ԵԱՔԴ/0025/01/12

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանըª

նախագահող դատավոր Լ. Ավետիսյան
քարտուղարությամբ` Ն. Ղազարյանի
մասնակցությամբ
մեղադրող` Հ. Մարտիրոսյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Լ. Ներսիսյանի


2012 թվականի մայիսի 3-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գայանե Համազասպի Գրիգորյանի, ծնված 1991 թվականի մայիսի 15-ին, Արմավիրի մարզի Փշատավան գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած չէ, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է Արմավիրի մարզի Փշատավան գյուղի 22 փողոցի 13 տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2011 թվականի նոյեմբերի 01-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14132611 քրեական գործը:
2011 թվականի դեկտեմբերի 07-ին Գայանե Համազասպի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2011 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Ռուզաննա Համազասպի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2012 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ թիվ 14132611 քրեական գործով Ռուզաննա Համազասպի Գրիգորյանի կողմից խմբի կազմում, առանձնապես խոշոր չափի ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության դեպքով մասն անջատվել է` քրեական գործին շնորհելով 14132611/1 համարը:
2012 թվականի մարտի 02-ին թիվ 14132611 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Գայանե Համազասպի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա հանցավոր համաձայնության գալով իր քրոջ` Ռուզաննա Համազասպի Գրիգորյանի հետ, ժամանակավոր բնակվելով ազգականի` Գյոզե Խաչիկի Սարգսյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Շահսուվարյան փողոցի 8 շենքի թիվ 6 բնակարանում, 2010 թվականի հունվար ամսից մինչև 2010 թվականի մայիս ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, մաս-մաս գաղտնի հափշտակել է Գ.Սարգսյանին պատկանող ոսկե զարդերը` վերջինիս պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի 25.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 9.434.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց լիովին, հրաժարվեց ցուցմունք տալ և պնդեց նախնական քննության ժամանակ տված ցուցմունքը: Համաձայն այդ ցուցմունքի, 2009թ. հուլիս ամսից քույրերի` Ռուզաննայի և Անիի հետ միասին Երևանում սովորելու և միևնույն ժամանակ աշխատելու նպատակով բնակություն են հաստատել Երևան քաղաքում բնակվող իրենց ազգական Գյոզե Աարգսյանի բնակարանում։ Բնակարանում մաքրման աշխատանքներ կատարելու ընթացքում հյուրասենյակի պահարանի դարակներից մեկում նկատել է ադամանդե քարով ոսկե մատանի: Որոշ ժամանակ անց ննջասենյակի պահարանի տակ պատահաբար նկատել է պոլիէթիլենային տոպրակ, որը բացելուց հետո այնտեղ հայտնաբերել է Հ. Սարգսյանին պատկանող ոսկե զարդեր, սակայն այնտեղից ոչինչ չվերցնելով, նշված տոպրակը դրել է տեղը: Մի քանի օր անց, ցանկանալով գնել բջջային հեռախոս, սակայն դրա համար չունենալով անհրաժեշտ գումար, ննջասենյակի պահարանի տակից հանել է ոսկե զարդերի տոպրակը ու այնտեղից գաղտնի վերցրել է ադամանդե քարով տղամարդու մեկ հատ ոսկե մատանի, որը 30.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող նախկին ՙԱԼՄ՚ հեռուստաընկերության շենքի տակ գտնվող ոսկե և արծաթե զարդերի տոնավաճառում` իրեն անծանոթ ոմն Սամվելին: Դրանից մոտ 4-5 օր անց բոլորից թաքուն նույն վայրից վերցրել է ոսկե շղթա ու 20.000 ՀՀ դրամով այն վաճառել դարձյալ նույն անձին։10 օր անց կրկին գաղտնի վերցրել է ոսկե 3 հատ շղթա իրենց կախազարդերով, մեկ զույգ ականջօղ, մեկ հատ թևնոց և մեկ հատ մատանի ու դրանք մաս-մաս վաճառել է ոմն Սամվելին, իսկ վաճառքից գոյացած գումարը, որի չափը կոնկրետ չի հիշում, ծախսել է անձնական կարիքների համար։ 2009թ. ապրիլ ամսվա վերջին, քրոջ` Ռուզաննայի ու նրա ընկերոջ` Սերգեյի ներկայությամբ, Կոմիտասի պողոտայում գտնվող ինչ-որ սրճարանում ցուցադրելով նշված զարդերը հայտնել է, որ դրանք իրեն նվիրել է իր ընկերը, սակայն նրա հետ վիճելու պատճառով ցանկանում է դրանք հետ վերադարձնել։Այդ ընթացքում Սերգեյն առանձնացել է իր հետ ու իրենից խնդրել է տրամադրել որևէ ոսկե զարդ այն գրավադնելու ու ստացված գումարով քրոջը` Ռուզաննային կանանց տոնի` ՙՄարտի 08-ի՚ կապակցությամբ նվեր գնելու նպատակով: Ինքը համաձայնվել է ու վերջինիս է տվել մեկ հատ ապարանջան։Մի քանի օր անց ինքը զանգահարել է Սերգեյին ու նրանից պահանջել հետ վերադարձնել ապարանջանը, սակայն նա պատասխանել է, որ այն կորցրել է: Ինքն այդ հարցով դիմել է քրոջը` Ռուզաննային, ում պահանջով էլ Սերգեյը հետ է վերադարձրել ապարանջանը։2009թ. մայիս ամսին Ռուզաննան բջջային հեռախոս գնելու նպատակով իրենից խնդրել է գրավադնել ոսկե մեկ շղթա ու մեկ զույգ ականջօղ: Ինքը բավարարել է քրոջ խնդրանքը։ Այնուհետև, նույն ամսվա ընթացքում Ռուզաննան աշխատանքի գնալու պատրվակով իրենից վերցել է մեկ հատ ոսկե շղթա, սակայն հետագայում հայտնել է, որ այն կորցրել է։ 2009թ. մայիսի 03-ին իր ազգական Գյոզե Սարգսյանն իրենից հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նրա ոսկե զարդերը, որին ինքը հայտնել է, որ տեղյակ չէ ու մյուս օրն ինքը մեկնել է գյուղ։ Իր կողմից գողություն կատարելու հանգամանքի մասին ինքը պատմել է Ռուզաննային, ում խորհրդով էլ ինքը ողջ ճշմարտությունը պատմել է Գ.Սարգսյանին ու նաև իր ծնողներին, նշելով, որ քույրը դրա հետ ոչ մի առնչություն չունի։ Գ.Սարգսյանը հաշվելով իրեն պատճառված գույքային վնասի չափը հայտնել է, որ այն կազմում է 25.000 ԱՄՆ դոլար, որն իրենք պարտավորվել են հատուցել, սակայն Գ.Սարգսյանն իրենցից պահանջել է 15.000 ԱՄՆ դոլար: Զղջում է կատարած արարքի համար:
Ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանին մեղսագրված հանցանքը նրա ինքնախոստովանական ցուցմունքից բացի, հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գյոզե Սարգսյանի նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիս ամսվա կեսին իր ազգականներ Գայանե, Ռուզաննա և Անի Գրիգորյաններն իր խնդրանքով ժամանակավոր բնակություն են հաստատել իր տանը, որպեսզի ամուսնու մահվանից հետո ինքն իրեն միայնակ չզգա։ 2010թ. մայիս 03-ին իր անկողինը հավաքելու ժամանակ, նկատել է, որ ներքնակի տակ պահվող ոսկե զարդերի տոպրակի մեջ առկա ոսկե զարդերի մի մասը բացակայում է։ Ինքը Ռուզաննային հարցրել է, թե որտեղ են գտնվում իր ոսկե զարդերը, սակայն վերջինս ոչինչ չի պատասխանել։ Նույն հարցն ինքը ուղղել է նաև դրանից մեկ օր հետո գյուղից իրենց տուն վերադարձած Գայանեին, ով հայտնել է, որ գողությունը կատարել է ինքը և քույրը Ռուզանան, սակայն տանեցիները նրանից պահանջել են, որպեսզի ամեն ինչն իր վրա վերցնի: Գայանեն զանգահարել է մորը, ում Երևան գալուց հետո նրա ներկայությամբ ինքը Գայանեին ուղղել է նույն հարցը, որին վերջինս պատասխանել է, որ ոսկյա զարդերը վաճառել է նախկին ՙԱԼՄ՚ հեռուստաընկերության շենքի տակ գործող ոսկու տոնավաճառում։Դրանից հետո ինքը, Գայանեն ու նրա մայրը` Սալբին գնացել են նշված տոնավաճառ, մոտեցել Գայանեի կողմից մատնանշված բաժնին ու տեղի աշխատակցից պարզել, որ Գայանեն իրոք նրան վաճառել է ոսկե զարդեր: Սալբին աշխատակցի հետ առանձնազրույց է ունեցել, որից հետո իրեն հայտնել է, որ հաջորդ օրը կարող են գնալ ու հետ վերցնել ոսկեղենը։Պայմանավորվածության համաձայն հաջորդ օրը ինքն ու Սալբին գնացել են նույն այդ բաժին ու աշխատակցից վերցրել են իրեն պատկանող 5 կամ 6 հատ ոսկե մատանի և 3 հատ ոսկե շղթա։ Որոշ ժամանակ անց իրեն հետ են վերադարձրել նաև մեկ հատ ոսկե ապարանջան։Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենց տուն է եկել նաև Սալբիի ամուսինը` Համազասպը: Նրանք պարտավորագիր են գրել, համաձայն որի գողությունը կատարել են նրանց աղջիկները` Ռուզաննան և Գայանեն, ու պարտավորվել են հատուցել պատճառված վնասը, որը կազմել է 25.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն ինքը պահանջել է ընդամենը 15.000 ԱՄՆ դոլարը, որից մարել են ընդամենը 5.000 ԱՄՆ դոլարը:
Տուժողի ներկայացուցիչ Լիլիթ Ներսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ տուժող Գյոզե Սարգսյանը լիազորել է իրեն հանդես գալ սույն քրեական գործով որպես տուժողի ներկայացուցիչ և անհայտ ժամանակով մեկնել է ԱՄՆ: Ինքը մանրամասն տեղյակ է Գյոզե Սարգսյանի ոսկյա զարդերի գողության մասին: Վերջինս իրեն պատմել է, որ երբ 2010 թվականին Գյոզեի ամուսինը մահացել է, նրանց ազգական Սալբին առաջարկել է, որ իր աղջիկները տեղափոխվեն նրա մոտ, քանի որ սովորում են և որպեսզի Գյոզեն մենակ չմնա: Հետագայում Գյոզեն կասկածներ ունենալով ստուգել և պարզել է, որ ոսկեղենը չկա: Հաշվի առնելով, որ իր եղբոր թոռներն են, սկզբում Գյոզեն ոչ մեկին չի ասել, որպեսզի խայտառակ չլինի: Հետո, երբ ԱՄՆ-ից եկել են նրա աղջիկները, կանչել են Սալբիին ու Համազասպին և պարտավորեցրել վերադարձնել գումարը: Ոսկեղենի արժեքը 25.000 ԱՄՆ դոլար է, սակայն պահանջել է 15.000 ԱՄՆ դոլար: Գողացված զարդերից վերադարձվել է 5-6 հատ ոսկյա մատանի, 3 հատ ոսկյա շղթա և 5.000 ԱՄՆ դոլար: Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալի ծնողների կողմից վերադարձվել է նաև 7000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 3000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ պարտավորագիր է ստորագրվել:
Վկա Համազասպ Գրիգորյանն օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալ իր դստեր` Գայանե Գրիգորյանի վերաբերյալ, պնդելով նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ժամանակ Համազասպ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. հունիս ամսին իր դուստրերը` Գայանեն, Ռուզաննան և Անին, իրենց ազգական, երևանաբնակ Գյոզե Սարգսյանի խնդրանքով գնացել են նրա տուն ժամանակավոր բնակության, որպեսզի վերջինս ամուսնու մահվանից հետո իրեն միայնակ չզգա։ 2010թ. հուլիս ամսին իր կինը` Սալբին, իրեն հայտնել է, որ դուստրը Գայանեն գողացել է Գյոզեի ոսկե զարդերը, ինչից հետո ինքն անձամբ հանդիպել է Գյոզեին, ով իրեն պատմել է, որ իր աղջիկները` Գայանեն և Ռուզաննան, Գյոզեի տանից գողացել են նրա ոսկե զարդերը։Այդ խոսակցությունից հետո Գայանեն խոստովանել է, որ ինքն իրոք գողացել է ոսկե զարդերը, իսկ Ռուզաննան որևէ առնչություն դրա հետ չունի։Գյոզեի հետ կատարած հաշվարկներով, ինքը պարտավորվել է նրան որպես հատուցում վճարել 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես երաշխիք իրեն պատկանող երեք հողակտորները նոտարական կարգով վավերացված պայմանագրով պարտավորվել է հանձնել Գ.Սարգսյանին, եթե սահմանված ժամկետում ինքը չվճարի նշված գումարը: Սակայն Գ.Սարգսյանը իրենցից պահանջել է ընդամենը 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից նախաքննության ընթացքում իրենք վերականգնել են ընդամենը 5.000 ԱՄՆ դոլարը։
Վկա, ամբաստանյալ Գ.Գրիգորյանի մոր` Սալբի Թադևոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Գյոզե Սարգսյանը հանդիսանում է իր հորաքույրը։ 2009թ. հունիս ամսին իր դուստրերը` Գայանեն, Ռուզաննան և Անին, երևանաբնակ Գյոզե Սարգսյանի խնդրանքով գնացել են նրա տուն` ժամանակավոր բնակության, որպեսզի վերջինս ամուսնու մահվանից հետո իրեն միայնակ չզգա։2010թ. մայիս ամսին իրեն է զանգահարել Գ.Սարգսյանը ու շտապ հրավիրել իրենց տուն, որտել իրեն հայտնել է, որ Գայանեն ու Ռուզաննան գողացել են իր ոսկե զարդերը։Գայանեն սկզբում ասել է, որ հնարավոր է ոսկե զարդերը վերցրել է Ռուզաննան, ապա հայտնել է, որ դրանք իրականում գողացել է ինքը, որոնք վաճառել է նախկին ՙԱԼՄ՚ հեռուստաընկերության շենքի տակ գործող ոսկե զարդերի տոնավաճառում։ Ինքը ոսկե զարդերը հետ գնելու նպատակով Գայանեի ու Գյոզեի հետ գնացել է նշված տոնավաճառ, որտեղ Գայանեի մատնանշած անձի հետ զրուցելուց հետո, պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը գնելու աղջկա կողմից վաճառված ոսկե զարդերը։Հաջորդ օրը Գ.Սարգսյանի հետ միասին դարձյալ գնացել են նշված տոնավաճառ ու հետ գնել 5 կամ 6 հատ ոսկե մատանի և 3 հատ ոսկե շղթա, իսկ դրանից մի քանի օր անց նշված անձը հետ է վերադարձրել ևս մեկ ապարանջան, որոնք հանձնվել են Գ.Սարգսյանին։Գյոզեի հետ կատարած հաշվարկներով, ամուսինը` Համազասպը պարտավորվել է նրան որպես հատուցում վճարել 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար և որպես երաշխիք ամուսնուն պատկանող երեք հողակտորները նոտարական վավերացմամբ կնքված պայմանագրով պարտավորվել են հանձնել Գ.Սարգսյանին, եթե սահմանված ժամկետում իրենք չվճարեն նշված գումարը։Սակայն Գ.Սարգսյանն իրենցից պահանջել է ընդամենը 15.000 ԱՄՆ դոլար։
Վկա, ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանի քրոջ` Անի Գրիգորյանի նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքով, այն մասին, որ իրենց ազգական երևանաբնակ Գյոզե Սարգսյանի խնդրանքով քույրերի` Գայանեի և Ռուզաննայի հետ միասին գնացել են նրա տուն ժամանակավոր բնակության, որպեսզի վերջինս ամուսնու մահվանից հետո իրեն միայնակ չզգա։ 2009թ. դեկտեմբեր ամսին ինքն ամուսնացել է ու հեռացել Գ.Սարգսյանի բնակարանից։ 2010թ. հուլիս ամսին հորից տեղեկացել է, որ քույրը` Գայանեն, գողացել է Գ.Սարգսյանի ոսկե զարդերը։
Վկա Սերգեյ Օթարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Գայանե Գրիգորյանն իր ընկերուհու` Ռուզաննայի քույրն է: Հերթական անգամ երբ զանգահարել է Ռուզաննային, Գյոզե Սարգսյանն իրեն ասել է ՙթե այս ինչ է արել՚: Ինքը զարմացել է և գնացել է նրանց տուն պարզաբանելու, որտեղ Գյոզեն պատմել է որ Գայանեն վերջինիս ոսկեղենը գողացել է: Մեկ անգամ ինքը Գայանեի ոսկե թևնոցը վերցրել և գրավ է դրել` Ռուզաննային նվեր գնելու համար: Հետո երբ Գայանեն պահանջել է, ինքն այն վերադարձրել է: Ինքը չի իմացել, որ ձեռքի շղթան գողացված է:
Նախաքննության ընթացքում Սերգեյ Օթարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչ այդ իրեն անծանոթ Գայանե Գրիգորյանի հետ ծանոթացել է պատահական` բջջային հեռախոսազանգի միջոցով, ընթացքում տեղեկանալով, որ վերջինիս քույրն ընկեր չունի, նրանից խնդրել է քրոջ` Ռուզաննայի հեռախոսահամարը։ Հեռախոսազանգով ծանոթացել է նաև Ռուզաննայի հետ: Մի քանի անգամ հանդիպել են և հանդիպումներից մեկի ժամանակ, որին ներկա է գտնվել նաև Գայանեն, ինքը վերջինս թևին նկատելով ոսկե թևնոց, նրանից հարցրել ու տեղեկացել է, որ դա նրա տատիկի նվերն է, սակայն Գայանեն խնդրել է ոչ ոքի այդ մասին չհայտնել։Ինքը Գայանեին առանձնազրույցի ժամանակ խնդրել է ժամանակավորապես իրեն տալ թևնոցը, որպեսզի այն գրավադնի ու ստացված գումարով նրա քրոջը` Ռուզաննային ՙմարտի 08-ի՚ տոնի կապակցությամբ նվեր գնի, ինչին Գայանեն համաձայնել Է։Դրանից մի քանի օր անց իրեն Է զանգահարել Գայանեն ու խնդրել շտապ վերադարձնել ապարանջանը, պատճառաբանելով, որ ինքը վիճաբանել Է ընկերոջ հետ ու այն պետք Է հետ վերադարձնի նրան: Ինքն այն հետ Է վերադարձրել, որի ժամանակ Գայանեն հայտնել Է, որ իրականում այն իրեն Է նվիրել ընկերը։Երբ հերթական անգամ ինքը զանգահարել Է Գ.Սարգսյանի բնակարան, որտեղ բնակվելիս են եղել Գրիգորյան քույրերը, Գ.Սարգսյանն իրեն ամոթանք Է տվել, հայտնելով, որ իր ոսկեղենը վաճառել կերել են: Այնուհետև լսափողը փոխանցել Է Ռուզաննային, ով հայտնել Է, որ նա Էլ Է նոր տեղեկացել կատարվածի մասին։Դրանից հետո ինքը գնացել Է Գ.Սարգսյանի տուն, որտեղ տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ Գյոզե Սարգսյանն իրեն հայտնել Է, որ Գայանեն ու Ռուզաննան գողացել են իր ոսկեղենը։
Այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված Գայանե Գրիգորյանի մոր Սալբի Սարգսյանի կողմից գրված պարտավորագրի լուսապատճենով, համաձայն որի Գյոզե Սարգսյանին պատճառված գույքային վնասը Գայանե Գրիգորյանի ծնողները պարտավորվել են փոխհատուցել։
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գայանե Համազասպի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորված է: Նրա կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին և արարքի որակումը ճիշտ է:
Ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտում է այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարածի համար, ինչպես նաև այն, որ վերականգնվել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Գայանե Համազասպի Գրիգորյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Հաշվի առնելով Գայանե Գրիգորյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գայանե Համազասպի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, իսկ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավում նշանակելը:
Հաշվի առնելով հանցավորի վերը շարադրված անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն` նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու պայմաններում: Ուստի դատարանը հնարավոր է համարում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ Գ.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը:
Դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված, նկատի ունենալով, որ դատական քննության ժամանակ տուժողի ներկայացուցիչ Լիլիթ Ներսիսյանը հայտնել է, որ ամբաստանյալից որևէ նյութական պահանջ չունի:
Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա, ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, տուժող Գ.Սարգսյանի կողմից քննությանը ներկայացրած պարտավորագրի լուսապատճենը պետք է պահել քրեական գործում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-372 հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց


Գայանե Համազասպի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման չորս տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և Գայանե Համազասպի Գրիգորյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան մեկ (1) տարի ժամկետով:
Գայանե Համազասպի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գայանե Համազասպի Գրիգորյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին: Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում Գայանե Գրիգորյանին հաշվառման վերցնելու օրվանից:
Տուժողի ներկայացուցիչ Լիլիթ Ներսիսյանի քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, տուժող Գ.Սարգսյանի կողմից քննությանը ներկայացրած պարտավորագրի լուսապատճենը պահել քրեական գործում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

Դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
Դատավոր Լ. Ավետիսյան