Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0046/01/12
Վիճակագրական տողի համար :
7.28
Պատասխանող
Աշոտ Աբրահամյան
Աշոտ Աբրահամյան Հայրիկի
Աշոտ Աբրահամյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Հենրիկ Տեր-Ադամյան
Գրիշա Մելիք-Սարգսյան
Կարինե Ղազարյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Հենրիկ Տեր-Ադամյան
Գրիշա Մելիք-Սարգսյան
Կարինե Ղազարյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-06-01 | 13:30 | 1 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2013-02-27 | 13:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-19 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-14 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-06 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-22 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-15 | 13:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-14 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-10 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-12-24 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-12-13 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-12-04 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-11-21 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-10-24 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-10-10 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-10-03 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-20 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-12 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-04 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-08-27 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-08-15 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-07-09 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-27 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-19 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-11 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-01 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-05-22 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2012-05-11 | 10:30 | 5 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0046/01/12
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
01 հունիսի 2013 թվական ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Մ.ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Արամյանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի որոշմամբ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի կողմից վաշխառություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը:
2. Նախաքննական մարմնի 2012 թվականի մարտի 28-ի համապատասխան որոշումներով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը թիվ 14121811 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
3. 2012 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 14121811 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:
Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիլի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012 թվականի մայիսի 02-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության 2012 թվականի մայիսի 11-ին, ժամը 10.30-ին:
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունվարի 10-ի որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճռով որոշվել է կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից:
Դատավճռով որոշվել է Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Դատավճռով որոշվել է նաև տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
7. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը փոստին հանձնվել է 2013 թվականի մարտի 27-ին, իսկ վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի մարտի 29-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի ապրիլի 04-ին:
8. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2013 թվականի ապրիլի 29-ին, ժամը` 12.30-ին, Երևան քաղաքում:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ
9. Նախաքննական մարմինը Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի կատարման համար:
Այսպես.
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ:
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար:
Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ՊԱՀԱՆՋԸ
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
10. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել են բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 27.02.2013թ. դատավճիռը և <<քրեական գործի վարույթն ամբողջովին կարճել>>:
Ի հիմնավորումն իրենց վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը մասնավորապես բերել են հետևյալ փաստարկներն ու հիմնավորումները.
11. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով գործի դատավարական նախապատմությունն ու փաստական հանգամանքները, նշել են, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է և անօրինական, առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 358-րդ հոդվածների, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները, սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածները, որի արդյունքում գործում առկա ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ չի հետազոտել, չի լուծել գործով ձեռք բերված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցը:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակների` առաջին ատյանի դատարանն անհիմն կերպով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու հիմքում դրել է տուժողի և վերջինիս հարազատների նախաքննության ընթացքում տված իրարամերժ և հակասական ցուցմունքները` մերժելով պաշտպանության կողմի միջնորդությունները` լրացուցիչ ապացույցներ ներկայացնելու, որպես վկա պաշտպանության կողմից մատնանշած անձանց ներգրավելու և հարցաքննելու վերաբերյալ:
Վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանի նախաքննական ցուցմունքները, նշել են, որ դրանք թե նախաքննական մարմնի, և թե առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել, վարույթն իրականացնող մարմինը միջոցներ չի ձեռնարկել գործով բոլոր վկաներին հայտնաբերելու և հարցաքննելու ուղղությամբ, որպիսի պայմաններում չի ապահովվել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն իրականացնելու օրենսդրական պահանջը:
Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանը և պաշտպան Ա.Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում նշել են նաև այն մասին, որ ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ առուվաճաքի պայմանագրի շուրջ ևս պատշաճ քննություն չի կատարվել, դրա վերաբերյալ պաշտպանության կողմի միջնորդությունները քննության չեն առնվել:
Ներկայացնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը որակյալ դարձնող հատկանիշները, մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ կետերի իրավական դրույթները, վերաքննիչ բողոքի հեղինակները նշել են, որ սույն գործով անցել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու վաղեմության ժամկետները:
Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանև և պաշտպան Ա.Հակոբյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով վկաներ Սուսաննա Մալաքյանի, Քրիստինե Ֆալթանջյանի, Կարեն Ավետիսյանի, Արսեն Հարությունյանի ցուցմունքները, եկել են այն հետևության, որ ոչ նախաքննության, և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցելու հանգամանքը, քանի որ, բացի վերոգրյալից, գործում առկա չէ բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի մասին տեղեկանք տվյալ ժամանակահատվածի համար:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ
12. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով
նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ
ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի մեղավորության հաստատված լինելը
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. /…/:
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
<<1. Վաշխառությունը՝ պարտք տրված դրամի կամ տեսակային հատկանիշով որոշվող գույքի համար Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը, ինչպես նաև անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է.
<<2. Նույն արարքը՝
1) որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ,
2) որը կատարվել է որպես արհեստ,
3) որը կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:>>:
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
16. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը կատարել է հանցագործություն, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հավաստի և արժանահավատ ապացույցների, մասնավորապես` տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթանջյանի, վկաներ Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանի, Կարեն Միշայի Ավետիսյանի, Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանի, Քրիստինե Սարգսի Ֆալթանջյանի ցուցմունքների և գործում առկա օբյեկտիվ տվյալների վրա:
Այսպես.
Տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսացել Է <<Չիպ և Դեյլ>> ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր <<Շեվրոլե Սուբուրբան>> մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող <<Արևելյան խոհանոց>> ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով:
Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով:
Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին:
Վկա Արսեն Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-1997թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում:
Վկա Կարեն Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին <<ԶԻԼ>> մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը:
Վկա Սուսաննա Մալաքյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար:
Վկա Քրիստինե Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել:
18. Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, ինչպես նաև այն պնդմանը, որ սույն գործով տուժողի մասնավոր շահերի պաշտպանությունը պետք է կատարվեր քաղաքացիաիրավական և քաղաքացիադատավարական միջոցներով, այլ ոչ թե իրավունքների վերականգնումը պետք է դիտարկվեր հանրային շահի տիրույթում, ապա Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում արտահայտել հետևյալ դիրքորոշումը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Քնարիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի հունիսի 08-ի թիվ ԵԿԴ/0102/01/11 որոշման մեջ արձանագրել է.
<</…/ 19. Հիմք ընդունելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-947 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մասնավոր հետապնդման գործ հանդիսացող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի առկայության դեպքում քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելու հնարավորության կապակցությամբ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վաշխառությունը փոխառության պայմանագրի էական պայմաններից մեկի (տոկոսի չափի) խախտմամբ կնքված գործարք է (տե՛ս սույն որոշման 16-րդ կետը), ուստի վերջինիս կապակցությամբ քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ պայմանագրային իրավունքից (մասնավոր իրավունքից) բխող վեճերի պարագայում հանրային շահն էապես ավելի փոքր է, քան մասնավոր շահը: Ուստի հանրային-իրավական գործիքակազմի ներգրավումը պետք է տեղի ունենա միայն այն դեպքում, երբ բարձր ու համարժեք ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է, որ տվյալ կոնկրետ դեպքում առկա է շոշափելիորեն ավելի մեծ հանրային շահ: …:>>:
19. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տուժող Հ.Ֆալթանջյանի խախտված իրավունքները ենթակա են վերականգնման հանրային շահի տիրույթում:
Վերաքննիչ դատարանն այդպիսի հետևության է հանգել հետևյալ փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում:
Այսպես.
. 2008 թվականի փետրվարի 21-ից մինչև 2009 թվականի վերջն ընկած ժամանակահատվածում գործել են ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված բանկային տոկոսի հետևյալ հաշվարկային դրույքները, 2008 թվականի փետրվար-մարտ ամիսներին` 11 տոկոս տարեկան, իսկ 2009 թվականի վերջին` 12 տոկոս տարեկան:
. Աշոտ Աբրահամյանը, 2008 թվականի փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0.16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77. 120 ՀՀ դրամին համարժեք 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 ՀՀ դրամին համարժեք 4750 ԱՄՆ դոլար:
. Դատարանի 10.01.2013թ. որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
. Դատարանի վերոնշյալ որոշումը չի բողոքարկվել և այն մտել է օրինական ուժի մեջ:
. Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ:
. Գործի նյութերով /տես սույն որոշման կետ 17-ում նշված տուժողի և վկաների ցուցմունքները/ հաստատվել է Աշոտ Աբրահամյանի կողմից Հովհաննես Ֆալթանջյանին ամսեկան 5 տոկոսով գումար տրամադրելու փաստը:
. Նախքան իրավապահ մարմիններին դիմելը Հ.Ֆալթանջյանը կատարել է ստանձնած պարտավորությունը` տոկոսներ վճարելու և մայր գումարը վերադարձնելու կապակցությամբ:
. Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` տուժող Հ.Ֆալթանջյանի քրոջ Քրիստինե Ֆալթանջյանի ընտանիքին Երևան քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տնից վտարելու հայցով, քաղաքացիական գործի քննությունը կասեցվել է` մինչև սույն քրեական գործով վերջնական դատական ակտ կայացնելը և այն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
. Համաձայն ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոն ստորաբաժանման ղեկավարի ժ/պ Վ.Մուրադյանի 16.09.2011թ. գրության` <<քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ ք.Վարդենիս, Լ.Ազգալդյան փող. 1 նրբ. թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակելի տան և 139-021 ծածկագրով տնամերձի նկատմամբ գրանցված է համատեղ սեփականության իրավունք` հիմք 02.08.2002թ. Վարդենիսի քաղաքապետարանի կողմից քաղվածք: Միաժամանակ հայտնվել է, որ վերոհիշյալ բնակելի տունը 22.10.2009թ. գրավադրվել է <<Անիվ ունիվերսալ վարկային կազմակերպություն>> ՍՊԸ-ում հիմք` հիփոթեքի թիվ 1-0029/3 պայմանագիր:
Արարատի մարզ, Դարակերտ համայնք, Դ.Լադոյանի փող. թիվ 28 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ, հիմք` 30.07.2008թ առուվաճառքի պայմանագիր:
Երևան, Սարի Թաղ 13 փող., 22/1 տունը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ: Հիմք` պետ.նոտարի անշարժ գույքի առուծախի 25.03.2008թ. թիվ 1345 պայմանագիրը: Նշված գույքը գրավադրված է <<Անիվ>> ՈՒՎԿ ՍՊԸ-ում:>>:
20. Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքներն են`
1) եթե դրա հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ,
2) այն կատարվել է որպես արհեստ,
3) այն կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:
Ներկայացված ծանրացնող հանգամանքներից երկրորդը` վաշխառությունը, որը կատարվել է որպես արհեստ, առկա է այն դեպքում, երբ հանցավորի եկամտի հիմնական աղբյուրը նշված վաշխառության ճանապարհով ձեռք բերված դրամական կամ գույքային միջոցներն են:
Նախաքննական մարմինը հիմնավորված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը 2008-2009թթ. եկամտի մշտական այլ աղբյուր չի ունեցել և որպես արհեստ զբաղվել է վաշխառությամբ: Մինչդեռ, ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.2004թ. որոշմամբ սնանկ ճանաչված <<Արագածի ավտոտրանսպորտային և ճանապարհների>> ՊՓԲԸ-ի անվճարունակության գործով կառավարիչ է նշանակվել Աշոտ Աբրահամյանը: Բացի այդ, գործում առկա է տան վարձակալման պայմանագիր, համաձայն որի` վարձակալ Ե.Տերտերյանը վարձատու Ա.Աբրահամյանին յուրաքանչյուր ամիս որպես ք.Վարդենիս, Ազգալցյան 5 տան վարձավճար պարտավորվել է վճարել 120.000 ՀՀ դրամ:
Այսինքն` Աշոտ Աբրահամյանն իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու ժամանակահատվածում ունեցել է եկամտի մշտական աղբյուր: Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա.Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից 2-րդ կետը /որպես արհեստ/ հանելն իրավաչափ է և բխում է գործի փաստական հանգամանքներից:
21. Այսպիսով, համաձայնվելով առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումների հետ, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում իրավացիորեն արձանագրել է հետևյալը.
<<Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:>>:
Քրեական պատասխանատվությունից ազատելը
վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով
22. Վերաքննիչ բողոքի հեղինակների փաստարկներն այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի պահանջը, քանի որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարճել, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
3) տասը տարի՝ ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
4) տասնհինգ տարի՝ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում 4 /չորս/ տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար` այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է 5 /հինգ/ տարի:
Վերոգրյալի վերլուծությունից և գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Ա.Աբրահամյանի հանցանքն ավարտված է համարվում 2014 թվականի վերջին, հետևաբար` ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը չի անցել:
Նույն պատճառաբանությամբ վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատական ակտի կայացման պահի դրությամբ` 2013 թվականի հունիսի 01-ին, Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրացած չի եղել:
23. Վերաքննիչ դատարանը քննության ենթարկելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած արարքում հաստատված է:
24. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ պաշտպանության կողմի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, Ա.Աբրահամյանի վերաբերյալ արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու համար:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, համարում է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված, գործի քննության և լուծման արդյունքում թույլ չի տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, ուստի պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ և 402-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը
à ð à Þ º ò
1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0046/01/12
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
01 հունիսի 2013 թվական ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Մ.ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Արամյանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի որոշմամբ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի կողմից վաշխառություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը:
2. Նախաքննական մարմնի 2012 թվականի մարտի 28-ի համապատասխան որոշումներով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը թիվ 14121811 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
3. 2012 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 14121811 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:
Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիլի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012 թվականի մայիսի 02-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության 2012 թվականի մայիսի 11-ին, ժամը 10.30-ին:
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունվարի 10-ի որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճռով որոշվել է կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից:
Դատավճռով որոշվել է Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Դատավճռով որոշվել է նաև տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
7. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը փոստին հանձնվել է 2013 թվականի մարտի 27-ին, իսկ վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի մարտի 29-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի ապրիլի 04-ին:
8. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2013 թվականի ապրիլի 29-ին, ժամը` 12.30-ին, Երևան քաղաքում:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ
9. Նախաքննական մարմինը Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի կատարման համար:
Այսպես.
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ:
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար:
Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ՊԱՀԱՆՋԸ
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
10. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել են բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 27.02.2013թ. դատավճիռը և <<քրեական գործի վարույթն ամբողջովին կարճել>>:
Ի հիմնավորումն իրենց վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը մասնավորապես բերել են հետևյալ փաստարկներն ու հիմնավորումները.
11. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով գործի դատավարական նախապատմությունն ու փաստական հանգամանքները, նշել են, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է և անօրինական, առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 358-րդ հոդվածների, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները, սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածները, որի արդյունքում գործում առկա ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ չի հետազոտել, չի լուծել գործով ձեռք բերված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցը:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակների` առաջին ատյանի դատարանն անհիմն կերպով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու հիմքում դրել է տուժողի և վերջինիս հարազատների նախաքննության ընթացքում տված իրարամերժ և հակասական ցուցմունքները` մերժելով պաշտպանության կողմի միջնորդությունները` լրացուցիչ ապացույցներ ներկայացնելու, որպես վկա պաշտպանության կողմից մատնանշած անձանց ներգրավելու և հարցաքննելու վերաբերյալ:
Վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանի նախաքննական ցուցմունքները, նշել են, որ դրանք թե նախաքննական մարմնի, և թե առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել, վարույթն իրականացնող մարմինը միջոցներ չի ձեռնարկել գործով բոլոր վկաներին հայտնաբերելու և հարցաքննելու ուղղությամբ, որպիսի պայմաններում չի ապահովվել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն իրականացնելու օրենսդրական պահանջը:
Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանը և պաշտպան Ա.Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում նշել են նաև այն մասին, որ ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ առուվաճաքի պայմանագրի շուրջ ևս պատշաճ քննություն չի կատարվել, դրա վերաբերյալ պաշտպանության կողմի միջնորդությունները քննության չեն առնվել:
Ներկայացնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը որակյալ դարձնող հատկանիշները, մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ կետերի իրավական դրույթները, վերաքննիչ բողոքի հեղինակները նշել են, որ սույն գործով անցել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու վաղեմության ժամկետները:
Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանև և պաշտպան Ա.Հակոբյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով վկաներ Սուսաննա Մալաքյանի, Քրիստինե Ֆալթանջյանի, Կարեն Ավետիսյանի, Արսեն Հարությունյանի ցուցմունքները, եկել են այն հետևության, որ ոչ նախաքննության, և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցելու հանգամանքը, քանի որ, բացի վերոգրյալից, գործում առկա չէ բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի մասին տեղեկանք տվյալ ժամանակահատվածի համար:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ
12. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով
նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ
ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի մեղավորության հաստատված լինելը
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. /…/:
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
<<1. Վաշխառությունը՝ պարտք տրված դրամի կամ տեսակային հատկանիշով որոշվող գույքի համար Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը, ինչպես նաև անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է.
<<2. Նույն արարքը՝
1) որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ,
2) որը կատարվել է որպես արհեստ,
3) որը կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:>>:
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
16. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը կատարել է հանցագործություն, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հավաստի և արժանահավատ ապացույցների, մասնավորապես` տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթանջյանի, վկաներ Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանի, Կարեն Միշայի Ավետիսյանի, Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանի, Քրիստինե Սարգսի Ֆալթանջյանի ցուցմունքների և գործում առկա օբյեկտիվ տվյալների վրա:
Այսպես.
Տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսացել Է <<Չիպ և Դեյլ>> ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր <<Շեվրոլե Սուբուրբան>> մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող <<Արևելյան խոհանոց>> ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով:
Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով:
Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին:
Վկա Արսեն Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-1997թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում:
Վկա Կարեն Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին <<ԶԻԼ>> մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը:
Վկա Սուսաննա Մալաքյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար:
Վկա Քրիստինե Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել:
18. Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, ինչպես նաև այն պնդմանը, որ սույն գործով տուժողի մասնավոր շահերի պաշտպանությունը պետք է կատարվեր քաղաքացիաիրավական և քաղաքացիադատավարական միջոցներով, այլ ոչ թե իրավունքների վերականգնումը պետք է դիտարկվեր հանրային շահի տիրույթում, ապա Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում արտահայտել հետևյալ դիրքորոշումը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Քնարիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի հունիսի 08-ի թիվ ԵԿԴ/0102/01/11 որոշման մեջ արձանագրել է.
<</…/ 19. Հիմք ընդունելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-947 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մասնավոր հետապնդման գործ հանդիսացող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի առկայության դեպքում քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելու հնարավորության կապակցությամբ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վաշխառությունը փոխառության պայմանագրի էական պայմաններից մեկի (տոկոսի չափի) խախտմամբ կնքված գործարք է (տե՛ս սույն որոշման 16-րդ կետը), ուստի վերջինիս կապակցությամբ քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ պայմանագրային իրավունքից (մասնավոր իրավունքից) բխող վեճերի պարագայում հանրային շահն էապես ավելի փոքր է, քան մասնավոր շահը: Ուստի հանրային-իրավական գործիքակազմի ներգրավումը պետք է տեղի ունենա միայն այն դեպքում, երբ բարձր ու համարժեք ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է, որ տվյալ կոնկրետ դեպքում առկա է շոշափելիորեն ավելի մեծ հանրային շահ: …:>>:
19. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տուժող Հ.Ֆալթանջյանի խախտված իրավունքները ենթակա են վերականգնման հանրային շահի տիրույթում:
Վերաքննիչ դատարանն այդպիսի հետևության է հանգել հետևյալ փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում:
Այսպես.
. 2008 թվականի փետրվարի 21-ից մինչև 2009 թվականի վերջն ընկած ժամանակահատվածում գործել են ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված բանկային տոկոսի հետևյալ հաշվարկային դրույքները, 2008 թվականի փետրվար-մարտ ամիսներին` 11 տոկոս տարեկան, իսկ 2009 թվականի վերջին` 12 տոկոս տարեկան:
. Աշոտ Աբրահամյանը, 2008 թվականի փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0.16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77. 120 ՀՀ դրամին համարժեք 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 ՀՀ դրամին համարժեք 4750 ԱՄՆ դոլար:
. Դատարանի 10.01.2013թ. որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
. Դատարանի վերոնշյալ որոշումը չի բողոքարկվել և այն մտել է օրինական ուժի մեջ:
. Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ:
. Գործի նյութերով /տես սույն որոշման կետ 17-ում նշված տուժողի և վկաների ցուցմունքները/ հաստատվել է Աշոտ Աբրահամյանի կողմից Հովհաննես Ֆալթանջյանին ամսեկան 5 տոկոսով գումար տրամադրելու փաստը:
. Նախքան իրավապահ մարմիններին դիմելը Հ.Ֆալթանջյանը կատարել է ստանձնած պարտավորությունը` տոկոսներ վճարելու և մայր գումարը վերադարձնելու կապակցությամբ:
. Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` տուժող Հ.Ֆալթանջյանի քրոջ Քրիստինե Ֆալթանջյանի ընտանիքին Երևան քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տնից վտարելու հայցով, քաղաքացիական գործի քննությունը կասեցվել է` մինչև սույն քրեական գործով վերջնական դատական ակտ կայացնելը և այն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
. Համաձայն ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոն ստորաբաժանման ղեկավարի ժ/պ Վ.Մուրադյանի 16.09.2011թ. գրության` <<քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ ք.Վարդենիս, Լ.Ազգալդյան փող. 1 նրբ. թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակելի տան և 139-021 ծածկագրով տնամերձի նկատմամբ գրանցված է համատեղ սեփականության իրավունք` հիմք 02.08.2002թ. Վարդենիսի քաղաքապետարանի կողմից քաղվածք: Միաժամանակ հայտնվել է, որ վերոհիշյալ բնակելի տունը 22.10.2009թ. գրավադրվել է <<Անիվ ունիվերսալ վարկային կազմակերպություն>> ՍՊԸ-ում հիմք` հիփոթեքի թիվ 1-0029/3 պայմանագիր:
Արարատի մարզ, Դարակերտ համայնք, Դ.Լադոյանի փող. թիվ 28 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ, հիմք` 30.07.2008թ առուվաճառքի պայմանագիր:
Երևան, Սարի Թաղ 13 փող., 22/1 տունը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ: Հիմք` պետ.նոտարի անշարժ գույքի առուծախի 25.03.2008թ. թիվ 1345 պայմանագիրը: Նշված գույքը գրավադրված է <<Անիվ>> ՈՒՎԿ ՍՊԸ-ում:>>:
20. Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքներն են`
1) եթե դրա հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ,
2) այն կատարվել է որպես արհեստ,
3) այն կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:
Ներկայացված ծանրացնող հանգամանքներից երկրորդը` վաշխառությունը, որը կատարվել է որպես արհեստ, առկա է այն դեպքում, երբ հանցավորի եկամտի հիմնական աղբյուրը նշված վաշխառության ճանապարհով ձեռք բերված դրամական կամ գույքային միջոցներն են:
Նախաքննական մարմինը հիմնավորված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը 2008-2009թթ. եկամտի մշտական այլ աղբյուր չի ունեցել և որպես արհեստ զբաղվել է վաշխառությամբ: Մինչդեռ, ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.2004թ. որոշմամբ սնանկ ճանաչված <<Արագածի ավտոտրանսպորտային և ճանապարհների>> ՊՓԲԸ-ի անվճարունակության գործով կառավարիչ է նշանակվել Աշոտ Աբրահամյանը: Բացի այդ, գործում առկա է տան վարձակալման պայմանագիր, համաձայն որի` վարձակալ Ե.Տերտերյանը վարձատու Ա.Աբրահամյանին յուրաքանչյուր ամիս որպես ք.Վարդենիս, Ազգալցյան 5 տան վարձավճար պարտավորվել է վճարել 120.000 ՀՀ դրամ:
Այսինքն` Աշոտ Աբրահամյանն իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու ժամանակահատվածում ունեցել է եկամտի մշտական աղբյուր: Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա.Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից 2-րդ կետը /որպես արհեստ/ հանելն իրավաչափ է և բխում է գործի փաստական հանգամանքներից:
21. Այսպիսով, համաձայնվելով առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումների հետ, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում իրավացիորեն արձանագրել է հետևյալը.
<<Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:>>:
Քրեական պատասխանատվությունից ազատելը
վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով
22. Վերաքննիչ բողոքի հեղինակների փաստարկներն այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի պահանջը, քանի որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարճել, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
3) տասը տարի՝ ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
4) տասնհինգ տարի՝ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում 4 /չորս/ տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար` այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է 5 /հինգ/ տարի:
Վերոգրյալի վերլուծությունից և գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Ա.Աբրահամյանի հանցանքն ավարտված է համարվում 2014 թվականի վերջին, հետևաբար` ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը չի անցել:
Նույն պատճառաբանությամբ վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատական ակտի կայացման պահի դրությամբ` 2013 թվականի հունիսի 01-ին, Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրացած չի եղել:
23. Վերաքննիչ դատարանը քննության ենթարկելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած արարքում հաստատված է:
24. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ պաշտպանության կողմի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, Ա.Աբրահամյանի վերաբերյալ արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու համար:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, համարում է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված, գործի քննության և լուծման արդյունքում թույլ չի տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, ուստի պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ և 402-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը
à ð à Þ º ò
1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
Գործ Nօ ԵԱՔԴ/0046/01/12
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
27 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
Շ.Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Խ.Բաղդասարյանի
Ն.Աշրաֆյանի
Հ.Մկրտչյանի
պաշտպաններ Ս.Ջաղինյանի
Ա.Հակոբյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Ս.Խաչատրյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի /ծնված 11.04.1954թ. Գեղարքունիքի մարզ ք.Վարդենիս, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված` Գեղարքունիքի մարզ, ք.Վարդենիս Ազգալդյան փողոց տուն 5, բնակվող` ք.Երևան, Օրբելի 65-ա շենք, բն. 35/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
22.07.2011թ. հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը:
28.03.2012թ. Ա.Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2012թ. ապրիլի 16-ին թիվ 14121811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա, չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ:
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար:
Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ՚:
10.01.2013թ. դատարանի որոշմամբ, տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա` վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության փուլում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հ.Ֆալթաջանյանին տոկոսով գումար չի տվել` վաշխառություն չի կատարել, իսկ տուժող Հ.Ֆալթաջանյանի հետ կնքված պայմանագրերն օրինական` համապատասխան գույքի ձեռք բերման պայմանագրեր են:
Տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել և առերես հարցաքննությամբ պնդել է, որ հանդիսացել Է ՙՉիպ և Դեյլ՚ ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր« ՙՇեվրոլե Սուբուրբան՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով:
Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին:
Գ.Թ. 163-166; 206-207; 213-216; 275-276
Վկա Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-97թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում:
Վկա Կարեն Միշայի Ավետիսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին ՙԶԻԼ՚ մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը:
Վկա Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար:
Վկա Քրիստինե Սարգսի Ֆալթաջանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել:
Ինչ վերաբերում է հացագործության հետևանքով տուժող Հ.Ֆալթաջանյանին պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցին, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է լուծման քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ տուժողի ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
Կիրառել ՙՀայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
27 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
Շ.Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Խ.Բաղդասարյանի
Ն.Աշրաֆյանի
Հ.Մկրտչյանի
պաշտպաններ Ս.Ջաղինյանի
Ա.Հակոբյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Ս.Խաչատրյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի /ծնված 11.04.1954թ. Գեղարքունիքի մարզ ք.Վարդենիս, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված` Գեղարքունիքի մարզ, ք.Վարդենիս Ազգալդյան փողոց տուն 5, բնակվող` ք.Երևան, Օրբելի 65-ա շենք, բն. 35/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
22.07.2011թ. հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը:
28.03.2012թ. Ա.Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2012թ. ապրիլի 16-ին թիվ 14121811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա, չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ:
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար:
Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ՚:
10.01.2013թ. դատարանի որոշմամբ, տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա` վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով:
Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության փուլում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հ.Ֆալթաջանյանին տոկոսով գումար չի տվել` վաշխառություն չի կատարել, իսկ տուժող Հ.Ֆալթաջանյանի հետ կնքված պայմանագրերն օրինական` համապատասխան գույքի ձեռք բերման պայմանագրեր են:
Տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել և առերես հարցաքննությամբ պնդել է, որ հանդիսացել Է ՙՉիպ և Դեյլ՚ ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր« ՙՇեվրոլե Սուբուրբան՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով:
Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին:
Գ.Թ. 163-166; 206-207; 213-216; 275-276
Վկա Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-97թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում:
Վկա Կարեն Միշայի Ավետիսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին ՙԶԻԼ՚ մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը:
Վկա Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար:
Վկա Քրիստինե Սարգսի Ֆալթաջանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել:
Ինչ վերաբերում է հացագործության հետևանքով տուժող Հ.Ֆալթաջանյանին պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցին, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է լուծման քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ տուժողի ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
Կիրառել ՙՀայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0046/01/12
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 16-04-2012 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0046/01/12 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14121811 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Աշոտ Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով՝ Արամ Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, որի արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծար կացության մեջ։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հայրանուն | Հայրիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 213 Մաս 2 Կետ 1,2 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 7.28 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 16-04-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 17-04-2012 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 17-04-2012 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 17-04-2012 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-05-2012 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անժելիկա |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Ֆալթաջանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-08-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-08-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-10-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-10-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-10-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-11-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-12-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-12-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-12-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 27-02-2013 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 27-02-2013 |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
| Ազատվել է պատժի կիրառումից (Հիմքը) | Կիրառել ՙՀայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից: |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ Nօ ԵԱՔԴ/0046/01/12 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 27 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը` նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի Շ.Վանոյանի մասնակցությամբ` մեղադրողներ Խ.Բաղդասարյանի Ն.Աշրաֆյանի Հ.Մկրտչյանի պաշտպաններ Ս.Ջաղինյանի Ա.Հակոբյանի տուժողի ներկայացուցիչ` Ս.Խաչատրյանի Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի /ծնված 11.04.1954թ. Գեղարքունիքի մարզ ք.Վարդենիս, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված` Գեղարքունիքի մարզ, ք.Վարդենիս Ազգալդյան փողոց տուն 5, բնակվող` ք.Երևան, Օրբելի 65-ա շենք, բն. 35/: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով: Գործի դատավարական նախապատմությունը 22.07.2011թ. հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը: 28.03.2012թ. Ա.Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2012թ. ապրիլի 16-ին թիվ 14121811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա, չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ: Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար: Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ՚: 10.01.2013թ. դատարանի որոշմամբ, տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա` վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով: Ապացույցների հետազոտում Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության փուլում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հ.Ֆալթաջանյանին տոկոսով գումար չի տվել` վաշխառություն չի կատարել, իսկ տուժող Հ.Ֆալթաջանյանի հետ կնքված պայմանագրերն օրինական` համապատասխան գույքի ձեռք բերման պայմանագրեր են: Տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել և առերես հարցաքննությամբ պնդել է, որ հանդիսացել Է ՙՉիպ և Դեյլ՚ ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր« ՙՇեվրոլե Սուբուրբան՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով: Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին: Գ.Թ. 163-166; 206-207; 213-216; 275-276 Վկա Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-97թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում: Վկա Կարեն Միշայի Ավետիսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին ՙԶԻԼ՚ մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը: Վկա Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար: Վկա Քրիստինե Սարգսի Ֆալթաջանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել: Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է: Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել: Ինչ վերաբերում է հացագործության հետևանքով տուժող Հ.Ֆալթաջանյանին պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցին, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է լուծման քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ տուժողի ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը` ՎՃՌԵՑ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: Կիրառել ՙՀայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 27-02-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 02-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 324, 119, 105 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 02-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 324, 119, 105 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 02-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 324, 119, 105 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-4913/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 04-04-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 22-08-2013 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 24-08-2013 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 06-09-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 324, 119, 105, 144 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 09-09-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 324, 119, 105, 144 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0046/01/12
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 29-03-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 27-03-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Անժելիկա |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Աբրահամյան Ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի /ՀՀ քր.օր. 213 հոդ. 2-րդ մասի. 1-ին կետով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով , ՀՀ ԱԺ <<Համաներում հայտարարելու մասին >> 26.05.2011թ. որոշման 1կ. 3 ենթակ. կիրառմամբ ազատվել է պատժից / վերաբերյալ 27.02.2013թ. դատավճիռը և կարճել քրեական գործի վարույթն ամբողջովին : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 29-03-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Հենրիկ |
| Ազգանուն | Տեր-Ադամյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գրիշա |
| Ազգանուն | Մելիք-Սարգսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 04-04-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 08-04-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-04-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 13-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 01-06-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 13:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 01-06-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ԵԱՔԴ/0046/01/12 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 01 հունիսի 2013 թվական ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Մ.ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրող` Հ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ պաշտպան` Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ամբաստանյալ` Ա.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Արամյանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի որոշմամբ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի կողմից վաշխառություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14121811 քրեական գործը: 2. Նախաքննական մարմնի 2012 թվականի մարտի 28-ի համապատասխան որոշումներով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը թիվ 14121811 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին: 3. 2012 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 14121811 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/: Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիլի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012 թվականի մայիսի 02-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության 2012 թվականի մայիսի 11-ին, ժամը 10.30-ին: 4. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունվարի 10-ի որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով: 5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Դատավճռով որոշվել է կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Աշոտ Աբրահամյանին ազատել պատժից: Դատավճռով որոշվել է Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Դատավճռով որոշվել է նաև տուժող Հովհաննես Աարգսի Ֆալթաջանյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` հանցագործության հետևանքով պատճառված գույքային վնասի հատուցման հարցը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծելու համար: 6. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանը: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել: 7. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը փոստին հանձնվել է 2013 թվականի մարտի 27-ին, իսկ վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի մարտի 29-ին: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի ապրիլի 04-ին: 8. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2013 թվականի ապրիլի 29-ին, ժամը` 12.30-ին, Երևան քաղաքում: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ 9. Նախաքննական մարմինը Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի կատարման համար: Այսպես. Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը չհաշվառված եկամուտ ստանալու համար վաշխառությունը որպես արհեստ ընտրելով` 2008թ. ընթացքում տուժողներ Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին և Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին պարտքով տրված գումարների դիմաց ստացել է ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ, ինչպիսի հանցավոր գործունեության արդյունքում տուժող Հ.Ֆալթաջանյանն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ: Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանը, 2008թ. փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0,16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77.120 ՀՀ դրամին համարժեք` 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 դրամին համարժեք՝ 4.750 ԱՄՆ դոլար: Բացի այդ, Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ, իսկ 19.10.2009թ., Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը անձնական կարիքների համար վարկային կազմակերպությունում գրավ դնելով` Հ.Ֆալթաջանյանին գցել է նյութական ծանր կացության մեջ: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ՊԱՀԱՆՋԸ Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. 10. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել են բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 27.02.2013թ. դատավճիռը և <<քրեական գործի վարույթն ամբողջովին կարճել>>: Ի հիմնավորումն իրենց վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը մասնավորապես բերել են հետևյալ փաստարկներն ու հիմնավորումները. 11. Ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը և պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով գործի դատավարական նախապատմությունն ու փաստական հանգամանքները, նշել են, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է և անօրինական, առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 358-րդ հոդվածների, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները, սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածները, որի արդյունքում գործում առկա ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ չի հետազոտել, չի լուծել գործով ձեռք բերված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցը: Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակների` առաջին ատյանի դատարանն անհիմն կերպով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու հիմքում դրել է տուժողի և վերջինիս հարազատների նախաքննության ընթացքում տված իրարամերժ և հակասական ցուցմունքները` մերժելով պաշտպանության կողմի միջնորդությունները` լրացուցիչ ապացույցներ ներկայացնելու, որպես վկա պաշտպանության կողմից մատնանշած անձանց ներգրավելու և հարցաքննելու վերաբերյալ: Վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանի նախաքննական ցուցմունքները, նշել են, որ դրանք թե նախաքննական մարմնի, և թե առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել, վարույթն իրականացնող մարմինը միջոցներ չի ձեռնարկել գործով բոլոր վկաներին հայտնաբերելու և հարցաքննելու ուղղությամբ, որպիսի պայմաններում չի ապահովվել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն իրականացնելու օրենսդրական պահանջը: Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանը և պաշտպան Ա.Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում նշել են նաև այն մասին, որ ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ առուվաճաքի պայմանագրի շուրջ ևս պատշաճ քննություն չի կատարվել, դրա վերաբերյալ պաշտպանության կողմի միջնորդությունները քննության չեն առնվել: Ներկայացնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը որակյալ դարձնող հատկանիշները, մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ կետերի իրավական դրույթները, վերաքննիչ բողոքի հեղինակները նշել են, որ սույն գործով անցել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու վաղեմության ժամկետները: Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանև և պաշտպան Ա.Հակոբյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով վկաներ Սուսաննա Մալաքյանի, Քրիստինե Ֆալթանջյանի, Կարեն Ավետիսյանի, Արսեն Հարությունյանի ցուցմունքները, եկել են այն հետևության, որ ոչ նախաքննության, և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցելու հանգամանքը, քանի որ, բացի վերոգրյալից, գործում առկա չէ բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի մասին տեղեկանք տվյալ ժամանակահատվածի համար: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ 12. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման մեջ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի մեղավորության հաստատված լինելը 13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. 1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. /…/: 14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Վաշխառությունը՝ պարտք տրված դրամի կամ տեսակային հատկանիշով որոշվող գույքի համար Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալը, ինչպես նաև անձի հետ նրա համար ծայրահեղ ոչ ձեռնտու պայմաններում այլ գործարք կատարելը, որից օգտվել է մյուս կողմը:>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<2. Նույն արարքը՝ 1) որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, 2) որը կատարվել է որպես արհեստ, 3) որը կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով:>>: 15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: 16. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանը կատարել է հանցագործություն, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին: 17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հավաստի և արժանահավատ ապացույցների, մասնավորապես` տուժող Հովհաննես Սարգսի Ֆալթանջյանի, վկաներ Արսեն Ռուբիկի Հարությունյանի, Կարեն Միշայի Ավետիսյանի, Սուսաննա Ալբերտի Մալաքյանի, Քրիստինե Սարգսի Ֆալթանջյանի ցուցմունքների և գործում առկա օբյեկտիվ տվյալների վրա: Այսպես. Տուժող Հովհաննես Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսացել Է <<Չիպ և Դեյլ>> ընկերության հիմնադիրը և տնօրենը: Ունեցել Է ալրաղաց Երևանի Ներքին Շենգավիթ 11 փողոց 1/1 հասցեում: Մոտավորապես 2007 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իր աշխատանքները կազմակերպելու համար, ընկերոջից՝ Կարեն Ավետիսյանից, պարտքով վերցրել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես գումարի մարման երաշխիք համապատասխան պայմանագրով Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել քրոջը` Քրիստինե Ֆալթաջանյանին պատկանող` Սարի թաղում գտնվող տունը: Որոշակի ժամանակահատվածում մարել է Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը, իսկ մնացած` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար՝ փնտրել է գրավի դիմաց պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի: Այդ ուղղությամբ հետաքրքրվելով ընկերոջից` Հակոբ Զառիֆյանից, տեղեկացել և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի և Արթուր Պետրոսյանի հետ: Ա.Աբրահամյանը համաձայնվել է նշված գումարը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով տրամադրել, սակայն, որպես գումարի մարման երաշխիք պահանջել է առուվաճառքի պայմանագիր կնքել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան, ինչպես նաև Ն.Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված իր սեփականությունը հանդիսացող` P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումների վերաբերյալ, միաժամանակ խոստանալով, որ պարտքը մարելուց հետո ստացած գույքն ամբողջությամբ կվերադարձնի: Նախքան ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագրի ձևակերպումը, ինքը Ա.Աբրահամյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար է ստացել, որի դիմաց առուվաճառքի պայմանագրով, Ա.Աբրահամյանին է ժամանակավորապես հանձնել իր <<Շեվրոլե Սուբուրբան>> մակնիշի ավտոմեքենան: Այնուհետև, քրոջ` Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնուն պատկանող Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տան վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար, Կ.Ավետիսյանը որպես լիազորված անձ հանդես գալով, 2008թ. մարտի 25-ին նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել է նշված պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով և որպես գործարքի միջնորդ` Արթուր Պետրոսյանին նույն չափով գումար առանձնացնելով` Կ.Ավետիսյանին առձեռն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև Ա.Աբրահամյանն իր հետ կնքել է ալրաղացի սարքավորումների առուվաճառքի պայմանագիրը և նույն օրը վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով տրված գումարի դիմաց ստացած ավտոմեքենան: Մոտ 2 ամիս անց, ընկերոջ` Արսեն Հարությունյանի հետ միասին, Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին, և վերջինիս վճարել է 2 ամսվա տոկոսները` 3.000 ԱՄՆ դոլար: Կրկին, երկու ամիս անց, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող <<Արևելյան խոհանոց>> ռեստորանում հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վերջինիս վճարել է 1 ամսվա տոկոսը` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: Այնուհետև դեկտեմբեր ամսին, ընկերոջ` Արամ Հովհաննիսյանի հետ, կրկին Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ հանդիպելով Ա.Աբրահամյանին` վճարել է ևս երկու ամսվա տոկոսները` 630.000 ՀՀ դրամ: Հետագա տոկոսները վճարելու հնարավորություն չունենալու պատճառով դիմել է Ա.Պետրոսյանին, ով իր ստացած 1.500 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճարը տվել է Ա.Աբրահամյանին` որպես մեկ ամսվա տոկոսի մարում: Դրանից հետո Օրբելի և Կոմիտաս փողոցների շրջակայքում ևս երկու անգամ հանդիպել է Ա.Աբրահամյանին և մարել է տոկոսներ 1800 ԱՄՆ դոլարի և 230.000 ՀՀ դրամի չափով: Նյութական ծանր իրավիճակում հայտնվելով` Ա.Աբրահամյանին հետագա տոկոսները մարելու հնարավորություն չի ունեցել և խնդրել է մայր գումարը մարելով վերադարձնել գրավադրված տունը, որին Ա.Աբրահամյանը չի համաձայնվել` պահանջելով դրա դիմաց վճարել 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը հրաժարվել է Ա.Աբրահամյանին վճարել վերջինիս կողմից նշված գումարը, իսկ Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` քրոջ ընտանիքին տնից վտարելու հայցով: Գտնվելով անելանելի իրավիճակում դիմել է իրավապահ մարմիններին: Վկա Արսեն Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996-1997թ. ճանաչում է Հ.Ֆալթաջանյանին, ում հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2008թ. Հ.Ֆալթաջանյանից տեղեկացել է, որ վերջինս Կարեն անունով իր ընկերոջից պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի մի մասը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով Աշոտ Աբրահամյանից գումար է վերցրել և որպես գումարի մարման երաշխիք, ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանի անունով է ձևակերպել իր քրոջը պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Վկան նշեց, որ անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի կողմից Ա.Աբրահամյանից տոկոսով գումար վերցնելու վերաբերյալ խոսակցությանը: Տեղյակ է եղել նաև, որ Հ.Ֆալթաջանյանը պարբերաբար Ա.Աբրահամյանին վճարել է պարտքով ստացած գումարի դիմաց սահմանված տոկոսները, իսկ 2008թ. աշնանը անձամբ ներկա է գտնվել Հ.Ֆալթաջանյանի և Ա.Աբրահամյանի միջև տեղի ունեցած հանդիպումներին, որոնցից մեկի ընթացքում, Արաբկիր վարչական շրջանի թաղապետարանի մոտ, Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանին մարել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տոկոս, իսկ մյուս` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող ՙԱրևելյան խոհանոց՚ ռեստորանում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում, վճարել է ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Հ.Ֆալթաջանյանին ինքն էր պարտքով տվել: Հետագայում, իր ներկայությամբ, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել Է 60.000 ԱՄՆ դոլար, որպես մայր գումարի և տոկոսների մարում: Վկա Կարեն Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում Է Հ.Ֆալթաջանյանին, որի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ: Մոտ հինգ տարի առաջ Հ.Ֆալթաջանյանին <<ԶԻԼ>> մեքենա և պարտքով գումար է տվել, որի դիմաց վերջինս իրեն 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք մնացել և Հ.Ֆալթաջանյանի քրոջ` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի հետ կնքելով համապատասխան պայմանագիր` պարտքով տրված գումարի դիմաց որպես գրավ ստացել է վերջինիս պատկանող Սարի թաղում գտնվող տունը: Մասնակի չափերով վճարումներ կատարելով, Հ.Ֆալթաջանյանը մարել Է պարտքով ստացած գումարից 27.000 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը դիմել Է Հ.Ֆալթաջանյանին` վերջինիս տրված պարտք գումարի մնացած մասը ստանալու համար: Այդ ժամանակ Հ.Ֆալթաջանյանից իմացել Է, որ պարտքը մարելու համար ինքն ամսեկան 4-5 տոկոսով գումար է ցանկանում վերցնել Աշոտ անունով անձից, ում որպես գրավ` առուվաճառքի պայմանագրով, ցանկանում Է հանձնել իր մոտ գրավ դրված` Ք.Ֆալթաջանյանի տունը: Հետագայում Ք.Ֆալթաջանյանի և վերջինիս ամուսնու կողմից տրված լիազորագրով, նոտարական գրասենյակում հանդիսանալով որպես պայմանագրի կողմ, Ա.Աբրահամյանի հետ կնքել Է առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Ա.Աբրահամյանից առձեռն ստացել Է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչով Էլ փաստացի մարվել է Հ.Ֆալթանջանյանի պարտքը: Վկա Սուսաննա Մալաքյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի մայրն է, ում հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Լ.Լուսինյան փողոցի 8/2 տանը: Հովհաննես Ֆալթաջանյանը պարտքով 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես պարտքով ստացած գումարի վերադարձման երաշխիք դստեր` Քրիստինե Ֆալթաջանյանի կողմից Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրվել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող վերջինիս սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը` 27.000 ԱՄՆ դոլարը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է և մնացել է պարտք` 23.000 ԱՄՆ դոլարը գումար, հետագայում երբ Կ.Ավետիսյանին շտապ գումար է պետք եղել, Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով և տոկոսով գումար տվող անձի, Կ.Ավետիսյանին իր պարտքը մարելու համար: Վկան նշեց, որ Արթուր անունով անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, ով Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար է տրամադրել և պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը, որը Ա.Աբրահամյանը պարտքը մարելուց հետո պետք է վերադարձներ: Ստանալով Ք.Ֆալթաջանյանի համաձայնությունը 2008թ. մարտի 25-ին, նոտարական գրասենյակում Ա.Աբրահամյանի և Ք.Ֆալթաջանյանի կողմից տրված լիազորագրով որպես վաճառող կողմ հանդես եկած` Կ.Ավետիսյանի հետ նշված տան առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվելուց հետո, Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանին տրամադրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից բացի Հ.Ֆալթաջանյանը Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացը գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարից 3000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Աբրահամյանը, գումարը տրամադրելիս վերցրել է` 1500 ԱՄՆ դոլարը որպես միջնորդավճար և 1500` որպես առաջին ամսվա տոկոս: Դրանից հետո մոտ տասն ամիս, Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է տոկոսները, ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում երբ Հ.Ֆալթաջանյանը նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել մարել ամսեկան տոկոսները Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան իր դստեր տնից վտարելու հայցով: Իր ամուսնն ու որդին Ա.Աբրահամյանին առաջարկել են վճարել պարտքով վերցված մայր գումարը, տունը հետ վերադարձնելու պայմանով` սակայն Ա.Աբրահամյանը հրաժարվել է և տունը վերադարձնելու համար պահանջել է վճարել 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար, որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների ընդհանուր գումար: Վկա Քրիստինե Ֆալթանջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հովհաննես Ֆալթաջանյանի քույրն է: 2007թ. ընթացքում եղբորը` Հ.Ֆալթաջանյանին ալրաղացն աշխատեցնելու նպատակով մոտ 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ եղել, որը վերջինս պարտքով վերցրել է իր ընկերոջից` Կարեն Ավետիսյանից: Որպես գումարի մարման երաշխիք` եղբոր խնդրանքով ինքը Կ.Ավետիսյանի մոտ գրավ է դրել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 հասցեում գտնվող իր սեփականությունը հանդիսացող տունը: Կ.Ավետիսյանից պարտքով վերցված գումարի մի մասը Հ.Ֆալթաջանյանը որոշակի ժամանակահատվածում մարել է, իսկ 2008թ. Կ.Ավետիսյանին պարտք մնացած մյուս` 23.000 ԱՄՆ դոլարը մարելու համար Հ.Ֆալթաջանյանը փնտրել է պարտքով կամ տոկոսով գումար տվող անձի և Արթուր անունով մի անձի միջոցով Հ.Ֆալթաջանյանը ծանոթացել է Աշոտ Աբրահամյանի հետ, որը Հ.Ֆալթաջանյանին պարտքով և ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 23.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու դիմաց պահանջել է առուվաճառքի պայմանագրով իր ժամանակավոր սեփականությանը հանձնել Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը: Իր հերթին նշված գործարքի կնքման համար եղբորը տվել է իր համաձայնությունը և 2008թ. մարտի 25-ին Ա.Աբրահամյանի և իր կողմից լիազորված անձի` Կ.Ավետիսյանի միջև տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Ա.Աբրահամյանը Կ.Ավետիսյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, որով էլ մարել է Հ.Ֆալթաջանյանի պարտքը: Ք.Ֆալթաջանյանը նշել է, որ իր եղբայրը` Հ.Ֆալթաջանյանը, Ա.Աբրահամյանից նույն պայմաններով, ալրաղացի սարքավորումները գրավադրելու դիմաց վերցրել է ևս 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, այդպիսով Ա.Աբրահամյանից ընդհանուր առմամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով վերցնելով, մինչև 2010թ. ամռանը Հ.Ֆալթաջանյանը վճարել է Ա.Աբրահամյանից վերցված գումարի տոկոսները` ամսեկան 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում, երբ նյութական խնդիրներ ունենալու պատճառով դժվարացել է վճարել տոկոսները, Ա.Աբրահամյանին խնդրել է մայր գումարը մարելու դիմաց վերադարձնել տունը: Ա.Աբրահամյանը մերժել է Հ.Ֆալթաջանյանին և տունը վերադարձնելու դիմաց պահանջել է վճարել շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար` որպես մայր գումարի և չվճարված տոկոսների գումար: Հետագայում Ա.Աբրահամյանը Հ.Ֆալթաջանյանից տոկոսները չստանալու պատճառով դիմել է դատարան` իրեն և ընտանիքի մյուս անդամներին տնից վտարելու հայցով, իսկ այդ տունը գրավ դնելով վարկային կազմակերպությունից ստացել է գումար իր անձնական կարիքների համար: Վկան պնդել է, որ բնակարանի շուրջ Ա.Աբրահամյանի հետ կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու է, ինչի մասին վկայում է այն փաստը, որ եղբոր կողմից Ա.Աբրահամյանին տոկոսները մարելու ընթացքում ինքն իր անձնական միջոցներով կատարել է տան գազաֆիկացում և տեղադրել է ջեռուցման համակարգ, որի վրա անձնական միջոցներից շուրջ 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ծախսել: 18. Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, ինչպես նաև այն պնդմանը, որ սույն գործով տուժողի մասնավոր շահերի պաշտպանությունը պետք է կատարվեր քաղաքացիաիրավական և քաղաքացիադատավարական միջոցներով, այլ ոչ թե իրավունքների վերականգնումը պետք է դիտարկվեր հանրային շահի տիրույթում, ապա Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում արտահայտել հետևյալ դիրքորոշումը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Քնարիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի հունիսի 08-ի թիվ ԵԿԴ/0102/01/11 որոշման մեջ արձանագրել է. <</…/ 19. Հիմք ընդունելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-947 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մասնավոր հետապնդման գործ հանդիսացող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի առկայության դեպքում քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելու հնարավորության կապակցությամբ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վաշխառությունը փոխառության պայմանագրի էական պայմաններից մեկի (տոկոսի չափի) խախտմամբ կնքված գործարք է (տե՛ս սույն որոշման 16-րդ կետը), ուստի վերջինիս կապակցությամբ քրեական և քաղաքացիական վարույթների միջև ընտրություն կատարելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ պայմանագրային իրավունքից (մասնավոր իրավունքից) բխող վեճերի պարագայում հանրային շահն էապես ավելի փոքր է, քան մասնավոր շահը: Ուստի հանրային-իրավական գործիքակազմի ներգրավումը պետք է տեղի ունենա միայն այն դեպքում, երբ բարձր ու համարժեք ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է, որ տվյալ կոնկրետ դեպքում առկա է շոշափելիորեն ավելի մեծ հանրային շահ: …:>>: 19. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տուժող Հ.Ֆալթանջյանի խախտված իրավունքները ենթակա են վերականգնման հանրային շահի տիրույթում: Վերաքննիչ դատարանն այդպիսի հետևության է հանգել հետևյալ փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում: Այսպես. . 2008 թվականի փետրվարի 21-ից մինչև 2009 թվականի վերջն ընկած ժամանակահատվածում գործել են ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված բանկային տոկոսի հետևյալ հաշվարկային դրույքները, 2008 թվականի փետրվար-մարտ ամիսներին` 11 տոկոս տարեկան, իսկ 2009 թվականի վերջին` 12 տոկոս տարեկան: . Աշոտ Աբրահամյանը, 2008 թվականի փետրվարի 21-ին Արամ Լևոնի Հովհաննիսյանին, ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն նոտարական կարգով վավերացված առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Կոտայքի մարզի Զովունի գյուղում գտնվող 0.16 հա հողատարածքը և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը` որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում, Ա.Հովհաննիսյանին տրվելիք գումարից 77. 120 ՀՀ դրամին համարժեք 250 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 1.465.280 ՀՀ դրամին համարժեք 4750 ԱՄՆ դոլար: . Դատարանի 10.01.2013թ. որոշմամբ տուժող Արամ Հովհաննիսյանի հայտարարության հիման վրա վաշխառություն կատարելու և վերջինիցս կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը գերազանցող տոկոսներ ստանալու դրվագով Աշոտ Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով` ամբաստանյալի հետ տուժողի հաշտության հիմքով: . Դատարանի վերոնշյալ որոշումը չի բողոքարկվել և այն մտել է օրինական ուժի մեջ: . Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը, 2008թ. մարտի 25-ին, Հովհաննես Սարգսի Ֆալթաջանյանին ամսեկան 5 տոկոս վճարման պայմանով 30.000 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար տրամադրելու դիմաց, որպես գրավ, սակայն առուվաճառքի պայմանագրով, վերջինիցս ստացել է Երևանի քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տունը և Ն-Շենգավիթ 11-րդ փողոց 1 շենքում տեղադրված P6-ABM-15 մոդելի ալրաղացի սարքավորումները, և գերազանցելով ՀՀ կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տարեկան տոկոսադրույքի կրկնապատիկը, որպես առաջին ամսվա տոկոսի մարում Հ.Ֆալթաջանյանին տրվող գումարից 462.720 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պահում կատարելով, նրան փաստացի տրամադրել է 8.791.680 դրամին համարժեք` 28.500 ԱՄՆ դոլար: Այնուհետև, մինչև 2009թ. վերջը, Հ.Ֆալթաջանյանին տրված գումարի դիմաց, ստացել է 9.300 ԱՄՆ դոլար և 860,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսներ: . Գործի նյութերով /տես սույն որոշման կետ 17-ում նշված տուժողի և վկաների ցուցմունքները/ հաստատվել է Աշոտ Աբրահամյանի կողմից Հովհաննես Ֆալթանջյանին ամսեկան 5 տոկոսով գումար տրամադրելու փաստը: . Նախքան իրավապահ մարմիններին դիմելը Հ.Ֆալթանջյանը կատարել է ստանձնած պարտավորությունը` տոկոսներ վճարելու և մայր գումարը վերադարձնելու կապակցությամբ: . Ա.Աբրահամյանը դիմել է դատարան` տուժող Հ.Ֆալթանջյանի քրոջ Քրիստինե Ֆալթանջյանի ընտանիքին Երևան քաղաքի Սարի թաղ 13-րդ փողոցի 22/1 տնից վտարելու հայցով, քաղաքացիական գործի քննությունը կասեցվել է` մինչև սույն քրեական գործով վերջնական դատական ակտ կայացնելը և այն օրինական ուժի մեջ մտնելը: . Համաձայն ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոն ստորաբաժանման ղեկավարի ժ/պ Վ.Մուրադյանի 16.09.2011թ. գրության` <<քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ ք.Վարդենիս, Լ.Ազգալդյան փող. 1 նրբ. թիվ 5 հասցեում գտնվող բնակելի տան և 139-021 ծածկագրով տնամերձի նկատմամբ գրանցված է համատեղ սեփականության իրավունք` հիմք 02.08.2002թ. Վարդենիսի քաղաքապետարանի կողմից քաղվածք: Միաժամանակ հայտնվել է, որ վերոհիշյալ բնակելի տունը 22.10.2009թ. գրավադրվել է <<Անիվ ունիվերսալ վարկային կազմակերպություն>> ՍՊԸ-ում հիմք` հիփոթեքի թիվ 1-0029/3 պայմանագիր: Արարատի մարզ, Դարակերտ համայնք, Դ.Լադոյանի փող. թիվ 28 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ, հիմք` 30.07.2008թ առուվաճառքի պայմանագիր: Երևան, Սարի Թաղ 13 փող., 22/1 տունը սեփականության իրավունքով գրանցված է քաղ.Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի անվամբ: Հիմք` պետ.նոտարի անշարժ գույքի առուծախի 25.03.2008թ. թիվ 1345 պայմանագիրը: Նշված գույքը գրավադրված է <<Անիվ>> ՈՒՎԿ ՍՊԸ-ում:>>: 20. Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքներն են` 1) եթե դրա հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, 2) այն կատարվել է որպես արհեստ, 3) այն կատարվել է տուժողի անչափահաս լինելը կամ մտավոր զարգացման թերություններն օգտագործելով: Ներկայացված ծանրացնող հանգամանքներից երկրորդը` վաշխառությունը, որը կատարվել է որպես արհեստ, առկա է այն դեպքում, երբ հանցավորի եկամտի հիմնական աղբյուրը նշված վաշխառության ճանապարհով ձեռք բերված դրամական կամ գույքային միջոցներն են: Նախաքննական մարմինը հիմնավորված է համարել, որ Աշոտ Աբրահամյանը 2008-2009թթ. եկամտի մշտական այլ աղբյուր չի ունեցել և որպես արհեստ զբաղվել է վաշխառությամբ: Մինչդեռ, ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.2004թ. որոշմամբ սնանկ ճանաչված <<Արագածի ավտոտրանսպորտային և ճանապարհների>> ՊՓԲԸ-ի անվճարունակության գործով կառավարիչ է նշանակվել Աշոտ Աբրահամյանը: Բացի այդ, գործում առկա է տան վարձակալման պայմանագիր, համաձայն որի` վարձակալ Ե.Տերտերյանը վարձատու Ա.Աբրահամյանին յուրաքանչյուր ամիս որպես ք.Վարդենիս, Ազգալցյան 5 տան վարձավճար պարտավորվել է վճարել 120.000 ՀՀ դրամ: Այսինքն` Աշոտ Աբրահամյանն իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու ժամանակահատվածում ունեցել է եկամտի մշտական աղբյուր: Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա.Աբրահամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից 2-րդ կետը /որպես արհեստ/ հանելն իրավաչափ է և բխում է գործի փաստական հանգամանքներից: 21. Այսպիսով, համաձայնվելով առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումների հետ, վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում իրավացիորեն արձանագրել է հետևյալը. <<Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Աբրահամյանի մեղավորությունը` Հ.Ֆալթաջանյանին պարտք տրված դրամի համար ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած բանկային տոկոսի հաշվարկային դրույքի կրկնապատիկը գերազանցող չափով տոկոսներ ստանալու մեջ, որի հետևանքով տուժողն ընկել է նյութական ծանր կացության մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:>>: Քրեական պատասխանատվությունից ազատելը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով 22. Վերաքննիչ բողոքի հեղինակների փաստարկներն այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի պահանջը, քանի որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարճել, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները. 1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. 2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. 3) տասը տարի՝ ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. 4) տասնհինգ տարի՝ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում 4 /չորս/ տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար` այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է 5 /հինգ/ տարի: Վերոգրյալի վերլուծությունից և գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Ա.Աբրահամյանի հանցանքն ավարտված է համարվում 2014 թվականի վերջին, հետևաբար` ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը չի անցել: Նույն պատճառաբանությամբ վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատական ակտի կայացման պահի դրությամբ` 2013 թվականի հունիսի 01-ին, Ա.Աբրահամյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրացած չի եղել: 23. Վերաքննիչ դատարանը քննության ենթարկելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած արարքում հաստատված է: 24. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ պաշտպանության կողմի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, Ա.Աբրահամյանի վերաբերյալ արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու համար: Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, համարում է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված, գործի քննության և լուծման արդյունքում թույլ չի տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, ուստի պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ և 402-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը à ð à Þ º ò 1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 01-06-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 04-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 4 /չորս/ հատոր, 1-ին հատորը` 324 թերթ, 2-րդ հատորը` 119 թերթ, 3-րդ հատորը` 105 թերթ, 4-րդ հատորը` 98 թերթ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 04-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 324, 119, 105 , 98 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-11430/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 12-07-2013 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0046/01/12
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 02-07-2013 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Անժելիկա |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 04-07-2013 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-11430 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 12-07-2013 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 4 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0046/01/12 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 12-07-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 07-08-2013 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0046/01/12 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 7 օգոստոսի 2013 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հունիսի 1-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և նրա պաշտպան Ա.Հակոբյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճռով Ա.Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Կիրառվել է «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը, և Ա.Աբրահամյանն ազատվել է պատժից: Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և նրա պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2013 թվականի հունիսի 1-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը` թողել օրինական ուժի մեջ: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք են բերել ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանը և նրա պաշտպան Ա.Հակոբյանը` խնդրելով բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 27-ի դատավճիռը, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հունիսի 1-ի որոշումը, քրեական գործի վարույթը կարճել և ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, կամ գործն ուղարկել ստորադաս դատարան՝ նոր քննության: Բողոք բերած անձինք փաստարկել են, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ, 3րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշումներին, և վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առերևույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանքներ: Բողոքի հեղինակները գործի փաստական հանգամանքների և ձեռք բերված ապացույցների վկայակոչմամբ գտել են, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշումն անօրինական է և չհիմնավորված, կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ և 21-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 19-րդ, 358-րդ հոդվածների և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջներ խախտմամբ: Բացի այդ, վերանայվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի նախկինում` Գ.Ճաղարյանի գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին ընդունված թիվ ԵՇԴ/0002/01/11, Ք.Պետրոսյանի գործով 2012 թվականի հունիսի 8-ին ընդունված թիվ ԵԿԴ/0102/01/11, Ա.Ստեփանյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ընդունված թիվ ԼԴ/0327/01/10, Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ընդունված թիվ ԵԷԴ/0044/01/11, Հ.Սահակյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ընդունված թիվ ԼԴ/0212/01/10, Լ.Ավետիսյանի գործով 2011 թվականի փետրվարի 24-ին ընդունված թիվ ԵԿԴ/0176/01/09, Ա.Բաբայանի գործով 2011 թվականի հուլիսի 13-ին ընդունված թիվ ԵԱՔԴ/0157/01/10 որոշումներին: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ բողոքի հեղինակները հիմնավորումները բավարար չեն եզրակացնելու, որ վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է Վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշումներին: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ բողոքաբերների փաստարկները բավարար չեն եզրահանգելու, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտում, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանք: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Աշոտ Հայրիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հունիսի 1-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի և նրա պաշտպան Ա.Հակոբյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ` Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 14-08-2013 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 15-08-2013 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 4 հատոր` 324, 119, 105, 140 թերթ: |