Գործ հ. ԵԱՔԴ/0119/01/11

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

16 փետրվարի 2012թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
Ս. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունում 2010թ. հոկտեմբերի 12-ին հարուցվել է թիվ 83104010 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205 հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով:
2010թ. նոյեմբերի 15-ին Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205 հոդվածի 2-րդ մասով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2011թ. հունվարի 12-ին Հովհաննես Մարկոսյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է վարույթն իրականացնող մարմնին:
2011թ. հունվարի 13-ին Հովհաննես Մարկոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
2011թ. հուլիսի 27-ին Հովհաննես Մարկոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189 հոդվածի 1-ին մասով:
2011թ. հուլիսի 29-ին թիվ 83104010 քրեական գործից Հովհաննես Մարկոսյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է, որին շնորհվել է թիվ 83104010/1 համարը:
2011թ. օգոստոսի 12-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ նաև` դատարան/:
Դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դատավճռով՝ Հովհաննես Մարկոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի 2 ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի հունվարի 12-ից:
Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Հովհաննես Մարկոսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 28.966.000 /քսանութ միլիոն ինը հարյուր վաթսունվեց հազար/ ՀՀ դրամ:
Հիշյալ դատավճռի դեմ ամբաստանյալի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանը 27.01.2012թ. ներկայացրել է վերչաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 01.12.2012թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2. Գործի փաստական հանգամանքները

Ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա կատարել է կեղծ ձեռնարկատիրություն՝ առանց ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության իր քրոջ ամուսնու՝ Արման Լևոնի Բուրնազյանի կազմակերպմամբ, նյութական այլ օգուտներ քաղելու՝ մասնավորապես իր ազգականների կենցաղը բարելավելու նպատակով, 2009թ. հուլիսի 2-ին ստեղծել է <<Հովան Արտ Շին>> ՍՊ ընկերությունը, հաշվառել ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Արաբկիրի տարածքային հարկային տեսչությունում և առանց համապատասխան լիազորագրի հանձնել կառավարման Արման Բուրնազյանին, ում գործունեության արդյունքում պետությանը պատճառվել է խոշոր չափերի` 28.966.000 ՀՀ դրամի վնաս։

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանին առաջադրվել է ապօրինի և շինծու մեղադրանք և դատարանի կողմից վկայակոչված ապացույցները չեն հիմնավորվում վերջինիս առաջադրված մեղադրանքը, բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները:
Բողոքաբերը նշել է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը մեղավոր է ճանաչվել կեղծ ձեռնարկատիրություն իրականացնելու համար, այն է` առանց ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության առևտրային կազմակերպության ստեղծելը, որի նպատակը նյութական այլ օգուտներ քաղելը, որը խոշոր վնաս է պատճառել պետությանը, այսինքն հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածւի 1-ին մասով և ըստ քրեական իրավունքի տեսության, նշված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է առանց ձեռնարկատիրական կամ բանկային գործունեության իրականացման մտադրության առևտրային կազմակերպություն ստեղծելու մեջ:
Ըստ բողոքաբերի` քննարկվող հանցագործության դեպքում ի տարբերվություն ապօրինի ձեռնարկատիրության, առևտրային կազմակերպությունը ստեղծվում է օրենսդրությանը համապատասխան, սակայն առանց ձեռնարկատիրական կամ բանկային գործունեություն իրականացնելու նպատակի: Օրինակ կեղծ բանկ է ստեղծվում ոչ թե բանկային գործունեություն իրականացելու, այլ առևտրային միջնորդության գործարքներ թաքցնելու համար, որոնց կատարումը բանկերին արգելված է: Հանցագործության սուբյեկկտիվ կողմը բնութագրվում է ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ: Սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ են այն նպատակները կամ դրանցից թեկուզ մեկը, որոնք նախատեսված են քննարկվող հոդվածում: Դրանք են`
1.վարկեր ստսնալը,
2.հարկերից խուսափելը,
3.գերավճարներ առաջացնելը,
4.նյութական այլ օգուտներ քաղելը,
5. արգելված գործունեությունը թաքցնելը:
Նշված նպատակների բացակայությունը բացառում է քննարկվող հանցակազմը:
Բողոք բերած անձը վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենագրքի 104-րդ և 107-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, արձանագրել է, որ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում վկաներ Նվեր Սարգսյանի, Արտաշես Ավետիսյանի, Լեռնիկ Վարդանյանի, Հարություն Պետրոսյանի, Կամո Միրաքյանի, Արմեն Սահակյանի, Դավիթ Մարությանի, Գառնիկ Նալբանդյանի, ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի տված ցուցմունքներով, ինչպես նաև դատահաշվապահական և դատաձեռագրաբանական փորձաքննությունների, դատաձեռագրաբանական լրացուցիչ փորձաքննության եղրակացություններով, և որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցներով որևէ կերպ չի հիմնավորվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի առկայությունը, հետևաբար նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի կողմից նշված արարքը կատարելու հանգամանքները, այսինքն այն, որ ամբաստանյալն առանց ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության ստեղծել է առևտրային կազմակերպություն` նպատակ ունենալով նյութական այլ օգուտներ քաղելու, որի հետևանքով խոշոր վնաս է պատճառել պետությանը:
Բացի այդ, ըստ բողոքաբերի` դատավճռի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ դատարանն ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի կողմից տրված ցուցմունքը գնահատել է որպես խոստովանական ցուցմունք և այն դրել նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների շարքում, այսինքն ամբաստանյալի կողմից արտահայտած այն միտքը, որ “ինքը ընկերությունը ստեղծել է` նպատակ չունենալով զբաղվելու ձեռնարկատիրական գործունեությամբ, այլ նպատակ է ունեցել ընկերության փաստաթղթերը տալ իր քրոջ ամուսնուն` Արման Լևոնի Բուրնազյանին, որպեսզի վերջինս գործունեություն ծավալի և ինչ-որ կերպ բարելավի իր քրոջ ընտանիքի ապրուստը”, դատարանը գնահատել է որպես հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի հիմնավորում: Պաշտպանական կողմն այն համոզմունքին է, որ ամբաստանյլալ Հովհաննես Մարկոսյանի ցուցմունքով որևէ կերպ չի հիմնավորվել իր կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարումը, ամենևին էլ իր ցուցմունքում արտահայտված վերը նշված մտքերը չեն հիմնավորում նշված հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, քանի որ օրենսդիրը որպես օբյեկտիվ կողմի հիմնավորում նշելով` “առանց ձեռնակատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության առևտրային կազմակերպություն ստեղծելը”, նկատի չի ունեցել կոնկրետ անձի կողմից ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության մասին, այլ այն, որ ստեղծվում է մի ընկերություն, սակայն ոչ թե գործելու իր կանոնադրության և օրենքին համապատասխան, այլ արգելված գործունեություն իրականացնելու նպատակով: Իսկ ինչ վերաբերվում է հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի ”նյութական այլ օգուտներ քաղելու” հատկանիշին, որի վերաբերյալ նշված է առաջադրված մեղադրանքում, դատարանն այն հիմնավորել է ցուցմունքում նշված հետևյալ մտքով` “որպեսզի Արման Բուրնազյանը գործունեություն ծավալի և ինչ-որ կերպ բարելավի իր քրոջ ընտանիքի ապրուստը”: Նյութական այլ օգուտներ քաղելու տակ գործունեություն ծավալել և ինչ-որ կերպ ապրուստը բարելավել հասկանալն անթույլատրելի և անտրամաբանական է, քանի որ յուրաքանչյուր անձ առևտրային կազմակերպություն ստեղծելով նպատակ է հետապնդում օրինական ճանապարհով շահույթ ստանալուն և քրեական գործում գոյություն չունի գեթ մեկ ցուցմունք կամ տեղեկություն այն մասին, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը կազմակերպության փաստաթղթերը տալով Արման Բուրնազյանին իմացել կամ ցանկացել է. որ վերջինս հարկեր չմուծի, փաստաթղթերը կեղծի կամ որևէ ապօրինություններ կատարի: Բացի վերը շարադրվածից, Հովհաննես Մարկոսյանն իր ցուցմունքում նշել է նաև, որ եթե ինքն իմանար, որ Արման Բուրնազյանը ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու ժամանակ կատարելու է որևէ ապօրինություն, ապա կազմակերպություն չէր ստեղծի և փաստաթղթերը նրան չէր փոխանցի, ինքն այդ կազմակերպությունից որևէ օգուտ չի ստացել: Արման Բուրնազյանն իրեն որևէ գումար չի տվել, ուղղակի տեսնելով, որ իր քրոջ ընտանիքը նյութապես վատ վիճակում է որոշել է օգնել և Արման Բուրնազյանի խնդրանքով իր անվամբ ստեղծել է կազմակերպություն:Վերը նշվածից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, այսինքն նրան առաջադրվել է ապօրինի մեղադրանք, նա կեղծ ձեռնարկատիրություն չի իրականացրել:
Բողոք բերած անձը միևնույն ժամանակ նշել է, որ այնուամնեայնիվ, եթե Վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը մեղավոր է իրեն առաջադրված մեղադրանքում, այսինքն կատարել է հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապա նման դեպքում պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ կայացրել է անարդարացի, հանցանքի ծանրությանը չհամապատասխանող դատական ակտ: Դատարանը օբյեկտիվ քննություն կատարելու դեպքում պարտավոր էր ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ նշանակել տուգանքի ձևով պատիժ կամ ազատազրկման ձևով նվազագույն պատիժ և կիրառելով ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված համաներում հայտարարելու մասին որոշումը` ազատեր պատժի կրումից:
Բողոք բերած անձը վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները արձանագրել է, որ պատիժն արդարացի է, եթե այն նշանակելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի հանգամանքները և կիրառել է պատժի անհատականացման սկզբունքը, պատժի տեսակը և չափը ընտրելիս դատարանը պետք է համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակին, այն է` ուղղի հանցանք կատարած անձին և կանխի հանցագործությունը, ինչպես նաև վերականգնի սոցիալական արդարությունը:
Բացի այդ, ըստ բողոքաբերի` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Հովհաննես Մարկոսյանի ուղղվելու մասին է վկայում նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` նախկինում դատապարտված չի եղել, զղջացել է կատարածի համար և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, որով էլ օգնել է վարույթն իրականացնող մարմնին օբյեկտիվ քննություն կատարելուն և Արման Բուրնազյանի կողմից հանցավոր արարք կատարելու մեջ մերկացնելուն, չունի հանցավոր կապեր և հակումներ:
Բողոքաբերը նշել է, որ օրենսդիրը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը սահմանելով, չի նախատեսել որևէ սահմանափակում հանցագործության տեսակի, արարքի վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, ինչպես նաև անձանց շրջանակի վերաբերյալ, ինչից ենթադրվում է, որ դրանք պետք է գնահատել և հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, ինչը դատարանը չի կատարել, իսկ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և փորձաշրջան սահմանելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունմքները:
Բողոք բերած անձը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 5-րդ, 9-րդ կետերի և 2-րդ մասի համապատասխան դրույթները, նշել է, որ դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և պատշաճ գնահատման չի արժանացել Հովհաննես Մարկոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն նրա նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու կամ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան նշանակելու տեսանկյունից և ի թիվս պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների, որոնք նշված են դատավճռում, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել նաև, որ Հովհաննես Մարկոսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որը կատարել է առաջին անգամ` հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, հանցանքը կատարել է կյանքի ծանր հանգամանքների զուգորդման հետևանքով կամ կարեկցանքի շարժառիթով, չունի հանցավոր կապեր և հակումներ:
Պաշտպանը նշել է, որ ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, բնութագրող հանգամանքները, նրա անձը հաշվի առնելու դեպքում դատարանը կհամոզվի, որ Հովհաննես Մարկոսյանն ուղղվել է և նրա կողմից ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալով քննությանը աջակցելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, հանցավոր կապեր և հակումներ չունենալը էականորեն նվազեցնում են նրա անձի և նրա կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի պաշտպանության կողմն այն համոզմունքին է, որ նշված բոլոր փաստերը խոսում են այն մասին, որ այս պայմաններում ամբաստանյալին հասարակությունից մեկուսացնելու անհրաժեշտությունը չկա, նա կուղղվի և սոցիալական արդարությունը կվերականգնվի, նրա նկատմամբ որպես պատիժ տուգանք նշանակելով կամ ազատազրկման ձևով ամենամեղմ պատիժ նշանակելով կամ էլ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով:
Վերոգրյալներից ելնելով բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել և փոփոխել վերոհիշյալ դատավճիռը և Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ կայացնել` արդարացման դատական ակտ կամ նշանակել տուգանքի ձևով պատիժ կամ նշանակել ազատազրկման ձևով ամենամեղմ պատիժը կամ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. <<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:>>:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր հարազատ քրոջ՝ Արմինե Ադոլի Մարկոսյանի ամուսնու՝ Արման Լևոնի Բուրնազյանի կազմակերպմամբ, առանց ձեռնարկատիրական գործունեութուն իրականացնելու մտադրության, իր քրոջ և նրա ամուսնու ապրուստն ինչ-որ ձևով բարելավելու նպատակով, 2009թ. հուլիս ամսին ստեղծել Է ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերությունը և այն հանձնել Ա.Բուրնազյանին, որպեսզի վերջինս նշված ընկերությունով ծավալի ձեռնարկատիրական գործունեություն։Ընկերությունը ստեղծելու համար 2009թ. ամռանը Ա.Բուրնազյանի հետ միասին գնացել Է Երևան քաղաքի նոտարական գրասենյակներից մեկը, որի կոնկրետ հասցեն չի հիշում, որտեղ լիազորագիր Է տվել Ա.Բուրնազյանի ծանոթներից Նվերին, ով հանդես Է եկել որպես իրավաբան, որպեսզի վերջինս կարողանա իր անունից ստեղծել կազմակերպություն: Արդյունքում ստեղծվել է ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերությունը, որի կնիքը և մյուս փաստաթղթերը Նվերն իր համաձայնությամբ և հանձնարարությամբ փոխանցել է Ա.Բուրնազյանին։ Դրանից հետո այլևս տվյալ ընկերության գործունեության վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի ունեցել և կատարված գործարքներին որևէ կերպ չի մասնակցել։
Վկա Նվեր Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. ընթացքում, կոնկրետ ժամանակահատվածը չի հիշում, ՙԳինդ՚ թերթից տեղեկանալով այն մասին, որ ինքը մատուցում է ծառայություններ ընկերությունների ստեղծման ոլորտում, Հովհաննես Մարկոսյանը և նրա քրոջ ամուսինը՝ Արմանը խնդրել են, որպեսզի Հովհաննես Մարկոսյանի անունից ինքն ընկերություն ստեղծի։ Այդ նպատակով վերջիններս իր պահանջով իրեն են տվել նոտարական կարգով վավերացված լիազորագիր, որի համաձայն ինքն իրավունք է ունեցել Հ.Մարկոսյանի անունից հանդես գալ բոլոր պետական և ոչ պետական մարմիններում, պետական ռեգիստրի տարածքային բաժնում, հարկային տեսչությունում, կենսաթոշակային ֆոնդում, աշխատանքի տեսչությունում և այլ մարմիններում և կատարել գործարքներ: Ինքը լիազորագրի հիման վրա ստեղծել և հիմնադրել է ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերությունը, հարկային տեսչությունից ստացել է դրամարկղի գիրքը, բանկից օգտվելու համար ստորագրությունների թույլտվությունը, ՙԱնելիքբանկ՚ ՓԲ ընկերության ՙՆոր Նորքի՚ մասնաճյուղում բացել է հաշվեհամար, ստացել է ընկերության կնիքը և հանձնել այն պատվիրատուներին: Դրանից հետո ինչպես նշված անձանցից, այնպես էլ ՙՀովա Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության գործունեությունից որևէ տեղեկություն չի ունեցել։
Վկա, ՙՀԱԷԿ-ի շինարարություն՚ ՓԲ ընկերության մատակարարման բաժնի պետ Արտաշես Ավետիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբեր ամսից մինչև 2010թ. ապրիլ ամիսը ՙՀԱԷԿ-ի շինարարություն՚ ՓԲ ընկերությունը կատարել է Արմավիրի մարզի ջրանցքի վերանորոգման աշխատանքերը, որի համար անհրաժեշտ շինանյութեր է ձեռք բերել տարբեր կազմակերպություններից, այդ թվում՝ ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերությունից: Մասնավորապես, տվյալ ընկերությունից ձեռք է բերել ցեմենտ, բետոնի պլաստիֆիկատոր և անտիֆրիզ: ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության անունից հանդես է եկել ոմն Հովիկ անունով մի անձնավորություն, ով վերը նշված ապրանքները մատակարարել է ընկերությունների միջև կնքված պայմանագրերի հիման վրա՝ ապրանքի հետ միաժամանակ ուղարկելով նաև դրանց վերաբերյալ կազմված հաշիվ-ապրանքագրերը: ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Հովհաննես Մարկոսյանին չի ճանաչել, նրա հետ երբևէ պայմանավորվածություններ ձեռք չի բերել և գործարքներ չի կատարել:
Վկա, ՙԼեռ-Սարգ՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Լեռնիկ Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. իր ավտեմեքենան վաճառելիս ծանոթացել է ոմն Համլետի հետ, ով առաջարկել է ավտոմեքենան փոխանակել մետաղի ջարդոնի հետ: Նրա առաջարկությանը չի համաձայնել, սակայն վերցրել է հեռախոսահամարը գործարքներ կատարելու նպատակով: Այնուհետև իր ընկեր Ֆերդինանտ Մանուկյանից, ով հանդիսանում է ՙՍտեկլոմաշ՚ ԲԲ ընկերության տնօրենը, տեղեկանալով, որ վերջինիս անհրաժեշտ է մետաղի ջարդոն և կաղապարային ավազ, այդ մասին հայտնել է Համլետին և պայմանավորվածության համաձայն նրանից գնել 110 տոննա մետաղի ջարդոն և 32 տոննա կաղապարային ավազ, որր վաճառել է ՙՍտեկլոմաշ՚ ԲԲ ընկերությանը: Ապրանքները բեռնատար ավտոմեքենաներով մատակարարել է Համլետը՝ ով նաև ստորագրել և կնքել է դրանց վերաբերյալ կազմված հաշիվ-ապրանքագրերը որոնք կազմված են եղել ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ րնկերության անունով: ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Հովհաննես Մարկոսյանին չի ճանաչել, նրա հետ երբևէ պայմանավորվածություններ ձեռք չի բերել և գործարքներ չի կատարել:
Վկա ՙՀ.Պետրոսյան՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Հարություն Պետրոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. սեպտեմբեր ամսից մինչև 2010թ. հունվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում գործարքներ է կատարել ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության հետ` ձեռք է բերել խողովակներ և էլեկտրական մեկուսիչներ: ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության անունից հադես է եկել Արման Բուրնազյանը, ում ճանաչել է սկսած 2003թ.-ից: Արման Բուրնազյանի հետ ընդհանուր կատարել է 6.261.000 ՀՀ դրամ գումարի գործարքներ, որոնց դիմաց վճարումները կատարել է բանկային փոխանցումով՝ Ա.Բուրնազյանի կողմից տրված հաշիվ-ապրանքագրերում նշված բանկային հաշվեհամարին: Ճանաչել է նաև Հովհաննես Մարկոսյանին, ով հանդիսանում Է Ա.Բուրնազյանի կնոջ եղբայրը, սակայն նրա հետ գործարքների վերաբերյալ որևէ պայմանավորվածություններ ձեռք չի բերել և գործարքներ չի կատարել:
Վկա, ՙԼեռ-էքս՚ ՍՊ ընկերության մատակարար Կամո Միրաքյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 25-ին ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերությունից ձեռք է բերել 864.000 ՀՀ դրամ արժողության շպալեր, որոնք անհրաժեշտ են եղել ՙԼեռ-էքս՚ ՍՊ ընկերությանը՝ հանքերում օգտագործելու համար: Ձեռք բերված ապրանքի դիմաց վճարումը կատարվել է ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության բանկային հաշվեհամարին։ՙ Հովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության տնօրինությանը և Հովհաննես Մարկոսյանին ընդհանրապես չի ճանաչել և նրա հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել:
Վկա Արմեն Սահակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. ամռանը ՙՆաիրիշին՚ ԲԲ ընկերության տնօրեն Եգոր Խերիմյանը, ով միաժամանակ հանդիսանում իր ընկերը, դիմել է իրեն` նրա ընկերության համար մետաղյա խողովակներ ձեռք բերելու խնդրանքով: Այդ նպատակով գրուցել է իր ծանոթներից ոմն Գևորգի հետ, որից հետո իմանալով, որ Գևորգն ունի անհրաժեշտ խողովակներ, նրա հետ միասին գնացել է Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի մոտակայքում գտնվող մի ամայի տարածք, զննել խողովակներն ու պատրաստակամություն հայտնել գնելու դրանք: Այնուհետև, 2009թ. օգոստոսի 22-ին, Գևորգի հետ միասին կրկին այցելել Է նշված տարածք և 1.500.000 ՀՀ դրամ գումարով գնել առաջարկված խողովակները և տեղափոխել ՙՆաիրիշին՚ ԲԲ ընկերությանը պատկանող բեռնատար ավտոմեքենայով: Գևորգի հետ նշված վայր Է եկել նաև մի տղամարդ, ով լրացրել, կնքել, ստորագրել ու իրեն Է փոխանցել խողովակների գնման վերաբերյալ հաշիվ-ապրանքագիրը, սակայն այդ տղամադրուն չի ճանաչել: ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Հովհաննես Մարկոսյանին չի ճանաչել և նրա հետ պայմանավորվածություններ չի ունեցել:
Վկա ՙԴինո Գոլդ Մայնինգ Քամփնի՚ ՓԲ ընկերության գնումների մասնագետ Դավիթ Մարությանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին ՙԴինո Գոլդ Մայնինգ Քամփնի՚ ՓԲ ընկերության էներգոբաժնի պետ Արտաշես Ղուկասյանից վակումային անջատիչներ գնելու վերաբերյալ պատվեր ստանալով, հետաքրքրվել է տարբեր անձանցից այդ գնումները կատարելու համար: Զանգահարելով իրեն տրված հեռախոսահամարով, զրուցել է ոմն Հարութի կամ Հրանտի հետ, այնուհետև պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նրա հետ վակումային անջատիչներ գնելու շուրջ: Դրանից մի քանի օր անց՝ 2009թ. նոյմեբերի 25-ին, նշված անջատիչները մատակարարվել են, որի դիմաց իրենց ընկերությունը ապրանքի մատակարարման վերաբերյալ կազմված և իրենց փոխանցված հաշիվ-ապրանքագրում նշված ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության բանկային հաշվեհամարին է փոխանցել 3.900.000 ՀՀ դրամ: Մատակարարներին ընդհանրապես չի հանդիպել, նրանց չի ճանաչել և նրանց հետ բոլոր պայմանավորվածությունները ձեռք են բերվել հեռախոսազրույցի միջոցով:
Վկա ՙԳամոնա Պրինտ՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Գառնիկ Նալբանդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր ընկերների միջոցով ծանոթացել է ոմն Հրանտի հետ, ով ներկայացել է որպես ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության տնօրենը, ում հետ համապատասխան պայմանավորվածություններ ձեռք բերելով նրանից գնել է շուրջ 30-35 միլիոն դրամ գումարի խողովակներ: Հովհաննես Մարկոսյան անուն ազգանունով անձնավորութան ընդհանրապես չի ճանաչել և նրա հետ վերը նշված գործարքի կատարման ընթացքում չի առնչվել:
Դատաձեռագրաբանական փորձաքննության փորձագետի թիվ 11-0504 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացրած փաստաթղթերից Հովհաննես Մարկոսյանի կողմից կատարվել են միայն ՙԱնելիքբանկ՚ ՓԲ ընկերությունից առգրավված թիվ 118129 չեկի դարձերեսի միջնամասում ՙՉեկում նշված գումարը ստացա՚ բառերի դիմաց տեղավորված և 01.06.2009թ. լիազորագրի միջնամասում ՙԼիազորող՚ բառից ներքև ՙՄարկոսյան Հովհաննես՚ բառերի դիմաց տեղավորված ստորագրությունները:
Դատաձեռագրաբանական լրացուցիչ փորձաքննության փորձագետի թիվ 22111101 եզրակացությամբ, համաձայն որի, փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերից Հովհաննես Մարկոսյանի կողմից կատարվել է միայն ՙԱնելիքբանկ՚ ՓԲ ընկերությունից առգրավված թիվ 118129 չեկի հակառակ կողմում` ՙՉեկում նշված գումարը ստացա՚ տողագծում տեղավորված ստորագրությունը:
Դատահաշվապահական փորձաքննության փորձագետի թիվ 11-1875 եզրակացությամբ, համաձայն որի, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ աշխատակիցների կողմից 2011թ. մայիսի 30-ի ամսաթվով կազմված թիվ 1014231 ստուգման ակտով ՙՀովան Արտ Շին՚ ԱՊ ընկերության՝ լրացուցիչ պետական բյուջե վճարման ենթակա հարկային պարտավորությունների առաջացումը բխում է քրեական գործի նյութերից և ստուգվող ժամանակաշրջանում գործող նորմատիվ ակտերի պահանջներից:
ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՕՀՎ աշխատակիցների կողմից 2011թ. մայիսի 30-ի ամսաթվով կազմված թիվ 1014230 ստուգման ակտում արձանագրված դրվագներով, սույն փորձաքննությամբ ճշգրտված տվյալներով, ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության՝ պետական բյուջե լրացուցիչ վճարման ենթակա հարկային պարտավորություններն ըստ առանձին հարկատեսակների՝ տույժ և տուգանքներով հանդերձ կազմում են՝ 73.110.400 դրամ, այդ թվում՝ շահութահարկ՝ 14.483.000 դրամ, ԱԱՀ՝ 14.483.000 դրամ, ընդամենը հարկեր և պարտադիր սոցիալական վճարներ՝ 28.966.000 դրամ, տուգանքներ 29.528.800 դրամ, տույժեր՝ 14.615.600 դրամ, ընդամենը տուգանքներ և տույժեր՝ 44.144.400 դրամ:
Հովան Արտ Շին՚ ՍՊ րնկերության պետական բյուջե լրացուցիչ վճարման ենթակա 28.966.000 դրամ գումարի չափով հարկերից.
ա/ 14.483.000 դրամ գումարի շահութահարկը հաշվարկվել է ընկերության կողմից ՙՇահութահարկի մասին՚ ՀՀ օրենքի 46 հոդվածի պահանջների խախտման, այսինքն 2009 և 2010թթ. հաշվետու տարիներին ծավալած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքներով, շահութահարկի հարկման համար հիմք համարվող փաստաթղթեր՝ շահութահարկի հաշվարկներ և ֆինասական արդյունքների մասին ձև 2 հաշվետվություններ չկազմելու և ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Արաբկիր ՏՀՏ չներկայացնելու արդյունքում:
բ/ 14.483.000 դրամ գումարի ԱԱՀ-ն հաշվարկվել է ընկերության կողմից ՙԱԱՀ-ի մասին՚ ՀՀ օրենքի 33 հոդվածի պահանջների խախտման, այսինքն 2009թ. 3-րդ, 4-րդ և 2010թ. 1-ին եռամսյակներում ծավալած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքներով, ԱԱՀ-ի հարկման համար հիմք համարվող փաստաթղթեր՝ ԱԱՀ-ի հաշվարկներ չկազմելու և ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Արաբկիր ՏՀՏ չներկայացնելու արդյունքում:
Հովհաննես Մարկոսյանի կողմից կեղծ ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու հետևանքով չի հաշվարկվել և պետական բյուջե չի վճարվել 28.966.000 (շահութահարկ՝ 14.483.000 + ԱԱՀ՝ 14.483.00) դրամ գումարի չափով հարկեր, պետությանը զրկելով նույն գումարի չափով եկամուտ ստանալու հնարավորությունից, որով և պետությանը պատճառվել է՝ 28.966.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վնաս:
Քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության հարկային և սոցիալական ապահովադրի գործերով, անձնական հաշվի քարտերով, ՙԳամոնս Պրինտ՚ ՍՊ, ՙԼորագետ ՀԷԿ՚ ՍՊ, ՙԼեռ-էքս՚ ՍՊ, ՙԼեռ-Սարգ՚ ՍՊ, ՙՀ.Պետրոսյան՚ ՍՊ, ՙԴինո Գոլդ Մայնինգ Քամփնի՚ ՓԲ, ՙՀԱԷԿ-ի շինարարություն՚ ՓԲ, ՙԶանգեզուր էքսիմպ՚ ՓԲ, ՙՆաիրիշին՚ ԲԲ ընկերությունների հետ կատարված գործարքների վերաբերյալ պայմանագրերով, հաշիվ ապրանքագրերով, վճարման հանձնարարագրերով, անդորրագրերով, Հ.Մարկոսյանի կողմից Նվեր Սարգսյանին տրված լիազորագրով, ՙԱնելիքբանկ՚ ՓԲ ընկերությունից առգրավված ՙՀովան Արտ Շին՚ ՍՊ ընկերության բանկային գործով, դրամարկղային չեկերով, վճարման հանձնարարագրերով։
Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը կատարել է կեղծ ձեռնարկատիրություն՝ առանց ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնելու մտադրության իր քրոջ ամուսնու՝ Արման Լևոնի Բուրնազյանի կազմակերպմամբ, նյութական այլ օգուտներ քաղելու՝ մասնավորապես իր ազգականների կենցաղը բարելավելու նպատակով, 2009թ. հուլիսի 2-ին ստեղծել է <<Հովան Արտ Շին>> ՍՊ ընկերությունը, հաշվառել ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Արաբկիրի տարածքային հարկային տեսչությունում և առանց համապատասխան լիազորագրի հանձնել կառավարման Արման Բուրնազյանին, ում գործունեության արդյունքում պետությանը պատճառվել է խոշոր չափերի` 28.966.000 ՀՀ դրամի վնաս։Այսինքն կատարել է հանցագործություն նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի համար ենթակա է պատժի և դատավճռով նշանակված պատիժը պետք է կրի:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հովհահննես Մարկոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժին և այդ առթիվ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարածի համար, նրա խնամքին են գտնվում կենսաթոշակառու մայրը, ամուսնալուծված քույրը և նրա չորս անչափահաս երեխաները (մեկն ի ծնե հաշմանդամ է), բնութագրվում է դրական:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանը արձանագրել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը պետք է նշանակվի հանցագործության կատարման ժամանակ` 2009թ. հուլիսի 2-ին, գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով, որով սահմանված է եղել պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ ազատազրկում` առավելագույնը չորս տարի ժամկետով:
Դատարանը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համապատասխան դրույթները և հաշվի առնելով Հովհաննես Մարկոսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 189 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտել է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189 հոդվածի 1-ին մասով կատարած արարքի համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս նաև, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում առկա է նաև քաղաքացիական հայցի վերականգնված չլինելու հանգամանք, ինչը վկայում է այն մասին, որ տվյալ դեպքում վերականգնված չէ նաև սոցիալական արդարությունը:
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ հոդվածների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, գտնում է, որ դատարանը բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի նպատակները, ուստի դատական ակտը` ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցին, հաշվի առնելով ամբաստանյալին վերագրվող հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես նրա մեղքի ձևը, կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, այդ վնասի վերականգնված չլինելու հանգամանքը, ինչպես նաև քրեական օրենսրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանի մոտ չկա համոզմունք այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Հովհահհես Մարկոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելի չէ, ուստի վերաքննիչ բողոքը այդ մասով ևս պետք է մերժել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Ադոլի Մարկոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 189-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ















































ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ