ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0202/01/11
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
պաշտպան Մ.ԴԱՎԹՅԱՆԻ

2012 թվականի ապրիլի 20-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Հակոբ Հարությունի Տոնոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ.Գրիգորյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 07-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14135411 քրեական գործը: Քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Նույն օրը Հ.Տոնոյանը ձերբակալվել է: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 10, 21/
2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ.Գրիգորյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 09-ի որոշմամբ Հ.Տոնոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 52-54/
3. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 09-ի որոշմամբ Հ.Տոնոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:/քրեական գործ, հատոր 1 էջ 59/
4. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ.Գրիգորյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 26-ի որոշմամբ Հ.Տոնոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 34-176-րդ 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 92/
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Հ.Տոնոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 93-95/
5. 2011 թվականի դեկտեմբերի 30-ին թիվ 14135411 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն օրը: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 1/
6. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 14135411 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և 2012 թվականի հունվարի 16 -ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 2, 17/
7. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճռով (քրեական գործը քննվել է արագացված դատաքննության կարգով) Հակոբ Հարությունի Տոնոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` հաշվի առնելով մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Հակոբ Տոնոյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 07-ից մինչև 2012 թվականի հունվարի 26-ը կալանքի տակ պահելու ժամկետը` նշանակված պատիժը մեղմացվել և Հակոբ Տոնոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Հակոբ Տոնոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացվել է և նա անհապաղ ազատվել է կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
Իրեղեն ապացույց թևնոցը վերադարձվել է տուժող Ալեքսանդրա Ջուլֆակյանին:
/քրեական գործ, հատոր 2 էջ 57-58/
8. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի մարտի 01-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:
Գործի փաստական հանգամանքները
9. Հակոբ Հարությունի Տոնոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա` 2011թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում Երևանի Ա. Ավետիսյան փողոցի թիվ 36 շենքի մոտ, բացահայտ հափշտակության փորձ կատարելու եղանակով դիտավորությամբ փորձել է հափշտակել Ալեքսանդրա Հովհաննեսի Ջուլֆակյանի պայուսակը, սակայն չի հաջողվել, որից հետո հափշտակել է վերջինիս 1.800 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի շղթան ու դիմել փախուստի, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել, քանի որ բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 57-58/
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
10. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը վերոնշյալ դատավճռով թույլ է տվել նյութական իրավունքի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 50-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 63-րդ հոդվածների այնպիսի հիմնարար խախտում, որի արդյունքում խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը: Ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին և ամբաստանյալի անձին:
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս` խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, Հ.Տոնոյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը որոշելիս, հաշվի չառնելով նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, որ կատարված հանցանքը ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին և որ քրեական գործում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ և 14-րդ կետերով նախատեսված` ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` հանցանքը հանցավորի համար այլ անպաշտպան վիճակում գտնվող անձի նկատմամբ կատարելը, հանցանքը ժամը 2330-ի սահմաններում, փողոցում անպաշտպան վիճակում գտնվող` 1986 թվականի մայիսի 17-ին ծնված երիտասարդ աղջկա նկատմամբ կատարելիս, նրան քաշքշելով վայր է գցել գետնին և փորձել է բացահայտ հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը, ինչպես նաև որ նա հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ է կատարել, հանգել է սխալ հետևության` ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի` ակնհայտ մեղմ պատիժ` նրան դատապարտելով տուգանքի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալի նկատմամբ տուգանք նշանակելն ակնհայտ մեղմ և անարդարացի է, չի համապատասխանում արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, պատժի նպատակներին, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել նրա կողմից կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, մեղքի ձևը, որ նա հանցանքը կատարել է անպաշտպան վիճակում գտնվող անձի նկատմամբ, ալկոհոլի ազդեցության տակ, հանցագործությունը կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ: Նման պայմաններում դատարանի կողմից նշված մեղմացնող հանգամանքները չեն նվազեցնում Հ.Տոնոյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ չէին կարող:
11. Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը խնդրել է բավարարել վերաքննիչ բողոքը պատժի մասով, պատիժը խստացնելու առումով բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Հակոբ Հարությունի Տոնոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել վերոնշյալ դատավճռով նշանակված պատժից` ավելի խիստ պատիժ:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան
12. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի պաշտպան Ա.Դավթյանը, գտնելով, որ մեղադրողի բողոքի փաստարկները և պահանջը չեն արտահայտում Հ.Տոնոյանի կատարած արարքի արդարացի` հանցանքի ծանրությանը համապատասխան հիմնավորումներ:
Բողոքաբերը չի անդրադարձել Հ.Տոնոյանի կողմից հանցանքը կատարելու հանգամանքներին, նրա անձնավորությանը, որի պայմաններում էլ դատավճռի դեմ ներկայացրել է պատժի անհիմն խստացման պահանջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ 1-ին մասով նախատեսված պատժաչափեր են հանդիսանում տուգանքը, կալանքը և ազատազրկումը, որոնք կիրառելի են մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայության կամ բացակայության դեպքերում, հիմնված են պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի վրա, որը և հնարավորություն է տալիս դատական ակտի կայացման ժամանակ հիմնվելով քրեական գործում առկա ապացույցների վրա, ելնելով ըստ մեղքի պատասխանատվության, անձին ուղղելու և մարդասիրության սկզբունքից, կայացնել կատարված արարքին համարժեք պատիժ:
Բողոքաբերն անտեսել է, որ Հ.Տոնոյանը դատավճռի կայացման պահին գտնվելով կալանքի տակ, արդեն իսկ կրել էր իրեն մեղսագրվող արարքի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ 1-ին մասով նախատեսված պատիժներից մեկը` կալանքը և որ արագացված դատաքննության կարգ սահմանելու արդյունքում դատարանը հիմք ընդունելով քրեական գործում առկա ապացույցները, Հ.Տոնոյանի նկատմամբ նշանակելով վերոնշյալ հոդվածով նախատեսված պատիժներից տուգանքը` Հ.Տոնոյանը արդեն իսկ պատժվել է կրկնակի, որը չի կարող դիտվել չափազանց մեղմ:
Բողոքաբերը չի անդրադարձել նաև Հ.Տոնոյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող այն հանգամանքին, որ նրա խնամքի տակ են գտնվում կինը, մայրը, մանկահասակ երկու երեխաները` մեկ և չորս տարեկան, որ նա ոչ մեծ ծանրության հանցանքը կատարել է առաջին անգամ` հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, որ մշտական աշխատանք չունենալու, սոցիալական վատ դրության մեջ գտնվելու պատճառով` մանկահասակ աղջկա ծննդյան օրը, չունենալով աշխատանք, չի կարողացել գնել նրան ծննդյան նվեր, որ ծանր հանգամանքների զուգորդման հետևանքով կատարել է հանցանք:
Բողոքաբերն անրադարձել է տուժողի անպաշտպան լինելու հանգամանքին, սակայն խուսափել է անրադառնալ այն փաստին, որ տուժողը ներել է Հ.Տոնոյանին, նրա նկատմամբ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է դատարանից մեղմ վերաբերվել նրա հետ: Բողոքաբերը հաշվի չի առել, որ յուրաքանչյուր պատիժ պետք է ուղղված լինի հանցանք կատարած անձի ուղղվելուն, պետք է ընտրվի այնպիսի պատիժ, որը համաչափ լինի, այլ ոչ թե լինի խիստ և նախատեսի ազատազրկում:
Բողոքաբերն անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալն առաջին անգամ է կատարել հանցագործություն, ինքնախոստովանական ցուցմունքով չի խոչնդոտել` այլ նպաստել է նախաքննության մարմնին բացահայտելու իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը, զղջացել է կատարած արարքի համար և հասկացել է կատարած արարքի ծանրությունը, որ բնութագրվում է որպես հանգիստ, ընկերների և հարևանների նկատմամբ ուշադիր մարդ: Այս փաստերի առկայության պայմաններում էլ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվել է արդարացի` կատարված արարքին համապատասխան դատավճիռ:
Ելնելով վերոգրյալ իրավական և փաստական հանգամանքներից` գտել է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա` մերժման:
13.Ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանը դատարան չի ներկայացել, սակայն լիազորել է պաշտպանին Վերաքննիչ դատարանում իրականացնել իր շահերի պաշտպանությունը` խնդրելով բողոքը քննել իր բացակայությամբ:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը պնդեց բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Պաշտպան Մ.Դավթյանը` ներկայացնելով բողոքի պատասխանը և խնդրեց մեղադրող Կ.Բարսեղյանի բողոքը մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրող Կ.Բարսեղյանի ելույթը, ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի և պաշտպան Մ.Դավթյանի պատասխանները, ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. << Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
16. Առաջին ատյանի դատարանը 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճռում նշել է.<< Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Հակոբ Տոնոյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայնվել է, այն հաստատվել է գործով ձեռք բերված ապացույցներով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ. Տոնոյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին համապատասխան հանցավոր արարք կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալ Հակոբ Տոնոյանը երիտասարդ է, բնութագրվում է դրականորեն և նախկինում արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ պատիժ նշանակելու պահին ամբաստանյալի խնամքի տակ են գտնվում` 2008 թվականի մայիսի 23-ին և 2010 թվականի սեպտեմբերի 01-ին ծնված 2 դստրերը, 81 ամյա տատը ու այն, որ նա առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք գործում առկա չէ:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Տոնոյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի…>>:/քրեական գործ, հատոր 2 էջ 57-58/
17. Որոշման 14-րդ կետում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Հակոբ Տոնոյանը երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական : Նրա խնամքին են գտնվում մանկահասակ 2 դստրերը, 81 ամյա տատը ու այն, որ նա առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել միջին ծանրության հանցանքը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է հետևության, որ Հ.Տոնոյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացնելու` նրան դատապարտելով տուգանքի:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում, որը համապատասխանում է Հ.Տոնոյանի կատարած հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
18.Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքը բավարարելու հիմք չի կարող հանդիսանալ բողոքի այն պատճառաբանությունը, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ Հ.Տոնոյանը հանցանքը կատարել է անպաշտպան վիճակում գտնվող երիտասարդ աղջկա նկատմամբ, ալկոհոլի ազդեցության տակ, հանցագործությունը կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ 25 տարեկան կնոջ նկատմամբ հանցավոր ոտնձգությունը չի կարող դիտվել որպես անպաշտպան անձի նկատմամբ հանցանք կատարել: Հ.Տոնոյանի գործողությունները ներառվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում արտացոլված արարքի մեջ և այդ առումով չի կարող դիտարկվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
Առաջին ատյանի դատարանը հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի դիտել: Վերաքննիչ դատարանը ևս նշված հանգամանքը չի դիտում որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք` նկատի ունենալով, որ ինչպես ընդունել է նախաքննության մարմինը և արտացոլել մեղադրական եզրակացության մեջ` ամբաստանյալը ալկոհոլ օգտագործել է ոչ թե հատկապես կողոպուտ կատարելու նպատակով, այլ ընկերոջ տանը: Հանգամանքների բերումով հանցանքը կատարել է իր տուն գնալու ճանապարհին ` հաջորդ օրը դստեր ծննդյան առիթով նվեր ձեռք բերելու նպատակով հանցավոր ճանապարհով նյութական միջոցներ հայթհայթելու մտադրությամբ:
Ընդ որում, Հ.Տոնոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ ալկոհոլի ազդեցության տակ հանցանք կատարելու հանգամանքը չի ընդունվել:
19.Վերաքննիչ դատարանը որոշում կայացնելիս հաշվի է առնում նաև, որ կատարածը հանցափորձ է, ամբաստանյալն ընդունել է իր կատարած հանցանքը, զղջացել է դրա համար, տուժողին պատճառված նյութական` ընդամենը 1.800 ՀՀ դրամի վնասը վերականգնված լինելու հանգամանքը, տուժող Ալեքսանդրա Ջուլֆակյանի խնդրանքը` Հակոբ Տոնոյանից պահանջ չունենալու և մեղմ պատիժ սահմանելու մասին, ինչպես նաև նախաքննական մարմնի կողմից ընդունված` հանցագործության շարժառիթը հանդիսացել է ամբաստանյալի տնտեսական վատ վիճակը, պատճառը դստեր ծննդյան օրվա առիթով այդ եղանակով գումար հայթհայթելը:
20. Մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը, որով վերջինս գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ` հիմնավոր չեն:
Վերոգրյալ հիմնավորմամբ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Հ.Տոնոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, հետևաբար դատավճիռը պատժի խստացման առումով բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան և մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ. Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Հակոբ Հարությունի Տոնոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 26-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ