Գործ հ. ԵԱՔԴ/0096/01/12


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

13 փետրվարի 2013թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի շահերի պաշտպան` Տիգրան Աբրահամյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Շահենի Քոչարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

2012 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14114612 քրեական գործը:
2012 թվականի հունիսի 12-ին Գրիգոր Շահենի Քոչարյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի հունիսի 15-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ Գրիգոր Շահենի Քոչարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով:
2012 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամանակով:
2012 թվականի օգոստոսի 01-ին թիվ 14114612 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան 2012թվականի դեկտեմբերի 18-ին դատավճռով Գրիգոր Քոչարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ:
Գրիգոր Քոչարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով դատապարտվել է ազատազրկման չորս (4) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման երեք (3) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի հիման վրա, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գրիգոր Շահենի Քոչարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում հինգ (5) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի հունիսի 12-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Աննա Հովհաննիսյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է` Գրիգոր Շահենի Քոչարյանից հօգուտ Աննա Վլադիմիրի Հովհաննիսյանի բռնագանձել երկու միլիոն ութ հարյուր քառասունչորս հազար հինգ հարյուր (2.844.500) ՀՀ դրամ:
Գրիգոր Քոչարյանի անձնական խուզարկությամբ 12.06.2012թ. հայտնաբերված և առգրավված <<Սամսունգ>> ֆիրմայի բջջային հեռախոսի, 1560 ՀՀ մետաղադրամների և Գրիգոր Քոչարյանի անվամբ Վայոց Ձորի մարզի Մալիշկա համայնքում համատեղ սեփականության իրավունքով գրանցված 1 միավոր խաղողի այգու /ծածկագիր 10-032-238-010/ և 2 միավոր վարելահողի /ծածկագիր 10-032-221-022, 10-032-221-020/ Գրիգոր Քոչարյանի բաժնեմասի նկատմամբ դրված կալանքը պահպանվել է:
Հիշյալ դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի շահերի պաշտպան, փաստաբան` Տիգրան Աբրահամյանը ներկայացրել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է` հիշյալ դատավճիռը ամբողջությամբ բեկանել` ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` ճանաչելով անպարտ, արդարացված և ազատել կալանքից:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ պատասխաններ չեն ներակայացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 24.01.2013թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2.Գործի փաստական հանգամանքները

Ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, ներկայանալով <<Կարեն Կարապետյան>> անվամբ, ընկերական հարաբերություններ է հաստատել Երևան քաղաքի բնակչուհի Աննա Վլադիմիր Հովհաննիսյանի հետ և 2011 թվականի օգոստոսից մինչև 2011 թվականի դեկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, բիզնեսն ընդլայնելու և այլ պատրվակներով, խաբեությամբ նրանից մաս-մաս վերցրել է խոշոր չափի` 1.540.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդեր և գումար:
Բացի այդ, շորթման դիտավորությամբ, 2011 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2012 թվականի ապրիլի 16-ն ընկած ժամանակահատվածում, Աննա Հովհաննիսյանի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու` իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերության մասին Հովհաննիսյանի հարազատներին պատմելու սպառնալիքով, նրանից պահանջել և ստացել է ընդհանուր հաշվով 1.304.500 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդեր և գումար, Աննա Հովհաննիսյանին պատճառելով խոշոր չափի գույքային վնաս:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Պաշտպան Տիգրան Աբրահամյանը գտնում է, որ 18.12.2012 թ. դատավճիռն անհիմն է և անարդարացի։ Այն կայացվել է ապացույցների գնահատման միակողմանի, ոչ օբյեկտիվ հակումով, մեղադրանքի կողմի ներկայացրած և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները և դրանցով հաստատված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելով, հիմնվելով դրա դատաքննության ժամանակ չհետազոտված ապացույցների վրա, միայն գործի ելքով շահագրգռված, տուժող Ա.Հովհաննիսյանի՝ իրարամերժ, նախաքննության մարմնի և դատարանի կողմից մի մասով անարժանահավատ ճանաչված, իրականությանը չհամապատասխանող, որևէ օբյեկտիվ ապացույցով չհաստատված ցուցմունքի հիման վրա, որը դրվել է դատավճռի հիմքում:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 358-րդ հոդվածների, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի, ՀՀ Սահամանադրության 21-րդ հոդվածի և այլ խախտումներ: ՚ Բողոքաբերը գտնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտվել են մեղադրանքի կողմի ներկայացրած ընդամենը 2 ապացույց՝ տուժող Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքը և վկա Նունե Սամվելյանի ցուցմունքը, ընդ որում վկայի ցուցմունքը անուղղակի ապացույց է, քանի որ վկան հիմնականում դատարանին հայտնել է այն ամենը, ինչ ինքը տեղեկացել է իր դուստր` տուժող Ա.Հովհաննիսյանից։
Մասնավորապես վկա Ն.Սամվելանը դատարանին հայտնել է, որ «տուժող Աննա Հովհաննիսյանը հանդիսանում է իր դուստրը։ 2009 թվականի գարնանից դստեր կողմից տեղեկացվել է, որ նրա բջջային հեռախոսին ՌԴ անծանոթ համարից հաճախակի զանգեր են գալիս նրա բջջային հեռախոսահամարին, բայց նա չի պատասխանում այդ զանգերին։ Զանգերը շարունակվել են մոտ մեկ ամիս։ Հաղորդագրություններն և հեոախոսազանգերն այնքան շատ են եղել, որ դուստրը որոշել է պատասխանել։ Դա եղել է մի երիտասարդ, ով ներկայացել է Ռուսաստանի Դաշնության հայ համայնքի նախագահ Արա Աբրահամյանի քրոջ որդի՝ Կարեն Կարապետյան անունով։ Ինքը լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդը գիշերներն անհանգստացնում դստերը, ցանկանալով զրուցել նրա հետ և համառությամբ համոզել է, որ սիրում է և վերադառնալով Հայաստան կամուսնանա նրա հետ։ Դա տևել է մոտ երկու տարի, սակայն նա չի վերադարձել և դստերն էլ սպառնացել է, որ ոչ մի տղայի հետ չհանդիպի և իրեն սպասի: 2011 թվականի հունիսի երկրորդ կեսին այդ երիտասարդը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին և խնդրել է հանդիպել։ Հանդիպման ժամանակ նա ներողություն է խնդրել, որ մի քանի ամիս անհետացել և չի զանգահարել դստերը։ Խոստովանել է, որ սիրում է նրան և խնդրել է, որպեսզի ինքը համոզի դստերը, որ ների նրան։ Մի քանի օրից հանդիպել է Աննայի հետ և սկսել նրա սիրտը գրավել։ Օգոստոս ամսին Աննայի միջոցով իրենից խնդրել է 20.000 ՀՀ դրամ, մի քանի օրից ևս 20.000 ՀՀ դրամ է խնդրել, վերադարձնելու պայմանով և այդպես մի քանի անգամ շարունակվել է գումար խնդրելը, որը կազմել է 130.000 ՀՀ դրամ։ Խնդրել է Աննային, որպեսզի նա տան անդամներին ոչինչ չասի, ասելով, որ շուտով գումարները կվերադարձնի։ 2011 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2012 թվականի ապրիլ ամիսը հաճախել է իրենց տուն և հարևաններին ու բարեկամներին ներկայացել որպես Աննայի փեսացու։ Ձմռանը նկատել է, որ Աննան իր ադամանդե ականջօղերը և մատանին չի կրում, հարցրել է, սակայն նա խուսափել է պատասխանից։ 2012 թվականի ապրիլի 24-ին նկատել է, որ իր դարակից անհետացել են տարադրամները: Աննան խոստովանել է, որ այդ գումարները, ինչպես նաև ադամանդե կոմպլեկտը, շղթան, ժամացույցը, հեռախոսն և տանը եղած ոսկյա իրերը Աննան տվել է Կարենին։ Կարենը Աննայի միջոցով խնդրել է իրեն, որպեսզի ինքը երաշխավոր հանդիսանա երկու բջջային հեռախոս ձեռք բերելու համար, որը նույնպես նա արել է։ Խոստացել է վարկերը փակել, բայց հենց առաջին ամսվա մուծման օրն անհետացել է։ Այդ ամենն իմանալուց հետո ինքը փորձել է հեռախոսով խոսել նրա հետ և հանդիպել։ Նա սկզբում համաձայնվել է, սակայն հետո պատճառաբանել է, որ հորը վիրահատել են և ինքը ժամանակ չունի։ Կարենը խուսափել է իրենից և այլևս իրենց տուն չի եկել։ Ապառիկով վերցրած հեռախոսներից մեկը, որն իրենն էր, Կարենը շատ շուտ վաճառել է՝ ասելով, թե անորակ է։ Իսկ մյուս հեռախոսը՝ Աննայինը, վաճառել է և Աննայի աշխատավարձի հետ դարձրել 200 ԱՄՆ դոլար, դրել են տեղը, որ ինքը չկասկածի։ Աննայից տեղեկացել է, որ նա ամբաստանյալին տվել է մոտ 7.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով ոսկյա զարդեր և գումար»։
Բողոքաբերը նշում է, որ սա այն ցուցմունքն է, ինչի վրա հիմնվել է դատարանը վճիռ կայացնելիս։ Նշված ցուցմունքում Գ.Քոչարյանին առաջադրված մեղադրանքի որևէ հանգամանք չի հիմնավորվել, բացի նրանից, որ Ա.Հովհաննիսյանը Գ.Քոչարյանին գումարներ է տվել, ինչը չի հերքել նաև ամբաստանյալ Գ.Քոչարյանը իր ցուցմունքով, այսինքն Գ.Քոչարյանին առաջադրված մեղադրանքի առումով վկայի ցուցմունքները որևէ ապացուցողական նշանակություն չունեն, այսինքն Գ.Քոչարյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս դատարանը հիմնվել է բացառապես և միայն տուժող Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների վրա, անտեսելով, որ այդ ցուցմունքն անարժանահավատ ցուցմունք է, այն չի կարող արժանահավատ համարվել, քանի որ եթե անձը, ով ունի տուժողի կարգավիճակ, ում բացատրվել են սուտ ցուցմունք տալու համար նախատեսված պատասխանատվության մասին, այնուամենայնիվ դատարանում տալիս է սուտ ցուցմունքներ` անձին մեղադրելով զանազան հանցագործությունների մեջ, ապա չի կարող նրա ցուցմունքները համարվել արժանահավատ, այն էլ մի մասով, մանավանդ, որ արժանահավատ համարված մասով էլ այն որևէ օբյեկտիվ ապացույցով հաստատված չէ։
Բողոքաբերը նշում է նաև, որ տուժող Ա.Հովհաննիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, թե իբր Գ.Քոչարյանը իրեն ասել է, որ ինքը մեծ բիզնեսների տեր է, մեծ բիզնեսմեն է, աշխատում է մաքսայինի պետի օգնական, հարկայինի պետի օգնական և ինքը հավատացել է դրան։
Միաժամանակ նա, հակասելով ինքն իրեն, հետագայում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը գնացել, տեսել է Գ.Քոչարյանին ինչ որ պահեստում, փնթի, կեղտոտ շորերով աշխատելիս, տեսել է միրգ վաճառելիս, որ Գ.Քոչարյանը իրեն հայտնել է, որ իր հայրը գալիս է և իրենից է միրգ գնում, որ առևտուր չինի։ Նա նշեց, որ Գ.Քոչարյանի հետ բազմիցս գնացել են տարբեր ժամանցի վայրեր, հյուրանոցներ, կինո բարեր, որտեղ Գրիքոր Քոչարյանը վճարել է իր տված միջոցներով։
Ըստ բողոքաբերի հարց է առաջանում, եթե Գ. Քոչարյանը խաբում և ասում էր, որ ինքը մեծ բիզնեսմեն է և բարձր պաշտոնյա, ապա ինչու էր վերջինս հայտնել Ա.Հովհաննիսյանին այն վայրի հասցեն, որտեղ ինքը փնթի ու կեղտոտ հագուստով միրգ էր վաճառում, որտեղ ինքը աշխատում էր որպես բանվոր։ Եթե Գ.Քոչարյանը չէր ասել, ապա որտեղից էր տուժողը իմացել այդ վայրերի հասցեն, ինչպես էր գնացել և տեսել, և եթե տեսել էր, ինչպես էր հավատում դրանից հետո Գ.Քոչարյանին, ինչպես էր հավատում, որ նա մեծահարուստ է, երբ, ըստ իր ցուցմունքի, 6 ամսվա ընթացքում Գ.Քոչարյանը համարյա ամեն օր իրենից գումար է խնդրել։ Ա.Հովհաննիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Գ.Քոչարյանը, նույնիսկ սեռավարակն է իր կողմից նրան տված գումարներով բուժել:
Ընդհակառակը, Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքից ակնհայտ է դառնում, որ նա իմացել է և իր համար պարզ է եղել, թե ինչ ֆինանսական վիճակում է գտնվում Գ.Քոչարյանը, տեղյակ է եղել, որ նրա բիզնեսը հենց մրգի առևտուրն է, և դրա համար է Գ.Քոչարյանը 900 ԱՄՆ դոլար խնդրել իրենից այդ բիզնեսը զարգացնելու համար։ Ա.Հովհաննիսյանը մշտապես էլ իմացել է, որ նրա մոտ գումար չկա և գումարները տվել է նրան հենց դրա համար, իմանալով, որ նա գումար չունի, գումար է տվել, որ նա ծախսի, որ միասին գնան ժամանցի վայրեր, որ բուժի սեռավարկը, որ մրգի աոևտուր դնի և այլն։
Տուժող Ա.Հովհաննիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գ.Քոչարյանը 2011թ. հոկտեմբեր ամսին բռնաբարել է իրեն, իր կամքին հակառակ իր հետ սեռական հարաբերություն է ունեցել, միաժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դրանից հետո բազմիցս է սեռական հարաբերություններ ունեցել Գ.Քոչարյանի հետ, որոնցից միայն առաջին 2 անգամն է իր կամքին հակառակ եղել։ Մինչև դեկտեմբեր ամիսն և դրանից հետո էլ իրենց միջև եղել են սեռական հարաբերություններ։ Հայտնեց, որ մինչև 2011թ. դեկտեմբեր ամիսը Գ.Քոչարյանին իր կամքով տվել է գումարներ, ապա 2011թ. դեկտեմբերին Գ.Քոչարյանը սպառնացել է, որ եթե ինքը ծնողներին հայտնի իրեն գումար տալու մասին, ինքն էլ նրա ծնողներին կպատմի իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին։ Նշել է, որ դրանից հետո էլ իրենց միջև բազմիցս եղել են սեռական հարաբերություններ և դրանք բոլորն եղել են իր կամքին հակառակ, ինքը դիմադրել է, հրել է Գ.Քոչարյանին, սակայն վերջինս իրեն բռնաբարել է։ Նշել է, որ հիմնականում այդ հարաբերությունները եղել են «Վոյաժ» կինո¬բարում։ Միաժամանակ Ա.Հովհաննիսյանը մի քանի անգամ նշել է, որ իրենց հարաբերությունների ողջ ընթացքում` մինչև վերջ, ինքը անվերապահորեն վստահել է Գ.Քոչարյանին, հավատացել է նրան և վերաբերվել է որպես իր փեսացուի։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ անհասկանալի է, թե ինչպես էր իրեն առաջին անգամ բռնաբարելուց հետո մինչև 2011թ. դեկտեմբեր ամիսը Ա.Հովհաննիսյանը վստահում և գումարներ, ոսկիներ տալիս իրեն բռնաբարած անձին, ինչպես էր նրա հետ գնում «ջազ լսելու» (Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքից), սուրճ խմելու, հյուրանոցում մնալու, անհասկանալի է, թե ինչու էր տուժող Ա.Հովհաննիսյանը ամեն անգամ Գ.Քոչարյանի հետ գնում «Վոյաժ» կինո-բար, եթե գիտեր, որ այնտեղ ամեն անգամ Գ.Քոչարյանը իրեն բռնաբարում է, ինչպես էր վստահում և հավատում մի մարդու ով իրեն ամեն անգամ բռնաբարում էր, ակնհայտ է, որ իրեն բռնաբարելու վերաբերյալ Ա.Հովհաննիսյանը դատարանին ստել է։ Իսկ եթե Գ.Քոչարյանը չէր բռնաբարում, այլ ամեն ինչ լինում էր փոխադարձ համաձայնությամբ, հարց է առաջանում, թե ինչպես կարելի է կամավոր, ցանկությամբ սեռական հարաբերություն ունենալ մի մարդու հետ, ով քեզ այդ նույն սեռական հարաբերությունների միջոցով շանտաժի է ենթարկում, գումարներ է շորթում։ Այսինքն, շորթման վերաբերյալ Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները ևս մտացածին են, հորինովի։ Բողոքաբերը զարմանալի է համարում այն փաստը, որ եթե դատարանը արժանահավատ է համարել տուժողի ցուցմունքը, և միայն ու միայն այդ ցուցմունքը հիմք ընդունելով Գրիքոր Քոչարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 182-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ, ապա ինչու այդ նույն ցուցմունքը արժանահավատ և բավարար ապացույց չհամարեց և չմիջնորդեց դատախազին նոր քրեական գործ հարուցել Գ.Քոչարյանի կողմից մի քանի անգամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ 5-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու փաստի առթիվ, չէ որ ըստ տուժող Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի Գ.Քոչարյանը բազմիցս Ա.Հովհաննիսյանի հետ՝ նրա կամքին հակառակ՝ նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով սեռական հարաբերություն է ունեցել, ընդ որում նախաքննության ընթացքում տուժող Ա.Հովհաննիսյանը հայտնել էր, որ Գ.Քոչարյանը իրեն ընդհամենը 2 անգամ է բռնաբարել, իսկ դատական քննության ընթացքում հայտնեց, որ նա դա արել է ամեն անգամ, երբ իրենք սեռական հարաբերություն են ունեցել, իսկ դա եղել է բազմիցս։ Նախաքննության ընթացքում որոշում է կայացվել Գ.Քոչարյանի նկատմամբ ՀՀ քր. օր-ի 138-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, պատճառաբանելով, որ բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, որ Ա.Հովհաննիսյանին երբևէ բռնաբարել են և Գ.Քոչարյանի արարքում բացակայում է հանցակազմը։ Այսինքն նախաքննության մարմինն ընդունել է, որ միայն Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքը բավարար ապացույց չէ Գ.Քոչարյանին ՀՀ քր. օր-ի 138-րդ հոդվածով մեղադրելու համար, սակայն անհասկանալի պատճառով միայն այդ ցուցմունքը բավարար է համարել Գ.Քոչարյանին 182-րդ հոդվածով մեղադրելու համար։ Ակնհայտ է, որ նախաքննական մարմինը, մեղադրողn և առաջին ատյանի դատարանը նույնպես արժանահավատ են համարել տուժողի ցուցմունքը, իսկ ցուցմունքը չի կարող մի մասով արժանահավատ համարվել, մի մասով ոչ, առանց որևէ պատճառաբանության, ուղղակի ըստ քմահաճույքի։
Տուժող Ա.Հովհաննիսյանը դատարանին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը 2011թ. հունվարին զգացել է, որ իր մոտ սեռավարակ կա, հարցրել է Գ.Քոչարյանին և վերջինս իրեն հայտնել է, որ վարակված է սեռավարակով։ Իրենից գումարներ է պահանջել բուժվելու համար և ինքը նրան գումարներ է տվել այդ նպատակով, իսկ ինքը չի բուժվել և ստուգվել է միայն 2012թ. մայիսին։ Նշել է նաև, որ 2012թ. հունվարից 2012թ. մայիս ընկած ժամանակահատվածում ինքը և Գ.Քոչարյանը պարբերաբար սեռական հարաբերություններ են ունեցել` շաբաթը մեկ-երկու անգամ Գ.Քոչարյանի հետ գնացել են «Վոյաժ» կինո բար, որտեղ ընդհամենը 1 անգամ են ֆիլմ դիտել, մնացած անգամները Գ.Քոչարյանը իրեն բռնաբարել է։
Ըստ բողոքաբերի, եթե դատարանը ընդունել է, որ իրոք Ա.Հովհաննիսյանը և Գ.Քոչարյանը ամեն անգամ գնացել են այնտեղ և Գ.Քոչարյանը ամեն անգամ բռնաբարել է Ա.Հովհաննիսյանին, ապա զարմանալի է, որ դատարանը չմիջնորդեց դատախազին քրեական գործ հարուցել, եթե դատարանը այդ մասով տուժողի ցուցմունքը անարժանահավատ է համարել և ընդունել է, որ սեռական հարաբերությունները միշտ եղել են Ա.Հովհաննիսյանի համաձայնությամբ և կամքով, ապա զարմանալի է, որ դատարանի մոտ հարց չի առաջացել թե, եթե Գ.Քոչարյանն էր Ա.Հովհաննիսյանին 2012թ. հունվարին վարակել սեռավարակով, այդ ինչու Ա.Հովհաննիսյանը չէր բուժվում, ինչպես է, որ գումար էր տալիս Գ.Քոչարյանին բուժվելու համար, բայց ինքը չէր բուժվում, կամ եթե Գ.Քոչարյանը գիտեր, որ Ա.Հովհաննիսյանը վարակված է սեռավարակով, ինչու էր բուժվելուց հետո շարունակում Ա.Հովհաննիսյանի հետ սեռական հարաբերություն ունենալ, իմանալով, որ կրկին կվարակվի։ Կամ Ա.Հովհաննիսյանը, իմանալով, որ ինքը վարակված է, ինչու էր սեռական հարաբերություն ունենում բուժված Գ.Քոչարյանի հետ, ինչպես եղավ, որ Գ.Քոչարյանը բուժվելուց հետո սեռական հարաբերություն ունենալով սեռավարակով վարակված Ա.Հովհաննիսյանի հետ, չվարակվեց։ Ըստ Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի, փաստորեն ոչ թե Գ.Քոչարյանն է վարակել իրեն սեռավարակով, այլ հակառակը, ինքն է փորձել դա անել, այսինքն իմանալով, որ ինքը վարակված է սեռավարակով, սեռական հարաբերություն է ունեցել Գ.Քոչարյանի հետ և նախատեսելով, որ դրա արդյունքում հնարավոր է, որ սեռավարակով վարակվի արդեն իսկ սեռավարակից բուժված Գ.Քոչարյանը՝ չցանականալով դա, գիտակցաբար թույլ է տվել դրանք, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով Գ.Քոչարյանը չի վարակվել սեռավարակով։ Այսինքն, եթե տուժող Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները համարենք արժանահավատ և ճիշտ, ապա նա ընդունում է, որ ինքը կատարել է հանցագործություն, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-124 հոդվածի 1-ին մասով։
Ըստ բողոքաբերի ակնհայտ է, որ տուժող Ա.Հովհաննիսյանն այստեղ էլ ճիշտը չի հայտնում և նա սեռավարակով վարակվել է 2012թ. մայիսին, երբ որ գնացել և ստուգվել է, իսկ այդ ժամանակ նա Գ.Քոչարյանի հետ արդեն սեռական հարաբերություններ չի ունեցել։ Իսկ Գ.Քոչարյանը չի վարակվել սեռավարակով, քանի որ, երբ Ա.Հովհաննիսյանի հետ սեռական հարաբերություններ են եղել, վեջինս դեռևս վարակված չի եղել։
Տուժող Ա.Հովհաննիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ ներկայացել է ոստիկանություն ինքը ոստիկանության համապատասխան աշխատակցին պատմել է Գ.Քոչարյանի կողմից իրենից շորթմամբ գումար հափշտակելու, իրեն բռնաբարելու, իրեն դիտավորությամբ սեռավարակով վարակելու մասին, սակայն դատաքննության ընթացքում հետազոտված Ա.Հովհաննիսյանից հանցագործության մասին հաղորդում ընդունելու մասին արձանագրությամբ պարզ դարձավ, որ նա դատարանին ճիշտը չի հայտնել, քանի որ հաղորդման մեջ Ա.Հովհաննիսյանը ոչինչ չէր նշել այդ ամենի մասին։
Բողոքաբերը նշել է, որ, Ա.Հովհաննիսյանը դա բացատրեց նրանով, որ ինքը բանավոր այդ ամենի մասին հայտնել է ոստիկանության աշխատակցին, ով չի արձանագրել, սակայն դա նույնպես արժանահավատ համարվել չի կարող, քանի որ Ա.Հովհաննիսյանն իր ձեռքով է գրել հանցագործության մասին հաղորդումը, բացի այդ ոստիկանության աշխատակիցը ոչ մի շահագրգռվածություն չէր կարող ունենալ Ա.Հովհաննիսյանի հայտնած այլ հանցագործության դեպքերը չգրանցելու մեջ, բացի այդ եթե դատարանը դա արժանահավատ ցուցմունք համարեր, կմիջնորդեր դատախազին ոստիկանության համապատասխան աշխատակցի կողմից պաշտոնեական դիրքը չարաշահեչու կամ պաշտոնեական անփութություն կատարելու փաստի առթիվ նույնպես քրեական գործ հարուցել, կամ դատարան որպես վկա հարցաքննության կհրավիրեր այդ ոստիկանության աշխատակցին` իր կատարած չարաշահումների վերաբերյալ ցուցմունք տալու։
Դատարանում տուժող Ա.Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոստիկանություն դիմելուց հետո ինքը Գ.Քոչարյանի կողմից իրեն բռնաբարելու, իր հետ սեռական հարաբերություններ ունենալու, իրեն սեռավարակով վարակելու, իրեն սեռական հարաբերությունների վերաբերյալ տեղեկություններ հրապարակելով սպառնալու մասին պատմել է իր եղբորը, մորը` Նունե Սամվելյանին, սակայն Ա.Հովհաննիսյանի մայրը գործով վկա Նունե Սամվելյանը, դատարանում ցուցմունք է տվել և հայտնել, որ աղջիկն իրեն այդ մասին ոչինչ չի պատմել։ Վկա Ն.Սամվելյանը մի քանի անգամ պնդեց նաև, որ դուստրը իրեն երբևէ չի ասել, որ Գ.Քոչարյանը իրեն սպառնացել է հրապարակել իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին տեղեկությունները, և այդ սպառնալիքով է իրենից գումարներ պահանջել, պնդել է, որ ինքը այդպիսի տեղեկություններ չունի, չնայած որ մեղադրողը շատ փորձեց հակառակ պատասխանը ստանալ նրանից։
Բողոքաբերը գտնում է. որ մեկ անգամ հիմնավորվեց, որ տուժող Ա.Հովհաննիսյանը խաբել է դատարանին, տվել է ոչ ճիշտ ցուցմունք։
Ըստ բողոքաբերի հետազոտված ապացույցների վերլուծությունից հետևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից մեջբերված փաստական հանգամանքների մասին շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, քանի որ ամբողջ գործի նյութերում և դատարանում հետազոտված ապացույցներում չկա որևիցե հավաստի ապացույց, որը կհիմնավորեր Գրիգոր Քոչարյանին աոաջադրված մեղադրանքը, այն որ.
1. Գրիգոր Քոչարյանը Կարեն Կարապետյան անվամբ է ներկայացել և Ա.Հովհաննիսյանի հետ ընկերական հարաբերություններ է հաստատել խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ,
2. Գրիգոր Քոչարյանը որևէ կերպ չարաշահել է Ա.Հովհաննիսյանի վստահությունը,
3. Բիզնես ընդլայնելը Գրիգոր Քոչարյանի համար ուղղակի պատրվագ է եղել և խաբեություն,
4. Գրիգոր Քոչարյանը Ա.Հովհաննիսյանից միայն բիզնեսը ընդլայնելու համար է գումար վերցրել և որ այդ պատրվագով վերցրել է կոնկրետ 1.540.000 ՀՀ դրամ,
5. Գրիգոր Քոչարյանը Ա.Հովհաննիսյանին սպառնալիք է տվել իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին պատմել Հովհաննիսյանի հարազատներին,
6. Գրիգոր Քոչարյանը այդ սպառնալիքով Ա.Հովհաննիսյանից պահանջել և ստացել է գումար,
7. Գրիգոր Քոչարյանը այդ սպառնալիքի միջոցով Ա.Հովհաննիսյանից պահանջել և ստացել է կոնկրետ 1.304.500 ՀՀ դրամ։
Բողոքաբերը անդրադառնում է նաև` վերը նշված յոթ հանգամանքներին և դատաքննության ընթացքում հետազոված ապացույցներով դրանց ապացուցված լինելու կամ չլինելու հանգամանքներին առանձին-առանձին։
1. Դատաքննության ընթացքում և ամբաստանյալ Գ.Քոչարյանը, և վկա Ն.Աամվելյանը, և նույնիսկ տուժող Ա.Հովհաննիսյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ Գրիքոր Քոչարայնը ՌԴ-ից սխալմամբ է զանգահարել Ա.Հովհաննիսյանին, նրան չի ճանաչել, չի իմացել թե ինչ ֆինանսական միջոցներ ունի։ Գ.Քոչարյանը նշել է, որ ներկայանալով Կարեն անվամբ` նա միայն նպատակ է ունեցել չասել իր իսկական անունը, քանի որ ամուսնացած է եղել։ Գ.Քոչարյանի և Ա.Հովհաննիսյանի միջև ընկերական հարաբերություններ ստեղծվել են դեռևս այն ժամանակ, երբ Գ.Քոչարյանը գտնվել է ՌԴ-ում և այն տևել է շուրջ 2 տարի՝ հեռախոսազրույցների եղանակով։ Որևէ այլ ապացույց, որը կվկայեր, որ ՌԴ-ից սխալմամբ Ա.Հովհաննիսյանին զանգելու պահին, Գ.Քոչարյանը ճանաչել է Ա.Հովհաննիսյանին, իմացել է նրա ֆինանսական վիճակի մասին, և որ ներկայանալով Կարեն Կարապետյան անունով և հաստատելով ընկերական հարաբերություններ, Գ.Քոչարյանը նպատակ է ունեցել կատարել խարդախություն, դատաքննության ընթացքում չհետազոտվեց և մեղադրանքի կողմից չներկայացվեց, ընդհակառակը հիմնավորեց, որ այդ զանգից, «Կարեն Կարապետյան» անունով ներկայանալուց և ընկերական հարաբերություններ հաստատելուց հետո 2 տարի Գ.Քոչարյանը չի եկել ՀՀ և այդ պատճառով Ա.Հովհաննիսյանը նույնիսկ նեղացել է նրանից, որ նա չի գալիս ՀՀ և չի ամուսնանում իր հետ։ Եթե Կ.Կարապետյան անունով ներկայանալով և ընկերական հարաբերություններ ստեղծելով` Գ.Քոչարյանը նպատակ ունենար խարդախություն կատարել, միթե նա այդպիսիք անելուց անմիջապես հետո չէր գա ՀՀ և չէր իրականացնի իր դիտավորությունը։
Այս պայմաններում` Քոչարյանը, չիմանալով, թե Ա.Հովհաննիսյանը ինչ մարդ է, ինչ ֆինանսական միջոցների է տիրապետում, չէր կարող խարդախություն կատարելու դիտավորություն ունենալ և չէր կարող այդ դիտավորությամբ սխալմամբ գանգահարել Ա.Հովհաննիսյանին, ներկայանալ Կարեն Կարապետյան անվամբ և ընկերություն հաստատել նրա հետ, այսինքն այն, որ Գ.Քոչարյանը Կարեն Կարապետյան անվամբ է ներկայացել և Ա.Հովհաննիսյանի հետ ընկերական հարաբերություններ է հաստատել, դա համապատասխանում է իրականությանը, բայց որ դա արել է խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, դա միայն վարույթն իրականացնող մարմինների ենթադրություններն են։
Ա. Հովհաննիսյանի վստահությունը չարաշահելը, բիզնես ընդլայնելը` նրա համար ուղղակի պատրվագ, և խաբեության լինելու վերաբերյալ։
Բողոքաբերը նշում է նաև, որ իր պաշտպանյալը նշել է, որ Ա.Հովհաննիսյանից 900 ԱՄՆ դոլար գումարը խնդրել է մրգի առքուվաճառքի բիզնեսի մեջ դնելու և այն զարգացնելու համար, մնացած գումարները խնդրել է, քանի որ իր մոտ գումար չի եղել ծախսելու համար և Ա.Հովհաննիսյանին հենց այդպես էլ ասել է։
Ա.Հավհաննիսյանը և նրա մայրը նշել են, որ Գ.Քոչարյանը Ա.Հովհաննիսյանից գումար է խնդրել ասելով, որ մոտը գումար չկա և գումար է խնդրել բիզնեսը զարգացնելու համար և ասել է, որ հետ կվերադարձնի։ Ա.Հովհաննիսյանը իր ցուցմունքում մի քանի անգամ նշեց, որ Գ.Քոչարյանը միշտ ասել է, որ կվերադարձնի այդ գումարները և չի հրաժարվել դրանք վերադարձնելուց։ Գ.Քոչարյանը նույնպես նշեց, որ ինքը միշտ պատրաստակամ է եղել, և ներկայումս էլ պատրաստակամ է դրանք վերդարձնել, ուղղակի իր մոտ միանգամից այդքան գումար չկա, իսկ Ա.Հովհաննիսյանը չի համաձայնվել գումարները մաս-մաս, այն չափերով ինչ չափերով որ ինքն է տվել, այդ չափերով հետ ստանալ։
Այն, որ Ա.Հովհաննիսյանը տեղյակ է եղել, թե ինչ բիզնես ունի Գ.Քոչարյանը վկայում է նրա ցուցմունքը` <<Ես չեմ ասում, որ նախ խոսքը վերաբերվում է Գ.Քոչարյանին>> խաբել է, բիզնեսի համար, դա ինձ չի հետաքրքրում, ճիշտն ասած, միգուցե նա չէր խաբում, ես տեղեկացված չեմ, այսինքն ես տեսել եմ նրան և նրա բիզնեսը, ես ճիշտն ասած, քանի որ նա ներկայանում էր մեծ բիզնեսներ, ես պատկերացնում էի մեծ մասշտաբով բիզնես, ոչ թե առևտրական, այսինքն միրգ վաճառող, ես նրան տեսել եմ, մի անգամ ստուգելու համար ես գնացել եմ և տեսել եմ փնթի, կեղտոտ շորերով կանգնել և միրգ էր վաճառում, մեկնաբանելով իբր որ վաճառողը տեղում չի, ինքն է վաճառում։ Նա այնպես էր համոզում, որ ես հավատում էի, որ նա մեծ բիզնեսներ ունի, բայց կեղտոտ շորերով միրգ է վաճառում։ Ասում էր, որ իր հայրը Հոկտեմբերյանից գալիս է, այդտեղից առևտուր անում, որ տղային գումար տա»։
Այսինքն, Ա.Հովհաննիսյանը ևս իր ցուցմունքով հիմնավորում է, որ Գ.Քոչարյանը ունեցել է բիզնես, նա զբաղվել է մրգի առք ու վաճառքով և գումարն էլ ուզել է այդ բիզնեսը դնելու համար։ Բացի այդ, մեղադրանքի կողմը չի ներկայացրել և դատարանում չի հետազոտվել որևէ ապացույց, որը կվկայեր այն մասին, որ իրականում Գ.Քոչարյանը բիզնես չի ունեցել, որ Գ.Քոչարյանը խաբել է Ա.Հովհաննիսյանին գումար չունենալու առումով, այս ամբողջ պատմության մեջ Գ.Քոչարյանը խաբել է միայն իր անունը և այն էլ միայն այն պատճառով, քանի որ վախեցել է, որ եթե ճիշտը ասի, Ա.Հովհաննիսյանը կնեղանա իրենից, իսկ անունը խաբել է դեռևս այն ժամանակ, երբ չի ճանաչել Ա.Հովհաննիսյանին։ Մնացած առումներով պարզ չէ, թե ինչ վստահություն է չարաշահել Գ.Քոչարյանը, երբ Ա.Հովհաննիսյանը ինքը իր ցուցմունքում նշել է, որ Գ.Քոչարյանը իրեն ասել է, որ իր մոտ գումար չկա, ծախսելու համար գումար է անհրաժեշտ։ Այսինքն, Ա.Հովհաննիսյանը տեղյակ է եղել, որ նրա մոտ գումար չկա, որ նա ֆինանսական սուղ միջոցների է տիրապետում, որ նա չունևոր է։ ճիշտ է Ա.Հովհաննիսյանը նշում է, որ Գ.Քոչարյանը ներկայացել է, որպես մեծ բիզնեսմեն, սակայն մեծ բիզնեսմեն ներկայացողը չէր տանի Ա.Հովհաննիսյանին այնտեղ, որտեղ ինքը մրգի առևտուր է անում, չէր ասի այդ առևտրի կետի գտնվելու վայրը, չէր ասի, որ իր մոտ գումար չկա, ժամանցի վայրերում ինքը կվճարեր դրանց համար։ Եթե վստահության չարաշահումը վերաբերվում է միայն նրան, որ Գ.Քոչարյանը խոստացել է ամուսնանալ Ա.Հովհաննիսյանի հետ, սակայն չի ամուսնացել, ապա դա քրեորեն պատժելի արարք չէ, հակառակ դեպքում շատ տղամարդիկ այժմ պետք է դատապարտված լինեին։
Ա.Հովհաննիսյանը նշել է, թե իբր Գ.Քոչարյանը խաբել է իրեն, ասելով, որ ինքը ՌԴ-ում հայերի միության նախագահ Արա Աբրահամայնի քրոջ որդին է, իսկ թե ինչից է եզրակացրել, որ նա խաբում է, պարզ չէ։
Ա.Հովհաննիսյանից միայն բիզնեսը ընդլայնելու համար գումար վերցնելու և այդ պատրվագով կոնկրետ 7.540.000 ՀՀ դրամ վերցնելու վերաբերյալ։
Ըստ բողոքաբերի` Ա.Հովհաննիսյանը իր ցուցմունքում նշել է մի քանի պատճառներ, որոնց համար ինքը Գ.Քոչարյանին գումար է տվել, դրանցից մեկն էր նաև բիզնես ընդլայնելը, բայց ոչ միակը։ Ա.Հովհաննիսյանը նշեց, որ Գ.Քոչարյանին գումար է տվել՝
ա.քանի որ նա ասել է, որ իր մոտ գումար չկա ծախսելու,
բ.ժամանցի վայրերում ծախսեր կատարելու նպատակով
գ.սեռավարակը բուժելու նպատակով։
Քրեական գործով միակ ապացույցը, որով կապացուցվեր Գ.Քոչարյանի կողմից Ա.Հովհաննիսյանից գումարներ խնդրելու նպատակները և պատճառաբանությունները, կարող են լինել միայն Ա.Հովհաննիսյանի և Գ.Քոչար֊յանի ցուցմունքները, որևէ այլ ապացույցով չի կարող ապացուցվել, թե ինչ է պատճառաբանել Գ.Քոչարյանը Ա.Հովհաննիսյանից գումար խնդրելիս։ Իսկ ինչպես երևում է և Ա.Հովհաննիսյանը, և Գ.Քոչարյանը ցուցմունք են տվել, որ Գ.Քոչարայանը Ա.Հովհաննիսյանից գումար է խնդրել, ասելով, որ գումար չկա իր մոտ առորյա ծախսերի համար, գումար է խնդրել, որ կարողանա ժամանցի վայրերում վճարել դրա համար, գումար է խնդրել, որ իր մրգի բիզնեսը զարգացնի, Ա.Հովհաննիսյանը նշել է նույնիսկ, որ Գ.Քոչարյանը գումարներ է խնդրել նաև սեռավարակը բուժելու համար։ Այսինքն, ոչ թե միայն բիզնեսն ընդլայնելու համար է Գ.Քոչարյանը գումար խնդրել, ինչպես նշված է առաջադրված մեղադրանքում, այլ եղել են նաև այլ պատճառաբանությաններ և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվեց, որ այդ պատճառաբանությունները եղել են իրական, ճիշտ և Գ.Քոչարյանը այդ պատճառաբանություններով չի խաբել Ա.Հովհաննիսյանին։
Ինչ վերաբերվում է գումարի կոնկրետ չափին, ապա դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չպարզվեց, թե ինչ հաշվարկի արդյունքում է ստացվել 1.540.000 թիվը, որը դրվել է մեղադրանքի հիմքում, որպես ամբաստանյալի կողմից Ա.Հովհաննիսյանից խարդախությամբ հափշտակված գումարի չափ։ Եթե կամայական թիվ է գրվել, ապա ինչու այնտեղ չի գրվել ասենք օրինակ 29.000 ՀՀ դրամ կամ 3.000 200 դրամ։
Ըստ բողոքաբերի այդ չափը պարզելու համար դատարանում չի հետազոտվել մեղադրանքի կողմից ներկայացրած ոչ որևէ իրեղեն ապացույց, ոչ որևէ այլ փաստաթուղթ և ոչ էլ որևէ փորձագետի եզրակացություն։ Այդ չափի վերաբերյալ միակ և անկրկնելի ապացույցը, այս դեպքում նույնպես, ըստ մեղադրանքի կողմի, տուժողի ցուցմունքն է, այսինքն, եթե տուժող Ա.Հովհաննիսյանը խիղճը կորցնի և ասի, որ ոչ թե 1.540.000 ՀՀ դրամ է խարդախությամբ Գ.Քոչարյանը հափշտակել, այլ ասենք 3.000.200 ՀՀ դրամ, ապա իմ պաշտպանյալը այժմ դատապարտված կլիներ, ոչ թե խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու, այլ առանձնապես խոշոր չափերով, չնայած այս պարագայում հարցն այն է, որ դատարանում տուժողի կողմից տրված ցուցմունքում որևէ խոսք անգամ չկա, որ ինքը ընդհանուր առմամբ 1.540.000 ՀՀ դրամ է տվել Գ.Քոչարյանին և այն էլ մինչև 2011թ. դեկտեմբեր ամիսը։
Ըստ բողոքաբերի տուժողը իր ցուցմունքում նշում է`
Մինչև 2011թ. նոյեմբերի վերջին օրը /այդ օրը ըստ Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի Գ.Քոչարյանը իրեն սպառանացել է, որ եթե ինքը ծնողներին ասի իրեն տված գումարների մասին, ինքն էլ նրա ծնողներին կասի իրենց մեջ տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին/ Գ.Քոչարյանին քիչ-քիչ տվել է ծախսելու համար 130.000 ՀՀ դրամ, տվել է 900 ԱՄՆ դոլլար, 760 Եվրո, 100 Ֆունտ ստեռլինգ, ոսկե կոմպլեկտ մատանի, ականջող, վզնոց։ Որևէ կերպ չբացատրվեց, թե ինչ ենթադրության արդյունքում է պարզվել, որ այս ամենը հենց 1.540.000 ՀՀ դրամ է։ Դատաքննության ընթացքում չի հետազոտվել որևէ ապացույց, որով կպարզվեր, թե ինչ է արժեցել գումարները Գ.Քոչարյանին տալու պահին 1 ԱՄՆ դոլարը, 1 Եվրոն, 1 ֆունտ ստեռլինգը, 1 գրամ ոսկին, թե ինչ քաշի, հարգի ոսկի է եղել Ա.Հովհաննիսյանի տված ոսկին, ինչ արժեք է ունեցել այն։
Իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին բոլորին պատմելու վերաբերյալ Գրիգոր Քոչարյանի կողմից Ա.Հովհաննիսյանին սպառնալիք տալու վերաբերյալ։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ կրկին միակ ապացույցը, որ այդպիսի սպառնալիք եղել է Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքն է, որևէ այլ գոնե անուղղակի ապացույց դրա վերաբերյալ չկա, դատարանում չհետազոտվեց։ Ա.Հովհաննիսյանը իր այդ նույն ցուցմունքում հայտնել է, որ այդ սպառանալիքը Գ.Քոչարյանը տվել է 2011թ. նոյեմբերի վերջին օրը։ Իր պաշտպանյալին դատարանը մեղավոր է ճանաչել այն բանում, որ դրանից հետո՝ մինչև 2012թ. ապրիլի 16-ը, նա այդ սպառնալիքով Ա.Հովհաննիսյանից մաս-մաս՝ ընդհանուր առմամբ 1.304.500 ՀՀ դրամ է շորթել։
Նույն Ա.Հովհաննիսյանը, ցուցմունք է տվել, որ բառացի, «դեկտեմբեր ամսին ինքը /խոսքը Գ.Քոչարյանի մասին է/ մի քանի, 1 շաբաթով անհետացավ, մինչև նոր տարի, ասում էր իբր իր քեռիներից մեկը նրան դասավորել է Բագրատաշենի մաքսայինում պետի տեղակալ, թե օգնական, չեմ հիշում, նա այդ ժամանակ այդ պատրվագով անհետացել էր մոտ 10 օր, այնուհետև, նոր տարուն եկել և հունվարի 2-ին 200 ԱՄՆ դոլար խնդրեց, ասեց որ` բոլոր գումարը վերջացել է հիմա ես չեմ ուզում Բագրատաշենի մաքսայինում աշխատել, շատ հեռուա, քեռիս միջնորդել է, որ օդանավակայան՝ Զվարթնոցի տեղավորեմ, և մեկնաբանելով, որ հիմա իրա մոտ էլի գումար չկա, նա արդեն էդ ժամանակ նա իրենից պահանջում էր գումարները և ոսկիները այդ պատրվագով էր վերցնում, որ ձեռքի ծախսի գումար ունենար, մոռացել էի նշել վառ երևակայությունը, որ օդանավակայանում նա տեղավորվեց իբր աշխատելու, մաքսայինի պետի օգնական, այնուհետև հարկայինում պետի օգնական էր աշխատում, սակայն նա քանի որ ինչպես հասկանում էի, նա բարեգործ էր, ոչ մի աշխատավարձ չէր ստանում և այդ աշխատավարձը ինձանից էր վերցնում։
Ըստ բողոքաբերի անհասկանալի է այն, որ դատավճիռ կայացնելիս դատարանի մոտ հարց չի առաջացել, եթե Քոչարյանը սպառնում էր և գումարները սպառնալիքով էր պահանջում արդեն 2011թ. դեկտեմբերի սկզբներից սկսած, ապա հունվարի 2-ին էլ ինչու էր նա ինչ որ ստեր հորինում, էլ ինչու էր պատրվագներ հնարում Ա.Հովհաննիսյանից գումարներ խնդրելու համար, ակնհայտ է, որ Ա.Հովհաննիսյանը ստում է նաև սպառնալիքի առումով։
Իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին բոլորին պատմելու սպառանալիքով Ա.Հովհաննիսյանից գումար, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք պահանջելու վերաբերյալ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում հստակ նշված է, որ անձի կամ նրա մերձավորի մասին արատավորող կամ անձի կամ նրա մերձավորի իրավունքներին ու օրինական շահերին էական վնաս պատճառող տեղեկություններ հրապարակեու, ինչպես նաև անձի կամ նրա մերձավորի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով կամ անձի, նրա մերձավորի գույքը կամ այլ անձանց տնօրինության կամ պահպանության տակ գտնվող գույքը ոչնչացնելու /վնասելու/ սպառնալիքը, եթե այդպիսիք նույնիսկ եղել են, շորթում որակելու համար պարտադիր է, որ այդ սպառնալիքով ներկայացվի ուրիշի գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքը հանձնելու կամ գույքային բնույթի այլ գործողություններ կատարելու պահանջ։
Բողոքաբերը նլել է, որ այս դեպքում` /ինչպես արդեն նշել է միակ ու անկրկնելի ապացույցը, որ սպառանալիք և պահանջ եղել է, դա Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքն է/ ըստ Ա.Հովհաննիսյանի ամեն ինչ եղել է այսպես, բառացի. « ես այդ ընթացքում անընդհատ նրան ասում էի, կստեն վերադարձրու այդ գումարները, գոնե մաս-մաս, որպեսզի ես դնեմ տեղը, այլապես ծնողներս եթե իմանան, շատ կզայրանան և ոչ միայն կզայրանան, քանի որ ես շատ լուրջ էի մեր հարաբերություններին վերաբերվում, ես չէի ցանկանում, որպեսզի որևիցե մի բաժանում լինի մեր հարաբերություններում։ Չարաշահելով դա` Կարենը կամ Գրիգոր Քոչարյանը նոյեմբեր ամսվա վերջին օրը եկավ մեր մուտքի մոտ, մենք նորից նրա հետ վիճել էինք հեռախոսով, որովհետև ես նրան ասում էի գումարը բեր, վերադարձրու տեղը, գոնե մամայիս այն գումարները, որ ամոթա, գիտի, որ դու ես վերցրել։ Նա ասում էր անընդհատ զզվացնում ես եղածը փողա էլի ինչ էս երեսով տալիս, կտամ, կարողա գիտես ես էդ մարդն եմ ու ինքը անընդհատ շեշտում էր Արա Աբրահամյան, չգիտես ինչ անուններ, Գագիկ Աբրահամյան և նրանց այլ բարեկամների անունները։ Այդ հանդիպման ժամանակ, երբ եկավ մեր մուտքի մոտ և ասաց ինձ գումար է անհրաժեշտ և ոսկի տուր, որ տանեմ շուտ դնեմ, պետքա Մոսկվա թռնեմ, հետո գամ բիզնեսիս գումարը շարունակեմ և նմանատիպ այլ խոսքեր։ Ես ասացի, որ ես քեզ ոչ մի ոսկի էլ չեմ կարող տալ, որովհետև տանս անդամներն արդեն կնկատեն բացակայությունը ոսկիների։ Ասացի չեմ տալիս, թե չէ ես իմ ծնողներին կասեմ, որ այդ ամենը ինչ որ բացակայում է, կասեմ, որ դա քեզ եմ տվել և քո պահանջով եմ տվել։ Նա ասաց, որ դու չես անի ըտենց բան, որովհետև շատ էլ հարցեր կան, իսկ այդ հարցերը... նա սպաոնաց, որ եթե ես իմ ծնողներին ասեմ, որ այդ ամենը ինչը բացակայում է և իր պատճառով, ասաց ես էլ քո ծնողներին և քո բարեկամներին, քո ընկերներին կասեմ մեր միջև սեռական հարաբերությունների մասին։»
Ըստ բողոքաբերի, եթե նույնիսկ հավատանք, որ Ա Հովհաննիսյանը ճիշտ է ասում և իրոք Գ.Քոչարյանը սպառնացել է իրեն, ապա Ա. Հովհաննիսյանը նշում է, որ այդ սպառանալիքով Գ.Քոչարյանը չի ներկայացրել ուրիշի գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքը հանձնելու կամ գույքային բնույթի այլ գործողություններ կատարելու պահանջ, այլ ներկայացրել է արդեն իսկ Ա.Հովհաննիսյանի կողմից իրեն տված գույքի մասին ծնողներին չհայտնելու, այսինքն որևէ գործողություն չկատարելու պահանջ։
Գրիգոր Քոչարյանի կողմից սպառնալքի միջոցով Ա.Հովհաննիսյանից կոնկրետ 1.304.500 ՀՀ դրամ ՚պահանջ։
Բողոքաբերը նշել է, որ դատավճռի մեջ այնպիսի կոնկրետ թիվ է նշված, նույնիսկ վերջին 500 դրամը, որ կարելի է կարծիք կազմել, թե ամեն մի կոպեկի հիմքում կոնկրետ ապացուցված փաստ կա, կոնկրետ ապացույց, սակայն դատաքննության ընթացքում դրա վերաբերյալ և որևէ ապացույց չի հետազոտվել այդ թիվը որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել։ Ճիշտ է` տուժող Ա.Հովհաննիսյանը իր ցուցմունքում կրկին ինչ որ ոսկյա զարդեր թվարկեց, և հունվարին տված 200 ԱՄՆ դոլլարը, որ քիչ-քիչ տվել է Գ.Քոչարյանին, ինչպես նաև Ա.Հովհաննիսյանի անվամբ ապառիկով գնված հեռախոսների մասին, սակայն այդ թվարկածից չպարզվեց կրկին, թե դրանք ինչ զարդեր են եղել, ինչ հարգի ոսկուց են եղել, ինչ քաշ ու ինչ արժեք են ունեցել, ինչ չափի վարկի մասին է խոսքը եղել և ընդհանրապես, եթե դատավճիռ կայացնելիս 1.304.500 դրամը հաշվի է առնվել որպես այդ ոսկյա զարդերի գումար, ապա պետք է այդ մասին նշեր, իսկ եթե նկատի է ունեցել, որ գումար է հափշտակվել, ապա պետք է ներկյացվեր դրանց վերաբերյալ գոնե 1 ապացույց, գոնե տուժողի ցուցմունք, նույնիսկ ոչ արժանահավատ, բայց գոնե ցուցմունք։
Այսպիսով ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճոի հետևությունները հիմնված են միայն գործի ելքով շահագրգռված և Ա.Հովհաննիսյանի անարժանահավատ, իրարամերժ, ցուցմունքների, որոշ դեպքերում էլ հիմնված չեն որևէ ապացույցի վրա։ Այս պայմաններում երբ Աննա Հովհաննիսյանի նույնիսկ այդ անարժանահավատ ցուցմունքները հաստատող գոնե մեկ օբյեկտիվ ապացույց չկա, դատարանը ապացուցված է համարել, որ Գրիգոր Քոչարյանին մեղսագրված արարքը տեղի է ունեցել։
Բողոքաբեր նշել է, որ Ա.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներից, նրա կողմից Գ.Քոչարյանին տարբեր, տեղի չունեցած հանցագործությունների մեջ մեղադրելու վարքագծից ակնհայտ է, որ Ա. Հովհաննիսյանը գործի ելքով շահագրգռված անձ է։
Նշված հիմնախնդրի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սոնյա Իվանի Բալաբեկյանի գործով 22.07.2005 թվականին կայացված որոշման մեջ (գործ թիվ ՎՔԲ-203/05) արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ «գործի ելքով շահագրգռված անձի ցուցմունքները, առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության, բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ հանցագործության դեպքը տեղի է ունեցել»։ Իսկ ինչպես արդեն բազմիցս նշեցինք սույն գործով Ա Հովհաննիսյանի ցուցմունքները ապացուցող ոչ միայն որևէ օբյեկտիվ ապացույց չկա, այլ նույնիսկ սուբյեկտիվ էլ չկա, նույնիսկ Ա. Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով են իր ցուցմունքների որոշ մասեր հերքվում։
Այսպիսով, ըստ բողոքաբերի Գրիգոր Քոչարյանի կողմից կատարված հանցավոր դեպքի առկայության կամ բացակայության փաստի մասին կարելի էր խոսել միայն վերը նշված բոլոր հանգամանքները անվերապահորեն, օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված, դատարանում հետազոտված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների համակցությամբ ապացուցելու դեպքում, որը սույն գործում բացակայում է, այլապես այդ հանցավոր դեպքերի առկայության մասին միայն վկայումեն տուժողի ոչ արժանահավատ ցուցմունքը։
Բողոքաբերը նշել է, որ վերլուծելով վերոգրյալը ծագում է հարց՝ արդյոք օբյեկտիվ իրավական տեսանկյունից, կարելի է խոսել հանցագործության կատարմանը մասնակցության մասին, եթե վերջինս ապացուցված չէ, և կարելի է արդյոք այդ չապացուցված մասնակցության փաստի հիման վրա իրավական նեգատիվ հետևանքներ բխեցնել անձի համար։ Իհարկե ոչ։ Նշել է նաև, որ ապացույցների միայն բավարար համակցությունն է, որ թույլ է տալիս խոսել, այս դեպքում Գրիգոր Քոչարյանի մասնակցության ապացուցված լինելու մասին, որն էլ սույն գործում բացակայում է։
Ըստ բողոքաբերի, ելնելով դատարանում հետազոտված ապացույցների համադրումից և վերլուծությունից, հիմնավորվում է այն հանգամանքը, որ Գրիքոր Քոչարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178֊-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է սուտ ցուցմունքների և իրավական տեսանկյունից՝ միայն ենթադրությունների վրա, որով էլ խախտվել է ՀՀ Սահմանադրության 21 հոդվածի պահանջը, որով արգելվում է մեղադրանքը կառուցել ենթադրությունների վրա։
Ըստ բողոքաբերի դատարանը, դատավճռում վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված վերը նշված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, խախտելով դատավարական իրավունքի մի շարք նորմեր բավարար է գտել և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Շահենի Քոչարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետի հատկանիշներին։ Դատարանը չի պատճառաբանել, թե պաշտպանության կողմից ճառով ներկայացված վերը նշված 7 հանգամանքներից, որը կոնկրետ ինչ ապացույցով է ապացուցված համարել:
Դատարանը դատավճռում նշել է `«Անդրադառնալով Աննա Վլադիմիրի Հովհաննիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158 հոդվածի 2-րդ մասի, քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կողմի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված չինի։
Տվյալ դեպքում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասը կազմում է 2.844.500 ՀՀ դրամ, ուստի դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանից հօգուտ տուժող Աննա Հովհաննիսյանի պետք է բռնագանձել երկու միլիոն ութ հարյուր քառասունչորս հազար հինգ հարյուր (2.844.500) ՀՀ դրամ»։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Աննա Հովհաննիսյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել, ոչ իր նախաքննական ցուցմունքներում և ոչ էլ դիմումով կամ այլ փաստաթղթով չի հայտնել քաղաքացիական հայց ներկայացնելու վերաբերյալ որևէ ցանկություն անգամ։ Այդ մասին չի նշվել նաև մեղադրական եզրակացությունում և կից տեղեկանքում։ Ավելին դատաքննության ողջ ընթացքում ևս տուժող Ա, Հովհաննիսյանը քաղաքացիական հայց բառը չի հնչեցրել, այսինքն այդպիսի ցանկություն չի հայտնել դատաքննության ընթացքում չի հետազոտվել որևէ մի ապացույց, որևէ փաստաթուղթ, որը կներբերվեր քաղաքացիական հայցին, դատարանը կամայականորեն որոշել է, որ Աննա Հովհաննիսյանը քաղաքացիական հայց է ներկայացրել, որոշել է այդ քաղաքացիական հայցի չափը, ինքն իրեն որոշել է, որ այն հիմնավոր է և բավարարել է այդ քաղաքացիական հայցը։
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով՛։ Նույն օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք՝ վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին և բողոքաբերը նշել է, որ ինչպես երևում է գործի նյութերից, քրեական գործի քննության ընթացքում հայցադիմում չի ներկայացվել։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Հովելի Դավթյանի վերաբերյալ 30.08.2007թ. ՎԲ– 139/07քրեական գործով հայտնել է իրավական դիրքորոշում, որ հայցադիմումի բացակայության պայմաններում, ցուցմունքի հիման վրա, քաղաքացիական հայցի բավարարումը չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-֊րդ մասի պահանջներից։
Ելնելով վերը նշվածից` պաշտպանական կողմը խնդրում է, որ 18.12.2012թ. մեղադրական դատավճիռը ենթարկել բեկանման ամբողջությամբ։


4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն և եզրահանգումը

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Աննա Հովհաննիսյանի հետ ծանոթացել է 2011 թվականի հունիսի 27-ին, իսկ մինչ այդ միմյանց հետ կապ են հաստատել հեռախոսով, երբ ինքը գտնվել է Ռուսաստանի Դաշնությունում: Հանդիպել են, մտերմություն են արել: Ծանոթացել և շփվել է նաև նրա ծնողների հետ: Սկզբում Աննային ներկայացել է Կարեն անունով, իսկ հետագայում ճիշտը չի ասել, որպեսզի չհիասթափեցնի նրան: Ինքը սիրել է Աննային: Նրանից գումարներ է խնդրել և նա իրեն չի մերժել: Ոչ մի անգամ շանտաժով և վախեցնելով գումար չի վերցրել: Կոնկերտ հաշվարկ չի արել, թե ինչքան գումար և ոսկեղեն է վերցրել, բայց մոտավորապես 7.000 ԱՄՆ դոլար է եղել: Այդ գումարներն իրենք միասին են ծախսել` տարբեր ժամանցի վայրերում: Ինքը չի հրաժարվում այդ գումարից, ուղղակի իրեն ժամանակ է հարկավոր գումարը վերադարձնելու համար: Հայտնեց նաև, որ ինքը երբեք իր և Աննայի միջև տեղի ունեցած սեռական կապերի մասին նրա հարազատներին հայտնելու սպառնալիքով նրանից գումարներ չի շորթել: Ամեն անգամ այդ գումարներն Աննան իրեն տվել է կամովին:
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիրորեն` միայն խարդախության համար և ցուցմունք տվել այն մասին, որ Աննայից շանտաժով և վախեցնելով գումարը չի վերցրել, վերջինս առերեսման ժամանակ ճիշտ ցուցմունք չի տվել, ինքը կոնկրետ հաշվարկ չի կատարել թե Աննայից ինչքան գումար և ոսկեղեն է վերցրել, բայց մոտավորապես 7000 ԱՄՆ դոլլար է եղել, ինքը չի հրաժարվում այդ գումարից և խնդրել է տրամադրել ժամանակ այն վերադարձնելու համար:
Ամբաստանյալը ցուցմունքներ է տվել նաև այն մասին, որ սկզբում ներկայացել է<<Կարեն>> անվամբ, իսկ հետո ճիշտ չի ասել, որպեսզի Աննան իրենից չհրաժարվի, ինքը չի իմացել, որ սեռական հիվանդություն ունի, իսկ Աննային ասել է, որ թեթև մրսած է:
Տուժող Աննա Հովհաննիսյանի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009 թվականի փետրվարի 5-ին իր բջջային հեռախոսահամարին Ռուսաստանի Դաշնության հեռախոսահամարից մի տղա է զանգահարել և ասելով, որ սխալվել է, ներողություն է խնդրել և անջատել հեռախոսը: Այնուհետև, մոտ մեկ ամիս անընդհատ այդ երիտասարդը զանգեր և հաղորդագրություններ է ուղարկել իր համարին և փորձել է ծանոթանալ իր հետ: Սկզբնական շրջանում նա ուշադրություն չի դարձրել այդ տղայի հեռախոսազանգերին և հաղորդագրություններին, սակայն մոտ մեկ ամիս հետո սկսել է պատասխանել և նրանց հեռախոսային շփումը ձգվել է մոտ երկուսուկես տարի: Իրենց ծանոթության ժամանակ այդ երիտասարդը ներկայացել է ՙԿարեն Կարապետյան՚ անունով և ասել, որ ինքը խոշոր բիզնեսմեն է, Ռուսաստանի Դաշնության հայ համայնքի նախագահ Արա Աբրահամյանի քրոջ որդին է վստահեցրել է, որ վերադառնալով Հայաստան կամուսնանա իր հետ: Ինքը լիովին հավատացել է նրա խոսքերին և անհամբեր սպասել նրա վերադարձին: 2011թ. մարտ ամսին վիճել են, նրա սուտ խոստումների պատճառով, որից հետո նա անհետացել է: 2011 թվականի հունիս ամսին, երբ ինքը չի պատասխանել նրա հեռախոսազանգերին, նա զանգահարել է իր մորը` Նունե Սամվելյանին, ասել, որ գտնվում է Հայաստանում և խնդրել է հանդիպել: Մայրը համաձայնել և հանդիպել է ՙԿարենի՚ հետ: Նրանց խոսակցության ժամանակ նա համոզել է իր մորը, որ խոսի և համոզի իրեն, որպեսզի հաշտվեն: Ինքը չի ցանկացել հաշտվել և պատասխանել Կարենի հեռախոսազանգերին, սակայն երբ նա զանգահարել է իրենց տուն և տան անդամներին խնդրել, որ հանդիպի իր հետ, որոշել է պատասխանել Կարենի հեռախոսազանգերին: Հունիսի 27-ին առաջին անգամ հանդիպել է նրա հետ: Հանդիպման ժամանակ Կարենը ծնկաչոք ներողություն է խնդրել, որից հետո կրկին սկսել է վստահել նրան: 2011թ. հուլիսից օգոստոսը կրկին անհետացել է, ասելով, որ հոր` Սարգսի, ով Հոկտեմբերյանի հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկն է, հետ գնում է Լեռնային Ղարաբաղ, որպեսզի հայրը բուժի իրենց բարեկամին:
Այնուհետև իրենց հարաբերությունները գնալով մտերմացել են, ծնողները ցանկացել են հանդիպել ՙԿարենի՚ ծնողների հետ, քանի որ իրենց հարաբերություններում լրջություն են տեսել, սակայն Կարենը թեև իրենց տուն մուտք ու ելք Է ունեցել, սակայն տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել Է ծնողների հետ հանդիպումը: 2011 թվականի օգոստոսի կեսերին, հերթական անգամ, գտնվելով իրենց տանը, ՙԿարենն՚ ասել է, որ մոտը գումար չկա, խնդրել է իր մորից 20.000 ՀՀ դրամ պարտքով վերցնել, խոստանալով երկու օրից վերադարձնել: Ոչինչ չկասկածելով այդպես էլ արել է: Դրանից մի քանի օր անց ՙԿարենը՚ ասել է, որ իրեն ևս 20.000 ՀՀ դրամ է հարկավոր, սակայն չի ցանկանամ ծնողներից վերցնել: Ինքը կրկին իր մորից վերցնելով նշված գումարը տվել է նրան և այդպես մի քանի անգամ շարունակվել է գումար խնդրելը, որն ընդհանուր կազմել է 130.000 դրամ: ՙԿարենը՚ պատճառաբանել է, որ խաղատանը խոշոր գումար է պարտվել: ՙԿարենն՚ ասել է, որ Շենգավիթ վարչական շրջանում ունի մեծ պահեստ, որն աշխատացնում է և ցույց է տվել իրենց: ՙԿարենի՚ պահանջով, նրա բիզնեսի ընդլայնման համար, 2011թ. օգոստոսից-նոյեմբեր ամիսներին նրան է տվել ընդհանուրը 900 ԱՄՆ դոլար, 760 եվրո, 100 անգլիական ֆունտ ստերլինգ, որը ծնողներից թաքուն վերցրել է տանից: Հավատալով ՙԿարենի՚ խոսքերին, որ շուտով ամբողջ պարտքը կվերադարձնի` ինքը ոչինչ չի կասկածել: Այնուհետև ՙԿարենը՚ համոզել է իրեն նրան տալ իր ոսկյա մատանին և ականջօղերը` կարճ ժամանակով գրավադրելու համար: Հետո իրենից վերցրել է ոսկյա շղթա: Իր անվամբ վարկ է ձևակերպել` վերցրել երկու բջջային հեռախոսներ, խոստանալով վարկերը փակել, սակայն խոստումը չի կատարել, իսկ հեռախոսներն էլ վաճառել է: Ամեն անգամ ինքը հույս է ունեցել, որ ՙԿարենի՚ բիզնեսը կընդլայնվի և վերջինս կվերադարձնի թե ոսկյա զարդերը, և թե գումարները: Այդ գումարներից շատ չնչին գումար են իրենք միասին ծախսել ժամանցի վայրերում:
Ընդհանուր առմամբ 2011թ. օգոստոսից մինչև դեկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում ՙԿարենը՚ խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով իրենից վերցրել է ընդհանուրը միասին 1.540.000 ՀՀ դրամի ոսկյա զարդեր, բջջային հեռախոսներ և գումար:
Արդեն 2011թ. դեկտեմբերի 1-ից սկսած, ՙԿարենը՚ գումար և ոսկյա զարդեր է պահանջել, իսկ երբ ինքը հրաժարվել է տալ, պատճառաբանելով, որ տան անդամերը կարող են նկատել, որ տանից բացակայում են ոսկյա զարդերը և զայրանալ, Կարենը սպառնացել է, որ եթե չտա, ապա հարազատներին և ծնողներին կպատմի իրենց միջև տեղի ունեցած սեռական հարաբերությունների մասին: Ինքը, վախենալով այն մտքից, որ հարազատները կարող են իմանալ իր սեռական կյանքի մասին, հարկադրված կատարել է ՙԿարենի՚ պահանջները և դեկտեմբերից մինչև 2012թ. ապրիլի 16-ն ընկած ժամանակահատվածում ՙԿարենի՚ պահանջով նրան է տվել ընդհանուրը 1.304.500 ՀՀ դրամի ոսկյա զարդեր և գումար: Ապրիլին իր մայրը բացահայտել է, որ գումարները և ոսկյա զարդերը բացակայում են: Երբ ինքը ՙԿարենին՚ հայտնել է այդ մասին և պահանջել վերադարձնել դրանք, վերջինս անհետացել է: Իմանալով այդ ամենի մասին իր եղբայրը ճշտել է, որ ՙԿարենը՚ խաբեբա է և իրականում հանդիսանում է Գրիգոր Քոչարյանը:
Աննա Հովհաննիսյանի և Գրիգոր Քոչարյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում Ա.Հովհաննիսյանը պնդել է իր ցուցմունքները Գ.Քոչարյանին առերես:
Վկա Նունե Սամվելյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ տուժող Աննա Հովհաննիսյանը հանդիսանում է իր դուստրը: 2009 թվականի գարնանից դստեր կողմից տեղեկացվել է, որ նրա բջջային հեռախոսին ՌԴ անծանոթ համարից հաճախակի զանգեր են գալիս նրա բջջային հեռախոսահամարին, բայց նա չի պատասխանում այդ զանգերին: Զանգերը շարունակվել են մոտ մեկ ամիս: Հաղորդագրությունները և հեռախոսազանգերն այնքան շատ են եղել, որը դուստրը որոշել է պատասխանել: Դա եղել է մի երիտասարդ, ով ներկայացել է Ռուսաստանի Դաշնության հայ համայնքի նախագահ Արա Աբրահամյանի քրոջ որդի` ՙԿարեն Կարապետյան՚ անունով: Ինքը լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդը գիշերներն անհանգստացնում դստերը, ցանկանալով զրուցել նրա հետ և համառությամբ համոզել է, որ սիրում է և վերադառնալով Հայաստան կամուսնանա նրա հետ: Դա տևել է մոտ երկու տարի, սակայն նա չի վերադարձել և դստերն էլ սպառնացել է, որ ոչ մի տղայի հետ չհանդիպի և իրեն սպասի: 2011 թվականի հունիսի երկրորդ կեսին այդ երիտասարդը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին և խնդրել է հանդիպել: Հանդիպման ժամանակ նա ներողություն է խնդրել, որ մի քանի ամիս անհետացել և չի զանգահարել դստերը: Խոստովանել է, որ սիրում է նրան և խնդրել է, որպեսզի ինքը համոզի դստերը, որ ների նրան: Մի քանի օրից հանդիպել է Աննայի հետ և սկսել նրա սիրտը գրավել: Օգոստոս ամսին Աննայի միջոցով իրենից խնդրել է 20.000 ՀՀ դրամ, մի քանի օրից ևս 20.000 ՀՀ դրամ է խնդրել, վերադարձնելու պայմանով և այդպես մի քանի անգամ շարունակվել է գումար խնդրելը, որը կազմել է 130.000 ՀՀ դրամ: Խնդրել է Աննային, որպեսզի նա տան անդամներին ոչինչ չասի, ասելով, որ շուտով գումարները կվերադարձնի: 2011 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2012 թվականի ապրիլ ամիսը հաճախել է իրենց տուն և հարևաններին ու բարեկամներին ներկայացել որպես Աննայի փեսացու: Ձմռանը նկատել է, որ Աննան իր ադամանդե ականջօղերը և մատանին չի կրում, հարցրել է, սակայն նա խուսափել է պատասխանից: 2012 թվականի ապրիլի 24-ին նկատել է, որ իր դարակից անհետացել են տարադրամները: Աննան խոստովանել է, որ այդ գումարները, ինչպես նաև ադամանդե կոմպլեկտը, շղթան, ժամացույցը, հեռախոսը և տանը եղած ոսկյա իրերը Աննան տվել է Կարենին: Կարենը Աննայի միջոցով խնդրել է իրեն, որպեսզի ինքը երաշխավոր հանդիսանա երկու բջջային հեռախոս ձեռք բերելու համար, որը նույնպես նա արել է: Խոստացել է վարկերը փակել, բայց հենց առաջին ամսվա մուծման օրն անհետացել է: Այդ ամենն իմանալուց հետո ինքը փորձել է հեռախոսով խոսել նրա հետ և հանդիպել: Նա սկզբում համաձայնել է, սակայն հետո պատճառաբանել է, որ հորը վիրահատել են և ինքը ժամանակ չունի: Կարենը խուսափել է իրենից և այլևս իրենց տուն չի եկել: Ապառիկով վերցրած հեռախոսներից մեկը, որն իրենն էր, Կարենը շատ շուտ վաճառել է` ասելով, թե անորակ է: Իսկ մյուս հեռախոսը` Աննայինը, վաճառել է և Աննայի աշխատավարձի հետ դարձրել 200 ԱՄՆ դոլար, դրել են տեղը, որ ինքը չկասկածի: Աննայից տեղեկացել է, որ նա ամբաստանյալին տվել է մոտ 7.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով ոսկյա զարդեր և գումար:
Համաձայն Աննա Հովհաննիսյանից հաղորդում ընդունելու մասին 2012 թվականի հունիսի 1-ի արձանագրության, վերջինս հայտնել է, որ 2011թ.-ի օգոստոս ամսից 2012թ.-ի մայիսին ընկած ժամանակահատվածում ոմն Կարեն Կարապետյան խաբելով և իր վստահությունը չարաշահելով, իրենից ընդհանուր առմամբ վերցրել է 7000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար և ոսկյա զարդեր և անհետացել:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցությամբ, այդ թվում նաև ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի ցուցմունքները` հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները չեն կարող սույն քրեական գործի շրջանակներում հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով առաջադրված մեղադրանքը, բացի նրա ըստ էության մասնակի խոստովանական ցուցմունքից հիմնավորված քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցներով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքների վերաբերյալ դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները համապատասխանում են գործի փաստական հանգամանքներին և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Անդրադառնալով քաղաքացիական հայցի հարցին և այդ առթիվ վերաքննիչ բողոքում գրված պատճառաբանություններին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմնավոր են, ուստի վերաքննիչ բողոքը այդ մասով պետք է բավարարել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
Նույն օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ գործի նախաքննության ընթացքում տուժող Աննա Հովհաննիսյանը դիմում է ներկայացրել` խնդրելով իրեն ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր:
Քրեական վարույթ իրականացող մարմնի 12.06.2012թ-ի որոշմամբ տուժող Աննա Հովհաննիսյանը ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր: Մինչդեռ տուժող Աննա Հովհաննիսյանը գործի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հայցադիմում չի ներկայացրել, իսկ հայցադիմումի բացակայության պայմաններում տուժողի հիշյալ դիմումի հիման վրա քաղաքացիական հայցի բավարարումը չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրիք158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջներից, ուստի դատական ակտը քաղաքացիական հայցի մասով պետք է բեկանել և տուժողին իրավունք վերապահել դիմելու դատարան քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների քաղաքացիական հայցվորի կամ այլ շահագրգիռ անձանց միջնորդությամբ դատարանը իրավունք ունի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի գույքի վրա դրված կալանքի հարցը`Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ տուժող Աննա Հովհաննիսյանը սույն քրեական գործի շրջանականերում արդեն իսկ ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է` պահպանել սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամիս ժամկետով, ուստի դատավճիռը այդ մասով պետք փոփոխել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ, 254-րդ, 258-րդ և 393-394-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպան Տ.Աբրահամյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Գրիգոր Շահենի Քոչարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով քաղաքացիական հայցի և ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի գույքի վրա դրված արգելանքի մասերով բեկանել և փոփոխել, իսկ մնացած մասով թողնել օրինական ուժի մեջ:
Տուժող Աննա Հովհաննիսյանին իրավունք վերապահել դիմել դատարան քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Ամբաստանյալ Գրիգոր Շահենի Քոչարյանի անձնական խուզարկությամբ 12.06.2012թ. հայտնաբերված և առգրավված <<Սամսունգ>> ֆիրմային բջջային հեռախոսի, 1560 ՀՀ մետաղադրամների և Գրիգոր Շահենի Քոչարյանի անվամբ Վայոց Ձորի մարզի Մալիշկա համայնքում համատեղ սեփականության իրավունքով գրանցված 1 միավոր խաղողի այգու /ծածկագիր 10-032-238-010/ և 2 միավոր վարելահողի /ծածկագիր 10-032-221-022, 10-032-221-020/ Գրիգոր Քոչարյանի բաժնեմասի նկատմամբ դրված արգելանքը պահպանել սույն որոշման օրինականության ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամիս ժամկետով:
Ամբաստանյալ Գրիգոր Քոչարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ