Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0013/01/12
Վիճակագրական տողի համար :
6.4
Պատասխանող
Կարինե Ավանեսյան
Կարինե Ավանեսյան Արմենի
Կարինե Ավանեսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արմեն Խաչատրյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Արթուր Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արմեն Խաչատրյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Արթուր Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-07-19 | 14:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2013-03-06 | 14:20 | 1 | Կայացվել է | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-27 | 15:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-21 | 11:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-20 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-05 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-30 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-21 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-15 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-12-28 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-12-07 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-11-29 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-11-16 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-27 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-14 | 14:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-09-06 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-07-27 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-07-19 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-07-10 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-25 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-06-08 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-05-31 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-05-24 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-05-14 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-14 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-04-02 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2012-03-21 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2012-03-06 | 12:00 | 1 | Կայացվել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյանի
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
19 հուլիսի 2013թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.Ավանեսյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.Խաչատրյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հակոբյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Ժ.Արծրունյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ.Մնացականյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ք.Սարդարյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ` Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Կարինե Ավանեսյանի կողմից 2009թ. դեկտեմբերից մինչև 2010թ. հունվարն ընկած ժամանակահատվածում խարդախություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը:
2. 2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում Կարինե Ավանեսյանի կողմից խարդախություն և փաստաթղթի կեղծիք կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը:
3. 2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով:
4. 2011թ. հունիսի 5-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը թիվ 14110311 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. Նույն օրը մեղադրյալ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
6. 2012թ. հունվարի 16-ին թիվ 14110311 քրեական գործով Կարինե Ավանեսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
7. 2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
8. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն (այսուհետև` դատարան) իր 06.03.2013թ. դատավճռով վճռել է`
Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից:
Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության` նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
9. Առաջին ատյանի դատարանի 06.03.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. ապրիլի 2-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության:
11. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան են ներկայացրել տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը և տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
12. Կարինե Արմենի Ավանեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին:
Բացի այդ Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
13. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ, 22-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-10-րդ, 17-19-րդ, 23-րդ, 43-րդ, 69-րդ, 90-րդ, 91-րդ, 101-րդ, 102–րդ, 104-106-րդ, 114-րդ, 122-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 170-րդ, 309-րդ, 314.1-րդ, 315-րդ, 331-րդ, 337-րդ, 340-րդ, 345-րդ, 353-355–րդ, 358-րդ, 360-րդ, 360.1-րդ, 363-րդ, 365-րդ, 371-րդ հոդվածները, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 1-ին, 5-րդ, 6-րդ, 17-րդ հոդվածները, <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, 17-րդ, 26-րդ հոդվածները, որի արդյունքում իր նկատմամբ կայացրել է ակնհայտ անհիմն դատավճիռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղավոր ճանաչելու մասին:
31.05.2011թ-ից սկսած դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է բազմաթիվ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիաներ` նախազգուշացում և դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը: Ընդ որում առաջին անգամ դատական սանկցիա նախազգուշացում իր նկատմամբ դատարանը կիրառել է գործով մեղադրողին մի քանի բացարկներ ներկայացնելու պատճառով:
Դատավորը մեղադրողի բացակայության պայմաններում ըստ էության շարունակել է դատական նիստը և օրենքով մեղադրյալին վերապահված բացարկ ներկայացնելու իրավունքից օգտվելու համար իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիա կիրառելու մասին որոշում է կայացրել, և անհասկանալի է, թե ինչու է դատարանը նիստն ինքնակամ լքած դատախազի բացակայությունը համարել ընդունելի, իսկ հետագայում 08.06.2012թ. դատական նիստի ընթացքում, լսելով մեղադրողի բացատրությունն առ այն, որ 31.05.2012թ. դատական նիստը նա լքել է վերադաս դատախազի ցուցումով, որից հետո դատարանը դատախազի բացակայությունը ճանաչել է հարգելի:
Դատարանը 4 անգամ իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողութամբ, որի միջոցով զրկել է իրեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով ամբաստանյալին վերապահված գրեթե բոլոր դատավարական իրավունքներից և գործնականում բացառել է քրեական գործով իր մասնակցությունը:
19.07.2012թ. գործով տուժող Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ, պատճառաբանելով, թե դատավորի կողմից տուժողին հարցեր ուղղելուց հետո այլևս դատավարության մասնակիցներն իրավունք չունեն հարցեր տալու տուժողին, դատավորը կամայականորեն սահմանափակել է տուժողին հարց տալու իր իրավունքը, իսկ երբ ինքը առարկել է նրա անօրինական գործողությունների դեմ, դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողությամբ:
ՀՀ Արդարադատության խորհրդի 28.02.2013թ. թիվ ԱԽ-7-Ո-12/2013թ. որոշման մեջ նշված կարգապահական հանձնաժողովին տրված դատավոր Ա.Խաչատրյանի լրացուցիչ բացատրության համաձայն նա ասել է, թե իբր ինքն <<օգտագործելով օրենքով վերապահված բոլոր հնարավորությունները, անհիմն կերպով ձգձգում է գործի քննությունը>>, սակայն գործի քննությունը ձգձգելու մասով դատավորն իրեն զրպարտել է:
28.12.2012թ. դատական նիստի ընթացքում դատարանը բավարարել է իր միջնորդությունը հանրային պաշտպան նշանակելու մասին, որի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն գործի քննությունը կարող է շարունակվել միայն պաշտպանի պարտադիր մասնակցությամբ: Սակայն Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ակնհայտ անհիմն կիրառմամբ շարունակել է գործի քննությունն այն դեպքում, երբ գործի քննության ամբողջ ընթացքում մինչև 28.12.2012թ. գործով նշանակված պաշտպան երբևիցե չի ունեցել և նշանակված պաշտպան չունենալու պայմաններում ինքը չէր կարող հայտարարել նրանից հրաժարվելու մասին: Նույն պահին առարկել է գործով նախագահողի անօրինական գործողությունների դեմ, սակայն Դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից 36 ժամ տևողությամբ հեռացնելը, որից հետո խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի պահանջները, որի համաձայն ամբաստանյալի նկատմամբ դատական սանկցիա դատարանի դահլիճից հեռացնելը կիրառելու պահից պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է և առանց պաշտպանի շարունակել է գործի քննությունը ավելի քան 2 ժամ շարունակ, որի պայմաններում շարունակել է գործով տուժող Ժանետ Արծրունյանի հարցաքննությունը, հրապարակել գործով վկայի նախաքննական ցուցմունքները, հրապարակել գործի նյութերը:
28.12.12թ. դատական նիստի ընթացքում թույլ տրված կամայականությունների կապակցությամբ դատարանի որոշմամբ նշանակված պաշտպան Գ.Մադոյանը 20.02.2013թ. ինքնաբացարկ հայտնելու մասին միջնորդություն է ներկայացրել դատավորին այն պատճառաբանությամբ, որ 28.12.2012թ. հանրային պաշտպան նշանակելու մասին իր միջնորդությունը բավարարելուց հետո դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի պահանջը, չի ապահովել պաշտպանի պարտադիր մասնակցությունն իր կողմից պաշտպան ունենալու ցանկություն հայտնելու պահից, իսկ հետագայում իր կողմից հայտնած առարկությունների համար կիրառել է դատական սանկցիա և 36 ժամ տևողությամբ դատական նիստերի դահլիճից հեռացրել է իրեն, որի պատճառով ինքը զրկվել է ցուցմունք տալու հնարավորությունից: Հետագայում դատավորը մերժել է պաշտպանի միջնորդությունը ցուցմունք տալու կապակցությամբ իրեն դատական նիստերի դահլիճ ներկայացնելու մասին:
20.02.2013թ. դատական նիստերի դահլիճից ժամը 14:10-ին հեռացնելուց հետո գործի քննությունը շարունակել է մինչև 18:00-ն, իսկ դրանից հետո գործի քննությունը հետաձգել և նշանակել է 21.02.2012թ. ժամը 11:00-ին, իսկ այդ նիստին իրեն չեն ներկայացրել` 36 ժամը լրացած չլինելու պատճառով: 21.02.2013թ. դատավորն ավարտել է գործով դատաքննությունը և անցել դատական վիճաբանությունների փուլին:
Դատավորն ակնհայտ անհիմն սանկցիաներ կիրառելու միջոցով իրեն զրկել է գործով տուժողներին հարցաքննելու, դատարանում ցուցմունք տալու, գործի նյութերը հրապարակելու, միջնորդություններ, այդ թվում նաև դատաքննությունը լրացնելու վերաբերյալ միջնորդություններ ներկայացնելու, պաշտպանական ճառի, վերջին խոսքի, ռեպլիկի իրավունքից:
20.02.2013թ. իր նկատմամբ դատական սանկցիա դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը կիրառելուց հետո Դատարանը, նախօրոք տեղյակ լինելով մեղադրանքի էության վերաբերյալ ցուցմունք տալու իր պատրաստակամության մասին (դեռևս 15.01.2013թ. դատական նիստի ընթացքում նախագահողի հարցին պատասխանել է, որ մեղադրանքի էության մասին դատարանում ցուցմունք կտա պարտադիր), ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի խախտմամբ հրապարակել է իր նախաքննական ցուցմունքները:
20.02.2013թ. և 21.02.2013թ. դատական նիստերն իր բացակայությամբ իրականացնելուց և դատաքննությունն ավարտելուց հետո դատավորը դատական վիճաբանությունների օր է նշանակել 27.02.2013թ. և միաժամանակ պաշտպանի միջոցով փոխանցել է իր բացակայությամբ տեղի ունեցած նշված դատական նիստերի արձանագրության կրիչը: Քննչական մեկուսարանի պայմաններում դատական նիստերի արձանագրության կրիչին ծանոթանալու բավարար հնարավորությունների բացակայության պատճառով չի կարողացել պատշաճ ծանոթանալ դատական դրանց, որի կապակցությամբ 27.02.2013թ. միջնորդել է դատարանին Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի բ կետի համաձայն իրեն տրամադրել պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար բավարար հնարավորություններ և բավարար ժամանակ, սակայն միջնորդությունը դատավորի կողմից մերժվել է:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 312-րդ, 331-րդ հոդվածները, քանի որ դատական քննության նախապատրաստական մասում, լսելով կողմերի կարծիքը, անհիմն հետաձգել է խափանման միջոցը վերացնելու իր միջնորդության քննարկումը, ինչպես նաև անհիմն հետաձգել կամ մերժել է ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու, ապացույց պահանջելու մասին իր միջնորդությունները, իսկ քննարկումը հետաձգված միջնորդություններով դատարանի կողմից այդպես էլ որևէ որոշում չի կայացվել:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը: Դատարանը դատավճռի հիմքում է դրել անթույլատրելի ապացույցներ, ինչպես նաև գործի ելքով շահագրգռված անձանց գործով տուժողների ցուցմունքների առանձին հատվածներ: Ընդ որում, նույնիսկ միայն գործով տուժողների բոլոր ցուցմունքների պատշաճ գնահատման ենթարկելու դեպքում դատարանի համար բավարար կլիներ գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու համար:
Գտնում է, որ Գուրգեն Հակոբյանի դրվագով հենց տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքներով արդեն իսկ հերքվում է իր գործողությունների մեջ խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առկայությունը:
Այսպես, 19.07.2012թ. դատարանում Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ վերջինս ասել է, որ. <<Կարինեն միշտ ասել է, որ, եթե կասկածներ ունես, ես քեզ փողը վերադարձնեմ, բայց մեկա ես անվճար, հավանելով քո տղային, անպայման գործը կանեմ, եթե հարցը դրվ ում էր այդպես, ես արդեն ասում էի <լավ, թող մնա> :>>:
Գումարը հետ տալու իր առաջարկի մասին դատարանում Գուրգենը նշել է մի քանի անգամ` ինչպես իր ցուցմունքում, այնպես էլ մեղադրողի, իր ներկայացուցչի և իմ հարցերին պատասխանելիս, այսինքն վերը նշված ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ ինքը մի քանի անգամ ասել է, որ գումարը հետ վերցնի, իսկ Կարենի գործը կշարունակի առանց գումարի, անհատույց` ճիշտ այնպես, ինչպես աշխատել է քաղաքացիական գործով ըստ հայցի Երևանի քաղաքապետարանի ընդդեմ <<Հազարաշեն>> ՍՊԸ` վտարման պահանջի մասին և գրեթե մեկ տարի շարունակ դատարաններում ներկայացրել է Գուրգեն Հակոբյանի շահերը և այս հանգամանքն անվիճելի է նաև Գուրգենի համար:
Գուրգենը ներկայացնում է, թե գումարն իրեն վերադարձնելու առաջարկներն ինքը կատարել է, երբ Գուրգենը զայրացած և ջղայնացած վիճակում եկել է իր մոտ գումար պահանջելու նպատակով, սակայն տուժողը բացահայտ ստում է:
Նախ, հարց է առաջանում, կարող է, արդյոք, ավելի քան 20 տարի ձեռներեցությամբ զբաղվող Գուրգենը գումարը իր կողմից անօրինական պահելու հետևանքով զայրացած և ջղայնացած վիճակում պահանջելուց հետո, երբ ինքը նրան ասում է` <<գումարը վերցրու հետ, ես Կարենի գործը կշարունակեմ անհատույց>>, հրաժարվել գումարը վերցնելուց, դրանից հետո գնալ, վերլուծել, համոզվել, որ Կարինեն իրեն խաբում է, կրկին գնալ Կարինեի մոտ պահանջել գումարը և կրկին Կարինեի առաջարկից հետո հրաժարվել գումարը հետ վերցնելուց: Իրականում Գուրգենը որդու գործով իրեն տվել է 22.000 ԱՍՆ դոլար, որպիսի հանգամանքը ձևակերպվել է 18.12.2009թ. իրենց միջև կնքված փաստաբանական օգնություն ցույց տալու մասին պայմանագրով, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով:
2010թ. մայիսից հետո, տեսնելով, որ դժվարանում է նույնիսկ իր օֆիսի վարձավճարը վճարելու հարցում, կանչել է Գուրգենին և ասել դրա մասին, որից հետո իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարի և Գուրգենի կողմից մատնանշած բանկային տոկոսների վնասների` 3000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ տվել է ստացական` ընդհանուր առմամբ 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Ընդ որում, ստացականում նշվել է, որ մեկ ամսում գումարը չվերադարձնելու դեպքում գումարի վրա կհաշվարկվեն ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տոկոսները: Եթե, ինչպես ասում է Գուրգենը, Կարենի գործով իբրև իրեն վճարել է 43.000 ԱՄՆ դոլար, այլ ոչ թե 22.000 և 2010թ. հունիսին իբրև իր ճնշման տակ, խոստանալով, որ մեկ ամսվա ընթացքում Կարենի գործը դրական լուծում կստանա, նրան տվել է ստացական, սակայն ստացականի բովանդակությունից ակնհայտ է, որ դրանում որպես հոնորար իրեն վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարի մասին որևէ ակնարկ չկա, այլ նշված է իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը և Գուրգենի կողմից մատնանշած իր վնասները` 3000 ԱՄՆ դոլարը` ընդհանուր առմամբ նրան ստացական է տվել 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ:
Գտնում է, որ մեղադրանքը հեռանկարային համարելու համար առնվազն անհրաժեշտ է ապացուցել կաշառք տալու պատրվակը: Գուրգենի ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ կաշառք տալու մասին իր և Գուրգենի միջև որևէ խոսակցություն չի եղել ընդհանրապես:
Ակնհայտ է, որ գումարը Գուրգենին հետ վերադարձնելու առաջարկը ինքը կարող էր անել միայն ու միայն այն դեպքում, եթե և իր, և Գուրգենի պատկերացմամբ այն նախատեսված է եղել միայն իր համար, Գուրգենը քաջ գիտակցել է, որ գումարը նախատեսված է եղել միայն իր համար, այն նախատեսված չի եղել որևէ այլ անձի համար կամ առավել ևս որևէ մեկին կաշառք տալու համար, այդ պատճառով ինքն ազատ է եղել այն տնօրինելու հարցում` ընդհուպ մինչև այն Գուրգենին վերադարձնելու առաջարկ անելու և գործն առանց գումարի շարունակելու հարցում:
Եվ բոլորովին պատահական չէ, որ նախաքննության ամբողջ ընթացքում վերը նշված հանգամանքը Գուրգենի կողմից վարպետորեն թաքցվել է, և 9 ամիս տևած նախաքննության ընթացքում Գուրգենը թաքցրել և չի հայտնել, որ ինքը մի քանի անգամ առաջարկել է հետ վերցնել գումարը, իսկ նա հրաժարվել է: Առաջին անգամ դրա վերաբերյալ Գուրգենը ցուցմունք է տվել ընդհանուր իրավասության դատարանում: Համոզված է, որ, եթե նա այդ ցուցմունքը տված լիներ նախաքննության ընթացքում, գործը կստանար մեկ այլ ընթացք:
Բացի դրանից, 19.07.2012թ. դատական նիստի ժամանակ մեղադրողի այն հարցին, թե` <գումար պահանջելուց որն է եղել Կ.Ավանեսյանի պատճառաբանությունը>, Գ.Հակոբյանը պատասխանել է` < նախնականը յոթ հազարը, դեռ նախնական էր, դեռ ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար, նախնական բան էր (...)>:
Եթե ամբողջ գումարը` 43.000 ԱՄՆ դոլարը նախատեսված է եղել Կարենի գործի համար, ապա, <ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար>-ի պայմաններում ինչու պետք է 7000 դոլար իրեն տար Գուրգենը` այն էլ կաշառքի համար նախատեսված: Ակնհայտ է, որ 7000 դոլարը Կարենի գործով վճարած գումար չի եղել, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում Գուրգենը տվել է ակնհայտ սուտ ցուցմունք` իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես Կարենի գործի համար վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարին միացնելով և այն ներկայացնելով որպես Կարենի գ ործի համար նախատեսված կաշառքի գումար:
Քննիչի հարցին Գուրգեն Հակոբյանը պատասխանել է. < (...) Ոչ Կարինեն և ոչ էլ Արինան երբևիցե որևէ պաշտոնյայի անուն չեն տվել>:
Վերը նշվածից ելնելով` գտնում է, որ իր գործողություններում ընդհանրապես բացակայում է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը` ինքը նրան չի ասել, որ գործով պետք է կաշառք տալ, որպեսզի նա խաբվի կամ նրա վստահությունը չարաշահվի, սուբյեկտիվ կողմը` գումարները Գուրգենի կողմից տրվել են իրեն` 22.000 ԱՄՆ դոլարը որպես հոնորար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես պարտք:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ, 106-րդ հոդվածների պահանջները: Գործով դատակոչված միակ վկա է հանդիսացել քույրը, որը դատարանին դիմում է ներկայացրել ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 1-ին պարբերությամբ նախատեսված իրավունքից օգտվելու և դատարանում ցուցմունք տալուց հրաժարվելու մասին, սակայն դատարանը ապացույց է ճանաչել քրոջ նախաքննական ցուցմունքները, որոնք տալու ընթացքում, փաստացի գտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, գործով հարցաքննվել է որպես վկա: Նման պայմաններում դատարանը պետք է հաստատեր քրոջ ցուցմունքերի անթույլատրելիությունը և նրա բացակայության պայմաններում չհրապարակեր դրանք դատաքննության ընթացքում:
Սույն գործով քույրը` Արինա Ավանեսյանը նախաքննական մարմնի կողմից հրավիրվել է որպես վկա, նախազգուշացվել ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում նրան առաջադրվել են իրեն հանցագործության մեջ մերկացնող հարցեր: Ուստի, քույրը փաստացի գտնվել է կասկածյալի կարգավիճակում, հետևաբար պետք է օգտվեր կասկածյալի կարգավիճակից բխող իրավունքներից:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները` Դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է հաստատված համարել իր կողմից խարդախություն կատարելը:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ, 105-րդ, 114-րդ, 354-րդ, 353-րդ հոդվածները` դատաքննությունն ավարտված հայտարարելուց հետո գործով դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը քննարկելու կապակցությամբ 5 րոպե ընդմիջում հայտարարելուց հետո, դատավորը որոշ ել է մերժել պաշտպանի միջնորդությունը, սակայն միաժամանակ դատավորը մեղադրող կողմի գործառույթ իրականացնելով գործով ապացույց է ճանաչել այլ փաստաթուղթ հանդիսացող <<Արթին Էնթրփրայս>> ՍՊԸ գրությունը` Երևան քաղաքի Ն.Զարյան փող. թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքի վերաբերյալ` կից նկարագրով, <<Հողշինմոնիտորինգ>> ՊՈԱԿ նամակի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց ըստ դատավճռի <հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ. դրությամբ կազմել է 60.000.000 ՀՀ դրամ>: Մինչդեռ անշարժ գույքի գնահատումը պահանջում է հատուկ գիտելիքների օգտագործում, որը հնարավոր է իրականացնել միայն անշարժ գույքի ապրանքագիտական փորձաքննություն կատարելու պայմաններում:
Իսկ ինչ վերաբերում է այլ փաստաթուղթը ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ դատարանի որոշմանը, ապա այլ փաստաթուղթն ու փորձագետի եզրակացությունը չեն կարող դատավորի ցանկությամբ նույնացվել և անհրաժեշտության դեպքում մեկը մյուսով վտխարինվել: Փաստորեն դրանով նույնպես դատարանի կողմից մեղադրանքի հիմքում է դրվել անթույլատրելի ապացույց:
Բացի դրանից, 27.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում դատավորը մերժել է պաշտպանի կողմից կատարված փաստաբանական հարցման հիման վրա 26.02.2013թ. <Կոշ> ՔԿՀ-ից ստացած` իր կողմից Կարեն Հակոբյանին տեսակցելու ժամկետների վերաբերյալ գրությունը, գրության բովանդակությանը ծանոթանալուց հետո այն անհիմն վերադարձրել է պաշտպանին, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված մրցակցության սկզբունքը:
Ժանետ Արծրունյանի դրվագի մասով Դատարանը թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննական մարմնի կողմից այդ մասով իրեն առաջադրվել է հետևյալ մեղադրանքը. << (...) Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին>>:
Դատավճռի համաձայն << դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
(...) Բացի այդ Կ.Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը>>:
Փաստորեն Դատարանը նախաքննական մարմնի ակնհայտ անհիմն մեղադրանքն իր հայեցողությամբ կամայականորեն խմբագրել և փոփոխության է ենթարկել, որի արդյունքում ըստ էության թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում:
Բացի վերը նշվածից, Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը, հաշվի չի առել Ժանետ Արծրունյանի հետևյալ ցուցմունքները, որոնցով հերքվում է իր կողմից նրա նկատմամբ որևէ խաբեություն կամ նրա վստահությունը չարաշահելու հանգամանքն ընդհանրապես և հաստատվում ճիշտ հակառակը. <<Ասեցի, ասեցի իմ անունով դիր տունը>>, <<Աշոտի տոկոսները վճարելու համար երկու անգամ գրավադրել եմ իմ ոսկեղենը>>, << Սուսաննա Համբարձումյանը եկել և ինձ ասել է. <Արի միանանք, խմբակային լինի>, իսկ ես հրաժարվել եմ: Բայց հետո Կարինեին կալանավորելուց հետո դիմել եմ (...) >>, <<Խորամանկություն արեցի, ասեցի գումարը ընկերուհուս է պատկանում>>:
Դատարանը պատշաճ գնահատման չի արժանացրել դատավճռում նշված Ժ.Արծրունյանի այն ցուցմունքները, որոնցով միանշանակ ապացուցվել է, որ անշարժ գույքը իրեն չվերադարձնելու միակ պատճառը Աշոտ Խաչատրյանին իր պարտքը վերադարձված չլինելն է: Գործով ապա ցուցված է, որ նվիրատվության պայմանագրի միջոցով ինքը որևէ հափշտակություն չի կատարել, Ժ.Արծրունյանը շարունակել է օգտագործել և տիրապետել իր գույքը: Իրականում նվիրատվության գործարքով քողարկվել է անշարժ գույքը գրավադրելու նպատակով լիազորագիր տալու գործարքը, որը կատարվել է Ժ.Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և հափշտակության հատկանիշների բացակայության պայմաններում չի կարող գնահատվել որպես խարդախություն:
Դատարանը մերժել է նոտարին հարցաքննելու վերաբերյալ 20.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում գործով պաշտպանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որի հետևանքով չի կատարվել գործով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն կատարելու օրենքի պահանջը:
Դատարանը հաստատված է համարել Ժ.Ածրունյանի ակնհայտ սուտ ցուցմունքները 10 օրով տունը իր անունով ձևակերպելու առաջարկի, վատառողջ անկողնային վիճակում գտնվող Ժ.Արծրունյանին նոտարական գրասենյակ տանելու, նրա վրա ներազդելու և նոտարական գրասենյակում պայմանագիրը ստորագրելու նպատակով իրեն համոզելու, ստիպելու և այլն, իրենից խուսափելու, չզանգահարելու և այն մասին, թե իբրև պարտքերը վճարելու նպատակով ցանկացել է վաճառել Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքը, այն մասին, որ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից իրեն վտարելու պահանջի մասին հայցադիմում ներկայացնելուց հետո է ինքն իբրև դիմել Դատարան` Աշոտ Խաչատրյանի դեմ: Գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվում է, որ այն պահից սկսած, երբ Աշոտ Խաչատրյանը ներկայացել է թաղային կոմիտեի նախագահի մոտ և ասել, թէ իբրև ինքը գնել է Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի տունը, ինքը նրա դեմ հայց է ներկայացրել Դատարան և միաժամանակ միջնորդել է գործով ձեռնարկել հայցի ապահովում և վիճելի անշարժ գույքի նկատմամբ սահմանել արգելանք, որը կատարվել է Դատարանի կողմից 17.07.2010թ.: Իսկ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից Ժ.Արծրունյանին վտարման պահանջը Դատարան է ներկայացվել 2010թ. սեպտեմբերին: Ակնհայտ է, որ քաղաքացու գույքային իրավունքների նկատմամբ ոտնձգություն կատարած, այն էլ` խարդախությամբ գույքին տիրացած անձը երբեք հօգուտ տուժողի կամ խարդախության առարկայի պաշտպանությանն ուղղված որևէ գործողություն չի իրականացնի:
Անշարժ գույքը գրավից ազատելու և Ժ.Արծրունյանի անվամբ վերաձևակերպելու միակ ճանապարհը Աշոտ Խաչատրյանին պարտքը իր կողմից մարելն է: Նման կարծիքի է եղել նաև Ժ.Արծրունյանը: Դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանն իր ոսկեղենի գրավադրմամբ օգնել է վճարել Աշոտ Խաչատրյանի տոկոսները, դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանը հրաժարվել է միանալ իր դեմ քաղաքացիներին հավաքագրող Սուսաննա Համբարձումյանին:
Սակայն իրեն կալանավորելուց հետո Ժ.Արծրունյանը որոշել է իր նկատմամբ սուտ մատնություն կատարելու միջոցով առանց Աշոտ Խաչատրյանի առջև ստանձնած պարտավորությունն իր կողմից կատարելու գրավից ազատի վիճելի գույքը:
Դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը չի տնօրինել 2011թ. մայիսին իր գրասենյակից և բնակության վայրից քննիչի կողմից առգրավված համակարգիչները, ինչպես նաև իրեն ձերբակալելու պահին առգրավված առարկաները:
Դատարանի կողմից դատավճիռն իրեն է ուղարկվել օրենքով սահմանված ժամկետի խախտումով:
Գտնում է, որ ներկայացված հիմքերը բավարար են վերաքննության կարգով գործը քննելու և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճիռը բեկանելու համար:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածը և նկատի ունենալով, որ գործի քննության ընթացքում Դատարանի կողմից խախտվել են արդար դատաքննության, անձի պաշտպանության, մրցակցության, հավասարության, անմեղության կանխավարկածի, օրինականության և հիմնարար երաշխավորված մյուս բոլոր սկզբունքները` խնդրել է գործի քննությունը կատարել վերաքննիչ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ. դատավճիռը, կայացնել գործն ըստ էության լուծող նոր դատական ակտ, այն է` արդարացման դատավճիռ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐԸ.
14. Տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ կիրառված դատական սանկցիաները եղել են տեղին և հիմնավորված: Կարինե Ավանեսյանը բազմիցս, գրեթե նույն հիմքերով, պահանջել է դատարանից բավարարել իր ներկայացրած բացարկի միջնորդությունները մեղադրորի նկատմամբ: Այդ միջնորդությունները մերժվելուց հետո Կ.Ավանեսյանը դատարանին ինքնաբացարկի միջնորդություններ է հայտնել` խափանելով դատական նիստերի բնականոն ընթացքը, խախտելով տուժողների ողջամիտ ժամկետում իրենց գործի դատաքննության սահմանադրական իրավունքը, անհիմն կերպով ձգձգելով և շեղելով դատարանի բնականոն գործունեությունը:
Կ.Ավանեսյանը պնդում է իր բողոքը, որ նրա արարքում բացակայում է 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված խարդախության հանցակազմը, սակայն դատարանում, ինչպես նաև մինչդատական վարույթում հետազոտված ապացույցները միանշանակ ապացուցում են այն, որ Կ.Ավանեսյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով Ժանետ Արծրունյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույք է հափշտակել:
2004թ. Կ.Ավանեսյանը մատուցել է Ժ.Արծրունյանին փաստաբանական ծառայություններ, որի հետևանքով վստահություն է ձեռք բերել վերջինիս մոտ, այնուհետև համոզելով և խաբեությամբ դրդել, որպեսզի Ժ.Արծրունյանն իրեն նվիրի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իր ունեցած սեփականության իրավունքը: Ժ.Արծրունյանը վատառողջ է, գրեթե մի կերպ է քայլում, բնակվում է միայնակ և այս ամենը Կ.Ավանեսյանին հայտնի է եղել:
Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով: Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունը:
Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը:
15. Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով։ Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանցագործություն: Իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքներն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում շեղել դատարանի ուշադրությունը գործի բուն էությունից և հակասում են գործով հետազոտված ապացույցներին:
Այսպես, բողոքաբերը իր բողոքում փորձել է հիմնավորել, որ քրեական գործի շրջանակներում խախտվել է ՀՀ Սահմանադրությամբ և Եվրոպական Կոնվենցիայով ամրագրված և երաշխավորված ողջամիտ ժամկետում արդար դատաքննության իր իրավունքը այն դեպքում, երբ քրեական գործի դատական քննության ընթացքում, նշանակված դատական նիստերից առնվազն 10-ը անհարկի և անհեթեթ պատճառաբանություններով հետաձգվել են հենց ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի մեղքով, չարաշահելով օրենքով վերապահված իր բոլոր իրավունքները, անհիմն կերպով ձգձգել է գործի քննությունը և բարեխղճորեն չի օգտվել իր իրավունքից: Դատաքննության ընթացքում Ավանեսյանի կողմից 2 անգամ գործում պաշտպան է ներգրավվել, սակայն ամբաստանյալը գործի դատական քննության ընթացքում երբևէ իր պաշտպանությունը պաշտպանի միջոցով չի իրականացրել, վերջիններս բացի պաշտպան ներգրավվելուց այլ դատավարական գործողության չեն մասնակցել:
Մեջբերելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի մի շարք որոշումներ` նշել է, որ բողոքում Կ.Ավանեսյանն անդրադառնում է նաև խարդախության հանցակազմին` նշելով, որ իր արարքի մեջ բացակայում են 178-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը:
Համադրելով ՀՀ Վճռաբեկի դատարանի 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը և թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործի փաստերը, ակնհայտ է դառնում, որ Կ.Ավանեսյանը խաբեությամբ, այն է` իրական փաստերի խեղաթյուրմամբ, տուժող Գ.Հակոբյանից հափշտակել է 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար:
Ինչ վերաբերում է խարդախության սուբյեկտիվ կողմին, ապա անհերքելի է Կարինե Ավանեսյանի ուղղակի դիտավորությունը և շահադիտական նպատակը կատարված հանցագործության մեջ: Կարինե Ավանեսյանը, խարդախությամբ տիրանալով Գուրգեն Հակոբյանի գումարներին, դրանից հետո մշտապես խուսափել է նրա հետ հանդիպելուց, անընդհատ հուսադրելով Հակոբյանին, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, շուտով նրա տղան հայտնվելու է ազատության մեջ, դա այն դեպքում, որ մինչև 2011թ. մարտ ամիսը Կարինե Ավանեսյանը որևէ գործողություն չի կատարել և իր համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, որ խաբում է Հակոբյանին:
Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, տուժողների և նրանց ներկայացուցիչների պատասխանները դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը պատասխանատվություն է սահմանում խարդախության համար, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատաքննությամբ հետազոտված և առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված ապացույցներով.
Վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ Կարինե Ավանեսյանը նպատակ և ուղղակի դիտավորություն չի ունեցել խարդախությամբ հափշտակել գումարներ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով, ավելին` այդ պատճառաբանություններով ամբաստանյալը նպատակ է հետապնդում զերծ մնալու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Գործի նյութերով հաստատվել է, որ Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Գուրգեն Հակոբյանից նրա որդու` Կարեն Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործը դատական ատյաններում ի շահ նրա լուծելու պատրվակով տուժողից խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով մաս-մաս պահանջել և ստացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար` խարդախությամբ տիրանալով այդ գումարին:
Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով տուժող Ժ.Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը, Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին ձևականորեն վաճառել է այն և խարդախությամբ տիրացել դրան:
Ամբաստանյալի միջնորդությամբ Վերաքննիչ դատարանում հարցաքննված տուժող Գ.Հակոբյանը, պնդելով իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, հայտնեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանը պաշտոնատար անձանց կաշառք տալու միջոցով նրա որդու հարցերը դատական ատյաններում դրական լուծելու համար է վերցրել 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարը, այլ ոչ թե 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` փաստաբանական ծառայությունների դիմաց, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով: Հետագայում, հասկանալով, որ Կարինեն իրեն խաբում է, Կարինեից պահանջել է գումարը հետ վերադարձնել, սակայն Կարինեն բազմաթիվ անգամներ, տարբեր պատրվակներով իրեն խաբել է և գումարը չի վերադարձրել: Իր կողմից դատախազություն բողոք ներկայացնելուց հետո էլ Կարինեն գումարը չի վերադարձրել և չի վերադարձրել այն մինչ օրս:
Տուժող Ժ.Արծրունյանը ևս պնդեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանն, օգտվելով իր վստահությունից, չարաշահելով այն, բնակարանը գրավադրել է, ապա իբրև նվիրատվություն ձևակերպել` թույլ չտալով նոտարի մոտ առանձին մտնելու և ճշտելու գործարքի հետևանքները, իսկ հետագայում առանց իր գիտության վաճառել է այն:
18. Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում վերաքննիչ բողոքում նշված դատավարական խախտումներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ անցնելով վերաքննության կարգով դատաքննության, ամբաստանյալին հնարավորություն է տրվել դատարանում տրված ցուցմունքների կապակցությամբ հարցեր ուղղելու տուժող Ժ.Արծրունյանին, ինչպես նաև լրացուցիչ հարցադրումներ անել նաև տուժող Գ.Հակոբյանին, բացի այդ ամբաստանյալի նախաձեռնությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են քրեական գործից փաստաթղթեր, որոնք չեն հետազոտվել Առաջին ատյանի դատարանում, ինչով և ամբաստանյալի համար ապահովվել է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրք 17-րդ, 23-րդ հոդվածներով սահմանված, մրցակցության հավասարության և գործի արդար դատաքննության իրավունքը:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար, ավելին` դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը:
19. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքներիի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյանի
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
19 հուլիսի 2013թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.Ավանեսյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.Խաչատրյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հակոբյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Ժ.Արծրունյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ.Մնացականյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ք.Սարդարյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ` Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Կարինե Ավանեսյանի կողմից 2009թ. դեկտեմբերից մինչև 2010թ. հունվարն ընկած ժամանակահատվածում խարդախություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը:
2. 2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում Կարինե Ավանեսյանի կողմից խարդախություն և փաստաթղթի կեղծիք կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը:
3. 2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով:
4. 2011թ. հունիսի 5-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը թիվ 14110311 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. Նույն օրը մեղադրյալ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
6. 2012թ. հունվարի 16-ին թիվ 14110311 քրեական գործով Կարինե Ավանեսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
7. 2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
8. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն (այսուհետև` դատարան) իր 06.03.2013թ. դատավճռով վճռել է`
Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից:
Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության` նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
9. Առաջին ատյանի դատարանի 06.03.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. ապրիլի 2-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության:
11. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան են ներկայացրել տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը և տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
12. Կարինե Արմենի Ավանեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին:
Բացի այդ Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
13. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ, 22-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-10-րդ, 17-19-րդ, 23-րդ, 43-րդ, 69-րդ, 90-րդ, 91-րդ, 101-րդ, 102–րդ, 104-106-րդ, 114-րդ, 122-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 170-րդ, 309-րդ, 314.1-րդ, 315-րդ, 331-րդ, 337-րդ, 340-րդ, 345-րդ, 353-355–րդ, 358-րդ, 360-րդ, 360.1-րդ, 363-րդ, 365-րդ, 371-րդ հոդվածները, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 1-ին, 5-րդ, 6-րդ, 17-րդ հոդվածները, <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, 17-րդ, 26-րդ հոդվածները, որի արդյունքում իր նկատմամբ կայացրել է ակնհայտ անհիմն դատավճիռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղավոր ճանաչելու մասին:
31.05.2011թ-ից սկսած դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է բազմաթիվ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիաներ` նախազգուշացում և դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը: Ընդ որում առաջին անգամ դատական սանկցիա նախազգուշացում իր նկատմամբ դատարանը կիրառել է գործով մեղադրողին մի քանի բացարկներ ներկայացնելու պատճառով:
Դատավորը մեղադրողի բացակայության պայմաններում ըստ էության շարունակել է դատական նիստը և օրենքով մեղադրյալին վերապահված բացարկ ներկայացնելու իրավունքից օգտվելու համար իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիա կիրառելու մասին որոշում է կայացրել, և անհասկանալի է, թե ինչու է դատարանը նիստն ինքնակամ լքած դատախազի բացակայությունը համարել ընդունելի, իսկ հետագայում 08.06.2012թ. դատական նիստի ընթացքում, լսելով մեղադրողի բացատրությունն առ այն, որ 31.05.2012թ. դատական նիստը նա լքել է վերադաս դատախազի ցուցումով, որից հետո դատարանը դատախազի բացակայությունը ճանաչել է հարգելի:
Դատարանը 4 անգամ իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողութամբ, որի միջոցով զրկել է իրեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով ամբաստանյալին վերապահված գրեթե բոլոր դատավարական իրավունքներից և գործնականում բացառել է քրեական գործով իր մասնակցությունը:
19.07.2012թ. գործով տուժող Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ, պատճառաբանելով, թե դատավորի կողմից տուժողին հարցեր ուղղելուց հետո այլևս դատավարության մասնակիցներն իրավունք չունեն հարցեր տալու տուժողին, դատավորը կամայականորեն սահմանափակել է տուժողին հարց տալու իր իրավունքը, իսկ երբ ինքը առարկել է նրա անօրինական գործողությունների դեմ, դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողությամբ:
ՀՀ Արդարադատության խորհրդի 28.02.2013թ. թիվ ԱԽ-7-Ո-12/2013թ. որոշման մեջ նշված կարգապահական հանձնաժողովին տրված դատավոր Ա.Խաչատրյանի լրացուցիչ բացատրության համաձայն նա ասել է, թե իբր ինքն <<օգտագործելով օրենքով վերապահված բոլոր հնարավորությունները, անհիմն կերպով ձգձգում է գործի քննությունը>>, սակայն գործի քննությունը ձգձգելու մասով դատավորն իրեն զրպարտել է:
28.12.2012թ. դատական նիստի ընթացքում դատարանը բավարարել է իր միջնորդությունը հանրային պաշտպան նշանակելու մասին, որի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն գործի քննությունը կարող է շարունակվել միայն պաշտպանի պարտադիր մասնակցությամբ: Սակայն Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ակնհայտ անհիմն կիրառմամբ շարունակել է գործի քննությունն այն դեպքում, երբ գործի քննության ամբողջ ընթացքում մինչև 28.12.2012թ. գործով նշանակված պաշտպան երբևիցե չի ունեցել և նշանակված պաշտպան չունենալու պայմաններում ինքը չէր կարող հայտարարել նրանից հրաժարվելու մասին: Նույն պահին առարկել է գործով նախագահողի անօրինական գործողությունների դեմ, սակայն Դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից 36 ժամ տևողությամբ հեռացնելը, որից հետո խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի պահանջները, որի համաձայն ամբաստանյալի նկատմամբ դատական սանկցիա դատարանի դահլիճից հեռացնելը կիրառելու պահից պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է և առանց պաշտպանի շարունակել է գործի քննությունը ավելի քան 2 ժամ շարունակ, որի պայմաններում շարունակել է գործով տուժող Ժանետ Արծրունյանի հարցաքննությունը, հրապարակել գործով վկայի նախաքննական ցուցմունքները, հրապարակել գործի նյութերը:
28.12.12թ. դատական նիստի ընթացքում թույլ տրված կամայականությունների կապակցությամբ դատարանի որոշմամբ նշանակված պաշտպան Գ.Մադոյանը 20.02.2013թ. ինքնաբացարկ հայտնելու մասին միջնորդություն է ներկայացրել դատավորին այն պատճառաբանությամբ, որ 28.12.2012թ. հանրային պաշտպան նշանակելու մասին իր միջնորդությունը բավարարելուց հետո դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի պահանջը, չի ապահովել պաշտպանի պարտադիր մասնակցությունն իր կողմից պաշտպան ունենալու ցանկություն հայտնելու պահից, իսկ հետագայում իր կողմից հայտնած առարկությունների համար կիրառել է դատական սանկցիա և 36 ժամ տևողությամբ դատական նիստերի դահլիճից հեռացրել է իրեն, որի պատճառով ինքը զրկվել է ցուցմունք տալու հնարավորությունից: Հետագայում դատավորը մերժել է պաշտպանի միջնորդությունը ցուցմունք տալու կապակցությամբ իրեն դատական նիստերի դահլիճ ներկայացնելու մասին:
20.02.2013թ. դատական նիստերի դահլիճից ժամը 14:10-ին հեռացնելուց հետո գործի քննությունը շարունակել է մինչև 18:00-ն, իսկ դրանից հետո գործի քննությունը հետաձգել և նշանակել է 21.02.2012թ. ժամը 11:00-ին, իսկ այդ նիստին իրեն չեն ներկայացրել` 36 ժամը լրացած չլինելու պատճառով: 21.02.2013թ. դատավորն ավարտել է գործով դատաքննությունը և անցել դատական վիճաբանությունների փուլին:
Դատավորն ակնհայտ անհիմն սանկցիաներ կիրառելու միջոցով իրեն զրկել է գործով տուժողներին հարցաքննելու, դատարանում ցուցմունք տալու, գործի նյութերը հրապարակելու, միջնորդություններ, այդ թվում նաև դատաքննությունը լրացնելու վերաբերյալ միջնորդություններ ներկայացնելու, պաշտպանական ճառի, վերջին խոսքի, ռեպլիկի իրավունքից:
20.02.2013թ. իր նկատմամբ դատական սանկցիա դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը կիրառելուց հետո Դատարանը, նախօրոք տեղյակ լինելով մեղադրանքի էության վերաբերյալ ցուցմունք տալու իր պատրաստակամության մասին (դեռևս 15.01.2013թ. դատական նիստի ընթացքում նախագահողի հարցին պատասխանել է, որ մեղադրանքի էության մասին դատարանում ցուցմունք կտա պարտադիր), ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի խախտմամբ հրապարակել է իր նախաքննական ցուցմունքները:
20.02.2013թ. և 21.02.2013թ. դատական նիստերն իր բացակայությամբ իրականացնելուց և դատաքննությունն ավարտելուց հետո դատավորը դատական վիճաբանությունների օր է նշանակել 27.02.2013թ. և միաժամանակ պաշտպանի միջոցով փոխանցել է իր բացակայությամբ տեղի ունեցած նշված դատական նիստերի արձանագրության կրիչը: Քննչական մեկուսարանի պայմաններում դատական նիստերի արձանագրության կրիչին ծանոթանալու բավարար հնարավորությունների բացակայության պատճառով չի կարողացել պատշաճ ծանոթանալ դատական դրանց, որի կապակցությամբ 27.02.2013թ. միջնորդել է դատարանին Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի բ կետի համաձայն իրեն տրամադրել պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար բավարար հնարավորություններ և բավարար ժամանակ, սակայն միջնորդությունը դատավորի կողմից մերժվել է:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 312-րդ, 331-րդ հոդվածները, քանի որ դատական քննության նախապատրաստական մասում, լսելով կողմերի կարծիքը, անհիմն հետաձգել է խափանման միջոցը վերացնելու իր միջնորդության քննարկումը, ինչպես նաև անհիմն հետաձգել կամ մերժել է ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու, ապացույց պահանջելու մասին իր միջնորդությունները, իսկ քննարկումը հետաձգված միջնորդություններով դատարանի կողմից այդպես էլ որևէ որոշում չի կայացվել:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը: Դատարանը դատավճռի հիմքում է դրել անթույլատրելի ապացույցներ, ինչպես նաև գործի ելքով շահագրգռված անձանց գործով տուժողների ցուցմունքների առանձին հատվածներ: Ընդ որում, նույնիսկ միայն գործով տուժողների բոլոր ցուցմունքների պատշաճ գնահատման ենթարկելու դեպքում դատարանի համար բավարար կլիներ գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու համար:
Գտնում է, որ Գուրգեն Հակոբյանի դրվագով հենց տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքներով արդեն իսկ հերքվում է իր գործողությունների մեջ խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առկայությունը:
Այսպես, 19.07.2012թ. դատարանում Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ վերջինս ասել է, որ. <<Կարինեն միշտ ասել է, որ, եթե կասկածներ ունես, ես քեզ փողը վերադարձնեմ, բայց մեկա ես անվճար, հավանելով քո տղային, անպայման գործը կանեմ, եթե հարցը դրվ ում էր այդպես, ես արդեն ասում էի <լավ, թող մնա> :>>:
Գումարը հետ տալու իր առաջարկի մասին դատարանում Գուրգենը նշել է մի քանի անգամ` ինչպես իր ցուցմունքում, այնպես էլ մեղադրողի, իր ներկայացուցչի և իմ հարցերին պատասխանելիս, այսինքն վերը նշված ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ ինքը մի քանի անգամ ասել է, որ գումարը հետ վերցնի, իսկ Կարենի գործը կշարունակի առանց գումարի, անհատույց` ճիշտ այնպես, ինչպես աշխատել է քաղաքացիական գործով ըստ հայցի Երևանի քաղաքապետարանի ընդդեմ <<Հազարաշեն>> ՍՊԸ` վտարման պահանջի մասին և գրեթե մեկ տարի շարունակ դատարաններում ներկայացրել է Գուրգեն Հակոբյանի շահերը և այս հանգամանքն անվիճելի է նաև Գուրգենի համար:
Գուրգենը ներկայացնում է, թե գումարն իրեն վերադարձնելու առաջարկներն ինքը կատարել է, երբ Գուրգենը զայրացած և ջղայնացած վիճակում եկել է իր մոտ գումար պահանջելու նպատակով, սակայն տուժողը բացահայտ ստում է:
Նախ, հարց է առաջանում, կարող է, արդյոք, ավելի քան 20 տարի ձեռներեցությամբ զբաղվող Գուրգենը գումարը իր կողմից անօրինական պահելու հետևանքով զայրացած և ջղայնացած վիճակում պահանջելուց հետո, երբ ինքը նրան ասում է` <<գումարը վերցրու հետ, ես Կարենի գործը կշարունակեմ անհատույց>>, հրաժարվել գումարը վերցնելուց, դրանից հետո գնալ, վերլուծել, համոզվել, որ Կարինեն իրեն խաբում է, կրկին գնալ Կարինեի մոտ պահանջել գումարը և կրկին Կարինեի առաջարկից հետո հրաժարվել գումարը հետ վերցնելուց: Իրականում Գուրգենը որդու գործով իրեն տվել է 22.000 ԱՍՆ դոլար, որպիսի հանգամանքը ձևակերպվել է 18.12.2009թ. իրենց միջև կնքված փաստաբանական օգնություն ցույց տալու մասին պայմանագրով, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով:
2010թ. մայիսից հետո, տեսնելով, որ դժվարանում է նույնիսկ իր օֆիսի վարձավճարը վճարելու հարցում, կանչել է Գուրգենին և ասել դրա մասին, որից հետո իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարի և Գուրգենի կողմից մատնանշած բանկային տոկոսների վնասների` 3000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ տվել է ստացական` ընդհանուր առմամբ 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Ընդ որում, ստացականում նշվել է, որ մեկ ամսում գումարը չվերադարձնելու դեպքում գումարի վրա կհաշվարկվեն ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տոկոսները: Եթե, ինչպես ասում է Գուրգենը, Կարենի գործով իբրև իրեն վճարել է 43.000 ԱՄՆ դոլար, այլ ոչ թե 22.000 և 2010թ. հունիսին իբրև իր ճնշման տակ, խոստանալով, որ մեկ ամսվա ընթացքում Կարենի գործը դրական լուծում կստանա, նրան տվել է ստացական, սակայն ստացականի բովանդակությունից ակնհայտ է, որ դրանում որպես հոնորար իրեն վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարի մասին որևէ ակնարկ չկա, այլ նշված է իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը և Գուրգենի կողմից մատնանշած իր վնասները` 3000 ԱՄՆ դոլարը` ընդհանուր առմամբ նրան ստացական է տվել 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ:
Գտնում է, որ մեղադրանքը հեռանկարային համարելու համար առնվազն անհրաժեշտ է ապացուցել կաշառք տալու պատրվակը: Գուրգենի ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ կաշառք տալու մասին իր և Գուրգենի միջև որևէ խոսակցություն չի եղել ընդհանրապես:
Ակնհայտ է, որ գումարը Գուրգենին հետ վերադարձնելու առաջարկը ինքը կարող էր անել միայն ու միայն այն դեպքում, եթե և իր, և Գուրգենի պատկերացմամբ այն նախատեսված է եղել միայն իր համար, Գուրգենը քաջ գիտակցել է, որ գումարը նախատեսված է եղել միայն իր համար, այն նախատեսված չի եղել որևէ այլ անձի համար կամ առավել ևս որևէ մեկին կաշառք տալու համար, այդ պատճառով ինքն ազատ է եղել այն տնօրինելու հարցում` ընդհուպ մինչև այն Գուրգենին վերադարձնելու առաջարկ անելու և գործն առանց գումարի շարունակելու հարցում:
Եվ բոլորովին պատահական չէ, որ նախաքննության ամբողջ ընթացքում վերը նշված հանգամանքը Գուրգենի կողմից վարպետորեն թաքցվել է, և 9 ամիս տևած նախաքննության ընթացքում Գուրգենը թաքցրել և չի հայտնել, որ ինքը մի քանի անգամ առաջարկել է հետ վերցնել գումարը, իսկ նա հրաժարվել է: Առաջին անգամ դրա վերաբերյալ Գուրգենը ցուցմունք է տվել ընդհանուր իրավասության դատարանում: Համոզված է, որ, եթե նա այդ ցուցմունքը տված լիներ նախաքննության ընթացքում, գործը կստանար մեկ այլ ընթացք:
Բացի դրանից, 19.07.2012թ. դատական նիստի ժամանակ մեղադրողի այն հարցին, թե` <գումար պահանջելուց որն է եղել Կ.Ավանեսյանի պատճառաբանությունը>, Գ.Հակոբյանը պատասխանել է` < նախնականը յոթ հազարը, դեռ նախնական էր, դեռ ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար, նախնական բան էր (...)>:
Եթե ամբողջ գումարը` 43.000 ԱՄՆ դոլարը նախատեսված է եղել Կարենի գործի համար, ապա, <ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար>-ի պայմաններում ինչու պետք է 7000 դոլար իրեն տար Գուրգենը` այն էլ կաշառքի համար նախատեսված: Ակնհայտ է, որ 7000 դոլարը Կարենի գործով վճարած գումար չի եղել, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում Գուրգենը տվել է ակնհայտ սուտ ցուցմունք` իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես Կարենի գործի համար վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարին միացնելով և այն ներկայացնելով որպես Կարենի գ ործի համար նախատեսված կաշառքի գումար:
Քննիչի հարցին Գուրգեն Հակոբյանը պատասխանել է. < (...) Ոչ Կարինեն և ոչ էլ Արինան երբևիցե որևէ պաշտոնյայի անուն չեն տվել>:
Վերը նշվածից ելնելով` գտնում է, որ իր գործողություններում ընդհանրապես բացակայում է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը` ինքը նրան չի ասել, որ գործով պետք է կաշառք տալ, որպեսզի նա խաբվի կամ նրա վստահությունը չարաշահվի, սուբյեկտիվ կողմը` գումարները Գուրգենի կողմից տրվել են իրեն` 22.000 ԱՄՆ դոլարը որպես հոնորար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես պարտք:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ, 106-րդ հոդվածների պահանջները: Գործով դատակոչված միակ վկա է հանդիսացել քույրը, որը դատարանին դիմում է ներկայացրել ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 1-ին պարբերությամբ նախատեսված իրավունքից օգտվելու և դատարանում ցուցմունք տալուց հրաժարվելու մասին, սակայն դատարանը ապացույց է ճանաչել քրոջ նախաքննական ցուցմունքները, որոնք տալու ընթացքում, փաստացի գտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, գործով հարցաքննվել է որպես վկա: Նման պայմաններում դատարանը պետք է հաստատեր քրոջ ցուցմունքերի անթույլատրելիությունը և նրա բացակայության պայմաններում չհրապարակեր դրանք դատաքննության ընթացքում:
Սույն գործով քույրը` Արինա Ավանեսյանը նախաքննական մարմնի կողմից հրավիրվել է որպես վկա, նախազգուշացվել ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում նրան առաջադրվել են իրեն հանցագործության մեջ մերկացնող հարցեր: Ուստի, քույրը փաստացի գտնվել է կասկածյալի կարգավիճակում, հետևաբար պետք է օգտվեր կասկածյալի կարգավիճակից բխող իրավունքներից:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները` Դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է հաստատված համարել իր կողմից խարդախություն կատարելը:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ, 105-րդ, 114-րդ, 354-րդ, 353-րդ հոդվածները` դատաքննությունն ավարտված հայտարարելուց հետո գործով դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը քննարկելու կապակցությամբ 5 րոպե ընդմիջում հայտարարելուց հետո, դատավորը որոշ ել է մերժել պաշտպանի միջնորդությունը, սակայն միաժամանակ դատավորը մեղադրող կողմի գործառույթ իրականացնելով գործով ապացույց է ճանաչել այլ փաստաթուղթ հանդիսացող <<Արթին Էնթրփրայս>> ՍՊԸ գրությունը` Երևան քաղաքի Ն.Զարյան փող. թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքի վերաբերյալ` կից նկարագրով, <<Հողշինմոնիտորինգ>> ՊՈԱԿ նամակի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց ըստ դատավճռի <հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ. դրությամբ կազմել է 60.000.000 ՀՀ դրամ>: Մինչդեռ անշարժ գույքի գնահատումը պահանջում է հատուկ գիտելիքների օգտագործում, որը հնարավոր է իրականացնել միայն անշարժ գույքի ապրանքագիտական փորձաքննություն կատարելու պայմաններում:
Իսկ ինչ վերաբերում է այլ փաստաթուղթը ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ դատարանի որոշմանը, ապա այլ փաստաթուղթն ու փորձագետի եզրակացությունը չեն կարող դատավորի ցանկությամբ նույնացվել և անհրաժեշտության դեպքում մեկը մյուսով վտխարինվել: Փաստորեն դրանով նույնպես դատարանի կողմից մեղադրանքի հիմքում է դրվել անթույլատրելի ապացույց:
Բացի դրանից, 27.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում դատավորը մերժել է պաշտպանի կողմից կատարված փաստաբանական հարցման հիման վրա 26.02.2013թ. <Կոշ> ՔԿՀ-ից ստացած` իր կողմից Կարեն Հակոբյանին տեսակցելու ժամկետների վերաբերյալ գրությունը, գրության բովանդակությանը ծանոթանալուց հետո այն անհիմն վերադարձրել է պաշտպանին, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված մրցակցության սկզբունքը:
Ժանետ Արծրունյանի դրվագի մասով Դատարանը թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննական մարմնի կողմից այդ մասով իրեն առաջադրվել է հետևյալ մեղադրանքը. << (...) Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին>>:
Դատավճռի համաձայն << դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
(...) Բացի այդ Կ.Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը>>:
Փաստորեն Դատարանը նախաքննական մարմնի ակնհայտ անհիմն մեղադրանքն իր հայեցողությամբ կամայականորեն խմբագրել և փոփոխության է ենթարկել, որի արդյունքում ըստ էության թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում:
Բացի վերը նշվածից, Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը, հաշվի չի առել Ժանետ Արծրունյանի հետևյալ ցուցմունքները, որոնցով հերքվում է իր կողմից նրա նկատմամբ որևէ խաբեություն կամ նրա վստահությունը չարաշահելու հանգամանքն ընդհանրապես և հաստատվում ճիշտ հակառակը. <<Ասեցի, ասեցի իմ անունով դիր տունը>>, <<Աշոտի տոկոսները վճարելու համար երկու անգամ գրավադրել եմ իմ ոսկեղենը>>, << Սուսաննա Համբարձումյանը եկել և ինձ ասել է. <Արի միանանք, խմբակային լինի>, իսկ ես հրաժարվել եմ: Բայց հետո Կարինեին կալանավորելուց հետո դիմել եմ (...) >>, <<Խորամանկություն արեցի, ասեցի գումարը ընկերուհուս է պատկանում>>:
Դատարանը պատշաճ գնահատման չի արժանացրել դատավճռում նշված Ժ.Արծրունյանի այն ցուցմունքները, որոնցով միանշանակ ապացուցվել է, որ անշարժ գույքը իրեն չվերադարձնելու միակ պատճառը Աշոտ Խաչատրյանին իր պարտքը վերադարձված չլինելն է: Գործով ապա ցուցված է, որ նվիրատվության պայմանագրի միջոցով ինքը որևէ հափշտակություն չի կատարել, Ժ.Արծրունյանը շարունակել է օգտագործել և տիրապետել իր գույքը: Իրականում նվիրատվության գործարքով քողարկվել է անշարժ գույքը գրավադրելու նպատակով լիազորագիր տալու գործարքը, որը կատարվել է Ժ.Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և հափշտակության հատկանիշների բացակայության պայմաններում չի կարող գնահատվել որպես խարդախություն:
Դատարանը մերժել է նոտարին հարցաքննելու վերաբերյալ 20.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում գործով պաշտպանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որի հետևանքով չի կատարվել գործով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն կատարելու օրենքի պահանջը:
Դատարանը հաստատված է համարել Ժ.Ածրունյանի ակնհայտ սուտ ցուցմունքները 10 օրով տունը իր անունով ձևակերպելու առաջարկի, վատառողջ անկողնային վիճակում գտնվող Ժ.Արծրունյանին նոտարական գրասենյակ տանելու, նրա վրա ներազդելու և նոտարական գրասենյակում պայմանագիրը ստորագրելու նպատակով իրեն համոզելու, ստիպելու և այլն, իրենից խուսափելու, չզանգահարելու և այն մասին, թե իբրև պարտքերը վճարելու նպատակով ցանկացել է վաճառել Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքը, այն մասին, որ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից իրեն վտարելու պահանջի մասին հայցադիմում ներկայացնելուց հետո է ինքն իբրև դիմել Դատարան` Աշոտ Խաչատրյանի դեմ: Գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվում է, որ այն պահից սկսած, երբ Աշոտ Խաչատրյանը ներկայացել է թաղային կոմիտեի նախագահի մոտ և ասել, թէ իբրև ինքը գնել է Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի տունը, ինքը նրա դեմ հայց է ներկայացրել Դատարան և միաժամանակ միջնորդել է գործով ձեռնարկել հայցի ապահովում և վիճելի անշարժ գույքի նկատմամբ սահմանել արգելանք, որը կատարվել է Դատարանի կողմից 17.07.2010թ.: Իսկ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից Ժ.Արծրունյանին վտարման պահանջը Դատարան է ներկայացվել 2010թ. սեպտեմբերին: Ակնհայտ է, որ քաղաքացու գույքային իրավունքների նկատմամբ ոտնձգություն կատարած, այն էլ` խարդախությամբ գույքին տիրացած անձը երբեք հօգուտ տուժողի կամ խարդախության առարկայի պաշտպանությանն ուղղված որևէ գործողություն չի իրականացնի:
Անշարժ գույքը գրավից ազատելու և Ժ.Արծրունյանի անվամբ վերաձևակերպելու միակ ճանապարհը Աշոտ Խաչատրյանին պարտքը իր կողմից մարելն է: Նման կարծիքի է եղել նաև Ժ.Արծրունյանը: Դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանն իր ոսկեղենի գրավադրմամբ օգնել է վճարել Աշոտ Խաչատրյանի տոկոսները, դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանը հրաժարվել է միանալ իր դեմ քաղաքացիներին հավաքագրող Սուսաննա Համբարձումյանին:
Սակայն իրեն կալանավորելուց հետո Ժ.Արծրունյանը որոշել է իր նկատմամբ սուտ մատնություն կատարելու միջոցով առանց Աշոտ Խաչատրյանի առջև ստանձնած պարտավորությունն իր կողմից կատարելու գրավից ազատի վիճելի գույքը:
Դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը չի տնօրինել 2011թ. մայիսին իր գրասենյակից և բնակության վայրից քննիչի կողմից առգրավված համակարգիչները, ինչպես նաև իրեն ձերբակալելու պահին առգրավված առարկաները:
Դատարանի կողմից դատավճիռն իրեն է ուղարկվել օրենքով սահմանված ժամկետի խախտումով:
Գտնում է, որ ներկայացված հիմքերը բավարար են վերաքննության կարգով գործը քննելու և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճիռը բեկանելու համար:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածը և նկատի ունենալով, որ գործի քննության ընթացքում Դատարանի կողմից խախտվել են արդար դատաքննության, անձի պաշտպանության, մրցակցության, հավասարության, անմեղության կանխավարկածի, օրինականության և հիմնարար երաշխավորված մյուս բոլոր սկզբունքները` խնդրել է գործի քննությունը կատարել վերաքննիչ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ. դատավճիռը, կայացնել գործն ըստ էության լուծող նոր դատական ակտ, այն է` արդարացման դատավճիռ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐԸ.
14. Տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ կիրառված դատական սանկցիաները եղել են տեղին և հիմնավորված: Կարինե Ավանեսյանը բազմիցս, գրեթե նույն հիմքերով, պահանջել է դատարանից բավարարել իր ներկայացրած բացարկի միջնորդությունները մեղադրորի նկատմամբ: Այդ միջնորդությունները մերժվելուց հետո Կ.Ավանեսյանը դատարանին ինքնաբացարկի միջնորդություններ է հայտնել` խափանելով դատական նիստերի բնականոն ընթացքը, խախտելով տուժողների ողջամիտ ժամկետում իրենց գործի դատաքննության սահմանադրական իրավունքը, անհիմն կերպով ձգձգելով և շեղելով դատարանի բնականոն գործունեությունը:
Կ.Ավանեսյանը պնդում է իր բողոքը, որ նրա արարքում բացակայում է 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված խարդախության հանցակազմը, սակայն դատարանում, ինչպես նաև մինչդատական վարույթում հետազոտված ապացույցները միանշանակ ապացուցում են այն, որ Կ.Ավանեսյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով Ժանետ Արծրունյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույք է հափշտակել:
2004թ. Կ.Ավանեսյանը մատուցել է Ժ.Արծրունյանին փաստաբանական ծառայություններ, որի հետևանքով վստահություն է ձեռք բերել վերջինիս մոտ, այնուհետև համոզելով և խաբեությամբ դրդել, որպեսզի Ժ.Արծրունյանն իրեն նվիրի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իր ունեցած սեփականության իրավունքը: Ժ.Արծրունյանը վատառողջ է, գրեթե մի կերպ է քայլում, բնակվում է միայնակ և այս ամենը Կ.Ավանեսյանին հայտնի է եղել:
Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով: Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունը:
Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը:
15. Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով։ Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանցագործություն: Իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքներն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում շեղել դատարանի ուշադրությունը գործի բուն էությունից և հակասում են գործով հետազոտված ապացույցներին:
Այսպես, բողոքաբերը իր բողոքում փորձել է հիմնավորել, որ քրեական գործի շրջանակներում խախտվել է ՀՀ Սահմանադրությամբ և Եվրոպական Կոնվենցիայով ամրագրված և երաշխավորված ողջամիտ ժամկետում արդար դատաքննության իր իրավունքը այն դեպքում, երբ քրեական գործի դատական քննության ընթացքում, նշանակված դատական նիստերից առնվազն 10-ը անհարկի և անհեթեթ պատճառաբանություններով հետաձգվել են հենց ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի մեղքով, չարաշահելով օրենքով վերապահված իր բոլոր իրավունքները, անհիմն կերպով ձգձգել է գործի քննությունը և բարեխղճորեն չի օգտվել իր իրավունքից: Դատաքննության ընթացքում Ավանեսյանի կողմից 2 անգամ գործում պաշտպան է ներգրավվել, սակայն ամբաստանյալը գործի դատական քննության ընթացքում երբևէ իր պաշտպանությունը պաշտպանի միջոցով չի իրականացրել, վերջիններս բացի պաշտպան ներգրավվելուց այլ դատավարական գործողության չեն մասնակցել:
Մեջբերելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի մի շարք որոշումներ` նշել է, որ բողոքում Կ.Ավանեսյանն անդրադառնում է նաև խարդախության հանցակազմին` նշելով, որ իր արարքի մեջ բացակայում են 178-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը:
Համադրելով ՀՀ Վճռաբեկի դատարանի 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը և թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործի փաստերը, ակնհայտ է դառնում, որ Կ.Ավանեսյանը խաբեությամբ, այն է` իրական փաստերի խեղաթյուրմամբ, տուժող Գ.Հակոբյանից հափշտակել է 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար:
Ինչ վերաբերում է խարդախության սուբյեկտիվ կողմին, ապա անհերքելի է Կարինե Ավանեսյանի ուղղակի դիտավորությունը և շահադիտական նպատակը կատարված հանցագործության մեջ: Կարինե Ավանեսյանը, խարդախությամբ տիրանալով Գուրգեն Հակոբյանի գումարներին, դրանից հետո մշտապես խուսափել է նրա հետ հանդիպելուց, անընդհատ հուսադրելով Հակոբյանին, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, շուտով նրա տղան հայտնվելու է ազատության մեջ, դա այն դեպքում, որ մինչև 2011թ. մարտ ամիսը Կարինե Ավանեսյանը որևէ գործողություն չի կատարել և իր համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, որ խաբում է Հակոբյանին:
Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, տուժողների և նրանց ներկայացուցիչների պատասխանները դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը պատասխանատվություն է սահմանում խարդախության համար, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատաքննությամբ հետազոտված և առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված ապացույցներով.
Վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ Կարինե Ավանեսյանը նպատակ և ուղղակի դիտավորություն չի ունեցել խարդախությամբ հափշտակել գումարներ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով, ավելին` այդ պատճառաբանություններով ամբաստանյալը նպատակ է հետապնդում զերծ մնալու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Գործի նյութերով հաստատվել է, որ Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Գուրգեն Հակոբյանից նրա որդու` Կարեն Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործը դատական ատյաններում ի շահ նրա լուծելու պատրվակով տուժողից խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով մաս-մաս պահանջել և ստացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար` խարդախությամբ տիրանալով այդ գումարին:
Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով տուժող Ժ.Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը, Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին ձևականորեն վաճառել է այն և խարդախությամբ տիրացել դրան:
Ամբաստանյալի միջնորդությամբ Վերաքննիչ դատարանում հարցաքննված տուժող Գ.Հակոբյանը, պնդելով իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, հայտնեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանը պաշտոնատար անձանց կաշառք տալու միջոցով նրա որդու հարցերը դատական ատյաններում դրական լուծելու համար է վերցրել 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարը, այլ ոչ թե 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` փաստաբանական ծառայությունների դիմաց, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով: Հետագայում, հասկանալով, որ Կարինեն իրեն խաբում է, Կարինեից պահանջել է գումարը հետ վերադարձնել, սակայն Կարինեն բազմաթիվ անգամներ, տարբեր պատրվակներով իրեն խաբել է և գումարը չի վերադարձրել: Իր կողմից դատախազություն բողոք ներկայացնելուց հետո էլ Կարինեն գումարը չի վերադարձրել և չի վերադարձրել այն մինչ օրս:
Տուժող Ժ.Արծրունյանը ևս պնդեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանն, օգտվելով իր վստահությունից, չարաշահելով այն, բնակարանը գրավադրել է, ապա իբրև նվիրատվություն ձևակերպել` թույլ չտալով նոտարի մոտ առանձին մտնելու և ճշտելու գործարքի հետևանքները, իսկ հետագայում առանց իր գիտության վաճառել է այն:
18. Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում վերաքննիչ բողոքում նշված դատավարական խախտումներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ անցնելով վերաքննության կարգով դատաքննության, ամբաստանյալին հնարավորություն է տրվել դատարանում տրված ցուցմունքների կապակցությամբ հարցեր ուղղելու տուժող Ժ.Արծրունյանին, ինչպես նաև լրացուցիչ հարցադրումներ անել նաև տուժող Գ.Հակոբյանին, բացի այդ ամբաստանյալի նախաձեռնությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են քրեական գործից փաստաթղթեր, որոնք չեն հետազոտվել Առաջին ատյանի դատարանում, ինչով և ամբաստանյալի համար ապահովվել է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրք 17-րդ, 23-րդ հոդվածներով սահմանված, մրցակցության հավասարության և գործի արդար դատաքննության իրավունքը:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար, ավելին` դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը:
19. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքներիի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0013/01/12
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
06.03.2013թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª
նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Իրինա Մակյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Ռաֆայել Խաչատրյանի,
տուժողներ` Ժանետ Արծրունյանի,
Գուրգեն Հակոբյանի,
տուժողների ներկայացուցիչներ` Վահե Մնացականյանի,
Քրիստինա Սարդարյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ծնված 06.06.1969թ.-ին, Ստեփանակերտ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը, հանդիսանում է ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք. Երևան, Արաբկիր 51 փողոց, 9 շենք, բնակարան 75 հասցեում, վարձակալական հիմունքներով բնակվել է ք. Երևան, Թումանյան 31 շենք, բնակարան 62 հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու համար, կալանքի տակ է 2011 թվականի հունիսի 2-ից:
2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը:
2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը:
2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով:
13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է Աշոտ Սերյոժայի Մխիթարյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100312:
13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է մի խումբ անձանց` Սուսաննա Խորենի Համբարձումյանի և թիվ 30744 զինվորական մասի շտաբի պետ, փոխգնդապետ Յ. Արտեմյանկինի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100412 համարը:
2012թ. հունվարի 16-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քր. օր.-ի 104 հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին: Բացի այդ Կ. Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդադխությամբ տիրացել գումարին՚:
2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված նրա որդու` Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու և պատժի կրումից ազատ արձակելու պատրվակով վերցրել և տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին:
Բացի այդ Կ. Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 314.1-րդ հոդվածի կարգով նիստերի դահլիճից հեռացնելը դատական սանկցիա կիրառված լինելու հետևանքով դատարանում ցուցմունքներ չտվեց: Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում Կ. Ավանեսյանն իրեն նույնպես մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2009թ. աշնանը Գուրգեն Հակոբյանը հանդիպել է իր քույր Արինա Ավանեսյանին և պատմել է, որ որդին ՀՀ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատապարտվել է 9 տարի ժամկետով ազատազրկման դիտավորյալ սպանություն կատարելու համար, որից հետո ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Գուրգեն Հակոբյանի հետ և բացատրել է իր գրասենյակի գտնվելու վայրը, որտեղ և հանդիպել են: Հանդիպման ժամանակ Գուրգեն Հակոբյանից տեղեկացել է կատարվածի մասին և գործի նյութերին ծանոթանալուց հետո հայտնել է, որ տեղի ունեցած սպանությունը կատարվել է ոչ թե անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, ինչպես պնդել է Կարեն Հակոբյանը, այլ տուժողի անօրինական գործողությունների հետևանքով առաջացած հոգեկան խիստ հուզմունքի վիճակում: Նշված հանգամանքը պարզելու համար անհրաժեշտ է նշանակել փորձաքննություն, գործը ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության և որով էլ հնարավոր կլինի հասնել իրենց համար ցանկալի արդյունքի: Ըստ պայմանավորվածության Գուրգեն Հակոբյանը իր ծառայությունների համար պետք է վճարեր 22.000 ԱՄՆ դոլար, ինչն էլ 17.12.2009թ. կատարվել է և իրենց միջև կնքվել է փաստաբանական օգնություն ցույց տալու պայմանագիր: Գուրգեն Հակոբյանը որպես իր քրոջ նախկին աշխատանքային ընկեր տեղյակ է եղել իրենց ընտանիքի վատ դրության մասին` կապված անկողնային հիվանդ մայր ունենալու հանգամանքի հետ: 31.01.2010թ. իրենց բնակարանում քրոջ ծննդյան տարեդարձը շնորհավորելիս տեղեկացվել է, որ իրենք վարձով են բնակվում, քանի որ բնակարանը գրավադրված է եղել մայրիկի բուժման նպատակով գումար ձեռք բերելու համար և օգնելու նպատակով երեք անգամ տվել է ընդհանուր 21.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Քանի որ ինքը տեղյակ է եղել, որ Գուրգեն Հակոբյանը գումարը տալու համար բանկում պայմանագիր է լուծարել և դրա պատճառով վնասներ է կրել, իսկ իր կողմից գումարը վերադարձնելը ձգձգվում է, 27.06.2010թ. ստացական է գրել, որում ներառել է նաև Գուրգեն Հակոբյանի կարծ վնասները ավանդի լուծարման հետ կապված` գրելով ընդհանուր 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որը 3.000 ԱՄՆ դոլարով ավել է եղել վերցրած գումարից: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանի հետ հանդիպումները շարունակվել են, ինքը տեղեկացրել է, որ քանի որ գործով կա օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, անհրաժեշտ է լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարել, որից հետո 22.03.2011թ. վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ՀՀ վճռաբեկ դատարան: Մի քանի շաբաթ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազություն: Այսպիսով իր կողմից վերցված 43.000 ԱՄՆ դոլար գումարից միայն 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարն է իր ծառայությունների և գործի համար նախատեսված գումարը, մնացած 21.000 ԱՄՆ դոլարը ինքը վերցրել է պարտքով: 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց ինքը պետք է վճռաբեկ բողոք ներկայացներ ՀՀ վճռաբեկ դատարան և բողոքը ընդունվելուց հետո ներկայացներ Կարեն Հակոբյանի շահերը դատական բոլոր ատյաններում: Ինչպես նշել է Գուրգեն Հակոբյանը, նշված գումարները նախատեսված չեն եղել դատախազության և դատարանի աշխատակիցներին կաշառք տալու համար, դա եղել է զուտ իր որպես փաստաբան ծառայությունների արժեքը, որի չափը օրենքը չի սահմանափակում: Ինչ վերաբերվում է հեռախոսազանգերին չպատասխանելուն և Գուրգեն Հակոբյանի հետ չհանդիպելուն, ապա դա կապված է եղել օրվա ընթացքում մեծաքանակ նիստեր ունենալու հետ: Իր և Գուրգեն Հակոբյանի միջև առկա գործնական հարաբերություններին իր քույր Արինա Ավանեսյանը երբևիցե մասնակից չի եղել, երբեք Գ. Հակոբյանից գումար չի վերցրել և վերջինիս ոչինչ չի համոզել գործի հետ կապված:
Ժանետ Արծրունյանը հանդիսացել է իր հաճախորդը, որի շահերը ներկայացրել է դատարանում և դատական կարգով նրա ժառանգական իրավունքները վերականգնելուց հետո իրենց շփումը շարունակվել է: Ժ. Արծրունյանը միշտ երախտագիտությամբ է լցված եղել իր հանդեմ և միշտ ասել է, որ իր արածը երբեք չի մոռանա: Տեղյակ լինելով իր մայրիկի հիվանդության և այն հանգամանքի մասին, որ ինքը բարձր տոկոսներովգումարներ վերցնելով երեք տարի պայքարելով ի վերջո բուժել է իր մայրիկին, միշտ ասել է, որ հիանում է դրանով և քանի որ իր մայրիկի համար թիկունք է եղել, ապա ինքնել իր համար թիկունք կլինի, որպես երկրորդ մայր: Ժ. Արծրունյանը ինքն է առաջարկել վարկ ստանալ իր տան գրավի դիմաց և գոնե մաքրել ամենաբարձր տոկոսները: Հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ հնարավոր չէ վարկ ստանալ անաշխատունակ անձի անունով, ինչի մասին ինքը հայտնել է Ժ. Արծրունյանին, իսկ վերջինս իրեն ասել է, որ վստահում է իրեն և համոզված է, որ իր կողմից դատական կարգով շահած տունը ինքը չի վատնի և պատրաստ է տունը իրեն նվիրել, որպեսզի վերջինս կարողանա վարկ ստանալ: Նոտարական կարգով նվիրատվության պայմանագիրը կնքվելուց հետո, ստանալով սեփականության վկայականը, նշված տունը գրավադրել է ՙՄալաթիա՚ ՈՒՎԿ-ում: Քանի որ ստացած գումարը քիչ է եղել իր ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար, անընդհատ տարբերակներ է փնտրել նշված տան գրավի դիմաց ավելի շատ գումար ստանալու համար: Արդյունքում ծանոթացել է Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանի հետ, որը պատրաստ է եղել ամսեկան 6 տոկոս տոկոսադրույքով 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար տրամադրել, սակայն պայմանով, որ կնքվելու է ոչ թե գրավի, այլ նոտարական կարգով առուվաճառքի պայմանագիր: Ինքը համաձայնվել Է Ա. Խաչատրյանի պայմանների հետ և նրանից վերցրել է 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար ու ձևականորեն կնքել առուվաճառքի պայմանագիր, սակայն նույն օրը հասարակ գրավոր ձևով կնքվել է նաև գրավի պայմանագիր, ըստ որի տունը ոչ թե վաճառվել է Ա. Խաչատրյանին, այլ գրավ է դրվել: Դրանից հետո ինքը մի քանի անգամ վճարել է վերցրած գումարի տոկոսները: 2010թ. հունիս-հուլիս ամիսներին Ա. Խաչատրյանը գնալով տարածքի թաղային լիազորի մոտ հայտնել է, որ տուն է գնել, որից հետո ինքը հայց է ներկայացրել դատարան առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքները կիրառելու պահանջի մասին: Երևան քաղաքի Ն. Ջարյան 58 հասցեի տունը գրավ դնելու նպատակով նվիրատվությունը կատարվել է Ժ. Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և առաջարկով և 10 օրվա մասին խոսք անգամ չի եղել, քանի որ տունը պետք է մնար այնքան ժամանակ ինչքան, որ անհրաժեշտ լիներ:
Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից: Կարինե Ավանեսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր որդին` Կարեն Հակոբյանը, 2008թ.-ին կատարած հանցանքի համար դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով 9 տարի ժամկետով ազատազրկման, ինչն իր կարծիքով արդարացի չէ: Դատավճիռն ուժի մեջ է մտել և որդին պատիժ է կրել: Որոշ ժամանակ անց փողոցում հանդիպել է Կարինե Ավանեսյանի քրոջը` Արինա Ավանեսյանին, ում հետ նախկինում ինքն աշխատել է: Որդու գործի մասին պատմել է Արինային, իսկ վերջինս ասել է, որ իր քույրը` Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և կարող է օգնել իրեն: Խնդրել է գործերը հանձնել իրեն` քրոջը փոխանցելու համար: Գործերը Արինային հանձնելուց որոշ ժամանակ անց վերջինս զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր քույրը` Կարինեն, ցանկանում է իր հետ հանդիպել: Արինայի բացատրելով` ինքը գնացել է Կամոյի դպրոցի դիմաց, իր հիշելով Բարեկամության 49 հասցեում գտնվող Կարինե Ավանեսյանի գրասենյակ: Խոսակցության ընթացքում Կարինեն ասել է իրեն, որ կարող է օգնել, բայց մինչ այդ ինքը պետք է հանդիպի Կարենի հետ ՙգաղութում՚: ՙԳաղութում՚ Կարենի հետ հանդիպելուց հետո ասել է, որ պատրաստ է օգնել, քանի որ իր որդու նկատմամբ անարդար են վարվել և բերել է փաստարկներ, որով ցույց է տվել դատարանի թույլ տված սխալները: Այդ ամենից հետո սկսել է Կարինեին անվերապահորեն վստահել: Կարենի հետ մի քանի անգամ էլ հանդիպելուց հետո, վերջինս ասել է, որ պետք է խոսի ՀՀ վճռաբեկ դատարանում և ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ինչ-որ մարդկանց հետ ու նրանց կաշառք առաջարկի: Որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Արինան և ասել, որ գործը կարծես թե ստացվում է, բայց սկզբնական անհրաժեշտ է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար: Վերջինիս հետ նոյեմբերի 16-ին գնացել են ՙՅունիբանկ՚ և ստանալով 7000 ԱՄՆ դոլար գումարը այն փոխանցել է Արինային: Դրանից հետո, դեկտեմբերի 16-ին, Կարինեն իրեն ասել է, որ խոսել է բոլորի հետ, իր տղայի նկատմամբ համաներում կկիրառեն և փետրվար ամսին նա արդեն տանը կլինի: Դրա համար ուզել են 29.000 ԱՄՆ դոլար, որը սակայն ինքը սակարկել է և այժմ անհրաժեշտ է 22.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը ՙՅունիբանկում՚ ներդրած ավանդ է ունեցել, որի վրա կուտակվել էին բավականին տոկոսներ, իսկ ավանդի ժամկետն ավարտվում էր դեկտեմբերի 25-ին: Ավանդը հանելու համար գնացել է ՙՅունիբանկ՚, որտեղ իրեն հայտնել են, որ ճիշտ կլինի մի քանի օր սպասի, հակառակ դեպքում կարող է տարվա տոկոսները կորցնել: Դիմել է Կարինեին մի քանի օր սպասելու խնդրանքով, սակայն վերջինս մերժել է և ասել, որ չի կարող, քանի որ իր որդու գործով զբաղվում են լուրջ մարդիկ: Կարինեն ասել է, որ կարող է դիմել ՙՅուրիբանկում՚ աշխատող իր համակուրսեցուն, ով կօգնի իրեն ներդրած ավանդը հանել: Դեկտեմբերի 17-ին ավանդը բանկից հանելուց հետո 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Կարինեի գրասենյակում հանձնել է նրան: Կարինեն այդ գումարը ստանալու համար ձևակերպել և իրեն է տվել պայմանագիր, որի մեջ նշել է, որ գործը համապատասխան լուծում չստանալու դեպքում այդ գումարը վերադարձնելու է իրեն: Հունվար ամսվա վերջին Կարինեն ասել է, որ կրկին գումար է անհրաժեշտ` 14.000 ԱՄՆ դոլար, որից 6000 ԱՄՆ դոլարն ինքը տվել է հունվարի 29-ին, իսկ մնացած 8000 ԱՄՆ դոլարը` փետրվարի 1-ին: Սակայն դրանից հետո իր որդու գործերը չեն ստացվել: Փորձել է կապնվել Կարինեի հետ, իսկ վերջինս իր զանգերին չի պատասխանել: Ապրիլին հանդիպել է Կարինեին կապված Քաղաքապետարանի հետ իր ունեցած վեճի հետ: Հանդիպման ժամանակ Կարինեն ասել է, թե վճռաբեկի ՙկոլեգիայում՚ բոլորը համաձայն են, բացի մեկից և իրենք սպասում եմ, որ նա գնա արձակուրդ: Այդ ընթացքում ինքը սկսել է անհանգստանալ և, վերլուծելով Կարինեի ասածները, սկսել է կասկածել: Կարինեի հետ հանդիպման ժամանակ հայտնել է նրան, որ հանդիպել է կոլեգիայի անդամներից մեկ-երկուսի հետ և խոսել, սակայն նրանք տեղյակ չեն այդ գործից: Կարինեն իրեն հանգստացրել է, թե իրենք չպետք է իմանան, նախագահը տեղյակ է, ինքն էլ ամեն ինչ կանի: Հարցրել է Կարինեին, թե ով է անդամներից դեմ, պատասխանել է, որ քրեական գործերով պալատի նախագահ Դավիթ Ավետիսյանը, սակայն գործը Մկրտումյանն է անելու: Դրանից հետո ինքը, նորից ունենալով կասկածներ, մի քանի անգամ հանդիպել է Կարինեին, սակայն վերջինս հանգստացրել է իրեն, անգամ ասել է. ՙԵթե կասկածներ ունես, կարող եմ գումարը վերադարձնել, բայց միևնույն է ես հավանելով քո տղային, անվճար անպայման կանեմ այդ գործը՚: Հետո կրկին չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, դիմել է անգամ Արինային, սակայն ապարդյուն: Որոշ ժամանակ անց Կարինեն զանգահարել է իրեն և կանչել: 2010թ.-ի հունիսի 27-ին Կարինեն հանդիպման ժամանակ իրեն ասել է, որ եթե կասկածներ ունես ես քեզ 21.000-ի փոխարեն, հաշվի առնելով բանկում քո կորցրած տոկոսները, կտամ 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որ դու հանգիստ լինել ու ես մեկ ամսվա ընթացքում կավարտեմ այդ գործը: Ստացականը տվել է իրեն և խնդրել մեկ ամիս չանհանգստացնել: Հետագայում, ստելով փորձել է ճշտել և ասել է Կարինեին, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ է ուղարկել, իսկ վերջինս էլ ասել է, որ Կարինեին չի ճանաչում: Ու բացի այդ ասել է, որ իբր իմացել է, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ չի կարողանում մտնել և հարցրել է Կարինեին, թե ինքն ինչպես է մտել: Կարինեն խառնվել է և ասել, որ ինքն ամեն ինչ փչացրել է, քանի որ իրեն զանգում և հարցնում են, թե ով է այդ մարդը: Դրանից ինքը հաստատ համոզվել է, որ Կարինեն իրեն խաբում է: Որոշ ժամանակ նորից չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, պատմել է Արինային իր իմացածի մասին, իսկ Արինան մեղադրել է իրեն, թե ինքը բոլորին պատմելով այդ գործի մասին, ամեն ինչ փչացրել է, իսկ ինքն էլ ստիպված ասել է Արինային, որ ոչ մեկին ոչինչ չի ասել և այդ ամենը հորինել է: Դրանից հետո հանդիպել է Կարինեի հետ, այդ մասին ասել է նաև նրան, ինչին Կարինեն պատասխանել է, որ ինքը գործը ՙդասավորում է՚ գլխավոր դատախազի օգնականի հետ, և որ իր գործն առաջինը չէ: Կարինեն չի նշել գլխավոր դատախազի օգնականի անունը: ԻՆքը Կարինեից պահանջել է գումարը և գործը հետ վերադարձնել, իսկ Կարինեն իրեն ասել է, գործը ինքը հետ չի տա, քանի որ միևնույն է այդ գործն անելու է, իսկ գումարը կվերադարձնի երկու օր հետո: Սակայն այդպես էլ Կարինեն չի վերադարձրել իր գումարները, իսկ ինքը շրջապատից և ընկերոջից տեղեկացել է, որ Կարինեն ՙհայտնի խարդախ է՚: Հետագայում Արիանան առաջարկել է իրեն գումարը մաս-մաս վերադարձնել, իսկ ինքը հայտնել է, որ կհամաձայնվի միայն համապատասխան ձևակերպում տալուց հետո, ինչին Արինան չի համաձայնվել և այդպես էլ իրեն ոչ մի գումար չեն վերադարձրել: Ստիված դիմել է փաստաբանական գրասենյակ, որոնց օգնությամբ գործին ընթացք է տրվել: Իր այն հայտարարություններից հետո, որ դիմելու է իրավապահ մարմիններին, 2011թ.-ի մարտի 30-ին իրեն է զանգահարել Արինան և հայտնել, որ իր որդու գործի հետ կապված թղթեր ունի փոխանցելու իրեն: Հանդիպել են Արինայի աշխատանքի վայրում, որտեղ վերջինս իրեն է փոխանցել վճռաբեկ բողոքը` Վճռաբեկ դատարանի շտամպով: Դատախազություն իր բողոք ներկայացնելուց հետո Կարինե Ավանեսյանը սկսել է զանգահարել իրեն, սակայն ինքը չի պատասխանել նրա զանգերին, դրանից հետո հաղորդագրություն է ստացել Կարինեից այն մասին, թե ինքը չի ցանկանում արդյոք իր գումարը հետ ստանալ: 2011թ.-ի ապրիլ ամսին հանդիպել են Կարինե Ավանեսյանի հետ փաստաբանական գրասենյակում, որտեղ ևս վերջինս առաջարկել է իրեն վերադարձնել ամբողջ գումարը, դրա դիմաց անգամ առաջարկել է Արինայի բնակարանը, որին սակայն ինքը չի համաձայնվել, լավ հասկանալով, որ այդ ամենը ընդամենը դատարկ խոսակցություն է և Կարինե Ավանեսյանն իր գումարները վերադարձնելու նպատակ չունի:
Տուժող Ժանետ Արծրունյանի ըստ էության տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2004 թվականի հունվար ամսին դիմել է Կարինեին հայրական ժառանգությունն ստանալու գործով իրեն օգնելու համար: Կարինեն իրենից որպես վճար պահանջել է 400 ԱՄՆ դոլլար, որը ինքը վճարել է: Որոշ ժամանակ անց որպես մաղարիչ Կարինեն ևս 200 ԱՄՆ դոլլար է պահանջել, ինչը ինքը կրկին վճարել է և միայն դրանից հետո Կարինեն իրեն տվել է վճիռը, որի համաձայն ինքը ճանաչվել է սեփականատեր: Դրանից հետո Կարինեն ցանկություն է հայտնել շարունակել իր հետ շփումը և քանի որ իր հարազատները բոլորը արտասահմանում էին, իսկ ինքը Հայաստանում միայնակ է, համաձայնվել է և մտերմացել է Կարինեի հետ: Կարինեին հայտնել է, որ ունի որդեգրած աղջիկ, որին անչափ սիրում է և պատրաստվում է տունը կտակել նրան: Կարինեի հետ հանդիպումների ժամանակ հայտնել է նաև, որ վատառողջ է, ունի ներվերի հետ խնդիրներ, հաճախում է նաև հոգեբանի մոտ: 2008 թվականի նոյեմբերի վերջին իր դուստրը, որն իր 13 տարեկան տղայի հետ բնակվում է ԱՄՆ-ում, իրեն վիզա է ուղարկել և ինքը պատրաստվել է մեկնել նրա մոտ: Կարինեն իրեն միշտ շփման ժամանակ ասել է, որ երբ վիզա ստանա, ինքը կօգնի փաստաթղթերի ձևակերպման հարցում: Հենց այդպես էլ արել է, Կարինեին է տվել իր անձնագիրը: Սակայն Կարինեն իրեն ասել է, որ անձնագրի ժամկետն ավարտվել է, իսկ այն երկարացնելու համար անհրաժեշտ է նաև իր բնակարանի սեփականության վկայականը, որպեսզի իր անձը հաստատվի: Ինքն էլ առանց որևէ բան կասկածելու վստահել է և տան սեփականության վկայականը տվել է Կարինեին: Որոշ ժամանակ անցնելուց հետո հարցրել է Կարինեին անձնագրի պատրաստ լինելու մասին, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ դեռ պետք է սպասի: ԻՆքը Կարինենին հայտնել էր, որ ցանկանում է շուտ գնալ Ամերիկա, քանի որ դեկտեմբերի 13-ին իր թոռնիկի ծննդյան օրն է և այդ օրը պետք է նրան կնքեն ու բացի այդ իր բոլոր հարազատներն այնտեղ իրեն են սպասում: Դրանից հետո Կարինեն ինչ-որ մարդկանց էր բերում և դրսից ցույց տալիս իր բնակարանը, բայց ինքը ոչինչ չի հասկացել և չի կասկածել: 2008 թվականի դեկտեմբեր ամսին, օրը հստակ չի հիշում, վատառողջ պառկած է եղել տանը, երբ Կարինեն եկել է ու խնդրել իր հետ մոտ գտնվող ինչ-որ վայր գնալ և անգամ առանց իր ասածներին ուշադրություն դարձնելու, որ ինքն իրեն շատ վատ է զգում ուղեղի հետ կապված խնդիրների և հիվանդությունների պատճառով, որոնց սրեցմանն էլ նպաստում էին նաև եղանակային վատ պայմանները, տաքսի մեքենայով գնացել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ: Այնտեղ Կարինեն մտել է նոտար Սուսաննայի` Հենրիկ Դանիելյանի դստեր, աշխատասենյակ, ում հետ շատ մոտ էր Կարինեն: Ինքն այդ ընթացքում սպասել է միջանցքում: Մոտ 40 րոպե անց Կարինեն եկել է ու ասել, որ ինքը 10 օրով պետք է տունն իր անունով ձևակերպի, որպեսզի կարողանա իր սեփական բնակարանը գրավից հանի, դրանից հետո միայն ինքը կկարողանա մեկնել ԱՄՆ: Կարինեն համոզելով, ինչ-որ տեղ նաև զայրանալով ու սպառնալով ստիպել է իրեն ստորագրել բնակարանի փաստաթղթերը, իսկ ինքն էլ շատ վատ ինքնազգացողությամբ մի կերպ ստորագրել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց հասկացել է, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել և գնացել է Կարինեի մոտ ու խնդրել նրան հետ վերադարձնել իր տունը, սակայն Կարինեն հրաժարվել է: Բազմիցս անգամ, շարունակաբար, գնացել է Կարինեի մոտ և խնդրել, որ տունը վերադարձնի, ասել է նաև, որ առողջության վատթարացման պատճառով այլևս չի կարող մնալ Հայաստանում և պետք է մեկնի Ամերիկա իր հարազատների մոտ, սակայն Կարինեն տարբեր պատճառաբանություններով իրեն մերժել է: Այնուհետև, Կարինեն սկսել է խուսափել իրենից, չի զանգահարել և չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: 2010թ.-ին տեղեկացել է, որ Կարինեն բոլորին հայտարարել է, թե Ժաննայի տունը վաճառելու է և նրանց պարտքերը տա: 2010թ.-ի հուլիս ամսին Աշոտ անունով ինչ-որ մեկը եկել է իր տուն և հայտնել, որ դա Կարինեի տունն է, իսկ Կարինեն իրենից 100.000 է վերցրել, որի դիմաց գրավ է դրել այդ տունը, բայց քանի որ Կարինեն չի կարողանում վճարել տոկոսները, ու իր իմանալով ինքը Կարինեի մորաքույրն է, եկել է, որպեսզի ինքն այդ գումարները տա: Արդպես մոտ 7-8 անգամ այդ մարդն եկել է իր տուն և իրեն անհանգստացրել: Իսկ Կարինեն, քանի որ չեր կարողանում վճարել այդ գրավի տոկոսները, առաջարկել է իրեն աղջկա ոսկեղենը տալ, որպեսզի ինքը գրավ դնի ու վճարի այդ մարդու տոկոսները, որ վերջինս չգա ու չանհանգստացնի իրեն: Համաձանվել է մի պայմանով, որ 2 ժամից դրանք իրեն կվերադարձնի: Ոսկեղենը գրավ դնելուց որոշ ժամանակ անց Կարինեն հետ է վերադարձրել իր ոսկեղենը: Մի քանի օր անց այդ մարդը կրկին շարունակել է գալ իր տուն և փող պահանջել: Կարինեն նորից պահանջել է իր ոսկեղենը` գրավ դնելու համար: Ինքը համաձայնվել է, քանի որ արդեն մարդիկ էին գալիս իր տունը գնելու, անգամ այդ Աշոտի ծանոթներից մեկը, ներկայանալով դատարանից ՙկատարածու՚, ասել է, որ իրեն պետք է տանից հանեն: Այս անգամ ոսկեղենը գրավատանը մնացել է մոտ 40 օր, քանի որ գումար չունենալու պատճառով Կարինեն չի կարողացել այն ժամանակին հանել: 40 օր անց միայն Կարինեն վճարել է տոկոսները և իրենք միասին հետ են վերցրել ոսկեղենը: Սակայն դրանից հետո Աշոտը կրկին շարունակել է գալ, անգամ դատարան է դիմել իրեն տանից վտարելու համար: Ինքը բազմաթիվ անգամ դիմել է Կարինեին, որ վերջինս տունն իր անունով վերաձևակերպի, սակայն Կարինեն մերժել է` ասելով, որ չի կարող, քանի որ Աշոտին պարտք է: Ինքը ստիված դիմել է իրավաբանական օգնության, որտեղ իրեն օգնել են ձևակերպել դիմում, որն ինքը ներկայացրել է ոստիկանություն:
Վկա Արինա Ավանեսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին /վերջինս դիմում է ներկայացրել դատարան, որով հայտնել է, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի քույրը և, օգտվելով ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածով սահմանված իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ սույն քրեական գործի շրջանակներում/, որ 2009թ. հոկտեմբերին պատահական հանդիպել է իր նախկին աշխատանքային ընկեր Գուրգեն Հակոբյանին և խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ իր որդին արդեն երկու տարի է գտնվում է ազատազրկման մեջ սպանություն կատարելու համար: Գուրգեն Հակոբյանը տեղյակ է եղել, որ իր քույր Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և նրա հետ խորհրդակցելու համար իրենից խնդրել է քրոջ հեռախոսահամարը, որն ինքը տվել է: Հետագայում տեղեկացել է, որ նրանք հանդիպել է և քույրը փորձելու է Գուրգեն Հակոբյանի որդուն ազատել ազատազրկումից, սակայն թե ինչ ճանապարհով, ինքը տեղյակ չի եղել, քանի որ քույրը գործերից իր հետ չի խոսել: Դրանից հետո մի քանի անգամ Գուրգեն Հակոբյանը գնացել է իր աշխատանքի վայր և հայտնել իր դժգոհությունները այն մասին, որ իր քույրը ձգձգում է իր պարտականությունների կատարումը: Դրանից հետո քրոջ և Գուրգեն Հակոբյանի հետ ունեցած խոսակցություններից տեղեկացել է, որ քույրը նրանից պարտքով գումար է վերցրել, սակայն գումարի չափը չի հարցրել: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանը ևս մի քանի անգամ գնացել և հայտնել է իր դժգոհությունները այն մասին, որ քույրը չի կատարում իր ստանձնած պարտավորությունները և չի վերադարձնում իր վերցրած գումարը: Գուրգեն Հակոբյանին վերջին անգամ հանդիպել է 31.03.2011թ.-ին իր աշխատանքի վայրում: Հանդիպման ժամանակ ինքը Գուրգեն Հակոբյանին փոխանցել է վճռաբեկ բողոքը, քանի որ քույրն իր գրասենյակի տեղափոխման հետ կապված հարցերով զբաղված է եղել: Որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը դիմել է իրավապահ մարմիններին` մեղադրելով իրեն և քրոջը 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար խարդախությամբ հափշտակելու համար: Դրանից հետո միայն քրոջից տեղեկացել է, որ վերջինս Գուրգեն Հակոբյանից 22.000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է նրա որդուն իրավաբանական օգնություն ցույց տալու համար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը մաս-մաս վերցրել է պարտքով: Կարինեն իրեն ասել է նաև, որ Գուրգենին տվել է ստացական, այն էլ 3000 ԱՄՆ դոլարով ավել, որպես Գուրգենի կրած վնասների փոխհատուցում: Ինքը Գուրգեն Հակոբյանին չի առաջարկել քրոջ օգնությունը, նրանից գումար չի վերցրել քրոջը փոխանցելու համար, չի զանգահարել և համոզել Գուրգեն Հակոբյանին քրոջը տրամադրել պահանջված 14.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և ընդհանրապես չի խառնվել նրանց միջև առկա գործնական հարաբերություններին:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող ՙԱՐԹԻՆ Էնթրփրայս՚ ՍՊԸ-ի գլխավոր տնօրեն Հ. Անտոնյանի 10.01.2012թ.-ի գրությամբ և այդ գրությանը կից ներկայացված անշարժ գույքի նկարագրով, ֆոտոնկարագրով, ՙՀողշինմոնիթորինգ՚ ՊՈԱԿ-ի կողմից տրամադրված 09.10.2008թ. N04/01-212 նամակի կրկնօրինակով և անշարժ գույքի սեփականության¥օգտագործման) իրավուքնի գրանցման վկայականի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ.-ի դրությամբ կազմել է 60.000.000 /վաթսուն միլիոն/ ՀՀ դրամ:
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը կին է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է այն, որ պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը:
Որպես ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Դատարանը գտնում է նաև, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի գույքի բռնագրավմամբ` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հափշտակված գումարի չափը: Ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերին` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 1-ին մասի` ՙքրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը՚, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙքաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար՚, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` ՙքաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար: Քաղաքացիական պատասխանող ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում է հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը՚: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙհայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին՚: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի` ՙդատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության՚:
Տվյալ դեպքում, Գուրգեն Հակոբյանի կողմից քաղաքացիական հայցը դատարան է ներկայացվել դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալուց հետո: Վերջինիս կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացվել են 2 քաղաքացիական հայցեր, որոնցից առաջինը /հատոր 1-ին, գ.թ.109/ պարունակում է խնդրանք հետևյալի մասին. ՙԿարինե Ավանեսյանից և Արինա Ավանեսյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել 43.000 /քառասուներեք հազար/ ԱՄՆ դոլա գումար ...՚, այս դեպքում չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` գույքային պահանջ է ներկայացվել Արինա Ավանեսյանին, ով սույն քրեական գործով չի հանդիսացել ոչ կասկածյալ, ոչ մեղադրյալ և ոչ էլ քաղաքացիական պատասխանող: Գուրգեն Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացված երկրորդ քաղաքացիական հայցում /հատոր 2-րդ, գ.թ. 40/ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը և չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի բռնագանձման մասին: Ինչ վերաբերվում է տուժող Ժանետ Արծրունյանի կողմից նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցերին, ապա երկուսի դեպքում էլ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես առաջինի դեպքում /հատոր 6, գ.թ. 113/` չի նշվել, թե ում դեմ և ինչ չափով է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, ինչպես նաև չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին: Երկրորդ հայցադիմումում չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, իսկ գույքային պահանջ ներկայացնելիս նշվել է ՙՆաև Կ. Ավանեսյանին պարբերաբար` 2005թ.-ից սկսած մինչև 2010թ.-ը պարտքով տված գումարները` 9.200 ԱՄՆ դոլար՚, ինչի վերաբերյալ 13.01.2012թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի կողմից որոշում է կայացվել Կարինե Արմենի Ավանեսյանի կողմից Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի կողմից տրված 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խարդախությամբ տիրանալու փաստի առթիվ քրեական հետապնդում չիրականացնել` հանցակազմի բացակայության հիմքով` պատճառաբանելով, որ նրանց միջև առկա հարաբերությունները կրում են քաղաքացիաիրավական բնույթ:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը պետք է թողնել առանց քննության, միաժամանակ նրանց պետք է իրավունք վերապահել քաղաքացիական հայցերը լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙքրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայցը, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով՚:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները պետք է պահպանել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից:
Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության, նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները` պահպանել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
06.03.2013թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª
նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Իրինա Մակյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Ռաֆայել Խաչատրյանի,
տուժողներ` Ժանետ Արծրունյանի,
Գուրգեն Հակոբյանի,
տուժողների ներկայացուցիչներ` Վահե Մնացականյանի,
Քրիստինա Սարդարյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ծնված 06.06.1969թ.-ին, Ստեփանակերտ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը, հանդիսանում է ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք. Երևան, Արաբկիր 51 փողոց, 9 շենք, բնակարան 75 հասցեում, վարձակալական հիմունքներով բնակվել է ք. Երևան, Թումանյան 31 շենք, բնակարան 62 հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու համար, կալանքի տակ է 2011 թվականի հունիսի 2-ից:
2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը:
2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը:
2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով:
13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է Աշոտ Սերյոժայի Մխիթարյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100312:
13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է մի խումբ անձանց` Սուսաննա Խորենի Համբարձումյանի և թիվ 30744 զինվորական մասի շտաբի պետ, փոխգնդապետ Յ. Արտեմյանկինի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100412 համարը:
2012թ. հունվարի 16-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քր. օր.-ի 104 հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին: Բացի այդ Կ. Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդադխությամբ տիրացել գումարին՚:
2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը.
Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված նրա որդու` Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու և պատժի կրումից ազատ արձակելու պատրվակով վերցրել և տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին:
Բացի այդ Կ. Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 314.1-րդ հոդվածի կարգով նիստերի դահլիճից հեռացնելը դատական սանկցիա կիրառված լինելու հետևանքով դատարանում ցուցմունքներ չտվեց: Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում Կ. Ավանեսյանն իրեն նույնպես մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2009թ. աշնանը Գուրգեն Հակոբյանը հանդիպել է իր քույր Արինա Ավանեսյանին և պատմել է, որ որդին ՀՀ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատապարտվել է 9 տարի ժամկետով ազատազրկման դիտավորյալ սպանություն կատարելու համար, որից հետո ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Գուրգեն Հակոբյանի հետ և բացատրել է իր գրասենյակի գտնվելու վայրը, որտեղ և հանդիպել են: Հանդիպման ժամանակ Գուրգեն Հակոբյանից տեղեկացել է կատարվածի մասին և գործի նյութերին ծանոթանալուց հետո հայտնել է, որ տեղի ունեցած սպանությունը կատարվել է ոչ թե անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, ինչպես պնդել է Կարեն Հակոբյանը, այլ տուժողի անօրինական գործողությունների հետևանքով առաջացած հոգեկան խիստ հուզմունքի վիճակում: Նշված հանգամանքը պարզելու համար անհրաժեշտ է նշանակել փորձաքննություն, գործը ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության և որով էլ հնարավոր կլինի հասնել իրենց համար ցանկալի արդյունքի: Ըստ պայմանավորվածության Գուրգեն Հակոբյանը իր ծառայությունների համար պետք է վճարեր 22.000 ԱՄՆ դոլար, ինչն էլ 17.12.2009թ. կատարվել է և իրենց միջև կնքվել է փաստաբանական օգնություն ցույց տալու պայմանագիր: Գուրգեն Հակոբյանը որպես իր քրոջ նախկին աշխատանքային ընկեր տեղյակ է եղել իրենց ընտանիքի վատ դրության մասին` կապված անկողնային հիվանդ մայր ունենալու հանգամանքի հետ: 31.01.2010թ. իրենց բնակարանում քրոջ ծննդյան տարեդարձը շնորհավորելիս տեղեկացվել է, որ իրենք վարձով են բնակվում, քանի որ բնակարանը գրավադրված է եղել մայրիկի բուժման նպատակով գումար ձեռք բերելու համար և օգնելու նպատակով երեք անգամ տվել է ընդհանուր 21.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Քանի որ ինքը տեղյակ է եղել, որ Գուրգեն Հակոբյանը գումարը տալու համար բանկում պայմանագիր է լուծարել և դրա պատճառով վնասներ է կրել, իսկ իր կողմից գումարը վերադարձնելը ձգձգվում է, 27.06.2010թ. ստացական է գրել, որում ներառել է նաև Գուրգեն Հակոբյանի կարծ վնասները ավանդի լուծարման հետ կապված` գրելով ընդհանուր 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որը 3.000 ԱՄՆ դոլարով ավել է եղել վերցրած գումարից: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանի հետ հանդիպումները շարունակվել են, ինքը տեղեկացրել է, որ քանի որ գործով կա օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, անհրաժեշտ է լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարել, որից հետո 22.03.2011թ. վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ՀՀ վճռաբեկ դատարան: Մի քանի շաբաթ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազություն: Այսպիսով իր կողմից վերցված 43.000 ԱՄՆ դոլար գումարից միայն 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարն է իր ծառայությունների և գործի համար նախատեսված գումարը, մնացած 21.000 ԱՄՆ դոլարը ինքը վերցրել է պարտքով: 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց ինքը պետք է վճռաբեկ բողոք ներկայացներ ՀՀ վճռաբեկ դատարան և բողոքը ընդունվելուց հետո ներկայացներ Կարեն Հակոբյանի շահերը դատական բոլոր ատյաններում: Ինչպես նշել է Գուրգեն Հակոբյանը, նշված գումարները նախատեսված չեն եղել դատախազության և դատարանի աշխատակիցներին կաշառք տալու համար, դա եղել է զուտ իր որպես փաստաբան ծառայությունների արժեքը, որի չափը օրենքը չի սահմանափակում: Ինչ վերաբերվում է հեռախոսազանգերին չպատասխանելուն և Գուրգեն Հակոբյանի հետ չհանդիպելուն, ապա դա կապված է եղել օրվա ընթացքում մեծաքանակ նիստեր ունենալու հետ: Իր և Գուրգեն Հակոբյանի միջև առկա գործնական հարաբերություններին իր քույր Արինա Ավանեսյանը երբևիցե մասնակից չի եղել, երբեք Գ. Հակոբյանից գումար չի վերցրել և վերջինիս ոչինչ չի համոզել գործի հետ կապված:
Ժանետ Արծրունյանը հանդիսացել է իր հաճախորդը, որի շահերը ներկայացրել է դատարանում և դատական կարգով նրա ժառանգական իրավունքները վերականգնելուց հետո իրենց շփումը շարունակվել է: Ժ. Արծրունյանը միշտ երախտագիտությամբ է լցված եղել իր հանդեմ և միշտ ասել է, որ իր արածը երբեք չի մոռանա: Տեղյակ լինելով իր մայրիկի հիվանդության և այն հանգամանքի մասին, որ ինքը բարձր տոկոսներովգումարներ վերցնելով երեք տարի պայքարելով ի վերջո բուժել է իր մայրիկին, միշտ ասել է, որ հիանում է դրանով և քանի որ իր մայրիկի համար թիկունք է եղել, ապա ինքնել իր համար թիկունք կլինի, որպես երկրորդ մայր: Ժ. Արծրունյանը ինքն է առաջարկել վարկ ստանալ իր տան գրավի դիմաց և գոնե մաքրել ամենաբարձր տոկոսները: Հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ հնարավոր չէ վարկ ստանալ անաշխատունակ անձի անունով, ինչի մասին ինքը հայտնել է Ժ. Արծրունյանին, իսկ վերջինս իրեն ասել է, որ վստահում է իրեն և համոզված է, որ իր կողմից դատական կարգով շահած տունը ինքը չի վատնի և պատրաստ է տունը իրեն նվիրել, որպեսզի վերջինս կարողանա վարկ ստանալ: Նոտարական կարգով նվիրատվության պայմանագիրը կնքվելուց հետո, ստանալով սեփականության վկայականը, նշված տունը գրավադրել է ՙՄալաթիա՚ ՈՒՎԿ-ում: Քանի որ ստացած գումարը քիչ է եղել իր ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար, անընդհատ տարբերակներ է փնտրել նշված տան գրավի դիմաց ավելի շատ գումար ստանալու համար: Արդյունքում ծանոթացել է Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանի հետ, որը պատրաստ է եղել ամսեկան 6 տոկոս տոկոսադրույքով 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար տրամադրել, սակայն պայմանով, որ կնքվելու է ոչ թե գրավի, այլ նոտարական կարգով առուվաճառքի պայմանագիր: Ինքը համաձայնվել Է Ա. Խաչատրյանի պայմանների հետ և նրանից վերցրել է 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար ու ձևականորեն կնքել առուվաճառքի պայմանագիր, սակայն նույն օրը հասարակ գրավոր ձևով կնքվել է նաև գրավի պայմանագիր, ըստ որի տունը ոչ թե վաճառվել է Ա. Խաչատրյանին, այլ գրավ է դրվել: Դրանից հետո ինքը մի քանի անգամ վճարել է վերցրած գումարի տոկոսները: 2010թ. հունիս-հուլիս ամիսներին Ա. Խաչատրյանը գնալով տարածքի թաղային լիազորի մոտ հայտնել է, որ տուն է գնել, որից հետո ինքը հայց է ներկայացրել դատարան առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքները կիրառելու պահանջի մասին: Երևան քաղաքի Ն. Ջարյան 58 հասցեի տունը գրավ դնելու նպատակով նվիրատվությունը կատարվել է Ժ. Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և առաջարկով և 10 օրվա մասին խոսք անգամ չի եղել, քանի որ տունը պետք է մնար այնքան ժամանակ ինչքան, որ անհրաժեշտ լիներ:
Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից: Կարինե Ավանեսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր որդին` Կարեն Հակոբյանը, 2008թ.-ին կատարած հանցանքի համար դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով 9 տարի ժամկետով ազատազրկման, ինչն իր կարծիքով արդարացի չէ: Դատավճիռն ուժի մեջ է մտել և որդին պատիժ է կրել: Որոշ ժամանակ անց փողոցում հանդիպել է Կարինե Ավանեսյանի քրոջը` Արինա Ավանեսյանին, ում հետ նախկինում ինքն աշխատել է: Որդու գործի մասին պատմել է Արինային, իսկ վերջինս ասել է, որ իր քույրը` Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և կարող է օգնել իրեն: Խնդրել է գործերը հանձնել իրեն` քրոջը փոխանցելու համար: Գործերը Արինային հանձնելուց որոշ ժամանակ անց վերջինս զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր քույրը` Կարինեն, ցանկանում է իր հետ հանդիպել: Արինայի բացատրելով` ինքը գնացել է Կամոյի դպրոցի դիմաց, իր հիշելով Բարեկամության 49 հասցեում գտնվող Կարինե Ավանեսյանի գրասենյակ: Խոսակցության ընթացքում Կարինեն ասել է իրեն, որ կարող է օգնել, բայց մինչ այդ ինքը պետք է հանդիպի Կարենի հետ ՙգաղութում՚: ՙԳաղութում՚ Կարենի հետ հանդիպելուց հետո ասել է, որ պատրաստ է օգնել, քանի որ իր որդու նկատմամբ անարդար են վարվել և բերել է փաստարկներ, որով ցույց է տվել դատարանի թույլ տված սխալները: Այդ ամենից հետո սկսել է Կարինեին անվերապահորեն վստահել: Կարենի հետ մի քանի անգամ էլ հանդիպելուց հետո, վերջինս ասել է, որ պետք է խոսի ՀՀ վճռաբեկ դատարանում և ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ինչ-որ մարդկանց հետ ու նրանց կաշառք առաջարկի: Որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Արինան և ասել, որ գործը կարծես թե ստացվում է, բայց սկզբնական անհրաժեշտ է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար: Վերջինիս հետ նոյեմբերի 16-ին գնացել են ՙՅունիբանկ՚ և ստանալով 7000 ԱՄՆ դոլար գումարը այն փոխանցել է Արինային: Դրանից հետո, դեկտեմբերի 16-ին, Կարինեն իրեն ասել է, որ խոսել է բոլորի հետ, իր տղայի նկատմամբ համաներում կկիրառեն և փետրվար ամսին նա արդեն տանը կլինի: Դրա համար ուզել են 29.000 ԱՄՆ դոլար, որը սակայն ինքը սակարկել է և այժմ անհրաժեշտ է 22.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը ՙՅունիբանկում՚ ներդրած ավանդ է ունեցել, որի վրա կուտակվել էին բավականին տոկոսներ, իսկ ավանդի ժամկետն ավարտվում էր դեկտեմբերի 25-ին: Ավանդը հանելու համար գնացել է ՙՅունիբանկ՚, որտեղ իրեն հայտնել են, որ ճիշտ կլինի մի քանի օր սպասի, հակառակ դեպքում կարող է տարվա տոկոսները կորցնել: Դիմել է Կարինեին մի քանի օր սպասելու խնդրանքով, սակայն վերջինս մերժել է և ասել, որ չի կարող, քանի որ իր որդու գործով զբաղվում են լուրջ մարդիկ: Կարինեն ասել է, որ կարող է դիմել ՙՅուրիբանկում՚ աշխատող իր համակուրսեցուն, ով կօգնի իրեն ներդրած ավանդը հանել: Դեկտեմբերի 17-ին ավանդը բանկից հանելուց հետո 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Կարինեի գրասենյակում հանձնել է նրան: Կարինեն այդ գումարը ստանալու համար ձևակերպել և իրեն է տվել պայմանագիր, որի մեջ նշել է, որ գործը համապատասխան լուծում չստանալու դեպքում այդ գումարը վերադարձնելու է իրեն: Հունվար ամսվա վերջին Կարինեն ասել է, որ կրկին գումար է անհրաժեշտ` 14.000 ԱՄՆ դոլար, որից 6000 ԱՄՆ դոլարն ինքը տվել է հունվարի 29-ին, իսկ մնացած 8000 ԱՄՆ դոլարը` փետրվարի 1-ին: Սակայն դրանից հետո իր որդու գործերը չեն ստացվել: Փորձել է կապնվել Կարինեի հետ, իսկ վերջինս իր զանգերին չի պատասխանել: Ապրիլին հանդիպել է Կարինեին կապված Քաղաքապետարանի հետ իր ունեցած վեճի հետ: Հանդիպման ժամանակ Կարինեն ասել է, թե վճռաբեկի ՙկոլեգիայում՚ բոլորը համաձայն են, բացի մեկից և իրենք սպասում եմ, որ նա գնա արձակուրդ: Այդ ընթացքում ինքը սկսել է անհանգստանալ և, վերլուծելով Կարինեի ասածները, սկսել է կասկածել: Կարինեի հետ հանդիպման ժամանակ հայտնել է նրան, որ հանդիպել է կոլեգիայի անդամներից մեկ-երկուսի հետ և խոսել, սակայն նրանք տեղյակ չեն այդ գործից: Կարինեն իրեն հանգստացրել է, թե իրենք չպետք է իմանան, նախագահը տեղյակ է, ինքն էլ ամեն ինչ կանի: Հարցրել է Կարինեին, թե ով է անդամներից դեմ, պատասխանել է, որ քրեական գործերով պալատի նախագահ Դավիթ Ավետիսյանը, սակայն գործը Մկրտումյանն է անելու: Դրանից հետո ինքը, նորից ունենալով կասկածներ, մի քանի անգամ հանդիպել է Կարինեին, սակայն վերջինս հանգստացրել է իրեն, անգամ ասել է. ՙԵթե կասկածներ ունես, կարող եմ գումարը վերադարձնել, բայց միևնույն է ես հավանելով քո տղային, անվճար անպայման կանեմ այդ գործը՚: Հետո կրկին չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, դիմել է անգամ Արինային, սակայն ապարդյուն: Որոշ ժամանակ անց Կարինեն զանգահարել է իրեն և կանչել: 2010թ.-ի հունիսի 27-ին Կարինեն հանդիպման ժամանակ իրեն ասել է, որ եթե կասկածներ ունես ես քեզ 21.000-ի փոխարեն, հաշվի առնելով բանկում քո կորցրած տոկոսները, կտամ 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որ դու հանգիստ լինել ու ես մեկ ամսվա ընթացքում կավարտեմ այդ գործը: Ստացականը տվել է իրեն և խնդրել մեկ ամիս չանհանգստացնել: Հետագայում, ստելով փորձել է ճշտել և ասել է Կարինեին, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ է ուղարկել, իսկ վերջինս էլ ասել է, որ Կարինեին չի ճանաչում: Ու բացի այդ ասել է, որ իբր իմացել է, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ չի կարողանում մտնել և հարցրել է Կարինեին, թե ինքն ինչպես է մտել: Կարինեն խառնվել է և ասել, որ ինքն ամեն ինչ փչացրել է, քանի որ իրեն զանգում և հարցնում են, թե ով է այդ մարդը: Դրանից ինքը հաստատ համոզվել է, որ Կարինեն իրեն խաբում է: Որոշ ժամանակ նորից չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, պատմել է Արինային իր իմացածի մասին, իսկ Արինան մեղադրել է իրեն, թե ինքը բոլորին պատմելով այդ գործի մասին, ամեն ինչ փչացրել է, իսկ ինքն էլ ստիպված ասել է Արինային, որ ոչ մեկին ոչինչ չի ասել և այդ ամենը հորինել է: Դրանից հետո հանդիպել է Կարինեի հետ, այդ մասին ասել է նաև նրան, ինչին Կարինեն պատասխանել է, որ ինքը գործը ՙդասավորում է՚ գլխավոր դատախազի օգնականի հետ, և որ իր գործն առաջինը չէ: Կարինեն չի նշել գլխավոր դատախազի օգնականի անունը: ԻՆքը Կարինեից պահանջել է գումարը և գործը հետ վերադարձնել, իսկ Կարինեն իրեն ասել է, գործը ինքը հետ չի տա, քանի որ միևնույն է այդ գործն անելու է, իսկ գումարը կվերադարձնի երկու օր հետո: Սակայն այդպես էլ Կարինեն չի վերադարձրել իր գումարները, իսկ ինքը շրջապատից և ընկերոջից տեղեկացել է, որ Կարինեն ՙհայտնի խարդախ է՚: Հետագայում Արիանան առաջարկել է իրեն գումարը մաս-մաս վերադարձնել, իսկ ինքը հայտնել է, որ կհամաձայնվի միայն համապատասխան ձևակերպում տալուց հետո, ինչին Արինան չի համաձայնվել և այդպես էլ իրեն ոչ մի գումար չեն վերադարձրել: Ստիված դիմել է փաստաբանական գրասենյակ, որոնց օգնությամբ գործին ընթացք է տրվել: Իր այն հայտարարություններից հետո, որ դիմելու է իրավապահ մարմիններին, 2011թ.-ի մարտի 30-ին իրեն է զանգահարել Արինան և հայտնել, որ իր որդու գործի հետ կապված թղթեր ունի փոխանցելու իրեն: Հանդիպել են Արինայի աշխատանքի վայրում, որտեղ վերջինս իրեն է փոխանցել վճռաբեկ բողոքը` Վճռաբեկ դատարանի շտամպով: Դատախազություն իր բողոք ներկայացնելուց հետո Կարինե Ավանեսյանը սկսել է զանգահարել իրեն, սակայն ինքը չի պատասխանել նրա զանգերին, դրանից հետո հաղորդագրություն է ստացել Կարինեից այն մասին, թե ինքը չի ցանկանում արդյոք իր գումարը հետ ստանալ: 2011թ.-ի ապրիլ ամսին հանդիպել են Կարինե Ավանեսյանի հետ փաստաբանական գրասենյակում, որտեղ ևս վերջինս առաջարկել է իրեն վերադարձնել ամբողջ գումարը, դրա դիմաց անգամ առաջարկել է Արինայի բնակարանը, որին սակայն ինքը չի համաձայնվել, լավ հասկանալով, որ այդ ամենը ընդամենը դատարկ խոսակցություն է և Կարինե Ավանեսյանն իր գումարները վերադարձնելու նպատակ չունի:
Տուժող Ժանետ Արծրունյանի ըստ էության տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2004 թվականի հունվար ամսին դիմել է Կարինեին հայրական ժառանգությունն ստանալու գործով իրեն օգնելու համար: Կարինեն իրենից որպես վճար պահանջել է 400 ԱՄՆ դոլլար, որը ինքը վճարել է: Որոշ ժամանակ անց որպես մաղարիչ Կարինեն ևս 200 ԱՄՆ դոլլար է պահանջել, ինչը ինքը կրկին վճարել է և միայն դրանից հետո Կարինեն իրեն տվել է վճիռը, որի համաձայն ինքը ճանաչվել է սեփականատեր: Դրանից հետո Կարինեն ցանկություն է հայտնել շարունակել իր հետ շփումը և քանի որ իր հարազատները բոլորը արտասահմանում էին, իսկ ինքը Հայաստանում միայնակ է, համաձայնվել է և մտերմացել է Կարինեի հետ: Կարինեին հայտնել է, որ ունի որդեգրած աղջիկ, որին անչափ սիրում է և պատրաստվում է տունը կտակել նրան: Կարինեի հետ հանդիպումների ժամանակ հայտնել է նաև, որ վատառողջ է, ունի ներվերի հետ խնդիրներ, հաճախում է նաև հոգեբանի մոտ: 2008 թվականի նոյեմբերի վերջին իր դուստրը, որն իր 13 տարեկան տղայի հետ բնակվում է ԱՄՆ-ում, իրեն վիզա է ուղարկել և ինքը պատրաստվել է մեկնել նրա մոտ: Կարինեն իրեն միշտ շփման ժամանակ ասել է, որ երբ վիզա ստանա, ինքը կօգնի փաստաթղթերի ձևակերպման հարցում: Հենց այդպես էլ արել է, Կարինեին է տվել իր անձնագիրը: Սակայն Կարինեն իրեն ասել է, որ անձնագրի ժամկետն ավարտվել է, իսկ այն երկարացնելու համար անհրաժեշտ է նաև իր բնակարանի սեփականության վկայականը, որպեսզի իր անձը հաստատվի: Ինքն էլ առանց որևէ բան կասկածելու վստահել է և տան սեփականության վկայականը տվել է Կարինեին: Որոշ ժամանակ անցնելուց հետո հարցրել է Կարինեին անձնագրի պատրաստ լինելու մասին, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ դեռ պետք է սպասի: ԻՆքը Կարինենին հայտնել էր, որ ցանկանում է շուտ գնալ Ամերիկա, քանի որ դեկտեմբերի 13-ին իր թոռնիկի ծննդյան օրն է և այդ օրը պետք է նրան կնքեն ու բացի այդ իր բոլոր հարազատներն այնտեղ իրեն են սպասում: Դրանից հետո Կարինեն ինչ-որ մարդկանց էր բերում և դրսից ցույց տալիս իր բնակարանը, բայց ինքը ոչինչ չի հասկացել և չի կասկածել: 2008 թվականի դեկտեմբեր ամսին, օրը հստակ չի հիշում, վատառողջ պառկած է եղել տանը, երբ Կարինեն եկել է ու խնդրել իր հետ մոտ գտնվող ինչ-որ վայր գնալ և անգամ առանց իր ասածներին ուշադրություն դարձնելու, որ ինքն իրեն շատ վատ է զգում ուղեղի հետ կապված խնդիրների և հիվանդությունների պատճառով, որոնց սրեցմանն էլ նպաստում էին նաև եղանակային վատ պայմանները, տաքսի մեքենայով գնացել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ: Այնտեղ Կարինեն մտել է նոտար Սուսաննայի` Հենրիկ Դանիելյանի դստեր, աշխատասենյակ, ում հետ շատ մոտ էր Կարինեն: Ինքն այդ ընթացքում սպասել է միջանցքում: Մոտ 40 րոպե անց Կարինեն եկել է ու ասել, որ ինքը 10 օրով պետք է տունն իր անունով ձևակերպի, որպեսզի կարողանա իր սեփական բնակարանը գրավից հանի, դրանից հետո միայն ինքը կկարողանա մեկնել ԱՄՆ: Կարինեն համոզելով, ինչ-որ տեղ նաև զայրանալով ու սպառնալով ստիպել է իրեն ստորագրել բնակարանի փաստաթղթերը, իսկ ինքն էլ շատ վատ ինքնազգացողությամբ մի կերպ ստորագրել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց հասկացել է, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել և գնացել է Կարինեի մոտ ու խնդրել նրան հետ վերադարձնել իր տունը, սակայն Կարինեն հրաժարվել է: Բազմիցս անգամ, շարունակաբար, գնացել է Կարինեի մոտ և խնդրել, որ տունը վերադարձնի, ասել է նաև, որ առողջության վատթարացման պատճառով այլևս չի կարող մնալ Հայաստանում և պետք է մեկնի Ամերիկա իր հարազատների մոտ, սակայն Կարինեն տարբեր պատճառաբանություններով իրեն մերժել է: Այնուհետև, Կարինեն սկսել է խուսափել իրենից, չի զանգահարել և չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: 2010թ.-ին տեղեկացել է, որ Կարինեն բոլորին հայտարարել է, թե Ժաննայի տունը վաճառելու է և նրանց պարտքերը տա: 2010թ.-ի հուլիս ամսին Աշոտ անունով ինչ-որ մեկը եկել է իր տուն և հայտնել, որ դա Կարինեի տունն է, իսկ Կարինեն իրենից 100.000 է վերցրել, որի դիմաց գրավ է դրել այդ տունը, բայց քանի որ Կարինեն չի կարողանում վճարել տոկոսները, ու իր իմանալով ինքը Կարինեի մորաքույրն է, եկել է, որպեսզի ինքն այդ գումարները տա: Արդպես մոտ 7-8 անգամ այդ մարդն եկել է իր տուն և իրեն անհանգստացրել: Իսկ Կարինեն, քանի որ չեր կարողանում վճարել այդ գրավի տոկոսները, առաջարկել է իրեն աղջկա ոսկեղենը տալ, որպեսզի ինքը գրավ դնի ու վճարի այդ մարդու տոկոսները, որ վերջինս չգա ու չանհանգստացնի իրեն: Համաձանվել է մի պայմանով, որ 2 ժամից դրանք իրեն կվերադարձնի: Ոսկեղենը գրավ դնելուց որոշ ժամանակ անց Կարինեն հետ է վերադարձրել իր ոսկեղենը: Մի քանի օր անց այդ մարդը կրկին շարունակել է գալ իր տուն և փող պահանջել: Կարինեն նորից պահանջել է իր ոսկեղենը` գրավ դնելու համար: Ինքը համաձայնվել է, քանի որ արդեն մարդիկ էին գալիս իր տունը գնելու, անգամ այդ Աշոտի ծանոթներից մեկը, ներկայանալով դատարանից ՙկատարածու՚, ասել է, որ իրեն պետք է տանից հանեն: Այս անգամ ոսկեղենը գրավատանը մնացել է մոտ 40 օր, քանի որ գումար չունենալու պատճառով Կարինեն չի կարողացել այն ժամանակին հանել: 40 օր անց միայն Կարինեն վճարել է տոկոսները և իրենք միասին հետ են վերցրել ոսկեղենը: Սակայն դրանից հետո Աշոտը կրկին շարունակել է գալ, անգամ դատարան է դիմել իրեն տանից վտարելու համար: Ինքը բազմաթիվ անգամ դիմել է Կարինեին, որ վերջինս տունն իր անունով վերաձևակերպի, սակայն Կարինեն մերժել է` ասելով, որ չի կարող, քանի որ Աշոտին պարտք է: Ինքը ստիված դիմել է իրավաբանական օգնության, որտեղ իրեն օգնել են ձևակերպել դիմում, որն ինքը ներկայացրել է ոստիկանություն:
Վկա Արինա Ավանեսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին /վերջինս դիմում է ներկայացրել դատարան, որով հայտնել է, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի քույրը և, օգտվելով ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածով սահմանված իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ սույն քրեական գործի շրջանակներում/, որ 2009թ. հոկտեմբերին պատահական հանդիպել է իր նախկին աշխատանքային ընկեր Գուրգեն Հակոբյանին և խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ իր որդին արդեն երկու տարի է գտնվում է ազատազրկման մեջ սպանություն կատարելու համար: Գուրգեն Հակոբյանը տեղյակ է եղել, որ իր քույր Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և նրա հետ խորհրդակցելու համար իրենից խնդրել է քրոջ հեռախոսահամարը, որն ինքը տվել է: Հետագայում տեղեկացել է, որ նրանք հանդիպել է և քույրը փորձելու է Գուրգեն Հակոբյանի որդուն ազատել ազատազրկումից, սակայն թե ինչ ճանապարհով, ինքը տեղյակ չի եղել, քանի որ քույրը գործերից իր հետ չի խոսել: Դրանից հետո մի քանի անգամ Գուրգեն Հակոբյանը գնացել է իր աշխատանքի վայր և հայտնել իր դժգոհությունները այն մասին, որ իր քույրը ձգձգում է իր պարտականությունների կատարումը: Դրանից հետո քրոջ և Գուրգեն Հակոբյանի հետ ունեցած խոսակցություններից տեղեկացել է, որ քույրը նրանից պարտքով գումար է վերցրել, սակայն գումարի չափը չի հարցրել: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանը ևս մի քանի անգամ գնացել և հայտնել է իր դժգոհությունները այն մասին, որ քույրը չի կատարում իր ստանձնած պարտավորությունները և չի վերադարձնում իր վերցրած գումարը: Գուրգեն Հակոբյանին վերջին անգամ հանդիպել է 31.03.2011թ.-ին իր աշխատանքի վայրում: Հանդիպման ժամանակ ինքը Գուրգեն Հակոբյանին փոխանցել է վճռաբեկ բողոքը, քանի որ քույրն իր գրասենյակի տեղափոխման հետ կապված հարցերով զբաղված է եղել: Որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը դիմել է իրավապահ մարմիններին` մեղադրելով իրեն և քրոջը 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար խարդախությամբ հափշտակելու համար: Դրանից հետո միայն քրոջից տեղեկացել է, որ վերջինս Գուրգեն Հակոբյանից 22.000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է նրա որդուն իրավաբանական օգնություն ցույց տալու համար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը մաս-մաս վերցրել է պարտքով: Կարինեն իրեն ասել է նաև, որ Գուրգենին տվել է ստացական, այն էլ 3000 ԱՄՆ դոլարով ավել, որպես Գուրգենի կրած վնասների փոխհատուցում: Ինքը Գուրգեն Հակոբյանին չի առաջարկել քրոջ օգնությունը, նրանից գումար չի վերցրել քրոջը փոխանցելու համար, չի զանգահարել և համոզել Գուրգեն Հակոբյանին քրոջը տրամադրել պահանջված 14.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և ընդհանրապես չի խառնվել նրանց միջև առկա գործնական հարաբերություններին:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող ՙԱՐԹԻՆ Էնթրփրայս՚ ՍՊԸ-ի գլխավոր տնօրեն Հ. Անտոնյանի 10.01.2012թ.-ի գրությամբ և այդ գրությանը կից ներկայացված անշարժ գույքի նկարագրով, ֆոտոնկարագրով, ՙՀողշինմոնիթորինգ՚ ՊՈԱԿ-ի կողմից տրամադրված 09.10.2008թ. N04/01-212 նամակի կրկնօրինակով և անշարժ գույքի սեփականության¥օգտագործման) իրավուքնի գրանցման վկայականի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ.-ի դրությամբ կազմել է 60.000.000 /վաթսուն միլիոն/ ՀՀ դրամ:
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը կին է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է այն, որ պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը:
Որպես ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Դատարանը գտնում է նաև, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի գույքի բռնագրավմամբ` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հափշտակված գումարի չափը: Ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերին` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 1-ին մասի` ՙքրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը՚, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙքաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար՚, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` ՙքաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար: Քաղաքացիական պատասխանող ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում է հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը՚: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙհայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին՚: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի` ՙդատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության՚:
Տվյալ դեպքում, Գուրգեն Հակոբյանի կողմից քաղաքացիական հայցը դատարան է ներկայացվել դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալուց հետո: Վերջինիս կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացվել են 2 քաղաքացիական հայցեր, որոնցից առաջինը /հատոր 1-ին, գ.թ.109/ պարունակում է խնդրանք հետևյալի մասին. ՙԿարինե Ավանեսյանից և Արինա Ավանեսյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել 43.000 /քառասուներեք հազար/ ԱՄՆ դոլա գումար ...՚, այս դեպքում չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` գույքային պահանջ է ներկայացվել Արինա Ավանեսյանին, ով սույն քրեական գործով չի հանդիսացել ոչ կասկածյալ, ոչ մեղադրյալ և ոչ էլ քաղաքացիական պատասխանող: Գուրգեն Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացված երկրորդ քաղաքացիական հայցում /հատոր 2-րդ, գ.թ. 40/ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը և չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի բռնագանձման մասին: Ինչ վերաբերվում է տուժող Ժանետ Արծրունյանի կողմից նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցերին, ապա երկուսի դեպքում էլ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես առաջինի դեպքում /հատոր 6, գ.թ. 113/` չի նշվել, թե ում դեմ և ինչ չափով է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, ինչպես նաև չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին: Երկրորդ հայցադիմումում չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, իսկ գույքային պահանջ ներկայացնելիս նշվել է ՙՆաև Կ. Ավանեսյանին պարբերաբար` 2005թ.-ից սկսած մինչև 2010թ.-ը պարտքով տված գումարները` 9.200 ԱՄՆ դոլար՚, ինչի վերաբերյալ 13.01.2012թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի կողմից որոշում է կայացվել Կարինե Արմենի Ավանեսյանի կողմից Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի կողմից տրված 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խարդախությամբ տիրանալու փաստի առթիվ քրեական հետապնդում չիրականացնել` հանցակազմի բացակայության հիմքով` պատճառաբանելով, որ նրանց միջև առկա հարաբերությունները կրում են քաղաքացիաիրավական բնույթ:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը պետք է թողնել առանց քննության, միաժամանակ նրանց պետք է իրավունք վերապահել քաղաքացիական հայցերը լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙքրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայցը, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով՚:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները պետք է պահպանել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից:
Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության, նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները` պահպանել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0013/01/12
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 14-02-2012 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0013/01/12 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14110311 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Կարինե Ավանեսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ամբաստանյալ Կարեն Հակոբյանի շահերը պաշտպանելու համար Գուրգեն Հակոբյանից խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլար գումարին։ Բացի այդ, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևանի Ն.Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հայրանուն | Արմենի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 178 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 14-02-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 14-02-2012 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 15-02-2012 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 15-02-2012 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-03-2012 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մարետա |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գուրգեն |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ժանետ |
| Ազգանուն | Արծրունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-03-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-04-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 31-05-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-06-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատավոր Ա. Խաչատրյանի վատառողջ լինելու պատճառով դատական նիստը չի կայացվել: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավորի հարազատի մահվան պատճառով վերջինիս աշխատանքի չներկայանալու հիմքով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-07-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-09-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատավոր Ա. Խաչատրյանի վատառողջ լինելու հետևանքով աշխատանքի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-11-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-11-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-12-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-12-2012 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Այլ նշումներ | 13.12.12 Ե-20827/12 քր.գործի հավելվածը` 77 թերթից ուղարկվել է վերաքննիչ քրեական դատարան: 08.04.2013թին ՀՀ վճռաբեկ դատարանից հետ է վերադարձվել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատավոր Ա. Խաչատրյանի վատառողջ լինելու հետևանքով աշխատանքի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-03-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-03-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:20 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 06-03-2013 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Ամսաթիվ | 06-03-2013 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Լրացուցիչ պատիժ | Գույքի բռնագրավում |
| Բռնագանձնված գույքի չափը | բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0013/01/12 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 06.03.2013թ. ք. Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանըª նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի, քարտուղարությամբ` Իրինա Մակյանի, մասնակցությամբ մեղադրող` Ռաֆայել Խաչատրյանի, տուժողներ` Ժանետ Արծրունյանի, Գուրգեն Հակոբյանի, տուժողների ներկայացուցիչներ` Վահե Մնացականյանի, Քրիստինա Սարդարյանի, դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ծնված 06.06.1969թ.-ին, Ստեփանակերտ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը, հանդիսանում է ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք. Երևան, Արաբկիր 51 փողոց, 9 շենք, բնակարան 75 հասցեում, վարձակալական հիմունքներով բնակվել է ք. Երևան, Թումանյան 31 շենք, բնակարան 62 հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու համար, կալանքի տակ է 2011 թվականի հունիսի 2-ից: 2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը: 2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը: 2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով: 13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է Աշոտ Սերյոժայի Մխիթարյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100312: 13.01.2012թ.-ին թիվ 14110311 քրեական գործից անջատվել է մի խումբ անձանց` Սուսաննա Խորենի Համբարձումյանի և թիվ 30744 զինվորական մասի շտաբի պետ, փոխգնդապետ Յ. Արտեմյանկինի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 14100412 համարը: 2012թ. հունվարի 16-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քր. օր.-ի 104 հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին: Բացի այդ Կ. Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդադխությամբ տիրացել գումարին՚: 2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան` ըստ էության քննելու համար: Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը. Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված նրա որդու` Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու և պատժի կրումից ազատ արձակելու պատրվակով վերցրել և տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին: Բացի այդ Կ. Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 314.1-րդ հոդվածի կարգով նիստերի դահլիճից հեռացնելը դատական սանկցիա կիրառված լինելու հետևանքով դատարանում ցուցմունքներ չտվեց: Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում Կ. Ավանեսյանն իրեն նույնպես մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2009թ. աշնանը Գուրգեն Հակոբյանը հանդիպել է իր քույր Արինա Ավանեսյանին և պատմել է, որ որդին ՀՀ վերաքննիչ դատարանի կողմից դատապարտվել է 9 տարի ժամկետով ազատազրկման դիտավորյալ սպանություն կատարելու համար, որից հետո ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Գուրգեն Հակոբյանի հետ և բացատրել է իր գրասենյակի գտնվելու վայրը, որտեղ և հանդիպել են: Հանդիպման ժամանակ Գուրգեն Հակոբյանից տեղեկացել է կատարվածի մասին և գործի նյութերին ծանոթանալուց հետո հայտնել է, որ տեղի ունեցած սպանությունը կատարվել է ոչ թե անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, ինչպես պնդել է Կարեն Հակոբյանը, այլ տուժողի անօրինական գործողությունների հետևանքով առաջացած հոգեկան խիստ հուզմունքի վիճակում: Նշված հանգամանքը պարզելու համար անհրաժեշտ է նշանակել փորձաքննություն, գործը ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության և որով էլ հնարավոր կլինի հասնել իրենց համար ցանկալի արդյունքի: Ըստ պայմանավորվածության Գուրգեն Հակոբյանը իր ծառայությունների համար պետք է վճարեր 22.000 ԱՄՆ դոլար, ինչն էլ 17.12.2009թ. կատարվել է և իրենց միջև կնքվել է փաստաբանական օգնություն ցույց տալու պայմանագիր: Գուրգեն Հակոբյանը որպես իր քրոջ նախկին աշխատանքային ընկեր տեղյակ է եղել իրենց ընտանիքի վատ դրության մասին` կապված անկողնային հիվանդ մայր ունենալու հանգամանքի հետ: 31.01.2010թ. իրենց բնակարանում քրոջ ծննդյան տարեդարձը շնորհավորելիս տեղեկացվել է, որ իրենք վարձով են բնակվում, քանի որ բնակարանը գրավադրված է եղել մայրիկի բուժման նպատակով գումար ձեռք բերելու համար և օգնելու նպատակով երեք անգամ տվել է ընդհանուր 21.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Քանի որ ինքը տեղյակ է եղել, որ Գուրգեն Հակոբյանը գումարը տալու համար բանկում պայմանագիր է լուծարել և դրա պատճառով վնասներ է կրել, իսկ իր կողմից գումարը վերադարձնելը ձգձգվում է, 27.06.2010թ. ստացական է գրել, որում ներառել է նաև Գուրգեն Հակոբյանի կարծ վնասները ավանդի լուծարման հետ կապված` գրելով ընդհանուր 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որը 3.000 ԱՄՆ դոլարով ավել է եղել վերցրած գումարից: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանի հետ հանդիպումները շարունակվել են, ինքը տեղեկացրել է, որ քանի որ գործով կա օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, անհրաժեշտ է լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարել, որից հետո 22.03.2011թ. վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ՀՀ վճռաբեկ դատարան: Մի քանի շաբաթ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազություն: Այսպիսով իր կողմից վերցված 43.000 ԱՄՆ դոլար գումարից միայն 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարն է իր ծառայությունների և գործի համար նախատեսված գումարը, մնացած 21.000 ԱՄՆ դոլարը ինքը վերցրել է պարտքով: 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց ինքը պետք է վճռաբեկ բողոք ներկայացներ ՀՀ վճռաբեկ դատարան և բողոքը ընդունվելուց հետո ներկայացներ Կարեն Հակոբյանի շահերը դատական բոլոր ատյաններում: Ինչպես նշել է Գուրգեն Հակոբյանը, նշված գումարները նախատեսված չեն եղել դատախազության և դատարանի աշխատակիցներին կաշառք տալու համար, դա եղել է զուտ իր որպես փաստաբան ծառայությունների արժեքը, որի չափը օրենքը չի սահմանափակում: Ինչ վերաբերվում է հեռախոսազանգերին չպատասխանելուն և Գուրգեն Հակոբյանի հետ չհանդիպելուն, ապա դա կապված է եղել օրվա ընթացքում մեծաքանակ նիստեր ունենալու հետ: Իր և Գուրգեն Հակոբյանի միջև առկա գործնական հարաբերություններին իր քույր Արինա Ավանեսյանը երբևիցե մասնակից չի եղել, երբեք Գ. Հակոբյանից գումար չի վերցրել և վերջինիս ոչինչ չի համոզել գործի հետ կապված: Ժանետ Արծրունյանը հանդիսացել է իր հաճախորդը, որի շահերը ներկայացրել է դատարանում և դատական կարգով նրա ժառանգական իրավունքները վերականգնելուց հետո իրենց շփումը շարունակվել է: Ժ. Արծրունյանը միշտ երախտագիտությամբ է լցված եղել իր հանդեմ և միշտ ասել է, որ իր արածը երբեք չի մոռանա: Տեղյակ լինելով իր մայրիկի հիվանդության և այն հանգամանքի մասին, որ ինքը բարձր տոկոսներովգումարներ վերցնելով երեք տարի պայքարելով ի վերջո բուժել է իր մայրիկին, միշտ ասել է, որ հիանում է դրանով և քանի որ իր մայրիկի համար թիկունք է եղել, ապա ինքնել իր համար թիկունք կլինի, որպես երկրորդ մայր: Ժ. Արծրունյանը ինքն է առաջարկել վարկ ստանալ իր տան գրավի դիմաց և գոնե մաքրել ամենաբարձր տոկոսները: Հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ հնարավոր չէ վարկ ստանալ անաշխատունակ անձի անունով, ինչի մասին ինքը հայտնել է Ժ. Արծրունյանին, իսկ վերջինս իրեն ասել է, որ վստահում է իրեն և համոզված է, որ իր կողմից դատական կարգով շահած տունը ինքը չի վատնի և պատրաստ է տունը իրեն նվիրել, որպեսզի վերջինս կարողանա վարկ ստանալ: Նոտարական կարգով նվիրատվության պայմանագիրը կնքվելուց հետո, ստանալով սեփականության վկայականը, նշված տունը գրավադրել է ՙՄալաթիա՚ ՈՒՎԿ-ում: Քանի որ ստացած գումարը քիչ է եղել իր ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար, անընդհատ տարբերակներ է փնտրել նշված տան գրավի դիմաց ավելի շատ գումար ստանալու համար: Արդյունքում ծանոթացել է Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանի հետ, որը պատրաստ է եղել ամսեկան 6 տոկոս տոկոսադրույքով 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար տրամադրել, սակայն պայմանով, որ կնքվելու է ոչ թե գրավի, այլ նոտարական կարգով առուվաճառքի պայմանագիր: Ինքը համաձայնվել Է Ա. Խաչատրյանի պայմանների հետ և նրանից վերցրել է 100.000 ԱՄՆ դոլար գումար ու ձևականորեն կնքել առուվաճառքի պայմանագիր, սակայն նույն օրը հասարակ գրավոր ձևով կնքվել է նաև գրավի պայմանագիր, ըստ որի տունը ոչ թե վաճառվել է Ա. Խաչատրյանին, այլ գրավ է դրվել: Դրանից հետո ինքը մի քանի անգամ վճարել է վերցրած գումարի տոկոսները: 2010թ. հունիս-հուլիս ամիսներին Ա. Խաչատրյանը գնալով տարածքի թաղային լիազորի մոտ հայտնել է, որ տուն է գնել, որից հետո ինքը հայց է ներկայացրել դատարան առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքները կիրառելու պահանջի մասին: Երևան քաղաքի Ն. Ջարյան 58 հասցեի տունը գրավ դնելու նպատակով նվիրատվությունը կատարվել է Ժ. Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և առաջարկով և 10 օրվա մասին խոսք անգամ չի եղել, քանի որ տունը պետք է մնար այնքան ժամանակ ինչքան, որ անհրաժեշտ լիներ: Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից: Կարինե Ավանեսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով. Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր որդին` Կարեն Հակոբյանը, 2008թ.-ին կատարած հանցանքի համար դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով 9 տարի ժամկետով ազատազրկման, ինչն իր կարծիքով արդարացի չէ: Դատավճիռն ուժի մեջ է մտել և որդին պատիժ է կրել: Որոշ ժամանակ անց փողոցում հանդիպել է Կարինե Ավանեսյանի քրոջը` Արինա Ավանեսյանին, ում հետ նախկինում ինքն աշխատել է: Որդու գործի մասին պատմել է Արինային, իսկ վերջինս ասել է, որ իր քույրը` Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և կարող է օգնել իրեն: Խնդրել է գործերը հանձնել իրեն` քրոջը փոխանցելու համար: Գործերը Արինային հանձնելուց որոշ ժամանակ անց վերջինս զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր քույրը` Կարինեն, ցանկանում է իր հետ հանդիպել: Արինայի բացատրելով` ինքը գնացել է Կամոյի դպրոցի դիմաց, իր հիշելով Բարեկամության 49 հասցեում գտնվող Կարինե Ավանեսյանի գրասենյակ: Խոսակցության ընթացքում Կարինեն ասել է իրեն, որ կարող է օգնել, բայց մինչ այդ ինքը պետք է հանդիպի Կարենի հետ ՙգաղութում՚: ՙԳաղութում՚ Կարենի հետ հանդիպելուց հետո ասել է, որ պատրաստ է օգնել, քանի որ իր որդու նկատմամբ անարդար են վարվել և բերել է փաստարկներ, որով ցույց է տվել դատարանի թույլ տված սխալները: Այդ ամենից հետո սկսել է Կարինեին անվերապահորեն վստահել: Կարենի հետ մի քանի անգամ էլ հանդիպելուց հետո, վերջինս ասել է, որ պետք է խոսի ՀՀ վճռաբեկ դատարանում և ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ինչ-որ մարդկանց հետ ու նրանց կաշառք առաջարկի: Որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Արինան և ասել, որ գործը կարծես թե ստացվում է, բայց սկզբնական անհրաժեշտ է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար: Վերջինիս հետ նոյեմբերի 16-ին գնացել են ՙՅունիբանկ՚ և ստանալով 7000 ԱՄՆ դոլար գումարը այն փոխանցել է Արինային: Դրանից հետո, դեկտեմբերի 16-ին, Կարինեն իրեն ասել է, որ խոսել է բոլորի հետ, իր տղայի նկատմամբ համաներում կկիրառեն և փետրվար ամսին նա արդեն տանը կլինի: Դրա համար ուզել են 29.000 ԱՄՆ դոլար, որը սակայն ինքը սակարկել է և այժմ անհրաժեշտ է 22.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը ՙՅունիբանկում՚ ներդրած ավանդ է ունեցել, որի վրա կուտակվել էին բավականին տոկոսներ, իսկ ավանդի ժամկետն ավարտվում էր դեկտեմբերի 25-ին: Ավանդը հանելու համար գնացել է ՙՅունիբանկ՚, որտեղ իրեն հայտնել են, որ ճիշտ կլինի մի քանի օր սպասի, հակառակ դեպքում կարող է տարվա տոկոսները կորցնել: Դիմել է Կարինեին մի քանի օր սպասելու խնդրանքով, սակայն վերջինս մերժել է և ասել, որ չի կարող, քանի որ իր որդու գործով զբաղվում են լուրջ մարդիկ: Կարինեն ասել է, որ կարող է դիմել ՙՅուրիբանկում՚ աշխատող իր համակուրսեցուն, ով կօգնի իրեն ներդրած ավանդը հանել: Դեկտեմբերի 17-ին ավանդը բանկից հանելուց հետո 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Կարինեի գրասենյակում հանձնել է նրան: Կարինեն այդ գումարը ստանալու համար ձևակերպել և իրեն է տվել պայմանագիր, որի մեջ նշել է, որ գործը համապատասխան լուծում չստանալու դեպքում այդ գումարը վերադարձնելու է իրեն: Հունվար ամսվա վերջին Կարինեն ասել է, որ կրկին գումար է անհրաժեշտ` 14.000 ԱՄՆ դոլար, որից 6000 ԱՄՆ դոլարն ինքը տվել է հունվարի 29-ին, իսկ մնացած 8000 ԱՄՆ դոլարը` փետրվարի 1-ին: Սակայն դրանից հետո իր որդու գործերը չեն ստացվել: Փորձել է կապնվել Կարինեի հետ, իսկ վերջինս իր զանգերին չի պատասխանել: Ապրիլին հանդիպել է Կարինեին կապված Քաղաքապետարանի հետ իր ունեցած վեճի հետ: Հանդիպման ժամանակ Կարինեն ասել է, թե վճռաբեկի ՙկոլեգիայում՚ բոլորը համաձայն են, բացի մեկից և իրենք սպասում եմ, որ նա գնա արձակուրդ: Այդ ընթացքում ինքը սկսել է անհանգստանալ և, վերլուծելով Կարինեի ասածները, սկսել է կասկածել: Կարինեի հետ հանդիպման ժամանակ հայտնել է նրան, որ հանդիպել է կոլեգիայի անդամներից մեկ-երկուսի հետ և խոսել, սակայն նրանք տեղյակ չեն այդ գործից: Կարինեն իրեն հանգստացրել է, թե իրենք չպետք է իմանան, նախագահը տեղյակ է, ինքն էլ ամեն ինչ կանի: Հարցրել է Կարինեին, թե ով է անդամներից դեմ, պատասխանել է, որ քրեական գործերով պալատի նախագահ Դավիթ Ավետիսյանը, սակայն գործը Մկրտումյանն է անելու: Դրանից հետո ինքը, նորից ունենալով կասկածներ, մի քանի անգամ հանդիպել է Կարինեին, սակայն վերջինս հանգստացրել է իրեն, անգամ ասել է. ՙԵթե կասկածներ ունես, կարող եմ գումարը վերադարձնել, բայց միևնույն է ես հավանելով քո տղային, անվճար անպայման կանեմ այդ գործը՚: Հետո կրկին չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, դիմել է անգամ Արինային, սակայն ապարդյուն: Որոշ ժամանակ անց Կարինեն զանգահարել է իրեն և կանչել: 2010թ.-ի հունիսի 27-ին Կարինեն հանդիպման ժամանակ իրեն ասել է, որ եթե կասկածներ ունես ես քեզ 21.000-ի փոխարեն, հաշվի առնելով բանկում քո կորցրած տոկոսները, կտամ 24.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որ դու հանգիստ լինել ու ես մեկ ամսվա ընթացքում կավարտեմ այդ գործը: Ստացականը տվել է իրեն և խնդրել մեկ ամիս չանհանգստացնել: Հետագայում, ստելով փորձել է ճշտել և ասել է Կարինեին, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ է ուղարկել, իսկ վերջինս էլ ասել է, որ Կարինեին չի ճանաչում: Ու բացի այդ ասել է, որ իբր իմացել է, թե Մկրտումյանի մոտ մարդ չի կարողանում մտնել և հարցրել է Կարինեին, թե ինքն ինչպես է մտել: Կարինեն խառնվել է և ասել, որ ինքն ամեն ինչ փչացրել է, քանի որ իրեն զանգում և հարցնում են, թե ով է այդ մարդը: Դրանից ինքը հաստատ համոզվել է, որ Կարինեն իրեն խաբում է: Որոշ ժամանակ նորից չի կարողացել կապնվել Կարինեի հետ, պատմել է Արինային իր իմացածի մասին, իսկ Արինան մեղադրել է իրեն, թե ինքը բոլորին պատմելով այդ գործի մասին, ամեն ինչ փչացրել է, իսկ ինքն էլ ստիպված ասել է Արինային, որ ոչ մեկին ոչինչ չի ասել և այդ ամենը հորինել է: Դրանից հետո հանդիպել է Կարինեի հետ, այդ մասին ասել է նաև նրան, ինչին Կարինեն պատասխանել է, որ ինքը գործը ՙդասավորում է՚ գլխավոր դատախազի օգնականի հետ, և որ իր գործն առաջինը չէ: Կարինեն չի նշել գլխավոր դատախազի օգնականի անունը: ԻՆքը Կարինեից պահանջել է գումարը և գործը հետ վերադարձնել, իսկ Կարինեն իրեն ասել է, գործը ինքը հետ չի տա, քանի որ միևնույն է այդ գործն անելու է, իսկ գումարը կվերադարձնի երկու օր հետո: Սակայն այդպես էլ Կարինեն չի վերադարձրել իր գումարները, իսկ ինքը շրջապատից և ընկերոջից տեղեկացել է, որ Կարինեն ՙհայտնի խարդախ է՚: Հետագայում Արիանան առաջարկել է իրեն գումարը մաս-մաս վերադարձնել, իսկ ինքը հայտնել է, որ կհամաձայնվի միայն համապատասխան ձևակերպում տալուց հետո, ինչին Արինան չի համաձայնվել և այդպես էլ իրեն ոչ մի գումար չեն վերադարձրել: Ստիված դիմել է փաստաբանական գրասենյակ, որոնց օգնությամբ գործին ընթացք է տրվել: Իր այն հայտարարություններից հետո, որ դիմելու է իրավապահ մարմիններին, 2011թ.-ի մարտի 30-ին իրեն է զանգահարել Արինան և հայտնել, որ իր որդու գործի հետ կապված թղթեր ունի փոխանցելու իրեն: Հանդիպել են Արինայի աշխատանքի վայրում, որտեղ վերջինս իրեն է փոխանցել վճռաբեկ բողոքը` Վճռաբեկ դատարանի շտամպով: Դատախազություն իր բողոք ներկայացնելուց հետո Կարինե Ավանեսյանը սկսել է զանգահարել իրեն, սակայն ինքը չի պատասխանել նրա զանգերին, դրանից հետո հաղորդագրություն է ստացել Կարինեից այն մասին, թե ինքը չի ցանկանում արդյոք իր գումարը հետ ստանալ: 2011թ.-ի ապրիլ ամսին հանդիպել են Կարինե Ավանեսյանի հետ փաստաբանական գրասենյակում, որտեղ ևս վերջինս առաջարկել է իրեն վերադարձնել ամբողջ գումարը, դրա դիմաց անգամ առաջարկել է Արինայի բնակարանը, որին սակայն ինքը չի համաձայնվել, լավ հասկանալով, որ այդ ամենը ընդամենը դատարկ խոսակցություն է և Կարինե Ավանեսյանն իր գումարները վերադարձնելու նպատակ չունի: Տուժող Ժանետ Արծրունյանի ըստ էության տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2004 թվականի հունվար ամսին դիմել է Կարինեին հայրական ժառանգությունն ստանալու գործով իրեն օգնելու համար: Կարինեն իրենից որպես վճար պահանջել է 400 ԱՄՆ դոլլար, որը ինքը վճարել է: Որոշ ժամանակ անց որպես մաղարիչ Կարինեն ևս 200 ԱՄՆ դոլլար է պահանջել, ինչը ինքը կրկին վճարել է և միայն դրանից հետո Կարինեն իրեն տվել է վճիռը, որի համաձայն ինքը ճանաչվել է սեփականատեր: Դրանից հետո Կարինեն ցանկություն է հայտնել շարունակել իր հետ շփումը և քանի որ իր հարազատները բոլորը արտասահմանում էին, իսկ ինքը Հայաստանում միայնակ է, համաձայնվել է և մտերմացել է Կարինեի հետ: Կարինեին հայտնել է, որ ունի որդեգրած աղջիկ, որին անչափ սիրում է և պատրաստվում է տունը կտակել նրան: Կարինեի հետ հանդիպումների ժամանակ հայտնել է նաև, որ վատառողջ է, ունի ներվերի հետ խնդիրներ, հաճախում է նաև հոգեբանի մոտ: 2008 թվականի նոյեմբերի վերջին իր դուստրը, որն իր 13 տարեկան տղայի հետ բնակվում է ԱՄՆ-ում, իրեն վիզա է ուղարկել և ինքը պատրաստվել է մեկնել նրա մոտ: Կարինեն իրեն միշտ շփման ժամանակ ասել է, որ երբ վիզա ստանա, ինքը կօգնի փաստաթղթերի ձևակերպման հարցում: Հենց այդպես էլ արել է, Կարինեին է տվել իր անձնագիրը: Սակայն Կարինեն իրեն ասել է, որ անձնագրի ժամկետն ավարտվել է, իսկ այն երկարացնելու համար անհրաժեշտ է նաև իր բնակարանի սեփականության վկայականը, որպեսզի իր անձը հաստատվի: Ինքն էլ առանց որևէ բան կասկածելու վստահել է և տան սեփականության վկայականը տվել է Կարինեին: Որոշ ժամանակ անցնելուց հետո հարցրել է Կարինեին անձնագրի պատրաստ լինելու մասին, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ դեռ պետք է սպասի: ԻՆքը Կարինենին հայտնել էր, որ ցանկանում է շուտ գնալ Ամերիկա, քանի որ դեկտեմբերի 13-ին իր թոռնիկի ծննդյան օրն է և այդ օրը պետք է նրան կնքեն ու բացի այդ իր բոլոր հարազատներն այնտեղ իրեն են սպասում: Դրանից հետո Կարինեն ինչ-որ մարդկանց էր բերում և դրսից ցույց տալիս իր բնակարանը, բայց ինքը ոչինչ չի հասկացել և չի կասկածել: 2008 թվականի դեկտեմբեր ամսին, օրը հստակ չի հիշում, վատառողջ պառկած է եղել տանը, երբ Կարինեն եկել է ու խնդրել իր հետ մոտ գտնվող ինչ-որ վայր գնալ և անգամ առանց իր ասածներին ուշադրություն դարձնելու, որ ինքն իրեն շատ վատ է զգում ուղեղի հետ կապված խնդիրների և հիվանդությունների պատճառով, որոնց սրեցմանն էլ նպաստում էին նաև եղանակային վատ պայմանները, տաքսի մեքենայով գնացել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ: Այնտեղ Կարինեն մտել է նոտար Սուսաննայի` Հենրիկ Դանիելյանի դստեր, աշխատասենյակ, ում հետ շատ մոտ էր Կարինեն: Ինքն այդ ընթացքում սպասել է միջանցքում: Մոտ 40 րոպե անց Կարինեն եկել է ու ասել, որ ինքը 10 օրով պետք է տունն իր անունով ձևակերպի, որպեսզի կարողանա իր սեփական բնակարանը գրավից հանի, դրանից հետո միայն ինքը կկարողանա մեկնել ԱՄՆ: Կարինեն համոզելով, ինչ-որ տեղ նաև զայրանալով ու սպառնալով ստիպել է իրեն ստորագրել բնակարանի փաստաթղթերը, իսկ ինքն էլ շատ վատ ինքնազգացողությամբ մի կերպ ստորագրել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց հասկացել է, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել և գնացել է Կարինեի մոտ ու խնդրել նրան հետ վերադարձնել իր տունը, սակայն Կարինեն հրաժարվել է: Բազմիցս անգամ, շարունակաբար, գնացել է Կարինեի մոտ և խնդրել, որ տունը վերադարձնի, ասել է նաև, որ առողջության վատթարացման պատճառով այլևս չի կարող մնալ Հայաստանում և պետք է մեկնի Ամերիկա իր հարազատների մոտ, սակայն Կարինեն տարբեր պատճառաբանություններով իրեն մերժել է: Այնուհետև, Կարինեն սկսել է խուսափել իրենից, չի զանգահարել և չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: 2010թ.-ին տեղեկացել է, որ Կարինեն բոլորին հայտարարել է, թե Ժաննայի տունը վաճառելու է և նրանց պարտքերը տա: 2010թ.-ի հուլիս ամսին Աշոտ անունով ինչ-որ մեկը եկել է իր տուն և հայտնել, որ դա Կարինեի տունն է, իսկ Կարինեն իրենից 100.000 է վերցրել, որի դիմաց գրավ է դրել այդ տունը, բայց քանի որ Կարինեն չի կարողանում վճարել տոկոսները, ու իր իմանալով ինքը Կարինեի մորաքույրն է, եկել է, որպեսզի ինքն այդ գումարները տա: Արդպես մոտ 7-8 անգամ այդ մարդն եկել է իր տուն և իրեն անհանգստացրել: Իսկ Կարինեն, քանի որ չեր կարողանում վճարել այդ գրավի տոկոսները, առաջարկել է իրեն աղջկա ոսկեղենը տալ, որպեսզի ինքը գրավ դնի ու վճարի այդ մարդու տոկոսները, որ վերջինս չգա ու չանհանգստացնի իրեն: Համաձանվել է մի պայմանով, որ 2 ժամից դրանք իրեն կվերադարձնի: Ոսկեղենը գրավ դնելուց որոշ ժամանակ անց Կարինեն հետ է վերադարձրել իր ոսկեղենը: Մի քանի օր անց այդ մարդը կրկին շարունակել է գալ իր տուն և փող պահանջել: Կարինեն նորից պահանջել է իր ոսկեղենը` գրավ դնելու համար: Ինքը համաձայնվել է, քանի որ արդեն մարդիկ էին գալիս իր տունը գնելու, անգամ այդ Աշոտի ծանոթներից մեկը, ներկայանալով դատարանից ՙկատարածու՚, ասել է, որ իրեն պետք է տանից հանեն: Այս անգամ ոսկեղենը գրավատանը մնացել է մոտ 40 օր, քանի որ գումար չունենալու պատճառով Կարինեն չի կարողացել այն ժամանակին հանել: 40 օր անց միայն Կարինեն վճարել է տոկոսները և իրենք միասին հետ են վերցրել ոսկեղենը: Սակայն դրանից հետո Աշոտը կրկին շարունակել է գալ, անգամ դատարան է դիմել իրեն տանից վտարելու համար: Ինքը բազմաթիվ անգամ դիմել է Կարինեին, որ վերջինս տունն իր անունով վերաձևակերպի, սակայն Կարինեն մերժել է` ասելով, որ չի կարող, քանի որ Աշոտին պարտք է: Ինքը ստիված դիմել է իրավաբանական օգնության, որտեղ իրեն օգնել են ձևակերպել դիմում, որն ինքը ներկայացրել է ոստիկանություն: Վկա Արինա Ավանեսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին /վերջինս դիմում է ներկայացրել դատարան, որով հայտնել է, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի քույրը և, օգտվելով ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածով սահմանված իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ սույն քրեական գործի շրջանակներում/, որ 2009թ. հոկտեմբերին պատահական հանդիպել է իր նախկին աշխատանքային ընկեր Գուրգեն Հակոբյանին և խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ իր որդին արդեն երկու տարի է գտնվում է ազատազրկման մեջ սպանություն կատարելու համար: Գուրգեն Հակոբյանը տեղյակ է եղել, որ իր քույր Կարինե Ավանեսյանը փաստաբան է և նրա հետ խորհրդակցելու համար իրենից խնդրել է քրոջ հեռախոսահամարը, որն ինքը տվել է: Հետագայում տեղեկացել է, որ նրանք հանդիպել է և քույրը փորձելու է Գուրգեն Հակոբյանի որդուն ազատել ազատազրկումից, սակայն թե ինչ ճանապարհով, ինքը տեղյակ չի եղել, քանի որ քույրը գործերից իր հետ չի խոսել: Դրանից հետո մի քանի անգամ Գուրգեն Հակոբյանը գնացել է իր աշխատանքի վայր և հայտնել իր դժգոհությունները այն մասին, որ իր քույրը ձգձգում է իր պարտականությունների կատարումը: Դրանից հետո քրոջ և Գուրգեն Հակոբյանի հետ ունեցած խոսակցություններից տեղեկացել է, որ քույրը նրանից պարտքով գումար է վերցրել, սակայն գումարի չափը չի հարցրել: Դրանից հետո Գուրգեն Հակոբյանը ևս մի քանի անգամ գնացել և հայտնել է իր դժգոհությունները այն մասին, որ քույրը չի կատարում իր ստանձնած պարտավորությունները և չի վերադարձնում իր վերցրած գումարը: Գուրգեն Հակոբյանին վերջին անգամ հանդիպել է 31.03.2011թ.-ին իր աշխատանքի վայրում: Հանդիպման ժամանակ ինքը Գուրգեն Հակոբյանին փոխանցել է վճռաբեկ բողոքը, քանի որ քույրն իր գրասենյակի տեղափոխման հետ կապված հարցերով զբաղված է եղել: Որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Գուրգեն Հակոբյանը դիմել է իրավապահ մարմիններին` մեղադրելով իրեն և քրոջը 43.000 ԱՄՆ դոլար գումար խարդախությամբ հափշտակելու համար: Դրանից հետո միայն քրոջից տեղեկացել է, որ վերջինս Գուրգեն Հակոբյանից 22.000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է նրա որդուն իրավաբանական օգնություն ցույց տալու համար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը մաս-մաս վերցրել է պարտքով: Կարինեն իրեն ասել է նաև, որ Գուրգենին տվել է ստացական, այն էլ 3000 ԱՄՆ դոլարով ավել, որպես Գուրգենի կրած վնասների փոխհատուցում: Ինքը Գուրգեն Հակոբյանին չի առաջարկել քրոջ օգնությունը, նրանից գումար չի վերցրել քրոջը փոխանցելու համար, չի զանգահարել և համոզել Գուրգեն Հակոբյանին քրոջը տրամադրել պահանջված 14.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և ընդհանրապես չի խառնվել նրանց միջև առկա գործնական հարաբերություններին: Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող ՙԱՐԹԻՆ Էնթրփրայս՚ ՍՊԸ-ի գլխավոր տնօրեն Հ. Անտոնյանի 10.01.2012թ.-ի գրությամբ և այդ գրությանը կից ներկայացված անշարժ գույքի նկարագրով, ֆոտոնկարագրով, ՙՀողշինմոնիթորինգ՚ ՊՈԱԿ-ի կողմից տրամադրված 09.10.2008թ. N04/01-212 նամակի կրկնօրինակով և անշարժ գույքի սեփականության¥օգտագործման) իրավուքնի գրանցման վկայականի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ.-ի դրությամբ կազմել է 60.000.000 /վաթսուն միլիոն/ ՀՀ դրամ: Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության: Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը կին է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել: Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է այն, որ պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 1 երեխան և վատառողջ մայրը: Որպես ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Դատարանը գտնում է նաև, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի գույքի բռնագրավմամբ` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հափշտակված գումարի չափը: Ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Անդրադառնալով տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերին` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 1-ին մասի` ՙքրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը՚, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙքաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար՚, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` ՙքաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար: Քաղաքացիական պատասխանող ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում է հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը՚: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙհայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին՚: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի` ՙդատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության՚: Տվյալ դեպքում, Գուրգեն Հակոբյանի կողմից քաղաքացիական հայցը դատարան է ներկայացվել դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալուց հետո: Վերջինիս կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացվել են 2 քաղաքացիական հայցեր, որոնցից առաջինը /հատոր 1-ին, գ.թ.109/ պարունակում է խնդրանք հետևյալի մասին. ՙԿարինե Ավանեսյանից և Արինա Ավանեսյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել 43.000 /քառասուներեք հազար/ ԱՄՆ դոլա գումար ...՚, այս դեպքում չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` գույքային պահանջ է ներկայացվել Արինա Ավանեսյանին, ով սույն քրեական գործով չի հանդիսացել ոչ կասկածյալ, ոչ մեղադրյալ և ոչ էլ քաղաքացիական պատասխանող: Գուրգեն Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ներկայացված երկրորդ քաղաքացիական հայցում /հատոր 2-րդ, գ.թ. 40/ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես` չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը և չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի բռնագանձման մասին: Ինչ վերաբերվում է տուժող Ժանետ Արծրունյանի կողմից նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցերին, ապա երկուսի դեպքում էլ չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, մասնավորապես առաջինի դեպքում /հատոր 6, գ.թ. 113/` չի նշվել, թե ում դեմ և ինչ չափով է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, ինչպես նաև չի բովանդակում խնդրանք վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին: Երկրորդ հայցադիմումում չի նշվել, թե ում դեմ է հարուցվում քաղաքացիական հայցը, իսկ գույքային պահանջ ներկայացնելիս նշվել է ՙՆաև Կ. Ավանեսյանին պարբերաբար` 2005թ.-ից սկսած մինչև 2010թ.-ը պարտքով տված գումարները` 9.200 ԱՄՆ դոլար՚, ինչի վերաբերյալ 13.01.2012թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի կողմից որոշում է կայացվել Կարինե Արմենի Ավանեսյանի կողմից Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի կողմից տրված 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խարդախությամբ տիրանալու փաստի առթիվ քրեական հետապնդում չիրականացնել` հանցակազմի բացակայության հիմքով` պատճառաբանելով, որ նրանց միջև առկա հարաբերությունները կրում են քաղաքացիաիրավական բնույթ: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը պետք է թողնել առանց քննության, միաժամանակ նրանց պետք է իրավունք վերապահել քաղաքացիական հայցերը լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙքրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայցը, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով՚: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները պետք է պահպանել: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից: Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության, նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով: ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Վարդանյանի 16.06.2011թ.-ի որոշմամբ Կարինե Արմենի Ավանեսյանի Երևան քաղաքի Գրիբոյեդովի 1ա շենք, բնակարան 26 հասցեի անշարժ գույքի և 16.01.2012թ.-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները` պահպանել: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: դատավոր` ստորագրություն Բնագրի հետ ճիշտ է` դատավոր` Ա. Խաչատրյան |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 06-03-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 15-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 251 |
| Էջերի քանակ | 122 |
| Էջերի քանակ | 73 |
| Էջերի քանակ | 122 |
| Էջերի քանակ | 145 |
| Գործին կից նյութերը | Թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 գործով հավելվածը 167թերթից: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 15-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 10 հատոր` 250, 250, 250, 250, 250, 251, 122, 73, 122, 145 |
| Գործին կից նյութերը | Քրեական գործի հավելվածը` 167 թերթից: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 15-04-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 10 հատոր` 250, 250, 250, 250, 250, 251, 122, 73, 122, 145 թերթից |
| Գործին կից նյութերը | Թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 գործով հավելվածը 167թերթից: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-5893/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 17-04-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 09-10-2013 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 11-10-2013 |
|---|
Դատական որոշման վերաբերյալ կասկածների և անհստակությունների լուծում
| Ամսաթիվ | 25-10-2013 |
|---|---|
| Բովանդակություն | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ որոշման անհստակությունը լուծելու վերաբերյալ 25.10.2013թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը` դատավոր Արմեն Խաչատրյան, ուսումնասիրելով Կարինե Արմենի Ավանեսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական •ործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ.-ին կայացրած դատավճիռը Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունը 2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ Հ.53/62քր-12 •րությամբ թիվ 14110311 քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկել է դատարան` ըստ էության քննելու համար, միաժամանակ նույն •րության մեջ նշվել է, որ ՙԿ. Ավանեսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված իրերը, բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյան փող. 31 շենքի 62 բնակարանի և Երևան քաղաքի Տի•րան Մեծ փողոցի 18 շենքի 4 բնակարանի խուզարկությամբ առ•րավված համակար•իչները •տնվում են Արաբկիրի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների պահման սենյակում՚: 02.06.2011թ.-ի անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանա•րությամբ Կարինե Ավանեսյանի մոտից հայտնաբերվել և առ•րավվել է ՙՅունիլոյեր՚ փաստաբանական •րասենյակ ՍՊԸ-ի կնիք և անձնական այլ իրեր: 27.05.2011թ.-ի խուզարկություն /առ•րավում/ կատարելու մասին արձանա•րություններով Կարինե Արմենի Ավանեսյանի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյան փող. 31 շենքի 62 բնակարանից հայտնաբերվել և առ•րավվել է ՙMEC՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/, իսկ Երևան քաղաքի Տի•րան Մեծ փողոցի 18 շենքի 4 բնակարանում •ործող •րասենյակից` ՙDigital՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/: ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 430-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն դատարանն իրավունք ունի մեկնաբանել որոշման մեջ առկա կասկածները և անհստակությունները: Նկատի ունենալով, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական •ործով 2013 թվականի մարտի 6-ին կայացված դատավճռով դատարանը չի տնօրինել Կարինե Արմենի Ավանեսյանի անձնական խուզարկությամբ, վերջինիս բնակության վայրի և •րասենյակի խուզարկությամբ հայտնաբերված և առ•րավված իրերը, ուստի ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 430-րդ հոդվածով, դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Լուծել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի մարտի 6-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական •ործով կայացված դատավճռում առկա անհստակությունը, նկարա•րական-պատճառաբանական մասում` նախավերջին պարբերությունից հետո կարդալ ՙԴատարանը •տնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Կարինե Արմենի Ավանեսյանի անձնական խուզարկությամբ 02.06.2011թ.-ին հայտնաբերված և առ•րավված ՙՅունիլոյեր՚ փաստաբանական •րասենյակ ՍՊԸ-ի կնիքը և անձնական այլ իրերը, ինչպես նաև վերջինիս բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյան փող. 31 շենքի 62 բնակարանից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առ•րավված ՙMEC՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/ և Երևան քաղաքի Տի•րան Մեծ փողոցի 18 շենքի 4 բնակարանում •ործող •րասենյակից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առ•րավված ՙDigital՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/ պետք է վերադարձնել Կարինե Արմենի Ավանեսյանին՚, իսկ դատավճռի եզրափակիչ մասում` նախավերջին պարբերությունից հետո կարդալ ՙԴատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Կարինե Արմենի Ավանեսյանի անձնական խուզարկությամբ 02.06.2011թ.-ին հայտնաբերված և առ•րավված ՙՅունիլոյեր՚ փաստաբանական •րասենյակ ՍՊԸ-ի կնիքը և անձնական այլ իրերը, ինչպես նաև վերջինիս բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյան փող. 31 շենքի 62 բնակարանից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առ•րավված ՙMEC՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/ և Երևան քաղաքի Տի•րան Մեծ փողոցի 18 շենքի 4 բնակարանում •ործող •րասենյակից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առ•րավված ՙDigital՚ ֆիրմայի համակար•չի պրոցեսորը /քեյսը/ վերադարձնել Կարինե Արմենի Ավանեսյանին՚: Սույն որոշման պատճենները հանձնել կողմերին: դատավոր` Ա. Խաչատրյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 07-11-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 250 |
| Էջերի քանակ | 122 |
| Էջերի քանակ | 73 |
| Էջերի քանակ | 122 |
| Էջերի քանակ | 145 |
| Գործին կից նյութերը | 11-րդ հատորը 265 թերթից: Թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 գործով հավելվածը 167 թերթից: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 07-11-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 11 հատոր` 250, 250, 250, 250, 250, 250, 122, 73, 122, 145, 265 |
| Գործին կից նյութերը | Թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 գործով հավելվածը 167 թերթից: |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0013/01/12
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 12-04-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-04-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Կարինե Ավանեսյան Բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Կարինե Արմենի Ավանեսյանի /ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով - ազատազրկում 6 տարի 6 ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավմամբ , բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից / վերաբերյալ 06.03.2013թ. դատավճիռը և կայացնել արդարացման դատավճիռ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 13-04-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 17-04-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 22-04-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | ամբաստանյալի միջնորդության պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | մեկ այլ նիստով զբաղված լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | մեկ այլ նիստով զբաղված լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 13-06-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | ամբաստանյալի կողմից ներկայացված միջ. պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-06-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | ամբաստանյալի կողմից նոր միջ. ներկայացնելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-07-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | նոր միջնորդություններ ներկայացնելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 19-07-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 19-07-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյանի Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 19 հուլիսի 2013թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.Ավանեսյանի ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.Խաչատրյանի ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հակոբյանի ՏՈՒԺՈՂ` Ժ.Արծրունյանի ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ.Մնացականյանի ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ք.Սարդարյանի Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ` Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 1. 2011 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Կարինե Ավանեսյանի կողմից 2009թ. դեկտեմբերից մինչև 2010թ. հունվարն ընկած ժամանակահատվածում խարդախություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62202711 քրեական գործը: 2. 2011 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում Կարինե Ավանեսյանի կողմից խարդախություն և փաստաթղթի կեղծիք կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14110311 քրեական գործը: 3. 2011 թվականի մայիսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 62202711 քրեական գործը միացվել է թիվ 14110311 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14110311 համարով: 4. 2011թ. հունիսի 5-ին Կարինե Արմենի Ավանեսյանը թիվ 14110311 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 5. Նույն օրը մեղադրյալ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 6. 2012թ. հունվարի 16-ին թիվ 14110311 քրեական գործով Կարինե Ավանեսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 7. 2012 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14110311 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: 8. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն (այսուհետև` դատարան) իր 06.03.2013թ. դատավճռով վճռել է` Ամբաստանյալ Կարինե Արմենի Ավանեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և գույքի բռնագրավման, բայց ոչ ավել 16.296.580 ՀՀ դրամից: Կարինե Ավանեսյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2011 թվականի հունիսի 2-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողներ Գուրգեն Հակոբյանի և Ժանետ Արծրունյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության` նրանց իրավունք վերապահելով քաղաքացիական հայցերը լուծելու քաղաքացիական դատավարության կարգով: 9. Առաջին ատյանի դատարանի 06.03.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը: 10. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. ապրիլի 2-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության: 11. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան են ներկայացրել տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը և տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. 12. Կարինե Արմենի Ավանեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Գուրգեն Բենյամինի Հակոբյանից նրա որդու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով դատապարտված ամբաստանյալ Կարեն Գուրգենի Հակոբյանի շահերը դատական ատյաններում պաշտպանելու համար վերջինիցս խաբեության և վստահությունը չարաշահելու միջոցով վերցրել և խարդախությամբ տիրացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարին: Բացի այդ Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. 13. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ, 22-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-10-րդ, 17-19-րդ, 23-րդ, 43-րդ, 69-րդ, 90-րդ, 91-րդ, 101-րդ, 102–րդ, 104-106-րդ, 114-րդ, 122-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 170-րդ, 309-րդ, 314.1-րդ, 315-րդ, 331-րդ, 337-րդ, 340-րդ, 345-րդ, 353-355–րդ, 358-րդ, 360-րդ, 360.1-րդ, 363-րդ, 365-րդ, 371-րդ հոդվածները, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 1-ին, 5-րդ, 6-րդ, 17-րդ հոդվածները, <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, 17-րդ, 26-րդ հոդվածները, որի արդյունքում իր նկատմամբ կայացրել է ակնհայտ անհիմն դատավճիռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղավոր ճանաչելու մասին: 31.05.2011թ-ից սկսած դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է բազմաթիվ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիաներ` նախազգուշացում և դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը: Ընդ որում առաջին անգամ դատական սանկցիա նախազգուշացում իր նկատմամբ դատարանը կիրառել է գործով մեղադրողին մի քանի բացարկներ ներկայացնելու պատճառով: Դատավորը մեղադրողի բացակայության պայմաններում ըստ էության շարունակել է դատական նիստը և օրենքով մեղադրյալին վերապահված բացարկ ներկայացնելու իրավունքից օգտվելու համար իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն դատական սանկցիա կիրառելու մասին որոշում է կայացրել, և անհասկանալի է, թե ինչու է դատարանը նիստն ինքնակամ լքած դատախազի բացակայությունը համարել ընդունելի, իսկ հետագայում 08.06.2012թ. դատական նիստի ընթացքում, լսելով մեղադրողի բացատրությունն առ այն, որ 31.05.2012թ. դատական նիստը նա լքել է վերադաս դատախազի ցուցումով, որից հետո դատարանը դատախազի բացակայությունը ճանաչել է հարգելի: Դատարանը 4 անգամ իր նկատմամբ ակնհայտ անհիմն կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողութամբ, որի միջոցով զրկել է իրեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով ամբաստանյալին վերապահված գրեթե բոլոր դատավարական իրավունքներից և գործնականում բացառել է քրեական գործով իր մասնակցությունը: 19.07.2012թ. գործով տուժող Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ, պատճառաբանելով, թե դատավորի կողմից տուժողին հարցեր ուղղելուց հետո այլևս դատավարության մասնակիցներն իրավունք չունեն հարցեր տալու տուժողին, դատավորը կամայականորեն սահմանափակել է տուժողին հարց տալու իր իրավունքը, իսկ երբ ինքը առարկել է նրա անօրինական գործողությունների դեմ, դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը 36 ժամ տևողությամբ: ՀՀ Արդարադատության խորհրդի 28.02.2013թ. թիվ ԱԽ-7-Ո-12/2013թ. որոշման մեջ նշված կարգապահական հանձնաժողովին տրված դատավոր Ա.Խաչատրյանի լրացուցիչ բացատրության համաձայն նա ասել է, թե իբր ինքն <<օգտագործելով օրենքով վերապահված բոլոր հնարավորությունները, անհիմն կերպով ձգձգում է գործի քննությունը>>, սակայն գործի քննությունը ձգձգելու մասով դատավորն իրեն զրպարտել է: 28.12.2012թ. դատական նիստի ընթացքում դատարանը բավարարել է իր միջնորդությունը հանրային պաշտպան նշանակելու մասին, որի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն գործի քննությունը կարող է շարունակվել միայն պաշտպանի պարտադիր մասնակցությամբ: Սակայն Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ակնհայտ անհիմն կիրառմամբ շարունակել է գործի քննությունն այն դեպքում, երբ գործի քննության ամբողջ ընթացքում մինչև 28.12.2012թ. գործով նշանակված պաշտպան երբևիցե չի ունեցել և նշանակված պաշտպան չունենալու պայմաններում ինքը չէր կարող հայտարարել նրանից հրաժարվելու մասին: Նույն պահին առարկել է գործով նախագահողի անօրինական գործողությունների դեմ, սակայն Դատարանն իր նկատմամբ կիրառել է դատական սանկցիա` դատական նիստերի դահլիճից 36 ժամ տևողությամբ հեռացնելը, որից հետո խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի պահանջները, որի համաձայն ամբաստանյալի նկատմամբ դատական սանկցիա դատարանի դահլիճից հեռացնելը կիրառելու պահից պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է և առանց պաշտպանի շարունակել է գործի քննությունը ավելի քան 2 ժամ շարունակ, որի պայմաններում շարունակել է գործով տուժող Ժանետ Արծրունյանի հարցաքննությունը, հրապարակել գործով վկայի նախաքննական ցուցմունքները, հրապարակել գործի նյութերը: 28.12.12թ. դատական նիստի ընթացքում թույլ տրված կամայականությունների կապակցությամբ դատարանի որոշմամբ նշանակված պաշտպան Գ.Մադոյանը 20.02.2013թ. ինքնաբացարկ հայտնելու մասին միջնորդություն է ներկայացրել դատավորին այն պատճառաբանությամբ, որ 28.12.2012թ. հանրային պաշտպան նշանակելու մասին իր միջնորդությունը բավարարելուց հետո դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի պահանջը, չի ապահովել պաշտպանի պարտադիր մասնակցությունն իր կողմից պաշտպան ունենալու ցանկություն հայտնելու պահից, իսկ հետագայում իր կողմից հայտնած առարկությունների համար կիրառել է դատական սանկցիա և 36 ժամ տևողությամբ դատական նիստերի դահլիճից հեռացրել է իրեն, որի պատճառով ինքը զրկվել է ցուցմունք տալու հնարավորությունից: Հետագայում դատավորը մերժել է պաշտպանի միջնորդությունը ցուցմունք տալու կապակցությամբ իրեն դատական նիստերի դահլիճ ներկայացնելու մասին: 20.02.2013թ. դատական նիստերի դահլիճից ժամը 14:10-ին հեռացնելուց հետո գործի քննությունը շարունակել է մինչև 18:00-ն, իսկ դրանից հետո գործի քննությունը հետաձգել և նշանակել է 21.02.2012թ. ժամը 11:00-ին, իսկ այդ նիստին իրեն չեն ներկայացրել` 36 ժամը լրացած չլինելու պատճառով: 21.02.2013թ. դատավորն ավարտել է գործով դատաքննությունը և անցել դատական վիճաբանությունների փուլին: Դատավորն ակնհայտ անհիմն սանկցիաներ կիրառելու միջոցով իրեն զրկել է գործով տուժողներին հարցաքննելու, դատարանում ցուցմունք տալու, գործի նյութերը հրապարակելու, միջնորդություններ, այդ թվում նաև դատաքննությունը լրացնելու վերաբերյալ միջնորդություններ ներկայացնելու, պաշտպանական ճառի, վերջին խոսքի, ռեպլիկի իրավունքից: 20.02.2013թ. իր նկատմամբ դատական սանկցիա դատական նիստերի դահլիճից հեռացնելը կիրառելուց հետո Դատարանը, նախօրոք տեղյակ լինելով մեղադրանքի էության վերաբերյալ ցուցմունք տալու իր պատրաստակամության մասին (դեռևս 15.01.2013թ. դատական նիստի ընթացքում նախագահողի հարցին պատասխանել է, որ մեղադրանքի էության մասին դատարանում ցուցմունք կտա պարտադիր), ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի խախտմամբ հրապարակել է իր նախաքննական ցուցմունքները: 20.02.2013թ. և 21.02.2013թ. դատական նիստերն իր բացակայությամբ իրականացնելուց և դատաքննությունն ավարտելուց հետո դատավորը դատական վիճաբանությունների օր է նշանակել 27.02.2013թ. և միաժամանակ պաշտպանի միջոցով փոխանցել է իր բացակայությամբ տեղի ունեցած նշված դատական նիստերի արձանագրության կրիչը: Քննչական մեկուսարանի պայմաններում դատական նիստերի արձանագրության կրիչին ծանոթանալու բավարար հնարավորությունների բացակայության պատճառով չի կարողացել պատշաճ ծանոթանալ դատական դրանց, որի կապակցությամբ 27.02.2013թ. միջնորդել է դատարանին Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի բ կետի համաձայն իրեն տրամադրել պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար բավարար հնարավորություններ և բավարար ժամանակ, սակայն միջնորդությունը դատավորի կողմից մերժվել է: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 312-րդ, 331-րդ հոդվածները, քանի որ դատական քննության նախապատրաստական մասում, լսելով կողմերի կարծիքը, անհիմն հետաձգել է խափանման միջոցը վերացնելու իր միջնորդության քննարկումը, ինչպես նաև անհիմն հետաձգել կամ մերժել է ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու, ապացույց պահանջելու մասին իր միջնորդությունները, իսկ քննարկումը հետաձգված միջնորդություններով դատարանի կողմից այդպես էլ որևէ որոշում չի կայացվել: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը: Դատարանը դատավճռի հիմքում է դրել անթույլատրելի ապացույցներ, ինչպես նաև գործի ելքով շահագրգռված անձանց գործով տուժողների ցուցմունքների առանձին հատվածներ: Ընդ որում, նույնիսկ միայն գործով տուժողների բոլոր ցուցմունքների պատշաճ գնահատման ենթարկելու դեպքում դատարանի համար բավարար կլիներ գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու համար: Գտնում է, որ Գուրգեն Հակոբյանի դրվագով հենց տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ցուցմունքներով արդեն իսկ հերքվում է իր գործողությունների մեջ խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առկայությունը: Այսպես, 19.07.2012թ. դատարանում Գուրգեն Հակոբյանի հարցաքննության ժամանակ վերջինս ասել է, որ. <<Կարինեն միշտ ասել է, որ, եթե կասկածներ ունես, ես քեզ փողը վերադարձնեմ, բայց մեկա ես անվճար, հավանելով քո տղային, անպայման գործը կանեմ, եթե հարցը դրվ ում էր այդպես, ես արդեն ասում էի <լավ, թող մնա> :>>: Գումարը հետ տալու իր առաջարկի մասին դատարանում Գուրգենը նշել է մի քանի անգամ` ինչպես իր ցուցմունքում, այնպես էլ մեղադրողի, իր ներկայացուցչի և իմ հարցերին պատասխանելիս, այսինքն վերը նշված ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ ինքը մի քանի անգամ ասել է, որ գումարը հետ վերցնի, իսկ Կարենի գործը կշարունակի առանց գումարի, անհատույց` ճիշտ այնպես, ինչպես աշխատել է քաղաքացիական գործով ըստ հայցի Երևանի քաղաքապետարանի ընդդեմ <<Հազարաշեն>> ՍՊԸ` վտարման պահանջի մասին և գրեթե մեկ տարի շարունակ դատարաններում ներկայացրել է Գուրգեն Հակոբյանի շահերը և այս հանգամանքն անվիճելի է նաև Գուրգենի համար: Գուրգենը ներկայացնում է, թե գումարն իրեն վերադարձնելու առաջարկներն ինքը կատարել է, երբ Գուրգենը զայրացած և ջղայնացած վիճակում եկել է իր մոտ գումար պահանջելու նպատակով, սակայն տուժողը բացահայտ ստում է: Նախ, հարց է առաջանում, կարող է, արդյոք, ավելի քան 20 տարի ձեռներեցությամբ զբաղվող Գուրգենը գումարը իր կողմից անօրինական պահելու հետևանքով զայրացած և ջղայնացած վիճակում պահանջելուց հետո, երբ ինքը նրան ասում է` <<գումարը վերցրու հետ, ես Կարենի գործը կշարունակեմ անհատույց>>, հրաժարվել գումարը վերցնելուց, դրանից հետո գնալ, վերլուծել, համոզվել, որ Կարինեն իրեն խաբում է, կրկին գնալ Կարինեի մոտ պահանջել գումարը և կրկին Կարինեի առաջարկից հետո հրաժարվել գումարը հետ վերցնելուց: Իրականում Գուրգենը որդու գործով իրեն տվել է 22.000 ԱՍՆ դոլար, որպիսի հանգամանքը ձևակերպվել է 18.12.2009թ. իրենց միջև կնքված փաստաբանական օգնություն ցույց տալու մասին պայմանագրով, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով: 2010թ. մայիսից հետո, տեսնելով, որ դժվարանում է նույնիսկ իր օֆիսի վարձավճարը վճարելու հարցում, կանչել է Գուրգենին և ասել դրա մասին, որից հետո իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարի և Գուրգենի կողմից մատնանշած բանկային տոկոսների վնասների` 3000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ տվել է ստացական` ընդհանուր առմամբ 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Ընդ որում, ստացականում նշվել է, որ մեկ ամսում գումարը չվերադարձնելու դեպքում գումարի վրա կհաշվարկվեն ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված տոկոսները: Եթե, ինչպես ասում է Գուրգենը, Կարենի գործով իբրև իրեն վճարել է 43.000 ԱՄՆ դոլար, այլ ոչ թե 22.000 և 2010թ. հունիսին իբրև իր ճնշման տակ, խոստանալով, որ մեկ ամսվա ընթացքում Կարենի գործը դրական լուծում կստանա, նրան տվել է ստացական, սակայն ստացականի բովանդակությունից ակնհայտ է, որ դրանում որպես հոնորար իրեն վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարի մասին որևէ ակնարկ չկա, այլ նշված է իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը և Գուրգենի կողմից մատնանշած իր վնասները` 3000 ԱՄՆ դոլարը` ընդհանուր առմամբ նրան ստացական է տվել 24.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Գտնում է, որ մեղադրանքը հեռանկարային համարելու համար առնվազն անհրաժեշտ է ապացուցել կաշառք տալու պատրվակը: Գուրգենի ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ կաշառք տալու մասին իր և Գուրգենի միջև որևէ խոսակցություն չի եղել ընդհանրապես: Ակնհայտ է, որ գումարը Գուրգենին հետ վերադարձնելու առաջարկը ինքը կարող էր անել միայն ու միայն այն դեպքում, եթե և իր, և Գուրգենի պատկերացմամբ այն նախատեսված է եղել միայն իր համար, Գուրգենը քաջ գիտակցել է, որ գումարը նախատեսված է եղել միայն իր համար, այն նախատեսված չի եղել որևէ այլ անձի համար կամ առավել ևս որևէ մեկին կաշառք տալու համար, այդ պատճառով ինքն ազատ է եղել այն տնօրինելու հարցում` ընդհուպ մինչև այն Գուրգենին վերադարձնելու առաջարկ անելու և գործն առանց գումարի շարունակելու հարցում: Եվ բոլորովին պատահական չէ, որ նախաքննության ամբողջ ընթացքում վերը նշված հանգամանքը Գուրգենի կողմից վարպետորեն թաքցվել է, և 9 ամիս տևած նախաքննության ընթացքում Գուրգենը թաքցրել և չի հայտնել, որ ինքը մի քանի անգամ առաջարկել է հետ վերցնել գումարը, իսկ նա հրաժարվել է: Առաջին անգամ դրա վերաբերյալ Գուրգենը ցուցմունք է տվել ընդհանուր իրավասության դատարանում: Համոզված է, որ, եթե նա այդ ցուցմունքը տված լիներ նախաքննության ընթացքում, գործը կստանար մեկ այլ ընթացք: Բացի դրանից, 19.07.2012թ. դատական նիստի ժամանակ մեղադրողի այն հարցին, թե` <գումար պահանջելուց որն է եղել Կ.Ավանեսյանի պատճառաբանությունը>, Գ.Հակոբյանը պատասխանել է` < նախնականը յոթ հազարը, դեռ նախնական էր, դեռ ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար, նախնական բան էր (...)>: Եթե ամբողջ գումարը` 43.000 ԱՄՆ դոլարը նախատեսված է եղել Կարենի գործի համար, ապա, <ոչ մի գործ, ոչ մի բան չկար>-ի պայմաններում ինչու պետք է 7000 դոլար իրեն տար Գուրգենը` այն էլ կաշառքի համար նախատեսված: Ակնհայտ է, որ 7000 դոլարը Կարենի գործով վճարած գումար չի եղել, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում Գուրգենը տվել է ակնհայտ սուտ ցուցմունք` իրեն պարտքով տրված 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես Կարենի գործի համար վճարած 22.000 ԱՄՆ դոլարին միացնելով և այն ներկայացնելով որպես Կարենի գ ործի համար նախատեսված կաշառքի գումար: Քննիչի հարցին Գուրգեն Հակոբյանը պատասխանել է. < (...) Ոչ Կարինեն և ոչ էլ Արինան երբևիցե որևէ պաշտոնյայի անուն չեն տվել>: Վերը նշվածից ելնելով` գտնում է, որ իր գործողություններում ընդհանրապես բացակայում է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը` ինքը նրան չի ասել, որ գործով պետք է կաշառք տալ, որպեսզի նա խաբվի կամ նրա վստահությունը չարաշահվի, սուբյեկտիվ կողմը` գումարները Գուրգենի կողմից տրվել են իրեն` 22.000 ԱՄՆ դոլարը որպես հոնորար, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը որպես պարտք: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ, 106-րդ հոդվածների պահանջները: Գործով դատակոչված միակ վկա է հանդիսացել քույրը, որը դատարանին դիմում է ներկայացրել ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 1-ին պարբերությամբ նախատեսված իրավունքից օգտվելու և դատարանում ցուցմունք տալուց հրաժարվելու մասին, սակայն դատարանը ապացույց է ճանաչել քրոջ նախաքննական ցուցմունքները, որոնք տալու ընթացքում, փաստացի գտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, գործով հարցաքննվել է որպես վկա: Նման պայմաններում դատարանը պետք է հաստատեր քրոջ ցուցմունքերի անթույլատրելիությունը և նրա բացակայության պայմաններում չհրապարակեր դրանք դատաքննության ընթացքում: Սույն գործով քույրը` Արինա Ավանեսյանը նախաքննական մարմնի կողմից հրավիրվել է որպես վկա, նախազգուշացվել ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում նրան առաջադրվել են իրեն հանցագործության մեջ մերկացնող հարցեր: Ուստի, քույրը փաստացի գտնվել է կասկածյալի կարգավիճակում, հետևաբար պետք է օգտվեր կասկածյալի կարգավիճակից բխող իրավունքներից: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները` Դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է հաստատված համարել իր կողմից խարդախություն կատարելը: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ, 105-րդ, 114-րդ, 354-րդ, 353-րդ հոդվածները` դատաքննությունն ավարտված հայտարարելուց հետո գործով դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը քննարկելու կապակցությամբ 5 րոպե ընդմիջում հայտարարելուց հետո, դատավորը որոշ ել է մերժել պաշտպանի միջնորդությունը, սակայն միաժամանակ դատավորը մեղադրող կողմի գործառույթ իրականացնելով գործով ապացույց է ճանաչել այլ փաստաթուղթ հանդիսացող <<Արթին Էնթրփրայս>> ՍՊԸ գրությունը` Երևան քաղաքի Ն.Զարյան փող. թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքի վերաբերյալ` կից նկարագրով, <<Հողշինմոնիտորինգ>> ՊՈԱԿ նամակի կրկնօրինակով, համաձայն որոնց ըստ դատավճռի <հաստատվում է, որ Երևան քաղաքի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի արժեքը 13.12.2008թ. դրությամբ կազմել է 60.000.000 ՀՀ դրամ>: Մինչդեռ անշարժ գույքի գնահատումը պահանջում է հատուկ գիտելիքների օգտագործում, որը հնարավոր է իրականացնել միայն անշարժ գույքի ապրանքագիտական փորձաքննություն կատարելու պայմաններում: Իսկ ինչ վերաբերում է այլ փաստաթուղթը ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ դատարանի որոշմանը, ապա այլ փաստաթուղթն ու փորձագետի եզրակացությունը չեն կարող դատավորի ցանկությամբ նույնացվել և անհրաժեշտության դեպքում մեկը մյուսով վտխարինվել: Փաստորեն դրանով նույնպես դատարանի կողմից մեղադրանքի հիմքում է դրվել անթույլատրելի ապացույց: Բացի դրանից, 27.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում դատավորը մերժել է պաշտպանի կողմից կատարված փաստաբանական հարցման հիման վրա 26.02.2013թ. <Կոշ> ՔԿՀ-ից ստացած` իր կողմից Կարեն Հակոբյանին տեսակցելու ժամկետների վերաբերյալ գրությունը, գրության բովանդակությանը ծանոթանալուց հետո այն անհիմն վերադարձրել է պաշտպանին, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված մրցակցության սկզբունքը: Ժանետ Արծրունյանի դրվագի մասով Դատարանը թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում հետևյալ պատճառաբանությամբ. Նախաքննական մարմնի կողմից այդ մասով իրեն առաջադրվել է հետևյալ մեղադրանքը. << (...) Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով անձնական կարիքները հոգալու համար 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին է ձևականորեն վաճառել Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը և խարդախությամբ տիրացել գումարին>>: Դատավճռի համաձայն << դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը. (...) Բացի այդ Կ.Ավանեսյանն անձնական կարիքները հոգալու համար Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով` շուրջ 10 օրից վերադարձնելու խոստումով 13.12.2008թ. նվիրատվության պայմանագրով ստացել և տնօրինել է Ժանետ Համբարձումի Արծրունյանին պատկանող 60.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը>>: Փաստորեն Դատարանը նախաքննական մարմնի ակնհայտ անհիմն մեղադրանքն իր հայեցողությամբ կամայականորեն խմբագրել և փոփոխության է ենթարկել, որի արդյունքում ըստ էության թույլ է տվել դատական քննության սահմանների անցում: Բացի վերը նշվածից, Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը, հաշվի չի առել Ժանետ Արծրունյանի հետևյալ ցուցմունքները, որոնցով հերքվում է իր կողմից նրա նկատմամբ որևէ խաբեություն կամ նրա վստահությունը չարաշահելու հանգամանքն ընդհանրապես և հաստատվում ճիշտ հակառակը. <<Ասեցի, ասեցի իմ անունով դիր տունը>>, <<Աշոտի տոկոսները վճարելու համար երկու անգամ գրավադրել եմ իմ ոսկեղենը>>, << Սուսաննա Համբարձումյանը եկել և ինձ ասել է. <Արի միանանք, խմբակային լինի>, իսկ ես հրաժարվել եմ: Բայց հետո Կարինեին կալանավորելուց հետո դիմել եմ (...) >>, <<Խորամանկություն արեցի, ասեցի գումարը ընկերուհուս է պատկանում>>: Դատարանը պատշաճ գնահատման չի արժանացրել դատավճռում նշված Ժ.Արծրունյանի այն ցուցմունքները, որոնցով միանշանակ ապացուցվել է, որ անշարժ գույքը իրեն չվերադարձնելու միակ պատճառը Աշոտ Խաչատրյանին իր պարտքը վերադարձված չլինելն է: Գործով ապա ցուցված է, որ նվիրատվության պայմանագրի միջոցով ինքը որևէ հափշտակություն չի կատարել, Ժ.Արծրունյանը շարունակել է օգտագործել և տիրապետել իր գույքը: Իրականում նվիրատվության գործարքով քողարկվել է անշարժ գույքը գրավադրելու նպատակով լիազորագիր տալու գործարքը, որը կատարվել է Ժ.Արծրունյանի նախաձեռնությամբ և հափշտակության հատկանիշների բացակայության պայմաններում չի կարող գնահատվել որպես խարդախություն: Դատարանը մերժել է նոտարին հարցաքննելու վերաբերյալ 20.02.2013թ. դատական նիստի ընթացքում գործով պաշտպանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որի հետևանքով չի կատարվել գործով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն կատարելու օրենքի պահանջը: Դատարանը հաստատված է համարել Ժ.Ածրունյանի ակնհայտ սուտ ցուցմունքները 10 օրով տունը իր անունով ձևակերպելու առաջարկի, վատառողջ անկողնային վիճակում գտնվող Ժ.Արծրունյանին նոտարական գրասենյակ տանելու, նրա վրա ներազդելու և նոտարական գրասենյակում պայմանագիրը ստորագրելու նպատակով իրեն համոզելու, ստիպելու և այլն, իրենից խուսափելու, չզանգահարելու և այն մասին, թե իբրև պարտքերը վճարելու նպատակով ցանկացել է վաճառել Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի անշարժ գույքը, այն մասին, որ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից իրեն վտարելու պահանջի մասին հայցադիմում ներկայացնելուց հետո է ինքն իբրև դիմել Դատարան` Աշոտ Խաչատրյանի դեմ: Գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվում է, որ այն պահից սկսած, երբ Աշոտ Խաչատրյանը ներկայացել է թաղային կոմիտեի նախագահի մոտ և ասել, թէ իբրև ինքը գնել է Ն.Զարյան փողոց թիվ 58 հասցեի տունը, ինքը նրա դեմ հայց է ներկայացրել Դատարան և միաժամանակ միջնորդել է գործով ձեռնարկել հայցի ապահովում և վիճելի անշարժ գույքի նկատմամբ սահմանել արգելանք, որը կատարվել է Դատարանի կողմից 17.07.2010թ.: Իսկ Աշոտ Խաչատրյանի կողմից Ժ.Արծրունյանին վտարման պահանջը Դատարան է ներկայացվել 2010թ. սեպտեմբերին: Ակնհայտ է, որ քաղաքացու գույքային իրավունքների նկատմամբ ոտնձգություն կատարած, այն էլ` խարդախությամբ գույքին տիրացած անձը երբեք հօգուտ տուժողի կամ խարդախության առարկայի պաշտպանությանն ուղղված որևէ գործողություն չի իրականացնի: Անշարժ գույքը գրավից ազատելու և Ժ.Արծրունյանի անվամբ վերաձևակերպելու միակ ճանապարհը Աշոտ Խաչատրյանին պարտքը իր կողմից մարելն է: Նման կարծիքի է եղել նաև Ժ.Արծրունյանը: Դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանն իր ոսկեղենի գրավադրմամբ օգնել է վճարել Աշոտ Խաչատրյանի տոկոսները, դա է պատճառը, որ Ժ.Արծրունյանը հրաժարվել է միանալ իր դեմ քաղաքացիներին հավաքագրող Սուսաննա Համբարձումյանին: Սակայն իրեն կալանավորելուց հետո Ժ.Արծրունյանը որոշել է իր նկատմամբ սուտ մատնություն կատարելու միջոցով առանց Աշոտ Խաչատրյանի առջև ստանձնած պարտավորությունն իր կողմից կատարելու գրավից ազատի վիճելի գույքը: Դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը չի տնօրինել 2011թ. մայիսին իր գրասենյակից և բնակության վայրից քննիչի կողմից առգրավված համակարգիչները, ինչպես նաև իրեն ձերբակալելու պահին առգրավված առարկաները: Դատարանի կողմից դատավճիռն իրեն է ուղարկվել օրենքով սահմանված ժամկետի խախտումով: Գտնում է, որ ներկայացված հիմքերը բավարար են վերաքննության կարգով գործը քննելու և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճիռը բեկանելու համար: Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածը և նկատի ունենալով, որ գործի քննության ընթացքում Դատարանի կողմից խախտվել են արդար դատաքննության, անձի պաշտպանության, մրցակցության, հավասարության, անմեղության կանխավարկածի, օրինականության և հիմնարար երաշխավորված մյուս բոլոր սկզբունքները` խնդրել է գործի քննությունը կատարել վերաքննիչ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ. դատավճիռը, կայացնել գործն ըստ էության լուծող նոր դատական ակտ, այն է` արդարացման դատավճիռ: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐԸ. 14. Տուժող Ժանետ Արծրունյանը, վերջինիս ներկայացուցիչ` Ք.Սարդարյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Կարինե Ավանեսյանի նկատմամբ կիրառված դատական սանկցիաները եղել են տեղին և հիմնավորված: Կարինե Ավանեսյանը բազմիցս, գրեթե նույն հիմքերով, պահանջել է դատարանից բավարարել իր ներկայացրած բացարկի միջնորդությունները մեղադրորի նկատմամբ: Այդ միջնորդությունները մերժվելուց հետո Կ.Ավանեսյանը դատարանին ինքնաբացարկի միջնորդություններ է հայտնել` խափանելով դատական նիստերի բնականոն ընթացքը, խախտելով տուժողների ողջամիտ ժամկետում իրենց գործի դատաքննության սահմանադրական իրավունքը, անհիմն կերպով ձգձգելով և շեղելով դատարանի բնականոն գործունեությունը: Կ.Ավանեսյանը պնդում է իր բողոքը, որ նրա արարքում բացակայում է 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված խարդախության հանցակազմը, սակայն դատարանում, ինչպես նաև մինչդատական վարույթում հետազոտված ապացույցները միանշանակ ապացուցում են այն, որ Կ.Ավանեսյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով Ժանետ Արծրունյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույք է հափշտակել: 2004թ. Կ.Ավանեսյանը մատուցել է Ժ.Արծրունյանին փաստաբանական ծառայություններ, որի հետևանքով վստահություն է ձեռք բերել վերջինիս մոտ, այնուհետև համոզելով և խաբեությամբ դրդել, որպեսզի Ժ.Արծրունյանն իրեն նվիրի Ն.Զարյան 58 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իր ունեցած սեփականության իրավունքը: Ժ.Արծրունյանը վատառողջ է, գրեթե մի կերպ է քայլում, բնակվում է միայնակ և այս ամենը Կ.Ավանեսյանին հայտնի է եղել: Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով: Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունը: Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը: 15. Տուժող Գուրգեն Հակոբյանի ներկայացուցիչ` Վ.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել են, որ Դատարանի կայացրած դատավճիռը միանգամայն օրինական է, պատճառաբանված և հիմնավորված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով։ Դատարանը գործում եղած բոլոր ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ուսումնասիրելու և հետազոտելու արդյունքում է հանգել այն եզրակացության, որ Կ.Ավանեսյանը կատարել է քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանցագործություն: Իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքներն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում շեղել դատարանի ուշադրությունը գործի բուն էությունից և հակասում են գործով հետազոտված ապացույցներին: Այսպես, բողոքաբերը իր բողոքում փորձել է հիմնավորել, որ քրեական գործի շրջանակներում խախտվել է ՀՀ Սահմանադրությամբ և Եվրոպական Կոնվենցիայով ամրագրված և երաշխավորված ողջամիտ ժամկետում արդար դատաքննության իր իրավունքը այն դեպքում, երբ քրեական գործի դատական քննության ընթացքում, նշանակված դատական նիստերից առնվազն 10-ը անհարկի և անհեթեթ պատճառաբանություններով հետաձգվել են հենց ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի մեղքով, չարաշահելով օրենքով վերապահված իր բոլոր իրավունքները, անհիմն կերպով ձգձգել է գործի քննությունը և բարեխղճորեն չի օգտվել իր իրավունքից: Դատաքննության ընթացքում Ավանեսյանի կողմից 2 անգամ գործում պաշտպան է ներգրավվել, սակայն ամբաստանյալը գործի դատական քննության ընթացքում երբևէ իր պաշտպանությունը պաշտպանի միջոցով չի իրականացրել, վերջիններս բացի պաշտպան ներգրավվելուց այլ դատավարական գործողության չեն մասնակցել: Մեջբերելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի մի շարք որոշումներ` նշել է, որ բողոքում Կ.Ավանեսյանն անդրադառնում է նաև խարդախության հանցակազմին` նշելով, որ իր արարքի մեջ բացակայում են 178-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը: Համադրելով ՀՀ Վճռաբեկի դատարանի 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը և թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործի փաստերը, ակնհայտ է դառնում, որ Կ.Ավանեսյանը խաբեությամբ, այն է` իրական փաստերի խեղաթյուրմամբ, տուժող Գ.Հակոբյանից հափշտակել է 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար: Ինչ վերաբերում է խարդախության սուբյեկտիվ կողմին, ապա անհերքելի է Կարինե Ավանեսյանի ուղղակի դիտավորությունը և շահադիտական նպատակը կատարված հանցագործության մեջ: Կարինե Ավանեսյանը, խարդախությամբ տիրանալով Գուրգեն Հակոբյանի գումարներին, դրանից հետո մշտապես խուսափել է նրա հետ հանդիպելուց, անընդհատ հուսադրելով Հակոբյանին, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, շուտով նրա տղան հայտնվելու է ազատության մեջ, դա այն դեպքում, որ մինչև 2011թ. մարտ ամիսը Կարինե Ավանեսյանը որևէ գործողություն չի կատարել և իր համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, որ խաբում է Հակոբյանին: Խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.03.2013թ-ի թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, տուժողների և նրանց ներկայացուցիչների պատասխանները դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. 16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով: (…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: 2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>: Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>: Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>: 17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը պատասխանատվություն է սահմանում խարդախության համար, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատաքննությամբ հետազոտված և առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված ապացույցներով. Վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ Կարինե Ավանեսյանը նպատակ և ուղղակի դիտավորություն չի ունեցել խարդախությամբ հափշտակել գումարներ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով, ավելին` այդ պատճառաբանություններով ամբաստանյալը նպատակ է հետապնդում զերծ մնալու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են: Գործի նյութերով հաստատվել է, որ Կարինե Ավանեսյանը 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. փետրվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Գուրգեն Հակոբյանից նրա որդու` Կարեն Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործը դատական ատյաններում ի շահ նրա լուծելու պատրվակով տուժողից խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով մաս-մաս պահանջել և ստացել է 16.296.580 ՀՀ դրամին համարժեք 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումար` խարդախությամբ տիրանալով այդ գումարին: Բացի այդ, Կ.Ավանեսյանը, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով 13.12.2008թ. նվիրատվություն ստանալով տուժող Ժ.Արծրունյանին պատկանող 60.000.0000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան 58 հասցեի անշարժ գույքը, Աշոտ Սերյոժի Խաչատրյանին ձևականորեն վաճառել է այն և խարդախությամբ տիրացել դրան: Ամբաստանյալի միջնորդությամբ Վերաքննիչ դատարանում հարցաքննված տուժող Գ.Հակոբյանը, պնդելով իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, հայտնեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանը պաշտոնատար անձանց կաշառք տալու միջոցով նրա որդու հարցերը դատական ատյաններում դրական լուծելու համար է վերցրել 43.000 ԱՄՆ դոլլար գումարը, այլ ոչ թե 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` փաստաբանական ծառայությունների դիմաց, իսկ 21.000 ԱՄՆ դոլարը` պարտքով: Հետագայում, հասկանալով, որ Կարինեն իրեն խաբում է, Կարինեից պահանջել է գումարը հետ վերադարձնել, սակայն Կարինեն բազմաթիվ անգամներ, տարբեր պատրվակներով իրեն խաբել է և գումարը չի վերադարձրել: Իր կողմից դատախազություն բողոք ներկայացնելուց հետո էլ Կարինեն գումարը չի վերադարձրել և չի վերադարձրել այն մինչ օրս: Տուժող Ժ.Արծրունյանը ևս պնդեց, որ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանն, օգտվելով իր վստահությունից, չարաշահելով այն, բնակարանը գրավադրել է, ապա իբրև նվիրատվություն ձևակերպել` թույլ չտալով նոտարի մոտ առանձին մտնելու և ճշտելու գործարքի հետևանքները, իսկ հետագայում առանց իր գիտության վաճառել է այն: 18. Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում վերաքննիչ բողոքում նշված դատավարական խախտումներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ անցնելով վերաքննության կարգով դատաքննության, ամբաստանյալին հնարավորություն է տրվել դատարանում տրված ցուցմունքների կապակցությամբ հարցեր ուղղելու տուժող Ժ.Արծրունյանին, ինչպես նաև լրացուցիչ հարցադրումներ անել նաև տուժող Գ.Հակոբյանին, բացի այդ ամբաստանյալի նախաձեռնությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են քրեական գործից փաստաթղթեր, որոնք չեն հետազոտվել Առաջին ատյանի դատարանում, ինչով և ամբաստանյալի համար ապահովվել է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրք 17-րդ, 23-րդ հոդվածներով սահմանված, մրցակցության հավասարության և գործի արդար դատաքննության իրավունքը: Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար, ավելին` դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Կ.Ավանեսյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը: 19. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքներիի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Ամբաստանյալ Կարինե Ավանեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 6-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարինե Արմենի Ավանեսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 19-07-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 26-08-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-250,2-250,3-250,4-250,5-250,6-251,7-122,8-73,9-122,10-145,11-217 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 26-08-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 250, 250, 250, 250, 250, 251, 122, 73, 122, 145, 217 |
| Գործին կից նյութերը | հավելվածը 167 թերթից |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-14823/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 29-08-2013 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0013/01/12
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 27-08-2013 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ավանեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 26-08-2013 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-14832 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 29-08-2013 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 11 հատոր, կից` քրեական գործի հավելվածը |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0013/01/12 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 29-08-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 28-09-2013 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0013/01/12 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈՒՄ ՎՃՌԱԲԵԿԲՈՂՈՔԸՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒՄԱՍԻՆ 28 սեպտեմբերի2013թվականք.Երևան ՀՀվճռաբեկդատարանիքրեականպալատը (այսուհետ` Վճռաբեկդատարան), նախագահությամբԴ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբդատավորներԱ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելովԿարինեԱրմենիԱվանեսյանիվերաբերյալՀՀվերաքննիչքրեականդատարանի 2013 թվականիհուլիսի19-իորոշմանդեմամբաստանյալԿ.Ավանեսյանիվճռաբեկբողոքըվարույթընդունելուհարցը, ՊԱՐԶԵՑ ԵրևանիԱրաբկիրևՔանաքեռ-Զեյթունվարչականշրջաններիընդհանուրիրավասությանառաջինատյանիդատարանի 2013թվականիմարտի 6-իդատավճռովԿարինեԱվանեսյանըմեղավորէճանաչվելՀՀքրեականօրենսգրքի178-րդհոդվածի3-րդմասի1-ինկետովևդատապարտվելազատազրկման6տարի 6 ամիսժամկետով։ Ամբաստանյալիվերաքննիչբողոքիհիմանվրաքննությանառնելովքրեականգործը` ՀՀվերաքննիչքրեականդատարանը 2013 թվականիհուլիսի 19-ինորոշումէկայացրելբողոքըմերժելու, ԵրևանիԱրաբկիրևՔանաքեռ-Զեյթունվարչականշրջաններիընդհանուրիրավասությանառաջինատյանիդատարանի 2013թվականիմարտի 6-իդատավճիռը` օրինականուժիմեջթողնելումասին։ ՎերոգրյալորոշմանդեմվճռաբեկբողոքէբերելամբաստանյալԿ.Ավանեսյանը` խնդրելովամբողջությամբբեկանելստորադասդատարաններիդատականակտերը, քրեականգործիվարույթըկարճելևիրնկատմամբքրեականհետապնդումըդադարեցնել՝հանցակազմիբացակայությանհիմքով։ Բողոքբերածանձըփաստարկելէ, որբողոքըպետքէվարույթընդունվի, քանիորառկաենՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 414.2-րդհոդվածի 1-ինմասի 1-ինև 2-րդկետերովնախատեսվածհիմքերը, այնէ` բողոքումբարձրացվածհարցիվերաբերյալվճռաբեկդատարանիորոշումըկարողէէականնշանակությունունենալօրենքիմիատեսակկիրառությանհամար,ևվերանայվողդատականակտըառերևույթհակասումէվճռաբեկդատարանի` նախկինումընդունվածորոշումներին։Ըստբողոքաբերի` ՀՀվերաքննիչքրեականդատարանիորոշումնառերևույթհակասումէՎճռաբեկդատարանիթիվՀՅՔՐԴ2/0153/01/08, ԵԱԴԴ/0085/06/09, ԼԴ/0212/01/10, ԵՔՐԴ/0295/01/08, ԵՇԴ/0037/01/11, ԵԿԴ/0176/01/09, ԵԷԴ/0044/01/11 ևՏԴ/0115/01/09որոշումներին։ Վերլուծելովբողոքիփաստարկները` Վճռաբեկդատարանըգտնումէ, որդրանքբավարարչենեզրահանգելու, որբողոքումբարձրացվածհարցիվերաբերյալՎճռաբեկդատարանիորոշումըկարողէէականնշանակությունունենալօրենքիմիատեսակկիրառությանհամար։Հետևաբար, բերվածբողոքումՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 414.2-րդհոդվածի 1-ինմասի 1-ինկետովնախատեսվածհիմքըհիմնավորվածչէ։ ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 414.2-րդհոդվածի 1-ինմասի 2-րդկետովնախատեսվածհիմքովբողոքըվարույթընդունելուկապակցությամբՎճռաբեկդատարաննարձանագրումէ, որբողոքաբերիփաստարկներըբավարարչենեզրահանգելու, որՎճռաբեկդատարանի`հիշատակվածորոշումներիհիմնավորումներըկիրառելիենսույնգործիփաստականհանգամանքներինկատմամբ։Հետևաբար, բերվածբողոքումնշվածհիմքընույնպեսհիմնավորվածչէ։ ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 414.1-րդհոդվածի 1-ինմասիհամաձայն` վճռաբեկբողոքըվերադարձվումէ, եթեայնչիհամապատասխանումնույնօրենսգրքի 407-րդհոդվածիև 414.2-րդհոդվածի 1-ինմասիպահանջներին, ուստիներկայացվածբողոքըենթակաէվերադարձման։ ՀաշվիառնելովվերոշարադրյալհիմնավորումներըևղեկավարվելովՀՀՍահմանադրության 92-րդհոդվածով, ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 414.1-րդհոդվածի 1-ինև 2-րդմասերով` Վճռաբեկդատարանը ՈՐՈՇԵՑ ԿարինեԱրմենիԱվանեսյանիվերաբերյալՀՀվերաքննիչքրեականդատարանի 2013 թվականիհուլիսի19-իորոշմանդեմամբաստանյալԿ.Ավանեսյանիվճռաբեկբողոքըվերադարձնել։ Որոշումնօրինականուժիմեջէմտնումկայացմանպահից, վերջնականէևենթակաչէբողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 02-10-2013 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 03-10-2013 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 11 հատոր` 250, 250, 250, 250, 250 ,250, 122, 73, 122, 145, 250 թերթ, կից` թիվ ԵԱՔԴ/0013/01/12 քրեական գործի հավելվածը` 167 թերթից: |