Գործ ԵԱՔԴ/0104/01/11
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

26 հունիսի 2012թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Դ.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՇԱՀԲԱԶՅԱՆԻ
Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Հ.ԲԱԲԱՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Վ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Է.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանի, ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանի վերաքննիչ բողոքները` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

15.12.2010թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով հարուցված թիվ 14134110 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
25.02.2011թ. որոշում է կայացվել Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
25.02.2011թ. որոշում է կայացվել Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
11.03.2011թ. հետախուզվող մեղադրյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանը հայտնաբերվել է:
11.03.2011թ. որոշում է կայացվել մեղադրյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատելու մասին:
15.03.2011թ. որոշում է կայացվել Մարինա Ժուլվերնի Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
15.03.2011թ. որոշում է կայացվել Մարինա Ժուլվերնի Մկրտչյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
19.04.2011թ. որոշում է կայացվել Աննա Ալբերտի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
28.04.2011թ. որոշում է կայացվել մեղադրյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին:
28.04.2011թ. որոշում է կայացվել Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին£
10.06.2011թ. որոշում է կայացվել Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
06.06.2011թ որոշում է կայացվել քրեական գործից մաս անջատելու մասին:
21.07.2011թ. Աննա Ալբերտի Խաչատրյանի, Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի և Էմմա Վահանի Մխիթարյանի վերաբերյալ թիվ 14134110 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռով.
Վահագն Ժորայի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նա ազատվել է պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի մարտի 11-ից:
Վահագն Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Էմմա Վահանի Մխիթարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նա ազատվել է պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նա ազատվել է պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Նշանակված պատժից հանվել է սույն քրեական գործով արգելանքի տակ գտնվելու 2 օրը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 /քսանութ/ օր:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և Էմմա Մխիթարյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը կրճատվել է մեկ քառորդով և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Էմմա Մխիթարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Էմմա Մխիթարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Աննա Ալբերտի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նա ազատվել է պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և Աննա Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը կրճատվել է մեկ քառորդով և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Աննա Խաչատրյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Աննա Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև.
Տուժողի քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված թիվ 01-003-136-426-001-023 կադաստրային գործը, Է.Մխիթարյանի բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված հաշվարկի գրառումներով տետրը, նոտարական գործի փաստաթղթերը պահել քրեական գործում:
Նունե Խաչատրյանի, ինչպես նաև մեղադրյալ Վահագն Գրիգորյանի անձնական խուզարկությամբ առգրավված բջջային հեռախոսի, 096-10-46-10, 093-71-52-37, 095-82-13-04 հեռախոսահամարների քարտերը վերադարձնել Նունե Խաչատրյանին և Վահագն Գրիգորյանին:
Է.Մխիթարյանի բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված ՚Դի-Վի-Դիՙ ձայնարկիչը վերադարձնել Ա.Խաչատրյանին:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանը, ինչպես նաև ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ ՚նա 2005թ. Էմմա Մխիթարյանից պարտքով, ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված բանկային տոկոսի հաշվարկային կրկնապատիկը գերազանցող չափով, տարեկան 120 տոկոսով ստացել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար, որի համար հետագայում կատարել է տոկոսների վճարումներ գումարով և կենցաղային այլ ապրանքներով, սակայն չի կարողացել վերադարձնել ստացած գումարը և դրա վրա չկատարած վճարումների հետևանքով ավելացած տոկոսագումարները:
Այդ պատճառով Է.Մխիթարյանից ընկնելով նյութական կախվածության մեջ, նրան ունեցած պարտքը վերադարձնելու նպատակով, վերջինիս դրդմամբ համաձայնել է կեղծ լիազորագրի օգտագործմամբ խարդախությամբ վաճառել հորը` Ալբերտ Խաչատրյանին պատկանող Երևան քաղաքի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը:
Ա.Խաչատրյանը առանձնապես խոշոր չափերի հասնող խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Վահագն Գրիգորյանի, Էմմա Մխիթարյանի և Մարինա Մկրտչյանի հետ, Վ.Գրիգորյանի կողմից 2009թ. սեպտեմբերին ձեռք բերված Ալբերտ Խաչատրյանի կողմից 06.09.2009թ. ամսաթվով ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտար Ն.Կովալյովայի անունից Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու իրավազորությամբ իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը նախապես Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակում 2009թ. սեպտեմբերի 10-ին թարգմանության են ներկայացրել նոտար Ա.Մելքոնյանին:
Այնուհետև, նույն օրը Մարինա Մկրտչյանի խնդրանքով Վահագն Գրիգորյանի կողմից Ա.Խաչատրյանի անունից դիմում է գրվել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման պետի անունով սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանք տրամադրելու խնդրանքով, որը ստորագրվել է Ա.Խաչատրյանի կողմից: Նշված դիմումը կից մյուս փաստաթղթերի ու կեղծ լիազորագրի պատճենի, դրա թարգմանության հետ ներկայացրել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման ընդհանուր բաժին, որտեղից Ա.Խաչատրյանը 2009թ. սեպտեմբերի 12-ին ստացել է սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը:
Դրանից հետո, Ա.Խաչատրյանը Է.Մխիթարյանի կողմից Երևանի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու հայտարարությամբ, բնակարանը գնելու ցանկություն հայտնած Արայիկ Հակոբյանի հետ պայմանավորվել են առուվաճառքի պայմանագիր ձևակերպելու համար հանդիպել Ապարանի նոտարական գրասենյակում, քանի որ խաբելով հայտնել է, որ գործարքի օրը` 2009թ սեպտեմբերի 25-ին այնտեղ է գնալու Վանաձոր քաղաքից: Դրանից հետո, Ա.Խաչատրյանը, Է.Մխիթարյանը և Վ.Գրիգորյանը միասին գնացել են Ապարան քաղաքի Բաղրամյան փող. 28-րդ հասցեում գտնվող նոտարական գրասենյակ, որտեղ Ա.Խաչատրյանը իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը օգտագործելով, խաբեությամբ և Արայիկ Հակոբյանի վստահությունը չարաշահելով, առանձնապես խոշոր չափ հանդիսացող 15.398.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլարով Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը խարդախությամբ վաճառել են վերջինիս:
Նշված բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկացած ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ ներկայացուցիչները ցանկություն են հայտնել գնել այն, որից հետո Է.Մխիթարյանի դրդմամբ, Ա.Խաչատրյանը Ա.Հակոբյանից ետ է պահանջել բնակարանը պատճառաբանելով, որ բնակարանի համար թանկ գին վճարող գնորդ է գտել: Դրանից հետո, 2009թ. սեպտեմբերի 29-ին Ա.Խաչատրյանը Մ.Մկրտչյանի հետ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման շենքում հանդիպել են Ա.Հակոբյանին, վերջինիս անունից Մ.Մկրտչյանը դիմում է գրել սեփականության իրավունքը գրանցելու վերաբերյալ, որը Ա.Հակոբյանի կողմից ստորագրելուց հետո կից փաստաթղթերով ներկայացրել են ընդհանուր բաժին: Այնուհետև, Ա.Հակոբյանը համաձայնվելով ետ վերադարձնել բնակարանը Ա.Խաչատրյանին վերջինիս գտած գնորդի անունով ձևակերպման եղանակով, 2009թ. հոկտեմբերի 02-ին դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանում և ստացել միասնական տեղեկանք սահմանափակումների վերաբերյալ:
Դրանից հետո, 2009թ. հոկտեմբերի 6-ին սահմանված փաստաթղթերի հիման վրա, Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակում ձևակերպել են Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի առուվաճառքը Ա.Հակոբյանի և ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ լիազորված անձ` Արա Հայրապետյանի միջև, որից հետո Ա.Խաչատրյանը ստացել է 44.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 16.939.120 ՀՀ դրամ գումարը և Ա.Հակոբյանին վերադարձրել նրա վճարած գումարըՙ:
Ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, այն բանի համար, որ ՚նա նախնական համաձայնության գալով Աննա Խաչատրյանի, Էմմա Մխիթարյանի և Մարինա Մկրտչյանի հետ կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագրի օգտագործմամբ, ուրիշի գույքին խարդախությամբ տիրանալու վերաբերյալ, օժանդակել է Աննա Խաչատրյանին առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարել: Այն է.
Վ.Գրիգորյանը առանձնապես խոշոր չափերի հասնող խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Աննա Խաչատրյանի, Էմմա Մխիթարյանի և Մարինա Մկրտչյանի հետ, 2009թ. սեպտեմբերին ձեռք է բերել Ալբերտ Խաչատրյանի կողմից 06.09.2009թ. ամսաթվով ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտար Ն.Կովալյովայի անունից Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու իրավազորությամբ իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը, որը նախապես Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակում 2009թ. սեպտեմբերի 10-ին թարգմանության են ներկայացրել նոտար Ա.Մելքոնյանին:
Այնուհետև, նույն օրը Վ.Գրիգորյանը Մարինա Մկրտչյանի խնդրանքով Ա.Խաչատրյանի անունից դիմում է գրել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման պետի անունով սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանք տրամադրելու խնդրանքով, որը ստորագրվել է Ա.Խաչատրյանի կողմից: Նշված դիմումը կից մյուս փաստաթղթերի ու կեղծ լիազորագրի պատճենի հետ ներկայացրել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման ընդհանուր բաժին: Միաժամանակ, Մ.Մկրտչյանը խաբեությամբ 11.09.2009թ. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության հարկադիր կատարող Գագիկ Արշակյանին ներկայանալով որպես Ալբերտ Խաչատրյանի դուստր, բնակարանի նկատմամբ ՚Երևան-Ջուրՙ ՓԲԸ հայցադիմումի կապակցությամբ սահմանված արգելանքը վերացնելու նպատակով, վճարել է դատական կարգով որոշված գումարը և ստացել բնակարանի նկատմամբ սահմանված արգելանքը վերացնելու մասին 11.09.2009թ. ամսաթվով որոշում, որն այնուհետև ներկայացրել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանում: Դրանից հետո, 2009թ. սեպտեմբերի 12-ին Ա.Խաչատրյանը ստացել է սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը:
Այնուհետև, Ա.Խաչատրյանը Է.Մխիթարյանի կողմից Երևանի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու հայտարարությամբ, բնակարանը գնելու ցանկություն հայտնած Արայիկ Հակոբյանի հետ պայմանավորվել են առուվաճառքի պայմանագիր ձևակերպելու համար հանդիպել Ապարանի նոտարական գրասենյակում, քանի որ խաբելով հայտնել է, որ գործարքի օրը` 2009թ սեպտեմբերի 25-ին այնտեղ է գնալու Վանաձոր քաղաքից: Այդ նպատակով, Ա.Խաչատրյանը, Է.Մխիթարյանը և Վ.Գրիգորյանը միասին գնացել են Ապարան քաղաքի Բաղրամյան փող. 28-րդ հասցեում գտնվող նոտարական գրասենյակ: Է.Մխիթարյանը սպասել է դրսում, իսկ Վ.Գրիգորյանը և Ա.Խաչատրյանը նոտար Ս.Հովհաննիսյանին խաբեությամբ հավաստիացրել են, որ գործարքը կատարվում է օրինական լիազորագրով, որից հետո իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը օգտագործելով, խաբեությամբ և Արայիկ Հակոբյանի վստահությունը չարաշահելով, առանձնապես խոշոր չափ հանդիսացող 15.398.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլարով Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը խարդախությամբ վաճառել են վերջինիս:
Նշված բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկացած ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ ներկայացուցիչները ցանկություն են հայտնել գնել այն, որից հետո Է.Մխիթարյանի դրդմամբ, Ա.Խաչատրյանը Ա.Հակոբյանից ետ է պահանջել բնակարանը պատճառաբանելով, որ բնակարանի համար թանկ գին վճարող գնորդ է գտել: Դրանից հետո, 2009թ. սեպտեմբերի 29-ին Ա.Խաչատրյանը Մ.Մկրտչյանի հետ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման շենքում հանդիպել են Ա.Հակոբյանին, վերջինիս անունից Մ.Մկրտչյանը դիմում է գրել սեփականության իրավունքը գրանցելու վերաբերյալ, որը Ա.Հակոբյանի կողմից ստորագրելուց հետո կից փաստաթղթերով ներկայացրել են ընդհանուր բաժին: Այնուհետև, Ա.Հակոբյանը համաձայնել է ետ վերադարձնել բնակարանը Ա.Խաչատրյանին վերջինիս գտած գնորդի անունով ձևակերպման եղանակով, որի համար 2009թ. հոկտեմբերի 02-ին դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանում և ստացել միասնական տեղեկանք սահմանափակումների վերաբերյալ:
Դրանից հետո, 2009թ. հոկտեմբերի 6-ին սահմանված փաստաթղթերի հիման վրա գործարք կատարելու համար Ա.Խաչատրյանը, Վ.Գրիգորյանը, Է.Մխիթարյանը և Մ.Մկրտչյանը գնացել են Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակ, որտեղ ձևակերպվել է Երևան քաղաքի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի առուվաճառքը Ա.Հակոբյանի և ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ լիազորված անձ Արա Հայրապետյանի միջև, որից հետո Ա.Խաչատրյանը ստացել է 44.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 16.939.120 ՀՀ դրամ գումարը և Ա.Հակոբյանին վերադարձրել նրա վճարած գումարըՙ:
Ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, այն բանի համար, որ ՚նա զբաղվել է վաշխառությամբ` 2005թ. ընթացքում ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանված բանկային տոկոսի հաշվարկային կրկնապատիկը գերազանցող չափով, տարեկան 120 տոկոսով Աննա Խաչատրյանին պարտքով տվել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար, որի համար նրանից ստացել է տոկոսների վճարումներ գումարով և կենցաղային այլ ապրանքներով:
Հետագայում, Է.Մխիթարյանը Ա.Խաչատրյանից չկարողանալով ստանալ տրամադրած գումարը և տարիների ընթացքում դրա համար չկատարած վճարումների հետևանքով կուտակված տոկոսագումարները, օգտագործելով նյութական կախվածության պատճառով իր ազդեցությունը Ա.Խաչատրյանի նկատմամբ, իր տված 500 ԱՄՆ դոլարի դիմաց մի քանի անգամ մեծ գումար ստանալու նպատակով, 2009թ. սեպտեմբերին համոզելու, նյութապես շահագրգռելու եղանակով դրդել է Ա.Խաչատրյանին կեղծ լիազորագրի օգտագործմամբ խարդախությամբ վաճառել հորը` Ալբերտ Խաչատրյանին պատկանող Երևան քաղաքի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը: Այնուհետև, ստանալով Ա.Խաչատրյանի համաձայնությունը, առանձնապես խոշոր չափերի հասնող խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով նրա, Վահագն Գրիգորյանի և Մարինա Մկրտչյանի հետ, Վ.Գրիգորյանի կողմից 2009թ. սեպտեմբերին ձեռք բերված Ալբերտ Խաչատրյանի կողմից 06.09.2009թ. ամսաթվով ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտար Ն.Կովալյովայի անունից Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու իրավազորությամբ իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը նախապես Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակում 2009թ. սեպտեմբերի 10-ին թարգմանության են ներկայացրել նոտար Ա.Մելքոնյանին:
Դրանից հետո, նույն օրը Է.Մխիթարյանը Ա.Խաչատրյանի և Վ.Գրիգորյանի հետ գնացել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման շենքի մոտ, որից հետո Վ.Գրիգորյանը բարձրացել է կադաստր, Մարինա Մկրտչյանի խնդրանքով Ա.Խաչատրյանի անունից դիմում է գրել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման պետի անունով սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանք տրամադրելու համար, որը ստորագրելու համար Է.Մխիթարյանը Ա.Խաչատրյանին ուղարկել է կադաստր: Նշված դիմումը վերջինիս կողմից ստորագրելուց հետո, կից մյուս փաստաթղթերի ու կեղծ լիազորագրի պատճենի, դրա թարգմանության հետ ներկայացրել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի տարածքային ստորաբաժանման ընդհանուր բաժին: Հաջորդ օրը Մարինա Մկրտչյանը կադաստրի ստորաբաժանում է ներկայացրել նաև ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացված Երևանի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի վրա նախկինում սահմանված արգելանքը վերացնելու մասին որոշումը, իսկ 2009թ. սեպտեմբերի 12-ին Ա.Խաչատրյանը այնտեղից ստացել է սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքը:
Դրանից հետո, Է.Մխիթարյանի կողմից տարբեր բրոկերների միջոցով և տարբեր վայրերում փակցված հայտարարությամբ Երևանի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը գնելու ցանկություն է հայտնել Արայիկ Հակոբյանը, որը բնակարանը զննելով համաձայնության է եկել Ա.Խաչատրյանի հետ գնի վերաբերյալ: Ա.Խաչատրյանը Է.Մխիթարյանի դրդմամբ, խաբելով Արայիկ Հակոբյանին, վերջինիս հետ պայմանավորվել են 2009թ սեպտեմբերի 25-ին առուվաճառքի պայմանագիր ձևակերպելու համար հանդիպել Ապարանի նոտարական գրասենյակում, ինչը պատճառաբանել է գործարքը կատարելու համար Վանաձոր քաղաքից այնտեղ գնալով: Դրանից հետո, Է.Մխիթարյանը, Ա.Խաչատրյանը և Վ.Գրիգորյանը գնացել են Ապարան քաղաքի Բաղրամյան փող. 28-րդ հասցեում գտնվող նոտարական գրասենյակ, որտեղ Է.Մխիթարյանը սպասել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ Վ.Գրիգորյանը և Ա.Խաչատրյանը նախապես որոշված դերաբաշխմամբ, իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող կեղծ լիազորագիրը օգտագործելով, խաբեությամբ և Արայիկ Հակոբյանի վստահությունը չարաշահելով, առանձնապես խոշոր չափ հանդիսացող 15.398.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլարով Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը խարդախությամբ վաճառել են վերջինիս:
Նախկինում տրված հայտարարություններից նշված բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկացած ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ ներկայացուցիչները ցանկություն են հայտնել գնել այն ոչինչ չիմանալով բնակարանը արդեն իսկ կեղծ լիազորագրով վաճառելու մասին: Է.Մխիթարյանի դրդմամբ, Ա.Խաչատրյանը Ա.Հակոբյանից ետ է պահանջել բնակարանը պատճառաբանելով, որ էժան է վաճառել, բնակարանի համար թանկ գին վճարող գնորդ է գտել: Դրանից հետո, 2009թ. սեպտեմբերի 29-ին Ա.Խաչատրյանը Մ.Մկրտչյանի հետ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանման շենքում հանդիպել են Ա.Հակոբյանին, վերջինիս անունից Մ.Մկրտչյանը դիմում է գրել սեփականության իրավունքը գրանցելու վերաբերյալ, որը Ա.Հակոբյանի կողմից ստորագրելուց հետո կից փաստաթղթերով ներկայացրել են ընդհանուր բաժին: Այնուհետև, Ա.Հակոբյանը համաձայնելով ետ վերադարձնել բնակարանը Ա.Խաչատրյանին վերջինիս գտած գնորդի անունով ձևակերպման եղանակով, 2009թ. հոկտեմբերի 02-ին դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Արաբկիրի ստորաբաժանում և ստացել միասնական տեղեկանք սահմանափակումների վերաբերյալ:
Դրանից հետո, 2009թ. հոկտեմբերի 6-ին սահմանված փաստաթղթերի հիման վրա, Երևանի Բաղրամյան 1-ին փակուղի 14-րդ հասցեում գտնվող Կենտրոն նոտարական գրասենյակում ձևակերպել են Երևան քաղաքի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի առուվաճառքը Ա.Հակոբյանի և ՚Էմիլթոն ինվեսթմընթ քորփորեյշնՙ ՓԲԸ լիազորված անձ Արա Հայրապետյանի միջև, որից հետո Ա.Խաչատրյանը ստացել է 44.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 16.939.120 ՀՀ դրամ գումարը և Ա.Հակոբյանին վերադարձրել նրա վճարած գումարը: Գործարքներից գոյացած գումարները Ա.Խաչատրյանը հանձնել է Է.Մխիթարյանին, որն էլ այն բաժանել է խարդախության մասնակիցների միջևՙ:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանը: Վերջինս վկայակոչելով բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է վերանայել դատավճիռը, ակնկալելով ՀՀ քեական դատավարության օրենսգրքով և քրեական օրենսգրքով ամրագրված օրենքների արդար կիրառում և արդար դատավճռի կայացում:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանի շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանը: Վերջինս վկայակոչելով բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.03.2012թ. դատավճիռը` Վահագն Գրիգորյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու առումով:
Իսկ եթե, այնուամենայնիվ, գործի փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը կհանգի մեղադրող դատական ակտը ուժի մեջ թողնելու հետևության, այս դեպքում ալտերնատիվ կարգով միջնորդել է բեկանել և փոփոխել դատավճիռը` Վահագն Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու և նրա նկատմամբ սահմանված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով:
Բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ Վահագն Գրիգորյանի նկատմամբ կայացված դատավճիռն անհիմն է, այն կայացվել է նյութական նորմերի խախտմամբ, քանի որ նախաքննական մարմնի կողմից արարքի որակման հարցում թույլ է տրվել ակնհայտ սխալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներն ամբողջությամբ անհիմն են:
Բացակայում է որևէ ապացույց` Վահագն Գրիգորյանի կողմից կեղծ լիազորագիր ձեռք բերելու մասին: Գործում առկա է միայն փորձագետի եզրակացությունն այն մասին, որ լիազորագիրը կեղծված է: Սակայն, թե ում կողմից է այն կեղծվել, ինչպես է այն պատրաստվել, ում կողմից, որտեղից, ինչ ճանապարհով և ինչ եղանակով է Վահագն Գրիգորյանը ձեռք բերել այդ լիազորագիրը և ինչպես է այն տրամադրվել գործով մյուս ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանին` պարզ չէ:
Այս հանգամանքները պարզելու ուղղությամբ նախաքննական մարմինը ընդհանրապես որևէ գործողություն չի կատարել և այդ հանգամանքը հաստատող ոչ մի ապացույց գործում առկա չէ:
Մեղադրանքի հիմքում դրվել են միայն ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանի ոչնչով չհաստատված ցուցմունքները այն մասին, որ իբր այդ լիազորագիրը իրեն է տրամադրել Վահագն Գրիգորյանը:
Ինչ վերաբերվում է Վահագն Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, ապա այս կապակցությամբ նույնպես բացակայում է որևէ ապացույց` Վահագն Գրիգորյանի կողմից այդ ուղղությամբ ուղղակի դիտավորություն ունենալու և դրա իրականացմանն ուղղված գործողություններ կատարելու վերաբերյալ:
Որևէ ապացույց այն մասին, որ այդ գումարները չգիտես ինչու և ինչպես Աննա Խաչատրյանը տվել է Վահագն Գրիգորյանին, գոյություն չունի: Այս հանգամանքը ՚հաստատողՙ ապացույց է վերցվել դարձյալ միայն Աննա Խաչատրյանի ցուցմունքը:
Ակնհայտ է, որ Աննա Խաչատրյանը ուղղակի շահագրգռված լինելով հոր բնակարանը վաճառելու հարցում, բնականաբար պետք է իր մեղքը բարդեր այլ անձանց վրա` փորձելով արդարացնել իր գործողությունները և այդպիսով արդարանալ նաև հարազատների առաջ:
Դատարանը կայացնելով բոլոր երեք ամբաստանյալների նկատմամբ մեղադրական դատական ակտ, երեք ամբաստանյալների նկատմամբ` նրանց պատիժների սահմանման հարցում ցույց է տվել երեք տարբեր մոտեցում:
Վահագն Գրիգորյանը նույնպես նախաքննության և դատաքննության ժամանակ չէր ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքները, սակայն դատարանի կողմից մեղավոր ճանաչվելով մեղսագրված հոդվածներով, նույնպես դատապարտվեց չորս տարի ազատազրկան, սակայն նրա նկատմամբ, ըստ պաշտպանության կողմի կարծիքի որպես առաջադրված մեղադրանքները չընդունելու համար պատիժ` սահմանվեց միայն ազատազրկում:
Համոզված է, որ ցուցմունքերը քիչ թե շատ փոխելու և առաջադրված մեղադրանքների կապակցությամբ այլ դրսևորում արտահայտելու դեպքում հնարավոր է, որ նրա նկատմամբ նույնպես դատարանը հնարավոր համարեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը:
Դատարանի կայացրած դատական ակտը հակասում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջներին:

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանը: Վերջինս վկայակոչելով բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է սույն վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ:
Բեկանել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ հռչակել Էմմա Վահանի Մխիթարյանի անմեղությունը, նրան անպարտ ճանաչել, կարճել քրեական գործի վարույթը և դադարեցնել նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին կետի առաջին ենթակետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դրվագով կարճել քրեական գործի վարույթը և դադարեցնել քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին կետի չորրորդ ենթակետով:
Բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածով նախատեսված արարքի դրվագով դատարանի հետևությունները հիմնավորված չեն, փաստարկված չեն:
Գործում բացակայում է մասնավոր բողոքի կարգով հարուցման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական հետապնդում սկսելու նախադրյալները, այն է` տուժողի կամ դիմողի` տվյալ դեպքում գործով ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանի հաղորդումը, դիմումն ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանի կողմից իր նկատմամբ վաշխառություն կատարելու վերաբերյալ:
Դատաքննության ընթացքում Էմմա Մխիթարյանին մեղսագրել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և 38-325 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքների մեջ, երբ Աննա Խաչատրյանի իրարարամերժ, հակասական ցուցմունքներից որևէ այլ ապացույց ձեռք չի բերվել:
Քրեական գործի նյութերը վկայում են այն մասին, որ Էմմա Մխիթարյանը նման հանցագործություն չի կատարել:
Քրեական գործի ընթացքում չի հիմնավորվել և չի պարզվել կեղծ լիազորագիրն ինչպես է պատրաստվել, ինչպես է հայտնվել առուվաճառքի գործարքը կատարելու ժամանակ:
Գործում առկա է միայն դատաձեռագրաբանական փորձաքննության եզրակացությունն այն մասին, որ տուժող Ալբերտ Խաչատրյանի լիազորագրում դրված ստորագրությունն իր կողմից չի կատարվել:
Նախաքննական մարմինը, ոչ էլ դատարանը չեն հաստատել կամ հերքել այն փաստը, որ Աննա Խաչատրյանը խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնություն է ունեցել Աննա Խաչատրյանի, Վահագն Գրիգորյանի և Մարինա Մկրտչյանի հետ Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը խարդախությամբ վաճառելու համար Ալբերտ Մկրտչյանի կողմից 06.09.09 թվականի կեղծ լիազորագիր ձեռք բերելու վերաբերյալ:
Ոչ նախաքննական մարմինը, ոչ էլ դատարանը չեն հերքել ցուցմունքները, հայտարարություններն այն մասին, որ ինքն առնչություն չի ունեցել լիազորագրի ձեռքբերման, օգտագործման դրդչության հետ և քննությունը կատարվել է միակողմանի` հիմք ընդունելով միայն ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանի ստահոդ պնդումները, կասկածի տակ չդնելով վերջինիս ցուցմունքների արժանահավատությունը:
Այս բոլորը խոսում են այն մասին, որ Էմմա Խաչատրյանը հանիրավի ամբաստանվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության` իր կողմից չկատարած արարքի մեջ:
Խարդախություն կատարելու դրվագով` նախաքննական մարմինը Էմմա Մխիթարյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ նշել է մի շարք փաստական հանգամանքներ, որոնք իրենց հիմնավորումները չեն գտել ոչ նախաքննության, ոչ էլ դատական քննության ընթացքում:
Քրեական գործում չկան տվյալներ այն մասին, որ Ալբերտ Խաչատրյանի անունից կազմված ռուսերեն լեզվով գրված լիազորագիրը թարգմանություն կատարող անձը նոտար Ա.Մելքոնյանը ճանաչել է Էմմա Մխիթարյանին, նրանք ցուցմունքներ չեն տվել, որ Էմմա Մխիթարյանը նշված լիազորագիրը իրենց ներկայացրել է:
Ապացույցները և փաստական հանգամանքները խոսում են այն մասին, որ Էմմա Մխիթարյանը որևէ առնչություն չի ունեցել Աննա Խաչատրյանի կողմից իր հոր բնակարանի վաճառելու հարցում և նրան հանիրավի ամբաստանել են իր կողմից չկատարված ծանր հանցագործության` առանձնապես խոշոր չափերի խարդախության մեջ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը որևէ ապացույց կամ փաստարկ իրավական վերլուծության չի ենթարկել, պարզապես շարադրել է տարբեր անձանց ցուցմունքերը, առավելություն տվել Աննա Խաչատրյանի կողմից տրված ցուցմունքներին:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից սույն վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանություններով թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են Էմմա Մխիթարայանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու գործի ելքի վրա:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարաել մասնակիորեն, իսկ ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ գործի նյութերի.
Ամբաստանյալ Վահագն Գրիգորյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ըստ էության պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. ամռանը ծանոթացել է Մարինա Մկրտչյանի հետ, նրա միջոցով նաև Աննա Խաչատրյանի հետ: Էմմա Մխիթարյանին չի ճանաչել և նրա միջոցով Ա.Խաչատրյանի հետ չի ծանոթացել: Առաջին հանդիպումից հետո Ա.Խաչատրյանը դիմել է իրեն, մասնավորապես ներկայացնելով որպես ընկերուհու եղբայր, խնդրել է խոսել պարտքատերերի հետ` պարտքը մարելու համար ժամանակ տալ: Նրա հորը պատկանող Երևանի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը հափշտակելու համար կեղծ լիազորագիր ձեռք չի բերել և չի տրամադրել: Հափշտակությանը չի մասնակցել, այլ 10.09.2009թ. ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Արաբկիրի տարածքային ստորաբաժանման պետի անունով Մ.Մկրտչյանի տանը Աննա Խաչատրյանի անունից դիմում է գրել Մարինա Մկրտչյանի խնդրանքով: Նրանք խնդրանքը բացատրել են իր գեղեցիկ ձեռագիր ունենալով: Այդ դիմումը ստորագրել է Ա.Խաչատրյանը, որն էլ այնուհետև հանձնվել է անշարժ գույքի կադաստր: 25.09.2009թ. Ա.Խաչատրյանի խնդրանքով, Երևանից երթուղային տաքսիով գնացել է Ապարանի նոտարական գրասենյակ: Այնտեղ հանդիպել է Ա.Խաչատրյանին, առուվաճառքի գործարքի ձևակերպման համար անհրաժեշտ փաստաթղթերով մտել են նոտարի մոտ: Նոտարին Ա.Խաչատրյանը տվել է հոր հեռախոսահամարը, որը չի պատասխանել: Դրանից հետո Ա.Խաչատրյանը ներկայացրել է փաստաթղթեր, որոնք վկայել են մի քանի տարի առաջ հոր լիազորագրով բնակարանի առուվաճառք կատարելու մասին: Դրանից հետո նոտարը հանձնարարել է պատրաստել պայմանագիրը, իսկ առանց առուվաճառքի պայմանագիրը ձևակերպելուն ներկա գտնվելու վերադարձել է Եղվարդ: Նոտարին նախկինում չի ճանաչել, նրա վրա ազդեցություն չի գործել գործարքը ձևակերպելու համար: Նրան կաշառք չի տվել, չի վճարել նոտարական ծառայության համար: Իրեն հայտնի չէ, թե Ա.Խաչատրյանը գումարը ստացել է, թե` ոչ: 06.10.2009թ. Կենտրոն նոտարական գրասենյակում Ա.Հակոբյանի անունից բնակարանի առուվաճառքի գործարքին մասնակցություն չի ունեցել: Նոտարական գրասենյակի հարակից տարածքում գտնվող ալեհավաք կայանների կողմից գործարքի ժամանակ իր հեռախոսազանգերը սպասարկելու հանգամանքը պայմանավորված է եղել մոտակա տարածքում անձնական գործերով գտնվելու պատճառով: Ոչ մեկից գումար չի ստացել և այն Է.Մխիթարյանին չի տվել: Բնակարանի առուվաճառքից հետո իրեն ոչ մի գումար չեն տվել: Ա.Խաչատրյանը ամսեկան 10 տոկոսով իրեն տվել է 1.200 Եվրո գումար, սակայն նրան ոչ մի տոկոս չի վճարել: Ա.Խաչատրյանը ամսեկան 5 տոկոսով 10.500 Եվրո գումար է տրամադրել Մ.Մկրտչյանին, իսկ մնացած գումարը ներդրել է բիզնեսի մեջ: Ինքն Ա.Խաչատրյանի խնդրանքով նախկինում զանգահարել է տարբեր խանութների տերերին նրանց ունեցած պարտքերը ուշացնելու հարցով, քանի որ Ա.Խաչատրյանը միջոցներ չի ունեցել: Հետագայում, 2010թ. գարնանը Ա.Խաչատրյանի խնդրանքով հանդիպել է վերջինիս քրոջը` Նունե Խաչատրյանին, որին խաբելով հանդես է եկել Արտակ անունով, խոստացել է կարճ ժամկետում բնակարանը վերադարձնել: Ն.Խաչատրյանին և նրա ընկերուհի Գոհար Նուրիջանյանին ներկայացել է որպես Ա.Կարապետյանի գործընկեր: Կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող լիազորագրի օգտագործմամբ խարդախության մասին տեղեկացել է Նունե Խաչատրյանից` հանդիպման ժամանակ: Հետագայում Ն.Խաչատրյանին SMS հաղորդագրություններով կապ է պահպանել մինչև 2010թ. հոկտեմբերի սկզբները: Չգիտակցելով, Ա.Խաչատրյանի խնդրանքով հաղորդագրությունների մեջ շոշափել է Է.Մխիթարյանի անունը: Բնակարանի առուվաճառքի գործարքների ժամանակ գնորդներից ոչ մեկին չի հանդիպել, նրանց հետ չի առնչվել, Ա.Կարապետյանին հանդիպել է Ա.Խաչատրյանի խնդրանքով: Հանդիպման նպատակը եղել է բնակարանի արժեքը ճշտելը, որը պետք է վճարվեր բնակարանը գնելու համար:
Ամբաստանյալ Էմմա Մխիթարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվել է Երևանի Այգեձոր 70-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում: Մանուկ հասակից ճանաչել է Աննա Խաչատրյանին: 2006թ. սկզբներից իր հիվանդ, ներկայումս հանգուցյալ քրոջը` Անահիտ Մխիթարյանին խնամելու առիթով իրենք մտերմացել են, նա ելումուտ է ունեցել իր բնակարան: Հետագայում, նա իրեն հավաստիացնելով, որ զբաղվել է Մոսկվայից երշիկեղենի և կոնֆետների առևտրով, ստացել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն այդ գումարը վերցնելով հետագայում չի վերադարձրել: Իրենից Ա.Խաչատրյանի հարազատներից ոչ ոք չի հետաքրքրվել նրա ունեցած պարտքի մասին, հակառակ դեպքում կհայտներ պարտքի մասին և կպահանջեր այն: Բացի այդ գումարից տարիներ շարունակ հացի փող է տվել Ա.Խաչատրյանին, նրա բուժման համար իր ոսկեղենը գրավադրել է, կատարել է անհրաժեշտ վճարումները: Վերջինս հարազատներից նյութական օգնություն չի ստացել: Ինքը նրան 2005թ. ամսեկան 10 տոկոսով 500 ԱՄՆ դոլար գումար չի տվել և տոկոսներ չի ստացել: Ա.Խաչատրյանը իրեն տվել է մի քանի մանր իրեր, սակայն դրանք ոչ մի կապ չունեն տոկոսների հետ: Ա.Խաչատրյանից իր ազգական Արմեն Մխիթարյանը 30.000 դրամով գնել է ՚Դի-Վի-Դիՙ ձայնարկիչը: Նախկինում Ա.Խաչատրյանից նրա անձնագիրը և հոր բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը չի վերցրել: Մ.Մկրտչյանը զրպարտել է իրեն առերես նշելով, որ սեփականության իրավունքի վկայականը գտնվել է իր մոտ: Ինքը Ա.Խաչատրյանից չի պահանջել դատարանում ստել, որ բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը բնակարանը վաճառելու գործարքից առաջ գտնվել է Ն.Խաչատրյանի մոտ: Անձամբ կամ բրոկերների միջոցով Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ հայտարարություններ չի տվել: Նախկինում Վ.Գրիգորյանին չի ճանաչել, նրան Ա.Խաչատրյանի հետ չի ծանոթացրել: Ալբերտ Խաչատրյանին պատկանող Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու գործարքին ոչ մի ձևով չի մասնակցել, Ա.Խաչատրյանին չի դրդել հանցանքի կատարմանը, նրա հետ կադաստր, Ապարանի կամ Կենտրոնի նոտարական գրասենյակ չի գնացել: Խարդախության մասին տեղեկացել է Ա.Խաչատրյանին 2010թ. նոյեմբերի 25-ին բնակարանից վտարելուց հետո:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված արարքները հիմնավորվում են գործով ձեռք բերված և ստորև շարադրված հետևյալ ապացույցներով, իսկ ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքի մասով, վերջինիս նկատմամբ այդ մասով քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին կետի 4-րդ ենթակետի /դիմողի բողոքի բացակայության/ հիմքով:
Ամբաստանյալ Աննա Խաչատրյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և դատաքննության ընթացում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 10 տարի բնակվել է հորը` Ալբերտ Խաչատրյանին պատկանող Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանում:
Իր հարազատները տարիներ շարունակ օգնել են գումար ուղարկելով: 2008թ. վերջերին հայրը ցանկացել է բնակարանը վաճառել 40 մլն դրամով և գումարը բաժանել իր 3 զավակների միջև, սակայն անշարժ գույքի արժեզրկման պատճառով ոչ ոք այդքան չի վճարել:
2005թ. ֆինանսական դժվարություններ ունենալով այդ մասին պատմել է Էմմա Մխիթարյանին: Նա առաջարկել է իր օգնությունը, պարտքով տվել է 500 ԱՄՆ դոլար, բայց պայմանավորվել են գումարը մեկ ամսվա ընթացքում չվերադարձնելու դեպքում ամսեկան 10 տոկոսով գումարներ վճարել: Դրանից հետո ամսեկան 15.000-20.000 դրամի չափով տոկոսներ է վճարել, սակայն դրանք կանոնավոր չի վճարել: Տարիների ընթացքում մասամբ վճարել է տոկոսները, դրանց մի մասի դիմաց Է.Մխիթարյանը իրենից վերցրել է տարբեր ապրանքներ: Նա տետրում հաշվարկել է պարտքի գումարը, իսկ 2008թ. Է.Մխիթարյանի պահանջով ստացական է գրել 500 ԱՄՆ դոլար վերցնելու մասին, իսկ հետագայում պահանջել է 5000 ԱՄՆ դոլար: Հոր բնակարանի վաճառքի մասին մտադրությունը փոխվելուց հետո, Է.Մխիթարյանը չհրկիզվող պահարանում պահելու պատրվակով նախ վերցրել է իր անձնագիրը, իսկ հետո նաև բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը: Նա սկզբնական շրջանում պահանջել է հորը պատկանող շենքի բակում գտնվող ավտոտնակը, սակայն հետո` 2009թ. սեպտեմբերին պարտքը մարելու համար պահանջել է վաճառել բնակարանը: Գումար չունենալով չի կարողացել մարել պարտքը, իսկ հարազատներին այդ մասին չի պատմել, քանի որ նրանք հաճախակի մարել են նախկինում գոյացած պարտքերը: Է.Մխիթարյանը 2009թ. սեպտեմբերին համոզել է իրեն, առաջարկել 3 ամսով բնակարանը հորից գաղտնի գրավ դնել, որի դիմաց մարելու էր նրան ունեցած պարտքը և ստանալու էր 5.000 ԱՄՆ դոլար: Գրավի դիմաց ստացած գումարը Է.Մխիթարյանի կողմից ներդրվելու էր բիզնեսի մեջ, իսկ 3 ամիս անց բնակարանը կրկին վերաձևակերպվելու էր հոր անվամբ: Ինքն ընկնելով նրա ազդեցության տակ համաձայնել է, որից հետո նա ծանոթացրել է Վահագն Գրիգորյանի հետ: Նա իր տվյալներով բերել է հոր` Ալբերտ Խաչատրյանի անունից 06.09.2009թ. ամսաթվով ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտար Ն.Կովալյովայի անունից Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանը վաճառելու վերաբերյալ կեղծ լիազորագիր, որով 2009թ. սեպտեմբերին փորձել են բնակարանը գրավ ձևակերպել Է.Մխիթարյանի բերած տարեց ամուսիններին Կենտրոն նոտարական գրասենյակում: Նրանք նոտարից պարզելով լիազորագրի կեղծ լինելու հանգամանքը, այդ մասին հայտնել են իրենց և հրաժարվել գործարք կատարելուց: Մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը Վ.Գրիգորյանի, Է.Մխիթարյանի հետ գնացել են Արաբկիրի կադաստր, որտեղ Է.Մխիթարյանը սպասել է դրսում, իրեն ուղարկել է այնտեղ Վ.Գրիգորյանի գրած դիմումը ստորագրելու համար: Նա խուսափել է անձամբ երևալ գործարքների ժամանակ: Է.Մխիթարյանի կողմից բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ հայտարարության հիման վրա 40.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանը գնելու ցանկություն է հայտնել Արայիկ Հակոբյանը: Նրա հետ Է.Մխիթարյանի հանձնարարությամբ պայմանավորվել են հանդիպել Ապարանի նոտարական գրասենյակում, քանի որ խաբեությամբ հայտնել է, որ 25.09.2009թ. այնտեղ է գնալու Վանաձորից: Նշված օրը Վ.Գրիգորյանի, Է.Մխիթարյանի հետ տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Ապարանի նոտարական գրասենյակ, որտեղ Վ.Գրիգորյանի միջնորդությամբ և ներկայությամբ նոտարը ձևակերպել է գործարքը: Բնակարանը կեղծ լիազորագրով վաճառելուց հետո ամբողջ գումարը ավտոմեքենայի մեջ տվել է Է.Մխիթարյանին: Օրեր անց Է.Մխիթարյանի դրդմամբ զանգահարել է Ա.Հակոբյանին, պահանջել է վերադարձնել բնակարանը, ինչը պատճառաբանել է այն էժան գնով վաճառված լինելով: Դրանից հետո վերջինս համաձայնել է բնակարանը վերադարձնել, որից հետո Է.Մխիթարյանի տված հայտարարությամբ 2-րդ անգամ բնակարանը Ա.Հակոբյանի անունից 06.10.2009թ. առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվել է Ա.Հայրապետյանի անունով: Դրանից հետո ինքը ստացել է 44.000 ԱՄՆ դոլարը, որը տվել է Վ.Գրիգորյանին հաշվելու համար և այդ գումարից 40.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձրել է Ա.Հակոբյանին: Մնացած գումարն ավտոմեքենայի մեջ տոպրակով փոխանցել է Է.Մխիթարյանին: Բնակարանի 2-րդ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց առաջ Է.Մխիթարյանը կրկին հավաստիացրել է, որ իրականում բնակարանը ձևակերպվում է գրավ: Անձամբ Էմիլ Ջավադյանից, Հրաչիկ Գոգինյանից, Արա Հայրապետյանից չի հետաքրքրվել այդ մասին: 2010թ. մարտին բնակարանը առանց իրենց մասնակցության վաճառվել է 3-րդ գնորդին` Արամ Կարապետյանին: Վերջինս առանց բնակարանը տեսնելու, իրենց շենքի բակում հանդիպելով հայտնել է, որ ցանկանում է բնակարանը գնել: Դրանից հետո Ա.Կարապետյանը բնակարանը գնելով պահանջել է նոտարական գրասենյակում կնքել բնակարանի վարձակալության պայմանագիր կամ ազատել բնակարանը, սակայն ինքը նոտարական գրասենյակ չի գնացել: 2010թ. գարնանը քույրը` Նունե Խաչատրյանը տեղեկացել է բնակարանի վաճառքի մասին, սակայն նրան խաբել է ասելով, որ ոչնչից տեղյակ չի: Այդ մասին պատմել է Է.Մխիթարյանին, որի միջոցով Վ.Գրիգորյանը հանդիպել է քրոջ հետ: Բացի այդ, Վ.Գրիգորյանին Է.Մխիթարյանի միջոցով ծանոթացրել է Ա.Կարապետյանի հետ, քանի որ նրան Վ.Գրիգորյանը համոզելու էր չվտարել իրեն տնից և լուծելու էր բնակարանը վերադարձնելու հարցը: Վ.Գրիգորյանին ներկայացրել է որպես իր բարեկամի: Դրանից հետո դատարանը Ա.Կարապետյանի հայցադիմումով քննվող քաղ.գործով իրեն ծանուցագրեր է ուղարկել, սակայն ինքը դատարան չի ներկայացել, քանի որ Է.Մխիթարյանը և Վ.Գրիգորյանը արգելել են: Դատարանի վճռի հիման վրա, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները 2010թ. նոյեմբերի 25-ին իրեն վտարել են բնակարանից: Մինչև վտարումը Վ.Գրիգորյանի հետ գնացել են ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության վարչական շենք, որտեղ Վ.Գրիգորյանին հավատալով ստորագրել է վտարման փաստաթղթերը: Այնտեղից դուրս գալուց հետո Վ.Գրիգորյանը կրկին հավաստիացրել է, որ ոչ մի խնդիր չի լինելու: Միայն վտարումից հետո կատարվածի մասին ճշմարտությունը պատմել է հարազատներին:
Տուժող Ալբերտ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տարիներ շարունակ իրեն պատկանող Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանում բնակվել են 3 աղջիկների հետ, իսկ 1995թ. մշտապես բնակվել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում աղջիկներից մեկի` Նաիրա Խաչատրյանի ընտանիքի հետ: Իր տանը ամուսնալուծվելուց հետո երեխաների հետ բնակվել է Աննա Խաչատրյանը, որը չի աշխատել և բնակվել է իրենց ուղարկած միջոցներով: Նա միշտ կապի մեջ է եղել իրենց հետ, չի բողոքել ֆինանսական դժվարություններից կամ որևէ պրոբլեմից: 2010թ. գարնանը մյուս դուստրը` Նունե Խաչատրյանը կոմունալ վճարումներ կատարելով պարզել է, որ բնակարանի հասցեով գրանցված են եղել իրեն անծանոթ այլ անձանց տվյալներ որպես բնակարանի կոմունալ սպառողներ` Արայիկ Հակոբյան և Արամ Կարապետյան: Նա այդ հարցը պարզաբանելով կադաստրի մարմինների հետ, պարզել է, որ ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտարի կողմից 06.09.2009թ. ամսաթվով իր անունից տրված և հաստատված կեղծ լիազորագրով, Աննա Խաչատրյանը 25.09.2009թ. Ապարանի նոտարական գրասենյակում գաղտնի վաճառել է Արայիկ Հակոբյանին: Տան վաճառքի կարիք չի եղել, ոչ մի հայտարարություն չեն տվել տան վաճառքի մասին: Իր կողմից նման լիազորագիրը և բնակարանը վաճառելու հանձնարարություն դստերը չի տվել: Դուստրն անմիջապես ոստիկանություն չի դիմել, քանի որ գործի մեջ խառնված է եղել իր մյուս աղջիկը` Աննա Խաչատրյանը: Ն.Խաչատրյանը պարզել է, որ խարդախության հետևում կանգնած են եղել նաև Երևանի Այգեձոր փող. 70-րդ շենքի բնակիչ, նախկինում իրենց շենքի լիազոր Էմմա Մխիթարյանը և ոմն Արտակը: Վերջինս խնդրել է ոստիկանություն չհայտնել, խոստացել է 1-3 ամսվա ընթացքում տունը վերադարձնել: Ոմն Արտակը հեռախոսակապի մեջ է եղել Ն.Խաչատրյանի հետ, հաղորդագրություններ է ուղարկել նրան, սակայն ամիսներ անց ոչ միայն բնակարանը չեն վերադարձրել, այլև 2010թ. նոյեմբերի վերջերին դատական կարգով Ա.Խաչատրյանին վտարել են տնից: Նա իրենց չի հայտնել բնակարանի վերջին գնորդի` Ա.Կարապետյանի կողմից դատարան հայցադիմում ներկայացնելու մասին, քանի որ Է.Մխիթարյանը և ոմն Արտակը չեն թույլատրել, հավաստիացրել են, որ բնակարանը կվերադարձնեն: Վտարումից հետո դուստրը` Ա.Խաչատրյանը պատմել է, որ տարիներ առաջ Է.Մխիթարյանից տոկոսով 500 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որի դիմաց նրանից վերջինս բնակարանը վաճառելուց առաջ պահանջել է 5.000 ԱՄՆ դոլար: Այդ գումարը վերադարձնելու համար, Է.Մխիթարյանի սպառնալիքների ազդեցության տակ, Ա.Խաչատրյանը գնացել է այդ քայլին: Հետագայում բնակարանը մի քանի անգամ վաճառվել է: Վերջին գնորդը` Ա.Կարապետյանը վտարել է Ա.Խաչատրյանին բնակարանից: Ա.Խաչատրյանը Է.Մխիթարյանի ազդեցությամբ մինչև վերջին ժամանակները թաքցրել է ճշմարտությունը:
Գործով հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Մարինա Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել և առերես հարցաքննությամբ պնդել է, որ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 19-րդ բնակարանում: Նույն շենքի 23-րդ բնակարանը խարդախությամբ վաճառելու մասին տեղեկացել է Ա.Խաչատրյանին 2010թ. նոյեմբերին հոր տնից ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարելուց հետո: Նախկինում Վահագն Գրիգորյանին չի ճանաչել, նրա 093-71-52-37 և իր 094-24-21-91 հեռախոսահամարների միջև կայացած հեռախոսազանգերը կատարվել են Ա.Խաչատրյանի կողմից: Կադաստրային գործի մեջ իր 094-24-21-91 հեռախոսահամարի հայտնվելը տեղի է ունեցել Ա.Խաչատրյանի կողմից, քանի որ վերջինիս հեռախոսի անսարքության պատճառով հիմնականում օգտվել է իր հեռախոսից: 2010թ. ամռանը, կոնկրետ ժամանակը չի հիշում, Ա.Խաչատրյանին դատարան կանչելու վերաբերյալ տեղեկացել է իր տանը Է.Մխիթարյանի և Ա.Խաչատրյանի միջև տեղի ունեցած խոսակցությունից: Այդ ժամանակ Է.Մխիթարյանը պահանջել է դատարանում նիստի ժամանակ հայտարարել, որ բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը գործարքից առաջ գտնվել է Նունե Խաչատրյանի մոտ: Իրեն հայտնի է դարձել, որ Է.Մխիթարյանը Ա.Խաչատրյանից վերցնելով բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը պահել է չհրկիզվող պահարանում: Նախաքննության ընթացքում Մ.Մկրտչյանը ցուցմունքը պնդել է Է.Մխիթարյանին առերես:
Վկա Նունե Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքնրը և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թ. գարնանը հորը պատկանող բնակարանի կոմունալ վճարումները կատարելու ժամանակ տեղեկացել է, որ իրենց բնակարանի տվյալները համակարգչային բազայում փոփոխվել են: Հետագայում պարզել է, որ հոր անունից ՌԴ Դոնի-Ռոստով քաղաքի նոտարի կողմից 06.09.2009թ. ամսաթվով տրված կեղծ լիազորագրի հիման վրա, քույրը` Ա.Խաչատրյանը բնակարանը գաղտնի վաճառել է Արայիկ Հակոբյանին Ապարանի նոտարական գրասենյակում: Ինքն այդ մասին հարցրել է քրոջը, սակայն Ա.Խաչատրյանը ստել է: Դրանից հետո նա գնացել է Այգեձոր 70 շենքի տակ գտնվող Էմմա Մխիթարյանին պատկանող համակարգչային սրահ, քանի որ շենքի հարևաններից տեղյակ լինելով Ա.Խաչատրյանի և Է.Մխիթարյանի միջև ստեղծված մտերմության մասին, կասկածել է նրան: Վերջինս ժխտել է իր առնչությունը դեպքին: Տուն վերադառնալով իր հեռախոսահամարին զանգահարել է իրեն անծանոթ ոմն Արտակ ներկայացած Վահագն Գրիգորյանը 093-71-52-37 հեռախոսահամարից: Նա խոսակցությունը սկսել է հարցով, թե Էմմա անունը իրեն ինչ-որ բան ասում է, թե` ոչ: Իրենք պայմանավորվել են հանդիպել: Գնացել է ընկերուհու` Գոհար Նուրիջանյանի հետ: Իրենց ներկայությամբ Վ.Գրիգորյանը չի ժխտել բնակարանը Է.Մխիթարյանի, նրա մասնակցությամբ վաճառելու հանգամանքը, հայտնել է, որ Ա.Խաչատրյանը գործել է Է.Մխիթարյանի ազդեցությամբ և խնդրել է մի քանի ամիս ժամանակ տալ կրկին բնակարանը վերադարձնելու համար: Վ.Գրիգորյանը խաբեությամբ ժամանակ է շահել, հետագայում խուսափել է հանդիպումներից, սակայն նա 093-71-52-37, 077-61-50-88 և 099-75-39-03 հեռախոսահամարներից SMS հաղորդագրություններով կրկնել է խոստումները: Հետագայում, 2010թ. նոյեմբերի 25-ին քրոջը բնակարանից Ա.Կարապետյանի կողմից դատական կարգով վտարելուց հետո, հայրը Երևան վերադառնալով հաղորդում է տվել կատարված հանցագործության մասին: Բնակարանից վտարելուց հետո Ա.Խաչատրյանը պատմել է, որ Վ.Գրիգորյանի կողմից բերված կեղծ լիազորագրի օգտագործմամբ, Է.Մխիթարյանի առաջարկությամբ համաձայնել է վաճառել հորը պատկանող բնակարանը, քանի որ նրան հավաստիացրել են, որ իրականում բնակարանի առուվաճառք ձևակերպելով բնակարանը գրավադրվել է և 3 ամիս հետո այն խոստացել են վերադարձնել: Քույրը նման քայլի է գնացել Է.Մխիթարյանից նյութական կախվածության մեջ ընկնելով, քանի որ տարիներ առաջ ամսեկան 10 տոկոսով նրանից 500 ԱՄՆ դոլար է վերցրել, ինչը գաղտնի է պահել իրենցից: Այդ հանգամանքը նկատել է անձամբ տարբեր իրերի բացակայությունը նկատելով և այդ մասին Ա.Խաչատրյանի դուստր` Լաուրա Առաքելյանի պատմածով տեղեկանալով: Նա իրեն պատմել է, որ մայրը Է.Մխիթարյանին պարտքի դիմաց տվել է տարբեր կենցաղային իրեր, այլ ապրանքներ: Ա.Խաչատրյանը մինչև նրան բնակարանից վտարելը ժխտել է Է.Մխիթարյանին պարտք լինելու հանգամանքը: Է.Մխիթարյանն իր հերթին ժխտել է նրան Ա.Խաչատրյանի պարտք լինելու հանգամանքը: Հետագայում Ա.Խաչատրյանը պատմել է, որ տոկոսների դիմաց տվել է գումար և ապրանքներ, սակայն չի կարողացել մարել պարտքը և չվճարված տոկոսները: Դրանք մարելու համար համաձայնել է բնակարանը վաճառել, որից հետո ստացված գումարով մարելու էր Է.Մխիթարյանին ունեցած պարտքը: Է.Մխիթարյանը նախապես Ա.Խաչատրյանից վերցրել է բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը, Ա.Խաչատրյանի անձնագիրը, ինչպես նաև հայտարարություններ է տվել բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ: Խարդախությանը մասնակցել են Է.Մխիթարյանը, Վ.Գրիգորյանը, իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տեղեկացել է, որ հանցանքին մասնակից է նաև իրենց հարևանուհի Մարինա Մկրտչյանը: Նրանք Ա.Խաչատրյանին խաբել են և զգուշացրել, որ հետագայում հարազատների ոստիկանություն դիմելու դեպքում միայն նա է պատասխանատվություն կրելու:
Դատաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել վկա Գոհար Նուրինջանյանը:
Վկա Լաուրա Առաքելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծնողների ամուսնալուծությունից հետո մոր հետ բնակվել են պապիկի` Ալբերտ Խաչատրյանի Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանում: Մայրը չի աշխատել և իրենք բնակվել են ՌԴ-ից մոր հարազատների ուղարկած միջոցներով: Մայրը 2005թ. վերջերին Է.Մխիթարյանից ամսեկան 10 տոկոսով վերցրել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն չի կարողացել վերադարձնել այն: Դրա դիմաց մայրը տարիներ շարունակ կատարել է վճարումներ ինչպես գումարով, այնպես էլ տոկոսների դիմաց տվել է տարբեր կենցաղային ապրանքներ` հյութաքամիչ, ջահ, ՚դի-վի-դիՙ ձայնարկիչ և այլ ապրանքներ:
Բացի այդ, Է.Մխիթարյանը տեղեկանալով իր աշխատանքի անցնելու մասին և փողոցում պատահաբար հանդիպելով չի թաքցրել իր ուրախությունն ասելով, որ ինքը գոնե կմարի մոր պարտքի մի մասը, որը մեծ չափերի է հասել: Այդ մասին ինքը պատմել է մորաքույրներին: Է.Մխիթարյանի իրենց բնակարանում եղած ժամանակ մորաքրոջը` Նաիրա Խաչատրյանին հեռախոսով ասել է այդ մասին և լսափողը փոխանցել Է.Մխիթարյանին: Վերջինս հեռախոսով ժխտել է Ա.Խաչատրյանի նրան պարտք լինելու հանգամանքը, հայտնել է, որ Ա.Խաչատրյանը նրա դուստրն է և ոչ ոք իրավունք չունի խառնվել իրենց հարաբերություններին: Հետագայում, մորաքրոջը` Նունե Խաչատրյանին Է.Մխիթարյանը կրկնել է նույն խոսքերը և ոչ մի խոսք չի ասել պարտքի, դրա չափի մասին: Հետագայում տեղեկացել է կեղծ լիազորագրով մոր մասնակցությամբ պապին պատկանող բնակարանը վաճառելու մասին: Մայրը մինչև իրենց բնակարանից վտարելը հարազատներին Է.Մխիթարյանի ազդեցությամբ ժխտել է տունը վաճառելուն ունեցած մասնակցությունը, սակայն հետո պատմել է, որ նա ընկնելով Է.Մխիթարյանի ազդեցության տակ, նրա առաջարկով համաձայնել է Վ.Գրիգորյանի կողմից բերված կեղծ լիազորագրով վաճառել բնակարանը նրան ունեցած պարտքը մարելու համար:
Վկա Ապարան տարածքի նոտար Սիրեկան Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևանի Այգեձոր փողոցի 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի 25.09.2009թ. առուվաճառքի գործարքի ձևակերպման ժամանակ ոչինչ չի իմացել լիազորագրի կեղծ լինելու մասին: Գործարքը ձևակերպելուց առաջ իր աշխատասենյակ են եկել Վահագն Գրիգորյանը Աննա Խաչատրյանի հետ: Վ.Գրիգորյանը ներկայացել է որպես բնակարանի սեփականատիրոջ մտերիմ, որն ուղեկցել է նրա դստերը գործարքի ժամանակ: Նրանք խաբեությամբ իր գրասենյակում գործարք կատարելը պատճառաբանել են Վանաձորից գալով, հայտնել են, որ գնորդի հետ պայմանավորվել են հանդիպել Ապարանում: Իր պահանջով նրանք գործարքը ձևակերպելուց առաջ ներկայացրել են Ա.Խաչատրյանի ծննդյան վկայականը, սեփականության իրավունքի վկայականում նախապես ավելացրել են սեփականտիրոջ հայրանունը: Գործարքը ձևակերպելուց առաջ ստուգել է անհրաժեշտ փաստաթղթերը, հանձնել դրանք պայմանագիր կազմելու համար, իսկ մինչ այդ Ա.Խաչատրյանը և նրան ուղեկցող Վ.Գրիգորյանը հայտնել են, որ եկել են Վանաձոր քաղաքից, իսկ գնորդը հայտնել է, որ եկել է Մասիսից: Իր մոտ այդ անձանց կրկին գալը չեզոքացրել է բոլոր հնարավոր կասկածները, այդ պատճառով ձևակերպել է այդ գործարքը: Ինքը Վ.Գրիգորյանին տվել է իր հեռախոսահամարը որդուն պատկանող հողատարածքի կատեգորիայի փոփոխություն կատարելու հարցը պարզելու համար, որից հետո նա իր հետ ունեցել է հեռախոսազանգեր: Հետագայում քննչական բաժնում տեղեկացել է, որ գործարքը ձևակերպելու ժամանակ օգտագործված լիազորագիրը եղել է կեղծ: Իր կողմից դրա իսկությունը ստուգելու հնարավորություն չի ունեցել:
Վկա Արայիկ Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. սեպտեմբերին Երևանի Բաղրամյան պողոտայի ՚ՍԱՍՙ հանրախանութի հարևանությամբ գտնվող սյանը փակցված գրավոր հայտարարությունից տեղեկացել է Երևանի Այգեձոր թաղամասի 72-րդ շենքի 23-րդ հասցեում գտնվող բնակարանի վաճառքի մասին: Հայտարարության հեռախոսահամարով զանահարել է Ա.Խաչատրյանին: Բնակարանը զննելու նպատակով այնտեղ գնացել է եղբոր` Արտակ Հովսեփյանի հետ: Բնակարանը տեսնելով հավանել են և պայմանավորվել 40.000 ԱՄՆ դոլարով այն գնելու մասին: Դրանից հետո Ա.Խաչատրյանի հետ հեռախոսազանգով պայմանավորվել են գործարքի ձևակերպման համար հանդիպել Ապարանի նոտարական գրասենյակում, քանի որ նա հայտնել է, որ այնտեղ է գալու Վանաձորից: Իրենց պայմանավորվածության համաձայն, 25.09.2009թ. կեսօրին գնացել է Ապարանի նոտարական գրասենյակ: Որոշ ժամանակ անց սպասելուց հետո նկատել է սպիտակ գույնի ՎԱԶ-2107 մակնիշի տաքսի ավտոմեքենան, որը գտնվել է շենքի մոտ: Այնտեղ իրեն է մոտեցել Ա.Խաչատրյանը: Նոտարի աշխատասենյակում հանդիպել է իրեն անծանոթ անձնավորության: Այնտեղ ձևակերպվել է բնակարանի առուվաճառքի գործարքը, որից հետո ինքը դուրս գալով Ա.Խաչատրյանին հանձնել է իրենց պայմանավորված 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Դրանից օրեր անց Ա.Խաչատրյանը պահանջել է վերադարձնել բնակարանը պատճառաբանելով, որ այն էժան գնով է վաճառել: Չցանկանալով այլևս պահել այդ բնակարանը, համաձայնել է այն վերավաճառել Ա.Խաչատրյանի գտած գնորդին: Մինչ այդ, 29.09.2009թ. եղբոր` Արտակ Հովսեփյանի հետ Ա.Խաչատրյանի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն գնացել են Արաբկիրի կադաստր, որտեղ ստորագրել է բնակարանը իր անունով ձևակերպելու վերաբերյալ դիմումի տակ: Չի հիշում, թե Ա.Խաչատրյանը այնտեղ ում հետ է եղել և այդ դիմումը ով է գրել: Այն ստորագրելուց հետո հանձնել է կադաստրի ընդհանուր բաժին, որտեղից հետագայում ստացել է իր անունով բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը: Դրանից հետո Կենտրոն նոտարական գրասենյակում ձևակերպել է բնակարանի առուվաճառքն: Այնուհետև իր նախկինում վճարած գումարը` 40.000 ԱՄՆ դոլարը ստացել է Ա.Խաչատրյանից և հեռացել է: Իրեն հայտնի չէ, թե ով է հանդիսացել գնորդը և ինչ գումարով է բնակարանը վաճառել նրան: Հետագայում իմացել է բնակարանը կեղծ լիազորագրով Ա.Խաչատրյանի կողմից իրեն վաճառելու մասին: Դատաքննությամբ ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել գործով վկա Արտակ Հովսեփյանը:
Վկա Էմիլ Ջավադյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. սեպտեմբեր ամսին հիմնադրել է ՚Հյու-Լայթՙ ՍՊԸ-ն և զբաղվել է անշարժ գույքի առուվաճառքով: 2010թ. ՍՊԸ գործունեությունը կասեցրել է: Շուրջ 8 տարի ընկերական հարաբերություններ ունի Արա Հայրապետյանի և Հրաչիկ Գոգինյանի հետ: Վերջինս խնդրել է իրեն մատչելի գներով Երևանի Փոքր և Մեծ կենտրոնում բնակարան գտնել: 2009թ հոկտեմբերի սկզբներին, ՚Գինդՙ շաբաթաթերթի գրասենյակում պատահաբար հանդիպել է անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող Արտաշես Աբգարյանին, որը հայտնել է Երևանի Այգեձոր թաղամասի 72-րդ շենքի 23-րդ հասցեում գտնվող բնակարանը 45.000-50.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամով վաճառելու տեղեկությունը: Այդ մասին տեղեկացրել է Հրաչիկ Գոգինյանին, որին հետաքրքրել է առաջարկը: Նախապես Ա.Աբգարյանից ստացած հեռախոսահամարով զանգահարել, հանդիպել է իրեն անծանոթ, որպես բնակարանատեր ներկայացած Աննա Խաչատրյանի հետ: Զննելով բնակարանը սակարկել է գինը և համաձայնության են եկել 44.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամի վերաբերյալ: Այնտեղ հանդիպել է մի տղամարդու, որի հետ չի շփվել: Նա քիչ անց գնացել է տնից և նրան չի կարողացել նկարագրել: Ա.Խաչատրյանից տեղեկացել է, որ բնակարանը ձևակերպված է վերջինիս մորաքրոջ կամ հորաքրոջ որդու անունով, սակայն այն պատկանել է Ա.Խաչատրյանին: Օրեր անց բնակարանը զննել է նաև Հ.Գոգինյանը, որն էլ իր հերթին գործարքի հետ կապված հարցերը համաձայնեցրել է Արա Հայրապետյանի հետ: Վերջինս բնակարանը անձամբ չի զննել: 06.10.2009թ. Կենտրոն նոտարական գրասենյակում կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր Արայիկ Հակոբյանի և Արա Հայրապետյանի միջև: Մինչ պայմանագիրը կնքելը ինքը, Հ.Գոգինյանը և Ա.Հայրապետյանը սպասել են նոտարական գրասենյաակում, որտեղ Ա.Խաչատրյանը գտնվել է ընկերուհու` Մարինա Մկրտչյանի հետ: Բնակարանի որպես վաճառող հանդես եկած Ա.Հակոբյանը եկել է վերջում, գումարը Հ.Գոգինյանը վճարել է Ա.Խաչատրյանին: Ա.Խաչատրյանին թույլատրել են մի քանի ամիս առանց վարձավճարի բնակվել այդ տանը, քանի որ բնակարանը վաճառվել է շուկայականից ցածր գնով: Իր մասնակցությունը գործարքին կատարվել է անշահախնդիր, ընկերական հարաբերություններից ելնելով: Գործարքից հետո Ա.Խաչատրյանի հետ ունեցել է հեռախոսազանգեր նրա կողմից նոր բնակարան գնելու, վաճառված բնակարանը ազատելու հարցերը ճշտելու համար: Հետագայում բնակարանը Ա.Կարապետյանին վաճառելու հարցով չի առնչվել: Գործարքի ժամանակ ոչ մի տեղեկություն չեն ունեցել կեղծ լիազորագրի հիման վրա բնակարանը Ա.Հակոբյանին վաճառելու մասին: Գործարքի կապակցությամբ չի տեսել և չի առնչվել Վահագն Գրիգորյանի հետ: Հետագայում Արաբկիրի քննչական բաժնում լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ տեսել և ճանաչել է Մարինա Մկրտչյանին, որը 06.10.2009թ. ուղեկցել է Ա.Խաչատրյանին գործարքը կնքելու ժամանակ:
Վկա Արա Հայրապետյանը դատաքննությամբ իսկ վկա Հրաչիկ Գևորգյանը նախաքննությամբ նույնաբովանդակ ցուցմունքեր են տվել:
Վկա Արտաշես Աբգարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ-ից Երևանի Գ.Նժդեհի 12 շենքի 44 հասցեում զբաղվել է անշարժ գույքի բրոքերային գործունեությամբ: Շուրջ 3-4 տարի ճանաչել է Երևանի Պուշկին փողոցում գտնվող անշարժ գույքի գործակալության աշխատակից Էմիլ Ջավադյանին: 2009թ. Արտակ Հովսեփյանը դիմել է գործակալություն աշխատանքի հարցով, սակայն վարձատրության հարցով համաձայնության չգալով նրան աշխատանքի չի ընդունել: Նրա հետ ոչ մի հարաբերություն չունի: Արայիկ Հակոբյանին, Աննա Խաչատրյանին, Էմմա Մխիթարյանին, Վահագն Գրիգորյանին, Մարինա Մկրտչյանին չի ճանաչում և ոչ մի հարաբերություն չունի նրանց հետ: Արտաշես Աբգարյանը ցուցմունք է տվել, որ իր գործակալությունը հիմականում գործունեություն է իրականացրել Շենգավիթ համայնքում: Այդ պատճառով 2009թ-ին Երևանի Այգեձոր 72 շենքի 23 բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ իր ունեցած ինֆորմացիան տրամադրել է Է.Ջավադյանին և տեղյակ չի, թե դրանից հետո այդ ինֆորմացիան օգտագործվել է, թե` ոչ: Ինքն այդ մասին չի հետաքրքրվել և ոչ մի շահ չի ստացել: Իր ստացած ինֆորմացիայի աղբյուրը չի կարողացել նշել:
Վկա Գագիկ Արշակյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին որ 2009թ. սեպտեմբերի դրությամբ ծառայել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համակարգում: Իր վարույթում է գտնվել Երևանի Այգեձոր 72-րդ շենքի 23-րդ բնակարանի վրա արգելանք դնելու մասին վարույթը: Արգելանքը պայմանավորված է եղել ՚Երևան-Ջուրՙ ՓԲԸ հայցադիմումի հիման վրա ստացված կատարողական թերթով, քանի որ հնարավոր չի եղել պարտապան Ալբերտ Խաչատրյանից 67.712 դրամը բռնագանձել: 2009թ. սեպտեմբերի 11-ին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության վարչական շենք է եկել իրեն անծանոթ մի կին, որը ներկայացել է որպես Ալբերտ Խաչատրյանի դուստր` Աննա Խաչատրյան: Վերջինս ցանկություն է հայտնել մարել կուտակված պարտքը, որից հետո առանց նրա ինքնությունը ստուգելու գանձել է գումարը: Դրանից հետո նրան տրամադրել է արգելանքը վերացնելու մասին որոշման օրինակը, սակայն չի հիշում, թե այդ որոշումը երբ է տրամադրել: Բացի այդ 12.09.2011թ. առձեռն նույն կնոջը տրամադրել է նաև ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի պետական կադաստրի Արաբկիրի տարածքային ստորաբաժանման պետին հասցեագրված գրությունն ու որոշման օրինակը: Հետագայում, Արաբկիրի քննչական բաժնում տեղեկացել է, որ սեփականատիրոջից գաղտնի խարդախությամբ տիրացել են բնակարանին: Անձին լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ տեսել և ճանաչել է Մարինա Մկրտչյանի լուսանկարը, որը ներկայացել է որպես Ա.Խաչատրյան:
Վկա Արմինե Գևորգյանը նախաքննության ընթացում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վահագն Գրիգորյանը հանդիսացել է իր ամուսնու հորեղբոր որդին: 077-61-50-88 հեռախոսահամարը պատկանել է իրեն, որն օգտագործել է մինչև 2010թ. սկզբները, կոնկրետ ժամանակը չի նշել: Իր հեռախոսահամարից Նունե Խաչատրյանին հաղորդագրություններ չի ուղարկել, այն չի տվել Վ.Գրիգորյանին օգտագործման համար, սակայն չի բացառվում, որ նա իրենից գաղտնի օգտագործել է իր հեռախոսը: Բացի նշված հեռախոսահամարից Վ.Գրիգորյանը օգտագործել է նաև 093-71-52-37, 099-75-39-03, 094-10-17-54 հեռախոսահամարները:
Վկա Սուրեն Մկրտչյանը դատաքննության ընթացում ցուցմունք է տվել այն մասին որ իր կողմից Էմմա Մխիթարյանի խնդրանքով տրվել է գրավոր հայտարարություն Աննա Խաչատրյանի կողմից նրա հոր ավտոտնակում ի պահ հանձնված ապրանքների կորստյան վերաբերյալ: Ինքը բողոք չի ներկայացրել Ա.Խաչատրյանի դեմ և խնդրել է նրան քրեական պատասխանատվության չենթարկել գողության համար: Ինքը գրավոր հայտարարությունը կազմելու ժամանակ Է.Մխիթարյանից հետաքրքրվել է թե ինչ կապ ունի Ա.Խաչատրյանի ներկայացրած մեղադրանքների հետ: Վերջինս հայտնել է, որ ուղղակի օգնել է նրան հոր տունը վաճառել գնորդներ ուղարկելով: Ա.Խաչատրյանին ինքը բնութագրել է որպես դյուրահավատ և անպարտաճանաչ անձնավորություն:
Վկա Արամ Կարապետյանը դատաքննության ընթացում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի ապրիլ ամսին Այգեձոր 72 հասցեում Արա Հայրապետյանից 15 մլն դրամով գնել է բնակարան: Հետագայում պարզվել է, որ այդ բնակարանում ժամանակավորապես կին է բնակվում, որն ինչպես հետագայում իմացել է Աննա Խաչատրյանն է: Վերջինս ցանկացել է իր հետ կնքել վարձակալության պայմանագիր, սակայն հետագայում այդ կինը հրաժարվել է պայմանագիր կնքելուց, ինքը դիմել է դատարան վարչական կարգով նրան վտարելու համար: Դրանից հետո իրեն հայտնի է դարձել, որ այդ բնակարանը վաճառվել է կեղծ լիազորագրով, որի համար բնակարանի իրական սեփականտեր Ալբերտ Խաչատրյանը դիմել է դատարան և անվավեր են ճանաչվել առուծախի պայմանագրերը և այդ բնակարանը վճռի համաձայն ինքը պետք է հանձնի բնակարանի սեփականատիրոջը` Ալբերտ Խաչատրյանին:
Դատատեխնիկական և դատաձեռագրաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 17 եզրակացության համաձայն. նոտարական գործի 5-րդ էջում կարված 06.09.2009թ. լիազորագրում եղած կլոր կնիքի դրոշմը թողնված է կնիքի /կլիշեյի/ միջոցով: ՚Ստորագրությունՙ բառի դիմաց եղած ստորագրությունը և Ա.Կ.Խաչատրյանի անունից ձեռագիր գրառումները կատարվել են գրող գործիքի միջոցով, դրանք կատարված չեն Ա.Խաչատրյանի, այլ կատարվել են մեկ ուրիշ անձի կողմից: Ստորագրությունը Ա.Խաչատրյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը հնարավոր չի եղել պարզել հետազոտվող նյութի սակավության պատճառով: Կադաստրային գործի 64-րդ էջում կարված 10.09.2009թ. դիմումում լրացված ձեռագիր գրառումները կատարված չեն Աննա Խաչատրյանի կողմից: Նշված դիմումի ՚դիմողՙ բառի դիմաց եղած ստորագրությունը Ա.Խաչատրյանի կողմից կատարելը հնարավոր չի եղել պարզել հետազոտվող նյութի սակավության պատճառով /հ.1, գ.թ. 240-245/:
Դատաձեռագրաբանական փորձաքննություն թիվ 450 եզրակացության համաձայն. Երևանի Այգեձոր 72 շենքի 23 բնակարանի կադաստրային գործի 64-րդ էջում կարված 10.09.2009թ. Ա.Խաչատրյանի անունից լրացված ձեռագիր տեքստը կատարվել է Վահագն Գրիգորյանի կողմից, իսկ կադաստրային գործի 71-րդ էջում կարված 29.09.2009թ. Արայիկ Հակոբյանի անունից գրված դիմումի ձեռագիր տեքստը կատարվել է Մարինա Մկրտչյանի կողմից /հ.3, գ.թ. 162-166/:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 05871107 եզրակացության համաձայն Երևանի Այգեձոր փող. 72-րդ շենքի 23 հասցեում գտնվող, գնահատման ենթակա երկուսենյականոց բնակարանի շուկայական արժեքը 2009թ. սեպտեմբերի 25-ի դրությամբ և տեղազննության կատարման պահին առկա ապրանքային վիճակով, գնահատվել է 20.165.000 ՀՀ դրամ, 2009թ. հոկտեմբերի 06-ի դրությամբ և տեղազննության կատարման պահին առկա ապրանքային վիճակով, գնահատվում է 20.710.000 ՀՀ դրամ, իսկ 2010թ. մարտի 02-ի դրությամբ և տեղազննության կատարման պահին առկա ապրանքային վիճակով, գնահատվում է 21.860.000 ՀՀ դրամ /հ. 4, գ.թ. 13-22/:
Մեղադրյալ Վ.Գրիգորյանին լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունների համաձայն. մեղադրյալ Ա.Խաչատրյանը և վկա Ն.Խաչատրյանը լուսանկարներով ճանաչել են Վ.Գրիգորյանին, իսկ վկա Ս.Հովհաննիսյանը նմանեցրել է Վ.Գրիգորյանին, որը եղել է իր աշխատասենյակում /հ.1, գ.թ. 219-220, 222-223, հ. 2, գ.թ. 45-46/:
Մեղադրյալ Մ.Մկրտչյանին լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունների համաձայն ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության նախկին աշխատակից, վկա Գ.Արշակյանը Մ.Մկրտչյանին ճանաչել է որպես Ալբերտ Խաչատրյանի դուստր ներկայացած, նրա փոխարեն վճարում կատարած անձի: Վկաներ Հ.Գոգինյանը և Է.Ջավադյանը Մ.Մկրտչյանին ճանաչել են որպես 06.10.2009թ. Ա.Խաչատրյանի հետ նոտարական գրասենյակում գտնված անձի /հ. 3, գ.թ. 158-159, հ.4, գ.թ. 42-43, 60-61/:
Մեղադրյալ Է.Մխիթարյանի բնակարանի` Երևանի Այգեձոր 70-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում կատարված խուզարկության ընթացքում առգրավվել է իրեղեն ապացույց ճանաչված, Ա.Խաչատրյանին ամսեկան 5 տոկոսով տրամադրված 500 ԱՄՆ դոլարի տոկոսների վերաբերյալ հաշվարկի գրառումներով տետրը և ՚Դի-Վի-Դիՙ ձայնարկիչը /հ. 1, գ.թ. 164-165/:
Նունե Խաչատրյանին պատկանող բջջային հեռախոսի վերաբերյալ նշանակված դատահամակարգչային փորձաքննության թիվ 11-0026 եզրակացությամբ /հ. 2, գ.թ. 173-181/:
Առգրավումներ կատարելու մասին արձանագրություններով /հ.1, գ.թ. 160, 177/:
Ձեռագրի և ստորագրության նմուշներ ստանալու մասին արձանագրություններով ստացված նմուշներով /հ.1, գ.թ. 36, 152, 247-262, հ.2, գ.թ. 183, 234, հ. գ.թ. 167-174/:
Երևանի Այգեձոր 72 շենքի 23 բնակարանի կադաստրային գործի զննության արձանագրությամբ /հ.1, գ.թ. 76-138/:
Նոտար Ս.Հովհաննիսյանի գործարքների հաշվառման մատյանի զննության արձանագրությամբ /հ.1, գ.թ. 153/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված նոտարական գործի վերաբերյալ փաստաթղթեով /հ. 4, գ.թ. 89-90, 91-107/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Է.Մխիթարյանի բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված տոկոսների հաշվարկի վերաբերյալ գրառումների տետրով, ՚Դի-Վի-Դիՙ ձայնարկիչի առկայությամբ /հ. 4, գ.թ. 132/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված թիվ 01-003-136-426-001-023 կադաստրային գործի զննությամն արձանագրությամբ /հ.4, գ.թ. 134-136,137-139/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Նունե Խաչատրյանի բջջային հեռախոսի, մեղադրյալ Վ.Գրիգորյանի անձնական խուզարկությամբ առգրավված բջջային հեռախոսի, 096-10-46-10, 093-71-52-37, 095-82-13-04 հեռախոսահամարների քարտերի առկայությամբ /հ.4, գ.թ. 267/:
Ապացույց ճանաչված մեղադրյալներ Վահագն Գրիգորյանի 093-71-52-37, 093-10-15-57, 093-71-52-37, 077-61-50-88, 099-75-39-03, Մարինա Մկրտչյանի 093-24-21-91, 010-22-75-63, Աննա Խաչատրյանի 077-30-26-31, Էմմա Մխիթարյանի 010-22-67-97, վկաներ Արայիկ Հակոբյանի 098-92-61-53, Արա Հայրապետյանի 091-41-52-64, Արամ Կարապետյանի 091-42-57-32 հեռախոսահամարներից կայացած զանգերի դրանք սպասարկած ալեհավաք կայանների տեղակայման հասցեների վերաբերյալ վերծանումներով /հ. 1, գ.թ.140, 145-146, հ. 2, գ.թ. 59,79-80, 117-118, 190-203, հ. 3, գ.թ. 54-67, 91, 188-197, հ. 4, գ.թ. 117-118/:
ՀՀ Կենտրոնական բանկի ինտերնետային էջից ԱՄՆ դոլարի փոխարժեքների և ստացված բանկային տոկոսադրույքների վերաբերյալ տեղեկանքներով /հ. 3, գ.թ. 224, հ. 4, գ.թ. 86-88/:
Հարկ է նշել, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2011 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ` Լիա Արտյոմի Ավետիսյանի վերաբերյալ քրեական գործով, հայտնել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ. ՚29. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման դեպքերից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.
ա/ խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
բ/ խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները /գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն/ չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:ՙ
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն նշված որոշմամբ արտահայտել է նաև այն իրավական դիրքորոշումը, որ.
՚26. Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով:
26.2 Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունը:
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունը չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո /անկախ շարժառիթից/, խարդախության հանցակազմը բացակայում է:
26.3 Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա:
Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է:ՙ:
Գնահատելով ամբաստանյալ Աննա Ալբերտի Խաչատրյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ վերաքննիչ դատարանը արժանահավատ է համարում վերջինիս կողմից տված ցուցմունքներն ինչպես իրեն, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալներին հանցանքի կատարման մեջ մերկացնելու վերաբերյալ, քանի որ դրանք բխում են գործի օբյեկտիվ տվյալներից:
Գնահատելով ամբաստանյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում վերջինիս կողմից բերված պատճառաբանություններն իր իսկ կողմից հանցանքի կատարումը բացառելու և այլնի վերաբերյալ, քանի որ դրանք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Գնահատելով ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում վերջինիս կողմից բերված պատճառաբանություններն իր իսկ կողմից հանցանքի կատարումը բացառելու և այլնի վերաբերյալ, քանի որ դրանք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ և նրանք պետք է քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթարկվեն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին մեղսագրված արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանին մեղսագրված արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որակելու հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանության կողմի` ամբաստանյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանի, ինչպես նաև ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանություններն` նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ տալու, ամբաստանյալներ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանին և Էմմա Վահանի Մխիթարյանին անպարտ ճանաչելու` արդարացնելու և այլնի վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և ներկայացված բողոքները բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքին, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրանքի այդ մասով վերջինիս նկատմամբ քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ հոդվածի համաձայն. կատարված հանցագործության ծանրությունից և բնույթից ելնելովª քրեական դատավարությունում հետապնդումն իրականացվում է հանրային և մասնավոր կարգով:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª մասնավոր հետապնդման գործեր են համարվում սույն օրենսգրքի 183-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածը սահմանում է մասնավոր հետապնդման, այսինքնª տուժողի բողոքի հիման վրա հարուցվող քրեական գործերի սպառիչ ցանկը, որոնց մեջ մատնանշված է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
Հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ և 183-րդ հոդվածների ուժով մասնավոր մեղադրանքով գործ հարուցելու և դրանով քրեական հետապնդում իրականացնելու հնարավորությունը լիովին կախված է դիմողիª հանցավորին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու միջոցով իր իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության համար քրեական հետապնդման մարմնին դիմելու ցանկությունից և կամարտահայտությունից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայնª քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործը ենթակա է կարճման, եթե բացակայում է դիմողի բողոքը:
Հարկ է նշել նաև, որ Արմեն Աբրահամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2008 թվականի դեկտեմբերի 26-ի /գործ ՎԴ73/08/ որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ. ՚ /…/ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասում առկա այն ձևակերպումը, որի համաձայն` ՚/…/ հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա /…/ՙ, հակասում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի տրամաբանությանը, քանի որ նշված ձևակերպմամբ ստացվում է, որ մասնավոր հետապնդման գործ հարուցելու մասին որոշում կայացվում է տվյալ դատավարական փուլում գոյություն չունեցող սուբյեկտի բողոքի հիման վրա: Ուստի Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածում թվարկված մասնավոր հետապնդման գործերով վարույթի հարուցման հիմք պետք է դիտել ոչ թե տուժողի, այլ դիմողի բողոքը, որի բացակայության դեպքում վարույթը ենթակա է կարճման ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի հիմքովՙ:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ տվյալ դեպքում, նախաքննական մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով հարուցված թիվ 14134110 քրեական գործի շրջանակներում, որոշում է կայացվել նաև ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք առաջադրելու մասին, ընդ որում դիմողի բողոքի բացակայության պարագայում, այսինքն ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք առաջադրելիս չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությամբ ամրագրված ընթացակարգը:
Հիմք է ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, վերը նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում, բացառվում է ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում իրականացնելու հնարավորությունը, դիմողի բողոքի բացակայության հիմքով, ինչը հիմք է վիճարկվող դատական ակտը մասնակիորեն` վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով բեկանելու և այդ մասով գործի վարույթը կարճելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, համաձայն որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս /տես Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը, կետ 16/:
Պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով ամբաստանյալ Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը և հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` պայմանականորեն չկիրառելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը, հետևաբար դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393-394 և 395 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Էմմա Վահանի Մխիթարյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Էմմա Վահանի Մխիթարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և Էմմա Վահանի Մխիթարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով գործի վարույթը կարճել:
Վահագն Ժորայի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Էմմա Վահանի Մխիթարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.03.2012թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Վ.Գրիգորյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Ս.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Ամբաստանյալ Է.Մխիթարյանի վերաքննիչ բողոքը մնացած մասով մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ