ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0049/01/12
նախագահող դատավոր` Լ.Ավետիսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.ԱՂԱՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Վ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
պաշտպան Գ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
տուժող Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

2013 թվականի հունիսի 21-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Տ.Ենոքյանի 2010 թվականի հուլիսի 23-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 09114710 քրեական գործը:/քրեական գործ, հատոր 1 էջ 13/
2. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Տ.Ենոքյանի 2010թ. սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 09114710 քրեական գործով արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերից վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Թիվ 09114710 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև այն անձանց հայտի դառնալը, ովքեր քրեական գործով պետք է ներգրավվեն որպես մեղադրյալ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 128-129/
3. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ.Հակոբյանի 2011թ. օգոստոսի 08-ի որոշմամբ թիվ 09114710 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
4. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 09114710 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 38/
5. 2011թ. օգոստոսի 08-ին Վ.Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 39-41/
6. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ.Հակոբյանի 2011թ. օգոստոսի 11-ի որոշմամբ Վ.Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ 4-րդ կետերով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 75-76/
7. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 11-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի օգոստոսի 08-ից: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 84/
8. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ.Հակոբյանի 2012թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 09114710 քրեական գործից անջատվել է անհայտ անձանց կողմից Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանի հետ միասին ավազակային հարձակում կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 09114710/1 համարը: /քրեական գործ, հատոր 4 էջ 205-209/
9. 2012 թվականի ապրիլի 16-ին թիվ 09114710 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն թվականի ապրիլի 20-ին: /քրեական գործ, հատոր 5 էջ 1/
10. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Լ.Ավետիսյանի 2012 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ թիվ 09114710 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի ապրիլի 28-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ հատոր 5 , էջ 2, 10/
11. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Վ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի օգոստոսի 8-ից, որը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց և քրեական գործին կցված Վ.Հովհաննիսյանի ավտոտնակից հայտնաբերված և առգրավված տղամարդու սև գույնի վերնաշապիկը և բանվորական համազգեստը, <<Օջախ>> շինանյութի խանութից առգրավված մետաղյա լինգը հանձնվել են ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնի տնօրինությանը` մասն անջատված թիվ 09114710/1 քրեական գործի հետ միասին պահելու համար:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց և ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայության հատուկ պահպանվող տարածքում ի պահ հանձնված <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի 22OL693 պետհամարանիշի ավտոմեքենան վերադարձվել է դրա սեփականատիրոջը` Լուսինե Գևորգյանին:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնի քննիչի 2012թ. մարտի 07-ի որոշմամբ Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանի անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը պահպանվել է:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲԸ-ից 2012թ. հունվարի 27-ին ստացված թիվ /83/230112/165 գրությունը պահվել են քրեական գործի հետ միասին:
Վարդան Հովհաննիսյանի <<Chopard>> ֆիրմայի ակնոցները և ակնոցի տուփը վերադարձվել են նրա կնոջը` Մարիամ Ալեքսանյանին:
<<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի 22OL693 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի բանալին և տեխ. անձնագիրը վերադարձվել են Լուսինե Գևորգյանին:/քրեական գործ, հատոր 7 էջ 120-126/
12. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:

Գործի փաստական հանգամանքները
13. Նախաքննական մարմնի կողմից` ամբաստանյալ Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա` նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված երեք անձանց հետ, 2010 թվականի հուլիսի 23-ին, ժամը 0510-ի սահմաններում դիմակավորված, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դուռը բացելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել Երևանի Դ.Անհաղթի փողոցի թիվ 4 հասցեում գտնվող <<Օջախ>> շինանյութի խանութ, որտեղ դանակը որպես զենք գործադրելով, խանութի պահակ Գեորգի Մարգարյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են <<Օջախ>> շինանյութի խանութին, ինչպես նաև խանութի ներսում գործող տարադրամի փոխանակման կետին պատկանող մետաղյա չհրկիզվող երկու պահարաններ` հափշտակության հետևանքով պատճառելով խոշոր չափերի հասնող` ընդհանուր 2.593.959 ՀՀ դրամ 6 լումա գույքային վնաս:/քրեական գործ, հատոր 2 էջ 75-76/

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
14. Ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը` հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը, հիմքում դնելով այն հանգամանքը, որ Վ.Հովհաննիսյանը նախկինում ավազակային հարձակման համար դատապարտված է եղել: Հետագայում պարզվել է, որ Վ.Հովհաննիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Վ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մարտի 13-ի դատավճռով թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք Վ.Հովհաննիսյանի համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի պայմանները: Դատարանը` Վ.Հովհաննիսյանին անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել այնպիսի արարքի համար, որը նա չի կատարել, նրա մասնակցությունը չի հաստատվել դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցներով:
Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնված չեն գործով ձեռք բերված ապացույցների վրա, այլ անհիմն ենթադրություններ են:
Առաջադրված մեղադրանքի գլխավոր հիմքը հանդիսացել է այն, որ Վ.Հովհաննիսյանը դիտարկվել է որպես նախկինում ավազակային հարձակման համար դատապարտված անձ:
Դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները:
Մեղադրողը նշել է, թե Վ.Հովհաննիսյանը ՀՀ տարածքում չէր աշխատում, չուներ ազատ գումարներ և հենց դա է հանդիսացել արարքը կատարելու շարժառիթը:
Վ.Հովհաննիսյանը հանդիսանում էր Ռուսաստանի Դաշնությունում գործող, իրենց ընտանիքին պատկանող տնտեսական ընկերության գլխավոր տնօրենի տեղակալ և պարբերաբար գումարային փոխանցումներ է ստացել ՌԴ-ից և կարիք չուներ նման արարք կատարելու, նրա ընտանիքը լիովին ապահովված էր:
Բացի ամենամսյա դրամական փոխանցումներից` 2010թ. հունիսի 15-ի դրությամբ Ռուսաստանի Դաշնությունից Վ.Հովհաննիսյանի մոր` Անուշ Հովհաննիսյանի անվամբ փոխանցվել է շուրջ 95 հազար ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, որը հավասարապես հանդիսացել է նաև Վ.Հովհաննիսյանի սեփականությունը: Վերջինս` հոր կողմից գնված ավտոմեքենայի գումարը վճարելու համար կարիք չուներ հանցագործություն կատարելու:
Գործի քննությամբ հիմնավորված է, որ <<Մերսեդես-Բենց>> մակնիշի ավտոմեքենան գնել է Վ.Հովհաննիսյանի հայրը` Սիրեկան Հովհաննիսյանը: Մեքենան վաճառած Վասիլի Ստեփանյանը դատարանում հայտնել է, որ մեքենայի գրանցումն ուշացել է, քանի որ ինտերպոլի կնիքի հետ կապված խնդիրներ են եղել: Երբ ամեն ինչ կարգավորվել է, այդ ժամանակ վճարվել է մնացած գումարը և մեքենան գրանցվել է գնորդի անվամբ: Ինչ վերաբերվում է բեռնախցիկի վնասվածքներին, այն ուշադիր չի զննել, արտաքին, նկատելի վնասվածքներ մեքենան չի ունեցել, իսկ բեռնախցիկիը հատուկ ներսի մասից չի ուսումնասիրել:
Մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը Վասիլի Ստեփանյանի դատարանում տված` նշված բովանդակությամբ ցուցմունքները գնահատման չի արժանացրել և չի ներառել դատավճռում:
Դատարանը` դատավճռի հիմքում դրել է Վ.Հովհաննիսյանի բնակարանի վերանորոգման կամ չվերանորոգման հանգամանքների վերաբերյալ վերջինիս մոր և կնոջ ցուցմունքները: Մայրը և կինը դատարանում հստակ նշեցին, որ ցանկացել են բնակարանում կատարել վերանորոգման աշխատանքներ և դրանց որոշ մասը նույնիսկ կատարել են: Քննիչին տեղեկացրել են տանը վերանորոգման աշխատանքներ կատարելու մասին, սակայն վերջինս ասել է, որ դա կարևոր չէ և կարևորություն չտալով այդ հանգամանքին, այդ մասին գրել են քննիչի թելադրանքով: Սակայն այդ հանգամանքները չեն հերքվել մեղադրանքի կողմից ներկայացված որևէ ապացույցով: Վ.Հովհաննիսյանի և նրա կնոջ ու մոր միջև առերեսում չի կատարվել:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը կասկածելի է, քանի որ այդ խանութում, որը ուներ բազմաթիվ աշխատակիցներ և հաճախորդներ, չէին կարող ամբողջ խանութի տարածքի զննությունից ընդամենը երկու մատնահետք հայտնաբերվել, ընդ որում նախնական տվյալներով երկուսն էլ համապատասխանեին Վ. Հովհաննիսյանին, ապա հետագայում մեկը հերքվեր: Սա վկայում է այն մասին, որ շատ պարզունակ հնարք է օգտագործվել և Վ. Հովհաննիսյանի կապը ինչ որ առումով հիմնավորելու համար հորինվել է այդ փաստը:
Տվյալ մատնահետքը հայտնաբերվել է ոչ թե <<Օջախ>> շինանյութի խանութի դռների, պատուհանի, փոխանակման կետի տարածքում գտնվող առարկաների, տնօրենի աշխատասենյակում գտնվող որևէ առարկայի վրայից, այլ ցուցատախտակի վրա եղած <<Ապոլլո>> կատալոգի վրայից, որը հասանելի է եղել հաճախորդներին:
Վ.Հովհաննիսյանն այցելել է <<Օջախ>> շինանյութի խանութ, քանի որ նպատակ է ունեցել տանը վերանորոգման աշխատանքներ կատարելու, և հնարավոր է, որ ձեռք է տվել:
Հաջորդ ապացույցը` ավտոտնակից առգրավված տղամարդու սև գույնի վերնաշապիկը և բանվորական համազգեստն է:
Նշված հագուստների վրա չի հայտնաբերվել որևէ հատկանիշ, մասնավորապես դեպքի վայրում եղած առարկաների հետքեր, չհրկիզվող պահարանի լաքաներկածածկույթի կամ մետաղացման հետքեր: Առկա չէ որևէ պայման, որի հիմքով նշված հագուստները կարող էին ճանաչվել իրեղեն ապացույց և գնահատվել, որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց:
Տուժող Գեորգի Մարգարյանը չի նշել բանվորական արտահագուստ, այլ նշել է, որ այդ անձինք սև շորերով էին:
Դատարանում Վ.Հովհաննիսյանը հագել է հագուստները, տուժող Գեորգի Մարգարյանը պատասխանել է, որ չի նմանեցնում, որ Վ.Հովհաննիսյանն այդ անձանց մեջ հաստատ չի եղել, նրա ձայնը և կառուցվածքը չի նմանացնում այդ անձանց:
Մինչդեռ, դատարանը Գեորգի Մարգարյանի ցուցմունքը դրել է մեղադրական դատավճռի հիմքում:
Դատարանը դատավճռում չի անդրադարձել ու գնահատական չի տվել` դատաքննությամբ հետազոտված առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 2012թ. հունվարի 19-ի արձանագրությանը և արձանագրությանը կից տեղեկանքին, համաձայն որոնց Վոլոդյա Գևորգյանը ճանաչել է ձախից առաջին համարի տակ տեղադրված համազգեստը և հայտնել, որ այն պատկանում է իրեն:
Իրեղեն ապացույցը որևէ ապացուցողական արժեք չի ներկայացնում և որևէ հանգամանք դրանով չի հաստատվում: Հագուստները իրեղեն ապացույց են ճանաչվել` բացառապես սև գույն լինելու շնորհիվ և իրենց վրա որևէ հատկանիշ չեն կրում, որով կապ ստեղծվի վերագրվող արարքի հետ:
Նատալյա Պողոսյանի և Արմիկ Հովսեփյանի դատարանում տված ցուցմունքները դատավճռում արտացոլվել են խեղաթյուրված: Դատարանում վկաները նշեցին, որ ավտոմեքենայի որևէ կոնկրետ հատկանիշ չեն նկատել: Առջևի լուսարձակների ձևը տեսանելի չի եղել, քանի որ ավտոմեքենան կանգնած է եղել հետնամասով: Նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ լուսարձակները կլոր են, վկա Նատալյա Պողոսյանը պատասխանել է, որ քննիչին նման բան չի ասել: Հետևի համարանիշի ձևը տեսանելի չի եղել, քանի որ ավտոմեքենան շատ մոտ է կանգնած եղել իրենց շենքին և տեսանելի է եղել համարանիշի մի անկյունը, որը բնականաբար քառակուսի պետք է լիներ:
Վկա Նատալյա Պողոսյանը դատաքննության ժամանակ հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում գրառված հայերեն ցուցմունքները բառացի չի թարգմանվել իրեն, հայերեն լեզվին չի տիրապետում և իրականում չգիտի, թե ինչ է գրառվել ցուցմունքով: Քննիչին ևս պատմել է այն նույն հանգամանքները, ինչը դատարանում պատմեց և պնդեց, որ իրականությունը դատարանում տրված ցուցմունքն է: Նախաքննության ընթացքում Նատալյա Պողոսյանի ցուցմունքները ձեռք են բերվել դատավարական կարգի խախտմամբ և չեն կարող հանդիսանալ թույլատրելի և հավաստի ապացույց:
Թիվ 1685 փորձաքննության եզրակացությունը դատարանը պարտավոր էր գնահատելու հօգուտ ամբաստանյալի: Այնտեղ նշված է.
<<Քանի որ փորձաքննությանը ներկայացված ավտոմեքենայի սրահի կաշվետիպ նյութի, բեռնախցիկի ներսային մասի վերին` լապտերի տեղակայման հարակից մետաղի և դիմացի պոլիմերային հարթակի ներսի դիմային մակերսների վրա առկա վնասվածքներում չկան վերջիններս առաջացնող առարկաների կողմից թողնված որևէ հստակ արտահայտված եզրագծեր կամ երկրաչափական էլեմենտներ հիշեցնող արտատպվածքներ, ուստի հստակ պատասխանել այն հարցին, որ վնասվածքները կարող էին առաջանալ չհրկիզվող պահարանները տվյալ տեղամասեր մտցնելու հետևանքով թե ոչ, պատասխանել հնարավոր չէ:
Փորձաքննությանը տրամադրված <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում առկա հետքերի, նստատեղերի, ինչպես նաև դռների միջնամասերում որևիցէ օտար ներկածածկույթի մասնիկներ կամ քերծվածքներ չհայտնաբերվեցին:
Փորձաքննությանը տրամադրված <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի կաշվետիպ նյութի վրա առկա քերծվածքների տեսքերով վնասվածքները կարող էին առաջանալ փորձաքննությանը ներկայացված երեխայի ջինսատիպ կտորից կարված անդրավարտիքի հետևամասի մետաղյա ամրաշղթայի և վերջինիս կոճկող փականի ներգործության` շփման, սահքի հետևանքով>>:
Նշված եզրակացությամբ չի բացառվել, որ ավտոմեքենայի սրահի կաշվետիպ նյութի վրա առկա քերծվածքները կարող էին առաջանալ փորձաքննությանը ներկայացված երեխայի անդրավարտիքի մետաղյա ամրաշղթայի և կոճկող փականի ներգործության հետևանքով: Մեքենայի վրա վերաներկված հատվածներ լինել, չլինելը էական նշանակություն ունենալ չի կարող, քանի որ տվյալ մեքենան արդեն իսկ 15 տարվա վաղեմություն ունի: Չի պարզվել վերաներկված հատվածների վաղեմությունը, նյութերի առանձնահատկությունը: Փորձագետի հետևությունները վերաներկման հետ կապված կատարվել է ոչ թե գիտականորեն հիմնավորված ուսումնասիրությամբ, այլ ձեռքի ափի պարզ շոշափումով:
Վասիլի Ստեփանյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք տվեց, որ թեև ավտոմեքենան արտաքինից շատ թարմ տեսք ուներ, և թարմ վիճակում էր, սակայն ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսի վերևի հատվածը չի նայել և չի կարող ասել` վնասվածքներ եղել են, թե ոչ, վերաներկված եղել է թե ոչ:
Վկա Արմեն Մարգարյանի ցուցմունքի համաձայն` ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսի վերևի հատվածը չի նայել և չի կարող ասել` վնասված եղել է, թե ոչ:
Դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 2094 եզրակացությունը նույնպես կարող է դրվել արդարացնող դատական ակտի հիմքում:
Համաձայն նշված եզրակացության` <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի <<22ՕԼ693>> պ/հ ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղին հարող, հետևի աջ անվաթևի առջևի գոգավոր, վերանորոգման ենթարկված հանգույցը, որի մակերեսը ըստ թիվ 1685 եզրակացության վերաներկված է, ինչի հետևանքով կարող էր վնասվել, կարող էր, արդյոք, վնասվել 135սմ բարձրություն և 48 սմ լայնք ունեցող երկաթյա չհրկիզվող պահարանը ավտոմեքենայի սրահ մտցնելու հետևանքով, հարցին հնարավոր կլիներ պատասխանել միայն վերը նշված հատվածներում վնասվածքների առկայության պայմաններում, այն է` վերջիններս վերանորոգելուց, վերաներկելուց առաջ հետքաբանական զննության շրջանակներում:
Նշված եզրակացությամբ հիմնավորվում է, որ <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չկան այնպիսի հետքեր և հատկանիշներ, որոնք կապ ստեղծեն մեղադրանքի առումով:
Նախաքննության ընթացքում քննիչը Վ.Հովհաննիսյանին` ճանաչման չի ներկայացրել տուժող Գեորգի Մարգարյանին:
Գեորգի Մարգարյանն իր ցուցմունքում թեև նշեց, որ իր նկատմամբ բռնություն և սպառնալիք չի եղել, իրականում որևէ դանակ չի տեսել, որը վկայում է նաև արարքի ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատման մասին:
Հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1764 եզրակացության համաձայն` <<Փորձաքննությանը ներկայացված լինգը պատրաստված է արհեստագործական եղանակով: Փորձաքննությանը տրամադրված Դ.Անհաղթի 4 հասցեում գտնվող <Օջախ> շինանյութի խանութի մուտքի դռան ընդհանուր մակերեսին, բացի տևական շահագործման ընթացքում առաջացած հետքերից, այլ թարմ բնույթի հետքեր և վնասվածքներ չհայտնաբերվեցին: Դ.Անհաղթի 4 հասցեում գտնվող <Օջախ> շինանյութի խանութի տնօրենի սենյակի եվրոպատուհանի, նույն սենյակի և խանութի տարադրամի փոխանակման կետի փայտե դռների արտաքին մակերեսներին առկա են ներհրվածքների և կոտրվածքների տեսքերով հետքեր և վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ ինչպես փորձաքննությանը ներկայացված լինգի եզրամասերի, այնպես էլ նմանատիպ համեմատաբար սուր և տափակեցված եզրամաս ունեցող այլ գործիքների ներգործության արդյունքում>>:
Այս ապացույցը չի կարող գնահատվել Վ. Հովհաննիսյանի մեղավորությունը հաստատող ապացույց և դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում:
Մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում, որպես Վ.Հովհաննիսյանին վերագրվող արարք` նկարագրվում է, թե իբր <<հափշտակված չհրկիզվող պահարանները տեղափոխվել են Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով 42 շենքի թիվ 2 բնակարան, որը այդ ժամանակաշրջանում վարձակալած է եղել Վ. Հովհաննիսյանի ընկերներից Դավիթ Սիմիդյանը>> :
Գայանե Ավետիսյանը և Սուսաննա Խաչատրյանը դատարանում ցուցմունք տվեցին և որևէ հանգամանք Վ.Հովհանիսյանի առումով չնշեցին: Գայանե Ավետիսյանը հայտնեց, որ Վ.Հովհաննիսյանին երբեք այդտեղ չի տեսել, վարորդի ձայնը կամ արտաքին տվյալները նման չեն եղել Վ.Հովհաննիսյանին, մեքենայի վարորդը ավելի բոյով էր և սպորտային կառուցվածքով:
Գայանե Ավետիսյանը և Սուսաննա Խաչատրյանը աղմուկի հետ կապված նշեցին, որ դրանք նման էին ապակյա շշերի ձայնի և իրենք հաստատ չեն կարող ասել, թե ինչ էր, քանի որ չեն տեսել:
Նարինե Պետրոսյանը դատարանում հայտնեց, որ հարևաները բողոքել են, որ բնակարանի վարձակալը աղջիկներ է տանում բերում, որոնց ձայները խանգարում են իրենց: Երբեք չեն նշել առարկաներ կամ ապակյա իրեր տեղափոխելիս աղմուկ բարձրացնելու մասին կամ բնակարանից մետաղի կամ այլ իրեր կոտրելու ձայներ:
Տրամաբանությունից զուրկ է, որ որևէ մեկը հափշտակված չհրկիզվող պահարանը տանի, բարձրացնի բազմաբնակարան շենքի 2-րդ հարկ, գիշերով, այն տեղափոխի կրկին մեքենա ու տանի: Այդ բնակարանի վարձակալ Դավիթ ը` ըստ մեղադրական եզրակացության հանդիսանում է Վ.Հովհաննիսյանի ընկերը: Նա դատարանում ցուցմունք տվեց, որ չի ճանաչում Վ.Հովհաննիսյանին, որևէ ծանր իր կամ առարկա երբեք չի տեղափոխել այդ բնակարան:
Դավիթ Սիմիդյանը մեղադրվում էր որոշակի արարք կատարելու մեջ` համակատարում, գոնե` օժանդակություն, նրան մեղադրանք չի առաջադրվել:
Երբ Վ.Հովհաննիսյանը և Դավիթ Սիմիդյանը եղել են ընկերներ, ապա Վ.Հովհաննիսյանի բոլոր հեռախոսազանգերի վերծանումներից գոնե հեռախոսազանգ կլիներ միմյանց միջև:
Դավիթ Սիմիդյանի ցուցմունքին ընդհանրապես գնահատական չի տրվել:
Դատարանը պարտավոր էր նաև ոչ վերաբերելի ճանաչել որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված և քրեական գործին կցված <Ղ-Տելեկոմ> ՓԲԸ-ից 2012թ. հունվարի 27-ին ստացված թիվ 165 գրությունը` որով հիմնավորվել էր Վ.Հովհաննիսյանի` Երևանի Գրիբոյեդով 42 շենքի թիվ 2 բնակարանում գտնվելու հանգամանքը:
Նույն ընկերության 2012թ. հուլիսի 03-ին տրամադրված մեկ այլ` թիվ SU/2468/020712/ 2583 գրությամբ. <Հնարավոր է, որ Կոմիտասի պողոտայի 49/4 հասցեում գտնվող կայանը սպասարկեր Երևան քաղաքի Ն.Տիգրանյան փողոցի 19/1 հասցեն>, այսինքն Վ.Հովհաննիսյանի բնակության հասցեն: Որպիսի փաստը ևս պատշաճ գնահատման չի արժանացրել:
Դատարանը ընդհանուր կարգով շարադրելով ապացույցները, որևէ ապացույցի կոնկրետ գնահատում չի կատարել:
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նաև քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, համաձայն որի պարտավոր լինելով կայացնելու արդարացման դատավճիռ, կայացրել է մեղադրական դատական ակտ:
Դատարանը դատական ակտ կայացնելիս չի հիմնվել գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ անմիջականորեն հետազոտված ապացույցների վրա, այլ առանց հիմնավոր պատճառաբանությունների կրկնելով մեղադրական եզրակացությամբ հաստատված հանգամանքները, ընդհանրապես հաշվի չառնելով դատաքննության արդյունքները, կայացրել է անհիմն և անօրինական դատական ակտ, որով էլ թույլ է տվել առերևույթ դատական սխալ:
15. Դիմողը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճիռը, Վ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով քրեական գործի վարույթը կարճել` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով:

Վերաքննիչ բողոքի պատասխանը
16. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Ա.Աղայանը` հայտնելով, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, ենթակա` մերժման, Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճիռը օրինական է, Վ.Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է, արարքը որակվել է ճիշտ, նրա նկատմամբ նշանակվել է արդարացի պատիժ, ուստի դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանն անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչվել այնպիսի հանցագործության կատարման մեջ, որը նա չի կատարել և դատաքննության ընթացքում նրա մասնակցությունը հանցագործության կատարմանը չի հիմնավորվել:
Ըստ պաշտպանական կողմի `Վ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու հիմքը հանդիսացել է նրա կողմից նախկինում դատապարտված լինելու հանգամանքը: Սակայն իրականում նրա նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու հիմքում դրվել է այն, որ նրան մեղսագրվող արարքի կատարմանը առկա է եղել հիմնավոր կասկած:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել, որ 2002 թվականից ընտանիքի հետ ապրել է ՌԴ-ում, իսկ 2010 թվականի ապրիլին կնոջ և երեխայի հետ վերադարձել է ՀՀ` բնակվել Երևանում: Հայաստանում գտնվելու ընթացքում չի աշխատել և ապրել է հոր ուղարկած դրամական միջոցներով: 2010 թվականի օգոստոսին հայրը իր համար գնել է <<Մերսեդես-Բենց>> մակնիշի 22 ՕԼ 693 պ/հ ավտոմեքենա, որը ձևակերպվել է քրոջ անվամբ: 2010 թվականի հուլիսի 23-ին Դավիթ Անհաղթի թիվ 4 հասցեում գտնվող <<Օջախ>> շինանյութի խանութում կատարված ավազակային հարձակման հետ առնչություն չունի, իսկ դեպքի վայրից հայտնաբերված իրեն պատկանող մատնահետքի առկայությունը պայմանավորված է նրանով, որ 2010 թվականի ամռանը եղել է նշված շինանյութի խանութում գնումներ կատարելու նպատակով, քանի որ մտադրություն է ունեցել վերանորոգել իր բնակարանը: Վ.Հովհաննիսյանը նշել է, որ չէր կարող մասնակցություն ունենալ նշված ավազակային հարձակմանը, քանի որ 2010 թվականի հուլիսի 22-ին ժամը մոտավորապես 19-ից մինչև 2010 թվականի հուլիսի 23-ը ժամը 02-ը եղել է <<Փարվանա>> ռեստորանային համալիրում, որտեղ նշել են քրոջ աղջկա` Դիաննայի ծննդյան տարեդարձը: Խնջույքից հետո` 2010 թվականի հուլիսի 23-ին ժամը 03-ի սահմաներում կնոջ և երեխայի հետ գնացել է տուն` Ն.Տիգրանյան թիվ 19/1 շենքի Բն.52, որտեղ գտնվել է մինչև առավոտյան ժամը 11-ից 12-ը:
Ըստ պաշտպանական կողմի պնդումների <<Օջախ>> շինանյութի խանութում ավազակային հարձակում կատարելուց հետո կատարված դեպքի վայրի զննության ժամանակ Վ.Հովհաննիսյանի մատնահետքը հայտնաբերվել է այն պատճառով, որ նա 2010 թվականի ամռանը եղել է նշված շինանյութի խանութում գնումներ կատարելու նպատակով, քանի որ մտադրություն է ունեցել վերանորոգել իր բնակարանը:
Այն մասին, որ բնակարանը պետք է վերանորոգվեր` դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ են տվել Վ.Հովհաննիսյանի կինը` Մարիամ Ալեքսանյանը և մայրը` Անուշ Հովհաննիսյանը:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին նաև Մ.Ալեքսանյանի և Ա.Հովհաննիսյանի նախաքննության ընթացում տված ցուցմունքները, համաձայն որոնց` վերջին մի քանի տարիների ընթացքում իրենց ընտանիքում մտադրություն չի եղել վերանորոգել իրենց բնակարանը:
Մ.Ալեքսանյանը և Ա.Հովհաննիսյանը այդ եղանակով փորձել են ամուսնուն և որդուն զերծ պահել քրեական պատասխանատվությունից, սակայն նրանց ցուցմունքները հերքվել են նախաքննության և դատաքննության ընթացքում գործով ձեռք բերված ու հետազոտված ապացույցներով:
Բացի այդ, ամբաստանյալը և նրա կինը դատաքննության ընթացքում նշեցին, որ որոշակի վերանորոգում բնակարանում կատարվել է` փոխել են վարագույրները և այլն, սակայն նրանք նշեցին նաև, որ բնակարանի տանիքից ջուր է հոսել և այդ բնակարանում հնարավոր չի եղել բնակվել և նրանք վաճառել են այն:
Վ.Հովհաննիսյանի` գումարի կարիք չունենալու հանգամանքն իրականությանը չի համապատասխանում: Հոր ապահովված լինելու հետ նա կապ չի ունեցել: Հիմնավորվել է, որ ՀՀ-ում բնակվելու ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանի և նրա ընտանիքի անդամների ապրուստը հոգացել է հայրը` ՌԴ-ից փոխանցելով ամսեկան միջինը 500-1000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նույնը վերաբերվում է ավտոմեքենային, որ գնել է, ոչ թե Վ.Հովհաննիսյանը, այլ հայրը: Նշված փոխանցումները կատարվել են Վ.Հովհաննիսյանի անունով, իսկ 95.000 ԱՄՆ դոլարի փոխանցումը կատարվել է մոր անունով և մեկ օրվա ընթացքում: Անհասկանալի է, որ եթե Վ.Հովհաննիսյանն ուներ եկամուտ` ինչու է հայրը նրան գումար ուղարկել ընտանիքը պահելու համար:
Ըստ Վ.Հովհաննիսյանի և նրա ընտանիքի անդամների ցուցմունքների` բոլոր հարցերը քննարկվել են համատեղ` ընտանիքի բոլոր անդամներով, նրանց ընտանեկան բյուջեից ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամ կարող էր օգտվել: Սակայն Վ.Հովհաննիսյանը և ընտանիքի անդամները հաստատել են, որ ընտանիքում միակ աշխատողը եղել է Սիրեկան Հովհաննիսյանը, ում գումարներով ապրել են նրա կինը, և որդին` իր ընտանիքով:
Համաձայն պաշտպանական կողմի ներկայացված գումարային փոխանցումների անդորագրերի Սիրեկան Հովհաննիսյանի կողմից Երևան փոխանցված գումարները այդքան էլ մեծ չեն եղել միջինը (500-1000 ԱՄՆ դալար): Անձամբ Վ.Հովհաննիսյանը և նրա կինը չեն աշխատել, նույնիսկ ավտոմեքենան նրանց համար գնել է Վ.Հովհաննիսյանի հայրը` Ս.Հովհաննիսյանը:
Պաշտպանական կողմը դատարան է ներկայացրել Ս.Հովհաննիսյանի կողմից ՌԴ-ից ՀՀ փոխանցված գումարների անդորրագրերը: Ըստ պաշտպանական կողմի այդ գումարները պետք է վկայեն այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանը գումարային խնդիրներ չի ունեցել և ավազակային հարձակմամբ գումար հայթայթելու կարիք չի եղել:
Համաձայն նշված անդորրագրերի առաջին փոխանցումը` 95.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով կատարվել է մեկ օրվա ընթացքում` 2010 թվականի հունիսի 15-ին, իսկ հաջորդ փոխանցումները կատարվել են 2010 թվականի օգոստոսի 3-ից մինչև 2011 թվականի մայիսի 12-ը և ընդհանուր կազմել են 15.000 ԱՄՆ դոլար: 95.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցվել է ոչ թե Վ.Հովհաննիսյանի, այլ նրա մոր` Ա.Հովհաննիսյանի անունով:
Այդ գումարը չի փոխանցվել Վ.Հովհաննիսյանին ընտանիքի կարիքները հոգալու համար, այլ փոխանցվել է այլ նպատակի համար: Մյուս գումարները իրոք վկայում են այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանի հայրը ընտանիքի ապրուստը հոգալու համար է փոխանցել: Դա երևում է գումարի չափից, փոխանցման ժամկետներից և Մ.Ալեքսանյանի և Վ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներից: Այդ գումարները Վ.Հովհաննիսյանը սկսել է ստանալ 2010 թվականի օգոստոսի 3-ից, իսկ ավտոմեքենայի արժեքի պարտք մնացած գումարը Վ.Ստեփանյանին վճարել է 2010 թվականի հուլիսի 23-ին` Դ.Անհաղթի 4 հասցեում գտնվող <<Օջախ>> շինանյութի խանութում տեղի ունեցած ավազակային հարձակման հաջորդ օրը:
Ըստ Վ.Հովհաննիսյանի և նրա կնոջ Մ.Ալեքսանյանի` նրանք դեպքի օրը` այսինքն 2010 թվականի հուլիսի 22-ին ժամը մոտավորապես 19-ից մինչև հուլիսի 23-ին ծամը մոտ 02-ը գտնվել է <<Փարվանա>> ռեստորանային համալիրում, որտեղ նշել են Վարդանի քրոջ աղջկա` Դիաննայի ծննդյան տարեդարձը: Խնջույքից հետո Վարդանը տանից դուրս չի եկել, չի բացակայել տանից:
Եթե պաշտպանական կողմի պնդումներն իական լինեին, ապա Վ.Հովհաննիսյանի և Մ.Ալեքսանյանի հեռախոսները գտնվեին նույն վայրում` սպասարկեյին մեկ կայանից և պետք է հանդիսանային <<Փարվանա>> ռեստորանային համալիրը և Ն.Տիգրանյան 19/1 շենքի շրջակայքը սպասարկող կայաններ: Մինչդեռ համաձայն Վ.Հովհաննիսյանի և Մ.Ալեքսանյանի հեռախոսահամարների հեռախոսազանգերը սպասարկող կայանների վերծանումների զննության, նրանք այդ ժամանակահատվածում միասին չեն գտնվել և Վ.Հովհաննիսյանի հեռախոսահամարը այդ ժամանակահատվածում սպասարկվել է Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում` համայնքներում գտնվող կայանների կողմից: Նույն զննությամբ հիմնավորվել է, որ Վ.Հովհաննիսյանը տանը չի գտնվել 2010 թվականի հուլիսի 23-ին առավոտյան ժամը 11-ից 12-ի սահմաններում:
Ավտոմեքենայի էլեկտրականության մասնագետ` վկա Ա.Բանգոյանը ցուցմունք է տվել, որ Վ.Հովհաննիսյանին ճանաչում է գործի բերումով: Հարցին, թե ինչով է պայմանավորված 2010թ. հուլիսի 23-ին ժամը 09:30-ին Վ.Հովհաննիսյանի 098-02-84-45 հեռախոսահամարից իր` 098-99-24-25 հեռախոսահամարին տեղի ունեցած հեռախոսազանգը, վերջինս պատասխանել է, որ նշված օրը նշված ժամին իրեն զանգահարել է Վ.Հովհաննիսյանը, որից 30-40 րոպե անց եկել է ավտոտեխսպասարկման կայան իր <<Մերսեդես Բենց>> մակնիշի ավտոմեքենայով, որպեսզի նորով փոխարինեն ավտոմեքենայի արգելակները:
Ա.Բանգոյանի ցուցմունքով հերքվել է Վ.Հովհաննիսյանի և նրա կնոջ` Մ.Ալեքսանյանի փաստարկը, որ Վ.հովհաննիսյանը 2010թ. հուլիսի 23-ին մինչև առավոտյան ժամը 12-ը գտնվել է տանը:
Դեպքից անմիջապես հետո հարցաքննվել են <<Օջախ>> շինանյութի խանութի անմիջապես վերևում բնակվող` վկաներ Ա.Հովսեփյանը և Ն.Պողոսյանը:
Ն.Պողոսյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի օրը արթնացել է երեխայի լացի ձայնից և հանկարծ դրսից լսել գետնին ինչ որ բան քարշ տալու աղմուկի ձայներ: Պատուհանից նայելով` տեսել է, որ իրենց բնակարանի տակ գտնվող <<Օջախ>> շինանյութի խանութի մուտքի դիմաց կանգնած է մուգ կապույտ գույնի <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա` կլոր լուսարձակներով, հետևի փոքր պետհամարանիշով, որը տանիքին ունեցել է սև գույնի <<լյուկ>>: Ավտոմեքենայի մոտ կանգնած է եղել սև հագուստով, դիմակավորված մարդ և այդ պահին խանութից դուրս են եկել 2 դիմակավորված անձ` իրենց հետ բերելով չհիրկիզվող պահարան, որը դրել են ավտոմեքենայի բեռնախցիկում: Հետ են վերադարձել խանութ և իրենց հետ բերել ևս մեկ չհրկիզվող պահարան և մի արկղ, որոնք երեքով դժվարությամբ դրել են ավտոմեքենայի հետևի աջ դռնից ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին: Նրանցից երկուսը նստել են ավտոմեքենայի առջևի նստարանին, մյուսը` հետևի նստատեղին, մյուսը ղեկին և հեռացել <<Լամբադա>> կամրջի ուղղությամբ:
Հիմնականում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև Ա.Հովսեփյանը, իր պատմածի մի մասը նա տեսել է անձամբ, իսկ որոշ հանգամանքների մասին նրան պատմել է Ն.Պողոսյանը:
Վկաները պնդել են իրենց նախաքննական ցուցմունքները` նշելով, որ դեպքից անցել է շուրջ երկու տարի և ներկայումս հնարավոր է, որ որոշակի հանգամանքներ լավ չհիշեն: Ն.Պողոսյանը նշեց, որ ավտոմեքենան նման է իր հարևանի ավտոմեքենային, որը <<Մերսեդես>> մակնիշի է:
Գործի մյուս ապացույցները վկայում են, որ դեպքի վայրում վկաների կողմից նշված ավտոմեքենան այն Վ.Հովհաննիսյանին պատկանող ավտոմեքենան է:
Առկա է իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության ՃՈ ծառայությանը հատուկ պահպանող տարածքում պահելու համար ի պահ հանձնված` Վ.Հովհաննիսյանի անձնական օգտագործման <<Մերսեդես ԲԵնց Ե 320>> մակնիշի 22 օլ 693 պ/հ ավտոմեքենան, որի զննությամբ պարզվել է, որ նշված ավտոմեքենան ունի արտաքին նույն հատկանիշները, ինչը նկարագրել էր գործով ականատես վկա Ն.Պողոսյանը, ընդ որում ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսային մասի վերին` լապտերի տեղակայման հարակից մետաղի և դիմացի պոլիմերային հարթակի ներսի դիմային մակերեսների վրա առկա են պոլիմերային նյութի, մետաղի ներհրվածքների և քերծվածքների տեսքով բազմաթիվ հետքեր և վնասվածքներ:
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննությունների եզրակացությունները, որոնցով հիմնավորվել է, որ Վ.Հովհաննիսյանի ավտոմեքենայի հետևամասի մոխրագույն կաշվետիպ նյութից պատրաստված նստատեղի վրա առկա են քերծվաքների տեսքով վնասվածքներ որոնք կարող էին առաջանալ սահմանափակ, պինդ, որոշակիորեն սուր կամ գոգավոր մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով:
Ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսային մասի վերին` լապտերի տեղակայման հարակից մետաղի և դիմացի պոլիմերային հարթակի ներսի դիմային մակերեսների վրա առկա են պոլիմերային նյութի, մետաղի ներհրվածքների և քերծվածքների տեսքերով բազմաթիվ հետքեր և վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ պինդ, համեմատաբար անհարթ-գոգավոր, սահմանափակ մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով:
Նշված վնասվածքների առաջացումը` չհրկիզվող պահարանների տեղադրման հետևանքով չի բացառվում:
Փորձաքննությանը տրամադրված ավտոմեքենայի բեռնախցիկում առկա հետքերի, նստատեղերի, ինչպես նաև դռների միջնամասերում որևիցէ օտար ներկածածկույթի մասնիկներ կամ քերծվածքներ չհայտնաբերվեցին:
Փորձաքննությանը տրամադրված <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղին հարող, հետևի աջ անվաթևի գոգավոր հանգույցի մակերեսը վերաներկված է:
Նշված եզրակացությունը հետազոտելուց հետո պաշտպանական կողմը նշեց, որ առկա վնասվածքներն առաջացել են Վ.Հովհաննիսյանի կողմից ավտոմեքենան երկու անգամ վթարի ենթարկելու հետևանքով, իսկ ավտոմեքենայի սրահի վնասվածքները առաջացել են որդու կողմից պաստառը կծելու և նրա ջինսե անդրավարտիքի հետևամասի մետաղյա ամրաշղթայի և վերջինիս կոճկող ներգործության` շփման հետևանքով: Վ.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ ընդամենը երկու անգամ վթարի ենթարկվելու պատճառով վերաներկել է ավտոմեքենայի հետևի աջ անվաթևը, բեռնախցիկը և հետևի թափարգելը, որի վերանորոգման աշխատանքները կատարել է ընկերոջ աները` Սուրիկը:
Վկա Ս.Յեգոյանը հայտնել է, որ վերանորոգել է Վ.Հովհաննիսյանի ավտոմեքենան, սակայն ոչ այն հատվածները, որոնք նշում է Վ.Հովհաննիսյանը:
Հաջորդ պնդումը, որ վնասվածքները առկա են եղել մեքենան գնելու ժամանակ հերքվեցին Ա.Մարգարյանի, Վ.Ստեփանյանի ցուցմունքներով որոնք պնդեցին, որ ավտոմեքենան ՀՀ ներկրելուց և Վ.Հովհաննիսյանին վաճառելու ժամանակ նման վնասվածքներ չի ունեցել:
Բացի այդ, հետազոտվեց նաև դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 2094 եզրակացությունը, համաձայն որի` ավտոմեքենայի հետևի աջ կողմի դռան վրա վերանորոգման հետքեր չհայտնաբերվեցին:
Հետևաբար, եթե մեղադրյալ Վ.Հովհաննիսյանի <<Մերսեդես Ե 320>> մակնիշի 22 օլ 693 պ/հ ավտոմեքենայի հետևի աջ կողմի դռան վրա վերանորոգման հետքեր չեն հայտնաբերվել, ապա կարելի է հանգել եզրակացության, որ նույն ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղին հարող, հետևի աջ անվաթևի գոգավոր հանգույցի վերաներկված մակերեսը վնասվել է ավտոմեքենայի հետևի աջ դուռը բաց վիճակում ավտոմեքենայի սրահ չափսերով մեծ և ծանր առարկա տեղադրելու հետևանքով:
Վ.Հովհաննիսյանի ավտոտնակում հայտնաբերվել և առգրավվել են տղամարդու սև գույնի վերնաշապիկ և բանվորական համազգեստ, որոնք ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
Ըստ Վ.Հովհանիսյանի` նշված իրերն իրեն չեն պատկանում, ինքը երբեք չի օգտագործել այդ հագոստները, իսկ իր ավտոտնակում կարող էին թողնված լինել այլ անձանց կողմից, մասնավորապես` բարեկամ Վ.Գևորգյանի կամ հարևան Գ.Հակոբյանի կողմից, ովքեր երկար տարիներ օգտագործել են ավտոտնակը:
Նշված փաստարկը հերքվել է վկաներ Վ.Գևորգյանի և Գ.Հակոբյանի ցուցմունքներով:
Վկա Վ.Գևորգյանը ցուցմունք է տվել, որ շուրջ 3 ամիս օգտվել է նրա ավտոտնակից: Այդ ավտոտնակում ունեցել է հագուստներ, որոնք վերջին անգամ հագել է 2005թ., որոնցից մի մասը նույնիսկ թողել է այնտեղ: Այդ ընթացքում իրենից բացի ոչ ոք չի օգտվել այդ ավտոտնակից և չի օգտագործել ավտոտնակում եղած իրերն ու հագուստները, նույնիսկ` ընտանիքի անդամները:
Վկա Գ.Հակոբյանը ցուցմունք տվեց, որ Վ.Հովհաննիսյանի և նրա ընտանիքի անդամների ՀՀ-ից բացակայելու ժամանակ օգտագործել է նրանց ավտոտնակը: Վ.Հովհաննիսյանի ավտոտնակում երբևէ սև վերնաշապիկ և բանվորական համազգեստ չի ունեցել: Այդ ընթացքուջմ իրենից բացի` ոչ ոք այդ ավտոտնակից չի օգտվել, նույնիսկ իր ընտանիքի անդամները:
Համաձայն դատակենսաբանական փորձաքննության եզրակացության` փորձաքննության ներկայացված վերնաշապիկի օձիքից և թևատակերից, բանվորական համազգեստի օձիքից կտրված կտորներում հայտնաբերվել է քրտինք, որը կարող էր առաջանակ նաև Վ.հովհաննիսյանից, սակայն ոչ Վ.Գևորգյանից:
Այն հանգամանքը, որ չհրկիզվող պահարանները տեղադրվել են Վ.հովհաննիսյանի ավտոմեքենայի մեջ և վնասել են պաստառը, ինչպես նաև այն, որ Վ.Հովհաննիսյանը 2010թ. հուլիսի 23-ի առավոտյան չի գտնվել տանը` հիմնավորում է վկաներ Ա.Պետրոսյանի և Ա.Բանգոյանի ցուցմունքներով:
Վկա Ա.Պետրոսյանը հայտնել է, որ զբաղվում է ավտոմեքենաների սրահի պաստառների կար ու ձևով ու պաստառապատմամբ: Վ.Հովհաննիսյանին չի ճանաչում, համենայն դեպս չի կարողանում հիշել: Այն հարցին, թե ինչով է պայմանավորված հեռախոսահամարից իր 093-45-41-73 հեռախոսահամարին տեղի ունեցած հեռախոսազանգը, վերջինս պատասխանել է, որ հավանաբար` Վ.Հովհաննիսյանը հանդիսանում է իր հաճախորդներից մեկը, ով զանգահարել է նախորոք հերթագրվելու համար, որպեսզի վերանորոգի ավտոմեքենայի սրահի ինչ ոչ պաստառ, բայց կոնկրետ այդ դեպքը չի կարողանում հիշել:
Պաշտպանական կողմը պնդել է, որ դեպքի վայրի հետ Վ.Հովհաննիսյանին կապում է միայն մատնահետքը` Վ.Հովհաննիսյանը ցանկացել է վերանորոգում կատարել տանը, սակայն առկա է ավտոմեքենան, որը եղել է դեպքի վայրում, առկա են ավտոմեքենայի վնասվածքներ, հագուստները, որոնց վրա առկա էՎ.Հովհաննիսյանի քրտինքը, առկա են վերծանումները, որոնք հերքում են Վ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները դեպքի օրը տանը և ծննդյան տարեդարձին գտնվելու մասին պնդումները:
Մեղադրողը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում թույլ չի տրվել, դատավճիռն օրինական է և այն բեկանելու հիմքեր չկան: Գտել է, որ ամբաստանյալի կատարաած արարքը ճիշտ է, նրա մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ և բավարար են նրա նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:

17. Ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը, խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանը միացավ պաշտպանին:
Մեղադրող Հ.Մարտիրոսյանը` ներկայացնելով վերաքննիչ բողոքի պատասխանը, առարկեց բողոքի դեմ, խնդրեց այն մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Տուժող Գ.Մարգարյանը չառարկեց բողոքի դեմ, հայտնեց, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի ձայնը նման չէ այն անձին, ով կատարել է հափշտակությունը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, մեղադրող Հ.Մարտիրոսյանի, տուժող Գ.Մարգարյանի ` վերաքննիչ բողոքի պատասխանները, ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
18. ՀՀ քրեական 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. << 2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`…
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…>>:
19. Առաջին ատյանի դատարանը` վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտել և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված` համարել, որ ամբաստանյալ Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերի հատկանիշներին: Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
20. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Վ.Հովհաննիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղսագրված արարքը գործի նյութերով հաստատված է:
Ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը` Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննության ժամանակ հետազոտված` տուժող Գեորգի Արմենի Մարգարյանի, վկաներ Արմիկ Ռշտունու Հովսեփյանի, Նատալյա Գրիգորի Պողոսյանի, Մարիամ Օզրերիսի Ալեքսանյանի, Անուշ Աշոտի Հովհաննիսյանի, Սուրեն Կարապետի Եգորյանի, Վոլոդյա Սուրենի Գևորգյանի, Արտաշես Գուլիվերի Պետրոսյանի, Արմեն Սամվելի Բանգոյանի, Վասիլի Վարուժանի Ստեփանյանի, Արմեն Ասատուրի Մարգարյանի, Հայկ Արկադիի Արդուխանյանի, փորձագետներ Ա.Սարգսյանի, Վ.Վարդանյանի ցուցմունքներով, հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1764, մատնադրոշմային փորձաքննության թիվ 1748, դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 355 և թիվ 402, դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 1685 և թիվ 2094 եզրակացություններով, 2011թ. նոյեմբերի 18-ին իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված Վ.Հովհաննիսյանի ավտոտնակից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված տղամարդու սև գույնի վերնաշապիկի և բանվորական համազգեստի առկայությամբ, Դ.Անհաղթ 4 հասցեում գործող <<Օջախ>> շինանյութի խանութից առգրավված մետաղյա լինգը իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 2010թ. օգոստոսի 23-ի որոշմամբ, Վ.Հովհաննիսյանի քրոջը` Լ.Գևորգյանին պատկանող <<Մերսեդես Բենց Ե 320>> մակնիշի 22օլ693 պ/հ ավտոմեքենան իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանը հատուկ պահպանվող տարածքում պահելու համար ի պահ հանձնելու մասին 2012թ. մարտի 07-ի որոշմամբ, 2012թ. փետրվարի 13-ին որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված և քրեական գործին կցված <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲԸ-ից 2012թ. հունվարի 27-ին ստացված /83/230112/ 165 գրության առկայությամբ, 19.03.2012թ. քննում կատարելու մասին արձանագրությամբ Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, Դատարանի 15.06.2012թ. որոշման հիման վրա <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲԸ-ից 03.07.2012թ. ստացված SU/2468/020712/ 2583 գրության առկայությամբ, ինչպես նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
21. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանին մեղադրանք առաջադրելու, կալանավորելու և դատապարտելու հիմքը` սխալմամբ նրան նախկինում ավազակային հարձակման համար դատապարտված լինելու հանգամանք վերագրելն է: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Վ.Հովհաննիսյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու փաստի հիմքը քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներն ու դրանց համալիր գնահատականն է:
22. Հիմնավոր չէ նաև վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը, որ Վ.Հովհաննիսյհանի կողմից` շահադիտական հանցավոր արարք կատարելու շարժառիթը նյութական բավարար պայմաններ չունենալը համարվել չի կարող, քանիոր նա ու նրա ընտանիքը նյութապես ապահովված են եղել:
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ ՀՀ-ում Վ.Հովհաննիսյանի և նրա ընտանիքի գտնվելու ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը հանրապետությունում եկամուտ չի ունեցել: Ընտանիքը գոյատևել է վերջինիս հոր կողմից Վ.հովհաննիսյանի անվամբ ուղարկված գումարների` ամսեկան 500-1.000 ԱՄՆ դոլար գումար փոխանցելու հաշվին: Իրոք, Վ.Հովհաննիսյանի մոր անվամբ 2010թ. հունիսի 15-ին 95.000 ԱՄՆ դոլար գումար փոխանցում է կատարվել, 2010թ. օգոստոսի 03-ից հետո է մնացած փոխանցումները կատարվել Վ.Հովհաննիսյանի անվամբ: Նկատի ունենալով վերոնշյալ` 95.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մեկ օրվա ընթացքում` Վ.Հովհաննիսյանի մոր անվամբ փոխանցելու, իսկ հետագա շուրջ մեկ տարվա ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանի անվամբ պարբերաբար փոխանցումներ կատարելու հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դա չի վկայում, որ այդ գումարները հանդիսացել են նաև Վ.Հովհաննիսյանի և նրա ընտանիքի ընդհանուր սեփականությունը: Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մոր անվամբ կատարած փոխանցումն արվել է այլ նպատակով:
23. Անհիմն է բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի գնահատել Վ.Ստեփանյանի դատաքննական ցուցմունքը, որ Վ.Հովհաննիսյանին վաճառած ավտոմեքենայի արժեքի մի մասը ուշացումով ստանալը, ավտոմեքենայի գրանցումն ուշացնելը պայմանավորված է եղել ինտերպոլի հետ կապված խնդիրների հետ և որ ավտոմեքենայի բեռնախցիկի վնասվածքներն ուշադիր չի զննել և այն ուշադիր չի ուսումնասիրել:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ ընթացակարգով հետազոտել և գնահատել է վկա Վ.Ստեփանյանի նախաքննական ցուցմունքները և հիմնավոր կերպով դրանք արժանահավատ է համարել, արժանահավատ է համարել նաև Վ.Հովհաննիսյանի հետ առերես հարցաքննության արձանագրությունը` համաձայն որոնց վերջինս ավտոմեքենայի արժեքի մի մասն է վճարել, պայմանավորվել են, որ ավտոմեքենան կվերաձևակերպեն, երբ կվճարի նաև մնացած պարտքը: Առերես հարցաքննության ժամանակ վկան չի հաստատել Վ.Հովհաննիսյանի պատճառաբանությունը, որ ավտոմեքենայի արժեքի մնացած մասի հետագայում վճարելը պայմանավորված է եղել ինտերպոլի հետ կապված խնդիրներով: Վկան նաև հաստատել է, որ ավտոմեքենայի արժեքի մնացած մասը Վ.Հովհաննիսյանն իրեն է հանձնել 2010թ. հուլիսի 24-ին: Այսինքն, վկա Վ.Ստեփանյանի ցուցմունքով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանը պարտքը վճարել է դեպքի հաջորդ օրը:
24. Վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ այն պատճառաբանությունը, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մատնահետքը դեպքի վայրում թողնվել է տան վերանորոգման առիթով գնումներ կատարելու համար կատալոգն ուսումնասիրելու ժամանակ: Ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մայրը և կինը դատարանում նշել են, որ ցանկացել են բնակարանում կատարել վերանորոգման աշխատանքներ: Վերաքննիչ դատարանը արժանահավատ է համարում և գտնում է, որ հիմնավոր է նրանց նախաքննական ցուցմունքները և մեղարդողի` վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ բերած պատասխանի հիմնավորումները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մայրը` վկա Ա.Հովհաննիսյանը և կինը` Մ.Ալեքսանյանը հստակ հայտնել են, որ իրենց բնակարանը վերանորոգելու մտադրություն չեն ունեցել: Իսկ դատաքննության ընթացքում փոխելով ցուցմունքները` ցանկանացել են հովանավորության տակ վերցնել իրենց մերձավորին: Վերաքննիչ դատարանը` հիմք ընդունելով վերոնշյալը` գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մատնահետքը դեպքի վայրում թողնվել է նրա կողմից հանցանքը կատարելու ժամանակ:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև ամբաստանյալի, նրա մոր ու կնոջ` Վ.Հովհաննիսյանի այլուրեքության վերաբերյալ փաստարկները: Դրանք հերքվել են ինչպես գործի փաստական տվյալներով, այնպես էլ նրանց հեռախոսային վերծանումների տվյալներով, որոնց մասին մանրամասն հիմնավորում է բերվել դատախազի` վերաքննիչ բողոքի պատասխանում:
25. Վերաքննիչ դատարանը հիմնազուրկ է համարում Վ.Հովհաննիսյանի մատնահետքը հայտնաբերելու կապակցությամբ արհեստական ապացույցներ ձեռք բերելու մասին վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները: Քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ գործի վարույթը կասեցվել է հանցագործության կատարած անձը բացահայտված չլինելու պատճառով: Դեպքի վայրում Վ.Հովհաննիսյանի մատնահետքերի մասին մատնադրոշմային քարտադարանում եղած տվյալների մասին հաղորդումը ՀՀ Ոստիկանության փորձագիտական վարչության կողմից տրվել է 2011թ. մարտի 03-ին, դեպքից ամիսներ անց` այլ դեպքի կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանից մատնահետքեր վերցնելու առիթով:
26. Բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ պատճառաբանությունն այն մասին, որ ավտոտնակից առգրավված տղամարդու սև գույնի վերնաշապիկը և բանվորական համազգեստը` անհիմն են իրեղեն ապացույց ճանաչվել և ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի մեղադրանքի համար ապացուցողական նշանակություն ունենալ չեն կարող: Հաստատվել է, որ այդպիսիք հայտնաբերվել են ամբաստանյալի ավտոտնակում:
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 355 եզրակացության համաձայն` հայտնաբերված վերնաշապիկի օձիքից և թևատակերից, բանվորական համազգեստի օձիքից կտրված կտորներում հայտնաբերված քրտինքը կարող էր առաջանալ Վարդան Հովհաննիսյանից, իսկ դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 402 եզրակացության համաձայն` վերը նշված հետքերը չէին կարող առաջանալ Վ.Գևորգյանից և համադրելով քրեական գործի մյուս ապացույցների հետ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հենց այդ հանգամանքը հաստատում է, եր դեպքի ժամանակ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանին հագին եղել են այդ իրեղեն ապացույցը: Իսկ այն, որ դրանք դատարանում հագնելուց հետո տուժող Գ.Մարգարյանը չի հաստատել Վ.Հովհաննիսյանի` հանցագործությանը մասնակից լինելու փաստը` Վերաքննիչ դատարանին հիմք չեն տալիս հետևություն անելու, որ վերջինս դեպքի վայրում չի եղել` նկատի ունենալով դեպքից տևական ժամանակ անցնելու ու տուժողի հիշողության հետ կապված հնարավոր վիճակը: Այդ ապացույցի գնահատման վրա չի կարող ազդել` դրանում այլ հետքերի բացակայության մասին վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկը:
27. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պատշաճ գնահատման են ենթարկվել նաև վկաներ Ն.Պողոսյանի և Ա.Հովսեփյանի ցուցմունքները և արժանահավատ են նրանց նախաքննական ցուցմունքները, որտեղ մանրամասն ներկայացրել են դեպքի ժամանակ և վայրում եղած ավտոմեքենայի և անձանց գործողությունները:
Վերաքննիչ բողոքում բերած պատճառաբանությունները, որ նախաքննության ժամանակ նշված և վկաներ Ա.Հովհաննիսյանի ու Մ.Ալեքսանյանի ցուցմունքները տրվել են քննիչի թելադրանքով և այդպիսիք վերցվել են քրեադատավարական օրենքի պահանջների խախտմամբ, բացի նրանց հայտարարություններից` գործի այլ տվյալներով չեն հիմնավորվել: Վկաներ Ն.Պողոսյանի և Ա.Հովսեփյանի ցուցմունքները համադրելով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նրանց նկարագրած ավտոմեքենան` Վ.Հովհաննիսյանին պատկանող <<Մերսեդես-Բենց>> մակնիշի ավտոմեքենան է:
28. Բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ այն պատճառաբանությունը, որ դատահետքաբանական և դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 1685 եզրակացությունը չպետք է դրվեր մեղադրանքի հիմքում, քանի որ նշված եզրակացությամբ չի բացառվել, որ ավտոմեքենայի սրահի կաշվետիպ նյութի վրա առկա քերծվածքները կարող էին առաջանալ փորձաքննությանը ներկայացված երեխայի անդրավարտիքի մետաղյա ամրաշղթայի և կոճկող փականի ներգործության հետևանքով: Չի պարզվել վերաներկված հատվածների վաղեմությունը, նյութերի առանձնահատկությունը:
Նշված եզրակացությամբ հիմնավորվել է, որ ավտոմեքենայի հետևամասի մոխրագույն կաշվետիպ նյութից պատրաստված նստատեղի վրա եղած քերծվածքների տեսքերով վնասվածքները կարող էին առաջանալ սահմանափակ, պինդ, որոշակիորեն սուր կամ գոգավոր մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով: Ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսային մասի վերին` լապտերի տեղակայման հարակից մետաղի և դիմացի պոլիմերային հարթակի ներսի դիմային մակերեսների վրա առկա են պոլիմերային նյութի, մետաղի ներհրավածքների և քերծվածքների տեսքերով բազմաթիվ հետքեր և վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ պինդ, հետևաբար անհարթ-գոգավոր, սահմանափակ մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով, սակայն վերջիններիս առաջացումը չհրկիզվող պահարանների տեղադրման հետևանքով չի բացառվել: Ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղին հարող, հետևի աջ անվաթևի առջևի գոգավոր հանգույցի մակերեսը վերաներկված է: Երեխայի ջինսատիպ կտորից կարված անդրավարտիքի հետևամասի մետաղյա ամրաշղթայի և վերջինիս կոճկող փականի ներգործության` շփման, սահքի հետևանքով, բեռնախցիկի ներսային մասի վերին` լապտերի տեղակայման հարակից մետաղի և դիմացի պոլիեմերային հարթակի ներսի դիմային մակերեսների վրա առկա բազմաթիվ քերծվածքների և ներհրվածքների տեսքերով վնասվածքների առաջացումը բացառվում է:
Ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ներսային մասում առկա դետալների մյուս քերծվածքների և ներհրվածքների տեսքերով վնասվածքների առաջացումը երեխայի կծելու արդյունքում բացառվում են:
Այսինքն, փորձաքննությամբ չի բացառվել, որ նշված ավտոմեքենայի վնասվածքները կարող էին առաջանալ չհրկիզվող պահարանները տվյալ տեղամասեր մտցնելու հետևանքով:
29. Վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ հաշվի չեն առնվել Վ.Ստեփանյանի, Ա.Մարգարյանի դատաքննության ժամանակ տված ցուցմունքները, դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 2094 եզրակացությունը:
Վկաներ Վ.Ստեփանյանի, Ա.Մարգարյանի և Ս.Յեգոյանի` այդ թվում նախաքննական ցուցմունքներով հիմնավորվել է, որ ավտոմեքենան ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի կողմից ձեռք բերելու պահին` ավտոմեքենայի բեռնախցիկում և այլ վայրերում վնասվածքներ չեն եղել և Վ.Հովհաննիսյանի մատնանշած հատվածներում վթարի կապակցությամբ վերանորոգման աշխատանքներ չեն կատարվել:
30. Ինչ վերաբերվում է բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1764 եզրակացությունը չի կարող գնահատվել որպես ամբաստանյալ Վ. Հովհաննիսյանի մեղավորությունը հաստատող ապացույց և դրվել մեղադրանի հիմքում, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ըստ եզրակացության` չի բացառվել, որ Վ.Հովհաննիսյանի ավտոմեքենայից հայտնաբերված լինգի ներգործության արդյունքում խանութի տնօրենի սենյակի եվրոպատուհանի, նույն սենյակի և խանութի տարադրամի փոխանակման կետի փայտե դռների արտաքին մակերեսներին առկա են ներհրվածքների և կոտրվածքների տեսքերով հետքեր և վնասվածքները առաջանալու հնարավորությունը:
Ուստի, նշված փորձաքննության եզրակացության հետևությունները` քրեական գործի մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ թույլ են տալիս հետևություն անելու, որ հանցանքը կատարվել է այդ լինգով:
30. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև վկաներ Գայանե Ավետիսյանի, Սուսաննա Խաչատրյանի և Նարինե Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքների վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը և հիմնավոր է համարում այդ կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները, որ նկատի ունենալով, որ վկաներ` Նարինե Պետրոսյանը, Գայանե Ավետիսյանը և Սուսաննա Խաչատրյանը հայտնել են, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանին երբևէ չեն տեսել, գտել է, որ վկաներ վերջիններիս ցուցմունքները տվյալ գործով մեղադրանքին վերաբերելի չեն:
31. Հիմք ընդունելով վերոնշյալ մեկնաբանությունները` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանը կատարել է իրեն մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված արարքը: Ուստի, բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ քրեական գործով չի ապացուցվել Վ.Հովհաննիսյանի մասնակցությունը կատարված դեպքին` հիմնավոր չէ:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև Դավիթ Սիմիդյանի ցուցմունքները չգնահատելու մասին վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը:
Հաշվի առնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում և սույն որոշման մեջ բերված հիմնավորումները` Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև վերաքննիչ վողոքի մյուս պատճառաբանությունները:
32. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքի վերոհիշյալ և մյուս պատճաբանությունները հիմնավոր չեն և բողոքը բավարարվել չի կարող: Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ամբաստանյալ Վ.Հոհաննիայսնին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղսագրված արարքը:
Ուստի, Վ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մարտի 13-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ասմբաստանյալ Վարդան Սիրեկանի Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ