Գործ հ. ԵԱՔԴ/0189/ 01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

25 ապրիլի 2012թ. ք.Երևան

Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՍԵՓՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԵՍԱՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ԻՐԱՎԱՀԱՋՈՐԴ` Ա.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 22-ի դատավճռի դեմ բերված մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2011թ. հոկտեմբերի 19-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 60128111 քրեական գործը:
2011թ. դեկտեմբերի 13-ին Էդուարդ Արմենի Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Էդուարդ Արմենի Սարգսյանին մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ նա 2011թ. հոկտեմբերի 14-ին ժամը 14.30-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման ՙՎազ 21723՚ մակնիշի 44 LL 881 պետհամարանիշի ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցով Գայի պողոտայի կողմից դեպի Կոմիտասի պողոտայի ուղղությամբ, իր ուղեմասի երրորդ ուղեգոտով: Հասնելով Ռուբինյանց փողոցի 7 շենքի դիմաց, թույլ է տվել ՃԵԿ-ի 36, 65 և 67 կետերին հակասող գործողություններ, այն է` իր առջևից համընթաց ուղղությամբ, նույն ընթացագոտով և արագությամբ ընթացող մարդատար ավտոմեքենային աջից մանևրում կատարելուց առաջ, հաշվի չառնելով երթևեկության ինտենսիվությունը, ավտոմեքենան վարել է սահմանված առավելագույնը 40 կմ/ժ արագությունը գերազանցող` շուրջ 50 կմ/ժ արագությամբ, չի համոզվել երթևեկության ուղղության փոփոխության անվտանգության մեջ, ուշացումով է դիմել արգելակման, որով պայմանավորել է ճանապարհը ոչ հետիոտային անցման համար նախատեսված տեղով հատող հետիոտն Ֆլորիկ Բադալի Հարությունյանին վրաերթի ենթարկելը և անզգուշությամբ նրան մահ պատճառելը:
2011թ. դեկտեմբերի 16-ին թիվ 60128111 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, կիրառելով դատական քննության արագացված կարգ, 2012 թվականի փետրվարի 22-ի դատավճռով ամբաստանյալ Էդուարդ Արմենի Սարգսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նրան դատապարտել է ազատազրկման 2(երկու) տարի ժամկետով` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելով 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին, որի սկիզբը հաշվել է քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում նրան հաշվառման վերցնելու պահից:
Տուժողի իրավահաջորդ Ա.Հարությունյանի քաղաքացիական հայցի հարցը համարվել է լուծված:
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց հանդիսացող տուժող Ֆլորիկ Հարությունյանի հագուստներն ու հողաթափերը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Աիդա Հարությունյանին:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 22-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող` Ա.Սեփոյանը, որը Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի մարտի 29-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Էդուարդ Սարգսյանի շահերի պաշտպան` Ա.Եսայանը:
Քրեական գործը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2012 թվականի մարտի 27-ին:


2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրողը գտնում է, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2012թվականի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Մասնավորապես դատարանը Էդուարդ Սարգսյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատարանը Էդուարդ Սարգսյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը պատճառաբանել է նրանով, որ նա զղջացել է կատարածի համար, ուսանող է, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ նարկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, նախկինում դատված չի եղել, հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցել է, բացի այդ հաշվի է առել տուժողի իրավահաջորդի միջնորդությունն` ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման հետ չկապված պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Ա.Սահակյանի վերաբերյալ ԳԴ1/0003/01/10 գործով 27.08.2010թ. որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ վերոնշյալ գործերով դատարանները հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և հանցավորի անձնավորության մասին ճիշտ պատկերացում կազմելու համար հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնեն տրանսպորտային միջոցը վարորդի կողմից թույլ տրված ճանապարհային կանոնների խախտման բնույթին, որի արդյունքում տեղի է ունեցել հանցագործությունը: Նշված հանգամանքի կարևորումը պայմանավորված է նրանով, որ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օր-ի 10-րդ գլխով նախատեսված` ճանապարհային երթևեկության կանոների առավել կոպիտ խախտումները վտանգ են առաջացնում ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների համար և առավել հավանական դարձնում հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը: Մինչդեռ, առաջին ատյանի դատարանը Էդուարդ Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս անտեսել է նրա կողմից ճանապարհային երթևեկության կանոնների այնպիսի կոպիտ խախտումներ թույլ տալու հանգամանքը, ինչպիսիք են սահմանված արագությունը գերազանցելը, երթևեկության գոտու և շարժման ուղղության փոփոխման կանոնները խախտելը, ինչը խոսում է ինչպես արարքի, այնպես էլ հանցավորի անձի հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին:
Մեղադրողը գտնում է, որ գործի վերը շարադրված հանգամանքներում ամբաստանյալ Էդուարդ Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը արդարացի չէ, ուստի սոցիալական արդարության վերականգնման մասին խոսք լինել չի կարող, նման պատիժը չի նպաստում հանցավոր ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխարգելմանը:
Ելնելով վերոգրյալից մեղադրողը խնդրել է բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2012թ. դատավճիռը` ամբաստանյալ Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով և նրա նկատմամբ նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին, հասարակական վտանգավորությանը և անձը բնութագրող տվյալներին համաչափ պատիժ ազատազրկման ձևով` առանց ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կիրառման:


3. Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պաշտպան` Ա.Եսայանի գրավոր պատասխանը.

Պաշտպանը գտնում է, որ դատական ակտը պատժի մասով կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ` օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, դատարանը գնահատելով քրեական գործում առկա փաստական հանգամանքները, Էդուարդ Սարգսյանի արարքը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վրաերթից հետո նրա կողմից դրսևորած վարքագիծը, անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն պայմանականորեն չի կիրառել, նշանակելով փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով:
Դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել Էդուարդ Սարգսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, վթարի առաջացման հարցում տուժողի կողմից նույնպես խախտում թույլ տված լինելու հանգամանքը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա հանցանքն ընդունել է զղջում է կատարածի համար, ուսանող է, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, նախկինում դատված չի եղել, հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցել է, ինչպես նաև տուժողի իրավահաջորդը ընդհանուր իրավասության դատարանում միջնորդել է ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման հետ չկապված պատիժ նշանակել:
Ամբաստայալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Պաշտպանը հղում կատարելով 10-րդ, 62-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջներին գտնում է, որ դատարանը ճիշտ է կիրառել ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածը, հաշվի առնելով առկա հանգամանքները, օրենքով սահմանված կարգի կիրառմամբ վճռել է, որ Էդուարդ Սարգսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Պաշտպանը խնդրել է մերժել Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Սեփոյանի կողմից 22.02.2012 թվականին ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2012թ.-ին թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/11 գործով կայացված դատավճիռը` Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի վերաբերյալ պատժի մասով բեկանելու մասին, անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ և ՀՀ քր. օր-ի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված 2/երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը 1/մեկ/ տարի փորձաշրջանի սահմանմամբ` ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասին, թողնել անփոփոխ:


4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով մեղադրողի կողմից իր վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, ամբաստանյալի բացատրությունները, պաշտպանին, տուժողի իրավահաջորդին, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 385հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել:
Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք:
Այդ իսկ պատճառով, ինչպես նաև նկատի առնելով այն հանգամանքը, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը սույն քրեական գործը քննել է դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 375-1-375-4-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ, ամբաստանյալ Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով: Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ
կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների,
գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման
վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Օրենքի նշված դրույթից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը օրենսդիրը կախման մեջ չի դնում ոչ կատարված հանցանքի բնույթից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից, ոչ այն կատարող անձից, կարևորը այն է, որ իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, բազմակողմանի գնահատելով հանցանքի կատարման հանգամանքները, վերլուծելով այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները, հանգի այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Այսինքն` օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, իրավացիորեն հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, վթարի առաջացման հարցում տուժողի կողմից նույնպես խախտում թույլ տրված լինելու հանգամանքը, հանցավորի անձը, ինչպես նաև ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ Էդուարդ Սարգսյանը հանցանքն ընդունել է և զղջում է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական, ուսանող է, ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, նախկինում դատված չի եղել, հանցագործությամբ պատճառած նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցել է, տուժողի իրավահաջորդը ընդհանուր իրավասության դատարանում և Վերաքննիչ դատարանում միջնորդել է ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման հետ չկապված պատիժ նշանակել, ինչպես նաև ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նշանակել է համաչափ պատիժ` պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 22-ի դատավճիռը` Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, հետևաբար մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2012 թվականի դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 22-ի դատավճիռը` Էդուարդ Արմենի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ