ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

г۳ëï³ÝÇ Ð³Ýñ³å»ïáõÃÛ³Ý
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ թիվ ԵԱՔԴ/0106/01/11
Նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

09 փետրվարի 2012թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.Աղայանի
ՏՈՒԺՈՂ` Լ.Հայրապետյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.Հարությունյանի

Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանի շահերի պաշտպան Ա.Հարությունյանի և տուժող Լիդա Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԱՐԹՈՒՐ ՆՈՒԲԱՐԻ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ և ԱՐՍԵՆ ՌՈՒԴԻԿԻ ԲԱՂՐԱՄՅԱՆԻ`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
2010թ. հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14130110 քրեական գործը:
2011թ. մայիսի 27-ին Արթուր Նուբարի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն արարքի համար, որ նա 2009թ. աշնան-ձմռան ամիսներին, նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել ՀՀ ԱՆ <<Կոշ>> քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Արսեն Ռուդիկի Բաղրամյանի հետ` խաբեությամբ, իրենց ընդհանուր ծանոթ Լիդա Գրիգորի Հայրապետյանի վստահությունը չարաշահելու միջոցով, վերջինիս պատկանող` Երևանի Պարոնյան փողոց փակուղի 16/4 հասցեում տեղակայված խանութ-կրպակի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելու համար: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար` Ա. Գրիգորյանը և Ա. Բաղրամյանը կազմակերպել, պլանավորել և դերաբաշխել են շինծու առուվաճառքի գործարք, որը կնքվել է 2009թ. դեկտեմբերի 16-ին Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի նոտարական գրասենյակում: Նշված գործարքի կնքմամբ` Ա.Գրիգորյանը և Ա. Բաղրամյանը իրականացրել են իրենց հանցավոր մտադրությունը և Լ.Հայրապետյանին խաբելու և վերջինիս վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակել են նրա վերը նշված խանութ-կրպակը` պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի` 7.800.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս՚:
2011թ. հունիսի 29-ին Արսեն Ռուդիկի Բաղրամյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն արարքի համար, որ նա 2009թ. աշնան-ձմռան ամիսներին, նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել Արթուր Նուբարի Գրիգորյանի հետ` խաբեությամբ, իրենց ընդհանուր ծանոթ Լիդա Գրիգորի Հայրապետյանի վստահությունը չարաշահելու միջոցով, վերջինիս պատկանող` Երևանի Պարոնյան փողոց փակուղի 16/4 հասցեում տեղակայված խանութ-կրպակի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելու համար: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար` Ա.Բաղրամյանը և Ա.Գրիգորյանը կազմակերպել, պլանավորել և դերաբաշխել են շինծու առուվաճառքի գործարք, որը կնքվել է 2009թ. դեկտեմբերի 16-ին Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի նոտարական գրասենյակում: Նշված գործարքի կնքմամբ` Ա. Բաղրամյանը և Ա.Գրիգորյանը իրականացրել են իրենց հանցավոր մտադրությունը և Լ.Հայրապետյանին խաբելու և վերջինիս վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակել են նրա վերը նշված խանութ-կրպակը` պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի` 7.800.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
2011թ. հուլիսի 20-ին թիվ 14130110 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 12.10.2011թ. դատավճռով Արթուր Նուբարի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. հոկտեմբերի 6-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Արթուր Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Արթուր Գրիգորյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ.ապրիլի 21-ից:
Արթուր Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով Արսեն Ռուդիկի Բաղրամյանը մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` դատավճիռների համակցությամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 8 /ութ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արսեն Բաղրամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով:
Արսեն Բաղրամյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2008թ. նոյեմբերի 6-ից:
Տուժող Լիդա Հայրապետյանի կողմից ներկայացրած քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության` նրան իրավունք վերապահելով այն լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանի շահերի պաշտպան Ա.Հարությունյանի և տուժող Լիդա Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքները 21.11.2011թ. և 116.12.2011թ. որոշումներով ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ըստ բողոք բերած անձ, Արսեն Բաղրամյանի շահերի պաշտպան Ա.Հարությունյանի` դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, դատական ակտն օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, դատարանը չի կատարել գործի հանգմանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն, իսկ հետազոտված պացույցներն էլ չեն արաժանացել ճիշտ գնահատման:
Գործի նյութերով հիմնավորված չէ Ա.Բաղրամյանի կողմից այնպիսի արարքի կատարում, որը կգնահատվեր որպես խարդախություն, բացակայում է խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը` վստահությունը չարաշահելու միջոցով ուրիշի գույքին տիրանալը:
Ինչ վերաբերվում է խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմին, ապա գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ մեղադրանքի կողմը չի ներկայացել որևէ պաշտպոնական վարկած Ա.Բաղրամյանի արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայության մասին:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի պահանջներին` պաշտպանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 12.10.2011թ.դատավճիռը, քրեական գործի վարույթը կարճել և Արսեն Բաղրամյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Ըստ բողոք բերած անձ, տուժող Լիդա Հայրապետյանի` դատավճռով նշանակված պատիժը ամբաստանյալների նկատմամբ ակնհայտ մեղմ է , այն չի համապատասխանում նրանց վերագրվող հանցագործության ծանրությանը: Դատարանը պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առներ նաև այն փաստը, որ ամբաստանյալները թե իրենց վարքագծով, թե իրենց գործողություններով հանցանքը բացահայտելուն չեն աջակցել, չեն ընդունել իրենց մեղքը: Հաշվի առնելով նրանց անձը և այն հանգամանքը, որ ոչ միայն չեն գիտակցում իրենց կողմից կատարած գործողությունների բնույթը, այլ շարունակում են հանցանքը որպես արհեստ կատարել նաև դատապարտվելուց հետո, որը հանրության համար և նրանց կողմից հանցանքի վտանգավորության աստիճանն էականորեն բարձրացնում է:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուժողը խնդրել է փոփոխել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 12.10.2011թ.դատավճիռը` պատժի մասով խստացման առումով:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և տուժողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալների և մեղադրողի պատասխանները դրանց դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի և տուժողի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը բողոքում առաջ քաշված հարցադրումներին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք , այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը` խաբեության կամ վuտահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակությունից որպես ուրիշի գույքի տիրանալու միջոց` խարդախությունը բնութագրվում է կատարման հատուկ եղանակով` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու: Խաբեությունը` գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իսկական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը:
Օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն:
Այնուհետև, արարքը խարդախության հանցակազմով որակելիս պարտադիր պետք է հաշվի առնել խարդախության սուբյեկտիվ կողմի առանձնահատկությունները, իսկ խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` հանցավորը գիտակցում է, որ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը և նախատեսում ու ցանկանում է իր մտադրությունն ավարտին հասցնել: Միաժամանակ խարդախության սուբյեկտիվ կողմի առանձնահատկությունն այն է, որ մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակել այն, չվերադարձնել գույքը, չկատարել խոստումը: Հակառակ դեպքում, երբ գույքը վերադարձնելու խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո, անկախ շարժառիթից, խարդախության հանցակազմը բացակայում է:
Առաջին դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձման օրինականության պատրանք, իսկ երկրորդ դեպքում դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սեփականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում:
Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված հատուկ վստահելի հարաբերությունների օգտագործումն է, ընդ որում` այդ վստահությունը կարող է առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի փոխադարձ հարաբերություններից, հանցավորի նախորդ վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Բաղրամյանի և Գրիգորյանի նկատմամբ մեղադրական դատավաճիռ է արձակել հետևյալ հիմնավորումներով.<...դատարանը փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արթուր Գրիգորյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, իսկ ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որոնցով էլ նրանք ենթակա են քրեական պատասխանատվության:
Նման եզրահանգման համար դատարանը հիմք է ընդունում հատկապես ամբաստանյալների դատաքննական, ինչպես նաև ամբաստանյալներից Ա. Գրիգորյանի նախաքննական, տուժողի, վկաների ցուցմունքները, փորձագետի եզրակացությունը, քանի որ դրանք մանրամասն են, հստակ, օբյեկտիվ ու ճշմարտացի են, համապատասխանում են դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքներին և հաստատվում են գործի մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ և դրանք բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար:…>:
Այսպես. դատավճռով հաստատված են համարվել հետևյալ փաստական տվյալները:
Արսեն Ռուդիկի Բաղրամյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Նուբարի Գրիգորյանի հետ, իրենց ընդհանուր ծանոթ Լիդա Գրիգորի Հայրապետյանին պատկանող` Երևան քաղաքի, Պարոնյան փողոց փակուղի 16/4 հասցեում տեղակայված խանութ-կրպակը խարդախությամբ հափշտակելու շուրջ, կազմակերպել և 2009 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի նոտարական գրասենյակում շինծու առուվաճառքի գործարքի միջոցով հափշտակել են Լ. Հայրապետյանին պատկանող վերը նշված խանութ-կրպակը: Արդյունքում Լ.Հայրապետյանին պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափի` 7.800.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արթուր Գրիգորյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լիդա Հայրապետյանին և նրա որդուն` Արթուր Ավալյանին երկար ժամանակ է ճանաչում է, նրանց ընտանիքի հետ գտնվել է լավ հարաբերությունների մեջ: Լ. Հայրապետյանը դիմել է իրեն և խնդրել օգնել խանութը գրավադնելու հարցում, ինքն էլ համաձայնվել է և ասել, որ ծանոթներ ունի, որոնց միջոցով կարող է օգնել 25.000 ԱՄՆ դոլլար գումարով կրպակը գրավադնել: Մի քանի մարդկանց հետ խոսել է, սակայն վերջիններս իմանալով, որ կրպակը ենթակա է քանդման, բացի այդ հողը սեփականաշնոհված չէ և այն արդեն գրավադրված է, հրաժարվել են գործարք կատարել: Կարինե Չարվադարյանին հեռախոսով Անիկ Չարվադարյանի տանից ծանոթացրել է Արսեն Բաղրամյանի հետ, իրենք իրար հետ շփվել և պայմանավորվել են հարցը լուծել: Կարեն Նավասարդյանին ճանաչել է որպես վարձատուի, որի տանը 2-3 ամիս վարձով ապրել է: Կարինեն անձամբ, իր ներկայությամբ, խոսել է Ա. Բաղրամյանի և Ա. Ավալյանի հետ և պայմանավորվել են գործարքը կատարել: Կ. Նավասարդյանը իմանալով, որ կրպակը Ա. Ավալյանի և Լ.Հայրապետյանի անունով է` հրաժարվել է և ասել, որ պետք է անվանափոխում արվի: Տեղյակ է, որ Կենտրոնի նոտարները հրաժարվել են կատարել այդ գործարքը և հենց Ա. Ավալյանն ու Լ. Հայրապետյանն են Արաբկիրի նոտարի հետ պայմանավորվել, քանի որ Սուսաննան Ա. Ավալյանի ծանոթն է եղել: Ամեն օր Լ. Հայրապետյանենց տուն գնացել է և զրուցել է այդ հարցերի շուրջ: Գործարքից մեկ օր առաջ Լ. Հայրապետյանն ասել է, որ մարդ են գտել և պետք է գնա նոտար և իրեն խնդրել է իր կողքը լինել: Ինքը նոտարում եղել է միայն Լ.Հայրապետյանի հետ գործարքի ժամանակ, այն էլ իր ընտանիքը վերադարձնելու համար, քանի որ իր վրա պայման է եղել դրված, որ եթե ինքն օգնի խանութը գրավադնել, ապա իր ընտանիքը կվերամիավորվի: Նշված գործարքում ինքը չշագագրգռված կողմ է եղել, միակ պատճառը եղել է իր երեխայի հարցը: Նոտարում է տեսել Անիկին և ամեն ինչ հասկացել է, քանի որ տեղյակ է եղել, որ Կ. Նավասարդյանը հրաժարվել է գումար տալ, քանի դեռ կրպակը Լ. Հայրապետյանի կամ Ա. Ավալյանի անունով է: Լ. Հայրապետյանը նոտարի մոտ առքուվաճառքի պայմանագիրը ստորագրել հրաժարվելուց հետո խոսել է իր տղայի հետ, ինչից հետո էլ համաձայնվել է ստորագրել: Երկրորդ անգամ նոտարը կրկին ընթերցել է, որ առքուվաճառքի վերաբերյալ պայմանագիր է կնքվում: Գործարքից հետո Ա. Բաղրամյանը մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն և ասել է, որ չի կարողանում կապնվել Կ.Նավասարդյանի հետ, որից հետո ինքը առավոտյան` ժամը 7-ին, գնացել է վերինիս տուն և, զանգահարելով Ա.Բաղրամյանին, հեռախոսը տվել է Կ.Նավասարդյանին, որպեսզի նա խոսի Ա.Բաղրամյանի հետ: Կ. Նավասարդյանի հետ խոսելուց հետո Արսենն իրեն ասել է դիմել օրենքին` հարցին լուծում տալու համար: Դրանից հետո Կ. Նավասարդյանի հետ կապնվել հնարավոր չի եղել, չնայած ինքը շատ է փորձել: Լսել է, որ միայն Եղյա Դեգեմոնյանն է գումար տվել Կ.Նավասարդյանին: Իր իմանալով Ա.Բաղրամյանին գործարքից տրվել է 780.000 դրամ: Ինքը Արսենին չի ասել, որ Կարինե Չարվադարյանը և Անիկ Չարվադարյանը խնդիրների մեջ են եղել և գումար չեն կարող տալ: Կարինեի, Անիկի և Կարենի խոսքերից տեղյակ է, որ Արթուր Ավալյանն է իրենց բնակարանները գրավադրել ոմն Արտակ անունով բրոկերի միջոցով:
Նախաքննության ընթացքում Արթուր Գրիգորյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Լիդա Հայրապետյանին և Արթուր Ավալյանին ճանաչել է շուրջ 10 տարի: Վերջինիս միջոցով ծանոթացել է Արսեն Բաղրամյանի հետ: 2010թ-ի աշնանն իրեն է զանգահարել Ա.Ավալյանը և խնդրել օգնել մորը խանութ-կրպակը գրավադնելու հարցում: Ինքն առաջարկել է մի քանի մարդու, սակայն վերջիններս հրաժարվել են` տեղեկանալով, որ հողը սեփականաշնորհած չի: Այդ ժամանակ իրեն է զանգահարել Արսեն Բաղրամյանն ու հայտնել, որ մի կին կա` Անիկ անունով, ով տարեկան 4% տոկոսադրույքով գումար կարող է տրամադրել կրպակի գրավի դիմաց: Լ.Հայրապետյանին և Ա. Ավալյանին հայտնել է Ա.Բաղրամյանի ասածը, սակայն չի ասել, որ այդ կինը Արսենի միջոցով է գումար տալու: Այնուհետև, Լ. Հայրապետյանի հետ գնացել է նոտար, որտեղ եղել են Անիկը և վերջինիս դուստր Մերին, որոնց ինքը ճանաչել է իրենց պատկանող բնակարանի հետ կապված: Նոտարի կողմից ընթերցվել է, որ կնքվում է առուվաճառքի պայմանագիր, ինչից հետո Լ. Հայրապետյանը հրաժարվել է ստորագրել, ասելով, որ ցանկանում է գրավադրել իր գույքը: Իր, Անիկի և Մերիի ներկայությամբ Լ. Հայրապետյանը զանգահարել է Ա. Բաղրամյանին, խոսել նրա հետ, այնուհետև, հեռախոսը փոխանցել է իրեն: Ինքը խոսել է Ա. Բաղրամյանի հետ, վերջինս էլ հայտնել է իրեն, որ առքուվաճառք պետք է արվի Մերիի անունով, որից հետո, մեկ շաբաթ անց, կրպակը գրավադրվի բանկում: Այնուհետև, կրկին մտել են նոտարի մոտ և այս անգամ, առանց պարզաբանման և առանց ընթերցելու Լ.Հայրապետյանն ստորագրել է պայմանագիրը: Մոտ մեկ ամիս անց Լ. Հայրապետյանից տեղեկացել է, որ պայմանավորված գումարները իրեն չեն փոխանցվել, իսկ խանութ-կրպակը գնել է ոմն Կարեն Նավասարդյանը: Վերջինիս հետ ունեցած զրույցից իմացել է, որ ինքը խանութը գնել է Անիկ անունով կնոջից, որից հետո այն գրվադրվել է Եղյա անունով մարդու մոտ, իսկ գումարները Անիկի և նրա ազգական Կարինեի միջոցով փոխանցել է Ա.Բաղրամյանին: Լ.Հայրապետյանը և վերջինիս որդի Ա. Ավալյանը բազմիցս խնդրել են իրեն Ա.Բաղրամյանին փոխանցել, որ վերջինս կամ իրենց գումարները տա, կամ վերադարձնի խանութ-կրպակը:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունները, գնահատելով դրանք մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարել ամբաստանյալի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, քանի որ դրանք մանրամասն են, հստակ, օբյեկտիվ ու ճշմարտացի, համապատասխանում են դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքներին և հաստատվում են գործի մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, իսկ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալի տված ցուցմունքները հավաստի չեն: Արթուր Գրիգորյանն իր դատաքննական ցուցմունքներով փորձում է պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանին:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Արթուր Ավալյանին և վերջինիս միջոցով ծանոթացել է նաև Արթուր Գրիգորյանի հետ: 2009թ. հոկտեմբեր ամսին նյութական ծայրահեղ վատ վիճակի մեջ է եղել: Տուժողի որդի Արթուր Ավալյանի հետ պայմանավորվել են, որ վերջինս իրեն օգնի: Արթուրն իրեն հայտնել է, որ Ա. Գրիգորյանին արդեն խնդրել է կրպակը վաճառել և տան վարկի գումարը մուծելուց հետո ինչքան գումար մնա, դրանով էլ կօգնի իրենց գործին: Մեկ կամ երկու օր հետո զանգահարել է Ա.Գրիգորյանը և հայտնել, որ կրպակը վաճառել, կամ գրավադրել չի ստացվում, քանի որ բոլորը հրաժարվում են գործարքից, երբ տեղեկանում են, որ կրպակն Ա.Ավալյանինն է, սակայն կա մի կին, ով կարող է օգնել գումարով: Երկու օր հետո կրկին զանգահարել է և հայտնել, որ Կարեն Նավասարդյանը կօգնի, որ կրպակը գրավադնեն, իսկ իր հարցին պատասխանել է, որ 25.000 ԱՄՆ դոլլար գումար տվող կա, որից 10.000 ԱՄՆ դոլլարն իրեն կտան: Կարինեն, կրպակի վաճառքից հետո գումարը վերադարձնելու պայմանով է միայն տվել գումարը: Կ. Նավասարդյանի այն հայտարարությունը, որ իբր ինքը զանգել է ու հայտնել, որ կրպակը իրենն է և այն 10.000-ով վաճառում է, չի համապատասխանում իրականությանը: Նախքան գործարքն, ինքը մի քանի անգամ տարբեր մարդկանցից հարցրել է, արդյոք Լիդա Հայրապետյանը տեղյակ է կրպակը գրավ դնելու մասին, ինչին իրեն պատասխանել են, որ նրանց տանն Ա. Ավալյանն է որոշումներ կայացնում: Հետագայում իմացել է, որ գործարքը կատարվել է: Ամբողջ խաբեության մասին իմանալով, անձամբ Լ. Հայրապետյանի հետ հեռախոսով խոսալու ժամանակ վերջինիս խորհուրդ է տվել դիմել օրենքին: Կարծում է, որ Կարինե և Անիկ Չարվադարյանների, Կարեն Նավասարդյանի բնակարանները նախկինում տարբեր մարդկանց մոտ գրավադնելու և որպես միջնորդավճար գումարներ ստանալու պատճառով էլ վերջիններս վրեժխնդրությամբ են լցված եղել Արթուր Ավալյանի նկատմամբ և խաբել նրան ու նրա մորը:
Ամբաստանյալներ Արթուր Գրիգորյանին և Արսեն Բաղրամյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքները բացի Արթուր Գրիգորյանի նախաքննական խոստովանական ցուցմունքներից հիմնավորվել են նաև հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Լիդա Հայրապետյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Բաղրամյանին ճանաչել է որդու միջոցով, իսկ Արթուր Գրիգորյանին` որպես իրենց պատկանող խանութի հաճախորդ, որի հետ հետագայում մտերիմ հարաբերությունների մեջ են գտնվել: Ա. Գրիգորյանը եկել է իրենց տուն և ասել, որ կա մի կին, ով պատրաստ է 25.000 ԱՄՆ դոլլար տալ 4 տոկոս տոկոսադրույքով գումար տալ, ինքն էլ համաձայնվել է, քանի որ բնակարանը գրավադրված է եղել, բանկին պարտք գումարներ է ունեցել և չի ցանկացել կորցնել ամուսնուց իրեն մնացած բնակարանը: Մի քանի օր անց Ա. Գրիգորյանը զանգահարել է և հայտնել իրեն, որ պետք է նոտար գնան, միաժամանակ ասել է, որ 25.000 ՀՀ դրամ ունենա իր մոտ: Նոտարում են եղել նաև Անիկը և վերջինիս դուստրը` Մերին, որոնց ինքն առաջին անգամ է տեսել: Նոտարը նախքան գործարքը կատարելը ասել է, որ առքուվաճառքի գործարք է կնքվելու, այդ լսելով ինքը չի համաձայնվել և դիմելով Ա.Գրիգորյանին հարցրել է, թե ինչու գրավադրություն չի լինելու, չէ որ վերջինս իրեն գրավադրություն է խոստացել: Այնուհետև Անիկն ու Ա. Գրիգորյանը գնացել են սրճարան, հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ խոսել: Այդ ժամանակ Ա. Գրիգորյանը իր հեռախոսն է ուզել և դրանով խոսել, պատճառաբանելով, որ իր հեռախոսում գումար չկա: Այնուհետև, Ա.Գրիգորյանը եկել է և ասել, որ սխալը շտկված է և հիմա իրենք գնում են գրավի պայմանագիր կնքելու: Անիկը հեռացել է, Արթուրին ասելով. <<Արթուր, այնպես արա դատ ու դատաստան չընկնենք>>, իսկ ինքը, Մերին և Ա. Գրիգորյանը կրկին գնացել են նոտարի մոտ: Ինքն Արթուրին հարցրել է արդյոք գրավի պայմանագիր է կնքվելու, ինչին վերջինս դրական պատասխան է տվել: Հավատալով նրա խոսքերին` կնքել է պայմանագիրը, իսկ նոտարն ոչ մի բան չի ասել, չի նշել նաև, թե ինչ գործարք է կնքվում: Վերջինս պայմանագիրը շրջել է և ասել իրեն գրել, որ իբր ստացել է ամբողջ գումարը և ստորագրել, ինչն էլ ինքն արել է` մտածելով, որ խոսն Ա. Գրիգորյանի խոստացած 10.000 ԱՄՆ դոլլարի մասին է, որը վերջինս խոստացել էր սկզբից տալ, իսկ մնացած գումարը` հետո: Այնուհետև, նոտարը 25.000 ՀՀ դրամ է պահանջել, իսկ Ա. Գրիգորյանն իր տված 25.000 դրամից ընդամենը 20.000-ն է տվել նոտարին և ասել, որ 5.000-ը հաջորդ շաբաթ կբերի: Նոտարի մոտից դուրս գալով Ա.Գրիգորյանին հարցրել է, թե երբ է վերջինս բերելու խոստացած 10.000 ԱՄՆ դոլլարը, իսկ նա պատասխանել է, որ մեկ շաբաթվա ընթացքում: Դրանից հետո մի քանի անգամ զանգահարել է Ա. Գրիգորյանին և պահանջել գումարները, վերջինս սկզբնական շրջանում պատասխանել է, որ այսօր կտա, վաղը կտա, Անիկին կտեսնի կասի, Կարինեին կտեսնի կասի, մի օր էլ պատասխանել է, որ ինքը ոչ մի գումար չպիտի տա և ասել է զանգահարել և Ա.Բաղրամյանից ուզել գումարը: Դրանից հետո կադաստրի ղեկավարի զանգից իմացել է, որ կրպակը վաճառվել է: Զանգահարել է Ա.Գրիգորյանին, որը կրկին պնդել է, որ գրավադրություն է կատարվել: Զանգահարել է նաև Ա.Բաղրամյանին, որն իրեն ասել է. <<Ոնց խանութ վերցրել եմ, տենց էլ կվերադարձնեմ>>: Այնուհետև, հանդիպել է Կարեն Նավասարդյանին, որը իրեն հայտնել է, որ խանութը գնել է Ա.Գրիգորյանի միջոցով, ճշտել և իմացել է, որ խանութի տերը Ա.Բաղրամյանն է: Չհավատալով Ա.Գրիգորյանի խոսքերին` զանգահարել և անձամբ խոսել է Ա. Բաղրամյանի հետ: Վերջինս իրեն ասել է, որ խանութը արժե 12.000 ԱՄՆ դոլլար և հնարավոր է գումարը մաս-մաս վճարել: Ինքը համաձայնվել է և գումարը Կարինեի միջոցով ուղղարկել Ա. Բաղրամյանին:
Վկա Անիկ Չարվադարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արթուր Գրիգորյանին ճանաչել է որպես բրոկեր: Բնակարանի հետ խնդիրներ է ունեցել և ցանկացել է հիփոթեկ ձևակերպել, իսկ Ա. Գրիգորյանը իմանալով այդ մասին իրեն ասել է, որ Արսեն անունով ընկեր ունի, ով բանկերի կառավարիչների հետ լավ հարաբերությունների մեջ է և կարող է օգնել: Հետագայում, մի քանի անգամ հեռախոսով խոսել է Արսենի հետ: Վերջինս մի անգամ ինչ-որ կառավարչի հետ խոսել է, ով էլ իրենից աշխատավարձի վերաբերյալ փաստաթղթեր է պահանջել, այնուհետև, փոքր աշխատավարձի պատճառով գործարքը չի կայացել: Հետագայում, խոսակցություններից մեկի ժամանակ Արսենն իրեն հայտնել է, որ իրեն պարտքի դիմաց մի կրպակ պետք է տան և քանի որ և' իր, և' մոր դեմ հայցապահանջներ կան ինքը չի կարող իրենցից որևէ մեկի անունով գրանցել այն և, որպես շնորհակալություն, իրենից խնդրել է նշված կրպակը իր անունով գրանցել: Օրը կոնկրետ չի հիշում, երբ իրենց տանն է եղել իր հորեղբոր աղջիկ Կարինե Չարվադարյանը, իրենց տուն է եկել Ա. Գրիգորյանը և ասել, որ Արսենին դատել են և պատմել իրենց պայմանավորված գործարքի մասին: Այդ ժամանակ Ա. Գրիգորյանը զանգահարել է Արսենին, խոսել նրա հետ, այնուհետև հեռախոսը փոխանցել Կ. Չարվադարյանին, բայց ինքը տեղյակ չէ, թե ինչի մասին են Արսենն ու քույրը խոսել: Մի քանի օր անց Ա.Գրիգորյանը զանգահարել է և ասել, որ Լիդա Հայրապետյանի հետ գալիս է, որ կրպակի հարցով գնան նոտար: Նախքան գործարքը կատարելը, նոտարը Լ.Հայրապետյանին հարցրել է արդյոք վերջինս իր որդու հետ խորհրդակցել է, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ այո, իր որդին համաձայնվել է: Ա.Գրիգորյանը և Լ. Հայրապետյանը գնացել են ինչ-որ թուղթ փնտրելու: Երկար ժամանակ սրճարանում սպասել են, որից հետո, այլևս չկարողանալով սպասել ինքը գնացել է, քանի որ այդ օրը իր բնակարանի գործով դատական պրոցեսին պետք է մասնակցեր: Այնուհետև, տեղյակ է, որ Ա. Գրիգորյանը և Լ.Հայրապետյանը թուղթը բերել են և իր դուստրը ստորագրել է պայմանագիրը: Մոտ մեկ ամիս հետո Արսենը զանգահարել է և ասել, որ Կարեն անունով մի տղա է գալու, ում անունով էլ պետք է փոխեն, ձևակերպեն կրպակը: Այդ տղան եկել է և նրանք արել են այնպես, ինչպես ասել էր Արսենը: Ինքը տեղյակ չէ արդյոք պայմանգրում գրվել է գումարի վերաբերյալ ինչ-որ բան, քանի որ երբ դուստրը ստորագրել է այն, ինքն այնտեղ չի եղել, իսկ ինքը որևէ մեկին գումար չի տվել և ոչ մեկից գումար չի վերցրել:
Վկա Մերի Շահբազյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արթուր Գրիգորյանին ճանաչել է` որպես անշարժ գույքի գործակալի, ով ժամանակ առ ժամանակ եկել է իրենց տուն: Մայրն իրեն հայտնել է, որ ինչ-որ մեկի խնդրանքով ինչ-որ խանութ պետք է ձևակերպեն իր անունով, ինչի համար էլ 2009թ-ի դեկտմբերի 16-ին մոր հետ գնացել են Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ: Նոտարում իրենց են սպասել Ա. Գրիգորյանը և մի անծանոթ կին, որի անունը հետագայում իմացել է, որ Լիդա Հայրապետյան է: Ինքը Ա. Գրիգորյանը և Լ. Հայրապետյանը մտել են նոտարի մոտ, ով իրեն ինչ-որ փաստաթուղթ է տվել ստորագրելու: Նոտարը որևէ բան չի պարզաբանել և չի ընթերցել: Ինքը ստորագրել է այն ու գնացել տուն: Որոշ ժամանակ անց մայրը հայտնել է, որ պետք է խանութը հանվի իրենց անունից, ինչի համար 2010թ-ի հունվարի 23-ին մոր հետ կրկին գնացել են Արաբկիրի նոտար: Այնտեղ են եղել Ա. Գրիգորյանը և Կարեն Նավասարդյանը, ում նախկինում չի ճանաչել: Ինքն, Ա. Գրիգորյանը և Կարենը մտել են նոտարի մոտ, որտեղ կրկին առանց ծանոթանալու ստորագրել է ինչ-որ փաստաթուղթ և հեռացել: Նշված գործարքների կնքման ժամանակ գումարի վերաբերյալ, որևէ խոսակցություն չի եղել, որևէ գումար իրենց չի տրվել: Հետագայում ոստիկանությունից իմացել է, որ այդ խանութի հետ կապված ինչ-որ խնդիրներ կան:
Վկա Կարեն Նավասարդյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ որպես անշարժ գույքի գործակալների ճանաչել է Արթուր Գրիգորյանին և Արթուր Ավալյանին: Հետագայում ավելի հաճախակի շփվել է Ա. Գրիգորյանի հետ, քանի որ վերջինս իր անչափահաս որդի Տիգանի հետ, մոտ երկու ամիս բնակվել են իր բնակարանում: Հենց նրանից էլ տեղեկացել է, որ Ա.Ավալյանը ոմն Արսեն Բաղրամյանի հետ խարդախություններ կատարելու համար դատապարտվել է ազատազրկման: Ա. Գրիգորյանն ասել է նաև, որ Ա.Ավալյանը, 26.000 ԱՄՆ դոլլար գումարով, իր միջոցով վաճառում է իրեն պատկանող խանութ-կրպակը: Գումար չունենալու պատճառով առաջարկը իրեն ընդհանրապես չի հետաքրքրել: 2009թ-ի դեկտեմբերի 30-ին Ա.Գրիգորյանը, քաջ տեղյակ լինելով, որ ինքը վաճառել է իր բնակարանը, կրկին իրեն ասել է այդ կրպակի վաճառքի վերաբերյալ, բայց այս անգամ արդեն անհամեմատ ցածր գին նշելով: Միաժամանակ հայտնել է, որ խանութ-կրպակն արդեն Ա. Բաղրամյանին է պատկանում, որ Ա. Ավալյանն այն իր պարտքերի դիմաց ձևակերպել է Ա. Բաղրամյանի անունով: Այս անգամ, խանութի վերաբերյալ այլ խնդիրների մասին չիմանալով և հավելյալ գումար ունենալով, առաջարկն իրեն հետաքրքրել է: Ա. Գրիգորյանի միջոցով կապնվել է Ա. Բաղրամյանի հետ: Վերջինս ասել է, որ կրպակը 10.000 ԱՄՆ դոլլարով է վճառում, սակայն շտապ 3000 ԱՄՆ դոլլար է անհրաժեշտ, իսկ մնացածը կարող է 6 ամսվա ընթացքում վճարել: Հաջորդ օրը իրեն է զանգահարել Կարինե Չարվադարյանը, եկել է իրենց բակ և ինքն, Ա. Բաղրամյանի ցուցումով 3000 ԱՄՆ դոլլար է փոխանցել վերջինիս: Հաջորդ օրը գնացել և Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում հանդիպել է Անիկ Չարվադարյանին և վերջինիս դստեր Մերի Շահբազյանին: Նոտարից տեղեկանալով, որ խանութի փաստաթղթերի հետ ամեն ինչ նորմալ է, իրեն հարմար չափի գումար նշելով պայմանագրի մեջ, կազմել են պայմանագիրը և ստորագրել այն: Գործարքից հետո, պայմանավորվածության համաձայն, գումարը վճարել է ինչպես Կ.Չարվադարյանին, այնպես էլ այլ անձանց: Երբ իրեն մնացել է մարելու 5000 ԱՄՆ դոլլար գումար իրեն է զանգահարել Ա. Բաղրամյանն ու հայտնել, որ իր ծանոթներից մեկը կարող է գրավի դիմաց գումար տալ և միաժամանակ հայտնել է, որ իրեն մնացած 5000 ԱՄՆ դոլլար գումարը ամբողջությամբ և շտապ է անհրաժեշտ: Ինքը համաձայնվել է հանդիպել Ա. Բաղրամյանի նշած անձի` Եղյա Դեգեմոնյանի հետ, ում հետ էլ արդյունքում կնքել է գրավի պայմանագիր: Վերջինս իրեն է տվել 13.200 ԱՄՆ դոլլար, որից 5000 ԱՄՆ դոլլարը ինքը Կ. Չարվադարյանի միջոցով փոխանցել է Ա.Բաղրամյանին, այնուհետև, զանգահարել և ճշտել, արդյոք գումարները ծառայել են իրենց նպատակին, ինչին Ա. Բաղրամյանը դրական է արձագանքել: Հետագայում, Ա. Չարվադարյանից տեղեկացել է, որ իր կրպակի հետ կապված վերջինիս և իր դստերը ոստիկանություն են կանչել և ինքն էլ ներկայացել է ոստիկանություն պարզաբանումներ ստանալու համար:
Վկա Արթուր Ավալյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանը իր գործընկերն է եղել, իսկ Արթուր Գրիգորյանն իրեն ընտանիքի վաղեմի ծանոթն է եղել: Իրենց բնակարանը <<ՎՏԲ>> բանկում գրավադրված է, իր դատապարտվելուց հետո մայրը չի կարողացել մարել բանկի տոկոսները: Ինքն Ա.Գրիգորյանին խնդրել է օգնել մորն իրենց կրպակը գրավադրելու հարցում, մտածելով, որ այդ գումարներով կմարեն բանկի պարտավորությունները, իսկ մնացած գումարով իր համար փաստաբան կվարձեն: Ա. Գրիգորյանը պատրաստակամություն է հայտնել օգնել իրենց, հայտնել է, որ 25.000 ԱՄՆ դոլլար գումար կա ամսեկան 3-4 տոկոսով: Ինքը համաձայնվել է գրավ-փոխառության պայմանագիր կնքել 1 տարի ժամկետով, իսկ եթե այնպես ստացվի, որ ինքն երկար ժամանակ անազատության մեջ մնա` իրենք կրպակը կվաճառեն: Միաժամանակ հետո Ա. Գրիգորյանն ասել է, որ մարդկանց է բերել, որոնք չեն համաձայնվում, քանի որ հողը սեփականաշնորհված չի, սակայն հետո ասել է, որ կա մի կին, ով պատրաստ է այդ գումար տա, ինքն էլ համաձայնվել է: Որոշ ժամանակ չի կարողացել մոր հետ կապնվել, հետգայում է կապնվել և իմացել, որ գործարքը կնքվել է, բայց գումարը մեկ շաբաթից պետք է տան: Մայրը նոտարական գրասենյակից իրեն չի զանգահարել և իր հետ չի զրուցել: Մի քանի օր անց մորը կադաստրից են զանգահարել և հայտնել, որ առքուվաճառք է տեղի ունեցել, որից հետո ինքը զանգահարել է Ա. Գրիգորյանին ճշտելու ինչ է կատարվում, վերջինս էլ իրեն հայտնել է, որ գրավադրություն է կատարվել, իսկ գումարը մոտակա օրերս կվճարեն: Նախորոք տեղյակ չի եղել, որ առքուվաճառքի պայմանագիր է կնքվելու: Արդեն քննության ընթացքում խոսել է Անիկ և Կարինե Չարվադարյանների, ինչպես նաև Կարեն Նավասարդյանի հետ, հասկանալու համար ինչ է կատարվել: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ կրպակի համար գումարներ է դուրս տվել և այն ետ կվերադարձնի միայն գումարները ետ ստանալու դեպքում: Արդեն քննության ընթացքում Ա. Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ Ա. Բաղրամյանը պիտի կարգավորեր բոլոր հարցերը, իսկ վերջինիս հետ զրուցելու ժամանակ իմացել է, որ նրան էլ են խաբել, և որ իրեն այդ գումարից ընդամենը 780.000 ՀՀ դրամ են տվել և խորհուրդ է տվել դիմել օրենքին` ոստիկանություն:
Վկա Աիդա Ավալյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Բաղրամյանին չի ճանաչել, իմացել է միայն որ իր եղբարը` Արթուր Ավալյանը, նրա մոտ է աշխատում: Արթուր Գրիգորյանին որպես հաճախորդ է ճանաչել, որի հետ հետագայում մտերմիկ հարաբերություններ են ձևովորվել: Իրենց բնակարանը գրավադրված է եղել և իրենք բանկում պարտավորություներ են ունեցել և իրենց գումար էր անհրաժեշտ եղել դրանք կատարելու համար: Կրապակն ի սկզբանե պատկանել է հորն, ում մահից հետո այն անցել է մորը` տուժող Լիդա Հայրապետյանին: Իրենք երբեք չեն ցանկացել խանութը վաճառել, ընդամենը ցանկացել են այն գրավադրել, բնակարանի համար տոկոսները վճարելու և իրենց անձնական կարիքները հոգալու համար: Մի օր Ա. Գրիգորյանը եկել է իրենց տուն և ասել, որ իր ծանոթներից մի կին` Անիկ Չարվադարյան անունով, 4% 25.000 ԱՄՆ դոլլար գումար է տալիս: Մի քանի օր անց Ա. Գրիգորյանն իր մորն ասել է վերցնել 25.000 ՀՀ դրամ և գնալ նոտարի մոտ, պարզաբանելով, որ գումարը նոտարում գործարքի համար վճարելու համար է անհրաժեշտ: Ինքը մոր հետ նոտար չի գնացել, սակայն տեղյակ է, որ մայրն ոչ մի գումար չի ստացել: Որոշ ժամանակ անց կադաստրի պետը զանգահարել է մորը և ասել, որ իրենց խանութը վաճառվել է: Իրենք նախ զարմացել են, այնուհետև հասկացել, որ իրենց խափել են:
Վկա Ռուզաննա Ներսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Լիդա Հայրապետյանին պատկանող կրպակում աշխատել է, որպես վաճառողուհի, որտեղեց էլ 2001թ-ից ճանաչել է Արթուր Գրիգորյանին: Կնքված գործարքից 10 օր առաջ Ա. Գրիգորյանը ձայնագրել է Լ.Հայրապետյանի կողմից իր հասցեին ասված արտահայտություները և իրեն է բերել ձայնագրությունը, այդ դեպքից հետո իր և Լ. Հայրապետյանի հարաբերությունները վատացել են և գործարքի կնքման ընթացքում իրենք չեն շփվել: Հետագայում հասկացել են, որ այդ ամենը արվել է, որպեսզի ինքը Լ. Հայրապետյանի հետ նոտար չգնա: Նախքան հարաբերությունների վատթարացումը տեղի ունեցած խոսակցություններից իմացել է, որ Լ. Հայրապետյանը ցանկացել է գրավադնել իր խանութը, իսկ Ա. Գրիգորյանը միշտ պատրաստակամություն է հայտնել օգնել` ասելով, որ մարդկանց կբերի, որոնք գումար կտան կրպակը գրավադրելու դիմաց: Տեղի ունեցածի և գործարքի մասին հետագայում իմացել է Լ. Հայրապետյանի խոսքերից, որ խաբեությամբ հափշտըակել են նրա խանութը:
Վկա Սյուզաննա Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատելով ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն տարածքային ստորաբաժանման աշխատակից, ճանաչել է իրենց տարածքի բնակիչ Լիդա Հայրապետյանին: Վերջինս շատ հաճախ դիմել է միասնական տեղեկանքներ ստանալու համար, ամեն անգամ նշելով, որ կամ վարձով է տալիս կրպակը, կամ գրավադնում է այն: Իր հիշելով վաճառքի համար երբևէ միասնական տեղեկանք ստանալու համար Լ.Հայրապետյանը չի դիմել: Միշտ նշելով, որ չի հասցրել գործարք կատարել, կրկին նույն խնդրանքն է ներկայացրել և տեղեկանքներ վերցրել: Տեղյակ չի եղել, թե կրպակի վերաբերյալ ինչ գործարք է կնքվել, շատ ավելի ուշ պետից է տեղեկացել, որ Լ. Հայրապետյանը վաճառել է կրպակը:
Վկա Եղիա Դեգեմոնյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանին նախկինում չի ճանաչել: Կարեն Նավասարդյանի հետ ծանոթացել է այն բրոկերի միջոցով, ով զբաղվել է իր հողատարածք գնելու գործերով: Կ. Նավասարդյանն իրենից գումար է խնդրել, ինքն էլ տեսնելով տաղավարի սեփականության վկայականը համոզվելով, որ այն Կ. Նավասարդյանի անունով է, համաձայնվել է գրավադրման դիմաց երեք ամսով 5.160.000 ՀՀ դրամ տալ նրան: Տաղավարն իրեն ներկայացրել է Կ.Նավասարդյանը, ով իրենից պարտքով գումար է խնդրել: Կ. Նավասարդյանն իրեն ցույց է տվել սեփականության թուղթը, որի հիման վրա էլ ինքը գումարը տվել է: Այնուհետև, ոստիկանությունից տեղեկացել է տեղի ունեցածի մասին: Կ. Նավասարդյանը մինչ օրս իրեն չի վերադարձել տված 5.160.000 ՀՀ դրամ գումարը: Մոտ մեկ կամ երկու ամիս առաջ իրեն զանգահարել է Արսեն Բաղրամյանը և ասել, որ կրպակի հարցով իրեն մեղադրանք է առաջադրվել և խնդրել է, իր մոր կողմից գումարը վերադարձնելուց հետո, կրպակից հրաժարվել, ինչին ինքը համաձայնել է:
Առաջին ատյանի դատարանում վկա Եղյա Դեգեմոնյանը դիմում է ներկայացրել և հայտնել, որ ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանի մոր կողմից իրեն վերադարձվել է 5.160.000 ՀՀ դրամ գումարը:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ 06681107 եզրակացությամբ, համաձայն որի Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոց փակուղի թիվ 16/4 հասցեում գտնվող գնահատման ենթակա կրպակ-տաղավարի շուկայական արժեքը, հաշվարկված համեմատական վերլուծության մեթոդի կիրառմամբ` փորձաքննությամբ գնահատման առաջադրված 2009թ. դեկտեմբերի 16-ի դրությամբ և տեղազննության կատարման ժամանակահատվածում առկա ապրանքային վիճակով գնահատվում է 7.800.000 /յոթ միլիոն ութ հարյուր հազար/ դրամ: Փորձաքննության շրջանակներում որոշված` Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոց փակուղի 16/4 հասցեում գտնվող կրպակ-տաղավարի 2009թ. դեկտեմբերի 16-ի դրությամբ ունեցած շուկայական արժեքում ներառված է նաև հետազոտվող շինության ներքո գտնվող հողատարածքի վարձակալության իրավունքի շուկայական արժեքը, որի պարզաբանումը սույն փորձաքննության շրջանակնեորւմ թողնվում է անկատար` սույն եզրակացության հետազոտական մասում բերված հանգամանքներից ելնելով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալներ Արթուր Գրիգորյանի և Արսեն Բաղրամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան այդ մասով օրինական և հիմնավորված է:
Ամբաստանյալներ Ա.Բաղրամյանի և Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը, այնպես էլ չափը որոշելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարման հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից Արսեն Ռուդիկի Բաղրամյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Նուբարի Գրիգորյանի հետ, իրենց ընդհանուր ծանոթ Լիդա Գրիգորի Հայրապետյանին պատկանող` Երևան քաղաքի, Պարոնյան փողոց փակուղի 16/4 հասցեում տեղակայված խանութ-կրպակը խարդախությամբ հափշտակելու շուրջ, կազմակերպել և 2009թ. դեկտեմբերի 16-ին Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի նոտարական գրասենյակում շինծու առուվաճառքի գործարքի միջոցով հափշտակել են Լ.Հայրապետյանին պատկանող վերը նշված խանութ-կրպակը: Արդյունքում Լ.Հայրապետյանին պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափի` 7.800.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը որպես ամբաստանյալ Արթուր Գրիգորյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ նրա խնամքի տակ է գտնվում մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխան:
Որպես ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք է այն, որ նրա խնամքի տակ են գտնվում 2 անձ` մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխան և թոշակառու մայրը:
Որպես ամբաստանյալներ Արթուր Գրիգորյանի և Արսեն Բաղրամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցագործության ռեցիդիվը:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալների պատիժը ու պատասխանատվությունը ծանրացման կամ մեղմացման առումով որևէ այլ փաստարկներ չեն ներկայացվել:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներով, պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Արթուր Գրիգորյանի և Արսեն Բաղրամյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ,այն արդարացի է և համապատասխանում է նրանց անձնավորությանը և հանցանքնեիի ծանրությանը, ուստի դատավճիռը պատժի մասով`խստացման առումով, ևս բեկանելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 12-ի դատավճռը քրեական գործով ըստ մեղադարանքի ԱՐԹՈՒՐ ՆՈՒԲԱՐԻ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ և ԱՐՍԵՆ ՌՈՒԴԻԿԻ ԲԱՂՐԱՄՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Արսեն Բաղրամյանի շահերի պաշտպան Ա.Հարությունյանի և տուժող Լիդա Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ