Գործ ԵԱՔԴ/0051/01/12







Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


08 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը


Նախագահությամբ` դատավոր Մ.Խաչատրյանի
Քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Դ.Կարապետյանի
Պաշտպան Հ.Բաղդասարյանի
Տուժողներ Ք.Մելիք-Օհանջանյանի
Ա.Մկրտչյանի
Գ.Աղբաբյանի
Ա.Սարգսյանի
Ա.Աբրահամյանի
Ռ.Շահինյանի
Ա.Հարությունյանի
Տուժողների ներկայացուցիչներ Ա.Ալոյանի
Մ.Մանուկյանի
Տուժողի իրավահաջորդի
ներկայացուցիչ Խ.Խաչատրյանի


Դռնբաց դատական նիստում քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի, ծնված 19.04.1963թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, 2-րդ խմբի հաշմանդամ, նախկինում չդատված, բնակվող ք.Երևան Կուրղինյան 29 շենք 21 բնակարանում:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման համար, կալանքի տակ է 2011 թվականի հունիսի 10-ից : /Հատոր 1, գ.թ. 77/:
Երևան քաղաքի դատախազության 28.06.2012թ. գրության համաձայն թիվ 69102001 քրեական գործով Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի նկատմամբ իրականացվել է քրեական հետապնդում ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 162.4-րդ հոդվածով: 21.08.2001թ. որոշում է կայացվել Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը համաներման ակտի հիմքով կարճելու մասին /տես հատոր 1, գ.թ. 51, հատոր 6, գ.թ. 44/:

Դատական քննությամբ դատարանը.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Նախաքննության մարմինը` Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 213 հոդվածի 1-ին մասով և 213 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար. ՙ... նա 2007 թվականի մարտի 7-ից մինչև 2007 թվականի օգոստոսի 7-ն ընկած ժամանակահատվածում Արսեն Ավագի Աբրահամյանին մաս-մաս տրամադրել է ընդհանուր առմամբ 2.800.000 ՀՀ դրամին համարժեք 8.000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով, որի դիմաց որպես երաշխիք առուվաճառքի պայմանագրով Արմեն Հարությունյանի անվամբ ձևակերպվել է Արսեն Աբրահամյանին պատկանող Պուշկին փողոցի 51 շենքի 18 բնակարանը: Մինչև 2009 թվականի հոկտեմբեր ամիսը Ա.Աբրահամյանը Ա.Հարությունյանին վճարել է տոկոսներ և կատարել է մայր գումարի մարում և հոկտեմբերի տասին ամբողջությամբ մարել է Արմեն Հարությունյանից վերցրած 8000 ԱՄՆ դոլար մայր գումարը, իսկ այդ ժամանակ Ա.Հարությունյանի ստացած ընդհանուր տոկոսների գումարը կազմել է 3.461.500 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք 9.890 ԱՄՆ դոլար գումար:
Նույն տարածքի գրավադրմամբ, նույն պայմաններով 2007 թվականի մայիս և հունիս ամիսների Արմեն Էլմիրի Հարությունյանը Ռուբիկ Կառլենի Շահինյանին է տրամադրել 2.450.000 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար կրկին 4 տոկոս տոկոսադրույքով: 2011 թվականի մարտ ամսին Ռուբիկ Շահինյանը մարել է Արմեն Հարությունյանից վերցրած գումարը ընդհանուր առմամբ 5.460.000 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով, որից 7.000 ԱՄՆ դոլարը կազմել է մայր գումարը, իսկ մնացած 8.000 ԱՄՆ դոլարը կազմել է 2007 թվականից մինչև 2011 թվականը Արմեն Հարությունյանի ստացած տոկոսները: Այսպիսով Արմեն Հարությունյանը ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանված բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ է ստացել, որը կատարել է որպես արհեստ՚:
Նախաքննության մարմինը այս արարքները որակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 213 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՙԲացի այդ` 2008 թվականի հուլիսի 24-ին Անահիտ Սարգսյանին տոկոսով գումար տրամադրելու նպատակով Արմեն Հարությունյանի միջնորդությամբ Աշոտ Հակոբյանի և Անահիտ Սարգսյանի միջև կնքվել է Հ.Էմին 103/1 հասցեի բնակարանի առուվաճառքի ձևական պայմանագիր: Համատեղ բիզնես նպատակների իրականացման համար Աշոտ Հակոբյանից ստացել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 5.056.800 ՀՀ դրամին համարժեք 16.800 ԱՄՆ դոլար գումարը ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրույքով տրամադրել է Անահիտ Սարգսյանին: Մինչև 2009 թվականի օգոստոս ամիսը Արմեն Հարությունյանը պարբերաբար ստացել է տոկոսագումարներ: Հետագայում 2009 թվականի օգոստոս ամսին Անահիտ Սարգսյանը, չկարողանալով շարունակել տոկոսների վճարումը, կրկին դիմել է Արմեն Հարությունյանին և վերջինից վերցրել է 3.750.000 ՀՀ դրամին համարժեք 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար` այս անգամ ամսեկան 5 տոկոս տոկոսադրույքով և որպես երաշխիք Հ.Էմին 103 տունը կրկին ձևականորեն առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել է Սեյրան Պապիկյանի անվամբ: Այնուհետև այդ բնակարանը առանց Անահիտ Սարգսյանի իմացության վաճառվել է Հասմիկ Սերգոյանին: Բացի այդ Արմեն Հարությունյանը առանց Անահիտ Սարգսյանին տեղյակ պահելու Հ.Էմին 103/1 տունը գրավադրել է ՙԱրցախ Բանկ՚ ՓԲԸ-ում և այնտեղից ստանալով գումար` վարկի տեսքով, վերադարձրել է Աշոտ Հակոբյանից վերցրած 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Այսինքն Արմեն Հարությունյանը ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանված բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ է ստացել, որը կատարել է որպես արհեստ՚:
Այս արարքը նախաքննության մարմինը որակել է ՀՀ քր. օր-ի 213 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՙԲացի այդ Արմեն Հարությունյանը հանդիսանալով ՙԳոլդեն Ֆյուչեր՚ գրավատան տնօրեն, բնակարան վաճառելու հայտարարություններ է տարածել ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթում: Աշոտ Սերյոժայի Խաչատրյանը հայտարարություններից տեղեկանալով բնակարանի վաճառքի մասին, ծանոթացել է Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի հետ` մատչելի գնով բնակարան ձեռք բերելու նպատակով: Ա.Հարությունյանը գումար հափշտակելու նպատակով խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու միջոցով առաջարկել է փոխշահավետ գործարք` 2010թ. հունվար ամսին Ա.Խաչատրյանից ստացել է 25.420.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն վերջինիս համար բնակարաններ չի գնել, հետագայում 30.06.2010թ. վերադարձրել է 20.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 7.200.000 ՀՀ դրամ, իսկ 18.10.2010թ. 3.600.000 ՀՀ դրամ գումար, մնացած 14.620.000 ՀՀ դրամ գումարը խարդախությամբ հափշտակել` Ա.Խաչատրյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս՚:
Նախաքննության մարմինն այս արարքը որակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
ՙԲացի այդ` 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին Արմեն Էլմիրի Հարությունյանը տեղեկանալով, որ Աննա Հարությունյանը վաճառում է իր Վրացական 7 հասցեի բնակարանը, այցելել է վերջինիս և ցանկություն հայտնել գնել վերջինիս բնակարանը` 28.800.000 ՀՀ դրամ գումարով: Պայմանավորվածություն է ձեռք բերել կանխիկ վճարել 20.000 դոլար գումարը, իսկ մնացած 60.000 դոլար գումարը` յուրաքանչյուր 6 ամիսը մեկ 20.000 դոլարի չափով մարում կատարելով: Միաժամանակ պայմանավորվել է, որ բնակարանը գրանցվելու է Էմիլ Գյուրջյանի անվամբ` հայտնելով, որ բնակարանը պետք է գրավադրվի վերջինիս մոտ և նրանից պետք է ստանա 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նույն ժամանակ Էմիլ Գյուրջյանին առաջարկել է գնել Վրացական 7 շենքի բնակարանը, որը տվել է իր համաձայնությունը և Աննա Հարությունյանի ու Էմիլ Գյուրջյանի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, որի դիմաց Արմեն Հարությունյանը Է. Գյուրջյանից ստացել է 24.000.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Աննա Հարությունյանին տրամադրել է խոստացած 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի փոխարեն 5000 ԱՄՆ դոլար գումար, խոստանալով մնացած 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի փոխարեն տրամադրել Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա: Շուրջ մեկ ամիս Լ.Իսրայելյանը պահանջել է վճարել գումարը, ինչից հետո Ա. Հարությունյանը տրամադրել է ՙՄերսեդես Ե՚ մակնիշի ավտոմեքենան, սակայն երբ Լ. Իսրայելյանը ցանկացել է վաճառել այն, պարզվել է, որ այն պատկանում է բոլորովին այլ անձնավորության, որին նույնպես պարտք է Ա.Հարությունյանը և տվյալ ավտոմեքենան վերադարձվել է ավտոմեքենայի իրական սեփականատիրոջը: Դրանից հետո Արմեն Հարությունյանը ևս 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար տրամադրել է Աննա Հարությունյանին, ինչից հետո այլևս գումարը չի վճարել և խաբեությամբ ու վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակել է Աննա Հարությունյանին պատկանող 26.353.000 ՀՀ դրամին համարժեք 73.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՚:
Նախաքննության մարմինն այս արարքը որակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
ՙԲացի այդ Արմեն Էլմիրի Հարությունյանը 01.11.2010թ Քրիստինե Ռաֆիկի Մելիք-Օհանջանյանին նախապես վճարել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, վերջինիս պատկանող ԲՄՎ 735 մակնիշի 33 ՈՈ 233 պ/հ ավտոմեքենան` 11.520.000 ՀՀ դրամ արժեքով, ապառիկ կարգով` մինչև 2011թ. մայիսի 15-ը ամենամսյա վճարումներով գնելու պատրվակով, խաբեությամբ, չարաշահելով Ք.Մելիք-Օհանջանյանի վստահությունը. 19.11.2010թ. նրանից վերցրել է լիազորագիր, որի հիման վրա ավտոմեքենան գրավադրել է ք.Երևան Կողբացու 42 հասցեում գործող ՙՍեյվր՚ ՍՊԸ գրավատանը և ստացել 4.572.480 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո խուսափել է ամսեկան վճարումները կատարելուց: Հետագայում Ք.Մելիք-Օհանջանյանը հիշյալ գրավատանը վճարել է Ա.Հարությունյանի վերցրած 4.572.480 ՀՀ դրամ գրավի գումարը և վերցրել ավտոմեքենան: Արդյունքում Ա.Հարությունյանը չի վերադարձրել 2.772.480 ՀՀ դրամ գումար, որը խարդախությամբ հափշտակել է՚:
Այս արարքը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՙԴրանից բացի 2011թ. փետրվարի 5-ին Արմեն Էլմիրի Հարությունյանը չարաշահելով Գարաբեդ Անթրանեկի Աղբաբյանի վստահությունը, խաբեությամբ` վերջինիս պատկանող 7.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ԲՄՎ 316՚ մակնիշի 20 ՕԼ 297 Պ/Հ ավտոմեքենան գնելու նպատակով, վերցրել է այն` խոստանալով արժեքը վճարել մաս-մաս ամենամսյա վճարումների միջոցով: Սակայն ավտոմեքենան վերցնելով Արմեն Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է գումարի վճարումը, և արդյունքում որևէ գումար չի վճարել, չի վերադարձրել նաև ավտոմեքենան` դրանով իսկ խարդախությամբ հափշտակելով Գ.Աղբաբյանի 2.730.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ավտոմեքենան՚:
Այն որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՙԲացի այդ Արմեն Էլմիրի Հարությունյանը 2011 թվականի փետրվարի 6-ին Էրեբունի վարչական շրջանի տարածքում գտնվող ավտոշուկայում դիմել է իր Վազ 2107 մակնիշի ավտոմեքենան վաճառող Աշոտ Ռոմիկի Մկրտչյանին` ցանկություն հայտնելով գնել այն: Աշոտ Մկրտչյանը հայտնել է, որ ավտոմեքենան վաճառում է 6.500 ԱՄՆ դոլար գումարով և Արմեն Հարությունյանի առաջարկով համաձայնության են եկել գումարը մաս-մաս վճարելու պայմանի շուրջ, որի դիմաց կնքվել է պայմանագիր: Սակայն ավտոմեքենան վերցնելով Արմեն Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է գումարի վճարումը, և արդյունքում որևէ գումար չի վճարել, չի վերադարձրել նաև ավտոմեքենան` դրանով իսկ խարդախությամբ հափշտակելով Աշոտ Մկրտչյանի 2.366.000 ՀՀ դրամին համարժեք 6.500 ԱՄՆ դոլար արժողության ավտոմեքենան՚:
Այն որակվել է ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նախաքննության փուլում Արմեն Էլմիրի Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ տվել, որ ինքը երկար տարիներ է ճանաչել է Ռուբիկ Շահինյանին և վերջինիս հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2007 թվականին Ռուբիկ Շահինյանը եկել է իր մոտ Արսեն Աբրահամյանի հետ և խնդրել է, որ վերջինիս գումար տրամադրի: Սկզբնական շրջանում ինքը չի համաձայնվել, սակայն հետագայում համաձայնվել է և 2007 թվականին մաս-մաս Արսեն Աբրահամյանին տվել է 8.000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով: Դրանից հետո Ռուբիկ Շահինյանը իրենից խնդրել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, և այդ գումարը ինքը Ռուբիկ Շահինյանին տվել է նույն պայմաններով ինչ-որ Արսեն Աբրահամյանին` ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրուքով և այդ գումարների վերադարձման համար, որպես երաշխիք Արսեն Աբրահամյանին պատկանող տարածքը որպես երաշխիք առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվել է իր անվամբ, պայմանով, որ գումարները վերադարձնելուց հետ ինքը տարածքը անվանափոխություն է անելու Արսեն Աբրահամյանի անվամբ: 2011 թվականին Արսեն Աբրահամյանը և Ռուբիկ Շահինյանը ամբողջությամբ մարել են իրենից վերցրած մայր գումարը և տոկոսները, սակայն ինքը չի կարողացել վերադարձնել Արսեն Աբրահամյանի տարածքը, քանի որ ֆինանսական շուկայում ինքը ունեցել է պարտավորություններ և իրեն գումար էր անհրաժեշտ, ինքը Արսեն Աբրահամյանին պատկանող տարածքը գրավադրել է Վանիկ Զաքարյանի մոտ: Վանիկ Զաքարյանից գումարը վերցրել է Սեյրան Մելոյանը և տրամադրել է իրեն ամսեկան 3.5 տոկոս տոկոսադրույքով, որի դիմաց ինքը պարտաճանաչ կատարել է իր պարտավորությունները և վճարել է ամսեկան տոկոսագումարները Սեյրան Մելոյանին: Սակայն չկարողանալով մարել Վանիկ Զաքարյանից վերցրած գումարը, ինքը չի կարողացել տարածքը հանել գրավադրումից և առուվաճառքի պայմանագրով կրկին վերաձևակերպում անել Արսեն Աբրահամյանի անվամբ: Ինքը ընդունել է, որ վաշխառություն է կատարել, ստանալով բանկային տոկոսադրույքից բարձր տոկոսներ:
Անահիտ Սարգսյանի հետ ծանոթացել է վերջինիս եղբոր որդու Արտակ Սարգսյանի միջոցով: Վերջիններս իրենից գումար են խնդրել և քանի որ իր մոտ գումար չկար, այդ հարցով դիմել է Աշոտ Հակոբյանին, քանի որ ինքը Աշոտ Հակոբյանից նախկինում ևս գումար էր վերցրել ամսեկան տոկոսադրույքով: Որքանով ինքը հիշում է Աշոտ Հակոբյանը իրեն տվել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը ինքը պետք է տրամադրեր Անահիտ Սարգսյանին, սակայն քանի որ Աշոտ Հակոբյանը այդ գումարի դիմաց գրավ էր պահանջել Անահիտ Սարգսյանի Հ. Էմին հասցեում գտնվող տունը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվել է Աշոտ Հակոբյանի անվամբ: Այդ գումարը տրվել է Անահիտ Սարգսյանին ամսեկան 5 տոկոս տոկոսադրույքով, սակայն ինքը այդ գործարքից որևէ շահույթ չի ունեցել: Ամսեկան տոկոսադրույքները Անահիտ Սարգսյանը վճարել է իրեն, իսկ ինքն էլ ամբողջությամբ այդ գումարները տվել է Աշոտ Հակոբյանին: Դրանից հետո, քանի որ Անահիտ Սարգսյանը չէր կարողանում վճարել Աշոտ Հակոբյանի տոկոսները, վերջինս ցանկանում էր նրանց վտարել տնից, և քանի որ ինքն էր միջնորդ հանդիսացել, ինքը հայտնել է, որ բանկից պատրաստվում է վարկ վերցնել և առաջարկել է այդ տունը ևս գրավադնել բանկում և ստացված վարկից մարել Աշոտ Հակոբյանի պարտքը: Արտակ Սարգսյանն իրեն հայտնել է, որ եթե ինքը բանկում վարկը մարելու է 2 տոկոս տոկոսադրույքով, վերջինս իրեն կվճարի ամսեկան 3 տոկոս տոկոսադրույք: Իրենք համաձայնության են եկել վերջինիս հետ և պայմանավորվածության համաձայն գնացել են բանկ, որտեղ գրավադրել են Անահիտ Սարգսյանի տունը, և վարկը վերցնելուց հետո մարել է Աշոտ Հակոբյանի գումարը: Որոշ ժամանակ անց Անահիտ Սարգսյանը կրկին դիմել է իրեն գումար վերցնելու խնդրանքով, նույն պայմանով, սակայն այս անգամ պետք է գրավադրվեր Հ.Էմինի 103 տունը, որը կրկին պատկանել է Անահիտ Սարգսյանին: Ինքը կրկին դիմել է Աշոտ Հակոբյանին և նույն պայմաններով վերջինից վերցրել է 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար, որից 11.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Անահիտ Սարգսյանին, իսկ մնացած 14.000 ԱՄՆ դոլարը օգտագործել է գրավատան գործունեության մեջ: Այդ գումարի դիմաց կրկին գրավադրվել է Հ.Էմին 103 տունը, սակայն քանի որ Սեյրան Պապիկայնին ինքը գումար էր պարտք և տվյալ տունն արդեն իսկ առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպված է եղել Ս.Պապիկյանի անվամբ, և քանի որ գումարը կրկին տրամադրվելու էր Աշոտ Հակոբյանի կողմից, տվյալ տունը գրավադրվել է Հասմիկ Սերգոյանի անվամբ, որից հետո քանի որ Ա.Սարգսյանը չի վճարել գումարները, տվյալ տունը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվել է Հասմիկ Սերգոյանի անվամբ:
Վահե Այվազյանի հետ ծանոթացել է ՙԲՄՎ-735՚ մակնիշի ավտոմեքենան վաճառելու կապակցությամբ տված հայտարարության միջոցով: Ինքը Վ.Այվազյանին հանդիպել է ՙՀայաստան՚ տոնավաճառի մոտ, որտեղ Սեյրան Մելոյանի ներկայությամբ, նրա հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նշված 32.000 ԱՄՆ դոլար արժողության ավտոմեքենան տարաժամկետ վճարումներով ձեռք բերելու համար, ընդ որում 6.000 ԱՄՆ դոլարը պետք է Վ.Այվազյանին փոխանցեր տեղում, իսկ մնացածը վեց ամսվա ընթացքում պետք է մարեր: Այդ ամենի մասին միմյանց միջև կնքվել է առանց նոտարի վավերացման պայմանագիր: Նույն օրը իր և Վ.Այվազյանի միջև պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որպեսզի Վ.Այվազյանը իրեն լիազորագիր տա, սակայն վերջինս իրեն հայտնել է, որ ավտոմեքենայի իրավական սեփականատերը հանդիսանում է Քրիստինե Օհանջանյանը ու լիազորագիրը պետք է նա տա: Ինքը Վ.Այվազյանին վճարել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ խոստացված 1.000 ԱՄՆ դոլարը պարտավորվել է վճարել մի քանի օրվա ընթացքում: Միայն նոտարական գրասենյակում է, որ ինքն առաջին անգամ հանդիպել է Քրիստինե Օհանջանյանին ու նրանից ստացել է հիշյալ լիազորագիրը: Ունենալով լիազորագիր, ինքը ավտոմեքենան գրավադրել է ու ստացել 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Համաշխարհային ճգնաժամի հետ կապված ինքը չի կարողացել կատարել իր պարտականությունները: Այնուհետև մեկնել է Վրաստանի Հանրապետության սահման, որտեղ ունեցել է գործնական հանդիպումներ, ու դրանց ավարտից հետո, երբ վերադարձել է ՀՀ, գրավատնից տեղեկացել է, որ Վ.Այվազյանը ավտոմեքենան հանել է գրավատնից: Դրանից հետո Վ.Այվազյանի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նրան վերադարձնել գրավատանը վերջինիս մուծած գումարը` 8.000 ԱՄՆ դոլարը:
Ինքը տարբեր հայտարարություններ է տվել այն բովանդակությամբ, որ իրեն տոկոսով գումար է անհրաժեշտ: Այդ հայտարարության հիման վրա իրեն է զանգահարել մի տղամարդ և ներկայացել Աշոտ Խաչատրյան անվամբ: 2009թ.-ի սկզբներին հանդիպելով նշված Ա.Խաչատրյանի հետ փորձել է պայմանավորվել գումար ստանալու համար Ձկան Խանութի մոտ տարածք գրավադրելու պայմանով, սակայն վերջինս տեսնելով իր կողմից առաջարկած տարածքը չի համաձայնվել և առաջարկել է իրեն գումար տրամադրել ամսեկան 5 տոկոս տոկոսադրույքով: Բանակցությունների ընթացքում իրենք համաձայնության են եկել վերջնական պայմանավորվելով ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով: Մի քանի օրվա ընթացքում Ա.Խաչատրյանից վերցնելով 25.420.000 ՀՀ դրամ գումար շուրջ 10 ամիս վճարել է 2640 ԱՄՆ դոլար գումար: 30.06.2010թ. Ա.Խաչատրյանին վերադարձրել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար որպես մայր գումարի մարում, իսկ 18.10.2010թ. վերադարձրել է 3.600.000 ՀՀ դրամ գումար ևս որպես մայր գումարի մարում: Դրանից հետո Ա.Խաչատրյանին է տվել 1900 ԱՄՆ դոլար գումար որպես 20.000 ԱՄՆ դոլարի համարժեքության գումար, այսինքն դոլարի և դրամի կուրսային տարբերության համար: Դրանից հետո երբ իր ֆինանսական դրությունը վատացել է այլևս չի կարողացել Ա.Խաչատրյանին գումարը մարել ինչպես տոկոսադրույքը այնպես էլ մայր գումարը: Ա.Խաչատրյանի տված 25.420.000 ՀՀ դրամի դիմաց փաստաթուղթ է ձևակերպել այն բովանդակությամբ, որ թվով 5 հատ ավտոմեքենա որպես գրավ է դրվել է վերջինիս մոտ, սակայն Ա.Խաչատրյանը այդ փաստաթուղթն իրեն է վերադարձրել, իսկ դրա դիմաց ինքն Ա.Խաչատրյանին ստացական է տվել այն մասին, որ վերջինիցս վերցրել է 25.420.000 ՀՀ դրամ գումար և պարտավորվում է այն վերադարձնել: Անուհետև չի կարողացել այդ գումարը վերադարձնել, քանի որ Համաշխարհային ճգնաժամի հետևանքով իր գործերը վատացել էին ֆինանսական շուկայում:
Բացի այդ ինքը երկար ժամանակ ճանաչել է Գարաբեդ Աղբաբյանին և վերջինիս հետ գտնվել է լավ հարաբերությունների մեջ: 2011 թվականին զանգահարել է Գարաբեդ Աղբաբյանին և հարցրել է թե ինչ ավտոմեքենա կարող է առաջարկել գնելու համար, իսկ վերջինս առաջարկել է իր ՙԲՄՎ 316՚ մակնիշի ավտոմեքենան 6500 ԱՄՆ դոլարով, սակայն տարաժամկետ վճարման դեպքում համաձայնվել է վաճառել 7500 ԱՄՆ դոլարով: Ինքը առաջարկել է կնքել տարաժամկետ վճարման պայմանագիր, որով ինքը պարտավորվել է յուրաքանչյուր ամիս վճարել 1000 ԱՄՆ դոլար գումար և մոտավորապես 8 ամսվա ընթացքում մարել այդ գումարը: Նոտարական գրասենյակում վավերացնելու կարիք չունենալով իրար հետ կնքել են պայմանագիր, ինչից հետո վերցրել է ավտոմեքենան և հեռացել:
Դրանից հետո` 2011թ. փետրվար ամսին ավտոշուկայում տեսնելով Աշոտ Մկրտչյանին պատկանող ՙՎազ 2107՚ մակնիշի ավտոմեքենան և նույնպես գնել է պայմանավորվածության հիման վրա, որ պետք է մաս-մաս վճարի 6500 ԱՄՆ դոլար գումար, որն էլ հանդիսանում է մեքենայի արժեքը: Նշված երկու ավտոմեքենաները ընդհանուր 4000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց գրավադրել է Թորգոմ Իսայանի մոտ, որը նշված գումարն իրեն է տվել ամսեկան 8 տոկոս տոկոսադրույքով, որի առաջին մարումը` 360 ԱՄՆ դոլար, կատարել է, ինչի դիմաց գրվել է ստացական մեկ օրինակից, որն էլ գտնվել է Թ.Իսայանի մոտ: Իր ֆինանսական դրությունը վատանալու պատճառով ինքը այլևս չի կարողացել վճարել Թ.Իսայանի տոկոսագումարները, ինչպես նաև Ա.Մկրտչյանի, Գ.Աղբաբյանի գումարները, իսկ Թ.Իսայանը չի վերադարձրել վերը նշված երկու ավտոմեքենաները:
Բացի այդ ինքը ծանոթացել է Աննա Հարությունյանի հետ վերջինիս որդու միջոցով, տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանը ցանկանում է վաճառել իր` Վրացական փողոցի 7-րդ շենքի 34 բնակարանը 80.000 ԱՄՆ դոլարով: Այդ տունը տեսնելուց հետո համձայնվել է այն գնել, սակայն պայմանավորվածության են եկել բնակարանի գումարը մաս-մաս վճարելու մասին: Ըստ պայմանավորվածության, ինքն այդ գումարից, վաճառքից հետո` 2-3 օրվա ընթացքում պետք է վճարեր 20.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ դրանից հետո 3 ամիսը մեկ պետք է վճարեր 10.000 ԱՄՆ դոլար մինչև գումարի մարումը, սակայն նշել է, որ բնակարանը պետք է վաճառք արվի ոչ թե իր այլ Էմիլ Գյուրջյանի անվամբ: Բնակարանի առուվաճառքը կատարելուց հետո Աննա Հարությունյանին տվել է 5000 ԱՄՆ դոլար գումար և խոստացել մնացած 15.000 դոլարը տալ մի քանի օրվա ընթացքում, սակայն գումարի փոխարեն Ա.Հարությունյանին է հանձնել ՙՄերսեդես-բենս՚ մակնիշի ավտոմեքենա, որի արժողությունը իր հաշվարկով եղել է 15.000 ԱՄՆ դոլար: Մի քանի օր անց երբ Ա.Հարությունյանի որդին փորձել է վաճառել նշված ավտոմեքենան պարզվել է, որ այն այլ անձի անվամբ է և այդ մասին հայտնել են իրեն, և քանի որ ավոմեքենայի տերը պահանջել է վերադարձնել ավտոմեքենան, ինքը Ա.Հարությունյանին խնդրել է ավտոմեքենան վերադարձնել սեփականատիրոջը, իսկ իրենց գումարը նշել է, որ կհանձնի իրենց, սակայն երկար ժամանակ անց կարողացել է Ա.Հարությունյանին տալ ընդամենը 2000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո ֆինանսական դրության վատացման պատճառով չի կարողացել վճարել մնացած գումարները և չի կարողացել կատարել իր պարտավորվածությունները:
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արմեն Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն, նշելով, որ վաշխառությունների մեղադրանքով իրեն մեղավոր է ճանաչում, բացառությամբ, որ վաշխառությունը կատարել է որպես արհեստ: Նշեց նաև, որ Անահիտ Սարգսյանի վաշխառության դրվագով նորից իրեն մեղավոր չի ճանաչում:
Խարդախությունների դրվագներով իրեն մեղավոր չճանաչեց` նշելով, որ իր և տուժողների հարաբերությունները եղել են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ինքը հափշտակություն խարդախության եղանակով չի կատարել և պարտավորվում է գումարները ետ վերադարձնել: Նաև նշեց, որ իրեն շատ մարդիկ գումարներ են պարտք:
Վերլուծելով ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, այդպիսին համադրելով գործով հավաքված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի պատճառաբանությունները հիմնավորված չեն և առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Աշոտ Ռոմիկի Մկրտչյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ շուրջ մեկուկես տարի առաջ իր ընկերը Սեյրանը վաճառել է իրեն պատկանող Վազ 21074 մակնիշի 17 սս 044 պետհամարանիշի ավտոմեքենան 6000 ԱՄՆ դոլար գումարով, և ինքն էլ գնել է այդ ավտոմեքենան, որը 2009 թվականի արտադրության էր: 2011 թվականի սկզբներին, քանի որ ունեցել է գումարային խնդիրներ որոշել է վաճառել վերը նշված ավտոմեքնան և 2011 թվականի փետրվարի 6-ին իր ավտոմեքենան տարել է Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանում գտնվող ավտոշուկան` այն վաճառելու նպատակով: Ավտոշուկայում իրեն է մոտեցել Արմեն անունով մի անձնավորություն, վերջինս զննել է ավտոմեքենան և ցանկություն է հայտնել գնել այն: Մեքենայի վաճառքի գինը եղել է 6.500 ԱՄՆ դոլար գումար և Արմենը համաձայնվել է իր առաջարկած գնին, սակայն Արմեն Հարությունյանը առաջարկել է, որ մեքենայի դիմաց 6.500 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը պարտավորվում է վճարել փուլերով` մաս-մաս` 3 ամսվա ընթացքում: Քանի որ ինքը վարկ պետք է մարեր Արդշին Ինվեստ բանկում, իրեն ավելի ձեռնտու էր Արմեն Հարությունյանի առաջարկած պայմանը, որին ինքը համաձայնվել է, որից հետո գնացել են Արմեն Հարությունյանի բնակարանը, որտեղ Արմեն Հարությունյանը իր ընտանիքի անդամների ներկայությամբ գրել է պարտավորագիրը իր կողմից առաջարկած բովանդակությամբ, որից հետո ավտոմեքենան հանձնվել է Արմեն Հարությունյանին և ինքը հեռացել են նրա բնակարանից: Երբ մեկ ամիս անց Արմեն Հարությունյանը չի տվել մեքենայի համար նախատեսված 2000 ԱՄՆ դոլարը, ինքը Արմեն Հարությունյանից պահանջել է գումարը, սակայն Արմեն Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններ էր բերում հայտնելով, որ գումար ունի ստանալու և այն ստանալուց հետո կվճարի իր գումարը: Այնուհետև Արմեն Հարությունյանը իրեն հայտնել է, որ ավտոմեքենան գրավադրել է Թորգոմ Իսայանի մոտ: Ինքը և Արմեն Հարությունյանը միասին գնացել են Թորգոմ Իսայանի մոտ և վերջինս հայտնել է, որ ավտոմեքենան գտնվում է իր մոտ և Արմեն Հարությունյանի կողմից իրեն պարտք գումարը վերադարձնելու դեպքում ինքը կվերադարձնի ավտոմեքենան: Այնուհետև մի քանի օր անց ինքը զանգահարել է Թորգոմ Իսայանին և հայտնել է, որ պատրաստ է Արմեն Հարությունյանի փոխարեն վճարել գումարը, միայն թե ետ վերադարձնի իր ավտոմեքենան, սակայն Թորգոմ Իսայանը իրեն հայտնել է, որ տվյալ ավտոմեքենան վերադարձրել է Արմեն Հարությունյանին, որից հետո ինքը Թորգոմ Իսայանի և Արմեն Հարությունյանի հետ որևէ կապ և առնչություն չի ունեցել և չի կարողացել այլևս կապ հաստատել վերջիններիս հետ: Արմեն Հարությունյանը խաբեությամբ և չարաշահելով իր վստահությունը տիրացել է իր ավտոմեքենային և այդ ավտոմեքենայի գումարին և այլևս որևէ գումար չի վճարել իրեն և ավտոմեքենան նույնպես չի վերադարձրել, որով իրեն պատճառել է խոշոր չափի գույքային վնաս:
Տուժող Աշոտ Մկրտչյանը դատարանում տվեց նույնաբովանդակ ցուցմունք, նշելով, որ ամբաստանյալից պահանջում է կամ ավտոմեքենան կամ ավտոմեքենայի արժեքը` 6.300 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ:
Գարաբեդ Անթրանիկի Աղբաբյանի նախաքննական ցուցմունքով, այն մասին, որ 2011 թվականի փետրվարի սկզբներին իրեն է զանգահարել Արմեն Հարությունյանը և հարցրել է իր ավտոմեքենան վաճառում է, թե ոչ, ինքն էլ պատասխանել է, որ եթե իր ավտոմեքենային նորմալ գին վճարեն, ինքը կվաճառի այն: Ա.Հարությունյանի խնդրանքով ինքը գնացել է վերջինիս տուն ավտոմեքենայի վաճառքի մասին զրուցելու համար: Ա.Հարությունյանի բնակարանում վերջինս հարցրել է, թե ինչքանով է վաճառում ավտոմեքենան, և ինքը պատասխանել է, որ իր ՙԲՄՎ 316՚ մակնիշի 1994 թվականի արտադրության 20 ՕԼ 297 պետհանարանիշի ավտոմեքենան վաճառում է 6.500 ԱՄՆ դոլար գումարով, իսկ Ա.Հարությունյանը առաջարկել է ավտոմեքենայի համար վճարել 7.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն պայմանով, որ գումարը ամբողջությամբ չի վճարելու, այլ վճարելու է մաս-մաս ամսեկան 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով: Ինքը համաձայնվել է Ա.Հարությունյանի առաջարկին, որից հետո վերջինս հայտնել է, որ պետք է գնան և ավտոմեքենան ձևակերպեն Ա.Հարությունյանի անունով, ինքը հայտնել է, որ համաձայն չի և ավտոմեքենան կտա Ա.Հարությունյանին այն ժամանակ, երբ որ նոտարական գրասենյակում կնքվի տարաժամկետ վճարման պայմանագիր: Հաջորդ օրը Ա.Հարությունյանը գնացել է իր աշխատավայր, որտեղից գնացել են նոտարական գրասենյակ, սակայն նոտարը հրաժարվել է նման պայմանագիրը կնքելուց և ասել է, որ իրենք իրար միջև կարող են կնքել այդ պայմանագիրը, որը ունենալու է իրավական ուժ: Վերադառնալով աշխատավայր Արմեն Հարությունյանը իր ձեռքով գրել է համապատասխան պայմանագիրը, և ասել է, որ պայմանագրի մեջ նշվել է, թե ամսեկան ինչքան պետք է վճարվի իրեն: Պայմանավորվածության համաձայն ավտոմեքենայի գումարը ամբողջությամբ մարելուց հետո միայն այն պետք է ձևակերպվեր Ա.Հարությունյանի անվամբ: Դրանից հետո ավտոմեքենան տեխնիկական անձնագրով հանձնել է Արմեն Հարությունյանին: Մոտ 20 օր անց իր աշխատավայր են եկել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի անունը Թորգոմ Իսայան էր: Թ.Իսայանը իրեն հայտնել է, որ 4400 ԱՄՆ դոլար գումարով իր ավտոմեքենան գնել է և եկել է որպեսզի վերագրանցման հարցերը լուծի: Ինքը վերջիններիս հայտնել է, որ մեքենայի ամբողջ արժեքը Ա.Հարությունյանը ամբողջությամբ չի վճարել և մինչև վերջինիցս չստանա 7500 ԱՄՆ դոլարը վերագրանցում չի կատարելու: Նույն օրը վերը նշված անձանց հետ գնացել է Ա.Հարույթունյանի բնակարան, սակայն նա տանը չի գտնվել և այդ օրվանից հետո ինքը այլևս այդ անձանց, ինչպես նաև Ա.Հարությունյանին չի տեսել և Արմեն Հարությունյանը խարդախությամբ տիրացել է 7500 ԱՄՆ դոլար արժողության ավտոմեքենային՚:
Տուժողը դատարանում տվեց նույնաբովանդակ ցուցմունք և պահանջեց ամբաստանյալից գանձել 7500 ԱՄՆ դոլար:
Վկա Արմանակ Մանուկի Բրոդյանի նախաքննական ցուցմունքով, այն մասին, որ Գարաբեդ Աղբաբյանին պատկանող ՙԲՄՎ՚ մակնիշի ավտոմեքենան ինքն է վաճառել վերջինիս, սակայն անվանափոխություն չեն արել: 2011 թվականի փետրվարի 5-ին Գարաբեդ Աղբաբյանը զանգահարել է իրեն և կանչել է աշխատավայր` ասելով, որ ինքը ավտոմեքենան վաճառում է և պետք է պայմանագիր ստորագրվի: Աշխատավայր հասնելով պարզ դարձավ, որ Գ.Աղբաբյանը ավտոմեքենան վաճառել է Արմեն Հարությունյանին, որին ինքը ճանաչել է, որպես ավտոտեխսպասարկման հաճախորդի: Գարաբեդը Աղբաբյանը հայտնել է, որ ավտոմեքենան վաճառվելու է 7500 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն այդ գումարը Արմեն Հարությունյանը պետք է վճարեր մաս-մաս: Աշխատասենյակում Արմեն Հարությունյանը գրել է պարտավորագիր, որով պարտավորվել է մաս-մաս վճարել Գ.Աղբաբյանի գումարները: Սակայն որոշ ժամանակ անց Գ.Աղբաբյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել է, որ Ա.Հարությունյանը դեռևս իրեն որևէ գումար չի տվել և ինքը չի կարողանում վերջինիս գտնել, և հայտնել է, որ ցանկանում է գնալ ոստիկանություն և հայտնել դեպքի մասին և քանի որ ավտոմեքենան եղել է իր անվամբ ինքը նույնպես Գ.Աղբաբյանի հետ միասին գնացել է ոստիկանություն:
Վկան դատարանում պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Վկա Թորգոմ Սարգսի Իսայանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել հայտնելով, որ ինքը 2009 թվականի փետրվար ամսին Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին տվել է 4000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտքով, առանց որևէ տոկոսադրույքի: Այդ գումարը տրվել է Արմեն Հարությունյանին մինչև մեկ ամիս ժամկետով: Մեկ ամիս անց, երբ Արմեն Հարությունյանը չի վերադարձրել իր գումարը, ինքը սկսել է վերջինիցս պահանջել այդ գումար և քանի որ Արմեն Հարությունյանը չի կարողացել այն վերադարձնել ինքը, որպես գումարի վերադարձման երաշխիք պահանջել է այդ գումարի դիմաց գրավ, որից հետո Արմեն Հարությունյանը իր մոտ է բերել ԲՄՎ մակնիշի ավտոմեքենա, որը եղել է 1995 թվականի արտադրության և ինքը հայտնել է, որ այդ ավտոմեքենայի արժեքը շատ ցածր է իր տված գումարի արժեքից և մի քանի ժամ անց Արմեն Հարությունյանը իր մոտ է բերել մեկ այլ ավտոմեքենա` Վազ 2107 մակնիշի, որ եղել է 2009 թվականի արտադրության: Այնուհետև քանի որ Արմեն Հարությունյանը շարունակել է չվերադարձնել իր գումարը, ինքը հանդիպել է մեքենաների փաստացի սեփականատերերին, սակայն քանի որ Արմեն Հարությունյանը վերադարձրել է իր 4000 ԱՄՆ դոլար գումարը, ինքը նույն օրը Արա Լևոնի Ադամյանի և Լեոնարդ Արթուրի Աբաջյանի ներկայությամբ ավտոմեքենայի բանալիները տվել է Արմեն Հարությունյանին, որից հետո այլևս ոչ Արմեն Հարությունյանին և ոչ էլ մեքենաների իրական սեփականատերերին չի տեսել:
Վկան համանման ցուցմունք տվեց նաև դատական նիստի ժամանակ:
Նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել Արա Լևոնի Ադամյանը և Լեոնարդ Արթուրի Աբաջյանը հայտնելով, որ իրենք կանգնած են եղել Թորգոմ Սարգսի Իսայանի հետ, և իրենց է մոտեցել Արմեն Հարությունյանը: Թ.Իսայանը և Ա.Հարությունյանը մի քիչ հեռվացել են իրենցից, սակայն իրենք նկատել են, թե ինչպես է Արմեն Հարությունյանը Թ. Իսայանին գումար տրամադրում, իսկ Թ.Իսայանն էլ իր հերթին Ա.Հարությունյանին է տվել ավտոմեքենաների բանալիներ, որից հետո իրարից բաժանվել են: Թորգոմ Իսայանը մոտենալով իրենց հայտնել է, որ Արմեն Հարությունյանը վերադարձրեց իրեն պարտք եղած 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և ինքն էլ իր հերթին վերադարձրել է ավտոմեքենաների բանալիները:
Վկա Լեոնարդ Աբաջյանը դատաքննության ժամանակ տվեց համանման ցուցմունք: Նշելով, որ Թորգոմն ինձ ասաց, որ փողը տվեց, ես էլ տվեցի բանալիները: ՙԵս տեսել եմ ինչ-որ բան փոխանցեց՚:
Տուժող Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանը իր նախաքննական ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը Արմեն Հարույթյունյանին ճանաչել է 2010 թվականից, վերջինիս հետ ծանոթացել է ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթի հայտարարությամբ: Իրեն հետաքրքրել է վերջինիս հայտարարությունը և զանգահարելով Արմեն Հարությունյանին հանդիպել է նրա հետ գրավատան մոտ: Արմեն Հարությունյանը իրեն առաջարկել է բնակարան ՙՁկան խանութի՚ մոտակայքում, սակայն ինքը չի համաձայնվել Արմեն Հարությունյանի առաջարկին և մի քանի օր անց Արմեն Հարությունյանը կրկին զանգահարել է իրեն և առաջարկել է հանդիպել և զրուցել մեկ այլ առաջարկի վերաբերյալ: Արմեն Հարությունյանը իրեն փոխշահավետ առաջարկ է արել հայտնելով, որ մարդիկ իր գրավատնից ցանկանում են գումար վերցնել, որի դիմաց գրավադնում են շարժական կամ անշարժ գույք և առաջարկել է, որ իրեն գումար տրամադրի և ինքը դրա փոխարեն շատ հարմար և էժան գնով բնակարան կամ ավտոմեքնա կգտնի: Ինքը շահույթ ստանալու ակնկալիքով համաձայնվել է Արմեն Հարությունյանի առաջարկին: 2010 թվականի հունվար ամսին Արմեն Հարությունյանը առաջին անգամ ՙՊարտեզ՚ խանութի մոտ իրեն ցույց է տվել Մերսեդես Տ կլասի ավտոմեքենա և այդ մեքենայի դիմաց իրենից պահանջել է 5.000.000 ՀՀ դրամ գումար և այդպես Արմեն Հարությունյանը 2010 թվականի հունվար ամսվա ընթացքում իրեն առաջարկել է հինգ ավտոմեքենա, որոնց համար խարդախությամբ իրենից վերցրել է 25.420.000 ՀՀ դրամ գումար, այդ գումարի դիմաց Արմեն Հարությունյանը պետք է տարածք գտներ, որպեսզի ինքը գներ այդ տարածքը: Այդ գումարի դիմաց Արմեն Հարությունյանը փաստաթուղթ է ստեղծել այն մասին, որ այդ ավտոմեքենաները գրավադրված են իր մոտ, սակայն տեսնելով, որ Արմեն Հարությունյանը իր համար տարածք չի գտնում, ինքը վերջինից սկսել է պահանջել իր գումարը և վերադարձրել է Ա.Հարությունյանի կողմից գրված փաստաթղթերը և պահանջել է ստացական, որը գրվել է 2010 թվականի հունվարի 30-ին: 2010 թվականի հունվար ամսին ինքը հանդիպել է Արմեն Հարությունյանին և հայտնել է, որ վերջինս իրեն վերադարձնի կամ գումարները կամ իրեն բնակարան տրամադրի, սակայն Ա.Հարությունյանը խաբեությամբ տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է` ասելով որ անշարժ գույքի դիմաց տված գումարները ժամանակին չեն կարողանում վերադարձնել և խնդրել է սպասել մինչև մայիս ամիսը: Այնուհետև Արմեն Հարությունյանը 30.06.10թ. իրեն վերադարձրել է 20.000 ԱՄն դոլարին համարժեք 7.200.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ 18.10.2010 թվականին վերադարձրել է 10.800.000 ՀՀ դրամ գումար` պարտք մնալով 14.600.000 ՀՀ դրամ գումար, որը վերջինս խարդախությամբ հափշտակել է և չի վերադարձրել:
Տուժող Աննա Մարտիրոսի Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքով, այն մասին, որ ինքը Երևան քաղաքի Վրացական 7 շենքում ուներ բնակարան, որը ցանկանում էր վաճառել: 2010 թվականի սկզբներին իրենց բնակարան է եկել իր կրտսեր որդու` Լևոն Իսրայելյանի ծանոթը` Արմեն Էլմիրի Հարույթունյանը, որին իր որդին ճանաչել է շուրջ հինգ տարի: Արմեն Հարությունյանը ցանկություն է հայտնել գնել բնակարանը և ինքը հայտնել է, որ բնակարանը իրեն է պատկանում և այն վաճառում է 80.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 28.800.000 ՀՀ դրամ գումարով: Արմեն Հարությունյանը տեսնելով բնակարանը հավանել է այն, սակայն հայտնել է, որ բնակարանի գումարը ամբողջությամբ չի կարող վճարել, այլ կարող է վճարել միայն 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մնացած 60.000 ԱՄՆ դոլար գումարը պետք է վճարի վեց ամիսը մեկ` 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով: Հավատալով Արմեն Հարությունյանի վստահություն ներշնչող խոսքերին, առավել ևս, երբ Արմեն Հարությունյաը հայտնել է, որ մնացած 60.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով նոտարական վավերացմամբ պայմանագիր կկնքեն, իր մոտ վստահությունը ավելի է մեծացել: 2010 թվականի հոկտեմբերի 14-ին իր որդու` Լևոն Իսրայելյանի և Արմեն Հարությունյանի հետ գնացել են Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակ, որտեղ Արմեն Հարությունյանի հետ կնքել է փոխառության պայմանագիր, որի մեջ նշվել է, որ ինքը Արմեն Հարությունյանին փոխառության կարգով առանց տոկոսադրույքի տվել է 21.600.000 ՀՀ դրամ գումար մինչև 2012 թվականի ապրիլի 14-ը: Փոխառության պայմանագիրը կնքելուց հետո Արմեն Հարությունյանը հայտնել է, որ ցանկանում է բնակարանը միանգամից գրանցել Էմիլ Գյուրջյանի մոտ` հայտնելով, որ բնակարանը գրավադրելու է նրա մոտ և վերջինիցս պետք է վերցնի 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը Արմեն Հարությունյանին հայտնել է, որ իրեն ոչինչ չի հետաքրքրում, թե բնակարանը ում անունով պետք է գրանցվի կարևորը, որ Ա.Հարությունյանը վճարի իր բնակարանի ամբողջ գումարը: Նույն օր Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում Էմիլ Գյուրջյանի հետ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր և բնակարանը գրանցել է վերջինիս անվամբ: Նույն օրը երեկոյան Ա.Հարությունյանը եկել է իրենց տուն, սակայն պայմանավորվածության համաձայն պետք է վճարեր 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն նա վճարել է 5000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 1.800.000 ՀՀ դրամ գումար և հայտնել է, որ մնացած 15.000 դոլար գումարը կվճարի 2 օրից: Արմեն Հարությունյանը պատճառաբանել է, որ ինքը բնակարանը գրավադրել է, սակայն դեռ գումարը չի ստացել և երկու օրից ստանալուց հետո ինքը կվճարի մնացած գումարը: Այդ օրվանից մոտ մեկուկես ամիս անց Արմեն Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններով և խաբելով ձգձգել է գումարի վճարումը, որից հետո առաջարկել է իր որդուն տալ 2001 թվականի արտադրության Մերսեդես մակնիշի Ե կլասի ավտոմեքենա, այն պայմանով, որ Լ.Իսրայելյանը կվաճառի նշված ավտոմեքենան և վաճառքից ստացված գումարը կվերցնի իրեն: Մի քանի օր անց Լ.Իսրայելյանը մեքենայի համար գնորդ է գտել, սակայն երբ ցանկացել է վաճառել այն, պարզվել է, որ ավտոմեքենան Արմեն Հարությունյանի անունով գրանցված չի, բացի այդ գտնվում է արգելանքի տակ: Նույն օրը Լ.Իսրայելյանը գտել է մեքենայի իրական տիրոջը անվանափոխության հարցրեը լուծելու համար և վերջինս հրաժարվել է այն անվանափոխել, պատճառաբանելով, որ Ա.Հարությունյանը իրեն պարտք է 11.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Լ.Իսրայելյանը Արմենի համաձայնությամբ մեքենան վաճառել է 13.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, որից 11.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձրել է մեքենայի իրական սեփականատիրոջը, իսկ մնացած գումարը վերցրել է իրեն, որպես Արմեն Հարությունյանի պարտք եղած գումարի մարում: Դրանից հետո Արմեն Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել և խուսափել է գումարը վճարելուց, իսկ 2011 թվականի ապրիլ ամսից իրենք այլևս չեն կարողացել կապ հաստատել Արմեն Հարությունյանի հետ: Այսպիսով Արմեն Հարությունյանը խարդախությամբ և իր վստահությունը չարաշահելով իրեն չի վճարել բնակարանի պարտք մնացած 73.000 ԱՄՆ դոլար գումարը պատճառելով իրեն 26.280.000 ՀՀ դրամ գումար գույքային վնաս:
Տուժող Ա.Հարությունյանը դատարանում տվեց համանման ցուցմունք, պահանջելով կամ բնակարանը, կամ էլ 73.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել Էմիլ Ալեքսանդրի Գյուրջյանը և Դավիթ Ալեքսանդրի Գյուրջյանը հայտնելով, որ 2010 թվականի օգոստոս ամսին ինքը ցանկացել է բնակարան գնել Երևան քաղաքում, որի համար տարբեր հայտարարություններով գնացել և նայել է տարբեր բնակարաններ: 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին կարդալով հայտարարություն բնակարանի վաճառքի մասին, զանգահարել է նշված հեռախոսահամարով և հեռախոսին պատասխանել է Արմեն անունով մի անձնավորություն, որը հետագայում պարզվեց, որ Արմեն Հարությունյանն է: Վերջինիս հետ պայմանավորվել է բնակարանը տեսնելու և պայմանավորված օրը Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի վրա հանդիպել է Արմեն Հարությունյանի հետ, որտեղ իրենքը գնացել են միասին, իսկ Արմեն Հարությունյանը եղել է միայնակ: Արմեն Հարությունյանի ուղեկցությամբ իրենք գնացել են Վրացական 7 շենքի 34 բնակարանը, որտեղ Արմեն Հարությունյանը հայտնել է, որ բնակարանը նայելուց և հավանելուց հետո իրենք գինը կպայմանավորվեն: Բնակարանը տեսնելուց հետո Արմեն Հարությունյանը իրենց ցույց է տվել բնակարանի սեփականաշնորհման վկայականը, իրենք վերջինիս հայտնել են, որ բնակարանը հավանել են և Արմեն Հարությունյանը իրենց հայտնել է, որ բնակարանի վերջնական արժեքն է 24.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Իրենք Արմեն Հարությունյանին հայտնել են, որ կան ևս մի քանի բնակարան, որոնք իրենք դեռևս պետք է նայեն, որից հետո որոշում կայացնեն և դուրս են եկել բնակարանից: Այնուհետև մի քանի բնակարան նայելուց հետո և հարմար գտնելով Արմեն Հարությունյանի առաջարկած բնակարանը, զանգահարել են նրան և հայտնել են, որ կրկին ցանկանում են տեսնել Վրացական 7 շենքի 34 բնակարանը: Կրկին գնացել են Վրացական 7 շենքի բնակարանը, որտեղ տանը ոչ ոք չկար և Արմեն Հարությունյանը բացելով բնակարանի դուռը իրենք մտել են ներս, կրկին նայել են բնակարանը և ցանկություն են հայտնել գնել այն: Արմեն Հարությունյանը իրենց հայտնել է, որ բնակարանը գրանցված է իր բարեկամի անվամբ և հայտնել է, որ կպայմանավորվի իր բարեկամի հետ, որի անվամբ գրանցված է բնակարանը և կգնան նոտրարական գրասենյակ առուվաճառքը ձևակերպելու համար: Նույն օրը կամ դրա հաջորդ օրը Արմեն Հարությունյանը զանգահարել է իրենց և հայտնել է, որ այդ կինը վատառողջ է և առուվաճառքի օրվա համար կզանգի և կպայմանավորվի լրացուցիչ: 2010 թվականի հոկտեմբերի 14-ին պայմանավորվածության համաձայն իրենք հանդիպել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում, որտեղ Արմեն Հարությունյանը եկել էր մի կնոջ հետ, որի անունը Աննա էր և մի երիտասարդի հետ: Ինքը Աննա Հարությունյանի հետ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո նոտարական գրասենյակից դուրս գալուց հետո, ինքը և Արմեն Հարությունյանը նստել են ավտոմեքենայի մեջ, որտեղ ինքը և Արմեն Հարությունյանը հաշվել են գումարը և ինքը 24.000.000 ՀՀ դրամ գումարը տվել է վերջինիս, որից հետո ինքը այլևս Ա.Հարությունյանի հետ որևէ շփում չի ունեցել: Իրենք որևէ խոսակցություն չեն ունեցել տվյալ կնոջ և երիտասարդի հետ, և եթե իրենք տեղյակ լինեին, որ Ա. Հարությունյանը բնակարանի հետ որևէ կապ չունի ապա չէին գնի այդ բնակարանը: 2011 թվականին կոնկրետ օրը չի հիշում 02 հաղորդաշարով տեսել է, որ Արմեն Հարությունյանը կալանավորվել է:
Վկաներ Դավիթ և Էմիլ Գյուրջյանները դատարանում տվեցին նույնաբովանդակ ցուցմունքներ:
Վկա Լևոն Միհրանի Իսրայելյանը ցուցմունք է տվել հայտնելով, որ շուրջ հինգ տարի է ճանաչել է Արմեն Հարությունյանին: Հինգ տարի առաջ, քանի որ ինքը ավտոպահեստամասերի խանութ ուներ և իրեն տոկոսով գումար էր հարկավոր, գինդ շաբաթաթերթում կարդացել է Արմեն Հարությունյանի հայտարությունը, զանգահարել է վերջինիս, և հանդիպել է նրա հետ: Նրանից վերցրել է գումար, սակայն քանի որ երկար ժամանակ է անցել չի կարողանում հիշել, թե ինչքան գումար է եղել, սակայն տվյալ գումարը վերցրել է 8 տոկոս տոկոսադրույքով, այնուհետև ժամանակի ընթացքում մարել է տոկոսները և մայր գումարը: 2010 թվականին իր մորը` Աննա Հարությունյանին պատկանող Վրացական 7 շենքի 34 բնակարանը ցանկացել են վաճառել և այդ կապակցությամբ Գինդ շաբաթաթերթում հայտարարություն են տվել: Բնակարանի վաճառքի արժեքն է եղել 80.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ ժամանակ ինքը ցանկացել է գնել ավտոմեքենա և ավտոշուկայում պատահաբար հանդիպել է Արմեն Հարությունյանին, որը ավտոմեքենա էր վաճառում: Ինքը Արմեն Հարությունյանին հայտնել է, որ բնակարան ունի և ցանկանում է այն վաճառել: Արմեն Հարությունյանը տեղեկանալով այդ մասին ցանկություն հայտնեց տեսնել բնակարանը և իրենք միասին գնացել են Երևան քաղաքի Վրացական 7 շենքի 34 բնակարանը: Արմեն Հարությունյանը հավանել է բնակարանը և ցանկություն է հայտնել գնելու բնակարանը: Հաջորդ օրը Արմեն Հարությունյանը եկել է իրենց բնակության հասցեն : Զրուցել են տան առուվաճառքի հետ կապված հարցերի շուրջ, սակայն Ա.Հարությունյանը հայտնել է, որ ինքը չի կարող 80.000 ԱՄՆ դոլար գումարը միանգամից վճարել, սակայն կարող է վճարել նախնական 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո մնացած 60.000 ԱՄՆ դոլար գումարը կվճարի յուրաքանչյուր վեց ամիսը մեկ 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ա.Հարությունյանը առաջարկել է կնքել առուվաճառքի պայմանագիր, իսկ մնացած 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով կնքել փոխառության պայմանագիր: Իրենք համաձայնվել են Արմեն Հարությունյանի առաջարկին և պայմանավորված օրը գնացել են նոտարական գրասենյակ, որտեղ իր մայրը` Աննա Հարությունյանը կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր Էմիլ Գյուրջյանի հետ, իսկ փոխառության պայմանագիրը կնքվել է Արմեն Հարությունյանի հետ: Մինչև նոտարական գրասենյակ գնալը Ա.Հարությունյանը իրենց արդեն տեղյակ էր պահել, որ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը պետք է ձևակերպվի Էմիլ Գյուրջյանի անվամբ, քանի որ ինքը բնակարանը գրավադրելու է վերջինիս մոտ և նրանից ստանալու է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Իրենք էլ համաձայնվել են, քանի որ իրենց համար էական նշանակություն չի ունեցել, թե բնակարանը ում անունով է ձևակերպվելու, կարևորը իրենց գումարը ստանան: Նոտարական գրասենյակում պայմանագիրը ստորագրելուց հետո նույն օրը երեկոյան Արմեն Հարությունյանը եկել է իրենց տուն և պայմանավորվածությունը խախտելով իրենց տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մնացած 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հայտնեց, որ կվճարի 2 օրվա ընթացքում: Ինքը Ա.Հարությունյանին հայտնել է, որ վերջինս պետք է վճարեր 20.000 դոլար գումար, կամ 6000 դոլար և Ե 430 մակնիշի ավտոմեքենա, այդ դեպքում ինչու է նա տալիս 5.000 դոլար գումար, Արմեն Հարությունյանը պատասխանել է, որ ինքը բնակարանը գրավադրել է, սակայն գումարը չի ստացել և գումարը ստանալուց հետո կկարողանա վճարել: Սակայն դրանից հետո տարբեր պատճառաբանություններով չէր վճարում բնակարանի գումարը և մեկուկես ամիս անց իրեն տվել է 2001 թվականի արտադրության Մերսեդես-Բենց մակնիշի Ե 430 դասի ավտոմեքենա, պայմանով, որ ինքը վաճառի այդ ավտոմեքենան և գումարը վերցնի իրեն: Մի քանի օր անց ինքը գնորդ է գտել, որպեսզի վաճառի ավտոմեքենան, սակայն առուվաճառքը կատարելու ժամանակ պարզվել է, որ ավտոմեքենայի սեփականատերը մեկ այլ անձնավորություն է և այն գտնվում է արգելանքի տակ: Նույն օրը ինքը գտել է ավտոմեքենայի իրական տիրոջը, անվանափոխության հետ կապված հարցերը լուծելու համար, սակայն վերջինս հրաժարվել է ավտոմեքենան անվանափոխել պատճառաբանելով, որ Արմեն Հարությունյանն իրեն պարտք է 11.000 ԱՄՆ դոլար գումար, քանի որ ինքը ավտոմեքենան վաճառել է Ա.Հարությունյանին, սակայն քանի որ Ա.Հարությունյանը ավտոմեքենայի գումարը ամբողջությամբ չի վճարել ինքը արգելանք է դրել ավտոմեքենայի վրա: Իրենք համաձայնության են եկել, որ ավտոմեքենան վաճառվի, որից 11.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձվի իրական սեփականատիրոջը, իսկ մնացած գումարը պետք է վերցնի ինքը: Ինքը գնորդ է գտել և վերը նշված ավտոմեքենան վաճառել է 13.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, որից 11.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է մեքենայի իրական սեփականատիրոջը, իսկ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերցրել է իրեն: Այնուհետև ինքը Ա.Հարությունյանին այլևս չի կարողացել գտնել և վերջինս իրեն որևէ գումար այլևս չի տվել և խարդախությամբ իրենից հափշտակել է 73.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Վկա Լ.Իսրայելյանը դատարանում հաստատեց իր նախաքննական ցուցմունքը:

Տուժող Քրիստինե Ռաֆիկի Մելիք-Օհանջանյանի նախաքննական ցուցմունքով, այն մասին, որ երեքից չորս տարի առաջ գնել է 2000 թվականի արտադրության ՙԲՄՎ 735՚ մակնիշի ավտոմեքենան: 2010 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ինքը ցանկացել է վաճառել ավտոմեքենան, որի համար հայտարարություն է տեղադրել ավտոմեքենայի վաճառքի վերաբերյալ: Քանի որ նշված ավտոմեքենայի ձևակերպումներով պետք է զբաղվեր իր քրոջ ամուսինը` Վահե Այվազյանը, ուստի կայքում տեղադրվել է ոչ թե իր, այլ Վահե Այվազյանի հեռախոսահամարը: Կայքում հայտարարություն տեղադրելուց մի քանի օր անց Վահե Այվազյանին զանգահարել է մի անձնավորություն և ցանկություն է հայտնել տեսնելու ավտոմեքենան: Քանի որ ինքը վստահել է Վ.Այվազյանին, ինքը պետք է որոշեր ավտոմեքենայի վաճառքի գինը: Հայտարարություն տալուց 10-ից 15 օր անց Վահե Այվազյանը իրեն տեղեկացրել է, որ ինքը հանդիպել է ոմն Արմեն Հարությունյանի և վերջինս ցանկություն է հայտնել գնել ավտոմեքենան 32.000 ԱՄՆ դոլար գումարով: Ինքը Վահե Այվազյանին հայտնել է, որ ինքը համաձայն է, վստահում է վերջինիս և կմասնակցի միայն փաստաթղթերը ստորագրելու ժամանակ: Դրանից հետո 2010 թվականի նոյեմբերի 1-ին Վահե Այվազյանը իրեն ներկայացրել է փոխառության պայմանագիր, և ինքը զարմացած հարցրել է, թե ինչու է գրվել փոխառության պայմանագիր այլ ոչ թե առուվաճառքի պայմանագիր: Վահե Այվազյանը բացատրել է, որ գնորդը խնդրել է գրել փոխառության պայմանագիր և ասել է, որ ըստ ժամանակացույցի 6 ամսվա ընթացքում կմարի ամբողջ գումարը: Ինքը Վահե Այվազյանին հայտնել է, որ գումարը հավաքի իր մոտ և ամբողջությամբ հավաքելուց հետո տրամադրի իրեն: 2010 թվականի նոյեմբերի 19-ին Արմեն Հարությունյանը Վ.Այվազյանին համոզել էր, որ իրեն լազորագիր տրամադրվի, որպեսզի ինքը կարողանա գնալ Վրաստանի Հանրապետություն և կարողանա գրավադնել ավտոմեքենան: Իրենք էլ վստահելով Արմեն Հարությունյանի կեղծ խոստումներին Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում վերջինիս տրամադրել են լիազորագիր` 6 ամսով: Լիազորագիրը տրամադրելուց հետո Արմեն Հարությունյանը իրենց վճարել է 1.800.000 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից 1.5 ամիս անց Վ.Այվազյանը հայտնել իրեն, որ արդեն բավականին ժամանակ է անցել, սակայն այդ անձնավորությունը դեռևս որևէ գումար չի տվել իրեն, և ինքը կասկածում է, որ իրենց խաբել է: 2010 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Վ.Այվազյանն իրեն հայտնել է, որ իր կարծիքով Արմեն Հարությունյանը խաբել է իրենց և անհրաժեշտ է լիազորագիրը առոչինչ ճանաչել: 2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Վ.Այվազյանը կարողացել էր պարզել, որ Արմեն Հարությունյանն իր ավտոմեքենան գրավադրել է Կողբացու 42 հասցեում գտնվող Սեյվր գրավատանը, որի դիմաց վերցրել է 4.572.480 ՀՀ դրամ գումար: Տեսնելով, որ Արմեն Հարությունյանը չի պատասխանում իր զանգերին և խուսափում է հանդիպումից, ինքը գրավատանը վճարել է 4.572.480 ՀՀ դրամ գումարը, և ավտոմեքենան հանել է գրավից: Ինքը վստահ է, որ Արմեն Հարությունյանը խարդախությամբ տիրացել է իր ավտոմեքենային և իրեն պատճառել 2.772.480 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս:
Դատարանում տուժողը հաստատեց նախաքննական ցուցմունքը և պահանջեց ամբաստանյալից գանձել 8000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ:
Վկա Վահե Ֆարմանի Այվազյանի նախաքննական ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին Քրիստինե Մելիք-Օհանջանյանն իրեն հայտնել է, որ ցանկանում է վաճառել վերջինիս պատկանող ՙԲՄՎ 735՚ մակնիշի ավտոմեքենան, ինտերնետային կայքում տեղադրել է հայտարարությունը և հեռախոսահամարը նշել է իր հեռախոսահամարը: Ինչպես նաև Ք. Մելիք-Օհանջանյանը հայտնել է, որ մեքենայի գինը և սակարկությունները որոշի ինքը: Հոկտեմբեր ամսվա վերջերին իր հեռախոսահամարին է զանգահարել Արմեն Հարությունյանը և ցանկություն է հայտնել ավտոմեքենան տեսնելու: Պայմանավորվածության համաձայն իրենք հանդիպել են Հայաստան Հանրախանութի մոտ: Արմեն Հարությունյանը այնտեղ է եկել Սեյրան Մելոյանի հետ և ավտոմեքենան նայելուց հետո նա հայտնել է, որ ցանկանում է այն գնել և ինքը Ա.Հարությունյանին հայտնել է, որ ավտոմեքնայի արժեքն է 32.000 ԱՄՆ դոլար գումար և դրանից այլևս ինքը չի իջնելու, իսկ Ա.Հարությունյանն էլ պատասխանել է իրեն, որ հաջորդ օրը կզանգահարի և վերջնական պայմանավորվածության կգան: Հաջորդ օրը ժամը 20.00-ի սահմաններում հանդիպել են Արաբկիր թաղապետարանի մոտ գտնվող ՙԱզնավուր՚ սրճարանում, որտեղ Արմեն Հարությունյանը հայտնել է, որ ինքը պատրարստ է գնել ավտոմեքենան 32.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն տարաժամկետ վճարումով` վեց ամսվա ընթացքում, միաժամանակ առաջարկել է կնքել փոխառության պայմանագիր, սակայն առանց նոտարական վավերացման: Ինքը բանավիճել է Արմեն Հարությունյանի հետ և պահանջել է գործարքը կնքել օրինական ճանապարհով և միայն նոտարական վավերացմամբ: Արմեն Հարությունյանը իրեն համոզել է, որ պայմանագիրը ձևակերպվի հետևյալ կերպ, իբր ինքը Ա.Հարությունյանին պարտքով տվել է 32.000 ԱՄՆ դոլար գումար, այլ ոչ թե ավտոմեքենան է վաճառել, այդ դեպքում կվճարի 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մնացած գումարը կվճարի վեց ամսվա ընթացքում: Ա.Հարությունյանը առաջարկել է նաև, որ ավտոմեքենան մնա իր մոտ վարելու և գրավադրելու պայմանով, սակայն առուվաճառք չկնքվի և անվանափոխություն չլինի մինչև ավտոմեքենայի ամբողջ գումարը չվճարի: Տվյալ օրը համաձայնության չգալով, իրենք բաժանվել են և ինքը Ա.Հարությունյանին հայտնել է, որ կմտածի այդ գործարքի շուրջ: Ա.Հարությունյանը զանգահարել է իրեն 2010 թվականի նոյեմբերի 1-ին, կրկին հանդիպել են միևնույն սրճարանում, որտեղ Ա.Հարությունյանը չարաշահելով իր վստահությունն իրեն համոզել է կնքել փոխառության պայմանագիր, պայմանագիրը վերջինս թողել է իր մոտ որպեսզի Ք.Մելիք-Օհանջանյանը ստորագրի, և իր համաձայնությամբ տարել է նաև ավտոմեքենան, խոստանալով, որ ինքը կգա և 10 օրից կվերցնի իր պայմանագրի օրինակը, միաժամանակ կվճարի նաև պայմանավորված 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և գումարը ստանալուց հետո ինքը Ա.Հարությունյանին պետք է տրամադրեր Ք.Մելիք-Օհանջանյանի կողմից տրված և նոտարով հաստատված լիազորագիր, որտեղ պետք է նշվեր միայն վարելու իրավունքը, սակայն մոտ 10 օր անց Ա.Հարությունյանը զանգահարել է, իրենք կրկին հանդիպել են և վերջինս իրեն համոզել է, որ լիազորագրի մեջ նշվի, որ թույլատրվում է գրավ դնել: Ինքը Քրիստինեի միջոցով Արմեն Հարությունյանին տվել է նոտարով հաստատված լիազորագիր, որի մեջ նշվել է, որ ավտոմեքենան կարող է գրավի առարկա դառնալ: Պայմանավորվածության համաձայն լիազորագիրը պետք է տրամադրվեր վեց ամսով, սակայն Արմեն Հարությունյանը լիազորագիրը ձևակերպել էր 3 տարով, որի պատճառով Քրիստինե Մելիք-Օհանջանյանը վիճաբանել է Արմեն Հարությունյանի հետ և լիազորագիրը փոխվել է 3 ամսով: Նույն օր երեկոյան ժամը 19.00-ի սահմաններում Արմեն Հարությունյանը հանդիպել է իր շենքի բակում, և տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար և հայտնել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը կտա առավոտյան: Սակայն հաջորդ օրը կրկին Ա.Հարությունյանը եկել է իրենց բակ և հայտնել է, որ 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը կտա երկու օրից և խնդրել է, որ իրեն տրվի նաև մեքենայի 4 պահեստային անվադողերը և պահեստային բանալիները: Երկու օր անց նա կրկին զանգահարել է իրեն և խնդրել է իրեն ներել գումարը ուշացնելու համար և խոստացել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը կտա ժամանակացույցով նախատեսված գումարին ավելացնելով: 2010 թվականի դեկտեմբերի 20-ին պայմանավորվածության համաձայն Արմեն Հարությունյանը պետք է վճարեր գումարը, սակայն նա տվյալ օրը չզանգեց: Անցնելով երկու երեք օր ինքը սկսել է որոնել Արմեն Հարությունյանին, սակայն չգտնելով վերջինիս ինքը զանգահարել և հանդիպել է Ա.Հարությունյանի ընկերոջ Սեյրան Մելոյանին, սակայն վերջինս նույնպես չգիտեր Արմեն Հարությունյանի գտնվելու վայրը, սակայն իրեն հաջողվել է գտնել վերջինիս կնոջ հեռախոսահամարը, զանգահարել և զրուցել է նրա հետ, հայտնել է, որ եթե Ա.Հարությունյանը չկապնվի իր հետ ինքը կդիմի ոստիկանություն, որից հետո Արմեն Հարությունյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել է, որ ինքը գտնվում է Կիրովականում շուտով կգա և գումարները ըստ ժամանակացույցի կվերադարձնի: Իր տարբեր հարցերից հետո Ա.Հարությունյանը խոստովանեց, որ ավտոմեքենան գտնվում է գրավատանը, սակայն մինչև վերջ նա չի հայտնել, թե որ գրավատանն է գտնվում: Ինքը դիմել է Ա.Հարությունյանի ընկերոջը` Ս.Մելոյանին, վերջինս խոստացել է իմանալ գտավատան հասցեն, և մի քանի օր անց նա հայտնել է, որ ավտոմեքենան գրավադրված է Սեյվր գրավատանը: Սեյրան Մելոյանը հայտնել է, որ ինքը կանխազգում է, որ Ա.Հարությունյանը ինչ-որ խնդիրների մեջ է և իրեն առաջարկել է, որ անձամբ վճարի գրավատան գումարը և ավտոմեքենան դուրս բերի գրավից, քանի որ Ա.Հարությունյանը չի կարողանալու կատարել իր պարտավորությունները: Ինքը հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեքենան շատ ավելի թանկ արժե քան գրավատան պարտքը, ուստի հայտնել է այդ մասին Ք.Մելիք-Օհանջանյանին և առոչինչ է ճանաչել Ա.Հարությունյանին տրված լիազորագիրը, որն էլ ներկայացրել են գրավատուն և վճարելով 4.572.480 ՀՀ դրամ ավտոմեքենան հանել է գրավատնից: Այնուհետև 2010 թվականի դեկտեմբերի 28-ից հետո ինքը Ա.Հարությունյանին տեսել է ընդհամենը մեկ անգամ, երբ նա գրել է պարտավորագիր 8.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով, սակայն այդ ընթացքում միայն վերադարձրել է մեքենայի պահեստային անվադողերը և բանալիները, իսկ գումարը ընդհանրապես չի վճարել և խարդախությամբ տիրացել է այդ գումարին:
Դատաքննության ժամանակ վկա Վ.Այվազյանը տվեց համանման ցուցմունք:
Տուժող Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի ցուցմունքը այն մասին, որ 2006 թվականին գումարային խնդիրներ ունենալով իր եղբոր որդու` Արտակ Սարգսյանի միջոցով ծանոթացել է Արմեն Հարությունյանի հետ, որը գրավի դիմաց տրամադրում էր գումարներ: Այդ ժամանակ ինքը Ա.Հարությունյանի մոտ գրավադրել է բնակարան վերցրել է 8.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը ժամանակին մարելուց հետո Ա.Հարությունյանը վերադարձրել է գրավադրած տունը: 2008 թվականին ինքը կրկին դրամական խնդիրներ է ունեցել, կրկին դիմել է Ա.Հարությունյանին, որը արդեն վստահելի անձնավորություն էր, և այդ անգամ Ա.Հարությունյանի մոտ գրավադրել է սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Հ.Էմին 103/1 տունը, որի դիմաց 2008 թվականի հուլիսի 24-ին Ա.Հարությունյանը իրեն տվել է 16.800 ԱՄՆ դոլար գումար ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրույքով, սակայն կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր և գումարի չափը նշվել է 22.000.000 ՀՀ դրամ: Մինչև 2009 թվականի օգոստոս ամիսը ինքը պարտաճանաչ կերպով կատարել է տոկոսների մարում ամսեկան 1680 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով: 24.08.2009 թվականին Արմեն Հարությունյանը իրենից պահանջել
է բոլոր ստացականները, որոնք գրվել են տոկոսները վճարելու ժամանակ և պատռել է դրանք և միասին գրվել է նոր ստացական` 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով, որի դիմաց ինքը պետք է վճարեր ամսեկան 1.000 Եվրոյի չափով տոկոսադրույք, իսկ ժամանակին չվճարելու դեպքում պետք է վճարեր ամսեկան 1400 Եվրոյի չափով տոկոսադրույք: Չկարողանալով ժամանակին վճարել տոկոսագումարները` Ա.Հարությունյանի մոտ ամսեկան 5 տոկոս տոկոսադրույքով վերցրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որի դիմաց գրավադրել է իրեն պատկանող Հ.Էմին 103 տունը: Ինչպես առաջին տունը, այնպես էլ երկրորդ տունը առուվաճառքի պայմանագրով գրացվել է մեկ այլ անձի անունով: Առաջին տունը գրանցվել է Աշոտ Հակոբյանի անվամբ, իսկ երկրորդ տունը Սեյրան Պապիկյանի անվամբ: Որոշ ժամանակ անց, երբ իրենք հանդիպել են նոտարական գրասենյակում որպես գնորդ հանդես եկած անձին, վերջինս իրենց հայտնել է, որ տունը 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարով Արմեն Հարությունյանը վաճառել է մեկ այլ անձի: Այդ ժամանակ ինքը հանդիպել է Ա.Հարությունյանին, վերջինս հայտնել է, որ պետք չէ անհանգստանալ և ինքը կարճ ժամանակում իրենց կվերադարձնի տունը, եթե իրենք վերադարձնեն 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Դրանից հետո ինքը տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանը իրեն պատկանող Հ.Էմին 103/1 տունը առանց իր իմանալու գրավադրել է Արցախ բանկում և դրանից հետո Ա.Հարությունյանը չի վերադարձրել իր բնակարանները, որով իրեն պատճառել է 26.000.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս:
Տուժող Անահիտ Սարգսյանը համանման ցուցմունք տվեց նաև դատաքննության ժամանակ և պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքները:
Վկա Հասմիկ Արմենակի Սերգոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը ճանաչել է Ա.Հարությունյանին, և վերջինիս հետ ծանոթացել է իր քրոջ ամուսնու` Աշոտ Հակոբյանի միջոցով: 2009 թվականի օգոստոս ամսին Աշոտ Հակոբյանը տեղեկանալով, որ իր մոտ գումար կա, իրեն հայտնել է, որ կա մի անձնավորություն, որին գումար է անհրաժեշտ և այդ գումարի դիմաց վերջինս գրավադնում է իր տունը: Քանի որ ինքը շատ է վստահել Աշոտ Հակոբյանին ինքը հետաքրքրվել է այդ առաջարկով: Պայմանավորված օրը ինքը և Աշոտ Հակոբյանը գնացել են Երիցյանների սուպերմարկետի մոտ, որտեղ ծանոթացել է Արմեն Հարությունյանի հետ: Արմեն Հարությունյանը իրենց ծանոթացրել է Սեյրան Պապիկյանի հետ և իրենք միասին գնացել են Հ.Էմին 103 տունը տեսնելու: Այնտեղ է գտնվել նաև մի կին, որին Ս.Պապիկյանը ծանոթացրել է, որպես նախկին սեփականատեր: Տնից դուրս գալուց հետո Արմեն Հարությունյանի ավտոմեքենայի մեջ իրենք պայմանավորվել են, որ Հ.Էմին 103 տունը գրավադրվում է իրենց մոտ, որի դիմաց ինքը Ս.Պապիկյանին է տրամադրում 13.000.000 ՀՀ դրամ գումար 3 ամսով` ամսեկան 2 տոկոս տոկոսադրույքով: Ս.Պապիկյանը հայտնել է, որ դեկտեմբեր ամսին ինքը կվերադարձնի ինչպես մայր գումարը այնպես էլ տոկոսները: 2009 թվականի սեպտեմբեր ամսին ինքը և Ս.Պապիկայնը կնքել են փոխառության պայմանագիր, որով Ս.Պապիկյանը իրենից վերցրել է 13.000.000 ՀՀ դրամ գումար և պարտավորվել է վերադարձնել մինչև 2009 թվականի դեկտեմբեր ամիսը: Դեկտեմբեր ամսին Ս.Պապիկյանը զանգահարել է և իրենք հանդիպել են և ինքը հայտնել է, որ իր գործերը լավ չեն և ինքը չի կարողանում վճարել տոկոսները և մայր գումարը, սակայն ինքը Ս.Պապիկյանին հայտնել է, որ իր տղային պատրաստվում է նշանել և իրեն գումար է անհրաժեշտ, որին Ս.Պապիկյանը պատասխանել է, որ կարող է տալ միայն 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մնացածը խոստացել է տոկոսների հետ միասին վճարել 2 ամիս անց: Երկու օր անց Ս.Պապիկյանը իրեն տվել է պայմանավորված 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարը: Մարտ ամսից ինքը սկսել է զանգահարել Ս.Պապիկյանին և սկսել է նրանից պահանջել գումարը, սակայն երբ հանդիպել է վերջինիս, նա հայտնել է, որ չի կարողանում գումարը վերադարձնել և առաջարկել է Հ.Էմին 103 տունը վաճառել իրեն: Այդ կապակցությամբ ապրիլի 3-ին նոտարական գրասենյակում իրենք կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր, որտեղ գումարի չափը նշվել է 12.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Ս.Պապիկյանը իրեն հայտնել է, որ տանը բնակվող կնոջը` Անահիտ Սարգսյանին, երբ ինքը պահանջի վերջինս դուրս կգա տնից: Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո, քանի որ Ա.Սարգսյանը կոտրել էր ոտքը, իրենք պայմանավորվել են, որ նա տնից պետք է դուրս գա վեց ամիս անց` հոկտեմբեր ամսին, որից հետո այդ տունը պետք է վաճառվեր, սակայն Ա.Սարգսյանը դուրս չէր գալիս բնակարանից, բացի այդ թույլ չէր տալիս որպեսզի անշարժ գույքի գործակալները մտնեին բնակարան: Հասկանալով, որ Ա.Սարգսյանը չի պատրաստվում ազատել տունը, ինքը դիմել է դատարան տունը ազատելու պահանջով:
Վկա Սեյրան Լյուդվիգի Պապիկյանի նախաքննական ցուցմունքներով, այն մասին, որ ինքը ճանաչել է Արմեն Հարությունյանին և վերջինիս հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2009 թվականի օգոստոս ամսին քանի որ իրեն բնակարան էր անհրաժեշտ և ինքը ցանկանում էր բնակարան գնել, Ա.Հարությունյանը իրեն առաջարկել է գնել Հ.Էմին 103 տունը 15.000.000 ՀՀ դրամ գումարով: Տունը նայելուց հետո Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակում Ա.Սարգսյանի հետ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր և պայմանավորվածություն է ձեռք բերել վերջինիս հետ, որ բնակարանը պետք է ազատվի 6 ամսից: Դրանից հետո, քանի որ Արմեն Հարությունյանը իրեն պարտք էր 79.000 ԱՄՆ դոլար գումար և չէր կարողանում պարտքերը վերադարձնել, իսկ իրեն էլ գումար էր անհրաժեշտ, Ա.Հարությունյանը հայտնել է, որ իր ծանոթներից մեկը ցանկանում է տոկոսով գումար տալ: Ինքը համաձայնվել է Արմեն Հարությունյանի առաջարկին, որից հետո հանդիպել և ծանոթացել է Հասմիկ Սերգոյնաի հետ, վերջինիս հետ պայմանավորվել են, որ ինքը գրավադրում է Հ.Էմին 103 տունը, որի դիմաց Հասմիկ Սերգոյանը իրեն տալու է 13.000.000 ՀՀ դրամ գումար ամսեկան 2 տոկոս տոկոսադրույքով` 3 ամիս ժամկետով: Դրանից հետո հոկտեմբեր ամսին իրենք հանդիպել են նոտարական գրասենյակում կնքել են փոխառության պայմանագիր, որից հետո ինքը Հ.Սերգոյանից վերցրել է 13.000.000 ՀՀ դրամ գումար և պարտավորվել է վերադարձնել երեք ամսից: Դեկտեմբեր ամսին ինքը զանգահարել է և հայտնել է, որ չի կարողանում գումարը և տոկոսները վերադարձնել, սակայն քանի որ Հ.Սերգոյնաին գումար էր հարկավոր, ինքը այդ գումարից 1.000.000 ՀՀ դրամը պահել էր և այդ գումարը վերադարձրել է Հ.Սերգոյանին և պայմանավորվել են, որ մնացած գումարը կտա 3 ամիս անց: Սակայն մարտ ամսին իրենք հանդիպել են և ինքը Հ.Սերգոյանին հայտնել է, որ չի կարողանում գումարը վերադարձնել, քանի որ գործերը վատ են և առաջարկել է բնակարանը վաճառել վերջինիս: Պայմանավորվածության համաձայն ինքը վերը նշված բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել է Հ.Սերգոյանի անվամբ, որի մեջ նշվել է, որ բնակարանը վաճառվում է 12.000.000 ՀՀ դրամ գումարով:
Վկան նշված ցուցմունքը հաստատեց նաև դատարանում:
Վկա Աշոտ Գարսևանի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008 թվականին ինքը ունեցել է գումար, որը ցանկացել է ներդնել որևէ բիզնեսի մեջ և Գինդ թերթում կարդալով հայտարարություն, որտեղ նշված էր, որ փնտրվում է գործընկեր բիզնեսի մեջ, ինքը զանգահարել է, հանդիպել և ծանոթացել է Արմեն Հարությունյանի հետ, վերջինս հայտնել է, որ զբաղվում է գրավատան և անշարժ գույքի գործակալության գործունեությունով և իրեն առաջարկել է գումար ներդնել այդ գործունեության մեջ և ստանալ շահույթ: Ինքը Արմեն Հարությունյանին հայտնել է, որ կարող է տրամադրել ընդհամենը 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որին վերջինս համաձայնվել է: Իր հարցին, թե որն է լինելու գումարի վերադարձման երաշխիք, Արմեն Հարությունյանը պատասխանել է, որ իր ծանոթներից մեկը պատրաստ է այդ գումարի դիմաց գույք գրավադնել, ինչպես նաև համաձայնության են եկել, որ Արմեն Հարությունյանը իրեն ամսեկան տրամադրելու է իր ստացած շահույթից 200.000-300.000 ՀՀ դրամ գումար: Իրենք համաձայնության են եկել և գնացել են գրավադրվող գույքը տեսնելու, որը գտնվում էր Հ.Էմին 103/1 հասցեում: Այդ օրը ծանոթացել է նաև անշարժ գույքի սեփականատեր Անահիտ Սարգսյանի հետ, բացի այդ անշարժ գույքը իրենից ներկայացնում էր կիսակառույց շինություն և այնտեղ ոչ ոք չէր բնակվում: Անահիտ Սարգսյանը հայտնել է, որ ինքն է հանդիսանում տվյալ գույքի սեփականատերը և ցույց է տվել սեփականության վկայականը, բացի այդ ինքը նույնպես տվել է իր համաձայնությունը, որ տվյալ գումարի դիմաց իր գույքը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվի իր անվամբ: Նոտարական գրասենյակում կնքել են պայմանագիրը, որից հետո ինքը գումարը հաշվել և տվել է Անահիտ Սարգսյանին, քանի որ գումարի վերադարձման երաշխիք հանդիսացել է վերջինիս գույքը, բացի այդ Արմենն ինքն է հայտնել, որ գումարը տրվի Անահիտ Սարգսյանին: Դրանից հետո Արմեն Հարությունյանը վճարել է իրեն տարբեր չափի գումարներ` 200.000-300.000 ՀՀ դրամի չափով, եղել են ամիսներ որ նա ուշացրել է, սակայն քանի որ 2009 թվականին իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել ինքը դիմել է Արմեն Հարությունյանին, որ իր գումարը վերադաձնի: Արմեն Հարությունյանը առաջարկել է այդ գույքը գրավադնել Արցախ բանկում, իր մնացած գույքերի հետ միասին, որից հետո ինքը խոստացել է ամբողջությամբ վերադարձնել իր գումարը և ստանալով նաև Անահիտ Սարգսյանի համաձայնությունը, գործարքը կատարվել է և Արմեն Հարությունյանն ամբողջությամբ վերադարձրել է իր գումարը: Արմեն Հարությունյանի կողմից իր գումարը վերադարձնելուց շուրջ մեկուկես ամիս անց վերջինս կրկին դիմել է իրեն և գումար տրամադրելու և շահույթ ստանալու առաջարկ է արել, սակայն քանի որ ինքը այդ գումարը արդեն ներդրել էր մեկ այլ գործարքի մեջ, այդ հարցով դիմել է Հասմիկ Սերգոյանին, քանի որ տեղյակ է եղել, որ վերջինիս մոտ կուտակած գումար կա: Դրանից հետո իրենք հանդիպել են Արմեն Հարությունյանի հետ, վերջինս ծանոթացրել է Սեյրան Պապիկյանի հետ և իրենք համաձայնության են եկել, որ Հասմիկ Սերգոյանը Սեյրան Պապիկյանին տրամադրում է գումար, որի դիմաց որպես երաշխիք գրավադրում է Հ.Էմին 103 տունը: Այնտեղ է գտնվել նաև Անահիտ Սարգսյանը: Պայմանավորվածության համաձայն նոտարական գրասենյակում կնքվել է փոխառության պայմանագիր, որի դիմաց Հ.Սերգոյանը Ս.Պապիկյանին է տվել է 13.000.000 ՀՀ դրամ գումար ամսեկան 2 տոկոս տոկոսադրույքով, և գումարը տրամադրվել է երեք ամիս ժամկետով: Տեղեկացել է, որ Ս.Պապիկյանը իր պարտավորույթունները չի կատարել և գումարի վերադարձման ժամկետը երկարաձգվել է մինչև 2010 թվականի մարտ ամիսը: Սակայն նշված ժամանակին էլ չկարողանալով վերադարձնել գումարը Հ.Սերգոյնաին առաջարկել է Հ.Էմին 103 տունը առուվաճառքի պայմանագրով պարտքի դիմաց ձևակերպվի Հ.Սերգոյանի անվամբ: Վերջիններս համաձայնության են եկել և նոտարական գրասենյակում կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր: Այդ ժամանակ Հ.Սերգոյանը Ս.Պապիկյանից պահանջել է, որ տվյալ տանը բնակվող Անահիտ Սարգսյանի վերաբնակեցման հարցը լուծի, իսկ Ս.Պապիկյանը հայտնել է, որ իրենց միջև եղած պայմանավորվածության համաձայն Անահիտ Սարգսյանը տունը պետք է ազատի մեկ ամիս անց: Մեկուկես ամիս անց Հասմիկ Սերգոյանի խնդրանքով ինքը այցելել է Անահիտ Սարգսյանին, իսկ վերջինս խնդրել է իրեն, որպեսզի ինքը հանդիպի Արտակ Սարգսյանի հետ: Պայմանավորված օրը ինքը հանդիպել է Արմեն Հարությունյանին և Արտակ Սարգսյանին, զրուցել են միմյանց հետ, վերջիններս հայտնել են, որ իրենք այդ գումարը կվերադարձնեն` միայն Անահիտը բնակարանից չզրկվի: Այդ գումարից Արմեն Հարությունյանը պարտավորվել է վերադարձնել 9.300.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մնացած 3.700.000-ը պետք է վերադարձներ Արտակ Սարգսյանը: Պայմանավորվածության համաձայն Արմեն Հարությունյանը գրել է ստացական: Հետագայում այլևս հնարավոր չի եղել Արմեն Հարույթունյանին գտնել, իսկ Անահիտ Սարգսյանը չէր թույլատրում, որպեսզի բնակարանը վաճառվի և մինչ օրս Հ.Սերգոյանը չի ստացել իր գումարները, իսկ Անահիտ Սարգսյանն էլ չի ազատել բնակարանը:
Տուժող Արսեն Աբրահամյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ իր հիվանդ հարազատին օգնելու համար իրեն պարքով գումար էր անհրաժեշտ և այդ հարցի շուրջ դիմել է իր ընկերոջը` Ռուբիկ Շահինյանին, վերջինս էլ իրեն ծանոթացրել է Արմեն Հարությունյանի հետ և հայտնել է, որ վերջինս տոկոսով գումար է տալիս: 2007 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներն ընկած ժամանակաշրջանում Արմեն Հարությունյանից վերցրել է ընդհանուր առմամբ 8.000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով: Այդ գումարը տրամադրելու համար Արմեն Հարությունյանը, որպես երաշխիք գրավ է պահանջել իր Պուշկինի 51 շենքի 18 բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն իրենք գնացել են նոտարական գրասենյակ գրավի պայմանագիր կնքելու համար, սակայն Արմեն Հարությունյանը պայմանագրի մեջ գրավի փոխարեն գրել էր տվել առուվաճառքի պայմանագիր և նոտարի կողմից հաստատվելուց հետ, երբ դուս են եկել նոտարական գրասենյակից ինքը կարդացել է պայմանագիրը և հանկարծակիի է եկել, սակայն Ա.Հարությունյանը իրեն խոստացել է գումարը ամբողջությամբ մարելուց հետո տարածքը կրկին առուվաճառքի պայմանագորով վերաձևակերպել իր անվամբ: 8.000 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը վերցրել է տարբեր փուլերով` մարտ ամսին վերցրել է 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ապրիլին 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ օգոստոս ամսին 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից հետո ինքը պարտաճանաչ կատարել է իր պարտավորությունները` վճարելով ամսեկան տոկոսները: Այդ ընթացքում Ռուբիկ Շահինյանին նույնպես գումար էր անհրաժեշտ և ինքը դիմել է իրեն, որպեսզի գրավի առարկա դարձնի իր Պուշկինի տարածքը և ինքը չի առարկել: Դրանից հետո Ռուբիկ Շահինյանը Արմեն Հարությունյանից վերցրել է 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար ընդհանուր առմամբ, կրկին մաս-մաս և նույն պայմաններով` ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով: 2009 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ինքը կարողացել է ամբողջությամբ մարել Արմեն Հարությունյանից վերցրած մայր գումարը և տոկոսները, որոնք ընդհանուր կազմել են 17.890 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 8.000 ԱՄՆ դոլարը մայր գումարն է եղել, իսկ մնացածը եղել է այդ տարիների ընթացքում վճարած տոկոսները: Ինքը դիմել է Արմեն Հարությունյանին, որպեսզի վերջինս կրկին վերաձևակերպում անի իր տարածը, սակայն Արմեն Հարույթունյանը պատասխանել է, որ Ռուբիկ Շահինյանը դեռևս իր պարտավորությունները չի կատարել, որից հետո միայն ինքը կկարողանա տարածքը վերադարձնել: 2011 թվականի հունվարի 17-ին Ռուբիկ Շահինյանը նույնպես ամբողջությամբ մարել է Արմեն Հարությունյանից տոկոսով վերցրած գումարը, որը ընդհանուր առմամբ կազմել է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 7.000 ԱՄՆ դոլարը մայր գումարն է կազմել, իսկ մնացած 8.000 ԱՄՆ դոլարը կազմել է վճարված տոկոսները: Սակայն այդ ամենից հետո Արմեն Հարությունյանը շարունակել է ձգձգել տարածքի վերաձևակերպման հարցերը, որից հետո ինքը դիմել է դատարան և տեղեկացել է, որ Արմեն Հարությունյանը տվյալ տարածքը գրավադրել է Վանիկ Զաքարյանի մոտ և վերջինիցս վերցրել է 40.000 ԱՄՆ դոլար գումար և չվճարելով Վանիկ Զաքարյանի գումարները չի կարողացել տարածքը հանել գրավից, որից հետո միայն կկարողանար տվյալ տարածքը կրկին վերաձևակերպեր իր անվամբ:
Տուժողը համանման ցուցմունք տվեց նաև դատարանում:
Տուժող Ռուբիկ Կառլենի Շահինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2000 թվականից ճանաչել է Արմեն Հարությունյանին, որի հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2007 թվականին հանդիպել է Արսեն Աբրահամյանին, վերջինս իրեն հայտնել է, որ գումար է անհրաժեշտ պարտքով կամ վարկով վերցնելու տարբերակով: Ինքը Արսեն Աբրահամյանին ծանոթացրել է Արմեն Հարությունյանի հետ, վերջիններս միմյանց հետ պայմանավորվել են, որ ամսեկան չորս տոկոս տոկոսադրույքով Արմեն Հարությունյանը Արսեն Աբրահամյանին պետք է գումար տրամադրի: Դրանից հետո Արմեն Հարությունյանը Արսեն Աբրահամյանին է տվել մաս-մաս 8.000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսեկան 4 տոկոս տոկոսադրույքով, որի դիմաց գրավ է պահանջել և Արսեն Աբրահամյանին պատկանող Պուշկին 51 շենքի 18 բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով, որպես գումարի վերադարձման երաշխիք ձևակերպվել է Արմեն Հարությունյանի անվամբ, սակայն պայմանով որ գումարը վերադարձնելուց հետո տվյալ տարածքը կրկին պետք է վերաձևակերպվեր Արսեն Աբրահամյանի անվամբ: Դրանից հետ իրեն նույնպես գումար է անհրաժեշտ եղել բնակարանը վերանորոգելու համար: Այդ հարցի շուրջ դիմել է Արսեն Աբրահամյանին, որպեսզի վերջինս տա իր համաձայնությունը, նույն Պուշկինի տարածքը կրկին գրավի առարկա թողնելով ինքը նույնպես Արմեն Հարությունյանից գումար վերցնի: Արսեն Աբրահամյանը տվել է իր համաձայնությունը և ինքը 2007 թվականի մայիս և հունիս ամիսների ընթացքում ընդհանուր առմամբ վերցրել է 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո վճարել է ամսեկան տոկոսադրույքներ: Այնուհետև 2011 թվականի հունվար ամսին ինքը ամբողջությամբ մարել է մայր գումարը և տոկոսները` ընդհանուր առմամբ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 7.000 ԱՄՆ դոլարը կազմել է մայր գումարը, իսկ մնացածը եղել է տոկոսագումար, տարիների ընթացքում վճարած: Սակայն գումարները և տոկոսները ամբողջությամբ մարելուց հետո Արմեն Հարությունյանը սկսել է ձգձգել տարածքի վերաձևակերպան հարցը, որից հետո Արսեն Աբրահամյանը դիմել է դատարան և այնուհետև պարզ է դարձել, որ Արմեն Հարությունյանը տվյալ տարածքը գրավադրել է Վանիկ Զաքարյանի մոտ, որի պատճառով էլ չի կարողացել վերաձևակերպել Արսեն Աբրահամյանի անվամբ:
Տուժողը իր նախաքննական ցուցմունքը հաստատեց նաև դատաքննության ընթացքում:
Առաջադրված մեղադրանքներն ապացուցված են նաև նախաքննության ընթացքում կատարված առերես հարցաքննությունների արձանագրություններով, այդ թվում`
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Արսեն Ավագի Աբրահամյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Ռուբիկ Կառլենի Շահինյանի առերես հարցաքննությունեով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Աշոտ Սերյոժայի Խաչատրյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Աննա Մարտիրոսի Հարությունյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Լևոն Իսրայելյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Վահե Ֆարմանի Այվազյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Գարաբեդ Անթրանիկի Աղբաբյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Աշոտ Ռոմիկի Մկրտչյանի առերես հարցաքննությունով:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի և Թորգոմ Սարգսի Իսայանի առերես հարցաքննությունով:
Վերոգրյալների հիման վրա դատարանը գտնում է, որ Արմեն Հարությունյանին նախաքննության մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով վերը շարադրված դրվագներով առաջադրված մեղադրանքները դատաքննությամբ հիմնավորվեց, որի համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի, իսկ նշանակված պատիժը պետք է կրի:
Անդրադառնալով պաշտպան Հ.Բաղդասարյանի պաշտպանական ճառում բերված փաստարկին, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ պետք է կիրառվի Համաներման ակտի նորմերը, ապա դատարանն արձանագրում է, որ ըստ ՀՀ Ազգային Ժողովի 19.06.2009թ. և 26.05.2011թ. Համաներում հայտարարելու մասին որոշումների, համապատասխանաբար 8-րդ կետի 2-րդ ենթակետի և 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետի ”Գ” կետի, համաներումը չի կիրառվում ՙկրկին դիտավորյալ հանցանք կատարած այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ վերջին տաս տարվա ընթացքում ... քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ չի իրականացվել ՀՀ Ազգային ժողովի համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա՚:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 162.4-րդ հոդվածով իրականացվող քրեական հետապնդումը Երևան քաղաքի դատախազության 21.08.2001թ. որոշմամբ դադարեցվել է և քրեական գործի վարույթը կարճվել է համաներման ակտի հիմքով:
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ մեղսագրվող արարքներն Ա.Հարությունյանը կատարել է 2007թ. մարտի 07-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 07-ը:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով վաշխառությունը որպես արհեստ կատարելու մեղադրանքին, ապա դատարանը գտնում է, որ նախաքննության մարմինը արարքը ճիշտ է որակել, նկատի ունենալով, որ առաջին վաշխառությունից հետո նա նորից երկու դրվագով կատարել է վաշխառություն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով արարքները նույնպես ճիշտ են որակվել, նկատի ունենալով, որ Արմեն Հարությունյանն օգտագործել է տուժողների վստահությունը և խաբեությամբ տիրացել նրանց գույքին, իսկ կազմված ստացականները և այլ փաստաթղթերը հանդիսացել են նշված հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմի տարրեր:
Պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնվում կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամաք հաշվի է առնվում, որ նա վատառողջ է և հանդիսանում է 2-րդ խմբի հաշմանդամ, նախկինում դատված չի եղել:
Պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրում:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատժատեսակի ընտրությանը, ապա դատարանը գտնում է, որ նշված հոդվածների սանկցիաներով առավել խիստ պատիժ պետք է նշանակվի, քանզի նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Քննարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված լրացուցիչ պատժի` գույքի բռնագրավման հարցը, դատարանը գտնում է, որ այդպիսին պետք է կիրառվի, հաշվի առնելով նշված հոդվածով մեղսագրվող արարքների հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը:
Քննության առնելով տուժողների կողմից ներկայացված պահանջները կապված հանցագործության հետևանքով իրենց անմիջականորեն պատճառված նյութական վնասների հատուցման հարցը և լսելով ամբաստանյալի առարկությունները, ըստ որի ինքը հանցագործություն չի կատարել, իր և տուժողների միջև եղել են ընդամենը քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, դատարանը գտնում է, որ տուժող Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի դիմումը այն մասին, որ անհրաժեշտ է ՙդատական ակտ կայացնել Երևանի Հ.Էմինի 103/1, 103, /103/2/ տնատիրությունները դրանց օրինական տիրոջը` Անահիտ Սարգսի Սարգսյանիս վերադարձնելու մասով և որպես ՀՀ Սահմանադրությամբ ամրագրված սեփականության իրավունքի պաշտպանությանն ուղղված նորմի կիրառման ապահովում, սույն քրեական գործի շրջանակներից բխող` տուժող Անահիտ Սարգսյանիս վերապահել քաղաքացիական հայցի ներկայացման իրավունք, ինչպես նաև Անահիտ Սարգսյանի հայցադիմումն իրեն պատճառված ՙնյութական վնասի հատուցման համար առոչինչ, կեղծ ու անվավեր ճանաչել Անահիտ Սարգսյանի և Աշոտ Հակոբյանի, Անահիտ Սարգսյանի և Սեյրան Պապիկյանի, Հասմիկ Սերգոյանի և Սեյրան Պապիկյանի միջև ք.Երևան Հ.Էմին 103/1, 103, /103/2/ տնատիրությունների նկատմամբ համապատասխանաբար` 24.07.2008թ. և 28.08.2009թ. կնքված առուվաճառքի պայմանագրերը առոչինչ, կեղծ ու անվավեր ճանաչելու մասին, կիրառելով գործարքների անվավերության հետևանքները` վերադարձնելով ք.Երևան Հ.Էմին 103/1, 103, /103/2/ տնատիրությունները դրանց օրինական տիրոջը` Անահիտ Սարգսի Սարգսյանիս՚:
Դատարանը գտնում է, որ Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության և նրան իրավունք վերապահել քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու բարձրացված հարցերը, քանզի այդպիսիք չեն կարող լուծվել քրեադատավարական կարգով:
Ինչ վերաբերվում է տուժող Անահիտ Սարգսյանի և նրա ներկայացուցիչ Մելսիկ Մանուկյանի 10.01.2013թ. դատական նիստում ներկայացրած մյուս հայցապահանջին, որով խնդրում են.
1. ՙԱրմեն Հարությունյանից բռնագանձել 2008-2009թ.թ. գումարները /հիմնական/ 26.800 /քսանվեց հազար ութ հարյուր/ ԱՄՆ դոլարի չափով,
2. Արմեն Հարությունյանից բռնագանձել 2008թ. տրված գումարից նրան վճարված 7 տոկոսի գումարն` 1420 ԱՄՆ դոլարի և 10 տոկոս ամսեկան տոկոսադրույքը 12 ամիսների համար` 12.800 /տասներկու հազար ութ հարյուր/ ԱՄՆ դոլարի չափով,
3. Արմեն Հարությունյանից բռնագանձել 20.000 Եվրոյից նրան վճարված ամսեկան /վեց ամիս/ տոկոսադրույքը 6000 /վեց հազար/ Եվրոյի չափով,
4. Արմեն Հարությունյանից բռնագանձել 10.000 ԱՄՆ դոլարից նրան վճարած 5 տոկոս ամսեկան տոկոսադրույքի գումարը` 7 ամիսների համար:
Ընդհանուր գումարով Արմեն Հարությունյանից հօգուտ Անահիտ Սարգսյանի խնդրում եմ բռնագանձել 43.100 /քառասուներեք հազար հարյուր/ ԱՄՆ դոլար և 6000 /վեց հազար/ Եվրո գումարները՚:
Դատարանը գտնում է, որ հայցապահանջը պետք է բավարարել 20.160 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.525.120 /վեց միլիոն հինգ հարյուր քսանհինգ հազար մեկ հարյուր քսան/ ՀՀ դրամի չափով, քանզի ըստ առաջադրված մեղադրանքի վաշխառությամբ ստացված տոկոսը այդ դրվագով կազմում է 20.160 ԱՄՆ դոլար:
Տուժող Աշոտ Խաչատրյանի իրավահաջորդ Կարինե Ալեքսանդրի Բալյանի քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել ամբողջությամբ` Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ Կարինե Ալեքսանդրի Բալյանի, որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնաս, պետք է գանձել 14.620.000 /տասնչորս միլիոն վեց հարյուր քսան հազար/ ՀՀ դրամ գումար:
Քրիստինե Ռաֆիկի Մելիք-Օհանջանյանի քաղաքացիական հայցը 8.000 /ութ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.772.480 /երկու միլիոն յոթ հարյուր յոթանասուներկու հազար չորս հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամի չափով պետք է գանձվի ամբաստանյալ Արմեն Հարությունյանից որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնաս:
Որպես տուժողներ դատարանում հարցաքննված Աշոտ Մկրտչյանը և Գարաբեդ Աղբաբյանը դատական նիստում նշեցին, որ պահանջում են Արմեն Հարությունյանից կամ իրենց ավտոմեքենաները կամ դրանց արժեքները:
Տուժող Աշոտ Մկրտչյանի պահանջը 6.300 /վեց հազար երեք հարյուր/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.300.000 /երկու միլիոն երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով ենթակա է բռնագանձման ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 15-րդ կետի կարգով, որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնաս:
Տուժող Գարաբեդ Անթրանիկի Աղբաբյանի պահանջը 7.500 /յոթ հազար հինգ հարյուր/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.730.000 /երկու միլիոն յոթ հարյուր երեսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով նույնպես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 15-րդ կետի հիմքով ենթակա է բավարարման, որպես հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված անմիջական վնաս:
Տուժող Արսեն Ավագի Աբրահամյանի քաղաքացիական հայցը 9.890 /ինը հազար ութ հարյուր իննսուն/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 3.461.500 /երեք միլիոն չորս հարյուր վաթսունմեկ հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամի չափով ենթակա է բավարարման որպես հանցագործությամբ տուժողին անմիջականորեն պատճառված վնաս:
Տուժող Արսեն Ավագի Աբրահամյանի մյուս պահանջը, ըստ որի ՙՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի կարգով Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացնել և նրան մեղադրանք առաջադրել նաև խարդախության համար՚, ապա դատարանն արձանագրում է, որ գործող քրեական դատավարության օրենսդրության համաձայն դատարանն իր նախաձեռնությամբ նման գործընթաց սկսելու իրավունք չունի: Հայցադիմումում բարձրացված մյուս հարցերը, ինչպես նշում է Ա.Աբրահամյանը, լուծվում են քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Ինչ վերաբերվում է դատական վիճաբանությունների փուլում տուժող Արսեն Աբրահամյանի մյուս պահանջին, ըստ որի Արմեն Հարությունյանից պետք է հօգուտ իրեն գանձվի նաև 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես բարոյական վնաս, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է մերժման, քանզի ամբաստանյալին չի մեղսագրվում պատվի և արժանապատվության դեմ ուղղված հանցավոր արարք:
Տուժող Արսեն Աբրահամյանի պահանջը կապված արվեստանոցը վերադարձնելու խնդրին, պետք է թողնել առանց քննության` քաղաքացիական դատավարության կարգով ընթացք տալու համար:
Ինչ վերաբերվում է տուժող Ռուբիկ Կառլենի Շահինյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված 8.000 /ութ հազար/ ԱՄՆ դոլարի վնասին, ապա Ռուբիկ Շահինյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել, իսկ դատարանում որպես տուժող հարցաքննվելիս նշեց, որ ինքը գումարի պահանջ չունի, պետք է վերադարձվի ընկերոջ արվեստանոցը, նկատի ունենալով Արսեն Աբրահամյանի արվեստանոցը:
Տուժող Աննա Հարությունյանը և նրա ներկայացուցիչ Արտակ Ալոյանը քաղաքացիական հայց չներկայացրեցին և դատական վիճաբանությունների փուլում խնդրեցին իրենց վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք
Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի կատարումը տուժողներին պատճառված վնասի հատուցումն ապահովելու համար, ինչպես նաև քաղաքացիական դատավարության կարգով տուժողների կողմից իրենց սեփականության իրավունքները պատշաճ պաշտպանելու համար նախաքննության մարմնի կողմից Արմեն Էլմիրի Հարությունյանի անվամբ եղած, ինչպես նաև այլ գույքի վրա դրված արգելանքները պետք է թողնել անփոփոխ:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-373-րդ հոդվածներով դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություններ կատարման համար և դատապարտել ազատազրկման ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` 6 /վեց/ տարի ժամկետով, գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել 40.973.000 /քառասուն միլիոն ինը հարյուր յոթանասուներեք հազար/ ՀՀ դրամի չափով :
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերի կանոններով նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու սկզբունքով Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 9 /ինը/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել 40.973.000 /քառասուն միլիոն ինը հարյուր յոթանասուներեք հազար/ ՀՀ դրամի չափով :
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 10-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական համապատասխան հիմնարկում:
Ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը թողնել անփոփոխ:
1. Տուժող Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի քաղաքացիական հայցը կապված Երևանի Հ.Էմինի 103/1, 103, /103/2/ տների հետ վեճին թողնել առանց քննության, տուժողին իրավունք վերապահել նշված հարցերով իր պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Տուժող Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի պահանջը 43.000 /քառասուներեք հազար/ ԱՄՆ դոլարի և 6.000 /վեց հազար/ Եվրոյի պահանջով բավարարել մասնակիորեն, այն է 20.160 ԱՄՆ դոլարի չափով: Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Անահիտ Սարգսի Սարգսյանի գանձել 20.160 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.525.120 /վեց միլիոն հինգ հարյուր քսանհինգ հազար մեկ հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ գումար:
2. Տուժող Աշոտ Խաչատրյանի իրավահաջորդ Կարինե Ալեքսանդրի Բալյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել ամբողջությամբ: Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժողի իրավահաջորդ Կարինե Ալեքսանդրի Բալյանի, որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնաս, գանձել 14.620.000 /տասնչորս միլիոն վեց հարյուր քսան հազար/ ՀՀ դրամ գումար:
3. Տուժող Քրիստինե Ռաֆիկի Մելիք-Օհանջանյանի քաղաքացիական հայցը 8.000 /ութ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.772.480 /երկու միլիոն յոթ հարյուր յոթանասուներկու հազար չորս հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամի չափով բավարարել ամբողջությամբ:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Քրիստինե Ռաֆիկի Մելիք-Օհանջանյանի գանձել 8.000 /ութ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.772.480 /երկու միլիոն յոթ հարյուր յոթանասուներկու հազար չորս հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործությամբ տուժողին անմիջականորեն պատճառված վնաս:
4. Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Աշոտ Ռոմիկի Մկրտչյանի գանձել 6.300 /վեց հազար երեք հարյուր/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.300.000 /երկու միլիոն երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործությամբ տուժողին անմիջականորեն պատճառված վնաս:
5. Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Գարաբեդ Անթրանիկի Աղբաբյանի գանձել 7.500 /յոթ հազար հինգ հարյուր/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.730.000 /երկու միլիոն յոթ հարյուր երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործությամբ տուժողին անմիջականորեն պատճառված վնաս:
6. Տուժող Արսեն Ավագի Աբրահամյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն:
Արմեն Էլմիրի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Արսեն Ավագի Աբրահամյանի գանձել 9.890 /ինը հազար ութ հարյուր իննսուն/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 3.461.500 /երեք միլիոն չորս հարյուր վաթսունմեկ հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար:
Տուժող Արսեն Աբրահամյանի 10.000 /տաս հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարի` որպես բարոյական վնասի հատուցման, պահանջը մերժել: Տուժողի պահանջն արվեստանոցը վերադարձնելու մասով, թողնել առանց քննության: Տուժող Արսեն Ավագի Աբրահամյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` Երևանի Պուշկինի փողոցի 51 շենքի 18 բնակարանի նկատմամբ իր պահանջները ներկայացնելու համար:
7. Տուժող Աննա Մարտիրոսի Հարությունյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք ինչպես պատճառված վնասներ, այնպես էլ Երևան քաղաքի Վրացական 7 շենքի թիվ 34 բնակարանի նկատմամբ իր պահանջները ներկայացնելու համար:
Երևան քաղաքի Վրացական 7 շենքի 34 հասցեում գտնվող բնակարանի վրա /հ. 1, գ.թ. 171/, Երևան քաղաքի Հ.Էմինի 103/1, 103, /103/2/ հասցեի տների վրա /հ.1, գ.թ. 175, հ 2, գ.թ. 233, հ 3, գ.թ. 191/, Արմեն Էլմիրի Հարությունյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևանի Պուշկինի փողոցի 51 շենքի թիվ 18 հասցեում գտնվող կիսանկուղի /հ.2, գ.թ. 74/ Երևանի Կուրղինյան փողոցի 29 շենքի թիվ 11 հասցեում գտնվող ավտոտնակի /հ.2, գ.թ. 74/, Երևանի Բրյուսով փողոցի 165 շենքի 26 բնակարանի վրա /հ. 2, գ.թ. 74/, ինչպես նաև Արմեն Հարությունյանի կնոջ` Ալլա Ավետիսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևանի Մաշտոցի 53/2 հասցեում գտնվող բնակելի տան, Երևանի Նորքի այգիներ թիվ 287/2 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի, Երևանի Ն.Չարբախ 10-րդ փողոցի թիվ 12 հասցեում գտնվող հողամասի վրա /հ. 3, գ.թ. 202/, նախաքննության մարմնի կողմից դրված արգելանքը թողնել անփոփոխ:
Արգելանքից չհանել նաև ՙBMV-316՚ մակնիշի 20 ՕԼ 297 պ/հ ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը հ. 1, գ.թ. 203/:
Դատավճիռը դատավարության մասնակիցների կողմից 1 /մեկ/ ամսվա ընթացքում վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ