Բաղդոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Նարեկ Դերենիկի Ենոքյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի` 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Հովհաննես Բաղդոյանի պաշտպան Խաչատուր Խաչատրյանի և ամբաստանյալ Նարեկ Ենոքյանի վերաքննիչ բողոքները, մերժել:
Ամբաստանյալներ Հովհաննես Բաղդոյանի և Նարեկ Ենոքյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանքը թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ