Գործ N ԵԱՔԴ/0080/01/12

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

27 դեկտեմբերի 2012թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`

նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
Շ.Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.Բարսեղյանի
պաշտպաններ Հ.Բաղդասարյանի
Վ.Ենգիբարյանի
տուժող Վ.Չալխաթյանի
տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Բաղդասարյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Աննա Իվանի Գևորգյանի /ծնված 09.12.1971թ. քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, խնամքին մեկ անձ, չդատված, հաշվառված` ք.Վարդենիս, Տեր Գաբրիելյան 24/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Գայանե Արտուշի Խաչատրյանի /ծնված 24.06.1959թ., քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, չդատված, հաշվառվածª ք.Երևան, Դավթաշեն 2-րդ թաղամաս, 36 շենք, բնակարան 21/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2010 թվականի հունիսի 23-ին տեղի է ունեցել դեպքը:
2011 թվականի հունվարի 21-ին հարուցվել է թիվ 12121611 քրեական գործը£
2012 թվականի մարտի 28-ին Աննա Իվանի Գևորգյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը որպես խափանման միջոց է ընտրվել` կալանավորումը 2 ամիս ժամանակով:
2012 թվականի հունիսի 08-ին Աննա Իվանի Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2012 թվականի մայիսի 24-ին որոշում է կայացվել Գայանե Արտուշի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նրան հայտնաբերելու համար հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2012 թվականի մայիսի 29-ին մեղադրյալ Գ.Խաչատրյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է քննությանը:
2012թ. հունիսի 28-ին թիվ 12121611 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աննա Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա, երկար տարիներ ճանաչել է Երևան քաղաքի բնակչուհի, անշարժ գույքի գործակալ Գայանե Խաչատրյանին, նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերություների մեջ: Գ.Խաչատրյանն ունենալով իր հետ խնամիական հարաբերությունների մեջ գտնվող Լենա Սահակյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը հափշտակելու դիտավորություն, 2010 թվականի մայիս ամսին, գործով չպարզված օրը, իր դիտավորության մասին հայտնել է Ա.Գևորգյանին, միաժամանակ վերջինիս տեղեկացրել Լ.Սահակյանի` միայնակ բնակվելու և հոգեկան հիվանդ լինելու հանգամանքների մասին:
Համոզվելով հոգեկան հիվանդության հետևանքով Լ.Սահակյանի կողմից իր գործողությունների իմաստն ու նշանակությունը չհասկանալու մեջ, Ա.Գևորգյանը տվել է իր համաձայնությունը` խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել Լ.Սահակյանի առանձնապես խոշոր չափերի` 9.860.000 ՀՀ դրամ արժողության բնակարանը, օտարել և գումարը հավասարապես բաժանել իրար մեջ: Հափշտակության դիտավորությունն իրականացնելու նպատակով Ա.Գևորգյանի և Գ.Խաչատրյանի միջև կատարվել է դերերի բաշխում, այն է` Գ. Խաչատրյանը կազմակերպել և ղեկավարել է խմբի գործողությունները, որոնք ուղղվել են Ա.Գևորգյանի և Լ.Սահակյանի միջև կնքվող բնակարանի նվիրատվության պայմանագրի համար անհրաժեշտ բոլոր փաստաթղթային ձևակերպումների ապահովմանը, իսկ Ա.Գևորգյանը հանդես է եկել որպես նվիրատվության պայմանագրի կողմ` նվիրառու:
Այսպես`
Գ.Խաչատրյանն իր նախաձեռնությամբ Լ.Սահակյանին տարել է ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի տարածքային Պետական կոմիտեի աշխատակազմի Էրեբունու ստորաբաժանում, նրա օժանդակությամբ Լ.Սահակյանը 2010 թվականի մայիսի 21-ին նույն ստորաբաժանումից ստացել է Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի հասցեի սեփականության իրավունքի վկայականի կրկնօրինակը, իսկ մայիսի 27-ին` նշված հասցեի բնակարանի` կալանքի և արգելանքի տակ չլինելու մասին թիվ 0093179 սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը,
2010 թվականի մայիսի 31-ին Ա.Գևորգյանը և Գ.Խաչատրյանը Լ.Սահակյանին տարել են Կենտրոն նոտարական տարածք, որտեղ կնքվել է անշարժ գույքի նվիրատավության պայմանագիր այն մասին, որ իբր Լ.Սահակյանն իր բնակարանը նվիրում է Ա.Գևորգյանին,
Ա.Գևորգյանի և Գ.Խաչատրյանի տիրապետման տակ անցած գույքը տնօրինելու նպատակով 2010 թվականի հունիսի 01-ին վերը նշված փաստաթղթերի հիման վրա բնակարանի նկատմամբ սեփականության իրավունքի պետական գրանցում կատարելու համար Ա.Գևորգյանը դիմում է ներկայացրել ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի տարածքային Պետական կոմիտեի աշխատակազմի Էրեբունու ստորաբաժանում: Հունիսի 03-ին կատարվել է նվիրատվության պայմանագրից ծագող իրավունքների գրանցում և Ա.Գևորգյանին տրամադրվել է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի սեփականության իրավունքի պետական գրանցման թիվ 2754819 վկայականը:
Այդ կերպ իրավունք ձեռք բերելով բնակարանի նկատմամբ` 2010 թվականի հունիսի 23-ին Գ.Խաչատրյանի կողմից հրավիրված անշարժ գույքի գործակալ Գեղամ Պողոսյանի օգնությամբ Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը Արաբկիրի նոտարական տարածքում կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով Ա.Գևորգյանը և Գ.Խաչատրյանը օտարել են, այն է` 8.880.000 ՀՀ դրամով վաճառել են Երևան քաղաքի բնակչուհի Ռիմա Սարգսյանին, իսկ տան վաճառքից ստացված գումարը հավասարապես բաժանել իրար մեջ՚:

Ամբաստանյալ Գայանե Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ ՙնա, ազատ ելումուտ ունենալով իր հետ խնամիական հարաբերությունների մեջ գտնվող Լենա Սահակյանի բնակարան, նախապես իմանալով Լ.Սահակյանի` միայնակ բնակվելու և հոգեկան հիվանդ լինելու հանգամանքների մասին, համոզված լինելով հոգեկան հիվանդության հետևանքով Լ.Սահակյանի կողմից իր գործողությունների իմաստն ու նշանակությունը չհասկանալու մեջ` որոշել է խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել Լ.Սահակյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 9.860.000 ՀՀ դրամ արժողության Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը: Հափշտակության դիտավորությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Խաչատրյանը հանցավոր համաձայնության մեջ է մտել իր ծանոթ Աննա Իվանի Գևորգյանի հետ` պայմանավորվելով հափշտակված բնակարանը վաճառել, վաճառքից ստացված գումարը հավասարապես բաժանել իրար մեջ: Ա.Գևորգյանի և Գ.Խաչատրյանի միջև կատարվել է դերերի բաշխում, այն է` Գ.Խաչատրյանը կազմակերպել և ղեկավարել է խմբի գործողությունները, որոնք ուղղվել են Ա.Գևորգյանի և Լ.Սահակյանի միջև կնքվող բնակարանի նվիրատվության պայմանագրի համար անհրաժեշտ բոլոր փաստաթղթային ձևակերպումների ապահովմանը, իսկ Ա.Գևորգյանը հանդես է եկել որպես նվիրատվության պայմանագրի կողմ` նվիրառու:
Այսպես`
Գ.Խաչատրյանն իր նախաձեռնությամբ Լ.Սահակյանին տարել է ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի տարածքային Պետական կոմիտեի աշխատակազմի Էրեբունու ստորաբաժանում, նրա օժանդակությամբ Լ.Սահակյանը 2010 թվականի մայիսի 21-ին նույն ստորաբաժանումից ստացել է Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի հասցեի սեփականոթյան իրավունքի վկայականի կրկնօրինակը, իսկ մայիսի 27-ին` նշված հասցեի բնակարանի` կալանքի և արգելանքի տակ չլինելու մասին թիվ 0093179 սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը, որպիսի հանգամանքների մասին Գ.Խաչատրյանը տեղեկացրել է Ա.Գևորգյանին և պայմանավորվել են նվիրատվության պայմանագրի կմքումը կազմակերպել 2010 թվականի մայիսի 31-ին Կենտրոն նոտարական տարածքում:
2010 թվականի մայիսի 27-ին Գ. Խաչատրյանը Լ.Սահակյանի բնակարանը շտապ վաճառելու հարցով դիմել է Երևան քաղաքի բնակիչ, անշարժ գույքի գործակալ Արամայիս Մելքումյանին, որը նույն պահին զանգահարել և Գ.Խաչատրյանին ծանոթացրել է Էրեբունի վարչական շրջանում անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող անշարժ գույքի գործակալ Գեղամ Պողոսյանի հետ:
2010 թվականի մայիսի 29-ից 31-ն ընկած ժամանակահատվածում Գ.Պողոսյանը գնորդ Ռիմա Սարգսյանի և վերջինիս հարևանուհի Մարիաննա Խաչատրյանի հետ Գ.Խաչատրյանի ուղեկցությամբ գնացել են Լ.Սահակյանի բնակարան և զննել այն:
2010 թվականի մայիսի 31-ին Ա.Գևորգյանը և Գ.Խաչատրյանը Լ.Սահակյանին տարել են Կենտրոն նոտարական տարածք, որտեղ կնքվել է անշարժ գույքի նվիրատավության պայմանագիր այն մասին, որ իբր Լ.Սահակյանն իր բնակարանը նվիրում է Ա.Գևորգյանին:
Ա.Գևորգյանի և Գ.Խաչատրյանի տիրապետման տակ անցած գույքը տնօրինելու նպատակով 2010 թվականի հունիսի 01-ին վերը նշված փաստաթղթերի հիման վրա բնակարանի նկատմամբ սեփականության իրավունքի պետական գրանցում կատարելու համար Ա.Գևորգյանը դիմում է ներկայացրել ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի տարածքային Պետական կոմիտեի աշխատակազմի Էրեբունու ստորաբաժանում: Հունիսի 03-ին կատարվել է նվիրատվության պայմանագրից ծագող իրավունքների գրանցում և Ա.Գևորգյանին տրամադրվել է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի սեփականության իրավունքի պետական գրանցման թիվ 2754819 վկայականը:
Այդ կերպ իրավունք ձեռք բերելով բնակարանի նկատմամբ` 2010 թվականի հունիսի 23-ին Գ.Խաչատրյանի կողմից հրավիրված անշարժ գույքի գործակալ Գեղամ Պողոսյանի օգնությամբ Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը Արաբկիրի նոտարական տարածքում կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով Ա.Գևորգյանը և Գ.Խաչատրյանը օտարել են, այն է` 8.880.000 ՀՀ դրամով վաճառել են Երևան քաղաքի բնակչուհի Ռիմա Սարգսյանին, իսկ տան վաճառքից ստացված գումարը հավասարապես բաժանել իրար մեջ՚:

Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աննա Գևորգյանն իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց, և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվեց ցուցմունք տալուց` պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության փուլում Աննա Գևորգյաը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը երկար ժամանակ ճանաչել է Երևան քաղաքի բնակչուհի, անշարժ գույքի գործակալ Գայանե Խաչատրյանին, որի հետ ծանոթացել է հարսի` Աննա Նազարյանի միջոցով: Ժամանակի ընթացքում իրենք մտերմացել են և Կոմիտասում վարձակալական հիմունքներով բնակվելու ժամանակ Գայանեն սկսել է հաճախակի այցելել իրենց տուն: 2010 թվականի երկրորդ տասնօրյակին, կոնկրետ օրը չի հիշում, հերթական այցելության ժամանակ Գայանեն իրեն առաջարկել է տիրանալ իր քրոջ ամուսնու մորաքույր Լենայի` Երևան քաղաքի Ավանեսով 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանին: Ըստ Գայանեի խոսքերի, իրենից միայն պահանջվել է նոտարում հանդես գալ որպես նվիրառու և նվիրատվության պայմանագրի կնքումից հետո տունը կվաճառեն, իսկ ստացված գումարը հավասարապես կբաժանեն իրար միջև: Ինքը համաձայնվել է, քանի որ Գայանեն վստահեցրել է նաև, որ որևէ խնդիր չի առաջանա, ամեն ինչ կանցնի հարթ: Գայանեն այդ օրը տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ նշել է նաև, որ դիմում է ներկայացվել Էրեբունու կադաստր` Լենայի բնակարանի սեփականության վկայականի կրկնօրինակը հանելու հարցով, քանի որ սեփականության բնօրինակը գտնվել է Լենայի քրոջ դստեր մոտ: Այդ խոսակցությունից մի քանի օր անց Գայանեն կրկին այցելել է իրեն և հայտնել, որ բնակարանի սեփականության վկայականը Լենայի հետ գնացել և ստացել է, բացի այդ էլ դիմում են ներկայացրել միասնական տեղեկանքը ստանալու համար: Իրենք պայմանավորվել են 2010 թվականի մայիսի 30-ին գնալ նորտար և կնքել անշարժ գույքի նվիրատվության պայմանագիր: Մայիսի 30-ին կամ 31-ին, կոնկրետ չի հիշում, ժամը 11-ի սահմաներում Գայանեն գնացել է իրենց տուն, որտեղից իրենք միասին գնացել են Էրեբունի: Գայանեն Լենայի հետ գնացել է կադաստր, իսկ ինքը նրանց սպասել է շենքի մոտ: Մոտ 30 րոպե անց Գայանեն և Լենան եկել են, վերջինս բարձրացել է տուն, իսկ իրենք շարունակել են սպասել փողոցում: Ժամը 14-ի սահմաներում ինքը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Կենտրոնի նոտարական տարածք, որտեղ են գնացել նաև Լենան և Գայանեն: Նվիրատվության պայմանագիրը, ըստ նախնական պայմանավորվածության, կնքվել է նոտար Նունե Սարգսյանի կողմից: Դրանից հետո իրենք գնացել են Ավանեսով փողոց, որտեղ Գայենեն Լենային ճանապարհել է տուն, իսկ երբ հետ է վերադարձել, զանգահարել և նվիրատվության պայմանագրի կնքման փաստը հայտնել է անշարժ գույքի գործակալ Գեղամին, որի հետ տան վաճառքի վերաբերյալ պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել ավելի վաղ, մինչև պայմանագրի կնքումը: Նույն օրը Գայանեն տարել և ապագա գնորդ Ռիմային ցույց է տվել Լենայի բնակարանը, որին ներկա են եղել նաև Գեղամը, Ռիմայի մայրը և հարևանուհին:Հաջորդ օրը Գայանեն զանգահարել և հայտնել է, որ գնորդը տունը հավանել է և իրենք պայմանավորվել են այն 26000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու հարցում: Նույն օրը ժամը 11-ի սահմաններում իրենք հանդիպել են, գնացել և տեսել են Գեղամին ու Ռիմային, որի ժամանակ Ռիման, որպես կանխավճար, տվել է 2000 ԱՄՆ դոլար: Ստացված գումարը իրենք հավասարապես բաժանել են իրար մեջ, որից հետո ինքը տան վաճառքին նախապատրաստվելու համար գնացել և Էրեբունու կադաստրում դիմում է ներկայացրել Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի սեփականության վկայականը իր անվամբ վերցնելու վերաբերյալ: Մի քանի օր անց, ինքը գնացել և վերցրել է իր անվամբ տան սեփականության վկայականը և միաժամանակ դիմում է գրել` միասնական տեղեկանք ստանալու համար: Մինչ միասնական տեղեկանքի ստանալը, ինքը կատարված գործարքի մասին հայտնել է հարսին` Աննա Նազարյանին` չմանրամսնելով դեպքի իրական հանգամանքները: Աննայի խորհուրդով ինքը հրաժարվել է տունը վաճառելու գաղափարից, որը կարգավորելու նպատակով 7000 ԱՄՆ դոլար պարտք է վերցրել իր ծանոթ Հայկից: 2000 ԱՄՆ դոլարը տարել և տվել է Ռիմային, իսկ մնացած 5000 դոլարը նախատեսել է տալ Գայանեին` հետագայում տունը գրավադնելու և մնացած մասը տալու պայմանով: Երբ Գայանեն տեղեկացել է կատարվածի մասին, չի համաձայնվել և պահանջել է իրեն տրամադրել 15000 ԱՄՆ դոլար: Քանի որ ինքը այդքան գումար չի ունեցել, ուստի ստիպված կրկին համաձայնվել է տունը վաճառել: Իրենք կրկին կապ են հաստատել Գեղամի հետ և 2010 թվականի հունիսի 23-ին Արաբկիրի նոտարական տրածքում իր և Ռիմա Սարգսյանի միջև ԼԵնա Սահակյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի վերաբերյալ կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, համաձայն որի Ռ.Սարգսյանը տան համար վճարել է 8.880.000 ՀՀ դրամ: Պայամնագրի կնքումից հետո իրենք գնացել են Զեյթունում իր կողմից վարձակալած բնակարան, որտեղ Ռիման իրեն է տվել 20.000 ԱՄՆ դոլար` պարտք մնալով 4000 ԱՄՆ դոլար: Ստացված գումարից 2000 ԱՄՆ դոլարը ինքը դնելով մնացած 5000 ԱՄՆ դոլարի վրա հետ է տվել Հայկին, իսկ մնացած 16000 ԱՄՆ դոլարը ինքը և Գայանեն հավասարապես բաժանել են իրար մեջ: Գումարը հավասար իրար մեջ բաժանելու և այն Գայանեի կողմից ստանալու վերաբերյալ վերջինս տվել է ձեռագիր գրառում ՙՊայմանգիր՚ անվամբ: Տան սկզբնական արժեքն` 26.000 ԱՄՆդոլարից իջել է 24.000 ԱՄՆ դոլարի, քանի որ ինքը Ռիմայի հետ համաձայնության է եկել մինչև 01.04.2011 թվականը Լենայի` նույն բնակարանում հետագա բնակության հարցի վերաբերյալ: Ռիմայի պահանջով ինքը 23.06.2010թ. տվել է պարտավորագրեր` Լ.Սահակյանին 2011 թվականի ապրիլի 01-ին Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանից հանելու մասին` հակառակ դեպքում պարտավորվելով Ռ.Սարգսյանին վճարել բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով վճարված գումարի` 8.880.000 դրամի, կրկնապատիկը: Նույնաբովանդակ պարտավորագիր է տվել նաև 27.07.2010թ.` վերջնահաշվարկի ժամանակ: Այդ օրը Ռիման տվել է պարտք մնացած 4000 ԱՄՆ դոլարը, որից 1100 ԱՄՆ դոլարը տվել է Գեղամին, իսկ մնացած 2900` կրկին բաժանել են իրար միջև: Գործարքի կատարման համար ինքը Գեղամին ընդհանուր առմամբ տվել է 3100 ԱՄՆ դոլար:

Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գայանե Խաչատրյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց, և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց:
Նախաքննության փուլում Գայանե Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լենա սահակյանը հանդիսացել է իր քրոջ ամուսնու մորաքույրը, որը երկար տարիներ տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ: Աննա Գևորգյանին ճանաչել է Աննա Նազարյանի միջոցով: 2010 թվականի գարնանը, կոնկրետ օր, ամիս չի հիշում, ինքը գտնվել է Աննայենց տանը, որտեղ վերջինիս է առաջարկել մի քանի վարձով բնակարաններ: Այդ օրը խոսակցության ժամանակ ինքը ասել է, որ իր հետ խնամիյական հարաբերությունների մեջ գտնվող Լենա Սահակյանը Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքում ունի բնակարան և ինչպես կարելի է այն, վերջինիս մահից հետո ձևակերպել քրոջ ամուսնու` Վոլոդյայի անվամբ: Աննա Նազարյանը իրեն հայտնել է, որ նման տարբերակ չկա: Դրանից մի քանի օր անց ինքը սովորականի պես կրկին գնացել է Աննայեն տուն սուրճ խմելու, որի ժամանակ նորից խոսք է բացվել Լենայի բնակարանի վերաբերյալ, որին ներկա է գտնվել նաև Աննա Գևորգյանը: Վերջինս առաջարկել է տունը տալ իրեն` պարտավորվելով տատիկին պահել և խոստումով` տան դիմաց իրեն տալ 10.000 ԱՄՆ դոլար, որին ինքը համաձայնվել է: Դրանից հետո ինքը գնացել և հադիպել է Լենային և պայմանավորվածություն ձեռք բերել նրան խնամելու դիմաց տունը Աննային տալու հարցում: Ստանալով Լենայի համաձայնությունը, ինքը հետաքրքրվել է, թե որտեղ է գտնվում բնակարանի սեփականության վկայականը, Լենան պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, անգամ փնտրել և չի գտել: Դրանից մի քանի օր անց ինքը Լենայի հետ գնացել է Էրեբունու կադստր, որտեղ Լենան անձամբ դիմում է ներկայացրել բնակարանի սեփականության վկայականի կրկնօրինակն հանելու վերաբերյալ, որը ստացել են 3-4 օր անց: Նշված գործողություններին Աննա Գևորգյանը մասնակցություն չի ունեցել, սակայն տեղեկացված է եղել: Մեկ շաբաթ անց ինքը և Լենան կրկին գնացել են կադաստր, որտեղ Լենան արդեն դիմում է ներկայացրել միասնական տեղեկանք ստանալու վերաբերյալ: Միասնական տեղեկանքը վերցնելուց հետո ինքը հանդիպել է Աննային և իրենք պայմանավորվել են նվիրատվության պայմանագիր կնքելու համար գնալ Կենտրոն նոտարական տարածք, որտեղ Լենան իր ցանկությամբ տունը նվիրել է Աննա Գևորգյանին: Տան վաճառքի հարցով ինքը հանդիպել է իր ծանոթ, անշարժ գույքի գործակալ Մայիսին, որը իրեն օգնության կարգով ծանոթացրել է Էրեբունի համայնքում անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող, անշարժ գույքի գործակալ Գեղամի հետ: Մինչ առուվաճառքի պայմանագիրի կնքումը, 2010 թվականի մայիսի վերջերին կամ հունիսի սկզբներին, ինքը Աննայի խնդրանքով մեկ անգամ գնորդ Ռիմային և անշարժ գույքի գործակալ Գեղամին տարել և ցույց է տվել Լենայի բնակարանը, իսկ դրանից հետո բոլոր գործողությունները կատարել է Աննան անձամբ, ինքը անգամ չի մասնակցել Արաբկիրի նոտարական տարածքում կատարված առուվաճառքի պայմանագրի կնքմանը, անգամ տեղյակ չէ տան վաճառքի գնից: Չնայած այդ հանգամանքին, ինքը 2010 թվականի հունիսի 23-ին գտնվել է Արաբկիրի նոտարական տարածքում, սակայն հետևել է Աննայենց և մի տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Զեյթուն` Աննայի վարձակալած բնակարան: Արդեն բնակարանում Աննա Գևորգյանը, Աննա Նազարյանը և Էրիկ անունով մի տղամարդ իրեն գրել են տվել, որ իբր ինքը ստացել է բնակարանի վաճառքից ստացված գումարի կեսը: Թուղթը գրել է անձամբ իր ձեռքով, սակայն նրանք իրեն խաբել են և որևէ գումար չեն տվել: Աննա իրեն գումար է տվել միայն վերջնահաշվարկի ժամանակ` 2010 թվականի հունիսի 27-ին, այն էլ 1250 ԱՄՆ դոլարի չափով, որը ինքը ստիպաված է եղել վերցնել` աղջկա ուսման վարձը վճարելու համար:
Հատոր 2./Գ.Թ.205-210, 211-218/
Հատոր 3./Գ.Թ. 1-4, 167, 189-192, 230-231, 233/

Տուժող Վոլոդյա Սանասարի Չալխաթյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լենա Բաղդասարի Սահակյանը իր մորաքույրն է, իսկ վերջինիս հոգեկան հիվանդությամբ տառապելու պատճառով ինքը 2011 թվականի նոյեմբեր ամսից հանդիսաանում է նաև խնամակալը: Մորաքույրը 1998 թվականին իր` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը կտակել է մորաքրոջ թոռան` Աշոտ Ղուկասյանին: 2010 թվականի ընթացքում, կոնկրետ օր, ամիս չի հիշում, ինքը Ա.Ղուկասյանի մորից` Սաթենիկ Ղուկասյանից տեղեկացել է, որ երկու կին մորաքրոջը` Լենային, ներկայանալով որպես փարոսի աշխատակիցներ տարել են ինչ-որ գրասենյակ և օգնություն ձևակերպելու պատրվակով ստորագրել են տվել որոշ փաստաթղթերի տակ: Հետագայում պարզվել է, որ գրասենյակը իրականում հանդիսացել է Կենտրոն նոտարական տարածքը, իսկ մորաքույրը ստորագրել է նվիրատվության պայմանագիր, համաձայն որի նա իր` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը իբր իր ցանկությամբ նվիրել է Աննա Գևորգյանին, որին երբևիցե իրենք չեն չանաչել և անգամ չեն իմացել նրա ով լինելը: Այնուհետև Ա.Գևորգյանը բնակարանը վաճառել է Ռիմա Սարգսյանին: Մորաքույրը երկար տարիներ տառապել է մի շարք հիվանդություններով, այդ թվում և հոգեկան հիվանդությամբ, որոնց հետևանքով, վստահ է, որ նա չի գիտակցել և հասկացել կնքված նվիրատվության պայմանագրի էությունը, հետևաբար Աննա Գևորգյանը բնակարանին տիրացել է խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով: Տուժողը նշել է, որ ինքը Ա.Գևորգյանի և Գ.Խաչատրյանի նկատմամաբ բողոք, նյութական պահանջ չունի, սակայն, եթե մորաքրոջ բնակարանը հետ չվերադարձվի, այդ պարագայում նրանց նկատմամբ ինքը կներկայացնի 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով քաղաքացիական հայց:
Հատոր 1./Գ. Թ.127-128, 174/
Հատոր 2./Գ.Թ.110-111, 246/
Հատոր 3./Գ.Թ.133-134, 217/

Տուժող Վ.Չալխաթյանը դատաքննության փուլում հայտարարեց, որ ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի կողմից ամբողջությամբ վերականգնվել է հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառված նյութական վնասը, որևէ պահանջ չունի և խնդրել է նրանց նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ:

Վկա Աշոտ Վաչիկի Ղուկասյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լենա Բղդասարի Սահակայանը հանդիսանում է մոր` Սաթենիկ Ղուկասյանի մորաքույրը: Լենան 1998 թվականին իր` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը կտակել է իր անվամբ, իսկ նշված բնակարանի սեփականության վկայականը գտնվել է իրենց մոտ: 2010 թվականի ամռան ամիսներին ինքը այցելել է Լենային և ստանալով նրա համաձայնությունը` բնակարանի անվանափոխության և գրանցման վերաբերյալ, գնացել է Էրեբունու կադաստր, ներկայացրել բնակարանի սեփականության վկայականի բնօրինակը և այլ անհրաժեշտ փաստաթղթեր, որից հետո վճարել է 7000 դրամ և ստացել անդորագիր: 1-2 օր անց ինքը կրկին գնացել է կադաստր, որտեղ հայտնել են, որ գործարքի կատարման հետ առկա են որոշակի խնդիրներ, որի վերաբերյալ համապատասխան պարզաբանումներ է տվել նույն ստորաբաժանման աշխատակիցը, համաձայն որի իրենց դիմելուց դեռևս երկու ամիս անց Լենան բնակարանը նվիրել է ոմն Աննա Գևորգյանին, որն էլ այն վաճառել է Ռիմա Սարգսյանին: Իր այն հարցին, թե ինչպես առանց բնակարանի սեփականության վկայկանի կարող էին կատարվել վերը նշված գործարքները, կադաստրի աշխատակիցը պատասխանել է, որ Լենան սեփականության վկայականը կորցնելու վերաբերյալ ներկայացրել է համապատասխան դիմում, ինչից հետո նրան տրամադրվել է սեփականության վկայականի կրկնօրինակը, որով էլ կատարվել են հետագա գործարքները:

Վկա Սաթենիկ Կառլենի Ղուկասյանը Դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լենա Սանասարի Սահակյանը իր մորաքույրն է, որը երկար տարիներ տառապում է բազմաթիվ հիվանդություններով, իսկ 2004 թվականից հոգեկան հիվանդությամբ` ծերունական փսիխոզով: Մորաքույրը 1998 թվականին իր` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը կտակել է որդուն` Աշոտ Ղուկասյանին, որը այդ ժամանակ հանդիսացել է անչափահաս: 2010 թվականի որդին ստանալով մորաքրոջ համաձայնությունը, վերջինիս հետ գնացել է Էրեբունու կադաստր` համապատասխան փաստաթղերի ձևակերպման և հետագայում նվիրատվության պայմնագրի կնքման համար: Կատարելով պետականորեն սահմանված 7000 դրամ վճարում, որդին ստացել է անդորագիր, որից հետո արդեն 2010 թվականի օգոստոսի 13-ին, կրկին Լենայի հետ գնացել է կադաստր, որտեղ նրանց տեղեկացրել են, որ 2010 թվականի մայիսի 31-ին իբր Լենան բնակարանը նվիրատվության պայմանգրով նվիրել է ոմն Աննա Գևորգյանին, որն էլ նշված բնակարանը հետագայում վաճառել է Ռիմա Սարգսյանին: Ինքը կատարվածի մասին սկզբում հաղորդում է տվել ոստիկանության Էրեբունու, այնուհետև Արաբկիրի բաժիններում, որտեղ հարուցվել և քննվել է քրեական գործ: Մինչ որդու և մորաքրոջ կողմից Էրեբունու կադաստր գնալը, 2010 թվականի գարնանը, ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Լենայի հետ, որի ժամանակ վերջինս իրեն տեղեկացրել է, որ երկու կին, ներկայանալով որպես փարոսի աշխատակիցներ իրեն տարել են ինչ-որ գրասենյակ և օգնություն ձևակերպելու պատրվակով ստորագրել են տվել որոշ փաստաթղթերի տակ: Տվյալ ժամանակ ինքը ոչինչ չի կասկածել, քանի որ իրականում մորաքույրը հանդիսացել է փարոսի անդամ, իսկ հետագայում պարզվել է, որ գրասենյակը իրականում հանդիսացել է Կենտրոն նոտարական տարածքը, իսկ մորաքույրը ստորագրել է նվիրատվության պայմանագիր, համաձայն որի նա իր` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը իբր իր ցանկությամբ նվիրել է Աննա Գևորգյանին:

Վկա Արամայիս Վոլյայի Մելքումյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց, որ 1998 թվականից ընդհատումներով զբաղվել է անշարժ գույքի գործակալի աշխատանքով, իսկ վերջին մի քանի տարիների ընթացքում վատառողջ լինելու պատճառով չի աշխատել: Ճանաչել է, Գեղամ Պողոսյանին և Գայանե Խաչատրյանին, որոնք ևս հանդիսացել են անշարժ գույքի գործակալներ: Ինքը տեղյակ է եղել, որ Գեղամը աշխատել է Էրեբունու համայնքում, իսկ Գայանեն` Դավիթաշենում, որտեղ և ժամանակի ընթացքում բնակվել է, ինչպես և ինքը: 2010 թվականի գարնանը, կոնկրետ օր, ամիս չի հիշում, ինքը պատահական փողոցում հանդիպել է Գայանեին, որը Էրեբունու տարածքում շտապ, հարմար գնով բնակարան վաճառելու հարցով իրենից օգնություն է խնդրել: Գայանեն չի նշել բնակարանի կոնկրետ գտնվելու վայրը, ինչպես նաև վաճառքի համար սահմանված գինը, ինքն էլ չի հետաքրքրվել: Հիշելով իր հին ծանոթ և այդ տարածքում աշխատող անշարժ գույքի գործակալ Գեղամին, զանգահարել է նրան, ծանոթացրել Գայանեի հետ և խնդրել հնարավորության դեպքում օգնել: Դրանից հետո ինքը այլևս Գայանեին չի հանդիպել, Գեղամին ևս և տեղյակ չէ նրանց միջև որևէ գործարք իրականացվել է, թե` ոչ, իսկ Լենա Սահակյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը Աննա Գևորգյանի կողմից խաբեության եղանակով հափշտակելու հանգամանքի մասին տեղեկացել է քննության ընթացքում:

Վկա Գեղամ Վարդգեսի Պողոսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996 թվականից աշխատել է անշարժ գույքի գործակալ: Ճանաչում է Արամայիս Մելքումյանին, Գայանե Խաչատրյանին, ինչպես նաև Աննա Գևորգյանին և Ռիմա Սարգսյանին և բացի Ա.Մելքումյանից` նրանց հետ ծանոթացել է 2010 թվականի ընթացքում` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրի կնքումից: Այսպես` 2010 թվականի մայիս ամսին Էրեբունու տարածքում բնակարան գնելու հարցով զանգահարել և իրեն է դիմել նույն տարածքի բնակչուհի Ռիմա Սարգսյանը: Ռ.Սարգսյանի հետ ունեցած հեռախոսազրույցից մոտ մեկ շաբաթ անց իրեն է զանգահարել արդեն Դավիթաշենում բնակվող Արամայիսը, որին Մայիս են անվանել, իսկ իրենք զրուցել են` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի վաճառքի հարցով, որի ժամանակ սակայն Մայիսը որևէ հասցե չի նշել, միայն ասել է, որ Էրեբունիում վաճառքի ենթակա բնակարան է առկա, հեռախոսի համարը փոխանցել է անշարժ գույքի գործակալ Գայանեին: Մայիսի հետ ունեցած հեռախոսային զրույցից մեկ օր անց իրեն է զանգահարել Գայանեն, իսկ հիմնականում խոսակցության մեջ կարևորվել է այն հանգամանքը, որ վաճառվող բնակարանի վերաբերյալ դեռևս պետք է կատարվի նվիրատվություն: Ինքը Գայանեին ասել է, որ այդ գործով կսկսի զբաղվել, երբ ամեն ինչ պատրաստ լինի: Դրանից հետո Գայանեն իրեն զանգահարել է մի քանի օր անց, տեղեկացրել, որ պայմանագիրը արդեն կնքվել է, մնում է միայն վերցվի միասնական տեղեկանքը: Ինքը այդ անգամ էլ պատասխանել է նույն կերպ: 4 օր անց Գայանեն զանգահարել և ասել է, որ ամեն ինչ կարգին է, ինչից հետո ինքը զանգահարել է գնորդ Ռիմային և վերջինիս ու նրա մոր հետ գնացել է Ավանեսովի 7/2 շենք, որտեղ ըստ պայմանավորվածության հանդիպել է Գայանեին: Գայանեն իրենց ուղեկցել է 3-րդ հարկում գտնվող թիվ 7 բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել է մի տարեց կին` Լենան: Նա անձամբ ծանոթացրել է բնակարանին և պատասխանել Ռիմայի և նրա մոր հարցերին` կապված բնակարանի հետ: Այդ օրը տեղեկացել են նաև, որ Լենան հանդիսացել է Աննայի մորաքույրը, որը բնակարանը նվիրել է վերջինիս, իսկ Գայանեին ընդունել են որպես անշարժ գույքի գործակալի: Դրանից հետո Գայանեն իր հեռախոսահամարը փոխանցել է Աննային, որի հետ ինքը հանդիպել է երկու օր անց, իսկ հանդիպմանը ներկա է գտնվել նաև Ռիման: Աննան ցույց է տվել նվիրատվության պայմանագիրը և բնակարանի սեփականության վկայականը` իր անվամբ: Ինքը զննել է նվիրատվության պայմանգիրը, համաձայն որի նվիրատուն հանդիսացել է Լենա Սահակյանը, իսկ նվիրառուն` Աննա Գևորգյանը: Պայմանագիրը զննել է, պարզելու համար դրանում նվիրառուի կողմից նվիրատուի նկատմամբ պարտադիր կատարման կետեր կան, թե` ոչ, քանի որ նման կետերի առկայության դեպքում նոտարնեը հիմնականում հրաժարվել են պայմանագրեր հաստատելուց: Համաձայնվել են բնակարանը ձեռք բերել, որից հետո անմիջապես գնացել են Ռիմայի տուն, որտեղ վերջինս Աննային իր ներկայությամբ տվել է նախնական վճար` 2000 ԱՄՆ դոլար, որի վերաբերյալ կազմվել է նաև ստացական: Սկզբնական շրջանում Աննան բնակարանի դիմաց պահանջել է 26.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ հետո` Լ.Սահակյանի` նույն բնակարանում մինչ 01.04.2011թ. բնակվելու համար` 24.000 ԱՄՆ դոլար: 23.06.2010թ. Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում Աննայի և Ռիմայի միջև կնքվել է անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, համաձայն որի Ռիման Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը Աննայից գնել է 8.880.000 դրամով: Պայմանագրի կնքումից հետո Ռիմայի առաջարկով, Լենայի` մինչև 01.04.2011 թվականը բնակարանից հանելու հարցի վերաբերյալ Աննան տվել է գրավոր պարտավորագիր, համաձյան որի նշված ժամանակահատվածում Լենային բնակարանից չհանելու պարագայում Աննան պարտավորվել է Ռիմային վճարել բնակարանի վաճառքի գումարի կրկնապատիկը, որի տակ ստորագրել են ինքը, իր ընկեր, հանգուցյալ Էդիկ Բալասանյանը, Աննա Նազարյանը, Ռիման, վերջինիս հարևանուհի Մարիաննան, Գայանե Խաչատրյանը և Աննա Գևորգյանն անձամբ: Նման պարտավորագիր է գրվել Աննայի կողմից նաև վերջնահաշվարկին` 27.07.2010թ.: Մինչ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելը, ինքը չի ճանաչել, Գայանե Խաչատրյանին, Աննա Գևորգյանին, ինչպես նաև գնորդ Ռիմա Սարգսյանին, չի ճանաչել նաև Լենա Սահակյանին: Վկան չի իմացել, որ բնակարանը խաբեությամբ հափշտակված է եղել Լենա Սահակյանից:

Վկա Ռիմա Ռաֆիկի Սարգսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը 2010 թվականի մայիս ամսին ցանկացել է ՌԴ-ում բնակվող քրոջ` Ռիտա Սարգսյանի համար բնակարան գնել, որի նպատակով ծանոթացել է Երևան քաղաքի բնակիչ, անշարժ գույքի գործակալ Գեղամ Պողոսյանի հետ: Որոշ ժամանակ անց, Գեղամը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Էրեբունի տարածքում գտել է բնակարան, որից հետո իրենք պայմանավորվել են գնալ և տունը տեսնելու: Տվյալ բնակարանը գտնվել է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքում, իսկ տանը այդ ժամանակ գտնվել է Լենա անունով մի տարեց կին, որը ըստ Գեղամի հայտարարության հանդիսացել է տան սեփականատեր Աննա Գևորգյանի մորաքույրը, որին հենց Լենան նվիրել է բնակարանը: Այդ ժամանակ տանը Աննան չի եղել, իսկ իր հետ են եղել մայրը` Մարուս Սահակյանը, և հարևանուհին` Մարիաննա Խաչատրյանը, ինչպես նաև Գեղամը: Տանը գտնվելու ժամանակ Լենան բնակարանը ցույց է տվել և պատասխանել է իրենց հետաքրքրող բոլոր հարցերին: Ինքը Լենայի 1 սենյականոց բնակարանը հավանել է և համաձայնվել այն գնել 26.000 ԱՄՆ դոլարով: Դրանից մի քանի օր անց ինքը Գեղամի հետ Էրեբունի հուշարձանի մոտ հանդիպել է Աննային, որը իրենց ցույց է տվել բնակարանի սեփականության վկայականը և միասնական տեղեկանքը: Տվյալ փաստաթղթերը ուսումնասիրել է Գեղամն անձամբ և նշել, որ ամեն ինչ կարգին է, ինչից հետո ինքը Աննային և Գեղամին հրավիրել է իր բնակարան, որտեղ որպես նախնական վճար Աննային է տվել 2000 ԱՄՆ դոլար, որի վերաբերյալ կազմվել է ստացական: Հետագայում Աննան հրաժարվել է բնակարանի վաճառքից, անգամ բերել և հետ է վերադարձրել 2000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն վերջնական ինքը Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը 8.880.000 դրամով 23.06.2010թ. Արաբկիրի նոտարական տարածքում կնքված առուվաճառքի պայմանագրով գնել է Աննա Գևորգյանից: Սկզբնական շրջանում պայմանավորված գնից բնակարանը ինքը ձեռք է բերել 2000-3000 ԱՄՆ դոլար ավելի ցածր գնով, քանի որ Լենա Սահակյանը մինչև 01.04.2011թ. պետք է շարունակեր բնակվել տվյալ բնակարանում: Նշված ժամկետում Լենային բնակարանից հանելու դեպքում առաջացող հետևանքների վերաբերյալ Ա.Գևորգյանը 23.06.2010թ. և 27.07.2010թ.` վերջնահաշվարկին, իրեն տվել է պարտավորագիր` Լ.Սահակյանին 2011 թվականի ապրիլի 01-ին Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանից վտարելու մասին: Մինչ 2010 թվականի մայիս ամիսն ինքը Գեղամին, Աննային և Լենային չի ճանաչել, չի իմացել Լենայի հոգեկան հիվանդ լինելու և Աննայի կողմից Լենայի բնակարանը խարդախությամբ հափշտակելու հանգամանքների մասին, իսկ Աննայի կողմից պարտավորությունները չկատարելու պատճառով ինքը Լենային բնակարանից վտարելու հայց է ներկայացրել դատարան: Դատաքննության ընթացքում պարզվել է, որ իրականում լենան չի հանդիսացել Աննայի մորաքույրը:

Վկա Մարուս Գարիսի Սարգսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ՌԴ-ում բնակվող դուստրը` Ռիտան, 2010 թվականին ցանկություն է հայտնել Էրեբունիում բնակարան գնելու, իսկ այդ հարցով սկսկել է զբաղվել մյուս դուստրը` Ռիման: Նույն թվականի գարնանը, կոնկրետ օրը, ամիսը չի հիշում, Ռիման ինտերնետային կայքի միջոցով ծանոթացել է անշարժ գույքի գործակալ Գեղամ Պողոսյանի հետ: Նույն ամսին Գեղամը զանգահարել և դստերը տեղեկացրել է, որ իրենց պանաջներին համապատասխան բնակարան է գտել, ինչից հետո իրենք երեքով գնացել են Երևան քաղաքի Ավանեսով 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը զննելու: Բնակարանը գտնվել է 5 հարկանի քարաշեն շենքի 3-րդ հարկում, որտեղ իրենց դիմավորել է մի տարեց կին` Լենա անունով: Լենան անձամբ իրենց ծանոթացրել է բնակարանի պայմաններին և պատսխանել առաջադրված բոլոր հարցերին: Իրենք բնակարանը հավանել են, որից հետո 2010 թվականի հունիսի 23-ին Արաբկիրի նոտարական տարածքում կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, համաձայն որի դուստրը Աննա Գևորգյանից 8.800.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլարով գնել է Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը: Ինքը տեղյակ է, որ նշված բնակարանը պատկանել է Լենային, որը այն նվիրել է իր քրոջ աղջկան` Աննային, ինչի պատճառով էլ պայմանագիրը կնքվել է հենց Աննայի հետ: Ռիմայի և Աննայի մեջ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն Լենան շարունակել է բնակվել իր տանը մինչև 01.04.2011թ., որի վերաբեյալ Աննան տվել է պարտավորագիր: Սահմանված ժամկետի լրանալու հետ Աննան խախտել է պարտավորագրով ստանձնած իր պարտականությունները և Լենային չի հանել բնակարանից, ինչի պատճառով դուստրը դիմել է դատարան` Լենայի վտարման հայցով: Դատաքննության ժամանակ պարզվել է, որ իրականում Լենան Աննայի մորաքույրը չէ:

Վկա Մարիաննա Վիգենի Խաչատրյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը ճանաչել է Երևան քաղաքի բնակչուհի Ռիմա Սարգսյանին, որի հետ բնակվել է հարևանությամբ և գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ: 2010 թվականի գարնանը Ռիման իրեն ասել է, որ ցանկանում է Էրեբունու տարածքում ձեռք բերել մեկ սենյականոց բնակարան և այդ հարցում իրենից օգնություն է խնդրել: Ինքը ՙlist. am՚ ինտերնետային կայքի միջոցով գտել է մի քանի անշարժ գույքի գործակալների հեռախոսահամարներ, որոնցից մեկը հանդիսացել է Գեղամը: Այդ կերպ Ռիման ծանոթացել է Գեղամի հետ: Որոշ ժամանակ անց, 2010 թվականի մայիսի կեսերին Ռիման իրեն ասել է, որ Գեղամը գտել է երկու բնակարան և առաջարկել է բնակարաններն գնալ և զննել միասին: Ինքը համաձայնվել է, որից հետո Ռիմայի, վեերջինիս մայր` Մարուսի և Գեղամի հետ նախ գնացել են մի բարձրահարկ պանելային շենք, սակայն Ռիման այդ բնակարանը չի հավանել, իսկ մյուս բնակարանը այդ օրը չեն տեսել, քանի որ Գեղամը ինչ-ինչ պատճառներով հրաժարվել է տանել և այն ցույց տալ: Հաջորդ օրը իրենք արդեն գնացել և տսել են Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը նույն անձանց շրջանակով, իսկ Գեղամին այդ օրը հանդիպել են Էրեբունու հուշարձանի մոտ: Երբ բարձրացել են վերև, սկսել են թակել տան դուռը, որը սկզբնական շրջանում չեն բացել: Այդ ընթացքում Գեղամը զանգահարել է ինչ-որ կնոջ և ներկայացրել ստեղծված իրավիճակը: Քիչ հետո բնակարանից մեկը ձայն է տվել, ասելով` ՙով ա՚: Ինքը չի հիշում Գեղամի խոսելու, թե ինչ-որ այլ անձի միջամտության շնորհիվ բնակարանի դուռը բացել է մի տարց կին և իրենք բոլորով մտել են տուն: Տունը զննելու ժամանակ եկել և իրենց է միացել Գայանե Խաչատրյանը, որին առաջին անգամ տեսել է այդ ժամանակ: Տարեց կինը` Լենան, պատասխանել է Ռիմայի և Մարուսի հարցերին, սակայն ոչ ոքու կողմից խոսք չի բացվել Լենայի տանը գտնվելու իրական նպատակի մասին, այն է` գնելու նպատակով տունը զննելու հանգամանքի մասին: Տանը մոտ 10 րոպե մնալուց հետո իրենք հեռացել են, իսկ ճանապարհին Գեղամը իրենց ասել է, որ բնակարանի սեփականատեր է հանդիսացել Աննան, իսկ Լենան նրա մորաքույրն է, որը բնակարանը նվիրել է վերջինիս: Արդեն 2010 թվականի մայիսի վերջերին կամ հունիսի սկզբներին, կոնկրետ չի հիշում, ինքը Ռիմայի հետ Էրբունու հուշարձանի մոտ հանդիպել է Գեղամին, տան սեփականատեր Աննային և վերջինիս հարս` Աննային: Աննան իրենց ցույց է տվել նվիրատվության պայմանագիրը` նշելով, որ բնակարանի սեփականության վկայականը և միասնական տեղեկանքը դեռևս պատրաստ չեն, դրանք կվերցնի մի քանի օրից: Դրանից հետո Աննան խոսք է բացել ՙբեհի՚ մասին, իսկ Ռիման իր խորհուրդով այդ առաջարկը մերժեել է` մինչև վերը նշված փաստաթղթերի պատրաստ լինելը: Մոտ 3-4 օր անց ինքը Ռիմայից տեղեկացել է, որ Աննան ներկայացրել է նաև մյուս փաստաթղթերը, իսկ ինքը որպես ՙբեհ՚ Աննային ստացականով տվել է 2000 ԱՄՆ դոլար: Հետագայում Աննան մտքափոխվել է բնակարանը վաճառելու գաղափարից և ինքը Ռիմայի և Գեղամի հետ գնացել և Կոմիտասում հանդիպել է Աննայի հարսին, որը հետ է վերադարձրել 2000 ԱՄՆ դոլարը: 2010 թվականի հունիսի 2-րդ կեսերին Ռիմայից տեղեկացել է, որ Աննայի հետ վերջնական համաձայնության է եկել 24.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանը գնելու վերաբերյալ, իսկ 2010 թվականի հուլիսի 23-ին Արաբկիրի նոտարական տարածքում Աննայի և Ռիմայի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, որին սակայն ինքը մասնակցություն չի ունեցել, տեղեկացել է Ռիմայից: Ռիմայից իմացել է նաև, որ ընդհանուր գումարից Աննային պարտք է մնացել 3000 ԱՄՆ դոլար, որը տալու ժամանակ` 27.07.2010 թվականին ինքը ևս ներկա է գտնվել: Այդ օրը Աննայի կողմից Ռիմային տրվել է պարտավորագիր` 01.04.2011 թվականին Լենային բնակարանից հանելու, տան կոմունալ վճարումներ զրոյական կտրոնը և բանալին տալու վերաբերյալ, որի տակ ինքը որպես ներկա դրել է իր ստորագրությունը: Այդ պարտավորագրի տակ ստորագրել են նաև Գեղամը, Էդիկը, հարս Աննան, Աննան, Գայանեն և Ռիման:
Հատոր 2./Գ.Թ.235-237/

Վկա Աննա Հարությունի Նազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Աննա Իվանի Գևորգյանը հանդիսացել է ամուսնու` Գարեգին Գևորգյանի քույրը, որի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերություններ մեջ և բնակվել է նաև նույն հարկի տակ: Ճանաչել է նաև անշարժ գույքի գործակալ Գայանե Խաչատրյանին` Դավիթաշենում ապրող քրոջը` Կարինեին, կատարած այցելություններից: Նրանք բնակվել են նույն շենքում` իրար հարևանությամբ: Գյանեն և Աննան ծանոթացել են իր միջոցով և ժամանակի ընթացքում սկսել են մտերմութոյւն անել: 2010 թվականի մայիսի 31-ին Երևան քաղաքի բնակչուհի Լենա Սահակյանը իր` Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը նվիրել է Աննային` իրեն խնամելու, ֆինանսապես օգնելու համար: Նվիրատվության մասին տեղեկացել է Աննայից` պայմանագրի կնքումից որոշ ժամանակ անց, երբ վերջինս արդեն ցանկացել է վաճառել բնակարանը: Ինքը կտրականապես դեմ է եղել բնակարանը վաճառելու գաղափարին, անգամ պարտադրաբար տարել և հետ է վերադարձրել Ռիմայի կողմից որպես նախնական վճար տրված 2000 ԱՄՆ դոլարը: Ինքը այդ ժամանակ տեղյակ է եղել, որ տան վաճառքի հարցով զբաղվել է Գայանեն, սակայն նրա դերակատարության մասին այլևս ոչինչ չի իմացել: Հետագայում Աննան մտքափոխվել է և որոշել` կրկին բնակարանը վաճառել Ռիմային: Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվել է Արաբկիրի նոտարական տարածքում, որտեղ ներկա է եղել նաև ինքը: Բնակարանը 8.880.000 դրամով Ռիմային վաճառելուց հետո, բոլորը` Գեղամը, Գայանեն, Ռիման, ինքը և այլոք գնացել են Աննայի կողմից Զեյթունում վարձակալած բնակարան, որտեղ Ռիման Աննային տվել է 20000 ԱՄՆ դոլար` պարտք մնալով 4000 ԱՄն դոլար: Տվյալ տանը գնվելու ժամանակ Աննան և Գայանեն առանձնացել, փակվել են սենայկում, ուր քիչ հետո Աննայի կանչով գնացել է նաև տանը գտնվող, սակայն պայմանագրի կնքմանը չմասնակցած, Աննայի ծանոթ` Էրիկը: Մոտ 30 րոպե անց Աննայենք դուրս են եկել, Գայանեն շտապելու պատճառաբանությամբ արագ հեռացել է, իսկ մյուսները մնացել են տանը: Աննայի և Էրկի մեջ տեղի ունեցած խոսկցությանը ակամայից ներկա է գտնվել նաև ինքը, որի ժամանակ Էրիկը կարծիք է հայտնել Գայանեից վերցված փաստաթղթի ճիշտ լինելու մասին /խոսքը վերաբերվում է Աննայի կողմից Գայանեին գումար տալու և դրա վերաբերյալ համապատասխան գրառում կատարելու մասին/: Ինքը ուշադրություն է դարձրել և Աննայի ձեռքում նկատել է ինչ-որ թուղթ, որի բովանդակությանը այդ ժամանակ չի ծանոթացել: Չնայած այն հանգամանքին, որ հետագայում Գայանեն բազմիցս իրենից պահանջել է հետ վերադարձնել իր կողմից 23.06.2010 թվականին կատարաված գրառումը, ինքը այն կարադացել է, երբ Աննային խարդախություն կատարելու համար կալանավորել են, որը ամուսինը բերել և ներկայացրել է ոստիկանություն` Աննայի իսկ պահանջով: Համաձայն գրառման` գործարքը Գայանեն և Աննան կատարել են միասին, իսկ տան վաճառքից ստացված գումարը հավասարապես բաժանել իրար մեջ: Անդրադառնալով Գ.Խաչատրյանի ցուցմունքին, Ա.Նազարյանը նշել է, որ վերջինիս բերված փաստարկները սուտ են և չեն համապատասխանում իրականությանը:

Վկա Գարեգին Իվանի Գևորգյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել, որ Աննա Իվանի Գևորգյանը իր քույրն է: Ոստիկանությունից տեղեկացել է, որ 2010 թվականին մի տարեց կին Լենա անունով իրեն խնամելու, օգնելու դիմաց քրոջն է նվիրել իր` Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանը: Տեղյակ է նաև, որ Աննան այդ բնակարանը նույն թվականին վաճառել է: 2010 թվականին Լենայի բնակարանի նվիրատվության հանգամանքի վերաբերյալ, Լենայի բարեկամների բողոքի հիման վրա Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցվել և քննվել է քրեական գործ: Սակայն հետագայում նույն քրեական գործի քննությունը արդեն շարունակվել է Էրեբունի քննչական բաժնում, որտեղ քրոջը կալանավորել են: ՙԱբովյան՚ ՔԿՀ-ը քրոջը կատարած հերթական այցելություններից մեկի ժամանակ Աննան իրեն ասել է, որ Լենա Սահակյանի բնակարանի վերաբերյալ կատարված բոլոր գործարքներին մասնակից է եղել Գայանե Խաչատրյանը, իսկ տան առուվաճառքից ստացված 8.880.000 դրամը բաժանել են հավասարապես երկու մասի, ավելացնելով, որ վերոգրյալի մասին առկա է նաև Գայանեի կողմից 23.06.2010 թվականին անձամբ կատարված, ստորագրությամբ ամրագրված ձեռագիր գրառում, որից հետո նշել է փաստաթղթի պահպանման վայրը` տանը գտնվող գրապահարանում` Պ.Սևակի բանաստեղծությունների 3-րդ ժողովածույում: Տեսակցությունից հետո ինքը գնացել է տուն, հանել Աննայի կողմից նշված գիրքը և գտել գրառումը, որն եղել է հետևյալ բովանդակությամբ. ՙԵս` Գայանե Արտուշի Խաչատրյանս, Աննա Գևորգյանի հետ կատարել ենք բնակարանի առուվաճառքի գործարք / Ավանեսովի 7/2, բն. 7/, որի համար ես ստացել եմ հավասար գումար և պարտավորվում եմ ցանկացած հարցում պատասխանատվություն կրել, որի համար ստորագրում եմ՚: Ինքը նախկինում տվյալ հանգամանքի մասին ոչինչ չի իմացել, Աննան իրեն ոչինչ չի ասել: Հայտաբերած փաստաթուղթը ինքը ներկայացրել է քննիչին:

Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 04661207 եզրակացության համաձայն` Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի թիվ 7-րդ հասցեում գտնվող, գնահատման ենթակա մեկ սենյականոց բնակարանի շուկայական արժեքը` փորձաքննությանն առաջադրված 30.04.2010 թ. դրությամբ և առկա ապրանքային վիճակով, գնահատվում է` 9.680.000 / ինը միլիոն վեց հարյուր ութսուն հազար/ դրամ, իսկ փորձաքննությամբ առաջադրված 23.06.2010թ. դրությամբ և առկա ապրանքային վիճակով, գնահատվում է` 9.860.000 /ինը միլիոն ութ հարյուր վաթսուն հազար/ դրամ:
Հատոր 3./Գ.Թ 21-28./

Քրեական գործով նշանակված ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննությունների` թիվ 195/11 և 138/12 եզրակացությունների համաձայն` Լ.Սահակյանը 2008-2009 թվականերից սկսած տառապում է ՙԱնոթային թուլամտություն /գլխուղեղի անոթների արտահայտված աթերոսկլերոզի հետևանքով/՚ հոգեկան հիվանդությամբ: Թուլամտության հետևանքով փորձաքննվողը չէր կարող ու չի կարող ճիշտ ընկալել, ըմբռնել, վերարտադրել գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները, չի կարող տարբերել անձանց դեմքերը և հիշել նրանց անունները և տալ դրանց մասին ճիշտ ցուցմունքներ, ինչպես նաև չէր կարող գիտակցել իրեն տաքսի ավտոմեքենա հարկադրաբար նստեցնելու, իր սոցիալական միկրոմիջավայրից` առանց իր ցանկության դուրս հանելու և առևանգելու հանգամանքները, ինչպես նաև չէր կարող հասկանալ իր կողմից կնքվող նվիրատվության պայմանագրի էությունը:
Հատոր 1./Գ.Թ.291-294/
Հատոր 3./Գ.Թ.122-126/

Ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանին և Գայանե Խաչատրյանին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև.

Այլ ապացույց ճանաչված 03.06.2011 թվականին ՙՂ-Տելեկոմ՚ ՓԲ ընկերությունից ստացված 077-77-77-26, 077-47-01-83 և 093-45-39-48 բջջային հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, Լ.Սահակյանի կողմից կատարված ձեռագիր երկու գրառումներով, Ա.Գևորգյանի կողմից Ռ.Սարգսյանին 23.06.2010թ. և 27.07.2010թ. տրված պարտավորագրերով` և Գ.Խաչատրյանի կողմից կատարված ձեռագիր գրառումով:
Հատոր 3./Գ.Թ.236-239/

ՙՂ-Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ից ստացված և զննման ենթարկված 077-77-77-26, 077-47-01-83 և 093-45-39-48 բջջային հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով:
Հատոր 3./Գ.Թ.234-235/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աննա Գևորգյանի մեղավորությունը` խաբեության եղանակով, ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և Գայանե Խաչատրյանի մեղավորությունը` խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալները ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նրանք պետք է կրեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Ամբաստանյալ Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նրանք նախկինում դատված չեն եղել, ընդունել են մեղքը, զղջացել կատարած արաքի համար, լիովին վերականգնել են տուժողին հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասը, տուժողը նշել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ պահանջ չունի և խնդրել է նրանց նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ:
Ամբաստանյալ Աննա Գևորգյանը խնամքին ունի մեկ անչափահաս երեխա:
Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայամանակորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Նման եզրահանգման դատարանը գալիս է` հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրանց մասնակցության աստիճանը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մեջ պետք է հաշվակցել նրանց կալանքի տակ պահելու ժամկետը:
Ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանը 2012 թվականի մարտի 28-ից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերի 27-ը` 8 /ութ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր, իսկ Գայանե Խաչատրյանը` 2012 թվականի մայիսի 29-ից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերի 27-ը` 6 /վեց/ ամիս 28 /քսանութ/ օր, պահվել են կալանքի տակ:
Անդրադառնալով հանցագործության հետևանքով պատճառված նյութական վնասի հատուցման հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է համարել լուծված, քանի որ հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասը լիովին վերականգնվել է:
Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել:

Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Աննա Իվանի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժին հաշվակցել նրան կալանքի տակ պահելու ժամանակահատվածը` 2012 թվականի մարտի 28-ից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերի 27-ը` 8 /ութ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 3 /երեք/ ամիս 1 /մեկ/ օր:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով:

Գայանե Արտուշի Խաչատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժին հաշվակցել նրան կալանքի տակ պահելու ժամանակահատվածը` 2012 թվականի մայիսի 29-ից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերի 27-ը` 6 /վեց/ ամիս 28 /քսանութ/ օր և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 2 /երկու/ օր:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, վերացնել և նրանց ազատ արձակել դատարանի դահլիճից:
Ամբաստանյալներ Աննա Գևորգյանի և Գայանե Խաչատրյանի վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնի բնակության վայրի ստորաբաժանման վրա:
Երևան քաղաքի Ավանեսովի 7/2 շենքի 7-րդ բնակարանի վրա դրված կալանքը վերացնել:

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:





ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ