ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի որոշում
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0115/01/11
նախագահող դատավոր` Լ.Ավետիսյան


ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
դատավորներ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
ամբաստանյալ` Ա. ՆՈՐ-ՊԱՐՈՆՅԱՆԻ
դատախազ` Ռ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ.ՕՀԱՆՅԱՆԻ
տուժող` Ն.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ

2011թվականի դեկտեմբերի 5-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռի դեմ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի վերաքննիչ բողոքը

ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Շահբազյանի 2010թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14202210 քրեական գործը:
2. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ թիվ 14202210 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել նախաքննություն:
3. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ Արթուր Սոսի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, նրա նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է գրավը:
4. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի մարտի 10-ի որոշմամբ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
5. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի մարտի 10-ի որոշմամբ Տիգրան Գագիկի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
6. 2011թվականի մարտի 16-ին Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը ինքնակամ ներկայացել է Արաբկիրի քննչական բաժին, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
7. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը ձերբակալվել է:
8. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի մայիսի 05-ի որոշմամբ Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով, նրա նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է գրավը:
9. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի հունիսի 25-ի որոշմամբ թիվ 14202210 քրեական գործով Արթուր Սոսի Գրիգորյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` 2011թ. մայիսի 26-ին ՀՀ ԱԺ-ի կողմից ընդունված համաներում հայտարարելու մասին որոշման կիրառմամբ:
10. ՀՀ Ոստիկանությայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Խ.Ազարյանի 2011թվականի հուլիսի 25-ի որոշմամբ թիվ 14134110 քրեական գործից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով Տիգրան Գագիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է, որին շնորհվել է թիվ 14122611 համարը:
11. Թիվ 14202210 քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, 2011 թվականի օգոստոսի 03-ին ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն օրը:
12. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Լ.Ավետիսյանի 2010 թվականի օգոստոսի 4-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. օգոստոսի 16-ի որոշմամբ` նշանակվել` դատական քննության:
13. Առաջին ատյանի դտարանը 2011 թվականի հոտկեմբերի 05-ի դատավճռով Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով և նրան դատապարտել ազատազրկման երկու (2) տարի վեց (6) ամիս ժամկետով:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ սահմանված փորձաշրջանը վերացվել է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա` սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակի գումարվել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` երկու (2) տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում երեք (3) տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի մարտի 16-ից:
Պատիժը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել Արմեն Վլադիմիրի Բլբուլյանին:
Տուժող Նադյա Վարդանյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է. Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանից և Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանից համապարտությամբ հօգուտ Նադյա Մեսրոպի Վարդանյանի բռնագանձվել է մեկ միլիոն հարյուր ութսուն հինգ հազար (1.185.000) ՀՀ դրամ, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
14. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել դատապարտյալ Արսեն Նոր-Պարոնյանը, որը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011թվականի նոյեմբերի 7-ին:
Թիվ ԵԱՔԴ/0115/01/11 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 14-ին:
15. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ` վերոհիշյալ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատական քննության 2011 թվականի նոյեմեբրի 29-ին Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում:
16.Նույն դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել ազատազրկման երկու (2) տարի վեց (6) ամիս ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ Ազգային Ժողովի Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը ազատվել է պատժից:
Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանի մասով վերաքննիչ բողոք չի ներկայացվել:


Գործի փաստական հանգամանքները
17.Վերոհիշյալ դատավճռով Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Արսեն Նոր-Պարոնյանը 2009թ. հոկտեմբերի 23-ի լույս 24-ի գիշերը նախնական համաձայնության գալով Տիգրան Գագիկի Գրիգորյանի, Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանի, Արթուր Սոսի Գրիգորյանի և Արա Լիպարիտի Ղազարյանի հետ, ապօրինի մուտք են գործել Երևանի Կոմիտասի պողոտայի 53 հասցեում գտնվող <<Տիգրան-Ալեքս>> ԱՊ ընկերությանը պատկանող մթերային խանութ և գողացել 1.185.000 ՀՀ դրամ արժեքով տարբեր տեսակի պարենային, մթերային ապրանքներ և ծխախոտ՝ պատճառելով խոշոր չափերի գույքային վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
18.Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
Ամբաստանյալ Ա.Նոր-Պարոնյանը վերաքննիչ բողոքում հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127-րդ, 360-րդ, 366-րդ հոդվածներին, Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներին` գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը օրինական և հիմնավորված չէ: Դատարանը իրեն դատապարտել է միայն Արա Լիպարիտի Ղազարյանի ցուցմունքի հիման վրա, ով նշել է իր և Արամայիս Բլբուլյանի կողմից գողություն կատարելու մասին: Տուժող Նադյա Վարդանյանի ցուցմունքով ընդամենը հիմնավովել է, որ իր խանութից գողություն է կատարվել, որը չի կարող վկայել, որ գողությունը ինքն է կատարել: Քեռու` Ա.Ադամյանի ցուցմունքը, ինպես նաև բջջային օպերատորներից ստացված տվյալները հաստատել են, որ ինքը գտնվել է դեպքի վայրում: Իր դեպքի վայրում գտնվելը հանցագործության հետ օբյեկտիվ կապ ենթադրող հանգամանք չէ: Ինքն այդ տարածքում է գտնվել` քեռու տանն իրականացվող աշխատանքներին մասնակցելու համար: Իր մեղավորությունը հիմնավորող այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել: Դատավճիռը հիմնված է ենթադրությունների վրա: Հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը որոշվել է միայն Ն.Վարդանյանի ցուցմունքի հիման վրա: Ստուգումներ չեն կատարվել, հաշվապահական, ընդունման և հանձնման վերաբերյալ փաստաթղթերը չեն ուսումնասիրվել, չի պարզվել պակասորդի չափը և խանութում այդքան ապրանքների առկայությունը:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների վրա, դիմողը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չառնելով անձը բնութագրող հանգամանքները` որ երիտասարդ է, կամավոր ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, իր նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով պատիժ, մինչդեռ կարող էր նշանակել նույն հոդվածով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ` տուգանք:
19. Արսեն Նոր-Պարոնյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը բեկանել, իրեն արդարացնել: Եթե դատարանը վերոնշյալ պահանջի բավարարումը համարի անհնար, խնդրել է իր նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել և նշանակել պատիժ` տուգանքի ձևով:
20.Դիմող` ամբաստանյալ Ա. Նոր-Պարոնյանը, պաշտպանի միջոցով ներկայացնելով բողոքը, այն պնդեց և խնդրեց բավարարել և կիրառել համաներում: Հայտնեց նաև, որ պատրաստ է որոշակի ժամանակ տրամադրելու դեպքում վերականգնել տուժողին պատճառված նյութական վնասը:
21. Պաշտպան Լ.Օհանյանը միացավ բողոքին, խնդրեց այն բավարարել, նկատի ունենելով որ Ա. Նոր-Պարոնյանը վերջին հանցանքը կատարել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացնելուց առաջ: Խնդրեց Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ու Արաբկիր և Քանաեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանների դատավճիռներով Ա. Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշումը և ազատել պատժից:
22.Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռ. Խաչատյանն առարկեց բողոքի դեմ` գտնելով, որ դատավճիռը օրինական և հիմնավորված է, խնդրեց բողոքը մերժել, դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
23.Տուժող Նադյա Մեսրոպի Վարդանյանը չառարկեց բողոքի դեմ` հայտնելով, որ Ա. Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը իրեն չի հետաքրքրում, նա կարող է ազատվել պատժից, սակայն իրեն պատճառված վնասը պետք է վերականգնվի:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
24.Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին դատապարտյալ Արսեն Նոր-Պարոնյանի և նրա պաշտպանի ելույթները, դատախազի և տուժողի պատասխան-առարկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, սակայն Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ի դատավճիռը պետք է մասնակի բեկանել:
25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով,
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով…
…պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
26. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-4-րդ կետերի համաձայն.
<< Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…>>:
27. Առաջին ատյանի դատարանը վերոհիշյալ դատավճռում, մասնավորապես, նշել է, որ դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Նոր-Պարոնյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ցուցմունքներ է տվել և ընդունել, որ ճանաչել է Ա.Ղազարյանին, Տ.Գրիգորյանին և Ա.Գրիգորյանին, վերաքննիչ բողոքում չի ժխտել դեպքի վայրի տարածքում գտնվելու հանգամանքը, սակայն դա բացատրել է քեռու տանը կատարվող աշխատանքներին մասնակցելու հանգամանքով: Ժխտել է իր մասնակցությունը մեղսագրված արարքին:
Ամբաստանյալ Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը չնայած մեղավոր չի ճանաչել, սակայն ընդունել է մեղքը և զղջացել կատարածի համար: Ընդունել է նաև, որ ճանաչում է Ա.Ղազարյանին:
Ամբաստանյալ Արսեն Նոր-Պարոնյանին մեղսագրված արարքը Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել թիվ 14137009 քրեական գործով ամբաստանյալ Արա Լիպարիտի Ղազարյանի ցուցմունքներով և ամբաստանյալներ Ա.Բլբուլյանի Ա.Նոր-Պարոնյանի հետ առերես ցուցմունքներով այն մասին, որ ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը ժամանակավոր բնակվել է իր տանը: Իր տանը` Ա.Նոր-Պարոնյանի և իր հետ հաճախ հանդիպել են Արթուր Սոսի Գրիգորյանը և Տիգրան Գագիկի Գրիգորյանը, Կարեն անունով հայտնի` Արամայիս Վոլոդյայի Բլբուլյանը: 2009 թվականի հոկտեմբերի 23-ին երեկոյան նշված անձինք դարձյալ ճաշել են իր տանը, օգտագործել` ոգելից խմիչքներ։ Այնուհետև Ա.Նոր-Պարոնյանի առաջարկով վերջինս, ինքը և Ա.Բլբուլյանը, նրա <<Զիլ>>մակնիշի ավտոմեքենայով, իսկ Ա.Գրիգորյանը և Տ.Գրիգորյանը`տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Ա.Նոր-Պարոնյանի նշած` Կոմիտասի փողոցում գտնվող վայրը: Հասնելով Ա.Նոր-Պարոնյանի նշած վայր, ինքը քնել է ավտոմեքենայի մեջ: Երբ գտնվել է Ա.Բլբուլյանի <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, բազմաթիվ հեռախոսազանգեր է ունեցել վերը նշված բոլոր անձանց հետ։ Որոշ ժամանակ անց, երբ վերադարձել են տուն, տեսել է, որ տանն առկա են տարբեր տեսակի ապրանքներ: Վերոհիշյալ անձանցից իմացել է, որ դրանք գողացված են։ Վերջիններս գողացված ապրանքները վերցրել և հեռացել են:
Տուժող Նադյա Մեսրոպի Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009 թվականի հոկտեմբերի 24-ին ժամը 08:00-ի սահմաններում աշխատանքի գալով, նկատել է, որ Երևանի Կոմիտասի պողոտայի 53 հասցեում գտնվող իր աշխատավայր մթերային խանութի դուռը վնասվել և բացվել է: Այնտեղից գողացվել են ընդհանուր 1.185.000 ՀՀ դրամ արժողության ապրանքներ։
Արսեն Նոր-Պարոնյանի քեռի` վկա Ալբերտ Ադամի Ադամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ որպես Ա.Նոր-Պարոնյանի ընկերներ ճանաչել է Տիգրանին, Արթուրին, Արայիկին: Խզել է իր հարաբերությունները Ա.Նոր-Պարոնյանի հետ, երբ վերջինս 2010 թվականին գողության փորձ կատարելու համար դատապարտվել է պայմանական ազատազրկման և դրանից հետո Արսեն Նոր-Պարոնյանը և նրա ընկերները իր տուն չեն եկել:
Բջջային օպերատորներից ստացված վերծանումներով այն մասին, որ Արամայիս Բլբուլյանի և Արսեն Նոր-Պարոնյանի հեռախոսահամարները 2009 թվականի հոկտեմբերի 23-ի լույս 24-ի գիշերը սպասարկվել են դեպքի վայր հանդիսացող Երևանի Կոմիտասի 53 շենքը սպասարկող ալեհավաքների կողմից։
28. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ա.Նոր-Պարոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված և հիմնավորված է դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով:
29.Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով օրենքով և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներով և ապացույցներով, հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով Ա.Նոր-Պարոնյանին մեղսագրված արարքը:

Նշանակված պատժի և համաներման ակտի կիրառման մասին.
30. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:…>>:
18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`….
…2 ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը
…3 առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում>>:.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն` <<…Հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, իսկ դատապարտյալը կարող է լրիվ կամ մասնակիորեն ազատվել ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ պատժից, կամ պատժի չկրած մասը կարող է փոխարինվել ավելի մեղմ պատժատեսակով, կամ կարող է վերացվել դատվածությունը:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն`<< …քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե ընդունվել է համաներման ակտ>>:
Նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն`<<…սույն հոդվածի առաջին մասի 13-րդ կետում նշված հիմքով գործի հարուցման մերժում, վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե չի հատուցվել կամ այլ կերպ չի հարթվել պատճառված վնասը, կամ առկա է վեճ հատուցման ենթակա վնասի կապակցությամբ: Այս դեպքում ևս գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:>>
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` <<… Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի համաձայն`
<<1. Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն` <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
…2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում….>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին…: >>
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն` <<1) Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:…>>
<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-րդ մասի համաձայն` << Պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի`
1.առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց
2. այն անձանց, որոնց նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է…>>:
Որոշման 8-րդ կետի համաձայն`<<Պատժաչափի չկրած մասը կրճատել`
…4) մեկ քառորդով` սույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն են.
5) մեկ քառորդով` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 180-րդ հոդվածի 3-րդմասով, 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 182-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 227-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 228-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 229-րդ հոդվածի 2-րդմասով, 230-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 231-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 233-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 237-րդհոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ:>> :
Որոշման 9-րդ կետի համաձայն` <<Համաներումը չկիրառել`
…6) այն անձանց նկատմամբ, որոնք չեն հատուցել օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով սահմանված նյութական վնասը,
…10) այն անձանց նկատմամբ, որոնց նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, և փորձաշրջանի ընթացքում կրկին կատարել են դիտավորյալ հանցագործություն…>>:
<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 13 կետի համաձայն`<< սույն որոշման կատարումը վերապահել`
1) դատարաններին`
ա. այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը գտնվում են դատարաններում, սակայն մինչև սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելը չեն քննվել, կամ այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը քննվել են, բայց դատավճիռներն օրինական ուժի մեջ չեն մտել,
բ. այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է: Նշված անձանց նկատմամբ սույն որոշման կիրառման հարցը լուծում է դատարանը` այլընտրանքային պատիժների կատարման ստորաբաժանման կամ դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող այլ իրավասու մարմնի միջնորդության հիման վրա…>>:
31. Ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև անձը: Որպես ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ինքնակամ ներկայացել է քննությանը: Որպես ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտել է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Հաշվի առնելով Արսեն Նոր-Պարոնյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար Արսեն Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ կետի համաձայն, փորձաշրջանի ընթացքում անձի կողմից միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում դատարանը վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և պատիժ է նշանակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով: Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության Առաջին ատյանի դատարանի 2010թ. փետրվարի 23-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ սահմանվել է փորձաշրջան 2 տարի ժամկետով:
Նկատի ունենալով, որ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը փորձաշրջանի ընթացքում կատարել է միջին ծանրության հանցանք, Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նրա նկատմամբ սահմանված երկու (2) տարի ժամկետով փորձաշրջանը պետք է վերացնել: Փորձաշրջանը վերացնելու արդյունքում ստացվում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Նոր-Պարոնյանը նախորդ դատավճռով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` երկու (2) տարի ժամկետով ազատազրկումը չի կրել: Այսինքն` կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածը, որի 1-ին և 4-րդ մասերի համաձայն, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը: Դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը պետք է ավելի մեծ լինի ինչպես նոր հանցագործության համար նշանակված պատժից, այնպես էլ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից:
Առաջին ատյանի դսատարանը, քննարկելով վերջնական պատիժ նշանակելու հարցը, գտել է, որ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել սույն դատավճռով նշանակված պատժին նախորդ դատավճռով նշանակված պատիժը մասնակի գումարելու միջոցով, որը Արսեն Նոր-Պարոնյանը պետք է կրի:
ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներում հայտարարելու մասին որոշման 15-րդ կետի համաձայն, Համաներում հայտարարելու մասին որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, ովքեր հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ: Արսեն Նոր-Պարոնյանը հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարել է 2009 թվականի հոկտեմբերին:
Համաներման մասին որոշման 9-րդ կետի 10-րդ ենթակետի համաձայն, համաներում չի կիրառվում այն անձանց նկատմամբ, որոնց նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և փորձաշրջանի ընթացքում կրկին կատարել են դիտավորյալ հանցագործություն: Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ՀՀ Ազգային Ժողովի Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշումը կիրառելի չէ:
32. Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության ենթարկելով և գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, վերոշարադրյալ հոդվածները, ինչպես նաև պաշտպանական կողմի` վերաքննիչ բողոքում նշված, Վերաքննիչ դատարանում` դատաքննության ժամանակ, հայտնած, պատճառաբանությունները, հիմք ընդունելով նաև Առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռի` պատիժ նշանակելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները, հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները` Ա.Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նշանակել է պատիժ, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, որով ապահովվում է սոցիալական արդարության արդյունավետ իրականացումը:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Ա.Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս թույլ է տվել նյութական իրավունքի սխալ, մասնավորապես, Ա.Նոր-Պարոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ցանրացնող հանգամանք հանցանքը կատարելու ռեցդիվը չպետք է դիտարկեր և չպետք է կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածը: Պետք է կիրառելի համարեր ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներում հայտարարելու մասին որոշումը Ա.Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ կիրառելը:
33.Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ- Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճռով Արսեն Նոր-Պարոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածրի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով և դատապարտվել` այն բանի համար, որ 2009թվականի հոկտեմբերի 23-ի լույս 24-ի գիշերը մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնությամբ ապօրինի մուտք են գործել <<Տիգրան-Ալեքս>> ԱՊ ընկերությանը պատկանող մթերային խանութ և գողացել 1.185.000 ՀՀ դրամ արժեքով ապրանքներ՝ պատճառելով խոշոր չափերի գույքային վնաս:
34. Ըստ քրեական գործին կցված Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռի` Արսեն Նոր-Պարոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատավճիռը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան` երկու տարի ժամկետով: Վերոնշյալ դատավճռով Ա. Նոր-Պարոնյանը դատապարպվել է այն բանի համար, որ 2009թ.հուլիսի 24-ին ժամը 04.30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնությամբ ապօրինի մուտք են գործել <<Էդգար-Արտյոմ>> ՍՊԸ-ին պատկանող մթերային խանութ, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել: /քրեական գործ հ3 էջ 149-156/:
Փաստորեն, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով մեղսագրված արարքը Արսեն Նոր-Պարոնյանը կատարել է 2009 թվականի հուլիսի 24-ին` մինչև Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը կայացնելը:
Այսինքն, 2010 թվականի փետրավարի 23-ի դատավճիռը կայացնելու ժամանակ 2011թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճռով մեղսագրաված արարքը բացահայտաված լինելու դեպքում` Ա. Նոր-Պարոնյանը կարող էր դատապարտվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` նաև վերջին դատավճռով մեղսագրված արարքի համար:
35. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Նոր-Պարոնյանը վերջին հանցագորությունը կրկին կատարել է ոչ թե պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջանի ընթացքում, այլ` Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճիռը կայացնելուց առաջ ` 2009 թվականի հուլիսի 24-ին:
36. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:>>:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ներքոնշյալ հիմնավորմամբ կարող է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը Վերաքննիչ դատարանը վերանայել նաև նշված սահմաններից դուրս գալով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:>>: 5-րդ մասի համաձայն` «Եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական oրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության»:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 5-րդ մասում օրենսդիրը արտահայտել է այդ կանոնն իմպերատիվ դարձնելու կամք` անկախ Վերաքննիչ դատարանում վարույթի սահմանները որոշող իրավանորմից:
Այսինքն, եթե Վերաքննիչ դատարանը հայտնաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 4-րդ, 5-րդ մասերում ամրագրված հանգամանքներից որևէ մեկը, ապա իրավասու է ուղղել այդ դատական սխալը` կաշկանդված չլինելով դատական վերանայման սահմանների վերաբերյալ կանոններով:
Այսպես` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասում նախատեսված իրավանորմը ըստ էության ամրագրում է Վերաքննիչ դատարանում դատական վերանայման սահմանափակ բնույթը և հետապնդում է իրավաչափ նպատակ. ապահովել կողմերի հետևողականությունն իրենց նյութաիրավական ու դատավարական շահերի պաշտպանության գործում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սահմանափակումը չի կրում բացարձակ բնույթ, քանի որ կողմերի իրավական հետևողականության ապահովման իրավական շահին հակակշիռ իրավական շահը` դատական սխալների ուղղումը, որոշակի պայմաններում կարող է էապես մեծարժեք լինել, որպես գերակա հանրային շահ: Ուստի, հիմնարար բնույթ կրող դատական սխալների հայտնաբերման պարագայում Վերաքննիչ դատարանն իրավասու է դուրս գալ բողոքարկման սահմաններից և վերացնել այդ դատական սխալները:
Ուստի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրված սահմանափակումը չունի բացարձակ բնույթ, և դա պետք է դիտարկվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի այլ իրավանորմերի համատեքստում, օրինակ` անվերապահ դատավարական խախտումների պարագայում դատական ակտի բեկանում նախատեսող հոդվածի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 5-րդ մաս):
37. Ղեկավարվելով օրենքի դրույթների վերոհիշյալ մեկնաբանություններով` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի եզրափակիչ մասում թույլ տրված խախտման ինչպես նաև Քրեական օրենքի պահանջների չկատարելու փաստերը վերաքննիչ բողոքում բողոքարկման առարկա չդարձնելու պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պարտավոր է այդ հարցը քննարկման առարկա դարձնել և լուծել: Դատարանը գտնում է նաև, որ վերջին հանգամանքը բխում է նաև ամբաստանյալ Ա.Նոր-Պարոնյանի շահերից:
38.Առաջին ատյանի դատարանն այդ պայմաններում ոչ թե պետք է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով Արսեն Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ սահմանված փորձաշրջանը վերացներ և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռով նշանակված պատժին մասնակի գումարեր Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արսեն Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակեր ազատազրկում երեք տարի ժամկետով, այլ պետք է ղեկավարվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի դրույթներով և պատիժը նշանակեր ոչ թե դատավճիռների համակցության, այլ` հանցանքների համակցության սկզբունքով:
Ուստի այդ մասով առաջին Ատյանի դատարանի դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման:
39.Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 9-կետի 10-րդ ենթակետը վերաբերելի է պատժի պայմանական չկիրառմամբ սահմանված փորձաշրջանի ընթացքում կրկին դիտավորյալ հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ: Այդ սահմանափակումները Ա.Նոր-Պարոնյանին չեն կա րող վերաբերվել:
40.Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ չկան սահմանափակումներ և խոչընդոտներ Արսեն Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշումը կիրառելու համար և այն պետք է կիրառվի:
41. Սույն որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մասնակի բեկանելու պայմաններում Ա.Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ համաներման կիրառման հարցը պետք է լուծի Վերաքննիչ դատարանը: Նման պայմաններում կիրառելի չեն <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 13-րդ մասի 1-ին կետի <<բ>> ենթակետի դրույթները, համաձայն որի անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, համաներման որոշման կիրառման հարցը լուծում է դատարանը` այլընտրանքային պատիժների կատարման ստորաբաժանման կամ դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող այլ իրավասու մարմնի միջնորդության հիման վրա: Նկատի ունենալով, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ա.Նոր-Պարոնյանի իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության շահերը, Վերաքննիչ դատարանը հնարավոր է համարում առանց վերոհիշյալ միջնորդության առկայության լուծել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով Ա.Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ համաներում կիրառելու հարցը:
42. Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծելով սույն որոշման մեջ նշված իրավական վերլուծությունները, հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-րդ մասի 1-րդ կետը Արսեն Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ չկիրառելով թույլ է տվել դատական սխալ, քանի որ վերոնշյալ համաներման ակտի 9-րդ կետով նախատեսված սահմանափակումների բացակայության պայմաններում չի կիրառվել ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշումը, որը պետք է կիրառվեր և տվյալ իրավունքի խախտումը ազդել է գործի ելքի վրա:
43. Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Նոր-Պարոնյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ի դատավճիռը` Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով Արսեն Նոր-Պարոնյանի նշանակված փորձաշրջանը վերացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ի դատավճռով նշանակված 2/երկու/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատիժը մասնակիորեն գումարելու և Ա. Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ 3 տարի ժամկետով ազատազրկում վերջնական պատիժ նշանակելու մասով` պետք է բեկանել և փոփոխել` կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետը` Ա.Նոր-Պարոնյանին պետք է ազատել Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատժից:
44.Արսեն Նոր-Պարոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը, որով Ա.Նոր-Պարոնյանը դատապարտվել է ազատազրկմն երկու տարի վեց ամիս ժամանակով և դատավճռի մնացած մասը պետք է թողնել անփոփոխ:
Պետք է կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Արսեն Նոր-Պարոնյանին ազատել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճռով նշանակված պատժից:
Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պետք է վերացնել և նրան անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ, 4-րդ և 13-րդ մասերով, 394-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 398-րդ հոդվածի 1-ին, 5-րդ մասերով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ

1. Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի փորձաշրջանը վերացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ի դատավճռով նշանակված երկու տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատիժը մասնակիորեն գումարելու և Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ 3 /երեք/ տարի ժամկետով ազատազրկում վերջնական պատիժ նշանակելու մասով` Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը մասնակի բեկանել և փոփոխել:
Կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետը և Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանին Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010թ. թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով նշանակված պատժից ազատել:
3.Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի դատավճիռը, որով Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանը դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարի վեց ամիս ժամկետով և մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին և 1-րդ ենթակետը և Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանին ազատել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ի դատավճռով նշանակված պատժից:
Արսեն Աշոտի Նոր-Պարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
4. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ