ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Գործ № ԵԱՔԴ/0198/01/11
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Ա. Վարդանյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

5 նոյեմբերի 2012 թվականի ք. Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա. ԱՂԱՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Լ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ՍԻՐՈՒՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա. Շարոյանի 2011թ. ապրիլի 21-ի որոշմամբ Արմեն Վարդանյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժին` նախաքննության: /տե՛ս գործի նյութեր հ.1 գ-թ 194-195/

2. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Գրիգորյանի` 2011թ. ապրիլի 28-ի որոշմամբ Արմեն Վարդանյանի կողմից սուտ մատնություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14110811 քրեական գործը, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 199/

3. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /հ.4 գ-թ 90/

4. Ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. հունիսի 24-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազին` թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկու ամսով` մինչև 2011թ. օգոստոսի 28-ը երկարացնելու համար:
Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Աղայանի` 2011թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով` մինչև 2011թ. օգոստոսի 28-ը: /հ.4 գ-թ 123-126/

5. Ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. օգոստոսի 24-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազին` թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկու ամսով` մինչև 2011թ. հոկտեմբերի 28-ը երկարացնելու համար:
Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Աղայանի` 2011թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով` մինչև 2011թ. հոկտեմբերի 28-ը: /հ.5 գ-թ 72-75/

6. Ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործով Արմեն Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: /հ.5 գ-թ 78-79/

7. Ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործով մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.5 գ-թ 81-82/

8. Ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի` 2011թ. հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազին` թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկու ամսով` մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 27-ը երկարացնելու համար:
Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Աղայանի` 2011թ. հոկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ 14110811 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով` մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 27-ը: /հ.5 գ-թ 115-118/

9. 2011թ. դեկտեմբերի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` ըստ էության քննելու համար, որն Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2011թ. դեկտեմբերի 29-ին: /հ.5 գ-թ 159-164 և հ.6 գ-թ 1/

10. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. հունվարի 12-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.6 գ-թ 2 և 15/

11. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի ղեկավարի` 2012թ. ապրիլի 3-ի թիվ ԴԴ20Ե-46-02/12 գրությամբ թիվ ԵԱՔԴ/0198/01/11 քրեական գործն ըստ տարածքային ընդդատության ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատրան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2012թ. ապրիլի 5-ին: /հ.7 գ-թ 1/

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. ապրիլի 6-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0198/01/11 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /հ.7 գ-թ 2/

13. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. ապրիլի 20-ի որոշմամբ Ա. Վարդանյանի պաշտպան Ա. Սիրունյանի միջնորդությունը` քրեական գործի վարույթը կարճելու և պաշտպանյալի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու, ինչպես նաև` քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու վերաբերյալ, մերժվել է: Ա. Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված <<ստորագրություն չհեռանալու մասին>> խափանման միջոցը և դատակոչված անձանց ցանկը թողնվել են անփոփոխ: Թիվ ԵԱՔԴ/0198/01/11 քրեական գործով նշանակվել է դռնբաց դատական քննության: /հ.7 գ-թ 20-22/

14. Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Աղայանի` 2012թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ Արմեն Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել: /հ.7 գ-թ 93-95/

15. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 17-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով: Կիրառելով <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի որոշման 1-ին մասի 1-ին կետը` Արմեն Վարդանյանը ազատվել է պատժից: Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվելու է` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված: /հ.8 գ-թ 65-75/

16. Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանը 2012թ. օգոստոսի 16-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ, որով խնդրել է թիվ ԵԱՔԴ/0198/01/11 քրեական գործով 2012թ. հուլիսի 17-ին կայացված դատավճիռը բեկանել և իրեն արդարացնել:

17. Տուժողի ներկայացուցիչ Լուսինե Մարտիրոսյանը 2012թ. սեպտեմբերի 4-ին վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ է ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան:

18. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2012թ. օգոստոսի 22-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2012թ. օգոստոսի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

19. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանը դատապարտվել է այն արարքի համար, որ նա Միլենա Մաիլյանի հետ ամուսնալուծությունից և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցած երեխայի խնամքի և դաստիարակության հարցով դատական պրոցեսում պարտվելուց հետո, դիմել է ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարության «Հեռահաղորդակցության հանրապետական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի տնօրեն Աշոտ Վերդյանին` Միլենա Մաիլյանի և վերջինիս հայր Սուրեն Մաիլյանին աշխատանքից ազատելու խնդրանքով, սակայն ստացել է մերժում։ Այնուհետև, Արմեն Վարդանյանը, Սուրեն Մաիլյանին ծեծի ենթարկելու համար ընթացող դատաքննության ընթացքում դիմել է դեպքին ականատես վկաներ, «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ի աշխատակիցներ Աշոտ Վերդյանին, Օնիկ Մեյմարյանին, Արայիկ Մարուքյանին, Ռուզաննա Բեգլարյանին` պահանջելով փոխել իրենց նախաքննական ցուցմունքները` սպառնալով հակառակ դեպքում վարկաբեկել նրանց, սակայն նրանց կողմից մերժում ստանալուց հետո, սուտ մատնություն կատարելու դիտավորությամբ, 2010թ. մարտ ամսից մինչև 2011թ. մարտ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, պարբերաբար դիմումներ է հասցեագրել ՀՀ Նախագահին, ՀՀ Վարչապետին, ՀՀ Գլխավոր դատախազին, ՀՀ կապի և տրանսպորտի նախարարին` «Հեռահաղորդակցության հանրապետական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի աշխատակիցների կողմից անօրինություններ` այն է փաստաթուղթ կեղծելու, պետական միջոցները ոչ նպատակային ծախսելու, պետական գույք վաճառելու մասին։ Միաժամանակ Ա. Վարդանյանը իր գործողությունները զուգորդել է մեղադրանքի արհեստական ապացույցներ ստեղծելով, այն է` ընկերոջ` Արման Սողոմոնյանի կողմից 2011թ. մարտի 15-ին լրացված վճարման հանձնարարականի համաձայն օդափոխիչ ձեռք բերելու նպատակով վերոնշյալ ՊՈԱԿ-ի 547010001813 հաշվեհամարին է փոխանցել 5.000 ՀՀ դրամ գումար, որը սակայն «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ի կողմից 2011թ. մարտի 21-ին հետ է վերադարձվել` որպես չպարզաբանված գումար։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

20. Իր վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ըստ էության, պաշտպանական կողմի հարցադրումներին չի անդրադարձել և առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները որևէ ընդհանուր եզր չունեն գործում առկա ապացույցների, ինչպես նաև` պաշտպանական կողմի ներկայացված փաստարկների հետ: Ուստի, ստորև ներկայացվել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատական սխալի էությունը:
Ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը նշել է, որ սուտ մատնություն չի կատարել, քանի որ ՀՀ նախագահը, ՀՀ վարչապետը, ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարը և նույնիսկ ՀՀ գլխավոր դատախազը հանցագործությունների մասին հաղորդումներ քննարկող սուբյեկտներ չեն:
Մեղսագրվող որևէ հաղորդում իրենից կամ Արման Սողոմոնյանից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 177-րդ հոդվածով սահմանված կարգով չի ընդունվել:
Եթե նույնիսկ ՀՀ գլխավոր դատախազը հանցագործությունների մասին հաղոդումներ քննարկող պաշտոնատար անձ է, ապա ՀՀ գլխավոր դատախազին ուղղված դիմումը գրել է վկա Ա. Սողոմոնյանը, այլ ոչ թե ինքը:
Ավելին, ՀՀ գլխավոր դատախազությունը ներկայացված «հաղորդումը» չի քննարկել, այլ ուղարկել է տարածքային դատախազություն: Տարածքային դատախազությունն այն նույնպես չի քննարկել, այլ ուղարկել է ոստիկանություն: Այսինքն, նույնիսկ իրավապահ հանդիսացող դատախազության մարմինները հաղորդումը չեն քննարկել, սակայն այդ հաղորդումն ընկել է մեղադրանքի հիմքում:
Հանցագործության մասին հաղորդում չի եղել, քանի որ այն որպես հաղորդում չի էլ ձևակերպվել, քանի որ այն որպես սուտ կամ ճիշտ մատնություն իրավապահների կողմից չի էլ դիտվել, ինֆորմացիոն կենտրոն հաղորդագրություն չի ուղարկվել, նյութեր չեն նախապատրաստվել, հաղորդման կապակցությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ գլխի կանոններով որոշում չի կայացվել:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած «հաղորդումների» մեջ հանցագործությունների դեպքեր նկարագրված չեն: Նշված են աշխատանքային, հարկային և այլ ոլորտների իրավախախտումներ, սակայն հանցագործություններ նշված չեն: Առաջին ատյանի դատարանն այդ հանգամանքին տվել է հետևյալ գնահատականը, դիմումներում նշված են «կողոպտում են», «գողանում են», «չարաշահում են» բառերը, ինչն արդեն իսկ հանցագործության մատնանշում է /էջ 8, վերջին պարբերություն/:
Ամբաստանյալը նշել է, որ եթե նույնիսկ «հաղորդումներն» ուղարկել է ինքը և դրանք իրոք հաղորդումներ են հանցագործության մասին, իրավապահները որևէ քննություն չեն կատարել ու չեն հիմնավորել դրաևց սուտ լինելը: Ավելին, գործում առկա են ՊԵԿ-ի ստուգման նյութերը, որոնցով հիմնավորվում է, որ «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ում առկա են հարկային իրավախախտումներ, առկա են նաև նյութեր, որ «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ում կեղծվել է աշխատանքային գրքույկ: Սակայն Առաջին ատյանի դատարանն այդ ապացույցները գործին կցելու և հետազոտելու մասին իրենց միջնորդությունը մերժել է:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Արաբկիրի ոստիկանությունն այդ քրեական գործը քննելու իրավունք չուներ, քանի որ ՀՀ նախագահը, ՀՀ վարչապետը, ՀՀ կապի և տրանսպորտի նախարարը և նույնիսկ ՀՀ գլխավոր դատախազը գտնվում են Կենտրոն վարչական շրջանում /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 191-րդ հոդված/:
«ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ը տուժող լինել չէր կարող, քանի որ սուտ մատնությունը արդարադատության դեմ ուղղված հանցագործություն է:
«Տուժողին» պատճառված վնասը չի գնահատվել:
«Հաղորդումները» քննիչի կողմից չեն առգրավվել կամ չեն ստացվել որևէ այլ քննչական գործողության արդյունքում / ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդված/:
Գրավոր ապացույցները ձեռք է բերել Արաբկիր եւ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Գ. Միքայելյանը, որը տվյալ գործով դատախազ չէ, գործով դատախազ Ա. Աղայանի վերադաս դատախազը չէ և որպես դատախազ ապացույցներ ձեռք բերելու իրավունք ընդհանրապես չունի /ՀՀ սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 2-րդ մաս, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 16.09.2009թ. ԵՔՐԴ 0295/01/08 գործով որոշում/:
Առաջադրված մեղադրանքը /մեղադրական եզրակացությունը և հետագայում կայացված մեղադրանքը փոփոխելու մասին որոշումը/ հստակ չէ, ինչը հակասում է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածին, ինչպես նաև` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի բազմաթիվ որոշումներին /օրինակ` ՏԴ/0115/01/09 գործով 05.11.2010թ. որոշում, ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 գործով 18.12.2009թ. որոշում/: Ավելին, մինչև դատաքննության ավարտը մեղադրողը այդպես էլ չէր կողմնորոշվել, թե «հանցանքը» երբ է կատարվել:
Ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը նշել է նաև, որ 2012թ. հունիսի 25-ին մեղադրողը որոշում է կայացրել իրեն առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին, քանի որ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը կատարել է ոչ թե 2010թ. մարտից մինչև 2011թ. մարտը, այլ` 2011թ. մարտի 17-ից մինչև մարտի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում:

21. Հայտնելով վերոգրյալի մասին` ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը խնդրել է թիվ ԵԱՔԴ/0198/01/11 քրեական գործով 2012թ. հուլիսի 17-ին կայացված դատավճիռը բեկանել և իրեն արդարացնել:

22. Տուժողի ներկայացուցիչ Լուսինե Մարտիրոսյանն իր գրավոր պատասխանում մասնավորապես նշել է, որ ներկայացված բողոքն անհիմն է և ենթակա մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ինչ վերաբերվում է, որ ՀՀ նախագահը, ՀՀ վարչապետը, տրանսպորտի նախարարը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով հաղորդումներ քննարկող սուբյեկտներ չեն, ապա վերջիններս որպես իշխանության մարմիններ պարտավոր են հանցագործության մասին իրենց հայտնի դարձած փաստը հանձնել քրեական գործի հարուցման իրավունք ունեցող մարմիններ, դրա վերաբերյալ քննություն իրականացնելու նպատակով:
Հաղորդման հասցեատերերից ՀՀ գլխավոր դատախազը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ օրենքով սահմանված կարգով նշանակված պետական պաշտոնատար անձ է, որն իր իրավասության սահմաններում իրականացնում է քրեական հետապնդում, հսկողություն է իրականացնում հետաքննության և նախաքննության օրինականության նկատմամբ:
Իսկ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի` քրեական գործ հարուցելու առիթներն են՝ հանցագործության մասին ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց հաղորդումները` ուղղված հետաքննության մարմնին, քննիչին, դատախազին:
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում հաղորդումներ քննարկելու և քրեական հետապնդում իրականացնելու վերաբերյալ ՀՀ գլխավոր դատախազի համար առանձին դրույթ սահմանված չէ:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի` հանցագործությունների մասին ֆիզիկական անձանց հաղորդումները կարող են լինել գրավոր կամ բանավոր:
Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով սահմանված սուտ մատնություն որակելու համար բավարար է, որ երևակայական հանցագործության կամ հանցագործի մասին տեղեկությունները հաղորդվեն այն պետական մարմիններին, որոնք քրեական գործ հարուցելու իրավունք ունեն, ինչպես նաև` իշխանության մարմիններին, որոնք պարտավոր են հանցագործության մասին իրենց հայտնի դարձած փաստը հանձնել քրեական գործի հարուցման իրավունք ունեցող մարմիններին: Տվյալ դեպքում առկա են հաղորդումներ, ուղղված ինչպես պետական և իշխանության մարմիններին, այնպես էլ` այն պաշւոոնատար անձին, ով անմիջական իրավունք ուներ քրեական գործ հարուցելու:
Ինչ վերաբերվում է դիմումները որպես հաղորդում ընդունելու հանգամանքին, ապա ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի կողմից իր ու Արման Աողոմոնյանի անունից գրված և հասցեատերերին ուղարկված դիմումներն ունեն նույն իրավական արժեքը ինչ հաղորդումը, դրանք ֆիզիկական անձի կողմից տրված հաղորդումներ են, որոնց վերաբերյալ տարվել է քննություն:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ եզրահանգման է եկել` դատավճռում նշելով, որ դիմումները /փոստով առաքված/ և ֆիզիկական անձանց հաղորդումները /վարույթն իրականացնող մարմնում տրված/ գտնվում են նույն հարթության վրա, ունեն նույն իրավական արժեքը, կեղծ տեղեկություններ բովանդակելու պարագայում արդարադատության իրականացման և դատական համակարգի նորմալ գործունեությանը, անձի իրավունքների ու օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններին կարող են պատճառել համաչափ վնաս:
Ընդունելով այն փաստը, որ ՀՀ գլխավոր դատախազը հաղորդում քննարկող պաշտոնատար անձ է, ինչը վիճարկվում էր նախորդ կետում, բողոք բերող կողմը նշել է, թե ՀՀ գլխավոր դատախազին ուղղված դիմումը գրել է գործով վկա Արման Սողոմոնյանը: Սակայն նշվածը հերքվում է ինչպես իր` Ա. Վարդանյանի` նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներով, այնպես էլ` վկա Արման Սողոմոնյանի տրված ցուցմունքներով, այն մասին թե ինչպես է Ա. Վարդանյանն իրեն գցել թյուրիմացության մեջ` իր ստորագրմանը ներկայացնելով ինչ-որ փաստաթղթեր, հնարավոր է նաև` դիմումներ, որոնց տակ ստորագրել է առանց բովանդակությանը ծանոթանալու: Իրականում ինքը որևէ ապրանք «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ից չի գնել, այդ հիմնարկի որևէ աշխատակցի չի ճանաչել: Ի վերջո Արման Սողոմոնյանը որևէ պատճառ չունի և չի ունեցել «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ի աշխատակիցների հանդեպ սուտ մատնություն կատարելու համար: Այնինչ, Արմեն Վարդանյանն իր անօրինական պահանջները չկատարելու համար բազմիցս է սպառնացել նրանց նկատմամբ հաշվեհարդար լինել:
Բացի այդ, Արման Սողոմոնյանի անունից պաշտոնատար անձանց և պետական մարմիններին ուղղված դիմումները տառացիորեն նույնն են ինչ Ա. Վարդանյանի անվամբ ներկայացվածները, նույնն են անգամ տարեթվերը և դրանցում առկա տառասխալները: Ավելին, դրանք Ա. Վարդանյանի կողմից կազմված լինելու հանգամանքը նախաքննության ընթացքում ընդունել է հենց ինքն՝ Ա. Վարդանյանը:
Ինչ վերաբերվում է բողոքում նշած այն հանգամանքին, թե ՀՀ գլխավոր դատախազություն ներկայացված հաղորդումը չի քննարկվել, այլ այն ուղարկվել է տարածքային դատախազություն, անհիմն է։ Քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի` նախաքննությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերով կատարում է նախաքննության այն մարմինը, որի վարույթում գտնվող գործի քննության ընթացքում բացահայտվել է այդ հանցագործությունը:
Տվյալ դեպքում, Ա. Վարդանյանը հաղորդում է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազին, իսկ վերջինիս կողմից հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ տնօրեն Աշոտ Վերդյանը հաղորդում է ներկայացրել Արաբկիրի դատախազություն: Այսպիսով, սույն գործով նյութեր են նախապատրաստվել ինչպես Ա. Վերդյանի կողմից Արաբկիրի դատախազին, այնպես էլ` Ա. Վարդանյանի կողմից ՀՀ գլխավոր դատախազին ներկայացված հաղորդումների հիման վրա: Վերջիններն, ըստ ենթակայության, ուղարկվել են Արաբկիրի դատախազություն, ապա` ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժին:
Հաղորդումների քննարկման արդյունքում որոշում է կայացվել քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին, իսկ գործի քննության ընթացքում Ա. Վարդանյանի կողմից սուտ մատնություն կատարելու փաստը հաստատվել է, և գործն ուղարկվել է դատարան:
2011թ. մարտի 18-ից մինչև մարտի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում Ա. Վարդանյանն ինչպես իր, այնպես էլ` Ա. Սողոմոնյանի անունից ՀՀ նախագահին, ՀՀ վարչապետին, ՀՀ գլխավոր դատախազին, ՀՀ կապի և տրանսպորտի նախարարին գրված դիմումներում, «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ աշխատակիցներին, մասնավորապես` կազմակերպության պաշտոնատար անձանց, մեղադրել է պաշտոնի և դիրքի չարաշահման, կողոպուտ և գողություն կատարելու, պետական միջոցները ոչ նպատակային օգտագործելու մեջ և խնդրել դիմումներում նշված անձանց ենթարկել քրեական պատասխանատվության:
Գործի քննությամբ հաստատվել է, որ Ա. Վարդանյանը գիտակցել է, որ իր տրամադրած տեղեկություններն ակնհայտ կեղծ են, գրված դիմումները բովանդակում են արարքներ, որոնց կատարման համար պատասխանատվությունը սահմանված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի 176-րդ, 177-րդ, 308-րդ հոդվածներով: Ավելին, իր տրամադրած կեղծ տեղեկությունը հաստատելու համար Ա. Վարդանյանը ստեղծել է արհեստական ապացույց` մոլորության և խաբեության միջոցով գործով վկա Ա. Սողոմոնյանի անվամբ բացել է բանկային հաշվեհամար և «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ի հաշվին փոխանցել 5000 ՀՀ դրամ, իբրև տնտեսական ապրանքների և օդափոխիչի համար:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 27–րդ հոդվածների պահանջներով, հանգել է ճիշտ հետևության:
Ա. Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ոչ թե 5000 դրամ ընկերության հաշվեհամարին փոխանցելու համար քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, այլ այդ արարքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով սահմանված հանցագործության ծանրացնող` 2-րդ մասով սահմանված մեղադրանքի արհեստական ապացույց ստեղծելու մեջ:
Լ. Մարտիրոսյանը նշել է, որ վերաքննիչ բողոքի 8-րդ կետում նշված պատճառաբանությունները ևս անհիմն են, քանի որ այն, որ սույն գործով ապացույց ճանաչված հաղորդումները կազմել և ուղարկել է Ա. Վարդանյանը, հաստատվել է գործում առկա և գործի քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով:
Մասնավորապես, հիմնավորվել է, որ Ա. Վարդանյանը ներընտանեկան խնդիրներ է ունեցել «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ աշխատակցուհի, իր նախկին կնոջ` Միլենա Մաիլյանի հետ, 2010-2011թ. դատական վեճերի մեջ է գտնվել Միլենա և Սուրեն Մաիլյանների հետ: Վերջիններիցս Սուրեն Մաիլյանին ծեծի ենթարկելու փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի դատաքննության ընթացքում, վկաների` «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ աշխատակիցների կողմից նախաքննական ցուցմունքներից հրաժարվելու, դրանք փոխելու պահանջով դիմել է ՊՈԱԿ տնօրեն Ա. Վերդյանին: Սակայն վերջինիցս մերժում ստանալուց հետո Ա. Վարդանյանի մոտ առաջացել է վրեժ լուծելու շարժառիթ, սուտ մատնություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ, պայմանավորված Ա. Վերդյանին և մյուսներին չկատարած արարքների համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու մղումով, որոնց համար էլ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք:
Իսկ ինչ վերաբերվում է «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ում իրականացված ստուգումներին և հայտնաբերված հարկային խախտումներին, ապա դա վերաբերվել է պետբյուջեի հետ փոխհարաբերություններում առկա անճշտություններին, որի արդյունքում կազմակերպությունը տուգանվել է 996.3 հազար դրամի չափով: Նշված խախտումը սակայն որևէ կապ չունի հաղորդումներում նշված հանցագործությունների հետ:
Ինչ վերաբերվում է բողոքում նշված, իբրև թե Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական խախտումներին, ապա դրանք ևս անհիմն են և չպատճառաբանված:
Ինչպես արդեն վերը նշվեց, սուտ մատնությունը խաթարում է իրավապահ մարմինների նորմալ գործունեությունը, որոնք հարկադրված են լինում ուժեր ու միջոցներ վատնել չկատարված հանցագործության բացահայտման համար կամ իրականում կատարված հանցագործությունը քննելիս ընթանալ սխալ ուղիով:
Ա. Վարդանյանի կողմից ներկայացված հաղորդումների հիման վրա նախապատրաստվել են նյութեր, դրանցում նշված մեղադրանքների շուրջ հարցաքննվել են «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ աշխատակիցները, ձեռք են բերվել ապացույցներ, իրականացվել են ստուգումներ, որոնց արդյունքում հաստատվել է հաղորդումներում նշված տեղեկությունների ակնհայտ կեղծ լինելն ու դրանցով անմեղ մարդկանց անպայմանորեն քրեական պատասխանատվության ենթարկելու Ա. Վարդանյանի նպատակն ու ուղղակի դիտավորությունը:
Իսկ ինչ վերաբերվում է, թե «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ը տուժող լինել չի կարող, ապա նշված պնդումը ևս ոչնչով չի հիմնավորված:
«ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն ճանաչվել է տուժող, քանի որ վերջինիս օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական վնաս : Նույն օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 5-րդ մասի հիմքով՝ տուժող է ճանաչվել իրավաբանական անձը, որին հանցագործությամբ պատճառվել է բարոյական կամ նյութական վնաս:
Ա. Վարդանյանի հանցավոր արարքի հետևանքով խաթարվել է «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ի, պետության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող կարևոր կազմակեր-պություններից մեկի բնականոն աշխատանքը, այդ դիմումների կապակցությամբ կատարվել են անհարկի ստուգումներ: Ուստի, հաշվի առնելով, որ ներպետական օրենսդրությամբ բարոյական վնասի գնահատման կարգ սահմանված չէ, հետևաբար պատճառված վնասի չափ չի նշվել:
Լ. Մարտիրոսյանը նշել է, որ բողոք բերած կողմը բողոքում չի պատճառաբանել նաև, թե այդ որ ապացույցն է ձեռք բերել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի դատախազ Գ. Միքայելյանը և թե ինչ կապ ունի ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0295/01/08 գործով 16.09.2009թ. որոշումը սույն գործի և դեպքի հետ: Նշված գործով բողոք բերած կողմը վիճարկել է ՀՀ վերաքննիչ դատարանի գործողությունները, մասնավորապես որ դատարանը ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունները որպես անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու պայմաններում օրինական ուժի մեջ է թողել ստորադաս դատարանի դատավճիռը:
Իսկ ինչ վերաբերվում է բողոքում մատնանշած ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՏԴ/0115/01/09, ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշումներին, ապա դրանց փաստական հանգամանքներն այլ են:
2012թ, հունիսի 25-ին մեղադրողը որոշում է կայացրել ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին` հիմք ընդունելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների արդյունքները, ինչի հիման վրա փոփոխվել է գործի փաստական հանգամանքերը, կապված ամբաստանյալի կողմից հանցագործությունը կատարելու ժամանակահատվածին, առ այն, որ հանցագործությունը կատարվել է 2011թ. մարտի 17-ից մինչև մարտի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում, այլ ոչ թե` 2010թ. մարտից մինչև 2011թ. մարտ ամիսը: Մեղադրողի կողմից միջնորդությամբ հանդես գալուց հետո, գործի քննությունը հետաձգվել է, ամբաստանյալին հնարավորություն է ընձեռնվել նոր մեղադրանքին ծանոթանալու, և մեղադրանքից պաշտպանվելու փաստացի հնարավորության ապահովման պայմաններում նոր միայն Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է դատավճիռ` դուրս չգալով մեղադրանքի ծավալից:
Այսպիսով, սույն գործով ապահովվել է ամբաստանյալի ճշգրիտ և լրիվ տեղեկացումը ներկայացված մեղադրանքի կապակցությամբ, գործի քննությունը Առաջին ատյանի դատարանում կատարվել է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել, ուստի տվյալ դեպքում արդար դատաքննության խախտում առկա չէ, որն էլ ըստ բողոքաբերի հանգեցրել է ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի խախտման:
Սույն գործով կայացված դատավճիռը օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված է, այն բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-360-րդ հոդվածների պահանջներից:

23. Վերոգրյալի հիման վրա և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի պահանջը` Լ. Մարտիրոսյանը խնդրել է ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կողմից թիվ ԵԱՔԴ0198/01/11 քրեական գործով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի ելույթները, լսելով դատախազի և տուժողի ներկայացուցչի ելույթները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

24. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/:>>:

25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է/.../:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետը նշում է. <<Նույն արարքը, որը`
զուգորդվել է մեղադրանքի արհեստական ապացույցներ ստեղծելով/.../:>>:

26. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

27. Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով, հաստատված է համարել այն, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը, կատարել է հանցավոր արարք, որն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս քրեական պատասխանատվության և պատժի է ենթակա նշված հոդվածի այդ մասի համապատասխան կետով:

28. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` տուժողի ներկայացուցիչ, «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ գլխավոր տնօրեն Աշոտ Վերդյանի, վկաներ Արման Սողոմոնյանի, Գևորգ Միքայելյանի ցուցմունքներով, ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի իրարամերժ և հակասական ցուցմունքներով, ինչպես նաև` որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված` 2011թ. մարտի 15-ի վճարման հանձնարարականի առկայությամբ, վկա Արման Սողոմոնյանի ստորագրած, սակայն ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի կազմած` ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարություն դեռևս 2011թ. մարտի 17-ին, իսկ ՀՀ Վարչապետին, ՀՀ Գլխավոր դատախազին, ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարին` 2010թ. մարտի 18-ին հասցեագրած /ուղարկած/, հանցագործությունների մասին կեղծ տեղեկատվություն բովանդակող հաղորդումներով /դիմումներով/, ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի կազմած և ստորագրած, ՀՀ նախագահին, ՀՀ վարչապետին, ՀՀ գլխավոր դատախազին և ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարին դեռևս 2010թ. մարտի 18-ին հասցեագրած /ուղարկած/ հանցագործությունների մասին կեղծ տեղեկատվություն բովանդակող նույնաբովանդակ հաղորդումներով /դիմումներով/:
Այսպես`
Տուժողի ներկայացուցիչ, «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ գլխավոր տնօրեն Աշոտ Վերդյանը ցուցմունք է տվել Առաջին ատյանի դատարանում այն մասին, որ նա 2011թ. ընթացքում տեղեկացել է, որ ՊՈԱԿ աշխատակցուհի Միլենա Մաիլյանի ամուսին Ա. Վարդանյանը ծեծի է ենթարկել իր ղեկավարած հիմնարկի տնտեսական բաժնի պետ Սուրեն Մաիլյանին, որի կապակցությամբ հարուցվել է քրեական գործ և ուղարկվել դատարան: Այդ ժամանակահատվածում իրեն է դիմել Ա. Վարդանյանը` պահանջելով, որ համոզի դեպքին ականատես, նույն կազմակերպության աշխատակիցներին դատարանում փոխել նրա դեմ տված նախաքննական ցուցմունքները, սակայն նրան մերժել է։ Ավելի ուշ Ա. Վարդանյանն իրեն դիմել է այս անգամ Միլենա և Սուրեն Մաիլյաններին աշխատանքից ազատելու խնդրանքով, որի նպատակն եղել է Վարդանյանի կողմից փոքրահասակ որդու խնամակալություն ստանձնելը: Այդ խնդրանքը ևս մերժել է, որին հետևել են Վարդանյանի սպառնալիքները` իրավապահ մարմիններին դիմելու և իբր ՊՈԱԿ-ում տեղ գտած չարաշահումներն ու ապօրինությունները բացահայտելու վերաբերյալ: 2011թ. մարտի 15-ին ոմն Արման Սողոմոնյանի անունից իր ղեկավարած ՊՈԱԿ հաշվեհամարին է փոխանցվել 5000 ՀՀ դրամ գումար` իբր օդափոխիչ և տնտեսական ապրանքներ ձեռք բերելու նպատակով, որը, որպես չպարզաբանված գումար, հետագա օրերին հետ է վերադարձվել նույն անձի հաշվեհամարին:
Ա. Վերդյանը նաև հայտնել է, որ ի կատարումն տված սպառնալիքների` Ա. Վարդանյանը դիմումներ է հղել ՀՀ նախագահին, ՀՀ վարչապետին, ՀՀ գլխավոր դատախազին, ՀՀ կապի և տրանսպորտի նախարարին, որի հետևանքով ՊՈԱԿ-ում անցկացվել են անհարկի բազմաթիվ ստուգումներ, սակայն որևէ չարաշահում չի հայտնաբերվել: Հետագայում պարզվել է, որ այդ փոխանցման, ինչպես նաև Ա. Սողոմոնյանի անունից գրած դիմումների հեղինակը ևս Ա. Վարդանյանն է: Նշել է նաև, որ Ա. Վարդանյանի հանցավոր գործողություների հետևանքով վարկաբեկվել է իր ղեկավարած կառույցի բարի համբավն ու հեղինակությունը, ընկերությունում այդ դիմումների կապակցությամբ կատարվել են անհարկի ստուգումներ, կազմալուծվել է հիմնարկի բնականոն աշխատանքը, որի կապակցությամբ հաղորդում է տվել` խնդրելով քրեական պատասխանատվության ենթարկել Ա. Վարդանյանին:
Վկա Արման Սողոմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտին իրեն է դիմել ծանոթ Ա. Վարդանյանը` խնդրելով բանկում հաշվեհամար բացել և ապրանք ձեռք բերելու համար գումար փոխանցել ինչ-որ ընկերության` պատճառաբանելով, որ այդ ամենն նրա անունից անել չի կարող: Խնդրանքը չի մերժել, միասին գնացել են «Էյչ-Էս-Բի-Սի» բանկ, որտեղ Վարդանյանի տրամադրած գումարի հաշվին իր անվամբ հաշվեհամար է բացել, ապա Ա. Վարդանյանի կողմից թղթի վրա գրվածն արտագրել է բանկի աշխատակցուհու ներկայացրած ձևաթղթի վրա և 5000 ՀՀ դրամ գումար փոխանցել Վարդանյանի տրամադրած հաշվեհամարին։ Նշեց, որ Ա. Վարդանյանն իրեն գցել է թյուրիմացության մեջ` հայտարարելով, թե վտանգավոր որևէ բան չկա, իսկ այլ անձանց կողմից հետաքրքրվելու դեպքում համոզել է հաստատել միայն ապրանք գնելու փաստը: Նույն պահին Ա. Վարդանյանն իր ստորագրմանն է ներկայացրել նաև ինչ-որ փաստաթղթեր, հնարավոր է նաև` դիմումներ, որոնց տակ ստորագրել է` առանց բովանդակությանը ծանոթանալու` վստահելով Ա. Վարդանյանին: Օրեր անց իրեն կանչել են ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարություն, հարցուփորձ արել իր անունից գրված դիմում-բողոքների կապակցությամբ, սակայն այնտեղ հայտնել է, որ որևէ դիմում-բողոք չի գրել: Իր անունից դիմում-բողոքներ գրելու կապակցությամբ պարզաբանում ստանալու նպատակով դիմել է Ա. Վարդանյանին, ով քաջատեղյակ է եղել դիմումների պատմությունից և խորհուրդ է տվել չանհանգստանալ` պարզաբանելով, որ այդ եղանակով ցանկացել է վրեժխնդիր լինել փոխանցված գումարը ստացած կազմակերպությունում աշխատող կնոջից և վերջնիս հորից։ Առաջին ատյանի դատարանում վերահաստատել է, որ իրականում որևէ ապրանք «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ից չի գնել, մինչ 5.000 ՀՀ դրամ գումար փոխանցելը այդ հիմնարկի որևէ աշխատակցի չի ճանաչել:
Վկա Գևորգ Միքայելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. մարտին ընկերոջ` Արման Սողոմոնյանի հեռախոսահամարի վրա զանգահարել և Երևանի Կոմիտաս պողոտայի վրա գործող «Երևան սիթի» սուպերմարկետի մոտ իրենց հանդիպման է եկել Ա. Վարդանյանը, ում մինչ այդ էլ ճանաչել է: Ա. Սողոմոնյանը, դիմելով Վարդանյանին, հետաքրքվել է, թե ինչու է վերջինս նրան «կրակը գցել»` նրա անունից դիմումներ գրելով: Ա. Վարդանյանն ընդունել է այդ փաստը, հանգստացրել` նշելով, որ վախենալու բան չկա, քանի որ Սողոմոնյանը միայն գնորդ է։ Ա. Սողոմոնյանը Վարդանյանին հիշեցրել է, որ այդ կազմակերպության որևէ աշատակցի չի ճանաչում, այնտեղից ապրանք չի գնել։ Զրույցի ավարտից և Վարդանյանի հեռանալուց հետո Ա. Սողոմոնյանը պատմել է, որ Վարդանյանի խնդրանքով բանկում հաշվեհամար է բացել, գումար փոխանցել, ապա վերջինիս ներկայացրած ինչ-որ դիմում ստորագրել։ Այդ դիմումի կապակցությամբ նրան կանչել են ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարություն, պարզաբանումներ պահանջել: Ա. Սողոմոնյանի խոսքերից հասկացել է, որ վերջինս դիմումը ստորագրել է առանց դրա բովանդակությանը ծանոթանալու, ինչին ծանոթացել է միայն ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարությունում։ Սողոմոնյանի հետ զրույցից է տեղեկացել նաև, որ այդ դիմումով Ա. Վարդանյանը փորձել է վրեժխնդիր լինել կնոջից և վերջինիս հորից:
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակված և հետազոտված` դեռևս 2011թ. մայիսի 25-ին մինչդատական վարույթի ընթացքում տրված ցուցմունքում Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ տեղյակ լինելով, որ «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ-ում որպես տնտեսվար, միաժամանակ իր կնոջ հայր` Սուրեն Մաիլյանը ապօրինաբար վաճառում է հիմնարկի գույքը, տեղյակ լինելով, որ վերջինիս ջանքերով է աշխատանքից ազատվել և փոքրահասակ երեխայից զրկվել` պետական գույքի վաճառքի մասին հայտնել է Արեգ Վերդյանին` խնդրելով այդ մասին իրազեկել վերջինիս եղբորը` ՊՈԱԿ գլխավոր տնօրեն Աշոտ Վերդյանին, սակայն Սուրենին ոչ միայն աշխատանքից չեն ազատել, այլև իր և կնոջ միջև ծագած ներընտանեկան խնդիրների հարցում Ա. Վերդյանը անլուր հովանավորել է Միլենա և Սուրեն Մաիլյաններին, ուստի` կատարել է անհրաժեշտ հետևություն` վերջինիս կողմից հիմնարկի գույքի վաճառքի մասին գրավոր ապացույց ձեռք բերելու և այդ փաստը բացահայտելու վերաբերյալ: Այդ հարցով աջակցություն է խնդրել ընկերոջից` Ա. Սողոմոնյանից, նրան գումար է տրամադրել և խնդրել Ս. Մաիլյանից ձեռք բերել ցանկացած գույք, ընդ որում` պարտադիր կարգով ձեռքբերման փաստն հաստատող փաստաթուղթ պահանջելով։
2011թ. մարտի 15-ին Ա. Սողոմոնյանի հետ գնացել են «Էյչ-Էս-Բի-Սի» բանկ, իր խնդրանքով Ա.Սողոմոնյանը նոր հաշվեհամար է բացել, իր փոխանցած 5000 ՀՀ դրամ գումարը նստեցրել, ապա փոխանցել «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ հաշվեհամարին` լրացնելով համապատասխան վճարման հանձնարարական: Նույն ցուցմունքում ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանն ընդունել է, որ բանկային փոխանցումից հետո նա է Ա. Սողոմոնյանին օգնել ՊՈԱԿ-ից կատարած ձեռքբերումների հարցով տարբեր պետական գերատեսչություններին ուղղված դիմում-բողոքները կազմել /թեև դրանք հավաքված են համակարգչային տարբերակով/` նշելով, թե իբր վերջինս ստորագրել է դրանց տակ` նախապես ծանոթանալով դիմումների բովանդակությանը։ Մինչդատական վարույթի ընթացքում տված այս ցուցմունքում Ա. Վարդանյանն ընդունել է բոլոր դիմումները պատկան ատյաններ և պաշտոնատար անձանց փոստով անձամբ ուղարկելու փաստը, որից Առաջին ատյանի դատարանում, հավանաբար պաշտպանական նկատառումներով, կտրականապես հրաժարվել է:
Բացի այդ, 2011թ. մայիսի 25-ին կայացած հարցաքննության ընթացքում Ա. Վարդանյանը հայտնել է նաև, որ նախքան Արաբկիրի դատարանի կողմից իր նկատմամբ դատավճիռ կայացնելը նույն գործով տուժող Սուրեն Մաիլյանին առաջարկել է հաշտվել` պատճառաբանելով, որ «մեջտեղը երեխա կա», սակայն երբ վերջինս հրաժարվել է` հայտարարելով, որ բողոքելու է, և իրեն դատապարտելու են, Ս. Մաիլյանին խոստացել է, որ վերջինս ևս նման պատասխանատվության է ենթարկվելու` առանց մեկնաբանելու, թե ինչի համար։ Վերոնշյալ ցուցմունքով ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանն ըստ էության ընդունել է դիմումներ ուղղելու մտադրության և Ս. Մաիլյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու մղում ունենալու փաստերը, որոնք և հետագայում վերածել է կոնկրետ գործողությունների: Նշել է նաև, որ Ա. Սողոմոնյանի ստորագրած դիմումներն ուղարկելուց հետո իրեն զանգահարել և սպառնացել են` պահանջելով դրանք հետ վերցնել, որից հարկադրված, Ա. Սողոմոնյանի վերաբերյալ մտահոգությամբ` իր անունից ևս նույնաբովանդակ դիմումներ է կազմել և ուղղել տարբեր վերադաս մարմինների:
Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցների լույսի ներքո վերլուծելով ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի մինչդատական և դատաքննական իրարամերժ ցուցմունքները, դրանք համադրելով վկա Արման Սողոմոնյանի դատաքննական ցուցմունքների հետ, հանգել է հետևյալ հետևությունների:
<<…ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ։ Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի։ Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 քրեական գործով այն իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել, որ համապատասխան որոշումներում ապացույցների գնահատումը պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել և ճանաչվել են ոչ հավաստի։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ հակասական ապացույցների առկայության պարագայում, երբ հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրականացնող մարմինը կարող է ապացույցների մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն տալ միայն ապացույցների հետազոտությունից և գնահատումից հետո…>>։
Վերոնշյալ ապացույցների հավաստիությունը պարզելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հետևյալ հանգամանքները.
<<…1. «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ աշխատակիցներ Մաիլյանների հետ ներընտանեկան, իսկ նույն կազմակերպության գլխավոր տնօրեն Աշոտ Վերդյանի հետ դատական գործընթացով պայմանավորված լարված փոխհարաբերություններ է ունեցել ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը և ոչ թե գործով վկա Արման Սողոմոնյանը,
2. վերջիններիս քրեական և այլ պատասխանատվության ենթարկելու, վարկաբեկելու սպառնալիքներ է տվել ոչ թե Արման Սողոմոնյանը, այլ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը,
- բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց և պետական պատկան ատյաններին դիմումներ հղելու, մեղադրանքի արհեստական ապացույցներ ստեղծելու անձնական շահագրգռվածություն է ունեցել բացառապես Արմեն Վարդանյանը` սկզբնական շրջանում քողարկելով իր անձը` Ա.Սողոմոնյանի անվամբ դիմումներ կազմելով և պետական մարմիններ ուղարկելով,
3. համաձայն գործով վկա Ա. Սողոմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի` վերջինիս անվամբ կազմված դիմումը (դիմումները) ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը նրան ստորագրման է ներկայացրել բանկում փոխանցում կատարելու ժամանակահատվածում և ոչ դրանից առաջ կամ հետո, այսինքն` տպագրված դիմումները` ՊՈԱԿ-ից տնտեսական ապրանքների և օդափոխիչ սարքի ձեռբերման վերաբերյալ հիշատակմամբ, եղել են ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի մոտ բանկ գալուց առաջ։ Հետևաբար` դրանք Ա. Սողոմոնյանը կազմել, նույնիսկ դրանց բովանդակությունն ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի հետ քննարկել չէր կարող և այդ գործընթացին առնչություն չունենալու վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ,
4. գործով վկա Արման Սողոմոնյանի անունից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց և պետական պատկան մարմիններին ուղղված դիմումները գրեթե տառացիորեն նույնաբովանդակ են Արմեն Վարդանյանի անունից կազմված դիմումներին /իր անունից կազմված դիմումների հեղինակումը Վարդանյանը նախաքննության փուլում ընդունել է/, նույնիսկ ուղղագրական սխալների առումով /առժեք, հասցէ, որև է, խաղտումներ և այլն/, ինչից հետևում է, որ բոլոր դիմումները կազմել և տպագրել է միևնույն անձը, ըստ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների և 3-րդ կետում կատարած վերլուծության` ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանը։
Վերոնշյալ իրավական և փաստական վերլուծությունների արդյունքներով Առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ է համարել ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի` մինչդատական վարույթում տված ցուցմունքներն` իր և Արման Սողոմոնյանի անվամբ կազմած դիմումներն անձամբ բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց և պետական պատկան մարմիններին փոստով ուղարկելու, իր անունից ուղարկված դիմումներն անձամբ կազմելու վերաբերյալ: Նույն վերլուծությունների տեսանկյունով համադրելով ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի և գործով վկա Արման Սողոմոնյանի իրարամերժ ցուցմունքները` Առաջին ատյանի դատարանը հավաստի է համարել վերջինիս ցուցմունքները, հատկապես` բարեխիղճ մոլորության մեջ հայտնվելու ազդեցությամբ վճարման հանձնարարագիր լրացնելու, 5.000 ՀՀ դրամի փոխանցում կատարելու և ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի կողմից իր ստորագրմանը ներկայացված դիմումները չգիտակցված ստորագրելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել նաև`
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված` 2011թ. մարտի 15-ի վճարման հանձնարարականի առկայությամբ, համաձայն որի` Արման Սողոմոնյանի անվամբ վերոնշյալ օրը «Էյչ-Էս-Բի-Սի» բանկի միջոցով «ՀՀԿ» ՊՈԱԿ 247010001813 հաշվեհամարին է փոխանցել 5.000 ՀՀ դրամ գումար` տնտեսական ապրանքներ և օդափոխիչ ձեռք բերելու նպատակով, ինչպես նաև 2011թ. մարտի 21-ի թիվ 111 վճարման հանձնարարագրի առկայությամբ, որի համաձայն` 5.000 ՀՀ դրամը, որպես չպարզաբանված գումար, հետ է վերադարձվել Արման Սողոմոնյանի նույն` 21700-005-063094-001 հաշվեհամարին։
Քննարկելով մեղադրողի միջնորդությունը` Առաջին ատյանի դատարանը որպես ապացույց է ճանաչել գործին կցված`
- վկա Արման Սողոմոնյանի ստորագրած, սակայն ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կազմած` ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարություն դեռևս 2011թ. մարտի 17-ին, իսկ ՀՀ Վարչապետին, ՀՀ Գլխավոր դատախազին, ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարին` 2010թ. մարտի 18-ին հասցեագրած /ուղարկած/, հանցագործությունների մասին կեղծ տեղեկատվություն բովանդակող հաղորդումները /դիմումները/,
- ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի կազմած և ստորագրած, ՀՀ Նախագահին, ՀՀ Վարչապետին, ՀՀ Գլխավոր դատախազին և ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարին դեռևս 2010թ. մարտի 18-ին հասցեագրած /ուղարկած/ հանցագործությունների մասին կեղծ տեղեկատվություն բովանդակող նույնաբովանդակ հաղորդումները /դիմումները/…>>:

29. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Արմեն Վարդանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի և պաշտպան Ալեքսանդր Սիրունյանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

30. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

31. Այդպիսով, ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և իր վերաբերյալ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:

32. Անդրադառնալով Վերաքննիչ դատարանում, ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կողմից ներկայացրած`իր դիմումի հիման վրա նախապատրաստված նյութերով, հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Կ. Գրիգորյանի 31.08.2012թ. կայացրած որոշումը որպես ապացույց ընդունելու հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիշյալ որոշմամբ քննարկված փաստական տվյալները չեն առընչվում Ա. Վարդանյանին մեղսագրված արարքին, հետևաբար, այդ որոշումը որպես վերջինիս արարքը հիմնավորող կամ բացառող ապացույց հանդիսանալ չի կարող:

33. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 17-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 17-ի դատավճիռը ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Վարդանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ