ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0019/01/12

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
դատախազ` Ա.ՆԱԴՈՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Տ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
պաշտպան` Գ.ՄԱԼԽԱՍՅԱՆԻ

2012 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.62209109 քրեական գործը հարուցվել է 2009 թվականի դեկտեմբերի 08-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Վ.Հարությունյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2010 թվականի փետրվարի 08-ին Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
3. 2010 թվականի փետրվարի 08-ի` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը` երկու ամիս ժամանակով:
4. 2010 թվականի փետրվարի 08-ի որոշմամբ հ.62209109 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
5. 2011 թվականի հոկտեմբերի 11-ին մեղադրյալ Տ.Հակոբյանը հայտնաբերվել է և նույն օրը որոշում է կայացվել հ.62209109 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվելու վերաբերյալ ՝ քրեական գործով վարույթի կասեցման հիմքերը վերանալու պատճառաբանությամբ:
6. 2012 թվականի փետրվարի 08-ի որոշմամբ Տիգրան Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներում:
7. 2012 թվականի փետրվարի 20-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
8. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 13-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավելի, քան հանցագործությամբ պատճառված վնասը` 17.926.568 (տասնյոթ միլիոն ինը հարյուր քսանվեց հազար հինգ հարյուր վաթսունութ) դրամը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով` Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավելի, քան հանցագործությամբ պատճառված վնասը` 17.926.568 (տասնյոթ միլիոն ինը հարյուր քսանվեց հազար հինգ հարյուր վաթսունութ) դրամը:
Վճռվել է նաև քաղաքացիական հայցը բավարարել, Տիգրան Հակոբյանից հօգուտ տուժողներ` Գեորգի Պետրոսյանի բռնագանձել 8.164.770 դրամ, Լևոն Եգանյանի` 5.381.082 դրամ, Սեդա Պողոսյանի` 3.594.928 դրամ, Անահիտ Խաչատրյանի` 765.050 դրամ:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ից:
Տիգրան Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև Տիգրան Հակոբյանից որպես դատական ծախսեր բռնագանձել 360.900 (երեք հարյուր վաթսուն հազար ինը հարյուր) դրամ` կատարված թարգմանչական ծառայությունների և դատահամակարգչատեխնիկական փորձաքննության կատարման համար:
Վճռվել է իրեղեն ապացույց ճանաչված, Տիգրան Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված «դիազեպամ» գրառումով 6 դեղահաբերը ոչնչացնել, «Նոկիա 1110» նմուշի բջջային հեռախոսը, 077-02-58-50 և 077-87-71-22 հեռախոսահամարների քարտերը` վերադարձնել Տ.Հակոբյանին:
9. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 13-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի պաշտպան Գարիկ Մալխասյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում:
11. Առաջին ատյանի դատարանի նույն դատական ակտով դատապարտվել է նաև Մուրադ Վիգորի Բաղդասարյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի մասով, սակայն, դատական ակտը չի բողոքարկվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
12. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, չունենալով մշտական բնակության վայր և աշխատանք, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ մոլորության մեջ է գցել նկարների կոլեկցիոներ Գեորգի Պետրոսյանին, իր ծանոթ Լևոն Եգանյանին, հարևաններ Սեդա Պողոսյանին, Անահիտ Խաչատրյանին և խաբեությամբ նրանցից գումար հափշտակելու մտադրությունների կապակցությամբ վստահություն առաջացրել նրանց մեջ իր ապագա վարքագծի կապակցությամբ, սուտ խոստումեր տվել գումարները վերադարձնելու վերաբերյալ և խաբեությամբ հափշտակել դրանք, որպիսի գործողությունները դրսևորվել են հետևյալում:
Այսպես. Տիգրան Հակոբյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ իր ծանոթ, նկարների կոլեկցիոներ Գեորգի Պետրոսյանին հավաստիացրել է, թե 23.000 ԱՄՆ դոլարով կարող է ձեռք բերել հայ և ռուս դասական նկարիչների` Մ. Սարյանի, Գ. Բաշինջաղյանի, Վ. Խլեբնիկովի նկարներից և վստահություն ձեռք բերելու համար ցույց տվել այդ կտավների ֆոտոնկարները, որից հետո` 2007 թվականի փետրվարին, Գեորգի Պետրոսյանի բնակարանում վերջինիցս ստանալով 8.164.770 դրամին համարժեք 23.000 ԱՄՆ դոլար, խոստացած նկարները չի բերել, դրանց փոխարեն բերել է եվրոպական նկարիչների էժանագին նկարներ, որոնք Գեորգի Պետրոսյանը հրաժարվել է ընդունել և պահանջել է իր տված գումարը կամ` խոստացված նկարները, սակայն Տիգրան Հակոբյանը խոստացած նկարները չի բերել, խուսափել է Գեորգի Պետրոսյանի հետ հանդիպումներից և խաբեությամբ տիրացել առանձնապես խոշոր չափերի այդ գումարին:
Բացի այդ, շարունակելով հանցավոր գործունեությունը, Տիգրան Հակոբյանը նույն ժամանակահատվածում, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, ոսկերչությամբ զբաղվող իր ծանոթ Լևոն Եգանյանից 2007 թվականի մարտին խնդրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար` հավաստիացնելով, թե այդ գումարով ձեռք է բերելու Մ. Սարյանի և այլ ճանաչված նկարիչների` գեղարվեստական արժեք ներկայացնող կտավներից` դրանք վաճառելու և իր ֆինանսական վիճակը որոշ չափով բարելավելու համար, ու խոստացել է վաճառքից հետո վերադարձնել գումարը: Չկռահելով Տիգրան Հակոբյանի հանցավոր մտադրությունը և վստահելով նրան` Լևոն Եգանյանը տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Տիգրան Հակոբյանը, մտացածին պատճառաբանություններ ներկայացնելով, գումարը չի վերադարձրել և խաբեությամբ տիրացել է առանձնապես խոշոր չափերի` 3.539.700 դրամին համարժեք 10.000 ԱՄՆ դոլարին: Այնուհետև ` 2008 թվականի փետրվարի, կրկին չարաշահելով Լևոն Եգանյանի վստահությունը, խաբեությամբ նրանից ստացել է խոշոր չափերի` 1.842.120 դրամին համարժեք 6000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդեր, հավաստիացնելով, թե դրանք տանելու է Թուրքիա` տեղի իր ծանոթ ոսկերիչներին որպես նմուշ ցույց տալու, այդպիսի զարդերի պատրստման և իրացման պայմանագրեր կնքելու համար, որպեսզի այդ ձևով կարողանա բարելավել իր ֆինանասական վիճակը և վերադարձնել նախկինում վերցրած 10.000 դոլարը, սակայն ստանալով ոսկյա զարդերը` պայմանագրեր չի կնքել և խաբեությամբ տիրացել է նաև այդ ոսկյա զարդերին:
Բացի այդ, իմանալով, որ իր հարևան Սեդա Պողոսյանի երեխաները բնակվում են արտասահմանում և պարբերաբար գումարներ են ուղարկում ծնողներին, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2007 թվականի ընթացքում Սեդա Պողոսյանից մի քանի անգամ պարտքով գումար է վերցրել և վստահություն ձեռք բերելու համար խոստացած ժամկետում վերադարձրել: Այնուհետև վերցրած գումարերից 2000 եվրո չի վերադարձրել, իսկ 2008 թվականի փետրվարին Սեդա Պողոսյանին հավաստիացնելով, թե Թուրքիայում մեծ գործեր է ձեռնարկել և իրեն անհրաժեշտ են մեծ գումարներ, խդրել է 6000 եվրո` խոստանալով նախկինում վերցրած 2000 եվրոյի հետ վերադարձնել ամբողջ գումարը: Սեդա Պողոսյանը հրաժարվել է տալ պահանջվող գումարը, սակայն Տիգրան Հակոբյանը, համոզելով և գումարն ամբողջությամբ վերադարձնելու սուտ խոստումներ և երդումներ տալով, մոլորության մեջ է գցել Սեդա Պողոսյանին և ստանալով 6000 եվրո` խաբեությամբ տիրացել է առանձնապես խոշոր չափերի 3.594.928 դրամին համարժեք 8000 եվրոյին:
Բացի այդ, տեղեկանալով, որ Անահիտ Խաչատրյանը ցանկանում է սեփականաշնորհել Երևան քաղաքի Իսակովի փողոցի 36/4 շենքում իրեն հատկացված տարածքը, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ վերջինիս հավաստիացրել է, թե ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ աշխատակից Մուրադ Բաղդասարյանի միջոցով կարող է օգնել այդ հարցում, վստահեցրել է, որ այդ հարցի լուծման համար անհրաժեշտ է կատարել 2500 ԱՄՆ դոլարի չափով մուծումներ, և 2008 թվականի նոյեմբերին թելադրել է դիմում գրել տարածքի սեփականաշնորհման համար, որից հետո վերցնելով դիմումը և 500 ԱՄՆ դոլար` սկզբնական ծախսերի համար, գնացել է իբրև այդ հարցով զվաղվելու: Խաբեությամբ ուրիշի գույքի հափշատկություն կատարելու հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու դիտավորությամբ 2009 թվականի փետրվարին գնացել է Անահիտ Խաչատրյանի` Հալաբյան փողոցի 27-րդ շենքի 5-րդ բնակարան և խաբել նրան, թե սեփականաշնորհման հարցը լուծվել է, և հեռվից ցույց է տվել դիմումը, որի վրա իբրև եղել է սեփականաշնորհումը թույլատրելու մակագրություն, իսկ երբ Անահիտ Խաչատրյանը փորձել է անձամբ տեսնել մակագրությունը, չի տվել դիմումը և հավաստիացնելով, թե գործը կարգավորվել է` խաբեութամբ ստացել և հափշտակել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը, ինչպես նաև 20.000 դրամ` կադաստրում մուծումներ կատարելու համար, այսինքն` խաբեությամբ Անահիտ Խաչատրյանից հափշտակել է խոշոր չափերի` 765.050 դրամին համարժեք 2500 ԱՄՆ դոլար և 20.000 դրամ:
Բացի այդ, Տիգրան Հակոբյանը, առանց իրացնելու նպատակի, 2011 թվականի փետրվարին քննությամբ չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել զգալի չափերի` 0.03 գրամ ընդհանուր քաշով «դիազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութի բաղադրատարր պարունակող 6 դեղահաբ, որպիսիք 2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ին հայտնաբերվել և առգրավվել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն բաժին բերման ենթարկվելուց հետո կատարված անձնական խուզարկության ժամանակ:
13. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
14. Բողոք բերած անձը՝ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանը, վկայակոչելով ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ և 20-րդ հոդվածները և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3801-րդ, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին և ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, ինչն ազդել է գործի ելքի վրա և կայացվել է բեկանման ենթակա դատական ակտ: Բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ քրեական դատարանից ակնկալում է արդարացման դատական ակտ հետևյալ պատճառաբանություններով`
Բողոք բերած անձը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որպես Տիգրան Հակոբյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով մեղսագրված յուրաքանչյուր դրվագով հիմնավորող ապացույց է դիտվել և մեղադրական դատավճիռ է կայացվել մեկ ապացույցով` տուժողի ցուցմունքներով և իբր տուժողի պատմածի հիման վրա վերջիններիս հարազատների ցուցմունքներով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ գլխի (ապացուցումը) հոդվածների պահանջների անտեսմամբ առանց պատշաճ գնահատման արժանացնելու վերը նշված ցուցմունքների արժանահավատությունը և բավարարությունը, իսկ մեղադրանքի կողմը դատաքննության ընթացքում չներկայացրեց, և դատարանում չհետազոտվեց որևէ ապացույց այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախություն։
Ըստ բողոքաբերի, Տիգրան Հակոբյանին ի սկզբանե առաջադրվել է անհիմն մեղադրանք, որը կառուցվել է տուժողներ ճանաչված անձանց ցուցմունքների և նրանց ցուցմունքներին օգնության հասած մտերիմների ազգական, բարեկամ, ընկերների իբր թե ցուցմունքների հիման վրա, որոնք էլ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մեխանիկորեն և կամայական մեկնաբանմամբ դրվել են մեղադրանքի հիմքում։
Ըստ բողոքի հեղինակի, Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտում հաստատված է համարել Տիգրան Հակոբյանին մեղսագրված առանձնապես խոշոր և խոշոր չափերի խարդախությունների կատարումը, Մուրադ Բաղդասարյանի կողմից պաշտոնեական լիազորությունների չարաշահումը և որպես այդ արարքները հիմնավորող ապացույցներ դնելով մեղադրական եզրակացությամբ թվարկված հակասական ցուցմունքները և այլ ապացույցները, առանց վերլուծելու և գնահատելու դրանք՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դատական ակտում ինչպես մեղադրական եզրակացությամբ փորձ չի արվել նույնիսկ տարանջատել, թե թվարկված ապացույցներից որ ապացույցներն են հաստատում Տիգրան Հակոբյանի մեղքը, որը Մուրադ Բաղղասարյանինը, առավել ևս թե մեղադրանքում նշված որ դրվագը որ ապացույցներով ու դրանց համակցությամբ է հաստատվել, մինչդեռ նման գնահատման արդյունքում միանշանակորեն կհաստատվեր, որ Տիգրան Հակոբյանը խարդախություններ չի կատարել, և որ քրեական հետապնդման մարմինների կողմից խախտվել են քրեադատավարական օրենսդրության մի շարք նորմերի և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների պահանջները, որի պատճառով Տիգրան Հակոբյանը մեղադրվում է երևակայության վրա կառուցված անհիմն մեղադրանքներով, իսկ Առաջին ատյանի դատարանն իր հերթին հանդես չգալով իրավունքի շահերից, հասատել է անհիմն մեղադրանքը։
Բողոքաբերը նշել է, որ Տիգրան Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքներն առանձին-առանձին և իբր դրանք հիմնավորող ապացույցների վերլուծության արդյունքում նաև համադրելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների համաձայն հաստատվում է Տիգրան Հակոբյանի անմեղությունը։
Վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով 24.02.2011թ. հ.ԵԿԴ/0176/01/09 և Վարդան Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 08.06.2012թ. հ.ԵՇԴ/0037/01/11 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոք բերած անձը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, խախտելով օրենքի առջև բոլորի հավասարության սկզբունքը ամրագրված ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեական դատավարության և դատական օրենսգրքերում, ընդհանրապես չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի վկայակոչած ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին և պաշտպանական ճառը լսելուց հետո, որում մանրակրկիտ ներկայացված են Տ.Հակոբյանի անմեղությունը հաստատող փաստարկները և Վճռաբեկ դատարանի սույն գործով կիրառելի իրավական դիրքորոշումները, ավարտելով դատական վիճաբանությունների փուլն ու լսելով ամբաստանյալների վերջին խոսքը, հեռացել է խորհրդակցական սենյակ և շարունակելով որդեգրած օրենսդրության պահանջները կոպտորեն խախտելու քաղաքականությունը, մոտ 15 րոպե անց վերադարձել է 13 էջանոց դատավճիռը կայացրած, ինչից բողոքի հեղինակը հետևություն է արել այն մասին, որ կամ դատարանը 15 րոպեում վերլուծել է գործի ամբողջ փաստական հանգամանքները, անկողմնակալ ստուգել և գնահատել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, պաշտպանական կողմի փաստարկները Տ.Հակոբյանի անմեղության վերաբերյալ անկողմնակալ կերպով մանրակրկիտ ստուգել է, կամ խորհրդակցական սենյակ է հեռացել ձևականորեն առերևույթ պահպանելու համար քրեական դատավարության օրենսգրքի համապատասխան նորմի պահանջը, նաև նախապես պատրաստված, տպագրված դատավճիռը վերցնելու համար:
Ըստ բողոք բերած անձի, միայն դատական ակտից ակնհայտ է, որ վերջին տարբերակն է` նախապես կայացված դատական ակտը վերցնելու համար և իբր խորհրդակցական սենյակում որոշում կայացնելու պատրանք ստեղծելու, քանի որ դատավճռում նույնիսկ մեկ բառ անգամ չկա պաշտպանական կողմի բերված փաստարկները հերքելու, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները սույն գործով կիրառելի չլինելը հիմնավորելու վերաբերյալ և Առաջին ատյանի դատարանը, անտեսելով ինչպես օրենքի իմպերատիվ պահանջները, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Սահմանադրությամբ նախանշված դերն ու նշանակությունը, պաշտպա¬նական կողմի մատնանշած փաստարկները և հիմնավորումները մանրակրկիտ ստուգման չի ենթարկել և ընդհանրապես չի անդրադարձել Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներին։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ կետի ե) ենթակետի, նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի և 19-րդ հոդվածի պահանջները. նախաքննության ընթացքում քրեական հետապնդման մարմինները, ի տարբերություն Առաջին ատյանի դատարանի, Տ.Հակոբյանին ապահովել են իր տիրապետած լեզվով, այն է՝ ռուսերեն հանդես գալու իրավունքի իրականացումը գործին ներգրավելով ռուսերեն-հայերեն լեզուների տիրապետող թարգմանչի, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը զրկել է իր պաշտպանյալին այդ իրավունքից՝ գործով չներգրավելով թարգմանիչ և փաստացի Տ.Հակոբյանը չի կարողացել լիարժեք իրականացնել իր պաշտպանությունը, որի արդյունքում ողջ դատաքննությունը հակասում է արդարացիության սկզբունքին, իսկ դատարանը անաչառ չէր:
Բողոք բերած անձը փաստել է, որ վկա Թագուհի Բիշարյանին հարցաքննելիս Առաջին ատյանի դատարանը որոշել է, որ գործով ներգրավված թարգմանչի ծառայությունը անհրաժեշտ չէ կողմերին, քանի որ, ըստ դատարանի, բոլորն էլ գիտեն ռուսերեն և վկայի հարցաքննությունը իրականացվեց հետևյալ կարգով` վկան ցուցմունք էր տալիս ռուսերեն լեզվով, իսկ դատավարության կողմերը և դատարանը հարցեր էին ուղղում հայերեն, արդյունքում թարգմանիչը ֆիզիկապես ներկա գտնվելով դատական նիստերի դահլիճում փաստացի ոչ մի թարգմանություն չկատարեց, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը կողմից թարգմանելու պարտականությունը դրվել էր կողմերի վրա։
Անդրադառնալով տուժող Գեորգի Պետրոսյանից 23.000 ԱՄՆ դոլար խարդախությամբ հափշտակելու դրվագին, բողոքի հեղինակը նշել է, որ տվյալ մեղադրանքն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել տուժող Գեորգի Պետրոսյանի, նրա կնոջ՝ վկա Թագուհի Բիշարյանի, Գ.Պետրոսյանի ընկերներ՝ վկաներ Սարգիս Բաղումյանի և Գևորգ Թոփչյանի ցուցմունքներով:
Ըստ բողոքաբերի, նշված ցուցմունքները ոչ միայն քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներին համապատասխան պատշաճ գնահատման չեն արժանացել, այլ ընդունվել են «հալած յուղի» տեղ և դատական ակտում ներկայացվել են կամայական և ընտրովի` հարմարեցնելով մեղադրանքին։ Այդ ցուցմունքների նույնիսկ աննշան քննադատական մոտեցման պարագայում ակհնայտ է, որ դրանք հակասական են, կեղծ, չեն համապատասխանում իրականությանը, և ըստ էության պետք է գնահատվեին որպես մեկ ապացույց, քանի որ վկաները ըստ էության վերարտադրել են Գեորգի Պետրոսյանի պատմածները, որոնք ամբողջությամբ հերքվեցին դատաքննությամբ և Տիգրան Հակոբյանի ցուցմունքով, ու ոչ միայն չեն հաստատում Տիգրան Հակոբյանի կողմից խարդախություն կատարելու հանգամանքը, այլև հերքում են, քանի որ, ըստ բողոքի հեղինակի, տուժող ճանաչված, նախկինում առանձնապես խոշոր չափերի խարդախության օժանդակություն կատարելու համար դատապարտված Գեորգի Պետրոսյանը, իբր 2007թ. փետրվարին իրենից խարդախությամբ գումար հափշտակելու վերաբերյալ դիմում է հասցեագրում ՀՀ գլխավոր դատախազին միայն 18.06.2009թ.: 15.08.2009թ. բացատրությամբ Գեորգի Պետրոսյանը հայտնել է, որ Տիգրան Հակոբյանին պատվիրել է հայ նկարիչների գործեր, սակայն նա բերել է 4 եվրոպական նկարներ: Այնուհետև 15.09.2009թ. բացատրությամբ և 22.01.2010թ. որպես վկա ցուցմունքով հայտնել է. «2007թ. փետրվար ամսին Տիգրանը ցույց տվեց ցուցակ և ֆոտոնկարներ, ...ընտրեցի մոտ 6 նկարներ մեջը Բաշինջաղյանի, Խլեբնիկովի և հայ դասականների մի քանի այլ գործեր... Տիգրանը պահանջեց 35.000, ես ունեի 23.000, այդ գումարի դիմաց մեկ շաբաթում պետք է բերեր, գումարը տվել եմ մինչև փետրվարի 16-ը... հետո 2007թ. հունիսին բերեց կահույք, որը հետո ծախեց 40-50.000-ով, ... այդ ընթացքում Տիգրանը բերեց եվրոպական նկարիչների 5 նկար, որոնք պետք չէին և շատ էժանագին նկարներ էին, հետո Մուրադը վերցրեց 3 նկարները ասաց կվաճառի նկարները, գումարը կտա, իսկ 2-ը մնացին»։ Տ.Հակոբյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում տուժող Գ.Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել, որ այդ նկարիչները եղել են Սարյանը, Բաշինջաղյանը և Խլեբնիկովը և 23.000 ԱՄՆ դոլարով Տիգրանը պետք է բերեր, իսկ հետո ցուցմունքը փոխելով նշել, որ Տիգրանը պետք է բերեր երկու նկար՝ Բաշինջաղյանի «բնապատկեր»-ը՝ 10.000 դոլարով և Օվշինիկովի «Կրյուշոնիցա»-ն՝ 15.000 դոլարով: Ինքը Տիգրանին տվել է 23.000 դոլար, իսկ 2.000-ը պետք է ավելացներ Տիգրանը»։ Արդեն Առաջին ատյանի դատարանում Գեորգի Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրանի առաջարկած նկարների մեջ եղել են Թադևոսյանի, Բաշինջաղյանի, Խլեբնիկովի, Այվազովսկու, Սարյանի գործերը և ինքը ընտրել է Խլեբնիկովի գործը՝ 10.000 դոլարով և Բաշինջաղյանի գործը՝ 13.000 դոլարով, Տիգրանը բերել է եվրոպական նկարիչների 5 գործեր, որոնք էժանագին էին, իր խոսքերով «արժեք չէին ներկայացնում», որոնցից 3-ը Մուրադ Բաղդասարյանի միջոցով հետ է վերցրել, նշել է նաև, որ Կիևյան կամուրջի մոտ հանդիպման ժամանակ Տիգրանը խոստացել է պարտքի մի մասը՝ 1.000 դոլարը վերադարձնել մինչև նոր տարի: Ըստ բողոքաբերի, տուժողը հայտնել է նաև, որ ինքը դեռևս նախաքննության ժամանակ հայտնել էր, որ կներկայացնի այդ նկարների ֆոտոնկարները, սակայն դատական նիստում հայտարարեց, որ այդ նկարները իր մոտ չեն, դրանք ևս Տիգրան Հակոբյանը վերցրել է։
Բողոք բերած անձը գտել է, որ տուժողի նշված հակասական, իրարամերժ ցուցմունքների պարզ վերլուծությունից հետևում է, որ վերջինս իր խարդախության ձիրքն օգտագործելով մոլորության մեջ է գցել ինչպես նախաքննական մարմնին, այնպես էլ դա փորձում էր Առաջին ատյանի դատարանում, մեկ նշել է, որ ինքը նկարների կոլեկցիոներ է առանց որևէ փաստի և հիմնավորման, մեկ նշել, որ երաժիշտ է, նույնիսկ դատարանում թաղային լիազորի կողմից կեղծ, իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկանք է ներկայացրել, որ իբր մեկնում է հյուրախաղերի, իսկ երբ պարզվել է, որ ոչ մի հյուրախաղ էլ տեղի չի ունեցել, հայտնել է, որ մեկնել է հյուրախաղերի մասնակցության նպատակով փորձերի, մինչդեռ գործի հանգամանքերի շուրջ էական հակասություններ են առկա՝ նկարիչների, նրանց գործերի, գումարի, նկարների քանակի և այլ էական հանգամանքերի վերաբերյալ: Բացի այդ, տուժողն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ Տիգրան Հակոբյանը խոստացված մեկ շաբաթում չբերելով իր պահանջած նկարները, դրանից հետո իր բնակարան է բերել 40-50.000 ԱՄՆ դոլար արժողության կահույք, որը հետագայում վաճառել է, այսինքն, Գեորգի Պետրոսյանը գիտակցելով, որ Տիգրան Հակոբյանը իրեն 23.000 ԱՄՆ դոլար խաբել է, թույլ է տվել իր բնակարանում պահել և նաև իրացնել ավելի մեծ արժողության գույք, իսկ Տ.Հակոբյանը հայտնել է, որ բացի կահույքից Գեորգի Պետրոսյանի տանը ունեցել է նաև թանկարժեք արծաթյա իրեր, ինչի մասին ցուցմունք է տվել նաև Թեգուշ Հունանյանը:
Բողոք բերած անձը նշել է, որ տուժող Գեորգի Պետրոսյանի ցուցմունքի և Տիգրան Հակոբյանի ցուցմունքի համադրումից ակնհայտ է, որ տուժողը խեղաթյուրված է ներկայացրել իրականությունը, որն առանց որևէ ապացույցի քրեական հետապնդման մարմինների կողմից ընդունվել է որպես իրականություն և նույնիսկ աոանց փորձելու պարզել, թե Տ.Հակոբյանից վերցրած եվրոպական նկարիչների գործերը իրենից ինչ են ներկայացնում, ինչպիսի նյութական կամ մշակութային արժեք են ներկայացնում, մեղադրանքի որոշման և մեղադրական եզրակացության մեջ նշվել է, որ Տիգրան Պետրոսյանը բերել է եվրոպական նկարիչների էժանագին գործեր, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածը որևէ քայլ չի ձեռնարկել նման հանգամանքը հաստատելու կամ հերքելու ուղղությամբ, որի արդյունքում խախտել է նույն օրենսգրքի 18-րդ և 202-րդ հոդվածի պահանջները և անհիմն մեղադրանք աոաջադրել Տիգրան Հակոբյանին միայն Գեորգի Պետրոսյանի ցուցմունքի հիման վրա:
Բացի այդ, ըստ բողոքի հեղինակի, նախաքննական մարմինը որևէ միջոց չի ձեռնարկել Տիգրան Հակոբյանի նշած իր անմեղությունը հիմնավորող հանգամանքները պարզելու ուղղությամբ, որն ի տարբերություն տուժողի, նախաքննությամբ և դատաքննությամբ տվել է նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, որոնցում հայտնել է, որ Գեորգի Պետրոսյանին վաճառելու համար տվել է եվրոպական նկարիչների 6 նկարներ, դրանք գնահատել է Գեորգի Պետրոսյանը, չափերով մեծ նկարը` 11.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացածը տարբեր գումարների մինչև 6.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում: Գեորգի Պետրոսյանը մաս-մաս իրեն այդ նկարների վաճառքից տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Որից հետո ասելով, որ նկարների գնորդները դրանք հետ են վերադարձրել, պահանջել է իրեն տալ գումարը և վերցնել նկարները, ինչին Տիգրան Հակոբյանը չի համաձայնվել, սակայն հետագայում տեղի տալով համաձայնվել է վերցնել նկարները և վաճառելուց հետո գումարը վերադարձնել: Նա իր ընկեր Մուրադ Բաղդասարյանի միջոցով Գեորգի Պետրոսյանից վերցրել է ընդամենը երկու նկար և մաս-մաս վերադարձրել 5.185 ԱՄՆ դոլար: Ներկայումս ինքը Գ.Պետրոսյանին ոչինչ պարտք չի:
Անդրադառնալով վկաներ Թագուհի Բիշարյանի, Սարգիս Բաղումյանի և Գևորգ Թոփչյանի ցուցմունքներին, բողոքաբերը գտել է, որ բացի նրանից, որ այդ անձինք տուժողի հարազատ-ընկերներն են և նպատակ են հատապնդում օժանդակել տուժողին, նաև այդ անձանց ցուցմունքները կառուցված են Գեորգի Պետրոսյանի հայտնածների վրա, ուստի վերջիններս պետք է դիտարկել որպես գործի ելքով շահագրգիռ անձի ցուցմունք, որը որևէ օբյեկտիվ ապացույցով չի հաստատվում ու նշված ցուցմունքները դատավճռում օգտագործելն անթույլատրելի է:
Ըստ բողոք բերած անձի, վերը նշված տուժողի ցուցմունքների սուտ լինելը հաստատվում է նաև պաշտպանական կողմի դատարան ներկայացրած և հետազոտված թերթերի հոդվածներում պարունակվող տեղեկություններով այն մասին, որ նրա նշած նկարիչների՝ Սարյանի և Բաշինջաղյանի կտավների արժեքները կազմում են հարյուր հազարավոր դոլարներ, իսկ Գեորգի Պետրոսյանը, լինելով նկարների կոլեկցիոներ և նկարների առքուվաճառքով զբաղվող անձ, լավ է պատկերացնում դա, իսկ որ պաշտպանական կողմի հարցադրումներին, թե շուկայում ինչ արժեք ունեն նրա նշած գործերը, խուսափում էր պատասխանել, ինչպես և խուսափեց դատարան ներկայացնել Տիգրան Հակոբյանի կողմից բերված եվրոպական նկարիչների իր խոսքերով «արժեք չունեցող» գործերը։
Բողոքաբերը գտել է, որ Վճռաբեկ դատարանի ԵԿԴ/0176/01/09 և ԵՇԴ/0037/01/11 գործերով արտահայտված իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո ակնհայտ է, որ քրեական հետապնդման մարմինների կողմից մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում չկա ոչ մի փաստական տվյալ այն մասին, թե ինչ հանցավոր վարքագիծ է դրսևորել Տիգրան Հակոբյանը, որով ներգործել է Գեորգի Պետրոսյանի գիտակցության և կամքի վրա կամ խեղաթյուրել է իրական և ճշմարիտ փաստերը, լռել է ճշմարտության մասին կամ չարաշահել է վերջինիս վստահությունը, և կամ նրան համոզել է գումարն իրեն հանձնել, որի արդյունքում Գեորգի Պետրոսյանը մոլորության մեջ ընկնելով գումարը հանձնել է ամբաստանյալին, հետևաբար բացակայում է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, իսկ ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված այն ձևակերպմանը, որ վստահություն ձեռք բերելու համար ցույց է տվել Սարյանի, Բաշինջաղյանի, Խլեբնիկովի կտավների ֆոտոնկարները, ապա, բողոքաբերը նշել է, որ մեղադրանքի կողմը չի ներկայացրել որևէ ապացույց, ինչի հիման վրա եկել է այն եզրակացության, որ Տիգրան Հակոբյանը Գեորգի Պետրոսյանին ցույց է տվել ֆոտոնկարներ և հատկապես Սարյանի, Բաշինջաղյանի կամ Խլեբնիկովի գործերի ֆոտոնկարները։
Ըստ բողոքի հեղինակի, ընդհանրապես մեղադրանքի կողմը չի քննարկել Գեորգի Պետրոսյանի և Տիգրան Հակոբյանի միջև քաղաքացիաիրավական հարաբերություններով ստանձնած պարտավորությունները և արտաքնապես օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների նմանություն տեսնելով, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում՝ անտեսելով Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված ԵՇԴ/0037/01/11 որոշման 25-27-րդ կետերում արտահայտած իրավական դիքորոշումը:
Անդրադառնալով խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմին, պաշտպանը գտել է, որ նախաքննության մարմինն այս դեպքում նույնպես չի ներկայացրել որևէ ապացույց Տիգրան Հակոբյանի արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայության մասին և չի հիմնավորել այն հանգամանքը, որ մինչև Գեորգի Պետրոսյանի հետ գործարք կատարելը նա դրսևորել է կամ ունեցել է գույքի հափշտակման ուղղակի դիտավորություն, ավելին, դատաքննությամբ հաստատվել է, որ Տիգրան Հակոբյանը սկզբում Գեորգի Պետրոսյանին է հանձնել նկարներ, որոնց վաճառքից մաս-մաս վերջինս նրան է տվել 23.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում հրաժարվել է գործարքից, պահանջելով հետ վերադարձնել գումարը ու վերցնել նկարները, այսինքն բացակայում է նաև հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը եզրակացրել է, որ նույնիսկ հիմնավոր կասկածի մակարդակով չեն ներկայացվել ապացույցներ առ այն, որ Տիգրան Հակոբյանը նկարների կոլեկցիոներ Գեորգի Պետրոսյանին հարյուր հազարավոր դոլարներ արժեցող նկարիչների գործեր է խոստացել բերել 23.000 ԱՄՆ դոլարով և որ ցույց տալով այդ նկարների ֆոտոնկարները վստահություն է ձեռք բերել «նկարների կոլեկցիոներ»-ի մոտ ու ցանկացել է հափշտակել նրա գումարները: Նման պարագայում, ըստ մեղադրանքի կողմի վարկածի, «նպատակին հասնելուց», այսինքն 23.000 ԱՄՆ դոլարը ստանալուց հետո, Գեորգի Պետրոսյանին հանձնել եվրոպական նկարիչների 6 նկարներ, նրա տանն ի պահ հանձնել թանկարժեք կահույք և արծաթե սպասք, ինչը որևէ տրամաբանությունից զուրկ է։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերը, բողոքաբերը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվորեն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները պետք է հաստատեր, որ քրեական հետապնդման մարմնի այն հետևությունը, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախություն, անհիմն է, նրա մեղքը սույն դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ հաստատված չէ և պետք է ճանաչեր ու հռչակեր Տ. Հակոբյանի անմեղությունը, արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը գրեթե վերարտադրել է մեղադրական եզրակացության կամայական ցանկությունը և, ինչպես արդեն նշվել է, առանց պաշտպանական կողմի փաստարկներին անդրադառնալու, խեղաթյուրելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ըստ ցանկության անհիմն, առանց ապացույցի հաստատել է Տ.Հակոբյանի մեղքը։
Անդրադառնալով Լևոն Եգանյանից 10.000 ԱՄՆ դոլար և 6.000 ԱՄՆ դոլար արժողության ոսկյա զարդեր խարդախությամբ հափշտակելու դրվագին, բողոք բերած անձը գտել է հետևյալը.
« (…) Ինչպես նախորդ դրվագով, այնպես էլ սույն դրվագով տուժողի և նրա որդու ցուցմունքները զուրկ են դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցներից, իսկ այն, որ վերջիններս գործի ելքով ուղղակի շահագրգռված են, պետք է վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից առաջացներ համապատասխան գնահատման Տիգրան Հակոբյանի ցուցմունքի և գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալների համատեքստում, այլ ոչ թե տուժողի ցուցմունքը ընդունվեր որպես օբյեկտիվ իրականություն և Տ. Հակոբյանին միայն այդ ցուցմունքի հիման վրա առաջադրվեր անհիմն ծանր մեղադրանք։
Այսպես, տուժող Լևոն Եգանյանը դատարանում ցուցմունք տվեց, որ 2005թ. Տիգրան Հակոբյանը իրենից վերցրել է 1350 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր և անհետացել, որից հետո 2007թ. մարտ ամսին կրկին հայտնվել է և 10.000 ԱՄՆ դոլար ուզել նկարներ բերելու և վաճառելու համար, ինքը այդ գումարը տվել է, որպեսզի Տիգրանը փող աշխատի ու վերադարձնի նաև իրենից նախկինում վերցրած 1350 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո Տիգրանը չի տվել ոչ 10.000-ը և ոչ էլ 1350-ը ու ինքը մտածել է, որ Տիգրանը իրեն խաբում է, սակայն 2008թ. փետրվարին, երբ Տիգրանը կրկին եկել է ու ուզել ոսկյա զարդեր Թուրքիայում զարդերի իրացնելու համար պայմանագիր կնքելու համար ինքը նրան է տվել 6.000 ԱՄՆ դոլարի 375 հարգի ոսկյա զարդեր, որոնք ևս Տիգրանը չի վերադարձրել ասելով, որ թողել է Թուրքիայում և պետք է միասին գնան պայմանագիր կնքելու, սակայն ինքը համոզված լինելով, որ Տիգրանը խաբում է, չի գնացել նրա հետ Թուրքիա: Լևոն Եգանյանը ցուցմունք տվեց, որ 10.000 ԱՄՆ դոլարը վերցրել է Արարատ բանկի իր հաշվեհամարից դրամով։
Իսկ նախաքննության ընթացում 11.12.2009թ. որպես վկա հարցաքննության ընթացքում 1350 ԱՄՆ դոլարի զարդերի մասին որևէ բան չէր հայտնել, ցուցմունք էր տվել, որ 10.000 դոլարը Տիգրանին տվել է 2007թ. նոյեմբերին, այն վերցրել է Արարատ բանկի իր հաշվեհամարից և կներկայացնի համապատասխան անդորրագիրը: Նշել է նաև, որ գումարը տվել է տղայի ներկայությամբ ու որևէ ստացական չի վերցրել։
Դրանից հետո 23.01.2012թ. որպես տուժող հարցաքննության ընթացքում քննիչի հարցին, որ Տիգրան Հակոբյանը ցուցմունք է տվել, որ 8900 ԱՄՆ դոլար և 2100 ԱՄՆ դոլարի զարդեր տվել եք որդու հետ Թեհրան գնալու համար, վերջինս փոխել է ցուցմունքը, հարմարեցրել ու պատասխանել, որ «2009թ. դեկտեմբերի 9-ի հարցաքննության ժամանակ Տիգրան Հակոբյանին գումար տալու օրվա մասին ես չհիշելու և դեպքից տարիներ անցնելու պատճառով սխալվել եմ ու ասել, որ, 10.000 ԱՄՆ դոլարը տվել եմ նոյեմբերի 26-ին, իրականում այդ գումարը տվել են ոչ թե այդ օրը, այլ 2007թ. գարնանը մարտ կամ ապրիլ ամսիներին, հավանական է մարտին» պնդել, որ գումարը տվել է տղայի ներկայությամբ։ Այնուհետև սկսել է կասկածել, որ Տիգրանը իրեն խաբել է և չնայած որ հասկացել է դա, այնուհանդերձ Տիգրանին է տվել 6.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր: Ինչպես տեսնում ենք, տուժող Եգանյանը 2007թ. դեպքերի մասին 2009թ. ցուցմունք տալիս սխալվել է տարիներ անցնելու պատճառով, իսկ 2012թ. ավելի շատ տարիներ անցնելու դեպքում, հիշողությունը թարմացել է ու կոնկրետ հիշել է, թե 2009թ. ցուցմունք տալու օրը, թե այդ ցուցմունքից 2 տարի աոաջ գումար տալու օրը։
Տուժողի որդին՝ Դավիթ Եգանյանը դատաքննության ընթացքում նախագահողի կողմից վկաներին դուրս հրավիրելուց հետո մնացել էր դահլիճում և հետևում էր դատաքննությանը, որը նկատելով միջնորդեցինք նրան հանել դատակոչից, որը դատարանի կողմից բավարարվեց, սակայն հաջորդ նիստում մեղադրողի միջնորդությունը հրապարակելու Դավիթ Եգանյանի նախաքննական ցուցմունքները բավարարվեց, որի պայմաններում պաշտպանական կողմը զրկվեց Տ.Հակոբյանի դեմ ցուցմունք տված անձին հավասարության պայմաններում հարցաքննելու իրավունքից»։
Ըստ բողոքաբերի, նշված պահվածքով կրկին հաստատվեց, որ Տիգրան Հակոբյանի դեմ շինծու, համաձայնեցված ու տուժողներին օժանդակելու նպատակով ցուցմունքներ են տրվել, քանի որ վերջինս նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելով միայն 23.01.2012թ. (հոր առաջին հարցաքննությունից շուրջ 3 տարի անց և նույն օրվա Լևոն Եգանյանի հարցաքննությունից 5 րոպե հետո) նշել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել ու չի մասնակցել հոր ու Տիգրան Հակոբյանի խոսակցությանը, սակայն տեսել է գումարը փոխանցելու պահը։ Իսկ առերես հարցաքննության ժամանակ հայտնել է հետևյալը. «2007թ. հայրս Տիգրանին տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, ապա այս գումարը ես և հայրս վերցրել ենք մեր տանից, մեքենայով եկել ենք մեր աշխատանքի վայր, որտեղ Տիգրանը և հայրս հանդիպեցին և ես տեսա, որ հայրս այդ գումարը տվեց Տիգրանին: Ճիշտ է, այդ պահին ես նրանց կողքին չեմ եղել, սակայն կողքի սենյակից այդ պահը տեսել եմ»: Դավիթ Եգանյանը նաև ցուցմունք է տվել, որ Թեհրանից վերադառնալուց հետո ինքը հորը ասել է, որ Տիգրանը խաբել է հորը, և վերջինս համաձայնվել է:
Ըստ բողոքի հեղինակի, կամ Դավիթ Եգանյանը գերմարդկային հատկություններով է օժտված, որ չլինելով հոր և Տիգրանի կողքին տեսել է գումարը տալու պահը, այդ պահին գտնվելով կողքի սենյակում, կամ նա սուտ է ասում, որն ավելի հավանական է, քանի որ նույնիսկ գումարը վերցնելու վայրի մասին իր և հոր ասածները չեն համընկնում` հայրը գումարը վերցրել էր բանկից դրամով, իսկ որդին պնդում է, որ վերցրել է տանից, դոլարով։
Բողոքաբերը փաստել է, որ Տ.Հակոբյանը դատաքննությամբ և նախաքննությամբ նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել, որ Լևոն Եգանյանից 10.000 ԱՄՆ դոլար չի վերցրել նկարներ գնելու համար, այլ 2007թ. նոյեմբերին Լևոն Եգանյանի որդու Դավիթ Եգանյանի հետ մեկնել է Թեհրան, որտեղ իրեն ասել էին, որ ադամանդները ավելի էժան են, քան Երևանում, որի համար Լևոն Եգանյանը տվել է 8900 ԱՄՆ դոլար և 2100 ԱՄՆ դոլար արժողության մատանի: Թեհրանում ադամանդների որակը Դավիթ Եգանյանին չի գոհացրել, որի պատճառով գնել է 6.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, իսկ մնացած գումարով Դավիթ Եգանյանը գնել է տարբեր կենցաղային իրեր։
Նշված ցուցմունքում հայտնած տեղեկությունները, թե Լևոն Եգանյանը և թե Դավիթ Եգանյանը չեն ժխտել, բացի այդ, Դավիթ Եգանյանը ցուցմունքում հայտնել է, որ Թեհրանում գտնվելու ժամանակ, Տիգրան Հակոբյանը պարսիկ ընկերոջը վերադարձրել է 2.000 ԱՄՆ դոլար պարտքը, ինչն ըստ բողոք բերած անձի, հաստատում է Տիգրան Հակոբյանի բարեխիղճ անձ լինելը և ոչ թե խարդախ լինելը, իսկ 6.000 ԱՄՆ դոլարի զարդեր Թուրքիա տանելու հետ կապված Տիգրան Հակոբյանը հայտնել է, որ իրականում այդ զարդերը եղել են շուրջ 400-600 դոլար արժողության և այդ զարդերը որպես նմուշ թողել է Թուրքիայում, որպեսզի Լևոն Եգանյանի հետ միասին մեկնեն երկարատև համագործակցության պայմանագիր կնքելու, սակայն Լեոն Եգանյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է և չի մեկնել Թուրքիա, որի պատճառով էլ այդ զարդերը մնացել են այնտեղ։
Ըստ բողոքաբերի, տուժող Լևոն Եգանյանի և որդու ցուցմունքների հակասությունները պարզելու և Տիգրան Հակոբյանի վկայակոչած՝ իր անմեղությունը հաստատող ապացույցների պարզման ուղղությամբ նախաքննական մարմինը այս դեպքում ևս որևէ գործողություններ չի կատարել և ոչնչով չհիմնավորված Լևոն Եգանյանի ցուցմունքը հիմք ընդունելով, անհիմն մեղադրանք է առաջադրել Տ.Հակոբյանին. մասնավորապես 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու ժամանակի, վայրի հանգամանքների, Դավիթ Եգանյանի կողմից կողքի սենյակից գումար տալու պահը տեսնելու հնարավորության հանգամանքների ու դրանք հիմնավորող ապացույցների վերաբերյալ որևէ գործնական քայլեր չեն կատարվել, չի ստացվել բանկից տեղեկություն, չի զննվել Լ.Եգանյանի և նրա որդու մատնանշած գումարը տալու աշխատավայրը, չի ստուգվել 2008թ. Լ.Եգանյանի իրականացրած գործունեությունը, 6.000 ԱՄՆ դոլար արժողության ոսկյա զարդերի պատրաստման, համապատասխան հաշվառման, փաստաթղթերի առկայությունը և այլ էական հանգամանքներ: Ուշադրություն չի դարձվել Լևոն Եզանյանի անտրամաբանական ցուցմունքին, որի համաձայն 1350 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու համար կորցնելու վտանգը աչքի առաջ տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո իբր վերջնական համոզվելով, որ Տիգրանը իրեն խաբել է ու գումար չի վերադարձնի, կրկին նրան է տվել 6.000 ԱՄՆ դոլարի զարդեր։
Ամփոփելով վերոգրյալը, բողոքի հեղինակը գտել է, որ բացի տուժողի սուտ, չհիմնավորված ու հակասական ցուցմունքներից, նախաքննական մարմինը առանց ապացույցի հաստատված է համարել հանցագործության դեպքի առկայությունը, որի պայմաններում նախաքննական մարմնի կողմից չեն ներկայացվել նաև ապացույցներ, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի գործողությունները ստացել է 10.000 ԱՄՆ դոլար և 6.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, բացի այդ, քրեական հետապնդման մարմինն այս դեպքում ևս չի ներկայացրել որևէ ապացույց՝ Տիգրան Հակոբյանի արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայության մասին և չի հիմնավորել այն հանգամանքը, որ մինչև Լևոն Եգանյանից 400-600 ԱՄՆ դոլար արժողության ոսկյա զարդեր ստանալու գործարք կատարելը նա դրսևորել է կամ ունեցել է գույքի հափշտակման ուղղակի դիտավորություն, ավելին, դատաքննությամբ հաստատվեց, որ Լևոն Եգանյանն է հրաժարվել մեկնելու Թուրքիա համապատասխան պայմանագիր կնքելու, որի արդյունքում Տ. Հակոբյանի կողմից այնտեղ թողնված զարդերը մնացել են Թուրքիայում: Տիգրան Հակոբյանը սկզբում Գեորգի Պետրոսյանին է հանձնել նկարներ, որոնց վաճառքից մաս-մաս վերջինս նրան է տվել 23.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում հրաժարվել է գործարքից, պահանջելով հետ վերադարձնել գումարը ու վերցնել նկարները, այսինքն բացակայում է նաև հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը։
Վերոգրյալից ելնելով, բողոքաբերը գտել է, որ նույնիսկ հիմնավոր կասկածի մակարդակով չեն ներկայացվել ապացույցներ առ այն, որ Տիգրան Հակոբյանը Լևոն Եգանյանից ստացել է 10.000 ԱՄՆ դոլար իբր նկար գնելու և վաճառելու համար, չեն ներկայացվել ապացույցներ, որ նրանից ստացել է 6.000 ԱՄՆ դոլար արժողության ոսկյա զարդեր և վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 22.07.2005թ. թիվ ՎՔԲ-203/05 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, գտել է, որ դատարանը օբյեկտիվորեն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները այս դրվագով ևս պետք է հաստատեր, որ քրեական հետապնդման մարմնի այն հետևությունը, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախություն անհիմն է, ՀՀ քրեակաև օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության նրա կողմից Լևոն Եգանյանից 10.000 ԱՄՆ դոլար ստանալու դեպքը, իևչպես նաև 6.000 ԱՄՆ դոլար արժողության ոսկյա զարդեր ստանալու դեպքը չի հիմնավորվել, իսկ շուրջ 400-600 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր ստանալու մեջ նրա մեղքը հաստատված չէ, ուստի պետք է հանցադեպի կամ, ծայրահեղ դեպքում, արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով ճանաչեր Տ.Հակոբյանի անմեղությունը։
Անդրադառնալով Սեդա Պողոսյանից 8.000 եվրո խարդախությամբ հափշտակելու դրվագին, բողոքաբերը գտել է, որ սույն դրվագով Տիգրան Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը ևս անհիմն է, քանի որ նրա արարքում բացակայում է խարդախության հանցակազմը, Տիգրան Հակոբյանի և Սեդա Պողոսյանի միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ինչն ըստ բողոքաբերի, հաստատվում է Տիգրան Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Սեդա Պողոսյանից գումար հափշտակելու դիտավորություն չի ունեցել, տարբեր ժամանակահատվածում Սեդա Պողոսյանից պարտքով տարբեր չափերի զումարներ է վերցրել և ժամանակին վերադարձրել: Պարտք վերցրած զումարներից վերադարձրել է մի մասը և մնացել պարտք 8.000 եվրո գումար, որի համար ստացական է գրել՝ պարտավորվելով վերադարձնել գումարն ամբողջությամբ, սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով չի կարողանում գումարը վերադարձնել։
Նշված դրվագով նախաքննական մարմինը, ըստ բողոքի հեղինակի, քաղաքացիաիրավական պարտավորություններ ստանձնած և այդ պարտավորություններ կատարել չկարողացած Տիգրան Հակոբյանին անհիմն մեղադրանք է առաջադրել խարդախություն կատարելու համար, չունենալով խարդախություն կատարելու մեղքի վերաբերյալ որևէ ապացույց ինչպես խարդախության կատարման օբյեկտիվ կողմի խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակի, այնպես էլ սուբյեկտիվ կողմի Տ.Հակոբյանի ուղղակի դիտավորության մասին, մինչդեռ տվյալ դեպքում, չի ներկայացվել որևէ ապացույց խարդախության սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշի շահադիտական նպատակի առկայության մասին, այսինքն մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը Տ.Հակոբյանը հենց սկզբում նպատակ է ունեցել հափշտակել այն, չվերադարձնել գույքը, չկատարել խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը և ՀՀ Սահմանադրության 16-րդ հոդվածը, բողոքաբերը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերը նշված ապացույցները, պետք է հաստատեր, որ քրեական հետապնդման մարմնի այն հետևությունը, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախություն, անհիմն է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության՝ նրա կողմից Սեդա Պողոսյանից 8.000 եվրո հափշտակելու մեղքը հաստատված չէ, նրանց միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ուստի սույն դրվագով Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ճանաչեր ու հռչակեր Տ.Հակոբյանի անմեղությունը, արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով ։
Անդրադառնալով Անահիտ Խաչատրյանից 2.500 դոլար և 20.000 դրամ խարդախությամբ հափշտակելու դրվագին, բողոքաբերը գտել է, որ սույն դրվագով ևս Տիգրան Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, նրա արարքում բացակայում է խարդախության հանցակազմը, նշված դեպքում ևս մեղադրանքի կողմը սխալ է գնահատել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանն իր հերթին աղավաղել գործի փաստական տվյալները և քաղաքացիաիրավական հարաբերությունները որակել որպես խարդախություն, դրա վերաբերյալ չունենալով որևէ ապացույց, որի հիմնավորումները նույն են, ինչ Սեդա Պողոսյանի վերաբերյալ դրվագով, ուստի Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, որ Տիգրան Հակոբյանը կատարել է խարդախություն, անհիմն է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության նրա կողմից Անահիտ Խաչատրյանից 2.500 դոլար և 20.000 դրամ հափշտակելու մեղքը հաստատված չէ, նրանց միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ: Նման փաստական տվյալների պայմաններում, դատարանը, ըստ բողոքաբերի, պարտավոր էր Տ.Հակոբյանին սույն դրվագով արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Ըստ բողոքի հեղինակի, հատուկ ուշադրության է արժանի մեղադրանքի կողմից խեղաթյուրված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այդ խեղաթյուրման հանգամանքը անտեսած Մուրադ Բաղդասարյանի գաղտնալսված խոսակցությունների բովանդակությունները, որտեղ նա և Ագնեսա Գրիգորյանի հետ խոսակցության ընթացքում ասել է, որ «հալալ ա էդ տղուն, ուրիշ բան չունեմ ասելու, հալալ ա, սաղ պարտքերը թողեց վրես, ջուր ծեծելով ֆռաց մինչև բռնվավ» արտահայտությանը», քանի որ խոսքը գնում է պարտքերի մասին և ոչ թե «խաբելու կամ գցելու» մասին, հետևաբար այս ապացույցը Առաջին ատյանի դատարանը պետք է գնահատեր որպես Տ. Հակոբյանի անմեղությունը հաստատող, այլ ոչ թե մեղքը հիմնավորող ապացույց։
Բողոքաբերը գտել է, որ վերը նշված խախտումները և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ապացուցման գլխի նորմերը սխալ` մասնավորապես յուրաքանչյուր դրվագով միայն գործի ելքով շահագրգիռ տուժողի հակասական ցուցմունքը գնահատելով որպես ապացույցների բավարար համակցություն, կիրառումը հանգեցրել են նաև ՀՀ քրեական օրենքի սխալ կիրառման, որի արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը Տ. Հակոբյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի հատկանիշներ չլինելու պայմաններում նրան մեղավոր է ճանաչել նշված հոդվածներով արարքներ կատարելու մեջ, խախտելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, որի համաձայն «Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ ներառում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները», որի ամենավառ ապացույցը Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժինն է, որն ըստ էության կազմված է մեկ ընդհանուր բնույթի ձևակերպումով։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ պաշտպանական կողմն իր ճառում Առաջին ատյանի դատարանից խնդրել էր առաջադրված մեղադրանքներում Տիգրան Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելու դեպքում, դատական ակտում մանրակրկիտ անդրադառնալ ճառում ներկայացված պաշտպանական ճառի հիմնավորումների, գործի փաստական հանգամանքների, ապացույցների գնահատման, բավարարության վերաբերյալ մանրամասն շարադրված փաստարկներին և դրանք անհիմն համարելու դեպքում, ինչպես նաև վկայակոչված՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի խարդախության հանցակազմի, ապացույցների գնահատման վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումները սույն գործով կիրառելի չհամարելու դեպքում, դատավճռում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխան, մանրամասն պատճառաբանել ու շարադրել պաշտպանական կողմի բերված յուրաքանչյուր փաստարկը ու դրա հիմնավորումը անհիմն համարելու դատարանի պատճառաբանությունը։
Առաջին ատյանի դատարանը, ըստ բողոքի հեղինակի, ոչ միայն չի պատճառաբանել պաշտպանական կողմի բերված փաստարկների անհիմն լինելը, այլ ընդհանրապես չի անդրադարձել դրանց, հետևաբար դատավճիռը, ըստ բողոքաբերի, ոչ օրինական ու հիմնավորված և ոչ էլ պատճառաբանված է, որի արդյունքում դատարանը վերը թվարկված հարցերը լուծելիս թույլ է տվել դատական սխալ և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի առկայության դեպքում կայացրել է մեղադրական դատավճիռ` բավարարելով նաև քաղաքացիական հայցերը։
Բողոք բերած անձը փատել է, որ նույնիսկ նման խախտումների պայմաններում, Տիգրան Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելով, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը։
Բողոք բերած անձը գտել է, որ դատական ակտն արդարացի չէ, չի համապատասխանում հանցանքի ծանրությանը և հանցավորի անձնավորությանը, ու թեև Առաջին ատյանի դատարանը կայացված դատական ակտում նշել է, որ հաշվի է առնում այն, որ Տ.Հակոբյանը նախկինում դատված չէ և ֆիզիկապես վատառողջ է, սակայն դա կրում է ֆորմալ բնույթ, քանի որ, եթե դատարանն իրականում հաշվի առներ Տ.Հակոբյանի ծանր և անբուժելի հիվանդությունները, ապա նման անարդարացի դատական ակտ չէր կայացնի, քանի որ նրա անձը բնութագրող տվյալները, նրա առողջական վիճակը հաշվի առնելով նման երկարատև ազատազրկման չէր դատապարտի և կկիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթների կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը, որի վերաբերյալ պաշտպանական կողմի հիմնավորումներին և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումներին կրկին խախտելով օրենքի և դատարանի առջև բոլորի հավասարության սկզբունքը դատարանը չի անդրադարձել։
15. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքի հեղինակը խնդրել է հետևյալը.
«1. Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ և բողոքի քննությունը կատարել վերաքննության կանոններով:
2. Տիգրան Հակոբյանի մասով ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0019/01/12 քրեական գործով 13 հուլիսի 2012թ.-ին կայացրած դատավճիռը և բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքներում կայացնել արդարացման դատական ակտ` ճանաչելով և հռչակելով առաջադրված մեղադրանքում Տ. Հակոբյանի անմեղությունը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով նշանակել նրա փաստացի ազատազրկումը չգերազանցող պատիժ և ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից։
3. Եթե դատարանը սույն բողոքի քննության արդյունքում հնարավոր չհամարի Տիգրան Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրվող արարքներում արդարացման դատական ակտ կայացնելը, ապա
- բեկանել դատավճիռը և ուղարկել առաջին ատյանի դատարան նոր քննության, կամ
- Տիգրան Հակոբյանի կողմից քրեորեն հետապնդելի արարքների կատարումը գործում եղած ապացույցներով հաստատված համարելու դեպքում նրա անձին համաչափ մեղմ պատիժ նշանակելով կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով»։
Միաժամանակ նույն բողոքով պաշտպանը միջնորդել է հաստատել վկա Թագուհի Բիշարյանի ցուցմունքի՝ որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը:
16. Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանն իր բողոքը պնդեց և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանը միացավ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքին և նույնպես խնդրեց այն բավարարել:
Մեղադրող Ա.Նադոյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց, խնդրեց բողոքը մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահան-գումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ մեղադրանքի կողմի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
17. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
1) բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ.
21) վկայի՝ սույն օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի հինգերորդ մասով նախատեսված իրավունքների խախտմամբ.
3) տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից.
4) բացարկման ենթակա անձի մասնակցությամբ, եթե նա իմացել է կամ պետք է իմանար քրեական գործով վարույթին իր մասնակցությունը բացառող հանգամանքների առկայության մասին.
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ.
6) այն անձից, որն ունակ չէ ճանաչել փաստաթուղթը կամ այլ առարկան, հաստատել դրա իսկությունը, հայտնել դրա առաջացման և ստացման հանգամանքների մասին.
7) անհայտ կամ դատական նիստում չբացահայտվող աղբյուրից.
8) ժամանակակից գիտական պատկերացումներին հակասող մեթոդների կիրառման արդյունքում (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
1.1) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով,
2) խոշոր չափերով,
(…)
5) կաշառք ստանալու պատրվակով`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
3. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից`
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը՝ պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
19. Անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում վկայակոչել խարդախության հանցակազմի, դրա առանձին տարրերի և այն քաղաքացիական իրավահարաբերությունների խախտումից սահմանազատելու հիմնախնդիրների կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումներն ու վերլուծությունները: Այսպես.
«(…) Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։ Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել։ Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ Ասինքն՝ օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով՝ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։
(…)
Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է։ Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները։
Հանցագործի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմքեր ունենալ։ Այլ կերպ` հանցավորի և տուժողի միջև առկա՝ վստահության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայմանագրից, լիազորագրից և այլն, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն։
Ամփոփելով սույն որոշման 22-24-րդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։
(…)
Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
(…)
(…) Հետևաբար, սույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն անդրադառնում է բացառապես Լ.Ավետիսյանին վերագրվող արարքին քրեաիրավական գնահատական տալու խնդրին և գտնում է, որ նախաքննական մարմինը և ստորադաս դատարանները հանգել են սխալ հետևության այն մասին, որ Լ.Ավետիսյանի արարքում առկա է խարդախության հանցակազմ (…)» (տե′ս ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով 2011թ. փետրվարի 24-ի ԵԿԴ/0176/01/09 որոշման 22-րդ, 24-26.1-րդ, 36-րդ և 39-րդ կետերը):
Վերը ներկայացված` Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ շարադրված վերլուծության համատեքստում մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով նախատեսված խարդախության հանցակազմը՝ Վարդան Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի հունիսի 8-ի ԵՇԴ/0037/01/11 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է հետևյալը.
«(…) ա) խարդախությունը սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, հետևաբար դրա առարկա է հանդիսանում նյութական աշխարհի այն իրը (առարկան), որը հանդես է գալիս շարժական կամ անշարժ գույքի ձևով և ենթակա է դրամական գնահատման։ Ասվածից հետևում է, որ խարդախության առարկա կարող են հանդիսանալ ցանկացած տեսքով ապրանքանյութական արժեքները, որոնք ունեն փոխանակման արժեք, գին, հանդիսանում են արժեքի դրամական արտահայտություն։ Քննարկվող հանցագործության առարկա չեն կարող հանդիսանալ ոչ նյութական բնույթի արժեքները` գիտական աշխատությունները, տեղեկատվությունը, ծառայությունները և այլն։
Վերոգրյալից հետևում է, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով աշխատանք կամ որոշակի ծառայություն ձեռք բերելը կամ պարտավորությունները չկատարելը չեն կարող որակվել որպես խարդախություն՝ այդ հանցագործության առարկայի բացակայության պատճառով։
բ) խարդախության և քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտման դեպքերը միմյանցից տարանջատվում են օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներով։
Ինչպես արդեն նշվել է Լ.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ, օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։ Մինչդեռ քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտում արձանագրելիս պետք չէ, որ անձը գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքը ստանալիս խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ազդած լինի գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի կամքի վրա` վերջինիս մոտ առաջ բերելով գույքի հանձնման օրինականության պատրանք։ Այս դեպքում քաղաքացիական իրավահարաբերությունների անբարեխիղճ սուբյեկտը գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքը կարող է ստանալ օրինական ճանապարհով, սակայն հետագայում ինչ-ինչ պատճառներով չկատարել կամ ոչ պատշաճ կատարել գույքի փոխանցման հետ կապված ստանձնած պարտավորությունները։
25. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խարդախությունը և քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտումն օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներով հաճախ համընկնում են։ Հետևաբար, այստեղ պետք է նկատի ունենալ, որ խարդախությունը` որպես հանցագործություն, քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտման դեպքերից տարբերվում է սուբյեկտիվ կողմով։
Մասնավորապես՝ խարդախությունը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչը ենթադրում է, որ հանցավորը գիտակցում է, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև նախատեսում և ցանկանում է դա։
(…)
27. Անձի կողմից խարդախություն կատարելու դիտավորության առկայության մասին, մասնավորապես, կարող են վկայել պարտավորությունների կատարման համար անհրաժեշտ ֆինանսական կամ տեխնիկական միջոցների, համապատասխան արտոնագրերի բացակայությունը, հանցավորի կողմից կեղծ փաստաթղթերի, երաշխավորագրերի օգտագործումը, ունեցած ֆինանսական պարտավորությունների վերաբերյալ տեղեկությունները թաքցնելը, կեղծ ձեռնարկություն ստեղծելը, որը հանդես է եկել որպես պայմանագրի կողմ և այլն(…)» (տե′ս ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Վարդան Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի հունիսի 8-ի ԵՇԴ/0037/01/11 որոշման 24-րդ, 25-րդ և 27-րդ կետերը):
20. Քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանի` վերաքննիչ բողոքում շարադրված և Վերաքննիչ դատարանում վերջիններիս կողմից բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրա մեղքը հաստատված է, իսկ ներկայացված պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներով:
21. Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է հետևության այն մասին, որ Տ. Հակոբյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքները կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
Առաջին ատյանի դատարանը արձանագրել է.
«(...) առաջադրված մեղադրանքում Տիգրան Հակոբյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ըստ էության պնդել է նախաքննական ցուցմունքները և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դասընկերոջ միջոցով ծանոթացել է Գեորգի Պետրոսյանի հետ, ով զբաղվել է նկարների առքուվաճառքով: Վաճառելու համար 2007 թվականին նրան տվել է արտասահմանյան նկարիչների 6 նկար, և մի քանի նկարների վաճառքից հետո վերջինս իրեն տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն մոտ 7 ամիս հետո իրենից պահանջել է վերադարձնել այդ գումարը պատճառաբանելով, իբրև նկարների գնորդները վերադարձրել են նկարները և պահանջում են իրենց տված գումարը, և ինքը մաս-մաս 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Գ.Պետրոսյանին, սակայն նկարը ետ չի վերցրել: Մյուս նկարները Գ.Պետրոսյանը ցանկացել է վերադարձնել և գումարը ետ վերցնել, սակայն ինքը չի համաձայնվել:
Ամբաստանյալը միաժամանակ նշել է, որ Լևոն Եգանյանից խաբեությամբ գումար չի հափշտակել, վերջինս 2007 թվականի մարտին իրեն 10.000 ԱՄՆ դոլար չի տվել, այլ 2007 թվականի նոյեմբերին տվել է 8900 ԱՄՆ դոլար և 2100 ԱՄՆ դոլար արժողության ադամանդե քարերով մատանի, որպեսզի մատանին Թեհրանում վաճառեին, գնեին ոսկյա զարդեր և բերեին Երևան: 2007 թվականի նոյեմբերին Լևոն Եգանյանի որդու Դավիթ Եգանյանի հետ գնացել է Թեհրան, պարզելով, որ ադամանդն ավելի էժան է, քան Երևանում ոսկե զարդը չեն վաճառել, իր մոտ եղած 8900 դոլարից 6000 ԱՄՆ դոլարով գնել է ոսկե զարդեր, որոնք Երևանում տվել է Լևոնին, իսկ 2900 դոլարը տվել է Դավթին: Ինչ վերաբերում է որոշ ոսկյա զարդեր որպես նմուշ Թուրքիա տանելուն, ապա Լևոն Եգանյանից ստացել է ոչ թե 6000 դոլար ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդեր, այլ ընդամենը 400-500 ԱՄՆ դոլար արժողության, այդ զարդերը թողել է Թուրքիայում տեղի իր ծանոթ ոսկերիչների մոտ որպես նմուշ ու այդ մասին հայտնել է Լևոն Եգանյանին, սակայն վերջինս Թուրքիա չի գնացել և պայմանագիր չի կնքել:
Սեդա Պողոսյանից 8000 եվրո հափշտակելու վերաբերյալ Տիգրան Հակոբյանը ցուցմունք է տվել, թե հափշտակություն կատարելու դիտավորություն չի ունեցել, տարբեր օրերի ընթացքում նրանից պարտքով գումարներ է վերցրել, որոնց մի մասը վերադարձրել է, իսկ 8000 եվրոն խոստացած ժամանակում չի կարողացել վերադարձնել, ինչի համար պարտավորագիր է գրել և պարտավորվել է այդ գումարը վերադարձնել:
Անահիտ Խաչատրյանից 2500 ԱՄՆ դոլար և 20.000 դրամ հափշտակելու վերաբերյալ Տիգրան Հակոբյանը ցուցմունք է տվել, թե 2000 ԱՄՆ դոլար պարտքի դիմաց Անահիտ Խաչատրյանն առաջարկել է լուծել իրեն հատկացված տարածքի սեփականաշնորհման հարցը: Խոստանալով օգնել Անահիտ Խաչատրյանին առաջարկել է համապատասխան դիմում գրել: Դիմումը վերցնելուց հետո մի քանի ծանոթներից հետաքրքրվել և հասկացել է, որ չի կարող այդ գործն անել, այդ մասին հայտնել է Անահիտ Խաչատրյանին ու նրա սկեսրոջը` Վալյային, ովքեր սկսել են պահանջել իրենց գումարը, սակայն հնարավորություն չի ունեցել գումարը վերադարձնելու, խոստացել է հետո վերադարձնել և գրել է պարտավորագիր:
Իր մոտ հայտնաբերված զգալի չափերով դիազեպամ տեսակի հոգեմետ դեղամիջոց պահելու համար նույնպես մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, թե չի հիշում ումից է ձեռք բերել: Դիազեպամ տեսակի հոգեմետ նյութը ձեռք է բերել գործածելու համար, քանի տառապել է անքնությամբ:
Ամբաստանյալը միաժամանակ հայտնել է, որ ամբաստանյալ Մուրադ Բաղդասարյանը տեղյակ չի եղել իր գործերից, նա առնչություն չի ունեցել նշված անձանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությունների հետ:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Մուրադ Բաղդասարյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին, հայտարարել, որ զղջում է կատարած արարքի համար, և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է դատաքննության փուլում ցուցմունքներ տալուց»:
Ամաստանյալներ Տիգրան Հակոբյանին և Մուրադ Բաղդասարյանին առաջադրված մեղադրանքները Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
«Տուժող Գեորգի Պետրոսյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննական ցուցմունքները և նշել, որ Տիգրան Հակոբյանն իրեն համոզել է, որ կարող է հայ և ռուս դասական ճանաչված նկարիչների նկարներ բերել և ընտրություն կատարելու համար ցույց է տվել այդ կտավների ցուցակը և ֆոտոնկարները: Ներկայացված ցուցակից ընտրել է վեց նկար, որոնց մեջ եղել են Բաշինջաղյանի, Սարյանի, Թադևոսյանի, Խլեբնիկովի և մի քանի այլ դասական նկարիչների կտավներ: Համաձայնության գալուց հետո 2007 թվականի փետրվարին իր կնոջ Թագուհի Բիշարյանի ներկայությամբ Տիգրան Հակոբյանը Խլեբնիկովի և Բաշինջաղյանի համար իրենից ստացել է 23.000 ԱՄՆ դոլար և խոստացել մեկ շաբաթվա ընթացքում բերել նկարները, սակայն պահանջված նկարների փոխարեն բերել է եվրոպական նկարիչների 6 էժանագին նկար և թողել իր տանը պարտավորվելով բերել խոստացած նկարները: Որոշ ժամանակ անց Տիգրան Հակոբյանն իր տուն բերել է կահույք և հավաստիացրել, թե դրա վաճառքից հետո կվերադարձնի 23.000 դոլարը, սակայն կահույքի վաճառքից հետո էլ գումարը չի տվել, չի պատասխանել հեռախոսազանգերին և խուսափել է իր հետ հանդիպելուց: Տեսնելով, որ Տիգրանին չի կարողանում գտնել, զանգել է նրա ընկերոջը` ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ աշխատակից Մուրադ Բաղդասարյանին, որպեսզի վերջինս պարտավորեցնի Տիգրանին վերադարձնել գումարը: Մուրադ Բաղդասարյանը խոստացել է գտնել Տիգրանին, և պայմանավորվել են հանդիպել Կիևյան փողոցում: Հանդիպմանը գնացել է իր ընկեր Գևորգ Թոփչյանի հետ, իսկ Տիգրանը և Մուրադը եկել են միասին: Հանդիպման ժամանակ Տիգրանը պարտավորվել է մինչև 2008 թվականի փետրվարի 10-ը վերադարձնել 23.000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն գումարը չի վերադարձրել և նորից խուսափել է հանդիպումներից:
Տուժող Լևոն Եգանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականի մարտին Տիգրան Հակոբյանն իրենից խնդրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար հավաստիացնելով, թե այդ գումարով ձեռք է բերելու Մ.Սարյանի և այլ ճանաչված նկարիչների գեղարվեստական արժեք ներկայացնող կտավներից, դրանք վաճառելու և իր ֆինանսական վիճակը որոշ չափով բարելավելու համար, ու խոստացել է վաճառքից հետո վերադարձնել գումարը: Չկռահելով Տիգրան Հակոբյանի հանցավոր մտադրությունը, վստահելով և որպես վաղեմի ծանոթի նրան օգնելու նկատառումով, տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Տիգրան Հակոբյանը, մտացածին պատճառաբանություններ ներկայացնելով, գումարը չի վերադարձրել և խաբեությամբ տիրացել է 10.000 ԱՄՆ դոլարին: Այնուհետև 2008 թվականի փետրվարին, կրկին չարաշահելով իր վստահությունը, խաբեությամբ ստացել է 6000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդեր հավաստիացնելով, թե դրանք տանելու է Թուրքիա տեղի իր ծանոթ ոսկերիչներին որպես նմուշ ցույց տալու, այդպիսի զարդերի պատրաստման և իրացման պայմանագրեր կնքելու համար, որպեսզի այդ ձևով կարողանա բարելավել իր ֆինանսական վիճակը և վերադարձնել նախկինում վերցրած 10.000 դոլարը, սակայն ստանալով ոսկյա զարդերը պայմանագրեր չի կնքել և խաբեությամբ տիրացել է նաև այդ զարդերին: Տեսնելով, որ Տիգրան Հակոբյանը խուսափում է հանդիպումներից և հեռախոսազանգերին չի պատասխանում, բազմիցս գնացել է նրա տուն, սակայն ընտանիքի անդամներն ասել են, որ նրանից տեղեկություններ չունեն: Տիգրանին գտնելու համար հարցուփորձ է արել նաև շենքի բակում գտնվող առևտրի կրպակի աշխատակցին և տեղեկացել, որ Տիգրանը շատ մարդկանց է խաբել ու գումարներ հափշտակել: Առևտրի կրպակի աշխատակցին ով հանդիսացել է սույն գործով վկա Թեգուշ (Վալյա) Հունանյանը, խնդրել է Տիգրանի հայտնվելու դեպքում իրեն տեղյակ պահել և նրա մոտ թողել է իր բջջային հեռախոսի համարը:
Տուժող Սեդա Պողոսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականի ընթացքում Տիգրան Հակոբյանը մի քանի անգամ իրենից պարտքով գումար է վերցրել ու խոստացած ժամանակին վերադարձնելով ձեռք է բերել իր վստահությունը: Այնուհետև վերցրած գումարներն ամբողջությամբ չի վերադարձրել և այնպես է արել, որ միշտ որոշակի գումար մնացել է պարտք: 2008 թվականի փետրվարին Տիգրան Հակոբյանն իրենից խնդրել է 6000 եվրո ասելով, որ գնում է թուրքիա, այնտեղ մեծ գործեր է ձեռնարկել և խոստացել է վերադառնալուց հետո 6000 եվրոն ու նախկինում վերցրած 2000 եվրոն ամբողջությամբ վերադարձնել: Սկզբում չի ցանկացել տալ պահանջվող գումարը, սակայն Տիգրան Հակոբյանը երդվել և սուտ խոստումներով համոզել ու խաբել է իրեն, և ինքը, ընկնելով մոլորության մեջ, համաձայնել է տալ պահանջվող գումարը: Նույն օրը Տիգրան Հակոբյանն իր մոտ է ուղարկել կնոջը Ագնեսա Գրիգորյանին, ով վերցնելով գումարը, փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին: Պայմանավորված ժամանակում Տիգրան Հակոբյանը գումարը չի վերադարձրել և խուսափել է իր հետ հանդիպելուց: 2009 թվականի հունիսի 2-ին Տիգրան Հակոբյանը պարտավորագիր է գրել 8000 եվրոն վերադարձնելու վերաբերյալ, սակայն գումարը չի վերադարձրել ու խաբեությամբ հափշտակել է: Հետագայում իմացել է, որ Տիգրան Հակոբյանը խաբեությամբ 2500 դոլար հափշտակել է նաև Անահիտ Խաչատրյանից:
Տուժող Անահիտ Խաչատրյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանը տեղյակ լինելով, որ ցանկանում է սեփականաշնորհել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան Բ-2 թաղամասի Իսակովի փողոցի 36/4 շենքից իրեն հատկացված տարածքը, և այդ հարցում կան որոշակի դժվարություններ, հավաստիացրել է իրեն, թե ոստիկանությունում աշխատող իր ընկեր Մուրադ Բաղդասարյանի միջոցով կարող է օգնել այդ հարցում, և պահանջել է 2500 ԱՄՆ դոլար: Սկզբնական ծախսերի համար Տիգրան Հակոբյանն իրենից պահանջել ու ստացել է 500 ԱՄՆ, և նրա թելադրանքով դիմում է գրել տարածքի սեփականաշնորհման համար: 2009 թվականի փետրվարին Տիգրան Հակոբյանը եկել է իր տուն Հալաբյան փողոցի 27-րդ շենքի թիվ 5 բնակարան, և ասելով, թե սեփականաշնորհման հարցը լուծվել է, հեռվից ցույց է տվել դիմումը, որի վրա մակագրված է եղել - «Թույլատրում եմ»: Ինքը փորձել է անձամբ տեսնել մակագրությունը, սակայն Տիգրանը դիմումը չի տվել և պահանջել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը: Հարևանուհի Ջուլիետա Գևորգյանի ներկայությամբ Տիգրան Հակոբյանին տվել է 2000 ԱՄՆ դոլար, ինչպես նաև 20.000 դրամ կադաստրում մուծումներ կատարելու համար: Գումարն ստանալուց հետո Տիգրան Հակոբյանը խուսափել է իր հետ հանդիպելուց և չի պատասխանել հեռախոսազանգերին: Կասկածելով, որ Տիգրան Հակոբյանը խաբել է, սկեսրոջ Թեգուշ (Վալյա) Հունանյանի հետ գնացել են կադաստրի Մալաթիայի ստորաբաժանում և պարզելով, որ նշված տարածքի սեփականաշնորհման հետ կապված դիմում չի ընդունվել գնացել են Տիգրան Հակոբյանի տուն և պահանջել 2500 դոլարը ու 20.000 դրամը, սակայն վերջինս փորձել է վստահեցնել, թե իբրև գումարը Մուրադ Բաղդասարյանի մոտ է: Հաջորդ օրը ոստիկանության 6-րդ վարչությունում հանդիպել են Մուրադ Բաղդասարյանին, ով ասել է, որ իր մոտ ոչ մի գումար չկա, և խոստացել է պարտավորեցնել Տիգրանին վերադարձնել գումարը: Վկա Թագուհի Բիշարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանը հավաստիացրել է իր ամուսնուն Գեորգի Պետրոսյանին, որ կարող է ձեռք բերել հայ և ռուս դասական ճանաչված նկարիչների գործերից, ցույց է տվել այդ նկարների ցուցակը ու ֆոտոնկարները: Ներկայացված ցուցակից Գեորգի Պետրոսյանն ընտրել է վեց նկար, որոնց մեջ եղել են Բաշինջաղյանի, Խլեբնիկովի, Սարյանի և այլ դասական նկարիչների գործեր: Համաձայնության գալուց հետո 2007 թվականի փետրվարին, Գեորգի Պետրոսյանն իր ներկայությամբ Տիգրան Հակոբյանին տվել է 23.000 ԱՄՆ դոլար, և վերջինս խոստացել է մեկ շաբաթվա ընթացքում բերել պահանջվող նկարները, սակայն խոստացած նկարների փոխարեն բերել է էժանագին նկարներ, որոնք Գեորգի Պետրոսյանը հրաժարվել է վերցնել, սակայն Տիգրանը դրանք թողել է իրենց տանը և պարտավորվել բերել պահանջված նկարները կամ գումարը: Դրանից հետո Տիգրան Հակոբյանը խուսափել է հանդիպումներից, գումարը չի վերադարձրել, իսկ որոշ ժամանակ անց բերել է թանկարժեք կահույք և խոստացել այդ կահույքի վաճառքից հետո տալ 23.000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն կահույքի վաճառքից հետո էլ գումարը չի տվել:
Վկա Սարգիս Բաղումյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականին Գեորգի Պետրոսյանից իմացել է, որ Տիգրան Հակոբյանն իրենից վերցրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար և խոստացել ձեռք բերել հայ և ռուս դասական նկարիչների Մ.Սարյանի, Գ.Բաշինջաղյանի, Վ.Խլեբնիկովի և ուրիշների նկարներից, ցույց տվել դրանց ֆոտոնկարները: Գեորգի Պետրոսյանի հետ հետագա հանդիպումների ժամանակ իմացել է, որ Տիգրան Հակոբյանը խաբել և խոստացած նկարները չի բերել, դրանց փոխարեն բերել է այլ նկարիչների էժանագին նկարներ, որոնք Գեորգին հրաժարվել է ընդունել և պահանջել է վերադարձնել 23.000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն Տիգրան Հակոբյանը ոչ գումարն է վերադարձրել և ոչ էլ բերել է խոստացած նկարները: 2008 թվականի փետրվարին Տիգրան Հակոբյանը եկել է իրենց տուն և խնդրել բարեխոսել Գեորգի Պետրոսյանին, որպեսզի վերջինս սպասի մինչև մարտի 10-ը, և այդ ընթացքում կվերադարձնի 23.000 ԱՄՆ դոլարը: Նման խնդրանքով դիմելու պատճառն այն է եղել, որ Գեորգի Պետրոսյանը սպառնացել է բողոքել, իսկ Տիգրան Հակոբյանը վախեցել է բողոքներից, քանի որ կշահարկվեր ընկերոջ ոստիկանության աշխատակից Մուրադ Բաղդասարյանի անունը: Իր խնդրանքով Գեորգի Պետրոսյանը համաձայնել է սպասել մինչև 2008թ. մարտի 10-ը, սակայն Տիգրան Հակոբյանը դարձյալ գումարը չի վերադարձրել: Այս խոսակցությունից մի քանի ամիս հետո, երբ գտնվել է Գեորգի Պետրոսյանի տանը, եկել է Մուրադ Բաղդասարյանը և խնդրել Գեորգիին մի որոշ ժամանակ սպասել, մինչև Տիգրանը կվերադարձնի գումարը: Մուրադ Բաղդասարյանը նույնիսկ առաջարկել է իր օգնությունը վաճառելու Գեորգիի մոտ թողնված նկարները, որպեսզի վերադարձներ Տիգրանի պարտքի մի մասը: Օրեր անց իմացել է, որ Մուրադ Բաղդասարյանը տարել է այդ նկարները և տվել Տիգրան Հակոբյանին:
հ.3 գ.թ.169-171, 172-174
Վկա Գևորգ Թոփչյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականին Գեորգի Պետրոսյանից տեղեկացել է, որ Տիգրան Հակոբյանն իրենից վերցրել է 23.000 ԱՄՆ դոլար և խոստացել այդ գումարով ձեռք բերել հայ և ռուս դասական նկարիչների Բաշինջաղյանի, Սարյանի, Խլեբնիկովի կտավներից, նույնիսկ ցույց է տվել դրանց ֆոտոնկարները: Հետագա հանդիպումների ժամանակ Գեորգի Պետրոսյանն ասել է, որ Տիգրան Հակոբյանը խաբել և խոստացած նկարների փոխարեն բերել է եվրոպական նկարիչների էժանագին նկարներ, որոնք ինքը հրաժարվել է ընդունել և պահանջել է վերադարձնել 23000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն Տիգրան Հակոբյանը ոչ գումարն է վերադարձրել և ոչ էլ բերել է խոստացած նկարները: 2008 թվականի սկզբին, իր և Մուրադ Բաղդասարյանի ներկայությամբ Գեորգի Պետրոսյանը ու Տիգրան Հակոբյանը հանդիպել են, վերջինս պարտավորվել է մեկ ամսվա ընթացքում վերադարձնել գումարը, իսկ Մուրադ Բաղդասարյանը հանդես է եկել որպես երաշխավոր և հավաստիացրել, որ մեկ ամսվա ընթացքում Տիգրանը կվերադարձնի 23.000 դոլարը, սակայն այդպես էլ գումարը չի վերադարձրել: հ.1 գ.թ.190-192
Վկա Թեգուշ Հունանյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքներն այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանը, տեղյակ լինելով, որ իր հարսը Անահիտ Խաչատրյանը, ցանկանում է սեփականաշնորհել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան Բ-2 թաղամասի Իսակովի փողոցի 36/4 շենքից իրեն հատկացված տարածքը, և այդ հարցում կան որոշակի դժվարություններ, հավաստիացրել է, թե ոստիկանության 6-րդ վարչությունում աշխատող իր ընկեր Մուրադ Բաղդասարյանի միջոցով կարող է օգնել այդ հարցում և պահանջել է 2500 ԱՄՆ դոլար: Տիգրան Հակոբյանի թելադրանքով Անահիտ Խաչատրյանը դիմում է գրել տարածքը սեփականաշնորհելու համար, որից հետո Տիգրան Հակոբյանը, վերցնելով դիմումը և 500 ԱՄՆ դոլար սկզբնական ծախսերի համար, գնացել է: 2009 թվականի փետրվարին Տիգրան Հակոբյանը գնացել է Անահիտ Խաչատրյանի տուն, հավաստիացրել, թե տարածքի սեփականաշնորհման հարցը լուծվել է, և ցույց է տվել դիմումը, որի վրա մակագրված է եղել. «Թույլատրում եմ»,- և պահանջել ու ստացել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը, ինչպես նաև 20.000 դրամ կադաստրում մուծումներ կատարելու համար: Դրանից հետո Տիգրան Հակոբյանը չի պատասխանել իրենց հեռախոսազանգերին ու խուսափել է իրենց հետ հանդիպելուց: Համոզվելով, որ վերջինս խաբել է իրենց, գնացել են նրա տուն և պահանջել հափշտակված գումարը, սակայն վերջինս փորձել է վստահեցնել, թե դիմումը և գումարը Մուրադ Բաղդասարյանի մոտ է: Հաջորդ օրը գնացել են ոստիկանության 6-րդ վարչություն և հանդիպել Մուրադ Բաղդասարյանին, ով ասել է, որ իր մոտ գումար չկա: Երբ կրկին հանդիպել են Տիգրան Հակոբյանին ու պահանջել գումարը, վերջինս խոստացել է մինչև 2009 թվականի մայիսի 5-ը վերադարձնել և այդ մասին պարտավորագիր է գրել: 2009 թվականի սեպտեմբերի 22-ին պարտավորագիր է գրել նաև Տիգրան Հակոբյանի մայրը Սեդա Փիլոյանը, ով պարտավորվել է մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 15-ը վերադարձնել գումարը:
Վկա Ջուլիետա Գևորգյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009 թվականի փետրվարին, երբ գտնվել է իր հարևանուհի Անահիտ Խաչատրյանի բնակարանում, այնտեղ եկել է մոտ 60 տարեկան մի տղամարդ, ում Անահիտ Խաչատրյանը ներկայացրել է որպես սկեսրոջ հարևան: Նրանց խոսակցությանը չխանգարելու համար մնացել է խոհանոցում, իսկ քիչ հետո Անահիտ Խաչատրյանը, մտնելով խոհանոց, ասել է, որ այդ մարդը եկել է իրենից 2000 ԱՄՆ դոլար վերցնելու, որպեսզի լուծի իրեն հատկացված տարածքի սեփականաշնորհման հարցը: Ինքը զայրացել է Անահիտի վրա, որ նման մեծ գումար է վստահում այդ մարդուն ասելով, որ հիմա խարդախ մարդիկ շատ կան, ոչ մեկին վստահել չի կարելի, առավել ևս, որ այդ մարդն անձամբ է եկել գումարը տանելու, սակայն Անահիտն ասել է, որ այդ մարդուն ճանաչում է, նա գիտե, որ ինքն այրի է, միայնակ խնամում է մանկահասակ երեխայի, և իրեն չի խաբի: Մոտ 15-20 րոպե մնալուց հետո այդ տղամարդը հեռացել է: Հետագայում իմացել է, որ նա խաբեությամբ Անահիտից հափշտակել է 2500 ԱՄՆ դոլար և 20.000 դրամ: հ.1 գ.թ.194-195
Վկա Սեդա Փիլոյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ լսել է, որ իր որդի Տիգրան Հակոբյանը հարևանուհի Վալյայի հարսից գումար է վերցրել տան սեփականաշնորհման համար, սակայն գործը չի արել, իսկ գումարը չի վերադարձրել: Անձամբ պարտավորվել է մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 15-ը վերադարձնել գումարը և այդ մասին 22.09.2009թ. պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը վերադարձնել չեն կարողացել:հ.1 գ.թ. 125, 156-157
Վկա Ագնեսա Գրիգորյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանի հետ գտնվել է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և վարձակալական հիմունքներով բնակվել են Երևանի Գրիգոր Արծրունու փողոցի թիվ 90 շենքում: 2008 թվականի փետրվարին կամ մարտին Տիգրանն իրեն ուղարկել է հարևան Սեդայի տուն և պայմանավորվածության համաձայն նրանից ստացել 6000 եվրո ու տվել Տիգրանին: 2009 թվականին իմացել է, որ Տիգրան Հակոբյանը գումարային խնդիրներ է ունեցել իր հարևանուհի Վալյայի հարսի, կոլեկցիոներ Գոգայի, ոսկերիչ Լևոնի հետ, սակայն այդ խնդիրներն հետագայում իբր հարթել է: Ստեփանավանում բնակվելու ժամանակ Տիգրան Հակոբյանն իր հետ կապ է պահպանել 077-02-58-50 և 077-87-71-22 հեռախոսահամարներով: 2011 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր 094-76-71-78 հեռախոսահամարին զանգել է Տիգրան Հակոբյանի ընկեր, ոստիկանության աշխատակից Մուրադ Բաղդասարյանը և տեղյակ պահել Տիգրանի բռնվելու մասին ու ասել. որ վերջինս, բռնվելով, ամբողջ պարտքերը թողել է իր վրա: Նա ասել է նաև, որ զանգել է Տիգրանի քրոջ տղային Ֆելոյին, որպեսզի նա համոզի Վալյային (Թեգուշ Հունանյան) ու Լևոնին որ չբողոքեն, միևնույն է, Տիգրանը նրանց գումարները չի կարող տալ: Ագնեսա Գրիգորյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ Տիգրանը և Մուրադը բազմիցս հանդիպել են, վերջինս տեղյակ է եղել, որ Տիգրան Հակոբյանը բնակվել է Ստեփանավանում իր մոտ: հ.2 գ.թ.268-272, հ.3 գ.թ.114-116
Վկա Ֆելիքս Շմավոնյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իրեն զանգահարել է մորեղբոր Տիգրան Հակոբյանի ընկեր Մուրադ Բաղդասարյանը և տեղեկացնելով Տիգրանի բռնվելու մասին տվել է տուժողներ Վալյայի և Լևոնի հեռախոսահամարները, որպեսզի հանդիպի այդ անձանց և խնդրի չբողոքել, քանի որ, միևնույն է Տիգրանը չի կարող նրանց գումարները տալ, սակայն նշված անձանց չի զանգել ու նման խնդրանքով նրանց չի դիմել: հ.3 գ.թ.51-53
Վկա, Երևանի Զաքիյան փողոցի թիվ 13/2 հասցեում գտնվող այգու «Սատուրն-Ա» ՍՊ պահակ Պետրոս Հարությունյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանին ճանաչել է որպես այգու հաճախորդի, ով հաճախակի գիշերել է իր պահակասենյակում, օգտվել իր 077-02-58-50 բջջային հեռախոսահամարից: Այգում լինելու մասին տեղյակ է եղել նաև ոստիկանության աշխատակից Մուրադ Բաղդասարյանը, ով մշտապես կապ է պահպանել Տիգրանի հետ ու հանդիպել նրան: Մուրադ Բաղդասարյանը բազմիցս զանգահարել է իր 077-02-58-50 հեռախոսահամարին, ներկայացել, որ զանգողը Մուրադն է, և խնդրել է Տիգրանին տեղյակ պահել իր զանգի մասին: հ.2 գ.թ. 124-127, հ.3 գ.թ.19-21
«Սատուրն-Ա» ՍՊ ընկերության տնօրեն Սարգիս Դավթյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Տիգրան Հակոբյանին ճանաչել է որպես այգու պահակ Պետրոս Հարությունյանի ընկերոջ, ով հաճախակի եկել է այգի և հանդիպել նրան: Պատահել են դեպքեր, երբ զանգահարել է Պետրոս Հարությունյանի 077-02-58-50 հեռախոսահամարին, սակայն հեռախոսը գտնվել է Տիգրանի մոտ, և նա է պատասխանել զանգերին: հ.2 գ.թ.45-48
Ամբաստանյալներ Մուրադ Բաղդասարյանին և Տիգրան Հակոբյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորվել են նաև.
Անձնական խուզարկության արձանագրությամբ 2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկված Տիգրան Հակոբյանի մոտ հայտնաբերվել է «դիազեպամ» գրառումով վեց դեղահաբ, «Նոկիա 1110» նմուշի բջջային հեռախոս 077-02-58-50 հեռախոսահամարի քարտով, ինչպես նաև 077-87-71-22 հեռախոսահամարի բջջային քարտ: հ.2 գ.թ.4
Անձնական խուզարկության արձանագրությամբ` մեղադրյալ Մուրադ Բաղդասարյանի մոտ հայտնաբերվել է «Սամսունգ» նմուշի բջջային հեռախոս, որի մեջ տեղադրված է եղել «Վիվասել 8937 4938 0700 0892 767» գրառումով 093-336-477 հեռախոսահամար քարտը, և «Օրանժ 1010 0470 3052» գրառումով 055-24-02-02 հեռախոսահամարի քարտը: հ.2 գ.թ.239, հ.3 գ.թ.28-29, 87-88
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված և որպես ապացույց ճանաչված Տիգրան Հակոբյանի 077-02-58-50 և 077-87-71-22 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի 2010 թվականի փետրվարի 8-ից մինչև 2011 թվականի հոկտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածի վերծանումների վերաբերյալ տեղեկությունների էլեկտրոնային կրիչով: հ.2 գ.թ.150-151, 152-216
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերություններից ստացված և որպես ապացույց ճանաչված Մուրադ Բաղդասարյանի 093-33-64-77 և 055-24-02-02 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի 2010 թվականի փետրվարի 8-ից մինչև 2011 թվականի նոյեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածի վերծանումներով, բաժանորդների տվյալները և դրանց տեղանշման վերաբերյալ տեղեկությունների էլեկտրոնային կրիչներով: հ.3 գ.թ.28-29, 87-89,89-90,100-102
Զննության ենթարկված և որպես ապացույց ճանաչված Ագնեսա Գրիգորյանի 094-76-71-78 և Պետրոս Հարությունյանի 077-02-58-50 բջջային հեռախոսահամարների հետ կատարված խոսակցությունների գաղտնալսումների ձայնագրառումների վերծանումներով և գաղտնալսումների ձայնագրառումների էլեկտրոնային կրիչով: հ.2 գ.թ.64-109 (85-86),138-141
հ.3 գ.թ.100-102
Դատաքիմիական փորձաքննության եզրակացությամբ` Տիգրան Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված «դիազեպամ» գրառումով 6 դեղահաբերում հայտնաբերվել է դիազեպամ տեսակի հոգեմետ նյութ, որի ընդհանուր քաշը կազմել է 0,03 գրամ:
Նշված դեղահաբերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց: հ.2 գ.թ.26-30, 43-44
Դատահամակարգչատեխնիկական փորձաքննության եզրակացությամբ Տիգրան Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված «Նոկիա 1110» նմուշի բջջային հեռախոսի, 077-02-58-50 և 077-87-71-22 հեռախոսահամարների քարտերի հիշողություններում գրանցված է, որ Մուրադ Բաղդասարյանի 093-36-34-77 հեռախոսահամարից ընդունվել են կարճ հաղորդագրություններ, սակայն դրանց բովանդակությունը ջնջված է: Նշված հեռախոսը, 077-02-58-50 և 077-87-71-22 հեռախոսահամարների քարտերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց: հ.2 գ.թ.242-252, հ.3 գ.թ. 103-104
Դատահամակարգչատեխնիկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` Մուրադ Բաղդասարյանի մոտ հայտնաբերված «Սամսունգ C3212» բջջային հեռախոսի հիշողողության գրքույկում առկա գրառումների ցանկում գրանցված են նաև Տիգրան Հակոբյանի հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող, Ստեփանավան քաղաքի բնակիչ Ագնեսա Գրիգորյանի տան 025-62-28-07, Տիգրան Հակոբյանի քրոջ որդու Ֆելիքս Շմավոնյանի 094-43-44-66, տուժող Գեորգի Պետրոսյանի 093-28-80-08 հեռախոսահամարները: հ. 3 գ.թ. 67-82
Մուրադ Բաղդասարյանից առգրավված և որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ C3212» բջջային հեռախոսով, 093-36-34-77, 055-24-02-02 հեռախոսահամարների քարտերով: հ. 3 գ.թ.103-104»:
22. Գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ու դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների ամբողջությունը, վերլուծելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, Վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղավոր չճանաչելու, իրեն վերագրվող հանցանքների կատարումը բացառելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում բերված և Վերաքննիչ դատարանում պաշտպանության կողմի ներկայացրած պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և հետապնդում են ամբաստանյալի կողմից քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ բողոքում վերլուծելով ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանին վերագրվող արարքների առանձին դրվագները, պաշտպանի կողմից, առանց բավարար հիմնավորման ու փաստարկման, կասկածի տակ են առնվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված ու Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները` այդ թվում տուժողների ու գործով վկաների ցուցմունքները` փորձելով սեփական հետևությունները հիմնավորել բացառապես ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի` խիստ իրարամերժ ու հակասական ցուցմուքներով` ինչպես տուժող Գեորգի Պետրոսյանին տրված նկարների քանակի, դրանց արժեքի, իր և Գեորգի Պետրոսյանի միջև իբրև չհաջողված գործարքի արդյունքում վերադարձված նկարների քանակի, իր, սույն գործով դատապարտյալ Մուրադ Բաղդասարյանի, տուժող Գեորգի Պետրոսյանի և գործով վկա Գևորգ Թոփչյանի հետ հանդիպման իրական դրդապատճառների, գործով տուժողներ Անահիտ Խաչատրյանից, Լևոն Եգանյանից և Սեդա Պետրոսյանից գումարներ վերցնելու իրական նպատակների և այլ հանգամանքների վերաբերյալ:
Հարկ է նկատել, որ ի հակադրումն ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող` քրեական գոծով ձեռք բերված փաստական հանգամանքերի բավարար համակցության, պաշտպանության կողմն իբրև ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի անմեղությունն ապացուցող և նրան առաջադրված մեղադրանքը հերքող միակ ապացույց է դիտարկել վերջինիս կողմից քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված մերկապարանոց, իրարամերժ ու հակասական ցուցմունքներն ու հայտարարությունները: Մասնավորապես` քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տիգրան Հակոբյանն հայտնել է, որ վաճառելու նպատակով տուժող Գեորգի Պետրոսյանին է տվել եվրոպական նկարիչների հեղինակած 6 նկարներ, որոնցից 4-ի վաճառքի արդյունքում Գ.Պետրոսյանն իրեն է փոխանցել 23.000 ԱՄՆ դոլար, որից 5.185 դոլարը հետագայում ինքը հետ է վերադարձրել Գեորգ Պետրոսյանին, քանի որ ըստ վերջինիս հայտարարության, գնորդը վերադարձրել է նկարը, իսկ որոշ ժամանակ անց Գեորգի Պետրոսյանն իրենից պահանջել է վերադարձնել նաև վաճառված մյուս երեք նկարների գումարը` պատճառաբանելով, որ դրանք իրականում չեն վաճառվել, որին ինքը չի համաձայնվել և պահանջել է իրեն պատկանող մնացած 3` չվաճառված նկարները, որոնք էլ իր խնդրանքով, իր ընկեր Մուրադ Բաղդասարյանը վերցրել է Գեորգի Պետրոսյանի տանից և ինքը դրանք հետագայում վաճառել է «Վերնիսաժում» իրեն անծանոթ անձանց, ինքը Գեորգի Պետրոսյանին որևէ գումար պարտք չէ, այլ հակառակը Գ.Պետրոսյանն է իրեն պարտք 1.850 ԱՄՆ դոլար (հատոր 2-րդ, գ.թ. 50-58), իսկ արդեն Գեորգի Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մինչ օրս իրեն պատկանող երեք նկարները գտնվում են Գեորգի Պետրոսյանի մոտ (հատոր 3-րդ, գ.թ. 161-166):
Վերաքննիչ դատարանում, դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանը, ի հակադրումն իր նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքների հայտնել է, որ Գեորգի Պետրոսյանը, վաճառված չորս նկարների դիմաց իրեն է տվել 23.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում հետ է պահանջել գնորդի կողմից վերադարձված մեկ նկարի գումարը, որը կազմել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետագայում Գ.Պետրոսյանը հայտնել է, որ տվյալ նկարի համար գնորդ կա և ինքը այն կրկին վերադարձրել է Գեորգի Պետրոսյանին, իսկ երկու նկարները մնացել են իր մոտ, սակայն հետագայում հակասելով ինքն իրեն, կրկին Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ըթնացքում հայտնել է, որ իրականում Գ.Պետրոսյանի մոտ են գտնվում իրեն պատկանող երեք նկարներ, իսկ երեքի գումարը Գ.Պետրոսյանն իրեն է տվել` այս անգամ արդեն պնդելով, որ տուժող Գ.Պետրոսյանն իրականում իրեն պարտք է 2.000 ԱՄՆ դոլար:
Հարկ է նշել, է որ իրարամերժ և հակասական են ինչպես տուժող Գեորգի Պետրոսյանից խաբեությամբ 23.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու հանգամանքի շուրջ, այնպես էլ գործով մյուս տուժողներ` Անահիտ Խաչատրյանից, Լևոն Եգանյանից և Սեդա Պողոսյանից խաբեության և վերջիններիս վստահությունը չարաշահելու եղանակով գումարներ հափշտակելու հանգամանքների կապակցությամբ ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի կողմից քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հայտնած տեղեկություններն ու հայտարարությունները:
Մասնավորապես որպես մեղադրյալի լրացուցիչ ցուցմունքում, Անահիտ Խաչատրյանից խաբեությամբ 2.500 ԱՄՆ դոլար և 20.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելու կապակցությամբ առաջադրված մեղադրանքի շուրջ ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանը հայտնել է, որ Ա.Խաչատրյանից 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել պարտքով` 5 տոկոսով, որը սակայն ամբողջությամբ վերադարձրել է տուժող Անահիտ Խաչատրյանի սկեսուրին` վկա Թեգուշ Հունանյանին (հատոր 2-րդ, գ.թ. 50-58), իսկ արդեն Թեգուշ Հունանյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում ժխտել է գումարը վերջինիս ետ վերադարձնելու հանգամանքը և հայտնել, որ նշված գումարը վերցրել է պարտքով և ոչ թե Ա.Խաչատրյանին վարձակալական հիմունքներով պատկանող տարածքը սեփականաշնորհելու նպատակով (հատոր 3-րդ, գ.թ. 37-39 ):
Վերը նշված հանգամանքի կապակցությամբ, արդեն Վերաքննիչ դատարանում, ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանը, հայտնել է, որ քանի որ գտնվել է ֆինանսապես վատ վիճակում, տուժող Անահիտ Խաչատրյանն ինքն է առաջարկել իր օգնությունն ու իրեն պարտքով 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար տվել և հետո միայն խնդրել կազմակերպել տարածքի սեփականաշնորհման գործընթացը, որի կապակցությամբ իր պահանջով Ա.Խաչատրյանը դիմում է գրել: Ա.Խաչատրյանի դիմումը ինքը ցույց է տվել մի քանի հոգու, սակայն մերժում ստանալով այդ մասին հայտնել է Անահիտ Խաչատրյանին, իսկ դատարանի այն հարցին, թե սեփականաշնորհման գործընթացը կազմակերպելու նպատակով ում է դիմել, ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանը, օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից, հրաժարվել է պատասխանել` միաժամանակ չժխտելով այն հանգամանքը, որ այն անձինք ում ինքը դիմել է այդ խնդրանքով, սեփականաշնորհմանը գործընթացը պետք է կազմակերպեին որոշակի գումարի դիմաց:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների բավարար համակցությամբ` այդ թվում վերջինիս ընկերոջ` նույն քրեական գործով դատապարտյալ Մուրադ Բաղդասարյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականի փետրվարին Գեորգի Պետրոսյանի ընկեր Գևորգ Թոփչյանի խնդրանքով, վերջիններիս և Տիգրան Հակոբյանի հետ միասին հանդիպել են Կիևյան փողոցում: Հանդիպման ժամանակ Գեորգի Պետրոսյանը և Տիգրան Հակոբյանը խոսել են նկարների և գումարային պարտք ու պահանջի մասին, որից հետո Տիգրան Հակոբյանը պարտավորվել է ինչ-որ գումար վերադարձնել Գեորգի Պետրոսյանին: Որոշ ժամանակ անց Տիգրան Հակոբյանն իրեն ասել է, որ Գեորգի Պետրոսյանի տանն են գտնվում իր սեփական նկարները, սակայն ամաչում է գնալ դրանք վերցնել, քանի որ Գեորգի Պետրոսյանին պարտք է 23.000 ԱՄՆ դոլար: Տ.Հակոբյանի խնդրանքով Գ.Պետրոսյանից վերցրել է երեք նկար ու փոխանցել Տ.Հակոբյանին: Բացի այդ, 2009 թվականի մայիսի վերջերին իր աշխատանքի վայր են եկել Տիգրան Հակոբյանի հարևաններ Անահիտ Խաչատրյանը և Թեգուշ (Վալյա) Հունանյանը, ովքեր իրեն ասել են, որ Տիգրան Հակոբյանն իրենցից գումար է վերցրել ինչ-որ տարածքի սեփականաշնորհման համար, սակայն այդ հարցը չի լուծել, իսկ գումարն իբրև թողել է իր մոտ: Այդ նպատակով հաջորդ օրը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանին և բացատրություն պահանջել իր անունը շահարկելու համար, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ իր անունը չի շահարկել, ցանկացել է օգնել հարևաններին, բայց չի կարողացել: Մուրադ Բաղդասարյանը հայտնել է նաև, որ Տիգրան Հակոբյանի ծանոթներից ճանաչել է նաև Լևոն Եգանյանին, ով իրեն ասել է, որ Տիգրան Հակոբյանն իրենից վերցրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար և ոսկեղեն ու խաբեությամբ հափշտակել (հատոր 1-ին, գ.թ. 159-164 ):
23. Քննարկելով պաշտպանի՝ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի ու տուժողների միջև ձևավորված հարաբերությունները կրել են զուտ քաղաքացիաիրավական բնույթ, որը հիմնավորելու համար բողոքի հեղինակը վկայակոչել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 և Վարդան Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 2012թ. հունիսի 8-ի թիվ ԵՇԴ/0037/01/11 որոշումներից առանձին դրվագներ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` վերը հիշատակված որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները բողոքաբերի կողմից ներկայացվել են ոչ ամբողջական ու մեկնաբանվել զուտ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքն առանց ծանրակշիռ հիմնավորումների հերքելու ու ամբաստանյալի մասնակցությունը նրան վերագրվող արարքների կատարմանը բացառելու` պաշտպանական կողմի որդեգրած մարտավարությունից ելնելով` վկայակոչված որոշումներից մեջբերելով միայն որոշ հատվածներ` առանց հանգամանորեն վերլուծելու ու ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորելու այդ դատական ակտերի առանձին հիմնավորումների կիրառելիությունը սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ:
24. Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև պաշտպանի` վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությանն այն մասին, որ քրեական գործով տուժող Գեորգի Պետրոսյանի ասածները հաստատող ցուցմունքներ տված անձանց` Թագուհի Բիշարյանի, Սարգիս Բաղումյանի և Գևորգ Թոփչյանի ցուցմունքները կառուցված են Գերոգի Պետրոսյանի հայտնածների վրա, ուստի վերջիններս պետք է դիտարկել որպես գործի ելքով շժահագրգիռ անձի ցուցմունք, որը որևէ օբյեկտիվ ապացույցով չի հաստատվում, քանի որ նշված անձինք, պաշտպանի պնդմամբ, տուժողի հարազատ-ընկերներն են և նպատակ են հետապնդում օժանդակել տուժողին: Վերը թվարկված անձանց ցուցմունքները որակելով որպես հակասական, կեղծ ու իրականությանը չհամապատասխանող, բողոքաբերը քրեադատավարական օրենքի պահանջներից չբխող եզրահանգման է եկել այն մասին, որ այդ ցուցմունքներն ըստ էության պետք է գնահատվեին որպես մեկ ապացույց, քանի որ վկաները վերարտադրել են Գեորգի Պետրոսյանի պատմածները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոք բերած անձի` վերը վկայակոչված պնդումն անհիմն է և չի բխում քրեադատավարական օրենքի պահանջներից` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Վկան ցուցմունքներ տալու նպատակով կողմի կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից կանչված այն անձն է, ում կարող է հայտնի լինել տվյալ գործով պարզելու ենթակա որևէ հանգամանք:
2. Որպես վկա չեն կարող կանչվել և հարցաքննվել`
1) անձինք, որոնք ֆիզիկական կամ հոգեկան պակասությունների հետևանքով ունակ չեն ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու քրեական գործով պարզելու ենթակա հանգամանքները.
2) փաստաբանները` պարզելու համար տեղեկություններ, որոնք նրանց կարող են հայտնի լինել կապված իրավաբանական օգնության դիմելու կամ նման օգնություն ցույց տալու հետ.
3) անձինք, որոնց տվյալ քրեական գործին վերաբերող տեղեկությունները հայտնի են դարձել քրեական գործով որպես պաշտպան, տուժողի, քաղաքացիական հայցվորի, քաղաքացիական պատասխանողի ներկայացուցիչ մասնակցելու կապակցությամբ.
4) դատավորը, այդ թվում նաև՝ լիազորությունները դադարեցված, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը և դատական նիստի քարտուղարը` կապված այն քրեական գործի հետ, որում նրանք իրականացրել են իրենց դատավարական լիազորությունները, բացառությամբ տվյալ գործի վարույթի ընթացքում թույլ տրված սխալների և չարաշահումների քննության, նոր ի հայտ եկած հանգամանքներով տվյալ գործի նորոգման կամ կորցրած վարույթի վերականգնման դեպքերի.
5) ձեռնադրված հոգևորական-խոստովանահայրը` խոստովանանքից իրեն հայտնի դարձած հանգամանքների մասին.
6) մարդու իրավունքների պաշտպանը` իր պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ իրեն հայտնի դարձած հանգամանքների մասին (...)»:
25. Քննարկելով բողոքաբերի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ կետի ե) ենթակետի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության 15-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի և 19-րդ հոդվածի պահանջները, քանի որ ի տարբերություն քրեական հետապնդման մարմինների, որոնք ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանին ապահովել էին իր տիրապետած լեզվով, այն է` ռուսերենով հանդես գալու իրավունքի իրականացումը` գործին ներգրավելով ռուսերեն-հայերեն լեզուների տիրապետող թարգմանչի, Առաջին ատյանի դատարանը զրկել է իր պաշտպանյալին այդ իրավունքից` գործով չներգրավելով թարգմանիչ և արդյուքնում Տ.Հակոբյանը փաստացի չի կարողացել լիարժեք իրականացնել իր պաշտպանությունը, ինչից բողոքաբերը եզրակացրել է, որ ողջ դատաքննությունը հակասել է արդարացիության սկզբունքին, իսկ դատարանն անաչառ չի եղել, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենգրքի 15-րդ հոդվածի համաձայն,
«1. Հայաստանի Հանրապետությունում քրեական դատավարությունը տարվում է հայերեն: Քրեական դատավարության ընթացքում յուրաքանչյուր ոք, բացառությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի, իրավունք ունի հանդես գալ այն լեզվով, որին տիրապետում է:
2. Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ` քրեական դատավարության լեզվին չտիրապետող` քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց պետական միջոցների հաշվին հնարավորություն է տրվում թարգմանչի օգնությամբ իրականացնել սույն օրենսգրքով սահմանված իրենց իրավունքները»:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի կողմից վերը բերված պատճառաբանությունն անհիմն է և չի բխում քրեադատավարական օրենքի պահանջներից, նկատի ունենալով, որ Վերաքննիչ դատարանում ևս ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանը հայտարարել է, որ տիրապետում է, քրեական դատավարության լեզվին` բանավոր հայերենին՝ հրաժարվելով թարգմանչի ծառայությունից, ինչը չի կարող դիտարկվել իբրև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի, հետևաբար նաև նույն օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով ամրագրված` անձի պաշտպանության իրավունքի, իսկ արդյունքում նաև Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թարգմանչի ծառայությունից օգտվելու ամբաստանյալի իրավունքի խախտում Առաջին ատյանի դատարանի կոմից թույլ չի տրվել:
Այս կապակցությամբ, անդրադառնալով նաև պաշտպանի` վերաքննիչ բողոքոմ ներկայացված միջնորդությանը` վկա Թագուհի Բիշարյանի ցուցմունքի` որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ապացույցը քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք է բերվել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հետազոտվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, հետևաբար այն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքեր չկան:
26. Անդրադառնալով պաշտպան Գ.Մալխասյանի միջնորդությունը` ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի կողմից, պաշտպանական կողմի պնդմամբ, տուժող Գեորգի Պետրոսյանին փոխանցված նկարների շուկայական արժեքները, ինչպես նաև այդ նկարների` մշակութային արժեքներ ներկայացնելու հանգամանքը պարզելու նպատակով քրեական գործով մշակութային արժեքների և ապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ տվյալ դեպքում, սույն գործով արդեն իսկ ձեռք բերված փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը գնահատելու և հիմնավոր հետևության հանգելու համար, հետևաբար նշվածի վերաբերյալ պաշտպանի միջնորդությամբ բերված պատճառաբանությունները` այն բավարարելու առումով, իրավական որևէ հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի կողմից կատարված հանցանքը ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և ղեկավարվելով օրենքով, արդյունքում ըստ էության ճիշտ հետևության է հանգել՝ հաստատված համարելով ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի մեղքը` իրեն մեղսագրված արարքներում:
27. Անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությանն այն մասին, որ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժն համաչափ չէ և չի համապատասխանում մեղսագրվող արարքի ծանրությանն ու նրա անձին, որի պայմաններում բողոքի հեղինակը խնդրել է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածն ու ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն, որով ամրագրված են պատժի հասկացությունն ու նպատակները, պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները: Հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. «Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները»:
Քննարկվող իրավանորմի կիրառման առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...)պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին»:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումը վերահաստատել է Հ.Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2009թ. հունիսի 29-ի ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի, օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները (տե'ս Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 1-ի ՎԲ-01/08 որոշումը, Ս.Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի ԵԿԴ/0034/01/08 որոշումը):
Վերը շարադրվածից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը (տե'ս Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը):
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը (տե'ս Ս.Մարգարյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի ԵԿԴ/0034/01/08 որոշումը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը(…)»:
Վերը նշված իրավադրույթից հետևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ` հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը (տե'ս Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 1-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. «Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`(…)
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
28. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը (տե'ս Ա.Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
29. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում նշել է հետևյալը.
«(…) պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Ամբաստանյալ Տիգրան Հակոբյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, ֆիզիկապես վատառողջ է: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրել»:
Քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտ կայացնելիս, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Տ. Հակոբյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, ֆիզիկապես վատառողջ է, ինչպես նաև ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նշանակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատժաչափը, սահմանել է արդարացի ու համաչափ պատիժ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին:
30. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով 2012 թվականի հուլիսի 13-ի դատական ակտով՝ ինչպես արարքի որակման, այնպես էլ պատժի նշանակման հարցում ըստ էության հանգել է վերջնական ճիշտ հետևության, դատական ակտ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար բացակայում են վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Տ.Հակոբյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 13-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Տիգրան Կադրոսի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպան Գ. Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:








ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ.Զ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ