Գործ հ.ԵԱՔԴ/0091/01/11


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
19 ապրիլի 2012թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՍԱՐԴԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Աշոտ Թումասի Եղոյանի պաշտպան Արսեն Սարդարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Թումասի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում 26.08.2010թ. հարուցվել է թիվ 09118310 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի 27.08.2010թ. որոշմամբ` անհայտ անձի կատարած արարքը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի 30.09.2010թ. որոշմամբ` Գեղամ Ազնիվի Պողոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 7-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը և հայտարարվել է հետախուզում:
2010թ. հոկտեմբերի 13-ին ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչություն է ներկայացել Աշոտ Թումասի Եղոյանը, որը ներկայացրել է <<ՊՄ>> տեսակի CK 4734 գործարանային համարով ատրճանակը և հայտնել, որ 2010թ-ի օգոստոսի 25-ին Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի բակում ինքն է կրակել նշված ատրճանակից:
13.10.2010թ. Աշոտ Եղոյանը ձերբակալվել է:
16.10.2010թ. Աշոտ Եղոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 7-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.10.2010թ. որոշմամբ` Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
Նախաքննության մարմնի 13.06.2010թ. որոշումներով Աշոտ Եղոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով:
30.06.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ նաև` դատարան/:
Դատարանի 2012թ. հունվարի 19-ի որոշմամբ` Աշոտ Թումասի Եղոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի ՙՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի հիման վրա:
Դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 20-ի դատավճռով՝ Աշոտ Եղոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի հոկտեմբերի 13-ից:
Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի ՙՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա Աշոտ Եղոյանի պատժաչափի չկրած մասը կրճատվել է մեկ քառորդով, որի կատարումը վերապահվել է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի պետին:
Հիշյալ դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի պաշտպան Արսեն Սարդարյանը 06.03.2012թ. ներկայացրել է վերաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 20.03.2012թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2. Գործի փաստական հանգամանքները

Ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա իր ընկեր Կարեն Պողոսյանի ազգական Հայկ Մկրտչյանին 2010թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 21:00-ի սահմաններում վիրավորանք հասցրած Արթուր Սիմոնյանի և Համբարձում Մաթևոսյանի հետ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով, նշված օրը Կարեն Պողոսյանի և Գեղամ Պողոսյանի հետ Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայում տեղակայված ՙՏարագոնա՚ խանութի մոտ հանդիպել են Ա.Սիմոնյանին, Հ.Մաթևոսյանին և գործով ինքնությունները չպարզված վերջիններիս ընկերներին: Հանդիպման ժամանակ իր, Գեղամ Պողոսյանի, Արթուր Սիմոնյանի և Համբարձում Մաթևոսյանի միջև վիճաբանություն է առաջացել, որի արդյունքում վերջիններս դիմել են փախուստի:
Հաջորդ օրը 2010թ. օգոտոստոսի 25-ին, առավոտյան ժամը 09:00-ի սահմաններում Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանը, գործով ինքնությունները չպարզված անձանց հետ մեկ օր առաջ կատարված դեպքի կապակցությամբ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայում կանգնեցրել են Գեղամ Պողոսյանի կողմից շահագործվող ՙՏոյոտա Քեմրի՚ մակնիշի 73 PՈ 333 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: Վերջիններիս և Գեղամ Պողոսյանի միջև տեղի ունեցած խոսակցության արդյունքում Գեղամ Պողոսյանը դիմել է փախուստի: Կատարվածից վրդովված, Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը սեփական անձի ՙառավելությունն՚ ընդգծելու նպատակով, որոշել են սպանել Արթուր Սիմոնյանին, Համբարձում Մաթևոսյանին և վիճաբանությանը մասնակից նրանց ընկերներին: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, նույն օրը ժամը 22:00-ի սահմաններում Աշոտ Եղոյանը և Գեղամ Պողոսյանն անհայտ անձից տեղեկանալով, որ Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանն ու նրանց ընկերները, որոնք մասնակից են եղել նախորդ օրը և նույն օրը առավոտյան կատարված միջադեպերին, գտնվում են Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 2բ շենքի բակում իրենց առավելությունը հասարակության մյուս անդամների նկատմամբ ցույց տալու, վերջիններիս հետ հաշվեհարդար տեսնելու և ապօրինաբար, դիտավորությամբ կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իրենց հետ վերցնելով, նախաքննությամբ չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք բերված ՙՄակարով՚ տեսակի և նախաքննությամբ տեսակը չպարզված 9մմ տրանմաչափի մեկ այլ ատրճանակ, Գեղամ Պողոսյանի կողմից շահագործվող ՙՏոյոտա Քեմրի՚ մակնիշի 73 PՈ 333 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են վերը նշված վայր: Հասնելով նշված շենքի բակ խուլիգանական դրդումներով, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, անտեսելով շենքի բակում գտնվող երեխաների և նրանց ծնողների ներկայությունը, սանձարձակ, անզուսպ եսասիրության և հասարակության մյուս անդամների նկատմամբ արհամարհական, անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, արհամարհելով օրենքների և բարոյական նորմերի պահանջները, վտանգելով բակում խաղացող անչափահաս երեխաների և նրանց ծնողների կյանքը, դուրս գալով ավտոմեքենայից, իրենց մոտ ապօրինի պահվող հրազեններից սկսել են կրակել շենքի բակում գտվող Արթուր Սիմոնյանի, Համբարձում Մաթևոսյանի և նրանց ընկերների ուղղությամբ: Կրակոցների արդյունքում Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանը վերջիններիս ընկեր Նարեկ Սարգսյանը և շենքի բակում գտնվող երեխաներն ու նրանց ծնողները փախել են տարբեր ուղղություններով, իսկ Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը հետապնդելով շենքի բակում գտնվող երեխաների մոտով փախչող Նարեկ Սարգսյանին և Համբարձում Մաթևոսյանին նրանց սպանելու դիտավորությամբ իրենց մոտ գտնվող հրազեններից, շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով թվով 11 կրակոց են արձակել նրանց ուղղությամբ: Արձակված կրակոցների արդյունքում Նարեկ Սարգսյանը Երևան քաղաքի Ազատության պող. 2բ շենքի շքամուտքի դիմաց ստացել է աջ բազկի միջանցիկ, կրծքավանդակի աջ կեսի թափանցող կույր հրազենային վիրավորման ձևով աջակողմյան հեմոթորաքսով, լյարդի սալջարդով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, սակայն ծանր վիրավորված լինելով հանդերձ հասցրել է բակում գտնվող երեխաների հետ մտնել շքամուտք և փակել ծածկագիր կողպեքով մուտքի դուռը, դրանով իսկ զրկելով Աշոտ Եղոյանին իրեն հետապնդելու և հանցավոր մտադրությունը ավարտին հասցնելու հնարավորությունից:
Այնուհետև, Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը հետապնդելով Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի բակում տեղակայված ստորգետնյա ավտոտնակների տանիքներով դեպի Ազատության պող. 2ա շենքի ուղղությամբ փախչող Համբարձում Մաթևոսյանին, իրենց մոտ գտնվող հրազեններից կրակոցներ են արձակել նրա ուղղությամբ, որի արդյունքում Համբարձում Մաթևոսյանը ստացել է աջ նախաբազկի միջանցիկ հրազենային-գնդակային վիրավորման ձևով թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով: Հ.Մաթևոսյանին հաջողվել է փախչել շենքերի բակերով և թաքնվել Գ.Պողոսյանից ու Ա.Եղոյանից, որոնք ավտոտնակների տանիքների վրայից դեռևս շարունակել են կրակոցներ արձակել նրա ուղղությամբ:
Դրանից հետո, Գ.Պողոսյանը և Ա.Եղոյանն, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով չկարողանալով հանցագործությունը հասցնել ավարտին, նստել են Գ.Պողոսյանի կողմից շահագործվող ավտոմեքենան և դեպքի վայրից դիմել փախուստի: Այնուհետև նախաքննությամբ չպարզված վայրում թաքցնելով հանցագործության գործիք հանդիսացող ատրճանակները, 2010թ. օգոտոսի 26-ին ժամը 03.57-ին Հայաստանի Հանրապետության ՙԲագրատաշեն՚ սահմանային անցակետով հատել են սահմանը և թաքնվել քննությունից՚:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանի 2012թ. փետրվարի 20-ի դատավճիռը ` Աշոտ Թումասի Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով ենթակա է բեկանման, քանի որ Աշոտ Եղոյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, մասնավորապես բացակայում է հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը: Դատարանի կողմից Աշոտ Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղավոր ճանաչելու մասին դատավճիռը միակողմանի, կանխակալ և սուբյեկտիվ դատաքննության արդյունք է: Դատարանը սխալ է մեկնաբանել օրենքը, խեղաթյուրել է գործում եղած փաստական հանգամանքները: Դատարանը չի իրականացրել ինքնուրույն իրավական վերլուծություններ: Դատավճռում ուղղակի շարադրված են մեղադրական եզրակացության մեջ տեղ գտած ապացույցները և բացակայում է դատարանի եզրահանգումները, թե կոնկրետ որ ապացույցները սույն գործով ապացուցման ենթակա որ հանգամանքներին են վերաբերում:
Բողոքաբերը նշել է, որ համադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի և 104-րդ հոդվածի դրույթները գալիս է եզրահանգման, որ անձին սպանության փորձի մեջ մեղադրելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ապացուցված լինի հետևյալ հանգամանքների ամբողջությունը` անձի կատարած գործողությունները պետք է անմիջապես ուղղված լինի տուժողի մահի առաջացմանը, նրան կյանքից զրկելուն, այսինքն` հանցավորի դիտավորությունը պետք է կոնկրետացված լինի և նպատակ հետապնդի հանրորեն վտանգավոր հենց այդ հետևանքի` տվյալ դեպքում մահի առաջացմանը, հանրորեն վտանգավոր հետևանքը պետք է վրա չհասնի հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում, այսինքն` անձը պետք է կատարի հանրորեն վտանգավոր հետևանքի` տվյալ դեպքում տուժողի մահը վրա հասնելու համար իրենից կախված անհրաժեշտ և բավարար բոլոր գործողությունները, սակայն հանրորեն վտանգավոր հետևանքները վրա չհասնեն իրենից անկախ հանգամանքներով: Այնինչ դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրված որևէ ապացույց չի վկայակոչում Աշոտ Եղոյանի մոտ` Արթուր Սիմոնյանին, Համբարձում Մաթևոսյանին, առավել ևս տեղի ունեցած միջադեպի հետ կապ չունեցող Նարեկ Սարգսյանին սպանելու դիտավորության առկայության մասին: Հակառակը գործում եղած մի շարք ապացույցներով բացառվում է Աշոտ Եղոյանի մոտ սպանության դիտավորության առկայությունը: Մասնավորապես` Աշոտ Եղոյանը ինքնակամ ներկայանալով վարույթն իրականացնող մարմնին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ հակառակ կողմից ինչ-որ մեկը կրակել է և ինքը անհանգստանալով իր կյանքի և առողջության համար իր մոտ եղած ատրճանակով կրակել է օդ: Այն, որ դեպքի օրը կրակել են նաև հակառակ կողմից, երևում է գործի նյութերից: Միաժամանակ Աշոտ Եղոյանը իր ցուցմունքում նշել է, որ օդ կրակելու ժամանակ ինչ որ մեկը կախվել է նրա ձեռքից և չի բացառվում, որ այդ պահին կրակոցներից մեկը կամ երկուսը կրակված լինեն հորիզոնական ուղղությամբ: Այն հանգամանքը, որ օդ կրակող անձին, որը նույնացվում է Աշոտ Եղոյանի հետ, կրակելու պահին ինչ-որ մեկը քաշքշել է հիմնավորվել է նաև Դավիթ Բիշարյանի և Իշխան Սարգսյանի ցուցմունքներով: Աշոտ Եղոյանի տված ցուցմունքները դատաքննությամբ չեն հերքվել:
Բողոք բերած անձը նշել է, որ արհեստականորեն տուժող ճանաչված Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանը և Նարեկ Սարգսյանը ցուցմունք են տվել, որ իրենք չեն ճանաչում Աշոտ Եղոյանին, չգիտեն թե 2010թ. օգոստոսի 25-ին Ազատության պող. 2բ շենքի բակում ովքեր են կրակել և ինչ նպատակով: Նարեկ Սարգսյանը հայտնել է նաև, որ այդ օրը իր ստացած մարմնական վնասվածքը պատահականության հետևանք է, քանի որ ինքը տեղի ունեցած վիճաբանության հետ որևէ կապ չի ունեցել:
Ըստ բողոքաբերի` գործով արհեստականորեն տուժող ճանաչված երեք անձանց ցուցմունքներով, բացառվում է Աշոտ Եղոյանի մոտ իրենց սպանելու դիտավորության առկայությունը: Մեղադրական եզրակացությունում Աշոտ Եղոյանի կողմից Նարեկ Սարգսյանի ուղղությամբ նշանառու կրակոցներ արձակելու հանգամանքը, փորձ է արվել հիմնավորելու վկաներ Դ. Բիշարյանի, Ի. Սարգսյանի, Ա. Մուրադյանի, Ա.Բաբաջանյանի և Լ. Խաչատրյանի ցուցմունքներով, սակայն նրանց ցուցմունքները չեն կարող Աշոտ Եղոյանին մեղավոր ճանաչելու համար բավարար հիմք հանդիսանալ հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Բողոքաբերը նշել է, որ անչափահաս վկա Դավիթ Բիշարյանը դատարանում հայտնել է, որ այդ օրը ինքը բակում խաղալուց է եղել, երբ լսել է կրակոցներ և վազել է դեպի շենքի շքամուտք: Նշել է, որ ինքը տեսել է վիրավորված Նարեկ Սարգսյանին, որն իրենց հետ մտել է շքամուտք: Դատարանում մեղադրողի հնչեցված հարցին, թե ինքը տեսել է, որ Նարեկ Սարգսյանի ուղղությամբ կատարվել է կրակոց, Դավիթ Բիշարյանը պատասխանել է, որ` ոչ չի տեսել: Վկաներ Ի. Սարգսյանը, Ա. Մուրադյանը, Ա. Բաբաջանյանը ընդամենը նշել են, որ վերոնշված օրը մի երիտասարդ, որին դատարանը և մեղադրանքի կողմը նույնացրած են համարում Աշոտ Եղոյանի հետ, կրակել է օդ: Սակայն օդ կրակելու հանգամանքը ընդունում է միայն մեղադրյալ Աշոտ Եղոյանը:
Բողոքաբերը, անդրադառնալով Լեյլա Խաչատրյանի տված ցուցմունքներին, արձանագրել է, որ վերջինս նշում է, որ շքամուտքի ուղղությամբ մի երիտասարդ կատարել է կրակոցներ, սակայն նախ շքամուտքի ուղղությամբ կրակելը չի կարելի համարել Նարեկ Սարգսյանին սպանելու դիտավորությամբ նշանառու կրակոց արձակել և բացի այդ, Լեյլա Խաչատրյանը դատարանում և նախաքննության ժամանակ բացառել է, որ մուտքի ուղղությամբ կրակողը լինի Աշոտ Եղոյանը:
Ըստ բողոքաբերի` փաստորեն բացարձակապես անհիմն է Աշոտ Եղոյանին նշանառու կրակոցներ արձակելու մեջ մեղադրանքը: Շենքի բնակիչ վկաներից որևէ մեկը չի ճանաչել Աշոտ Եղոյանին` որպես 2010թ. օգոստոսի 25-ին Ազատության պող. 2բ շենքի բակում կրակող անձի, բացի դրանից նրանց ցուցմունքներով, նշված օրը կրակել են երեք հոգի, որոնցից մեկը գործով տուժող ճանաչված Արթուր Սիմոնյանն է, իսկ մյուս երկուսը իրենց անծանոթ տղաներ: Այս պայմաններում հնարավոր չէ տարբերակել այդ կրակողների գործողությունները, իսկ բոլոր չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի:
Բողոք բերած անձը նշել է, որ վկաների մեծ մասը` Արամ Կազարյանը, Էլինա Կազարյանը, Էլմիրա Անանյանը, Վալենտինա Համբարձումյանը, Ելենա Գրիգորյանը, Սուրեն Սարգսյանը, Էլլա Մկրտչյանը, Մելիք Մելիքյանը ընդամենը հայտնել են, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին ժամը 22-ի սահմաններում կրակոցներ են լսել և, որ այդ կրակոցների հետևանքով Նարեկ Սարգսյանը ստացել է մարմնական վնասվածք:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանը ընդհանրապես չի անդրադարձել այն հարցին, թե ինչով է պայմանավորված Աշոտ Եղոյանի մոտ` իբր սպանության դիտավորյալ առաջացումը, ինչ դրդապատճառներ են եղել հիմքում: Հավանաբար դատարանը սպանության դիտավորության ծագումը պայմանավորել է 2010թ. օգոստոսի 24-ին տեղի ունեցած միջադեպով: Հայկ Մկրտչյանը և Կարեն Պողոսյանը ցուցմունք են տվել, որ 2010թ. օգոստոսի 24-ին “Տարագոնա” խանութի մոտ հանդիպել են մի կողմից Կարեն Պողոսյանը, Գեղամ Պողոսյանը, Աշոտ Եղոյանը և մյուս կողմից Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանը: Նրանք խոսակցություն են ունեցել նույն օրն առավոտյան Արթուր Սիմոնյանի, Համբարձում Մաթևոսյանի կողմից Հայկ Մկրտչյանին նեղացնելու հարցի շուրջ: Խոսակցությունը վեր է ածվել վիճաբանության, որի արդյունքում Արթուր Սիմոնյանը և Համբարձում Մաթևոսյանը դիմել են փախուստի: Սակայն դժվար է պատկերացնել, որ նման կենցաղային բնույթի վիճաբանության հետևանքով հնարավոր լինի սպանության նպատակի առաջացումը, այն էլ փախչող անձանց նկատմամբ: Բացի դրանից այս վիճաբանությանը Նարեկ Սարգսյանը ընդհանրապես չի մասնակցել և նրան սպանելու դիտավորություն չէր կարող առաջանալ:
Բողոքաբերը նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն հանրորեն վտանգավոր հետևանքը պետք է վրա չհասնի հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում: Այսինքն անձը պետք է կատարի հանրորեն վտանգավոր հետևանքի` տվյալ դեպքում տուժողի մահը վրա հասնելու համար իրենից կախված անհրաժեշտ և բավարար բոլոր գործողությունները, սակայն հանրորեն վտանգավոր հետևանքները վրա չհասնեն իրենից անկախ հանգամանքներով: Դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել այն հարցին, թե գործում եղած, որ փաստական հանգամանքներով է հիմնավորվում, որ Նարեկ Սարգսյանի մահը վրա չի հասել Աշոտ Եղոյանի կամքից անկախ հանգամանքներում: Այդ պատճառով պաշտպանական կողմը հղում է կատարում մեղադրական եզրակացությանը, որտեղ գրված է. ”Նարեկ Սարգսյանը վիրավորված լինելով հանդերձ` հասցրել է բակում գտնվող Ազատության 2բ շենքի երեխաների հետ մտնել նշված շենքի շքամուտք և փակել ծածկագիր կողպեքով շքամուտքի դուռը, դրանով իսկ զրկելով Աշոտ Եղոյանին իրեն հետապնդելու և հանցավոր մտադրությունը ավարտին հասցնելու հնարավորությունից”: Սակայն նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրված ապացույցներից երևում է, որ այս հանգամանքը չի համապատասխանում օբյեկտիվ իրականությանը: Գործով անշահագրգիռ և անկողմնակալ վկա Սուսաննա Օհանյանը իր ցուցմունքում մանրամասն անդրադարձել է այս հանգամանքին նշելով, որ ինքը Նարեկ Սարգսյանի շենք մուտք գործելուց հետո, փորձել է փակել այդ դուռը, սակայն դռան առջև քար է դրված եղել և նա չի կարողացել փակել այդ դուռը: Պաշտպանական կողմը միջնորդել է այս վկային հրավիրել դատարան և մանրամասն հարցաքննել այս հարցի շուրջ, սակայն դատարանը մերժել է միջնորդությունը` պատճառաբանելով, որ նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքը, որը հրապարակվել է դատարանում, բավարար է:
Ըստ բողոքաբերի` ակնհայտ է, որ Աշոտ Եղոյանի գործողությունները սպանության փորձ որակելու համար բացակայում է հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը: Այս առումով բողոքաբերը անհրաժեշտ է համարել վկայակոչել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ/61/07 և թիվ ՎԲ/11/08 գործերով արված եզրահանգումներն, որտեղ ըստ բողոքաբերի` Վճռաբեկ դատարանը հստակ նշում է, որ սպանության փորձը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ, երբ հանցավորը գիտակցել է իր գործողության հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է մեկ ուրիշի մահը վրա հասնելու անխուսափելիությունը և ցանկացել է դրանց առաջանալը, սակայն մահացու հետևանքները վրա չեն հասել նրա կամքից անկախ պատճառներով: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը իր վերոհիշյալ գործերում արված եզրահանգումներում նշել է, որ հանցավորի դիտավորության ուղղվածության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն:
Բողոքաբերը նշել է, որ Հայաստանի Հանրապետության քրեական իրավունքի առաջատար գիտնականներ Արա Գաբուզյանը և Գագիկ Ղազինյանը տեսության մեջ անդրադառնալով անուղղակի դիտավորության հարցին, որպես ակնառու օրինակ են բերում խուլիգանի կողմից կատարված կրակահերթը:
Բողոքաբերը նշել է, որ գործում առկա ապացույցների վերլուծությունից երևում է, որ Աշոտ Եղոյանը Նարեկ Սարգսյանին սպանելու նպատակ չի ունեցել: Ինչ վերաբերվում է Աշոտ Եղոյանի կողմից Արթուր Սիմոնյանի և Համբարձում Մաթևոսյանի նկատմամբ սպանության փորձի կատարման մեղադրանքին, ապա այն նույնպես բացարձակ անհիմն է, քանի որ Աշոտ Եղոյանը նրանց ուղղությամբ ընդհանրապես չի կրակել:
Բողոք բերած անձը նշել է, որ գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Աշոտ Եղոյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս դատարանը բավարարվել է միայն քրեական օրենսգրքի և քրեական դատավարության օրենսգրքի ձևակերպումների շարադրանքով և իր դատավճիռը չի պատճառաբանել փաստական հանգամանքների իրավական վերլուծություններով: Այս հարցի վերաբերյալ իր հստակ ձևակերպմամբ իրավական դիրքորոշումն է հայտնում նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը Յագսինն ու Սաժինն ընդդեմ Թուրքիայի գործով վճռում նշելով. “Դատարանն անշուշտ ոչ մի դեպքում թույլատրելի չի համարի որևէ դատական որոշում, որը հիմնված կլինի ստանդարտ ձևակերպումների վրա”:
Բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համապատասխան իրավադրույթները, նշել է, որ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճռի հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության պահանջը պահպանված լինելու համար բավարար չէր օրենքով նախատեսված պարզ շարադրանքը, այլ անհրաժեշտ էր կիրառել դատական ակտի պատճառաբանվածության առավել բարձր ցուցանիշ` դատարանի հետևությունները` հիմնավորված գործի փաստական տվյալներով:
Վերոգրյալներից ելնելով բողոք բերած անձը խնդրել է` դատարանի հիշյալ դատավճիռը` Աշոտ Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով, բեկանել և այդ մասով Աշոտ Եղոյանին արդարացնել, այն դեպքում եթե դատարանը գտնի, որ Աշոտ Եղոյանի գործողությունները չեն պարունակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներ, սակայն նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի այլ ավելի մեղմ հոդվածով, ապա Աշոտ Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով դատավճիռը բեկանել և փոփոխել, այն դեպքում եթե դատարանը, այնուամենայնիվ գտնի, որ Աշոտ Եղոյանը մեղավոր է իրեն մեղսագրվող արարքների կատարման մեջ` ավելի մեղմ պատիժ նշանակել` հաշվի առնելով, որ Աշոտ Եղոյանը կամովին ներկայացել է քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին, չի խոչընդոտել մինչդատական վարույթում գործի քննությանը, քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց վրա անօրինական ազդեցություն չի գործադրել, գործի համար նշանակություն ունեցող նյութերը չի թաքցրել և չի կեղծել, նախկինում արատավորված, դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ունի մշտական բնակության վայր:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները չեն կարող սույն քրեական գործի շրջանակներում հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս,. որ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի սկզբներին վերադարձել է Հայաստան: 2010թ. օգոստոսի 24-ին իր ընկերներ Գեղամ Պողոսյանի և Կարեն Պողոսյանի հետ գտնվել է Գ.Պողոսյանի Արաբկիր 51 փող. 4ա տանը: Այդ ընթացքում զանգահարել են Գեղամի կամ Կարենի բջջային հեռախոսին և հայտնել, որ Կարենի մորեղբոր որդուն Հայկոյին նեղացրել են: Դրանից հետո, իրենք գնացել են Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի վրա գտնվող ՙՏարագոնա՚ խանութի մոտ, որտեղ հանդիպել են Հայկին: Վերջինս պատմել է, որ խանութ գնալու ճանապարհին այդ թաղամասի տղաներից իրեն նեղացրել են: Նշված օրը չգտնելով Հայկոյին նեղացնողներին, իրենք վերադարձել են Գեղամենց տուն: 2010թ. օգոստոսի 25-ին, պայմանավորվածության համաձայն Գեղամի հետ պետք է մեկնեին Իջևան, և այդ օրը տնից դուրս գալուց իր հետ վերցրել է տան նկուղում իր կողմից պատահական հայտնաբերած հանգուցյալ պապին պատկանող ՙՊՄ՚ տեսակի ատրճանակը, որպեսզի այնտեղ փորձարկի, սակայն նշված օրը Գեղամի հետ Իջևան չեն մեկնել և ատրճանակն այդ օրը գտնվել է իր մոտ: Նույն օրը ժամը 22:00-ի սահմաններում Գեղամի վարած ՙՔեմրի՚ մակնիշի 73 PՈ 333 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով տուն գնալու ճանապարհին, Գեղամն իրեն ասել է, որ Հայկոյին նեղացնողները հավաքվել են: ՙԶվարթնոց՚ կինոթատրոնի հետնամասով եկել են Արաբկիրի զինկոմիսարիատի հարևանությամբ գտնվող շենքերի մոտ, որտեղ բակում հավաքված են եղել շուրջ 20 տղաներ: Գեղամն ու ինքն իջել են մեքենայից և այդ տղաների հետ տեղի ունեցած կարճ խոսակցությունից հետո լսել է կրակոցի ձայներ, սակայն չի նկատել, թե որտեղից են կրակում: Գտնվելով իրենց մեքենայից դեպի շենքի բակ տանող ճանապարհին շենքի բակից 20 մետր հեռավորության վրա, իր մոտ գտնվող ատրճանակից պահունակի մեջ եղած փամփուշտները կրակել է օդ: Կրակելուց հետո մի անծանոթ անձ կախվել է իր ձեռքից: Դրանից հետո ինքը և Գեղամի հետ ավտոմեքենայով դիմել են փախուստի ու նույն օրը հատել են Հայաստանի Հանրապետության սահմանը:
Նշել է նաև, որ դեպքից հետո Գեղամ Պողոսյանից տեղեկացել է, որ կրակոցների հետևանքով վիրավորվել է մի երեխա, սակայն նշել է, որ չգիտի, թե երեխան ինչպես է վիրավորվել, քանի, որ ինքն իր մոտ գտնվող ատրճանակով կրակել է միայն օդ:
Աշոտ Եղոյանը հայտնել է նաև, որ երբ անծանոթ անձը կախվել է իր ձեռքից, այդ պահին նա դեռ շարունակել է կրակել և հնարավոր է, որ Նարեկ Սարգսյանը վիրավորվել է հենց այդ ժամանակ:
Ամբաստանյալը միաժամանակ նշել է, որ որևէ մեկին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, իրեն մեղավոր է ճանաչում միայն զենքի անզգույշ գործադրման համար, որևէ մեկին չի հետապնդել և նրա հետևից չի կրակել:
Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները` իրենց համակցությամբ, այդ թվում ամբաստանյալ Աշոտ Եղեյանի ցուցմունքը, հանգում է այն հետևության, որ, ինչպես նախաքննության մարմինը, այնպես էլ դատարանը վերջինիս արարքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով տվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի վերը նշված պատճառաբանությունները անհիմն են, հետապնդում են ավելի մեղմ պատիժ ստանալու նպատակ, դրանք հերքվում են, իսկ նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը բացի նրա վերը նշված մասնակի խոստովանական ցուցմունքից հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Մարինե Եղոյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով, այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 17:00-ի սահմաններում Աշոտ Եղոյանը վերադարձել է իր բնակարան, որտեղ ժամանակավորապես բնակվել է և հավաքելով հագուստները, անսպասելի հայտնել է, որ վերադառնում է Ռուսաստանի Դաշնություն: Դրանից հետո, Աշոտ Եղոյանը վերցնելով հագուստները, դուրս է եկել բնակարանից և այդ օրվանից նրան այլևս չի տեսել:
Վկան ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, որ ինքը չի բացառում իրենց տան նկուղում սկեսրոջ կողմից ատրճանակ պահելու հանգամանքը, և նշել է, որ չի կարող հստակ ասել, թե սկեսրայրը զենք ունեցել է, թե ոչ պատճառաբանելով, որ վերջինս կենդանության օրոք ատրճանակ չի ունեցել և նկուղում չի պահել, քանի որ նման բան լինելու դեպքում ինքն ավելի շուտ ատրճանակը կգտներ:
Մեղադրյալ Գեղամ Պողոսյանի մոր` վկա Մարինե Պողոսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 09:00-ի սահմաններում իր որդի Գեղամ Պողոսյանը դուրս է եկել տնից, այնուհետև, նույն օրը ժամը 11:00-ի սահմաններում վերադառնալով հայտնել է, որ մեկնում է Մոսկվա: Նույն օրը ժամը 14:00-ի սահմաններում որդին իրեն հրաժեշտ է տվել, դուրս եկել տնից և այլևս չի վերադարձել:
Վկա Հայկ Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 24-ին իր հորաքրոջ որդի Կարեն Պողոսյանի խնդրանքով գնացել է խանութ և ճանապարհին հանդիպել է թաղամասի բնակիչներ ՙՃուտ՚ և ՙՀամիկ՚ մականուններով տղաներին: Խոսակցության ժամանակ ՙՃուտ՚-ը վիրավորական արտահայտություններ է արել իր հասցեին: Ինքն այդ մասին հայտնել է իր ազգականներ Կարեն Պողոսյանին, Գեղամ Պողոսյանին և Աշոտ Եղոյանին, որոնք պարզաբանումներ կատարելու նպատակով հանդիպել են ՙՃտին՚ և ՙՀամիկին՚: Խոսակցության ժամանակ նրանց միջև վիճաբանություն է առաջացել, որի արդյունքում ՙՃուտը՚ և ՙՀամիկը ՚ փախել են:
Նախաքննության ընթացքում Հայկ Մկրտչյանը որպես վկայի լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում պնդել է իր կողմից նախկինում տված ցուցմունքը և հայտնել, որ հրաժարվում է Արթուր Սիմոնյանի և Համբարձում Մաթևոսյանի հետ առերես հարցաքննվելուց, քանի որ վերջիններս թաղում հեղինակություն են վայելում, և եթե նա առերես պնդի իր ցուցմունքը, ապա նրանք իր նկատմամբ հաշվեհարդար կտեսնեն:
Համաձայն անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 12.03.2011թ. արձանագրության` վկա Հայկ Մկրտչյանը ճանաչել է Արթուր Սիմոնյանին /նույն ինքը <<Ճուտ>>/ և Համբարձում Մաթևոսյանին /նույն ինքը <,Համիկ>>/ որպես իր հասցեին վիրավորական արտահայտություններ կատարած և Գեղամ Պողոսյանի, Կարեն Պողոսյանի և Աշոտ Եղոյանի հետ վիճաբանած անձանց:
Վկա Կարեն Պողոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 24-ին, մոտավորապես ժամը 20:00-ի սահմաններում իր հորեղբոր որդի Գեղամ Պողոսյանի և իրենց ընկեր Աշոտ Եղոյանի հետ գտնվել է իր բնակարանում: Նրանց հետ տանն է եղել նաև իր հորաքրոջ որդի Հայկ Մկրտչյանը, որն իր խնդրանքով գնացել է խանութից գնումներ կատարելու: Մոտավորապես 30 րոպե անց Հայկը վերադարձել է ու հայտնել, որ փողոցում ՙՏարագոնա՚ խանութի մոտ ինչ-որ տղաներ իրեն նեղացրել են: Այդ հարցի շուրջ պարզաբանումներ կատարելու համար ինքը Գեղամի, Աշոտի և Հայկի հետ գնացել է նշված խանութի մոտ: Իրենք հանդիպել են այդ տղաներին և նրանց հետ խոսակցության արդյունքում վիճաբանություն է առաջացել, որից հետո այդ տղաները փախել են: Հաջորդ օրը օգոստոսի 25-ին, առավոտյան ժամը 11:00-ի սահմաններում Գեղամը զանգահարել է իր 077-88-77-99 հեռախոսահամարին և հայտնել, որ առավոտյան, երբ ինքը տանից դուրս է եկել, նույն խանութի մոտ իր մեքենան կանգնեցրել են Արաբկիրի զինկոմիսարիատի թաղամասում բնակվող երիտասարդները ու իրենց միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել: Գեղամը հայտնել է, որ պետք է հանդիպել այդ տղաներին և պարզաբանումներ կատարել: Ժամը 11:00-ի սահմաններում Գեղամը եկել է իր աշխատանքի վայր և դարձյալ պատմել, որ առավոտյան այդ տղաները կանգնեցրել են իր մեքենան ու իրենց միջև վիճաբանություն է եղել, որից հետո ինքը նստել է ավտոմեքենան ու հեռացել: Իրենք որոշել են գնալ նշված թաղամաս, գտնել այդ տղաներին ու հարցը պարզաբանել:
Նույն օրը, ժամը 21:30-ի սահմաններում իրեն պատկանող ՙՄերսեդես՚ մակնիշի 09-999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով երթևեկել է դեպի Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական տարածքում գտնվող իր տան ուղղությամբ: Երբ հասել է ՙՏարագոնա՚ խանութի խաչմերուկին, նկատել է, որ դիմացի մայթում Գեղամի կողմից շահագործվող մեքենան թեքվել է և մտել շենքերի բակ: Ինքը միանգամից Ազատության պողոտայով իր մեքենան վարել է Գեղամի կողմից վարվող ավտոմեքենայի հետևից: Երբ հասել է Արաբկիրի զինկոմիսարիատի մոտ, տեսել է առջևով դեպի շենքի բակի կողմը կայանված Գեղամի ավտոմեքենան: Այդ պահին լսել է կրակոցի ձայներ և միանգամից վարելով իր մեքենան հեռացել է նշված վայրից: Հասկանալով, որ կրակոցները կապված են Գեղամի հետ, զանգահարել է վերջինիս, որն իրեն հայտնել է, որ Աշոտի հետ է և հետո կպատմի ամեն ինչի մասին:
Այնուհետև, տեղեկանալով, որ Աշոտ Եղոյանը և Գեղամ Պողոսյանը գտնվում են Ռուսաստանի Դաշնությունում հեռախոսակապ է հաստատել Աշոտ Եղոյանի հետ, որի ժամանակ վերջինս հայտնել է, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 2բ շենքի բակում ինքն է կրակել և հասկանալով իր կատարածի էությունը խոստացել է վերադառնալ Հայաստանի Հանրապետություն և ներկայանալ ոստիկանություն:
Անչափահաս վկա Դավիթ Բիշարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 19:00-ի սահմաններում դուրս է եկել բակ ընկերների հետ խաղալու: Բակում բացի իրենից գտնվել են շատ երեխաներ: Խաղալու ժամանակ տեսել է շենքի կողքին գտնվող ավտոտնակի մոտ անծանոթ մի քանի տղաների հետ կանգնած իրենց շենքի բնակիչ Նարեկին: Երբ ինքը մյուս երեխաների հետ գտնվել է բակում, տեսել է մեծ արագությամբ դեպի բակ մտնող մի արտասահմանյան մակնիշի ավտոմեքենա, որը արգելակելով կանգնել է առջևի մասով դեպի իրենց շենքի բակի կողմը:
Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է այդտեղ հավաքված տղաներից մոտ 5 մետր հեռավորության վրա, իսկ երեխաների մի մասն էլ շենքի մյուս հատվածում գտնվող ստորգետնյա ավտոտնակների մոտ: Երբ այդ մեքենան կանգնել է, դուրս են եկել երեք կամ չորս տղաներ: Իջնելով մեքենայից տղաները ու դրանից հետո լսել է ատրճանակի լիցքավորման ձայն: Տղաները սկսել են իրար վրա բարձրաձայն բղավել: Ինքը մյուս երեխաների հետ գնացել է դեպի շենքի մուտքի ուղղությամբ, երբ նկատել է, որ իրենց կողքով դեպի ավտոտնակների ուղղությամբ, որտեղ գտնվել են կանայք և երեխաներից մի քանիսը, վազել է ՙՃուտ՚ մականունով տղան, որին մինչ այդ տեսել է Նարեկի հետ կանգնած: Նայելով այդ ուղղությամբ տեսել է, որ այդ տղաներից մեկը, ատրճանակը օդ պահած, մի քանի անգամ կրակել է: Լսելով կրակոցները բակում գտնվող բոլոր երեխաները և կանայք սկսել են բղավել և փախչել դեպի շենքի մուտք: Երբ բոլոր երեխաները մտել են շքամուտք, կրկին լսել է կրակոցներ և տեսել, որ կրակոցի արդյունքում վնասվել է շքամուտքի պատը ու հենց այդ ժամանակ արյունոտված շապիկով շքամուտք է մտել Նարեկը: Այն պահին, երբ շքամուտքի դուռը դեռ չի փակվել, տեսել է, որ դրսում շքամուտքի առջև մի տղա ատրճանակով ձեռքն ուղղել է դեպի շքամուտքի ներսը, այնուհետև, իր ձեռքի ատրճանակն ուղղել է դեպի այն ուղղությամբ որտեղով փախել է Նարեկի հետ կանգնած ՙՃուտ՚ մականունով տղան, միաժամանակ տեսել է, որ մյուս ատրճանակով տղան ավտոտնակի տանիքի վրա կանգնած կրակում է ներքևի շենքի ուղղությամբ: Հենց այդ պահին իրենք ծածկել են շքամուտքի դուռը, որից հետո, դեռ մոտ մեկ րոպե լսել է դրսից լսվող կրակոցների ձայներ: Այնուհետև, մյուս երեխաների հետ մտել է իրենց բնակարան, իսկ Նարեկի հայրը և մյուս հարևանները վերջինիս տարել են հիվանդանոց:
Վկան նշել է նաև, որ կրակելու պահին կրակող անձի գործողությունները խափանող անձ չի տեսել: .
Անչափահաս վկա Իշխան Աշոտի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, բակից լսել է կրակոցի ձայներ: Նայելով պատշգամբից տեսել է շենքի մուտքի մոտ, ատրճանակը ձեռքին մի տղայի: Տեսնելով նրան` մտել է բնակարան, այնուհետև, երկրորդ անգամ, երբ կրկին նայել է բակ, տեսել է նույն տղային ատրճանակը ձեռքին իրենց շենքի բակի մոտ կայանված ավտոմեքենաների մոտ: Վերջինս իր ձեռքում եղած ատրճանակը թափահարելով օդում գոռացել է. ՙԹողեք, դրան պիտի խփեմ՚: Այդ պահին նրա մոտ գտնվող մեկ այլ տղա հրել է, որպեսզի նա նստի մեքենան: Նշել է նաև, որ ատրճանակը ձեռքին տղային ոչ մեկ չի բռնել, նրա ձեռքերից ոչ մեկ չի կախվել:
Վկա Անահիտ Մուրադյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում տեսել է իր որդի Արթուր Սիմոնյանին և նրա ընկեր Նարեկ Սարգսյանին Ազատության 2բ շենքի անկյունային հատվածում: Նույն օրը ժամը 22:10-ի սահմաններում բակից լսել է կրակոցներ: Դուրս գալով բակ, տեսել է այնտեղ կայանված երեք արտասահմանյան մակնիշի ավտոմեքենաներ, որից վերջինի մոտ նկատել է ատրճանակը ձեռքին մի երիտասարդի, որը նստել է այդ մեքենան և հեռացել:
Անահիտ Մուրադյանը նշել է, որ ատրճանակով անձնավորության ձեռքերից բռնող, կամ կախվող անձնավորություն չի եղել: Միաժամանակ նշել է, որ դեպքից հետո խոսակցություններից իմացել է, որ կրակողը եղել է Կարենի եղբայր Գեղամը:
Վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2-րդ շենքի բնակիչ Աիդա Բաբաջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, երբ գտնվել է իր բնակարանի հյուրասենյակում և հեռուստացույց է դիտել, բակի կողմից դրսից լսել է երկու ուժեղ պայթյուն: Մտածել է, որ հրավառություն է: Երբ մոտեցել է հյուրասենյակի պատուհանին, լսել է ևս մեկ պայթյուն: Այդ ժամանակ լսել է իրար հետևից ևս երկու ուժեղ կրակոցի ձայն: Մոտեցել է պատուհանին և տեսել այդտեղ կայանված երեք արտասահմանյան մակնիշի ավտոմեքենաներ, որոնցից մեջտեղում գտնվող ավտոմեքենայի վարորդի հետևի նստատեղի դուռը բացված է եղել, իսկ այդտեղ կանգնած է եղել մի տղա, որը դեմքով գտնվել է ՙգեներալների շենքի՚ /Ազատության 2բ շենք/ բակի ուղղությամբ: Այդ անձն ինչ-որ բան է բղավել և աջ ձեռքում գտնվող ատրճանակով, ձեռքը թափահարելով օդ աջ և ձախ երկու կամ երեք անգամ կրակել է: Հասկացել է, որ մյուս ձայները, որոնք մինչ այդ լսել է, ևս կրակոցի ձայներ էին: Կրակելուց հետո այդ անձը նստել է նշված մեքենան և երեք մեքենաներն արագ հեռացել են դեպի Ազատության պողոտա:
Աիդա Բաբաջանյանը նշել է, որ կրակելու պահին կրակող անձի գործողությունները խափանող անձնավորություն չի եղել:
Վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի 1-ին բնակարանի բնակիչ Լեյլի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին գտնվել է իր բնակարանում, իսկ իր դուստրեր Մարիան և Լիանան մյուս երեխաների հետ գտնվել են շենքի բակում: Այդ ժամանակ դրսից լսել է իրար հետևից, առանց դադարի հնչող պայթյուններ: Ենթադրել է, որ հրավառություն է, սակայն լսելով բակում գտնվող երեխաների աղմուկը, մոտեցել է բնակարանի պատուհանին և տեսել, որ երկու տղամարդ ատրճանակները հորիզոնական դիրքով պահած կրակում են: Ինքը բղավել է պատուհանից, որի ժամանակ բնակարանի պատուհանից մոտ 4-5 մետր հեռավորության վրա գտնվող անձը ձեռքում գտնվող ատրճանակը թեքել է և մի քանի անգամ կրակել պատուհանի և շքամուտքի ուղղությամբ: Երբ դուրս է եկել բնակարանից, երկրորդ հարկից աղմուկ է լսել և բարձրանալով 2-րդ հարկ, տեսել է կրծքավանդակի շրջանում վիրավորված, իրենց հարևան Նարեկ Սարգսյանին:
Միաժամանակ, Լեյլի Խաչատրյանը հայտնել է, որ կրակելու պահին կրակող անձանց գործողությունները խափանող կամ կանխող անձնավորություն չի եղել:
Անչափահաս վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի 2-րդ բնակարանի բնակիչ Լևոն Մելիքյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում Յուրա Փափազյանի և Դավիթ Բիշարյանի հետ գտնվել է իրենց շենքի բակում: Այդ ժամանակ բակում խաղացել են 13-ամյա իր քույր Գայանե Մելիքյանը և շենքի 5-11 տարեկան այլ երեխաներ: Այդ ժամանակ շենքի ձախ անկյունային հատվածի մոտ գտնվող բետոնե հարթակի վրա նստած են եղել իրենց շենքի բնակիչ Նարեկ Սարգսյանն իր ընկերներ` Արթուրի, Ալիկի, Վազգենի, ինչպես նաև իրեն անծանոթ ևս 4-5 երիտասարդ տղաների հետ: Այդ պահին նրանց է մոտեցել մուգ գույնի ավտոմեքենա, որի կանգնելուց հետո Արթուրը վազել է դեպի շենքի բակի ավտոտնակների կողմ, որտեղ այդ պահին գտնվել են իր քույրը մյուս երեխաների հետ և գոռացել է ՙԶենք քաշեց՚: Նույն պահին, նշված ավտոմեքենայի վարորդի կողքի նստատեղից իջել է մի տղամարդ և գոռացել. ՙՈվ մեր հետ պրոբլեմ ունի՚, որից հետո այդ տղայի մոտից լսել է ատրճանակի լիցքավորման ձայն և անհանգստանալով բղավել է բակում գտնվող երեխաներին, որպեսզի շտապ մտնեն շքամուտք: Երբ իր քույրը և մյուս երեխաները կանգնել են իրենց նստած տեղից, ավտոմեքենայի մոտից լսել է կրակոցի ձայն, քիչ անց դարձյալ լսել է ևս մի քանի կրակոցի ձայներ: Ինքը մյուս երեխաների հետ վազելով մտել է շքամուտք և բարձրացել տուն: Որոշ ժամանակ անց տեսել է, թե ինչպես է իր հայրը հարևան Նարեկ Սարգսյանին գրկած իջեցնում և նստեցնում իրենց ավտոմեքենան: Այդ պահին նկատել է, որ Նարեկ Սարգսյանը վիրավորված է թևի հատվածում:
Վկա, Ազատության 2բ շենքի 1-ին բնակարանի բնակիչ Լիանա Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին իրենց շենքի բնակիչ 13-ամյա Գայանե Մելիքյանի հետ գտնվել է իրենց շենքի մոտ գտնվող ստորգետնյա ավտոտնակների հատվածում: Նույն պահին, շենքի մյուս հատվածում են գտնվել իրենց շենքի բնակիչ Նարեկ Սարգսյանը, նրա ընկեր Արթուրը և իրեն անծանոթ մի քանի այլ երիտասարդ տղաներ: Ժամը 22:15-ի սահմաններում նկատել է, որ շենքի բակ է մտել մի ավտոմեքենա ու այդ ժամանակ Արթուրը վազելով եկել է իրենց ուղղությամբ: Նույն պահին նկատել է, որ Նարեկի կանգնած տեղում ինչ-որ քաշքշոց է սկսվել և լսել է բազմաթիվ կրակոցի ձայներ: Բակում գտնվող երեխաների հետ վազելով մտել է շքամուտք: Իրենց հետևից շքամուտք է մտել նաև Նարեկը և աստիճանահարթակի վրա ընկել:
Անչափահաս վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի 2-րդ բնակարանի բնակիչ Գայանե Մելիքյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին ժամը 21:00-ի սահմաններում իրենց շենքի մի քանի երեխաների հետ գտնվել է շենքի անկյունային հատվածում: Շենքի մյուս հատվածում են գտնվել իրենց շենքի բնակիչ Նարեկը, նրա ընկեր Արթուրը և իրեն անծանոթ մի քանի այլ տղաներ: Արդեն ժամը 22:15-ի սահմաններում նկատել է, որ Արթուրը վազելով անցել է իրենց կողքով և մի պահ կանգնել իրենց հետևում, որից հետո տեսել է 26-27 տարեկան երկու տղաների, որոնք քայլելով շարժվել են իրենց ուղղությամբ և ատրճանակներից կրակել են Արթուրի ուղղությամբ: Ինքը մյուս երեխաների հետ միասին փախել և մտել է շքամուտք:
Անչափահաս վկաներ Արամ Կազարյանի և Էլինա Կազարյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոտոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում գտնվել են Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի բակում, երբ լսել են կրակոցներ և փախել են դեպի շենքի մուտքը: Մինչ այդ նկատել են շենքի մոտ կանգնած շենքի բնակիչ Նարեկին մի քանի այլ տղաների հետ միասին: Երբ լսել են կրակոցները, տեսել են, որ այդտեղ կանգնած բոլոր տղաները փախել են:
Վկա Էմիլիա Անանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, բակից լսել է կրակոցի ձայներ և դուրս գալով պատշգամբ, տեսել է բակում ավտոտնակների տանիքի վրա, ՙՄակարով՚ տեսակի ատրճանակին նմանվող զենքը ձեռքին մի տղայի: Այնուհետև, դուրս գալով բնակարանից, տեսել է իրենց հարևան Նարեկին վիրավորված, հատակին ընկած վիճակում:
Վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի 12-րդ բնակարանի բնակիչ Սուսաննա Մելսիկի Օհանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:20-ի սահմաններում իր մանկահասակ որդու հետ գտնվել է շենքի բակում գտնվող ստորգետնյա ավտոտնակների հատվածում, որտեղ գտնվել են նաև շենքի մի քանի այլ երեխաներ: Այդ ժամանակ նկատել է դեպի իրենց կողմը վազող մի անծանոթ երիտասարդի, որը բղավել է. ՙԶենք հանեց՚: Նույն պահին տեսել է շենքի բակի մուտքի կողմից երկու միջին կազմվածքով տղաների, որոնք իրենց մոտ գտնվող ատրճանակներից կրակելով շարժվել են նրանց ուղղությամբ: Ինքն, իր զավակի և բակում գտնվող մյուս երեխաների հետ վազելով մտել է շքամուտք: Իր հետևից շքամուտք է մտել հարևան Նարեկ Սարգսյանը: Այնուհետև, բարձրանալով 2-րդ հարկի հարթակ տեսել է Նարեկին վիրավորված վիճակում հարթակին պառկած:
Վկա Գոռ Մաթևոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոտոսի 26-ին, ժամը 07:00-ի սահմաններում իրենց բնակարան է եկել որդին Համբարձում Մաթևոսյանը, որի աջ ձեռքը եղել է շորով կապած վիճակում: Իր այն հարցին, թե ինչ է պատահել, որդին պատասխանել է, որ երբ գտնվել է ընկերոջ Արթուր Սիմոնյանի շենքի բակում, ինչ-որ կրակոցներ են եղել, որից վիրավորվել է:
Վկա, Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի 8-րդ բնակարանի բնակիչ Վալենտինա Անուշավանի Համբարձումյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին ժամը 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է իր բնակարանում, բակից լսել է 7-8 կրակոցի ձայներ: Երբ դուրս է եկել պատշգամբ, տեսել է բակում հավաքված մի խումբ անձանց, որոնց մեջ ճանաչել է իր հարևան Սուրեն Սարգսյանին: Երբ գնացել է վերջինիս բնակարան, տեսել է նրա որդուն Նարեկ Սարգսյանին վիրավորված, հատակին ընկած վիճակում:
Վկաներ Օլյա Մկրտչյանի, Ելենա Այդինյանի, Սուրեն Սարգսյանի, Էլյա Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով:
Վկա, Մելիք Լեոնիդի Մելիքյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է իր բնակարանում, բակից լսել է բարձր ձայներ և մտածելով, որ հրավառություն է ուշադրություն չի դարձրել դրա վրա, սակայն, երբ այդ ձայները շարունակվել են, հասկացել է, որ կրակոցի ձայներ են և վազելով դուրս է եկել բնակարանից: Շենքի մուտքի մոտ հանդիպել է որդուն Լևոն Մելիքյանին, որը հայտնել է, որ բակում կրակում են, լսել է 10-ից ավելի կրակոցի ձայներ: Որոշ ժամանակ անց երկրորդ հարկից լսել է ձայներ և բարձրանալով երկրորդ հարկ, տեսել է նախասրահում վիրավորված, հատակին ընկած Նարեկ Սարգսյանին, որի կրծքավանդակի ձախ շրջանում հրազենային վնասվածք է եղել: Այնուհետև, իր մեքենայով Նարեկ Սարգսյանին տեղափոխել է հիվանդանոց: Դրսում տեսել է նաև կրակված պարկուճներ, որոնք հավաքում էին ոստիկանության աշխատակիցները:
Մ.Մելիքյանը նշել է նաև, որ կրակոցների հետևանքով երեխաների և շրջապատող մարդկանց կյանքի և առողջության համար իրական վտանգ է առաջացել:
Վկա Էդուարդ Կբեյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում գտնվել է իր բնակարանում, երբ բակից լսել է կրակոցների ձայներ: Երբ կրակոցները դադարել են, նայել է պատուհանից և տեսել իրենց շենքի հարևանությամբ գտնվող Ազատության 2բ շենքից դեպի Ազատության պողոտա տանող ճանապարհին կանգնած մի քանի արտասահմանյան մակնիշի ավտոմեքենաներ: Միաժամանակ նկատել է վերը նշված շենքի բակից դեպի այդ մեքենաները ինչ-որ մեկին փնտրող, անկանոն շարժումներ անելով մոտեցող երկու երիտասարդների, որոնցից յուրաքանչյուրի ձեռքում եղել է մեկական ատրճանակ: Այնուհետև, բակից լսել է օգնության կանչեր, իսկ հետագայում իմացել է, որ կրակոցների հետևանքով վիրավորվել է Ազատության 2բ շենքի մի բնակիչ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1253/հ եզրակացությամբ, այն մասին, որ Նարեկ Սարգսյանի մարմնական վնասվածքներն աջ բազկի միջանցիկ, կրծքավանդակի աջ կեսի թափանցող կույր հրազենային վիրավորման ձևով աջակողմյան հեմոթորաքսով, կրծքավանդակի պատի օտար մարմնի առկայությամբ, լյարդի սալջարդով պատճառվել են հրազենից արձակված կրակոցի/ների/ հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը ծանր վնաս, որպես կյանքին վտանգ սպառնացող: Ելնելով բժշկական փաստաթղթերի տվյալներից կարելի է ենթադրել, որ կրծքավանդակի աջ կեսի հրազենային կույր վնասվածքը ստանալիս Ն.Սարգսյանը կրծքավանդակի աջ կեսի հետին կողմնային մակերեսով ուղղված է եղել դեպի կրակոց արձակող հրազենի փողի լայնական կտրվածքի կողմը, իսկ աջ բազկի վ/մ/3-ի շրջանի հրազենային միջանցիկ վնասվածքը ստանալու պահին աջ բազկի դրսակողմնային մակերեսով ուղղված է եղել դեպի կրակոց արձակող հրազենի փողի լայնական կտրվածքի կողմը:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2890 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Համբարձում Մաթևոսյանի վնասվածքները աջ նախաբազկի շրջանի սպիների ձևով, որոնք նախկինում եղած վերքերի ապաքինման արդյունք են, պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով: Ելնելով սպիների բնույթից և տեղակայումից, չի բացառվում վերջիններիս առաջացումը նշված ժամկետում հրազենային-գնդակային միջանցիկ վիրավորումից, ինչպես մեկական, այնպես էլ կրակահերթի արդյունքում և ամենայն հավանականությամբ ելնելով սպիի տեսքից մուտքի անցքը տեղակայված է եղել նախաբազկի ստորին երրորդականի թիկնային մակերեսի շրջանում և ելնելով վերոգրյալից վնասվածքը ստանալու պահին Հ. Մաթևոսյանը տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած դիրքում, որոնք խոչընդոտ չէին հանդիսանա վնասվածքի պատճառմանը և ձախ նախաբազկի դրսային մակերեսով ուղղված են եղել դեպի կրակոց արձակող հրազենի փողաբերանի կտրվածքը:
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 378 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Նարեկ Սարգսյանի արյան նմուշը ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին: Փորձաքննության ներկայացված Ն.Սարգսյանի մայկայի, անդրավարտիքի, 2 բամբակե խծուծների, 3 մառլայե խծուծների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր է, որ առաջանար Ն.Սարգսյանից:
Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1985 եզրակացությամբ, այն մասին, որ ներկայացված տաս պարկուճները, յոթ գնդակները, մեկ գնդակի շապիկը գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի փամփուշտների մասեր են կրակված պարկուճներ, գնդակներ և գնդակի շապիկ: Իրենց վրայի կրակման հետքերով բնորոշ են ՙՊՄ՚ տեսակի ատրճանակներից կրակված պարկուճների և գնդակների վրա առաջացող հետքերի:
Ներկայացված տաս պարկուճները պիտանի են նույնացման համար, դրանցից ութը թիվ 1, 2, 3, 5, 7, 8, 9 և 10 կրակված են մեկ զենքից, իսկ երկուսը թիվ 4, 6 մեկ այլ զենքից:
Ներկայացված յոթ գնդակներից երեքը թիվ 6-ը և 7-ը /Ազատության 2բ շենքի բակ /շենքի մուտքի ներսի հատվածից աջ պատի միջնամասից/ և թիվ 8-ը /տուժող Ն.Սարգսյանի մարմնից հայտնաբերված գնդակը/ պիտանի են կրակող զենքի նույնացման համար և կրակվել են զենքի միևնույն փողից, գնդակներից երկուսի թիվ 1-ի, թիվ 4-ի և գնդակի շապիկի թիվ 5-ի պիտանելիությունը հնարավոր կլինի որոշել միայն կոնկրետ զենքի առկայության դեպքում, գնդակներից երկուսը թիվ 2-ը և թիվ 3-ը պիտանի չեն նույնացման համար:
Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 2531 եզրակացությամբ, այն մասին, որ 2010թ-ի հոկտեմբերի 13-ին Աշոտ Եղոյանի կողմից ներկայացված ՙCK-4734-P՚համարի ատրճանակը գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի ՙՊՄ՚ տեսակի ատրճանակ է, այն տեխնիկապես սարքին վիճակում է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն:
Ներկայացված ատրճանակի փողում հայտնաբերվեցին կրակոցի հետքեր:
Փորձաքրեագիտական վարչության փորձագետի թիվ 1985-10 եզրակացությամբ հետազոտված և թիվ 09118310 քրեական գործով փորձաքրեագիտական վարչության հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառված ութ պարկուճները թիվ 1, 2, 3, 5, 7, 9 և 10-ը և երեք գնդակները թիվ 6,7 /Ազատության 2բ շենքի բակ և շենքի մուտքի ներսի հատվածի պատի միջնամասից հայտնաբերված/ և թիվ 8–ը /Նարեկ Սարգսյանի մարմնից հայտնաբերված/ կրակվել են ներկայացված ՙՊՄ՚ տեսակի ատրճանակից:
Դատաձգաբանական, դատաքիմիական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 381 եզրակացությամբ, այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված կիսաթև շապիկի հետևի աջ մասում առկա վնասվածքը հանդիսանում է հրազենային-գնդակային մուտքի վնասվածք, պատճառվել է պղինձ պարունակող հավանաբար 9 մմ տրամաչափի գնդակով, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից կամ արգելաշերտի միջոցով կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում
Դեպքի վայրում /դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Ազատության պող. 2բ շենքի բակը/ առկա թիվ 1, 2, 3, 5 և թիվ 8 վնասվածքները հավանաբար հանդիսանում են հրազենային-գնդակային վնասվածքներ և կարող էին պատճառվել 9 մմ տրամաչափի գնդակներով /հնարավոր է սույն քրեական գործով Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառման վերցված 9 մմ գնդակով/, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից կամ արգելաշերտի միջոցով կատարված հինգ կրակոցների արդյունքում:
Թիվ 1, 2, 3 վնասվածքները ունեն Ազատության պողոտայի 2բ շենքի փողոցի, բակի հատվածից դեպի ստորգետնյա ավտոտնակի տանիքի հետևի դրսային հատվածի ուղղություն: Թիվ 5 վնասվածքը ունի նշված շենքի բակի կողմից դեպի շենքի ճակատային պատի ուղղություն: Թիվ 8 վնասվածքը ունի բակի կողմից դեպի շենքի ճակատային պատը, աջից ձախ գրեթե հորիզոնական քիչ ներքևից վերև ուղղություն:
Ներկայացված կիսաթև շապիկի հետևի աջ մասում առկա վնասվածքը և Ն. Սարգյանի կրծքավանդակի աջ կեսի կողմնային մակերեսի շրջանում առկա վնասվածքը հանդիսանում են հարզենային-գնդակային մուտքի կույր վնասվածքներ, իրենց մոտավոր տեղակայմամբ և բնույթով համապատասխանում են միմյանց և պատճառվել են պղինձ պարունակող 9 մմ տրամաչափի գնդակով, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից կամ արգելաշերտի միջոցով կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում:
Ն.Սարգսյանի աջ բազկի վերին միջին երրորդականի դրսային մակերեսի շրջանում առկա վնասվածքը հանդիսանում է հրազենային մուտքի անցք, իսկ նույն մակարդակով առաաջաներսային մակերեսին առկա վնասվածքը հրազենային ելքի անցք: Մարմնի նորմալ անատոմիական դիրքի պայմաններում հրազենային վերքային խողովակը մարմնի երկայնական առանցքի նկատմամբ ունեցել է աջից ձախ, քիչ հետևից առաջ ուղղություն: Դատելով հրազենային վնասվածքների մուտքի և ելքի անցքերի, նրանցով կազմված վերքային խողովակների տեղակայություններից, կարելի է եզրահանգել, որ ամենայն հավանականությամբ Ն. Սարգսյանի հրազենային վնասվածքները առաջացել են մեկ կրակոցի արդյունքում և ըստ այդմ էլ հրազենային վերքային խողովակը ունեցել է ընդհատվող բնույթ, կույր, այն մարմնի երկայնական առանցքի նկատմամբ ունեցել է աջից ձախ, քիչ վերևից ներքև, հետևից առաջ ուղղություն: Հարկ է համարվում նշել նաև, որ չի բացառվում Ն. Սարգսյանի հրազենային վնասվածքների պատճառումը նաև երկու կրակոցների արդյունքում:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, դրան կից լուսանկարչական հավելվածով և հատակագծով, համաձայն որի 2010թ-ի օգոստոսի 25-ին դեպքի վայրի զննության ընթացքում Ազատության 2բ շենքի բակից և հարակից տարածքից, հայտնաբերվել են 10 հատ պարկուճ, 6 գնդակ, ինչպես նաև նշված շենքի մուտքի դռան հատվածում, դեպի Երևան քաղաքի Ազատության 2ա շենք տանող ստորգետնյա ավտոտնակների հատվածում հայտնաբերվել են հրազեններից արձակված գնդակների ներգործության արդյունքում առաջացած հետքեր:
Դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի 2010թ-ի օգոստոսի 26-ին արդեն բնական լուսավորության պայմաններում կատարած դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության ընթացքում Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի մուտքի աջ կողային պատից հայտնաբերվել է ևս մեկ գնդակ:
Կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով համաձայն որի մեղադրյալ Աշոտ Եղոյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 2բ շենքի կողքով դեպի Ազատության պողոտա տանող ավտոճանապարհից դեպի շենքի բակ 3 մետր հեռավորության վրա գտնվող հատվածը և հայտարարել, որ 2010թ-ի օգոստոսի 25-ին ինքը նշված վայրում իր մոտ գտնվող ատրճանակով կրակել է օդ, այնուհետև, մատնացույց անելով զինկոմիսարիատի բաժանարար պարսպի մոտ Ազատության 2բ շենքի բակում գտնվող աղբամանների հատվածը հայտարարել է, որ նշված վայրում է իր ձեռքի ատրճանակը ընկել գետնին և այն վերցնելով ինքը Գեղամի հետ, վերջինիս ավտոմեքենայով դիմել են փախուստի:
Առգրավում կատարելու մասին արձանագրությամբ համաձայն որի 2010թ. օգոստոսի 28-ին առգրավվել է բժշկական միջամտությամբ Նարեկ Սարգսյանի մարմնից հանված գնդակը:
Մակարով՚ տեսակի ատրճանակը ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի 2010թ. հոկտեմբերի 13-ին ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳ վարչություն է ներկայացել Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացի Աշոտ Թումասի Եղոյանը, որը ներկայացրել է ՙՊՄ՚ տեսակի CK 4734 գործարանային համարով ատրճանակը դատարկ պահունակով և հայտնել, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին Երևան քաղաքի Ազատության 2բ շենքի բակում ինքն է կրակել նշված ատրճանակից:
ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչությունից ստացված տեղեկատվությամբ, համաձայն որի Աշոտ Եղոյանը և Գեղամ Պողոսյանը 2010թ. օգոստոսի 26-ին, ժամը 03.55-ին և 03.56-ին հատել են Հայաստանի Հանրապետության սահմանը և մուտք գործել Վրաստան:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող տասը պարկուճներով, յոթ գնդակներով, մեկ գնդակի շապիկով, ՙՊՄ՚ տեսակի CK 4734 գործարանային համարով ատրճանակով և Նարեկ Սարգսյանի կիսաթև շապիկով:
Սույն քրեական գործով տուժող Նարեկ Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին ժամը 22:00-ի սահմաններում իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 2բ շենքի շքամուտքից դուրս գալուց լսել է կրակոցի ձայներ ու նկատել է, որ բակում գտնվող երեխաները վազում են դեպի շքամուտք: Ինքն էլ նրանց հետևելով մտել է շքամուտք ու այդ պահին ստացել է հրազենային վնասվածք:
Տուժողը նշել է նաև, որ չգիտի, թե ովքեր են հրազենով կրակել իր վրա:
Գործով տուժող Համբարձում Մաթևոսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել, որ իր բջջային հեռախոսը գտնվել է ընկերոջ Արթուր Սիմոնյանի մոտ և 2010թ. օգոստոսի 25-ին այն հետ վերցնելու նպատակով ժամը 22:00-ի սահմաններում գնացել է Արաբկիրի զինկոմիսարիատի մոտ, որտեղ հանդիպել է Արթուրին: Այդ ժամանակ իրենց հարևանությամբ կանգնել է մուգ գույնի ավտոմեքենա, որից իջել են անծանոթ տղաներ և մոտեցել են քիչ հեռու կանգնած, դարձյալ իրեն անծանոթ տղաների, տեղի է ունեցել վիճաբանություն և լսել է կրակոցի ձայներ£ Խուճապահար ինքը և Արթուրը փախել են տարբեր ուղղություններով£ Փախուստի դիմելուց հետո նկատել է, որ կրակոցների հետևանքով աջ ձեռքը վնասվել է£ Ինքը չի դիմել բուժօգնության և տնային պայմաններում մշակել է վերքը: Հեռուստացույցով տեղեկացել է դեպքի մասին, մտածել է, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն կփնտրեն և այդ պատճառով տեղափոխվել և գտնվել է Էջմիածին քաղաքում գտնվող տատու տանը:
Համբարձում Մաթևոսյանը նշել է նաև, որ թե դեպքի օրը, թե դրա նախորդող օրերին որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել և չգիտի, թե ով և ինչ պատճառով է կրակել իր ուղղությամբ:
Գործով Տուժող Արթուր Սիմոնյանը նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներում մասնավորապես նշել է, որ 2010թ. օգոստոսի 25-ին Համբարձում Մաթևոսյանի հետ գտնվել է իրենց շենքի բակում, երբ լսել է կրակոցներ և փախել: Ինքը տեղյակ չէ, թե ով և ինչու է կրակել իր ուղղությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գնահատության ենթարկելով տուժողներ Արթուր Սիմոնյանի, Նարեկ Սարգսյանի և Համբարձում Մաթևոսյանի ցուցմունքները, քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցների հետ իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ վերջիններս հետապնդում են իրականությունը խեղաթյուրելու նպատակ և փորձում են պաշտպանության տակ առնել ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանին, այդուհանդերձ վերջիններիս կողմից ներկայացրած թեկուզև սակավ տեղեկություններով հաստատվում է 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին ժամը 22-ի սահմաններում նրանց նկատմամբ սպանության փորձ կատարելու փաստը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սամվել Հունիկյանի վերաբերյալ 2008 թվականի փետրվարի 29-ի ՎԲ-11/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասը նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն սպանության՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու հանցափորձի համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Սպանության փորձը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ, երբ հանցավորը գիտակցել է իր գործողության (անգործության)՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է մեկ ուրիշի մահը վրա հասնելու հնարավորությունը կամ անխուսափելիությունը և ցանկացել է դրանց առաջանալը, սակայն մահացու հետևանքը վրա չի հասել նրա կամքից անկախ պատճառներով (զոհի ակտիվ դիմադրությունը, այլ անձանց միջամտությունը, տուժողին ժամանակին բժշկական օգնություն ցույց տալը և այլն):
Հանցավորի դիտավորության ուղղվածության մասին հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցագործության եղանակը և գործիքը, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ՝ մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն:
Գործող օրենսդրության վերը նշված պահանջների, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից ներկայացված դիրքորոշման համատեքստում վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցությամբ, Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի կողմից կատարված հանցագործության եղանակը և այն կատարելու գործիքը, նրա դրսևորած վարքագիծը հանցագործության հաջորդող պահին և դրանից հետո, հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի արարքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և նրա արարքը վերաորակելու կամ այդ հոդվածի շրջանակներում արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան, ուստի դատավճիռը այդ մասով պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում առկա է ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով արդարացման դատական ակտ կայացնելու խնդիր, ուստի անհրաժեշտ է համարում այդ հարցի քննարկումը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցվածքրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
1) բացակայում է հանցագործության դեպքը.
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա.
3) վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ.
4) սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը.
5) սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում տուժողը հաշտվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հետ.
6) անցել են վաղեմության ժամկետները.
7) անձի նկատմամբ կա նույն մեղադրանքով օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ կամ դատարանի այլ որոշում, որը հաստատում է քրեական հետապնդման անհնարինությունը.
8) անձի նկատմամբ կա նույն մեղադրանքով քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին հետաքննության մարմնի, քննիչի և դատախազի չվերացված որոշում.
9) անձն արարքը կատարելու պահին չի հասել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու` օրենքով նախատեսված տարիքին.
10) անձը մահացել է, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ գործի վարույթն անհրաժեշտ է մահացածի իրավունքների վերականգնման համար կամ ուրիշ անձանց նկատմամբ նոր ի հայտ եկած հանգամանքների կապակցությամբ գործը վերսկսելու համար.
11) անձը կամովին հրաժարվել է հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնելուց, եթե նրա փաստորեն կատարած արարքն այլ հանցակազմ չի պարունակում.
12) անձը Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատասխանատվությունից.
13) ընդունվել է համաներման ակտ:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Համաձայն նույն հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի պահանջների` Դատավճիռը բոլոր դեպքերում ենթակա է բեկանման, եթե` գործով վարույթի կարճման կամ քրեական հետապնդման դադարեցման համար հիմքերի առկայության դեպքում առաջին ատյանի դատարանը չի կարճել վարույթը կամ չի դադարեցրել հետապնդումը:
Ըստ նույն հոդվածի 4-րդ մասի պահանջների` մեղադրողը, դատարանում հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, պարտավոր է հայտարարել ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին: Ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին մեղադրողի հայտարարությունը դատարանի համար քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեականհետապնդումը դադարեցնելու հիմք է:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասում ամրագրելով «բոլոր դեպքերում» ձևակերպումը` օրենսդիրը արտահայտել է այդ կանոնն իմպերատիվ դարձնելու կամք` անկախ վերադաս դատարաններում վարույթի սահմանները որոշող իրավանորմերից: Այլ կերպ, եթե վերադաս դատարանը հայտնաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասում ամրագրված հանգամանքներից որևէ մեկը, ապա իրավասու է ուղղել այդ դատական սխալը:
Նույնը վերաբերում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերում ամրագրված հիմքերին, որոնցով «հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման». նշված ձևակերպումը ևս վկայում է նշված հիմքերն իմպերատիվ դարձնելու օրենսդրի կամքի մասին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նախորդ կետում տրված օրենքի մեկնաբանությունները ոչ միայն պայմանավորված են օրենքի իմաստի տառացի ընկալմամբ, այլև արտահայտում են քրեական դատավարությունում իրավաչափ շահերի ողջամիտ հավասարակշռությունը, ուստի սույն գործով թույլ տրված դատական սխալի ուղղումը բխում է անձի արդար դատաքննության իրավունքի հիմնարար սկզբունքից:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցները` իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ դատարանը ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրական դատական ակտ կայացնելիս թույլ է տվել դատական սխալ, այն է` կիրառել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա չի եղել կիրառման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով:
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից յոթ տարի ժամկետով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա. Խաչատրյանի վերաբերյալ իր 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի ՎԲ-223/06 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտվ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Սրա հետ մեկտեղ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետը պատասխանատվություն է սահմանում ոչ թե խուլիգանության ընթացքում սպանություն կատարելու համար, այլ խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանության համար: Դա նշանակում է, որ հասարակական կարգի խախտումը կամ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքը պարտադիր չէ արարքը այդ հոդվածով որակելու համար: Տվյալ դեպքում հանցագործության միակ և անմիջական օբյեկտը մարդու կյանքն է:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ գտնում է, որ եթե սպանությանը նախորդել կամ դրան հաջորդել են խուլիգանական գործողություններ, արարքը որակվում է որպես հանցագործությունների իրական համակցություն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համապատասխան մասով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով: Սակայն բոլոր դեպքերում պետք է հստակ իմանալ, որ խուլիգանության ժամանակ կատարված սպանությունն ինքնին չի կարող հիմք հանդիսանալ խուլիգանական շարժառիթի առկայության հավաստման համար: Իսկ խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանությունն իր հերթին չի նշանակում, որ այն անպայման զուգորդվել է խուլիգանությամբ:
Այլ կերպ ասած` խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանությունը` խուլիգանության որակյալ տեսակ չէ: Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը, ի տարբերություն խուլիգանության հանցակազմի, կարող է կատարվել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ:
Ուղղակի դիտավորության դեպքում անձը, որպես կանոն, կանխատեսում է հետևանքի առաջացման անխուսափելիությունը, իսկ անուղղակի դիտավորության պարագայում կանխատեսում է հետևանքի առաջացման իրական հնարավորությունը:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ապացույցներ ձեռք չեն բերվել և չի հիմնավորվել այն հանգամանքը, որ ինչպես սպանության փորձը կատարելուց առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարք: Մասնավորապես, սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանը խուլիգանական դրդումներով Արթուր Սիմոնյանին, Համբարձում Մաթևոսյանին և նախորդ վիճաբանությանը մասնակից նրանց ընկերներին սպանելու դիտավորությամբ 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին ժամը 22:00-ի սահմաններում Գեղամ Պողոսյանի կողմից շահագործվող <<Տոյոտա Քեմրի>> մակնիշի 73 PՈ 333 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 2բ շենքի բակ, որտեղ վտանգելով բակում խաղացող անչափահաս երեխաների և նրանց ծնողների կյանքը, դուրս գալով ավտոմեքենայից, իրենց մոտ ապօրինի պահվող հրազեններից սկսել են կրակել շենքի բակում գտնվող Արթուր Սիմոնյանի, Համբարձում Մաթևոսյանի և նրանց ընկերների ուղղությամբ: Կրակոցների արդյունքում Արթուր Սիմոնյանը, Համբարձում Մաթևոսյանը, վերջիններիս ընկեր Նարեկ Սարգսյանը և շենքի բակում գտնվող երեխաներն ու նրանց ծնողները փախել են տարբեր ուղղություններով, իսկ Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը հետապնդելով շենքի բակում գտնվող երեխաների մոտով փախչող Նարեկ Սարգսյանին և Համբարձում Մաթևոսյանին` նրանց սպանելու դիտավորությամբ իրենց մոտ գտնվող հրազեններից, շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով թվով 11 կրակոց են արձակել նրանց ուղղությամբ: Արձակված կրակոցների արդյունքում Նարեկ Սարգսյանը Երևան քաղաքի Ազատության պողոտա 2բ շենքի շքամուտքի դիմաց ստացել է աջ բազկի միջանցիկ, կրծքավանդակի աջ կեսի թափանցող կույր հրազենային վիրավորման ձևով աջակողմյան հեմոթորաքսով, լյարդի սալջարդով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, սակայն ծանր վիրավորված լինելով հանդերձ հասցրել է բակում գտնվող երեխաների հետ մտնել շքամուտք և փակել ծածկագիր կողպեքով մուտքի դուռը, դրանով իսկ զրկելով Աշոտ Եղոյանին իրեն հետապնդելու և հանցավոր մտադրությունը ավարտին հասցնելու հնարավորությունից:
Այնուհետև, Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը հետապնդելով Երևան քաղաքի Ազատության պողոտա 2բ շենքի բակում տեղակայված ստորգետնյա ավտոտնակների տանիքներով դեպի Ազատության պողոտա 2բ շենքի ուղղությամբ փախչող Համբարձում Մաթևոսյանին, իրենց մոտ գտնվող հրազեններից կրակոցներ են արձակել նրա ուղղությամբ, որի արդյունքում Համբարձում Մաթևոսյանը ստացել է աջ նախաբազկի միջանցիկ հրազենային-գնդակային վիրավորման ձևով թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով: Հ. Մաթևոսյանին հաջողվել է փախչել շենքերի բակերով և թաքնվել Գեղամ Պողոսյանից և Աշոտ Եղոյանից, որոնք ավտոտնակների տանիքների վրայից դեռևս շարունակել են կրակոցներ արձակել նրա ուղղությամբ:
Դրանից հետո, Գեղամ Պողոսյանը և Աշոտ Եղոյանը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով չկարողանալով հանցագործությունը հասցնել ավարտին, նստել են Գեղամ Պողոսյանի կողմից շահագործվող ավտոմեքենան և դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Վերը նշվածից ելնելով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի հանցավոր գործողությունները ամբողջությամբ ընդգրկվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի օբյեկտիվ կողմի շրջանակներում, հետևաբար նրա արարքը լրացուցիչ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որակելու հիմքեր չկան:
Այս պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում և այդ մասով նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին և այդ առթիվ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը:
Որպես ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել մեղայականով ներկայանալը, հանցագործության գործիք հանդիսացող ատրճանակը կամովին ներկայացնելը, դրական բնութագրվելը:
Դատարանը ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Ըստ նույն օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Համաձայն նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանը ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների խախտում, քանզի դատարանի կողմից հստակեցված չեն թե վերը նշված հանգամանքներից որոնք են հանդիսանում ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ, իսկ որոնք են հանդիսանում նրա անձը բնութագրող տվյալներ, մինչդեռ հիշյալ հանգամանքները պատիժ նշանակելու ընդհանուր արժեհամակարգում ունեն տարբեր նշանակություն ու կարևորություն և չեն կարող միաժամանակ դիտվել և որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ և որպես նրա պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ:
Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի կողմից ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով հաշվի չեն առնվել նրա անձը բնութագրող և պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները:
Մասնավորապես, քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանը նախկինում արատավորված` դատապարտված չի եղել, ինչը Վերաքննիչ դատարանը դիտում է որպես նրա անձը բնութագրող դրական տվյալ:
Բացի այդ, ՌԴ Պյատիգորսկ քաղաքի զորակոչման հանձնաժողովի նիստերի գրքի 23.12.2005թ. թիվ 35 արձանագրության քաղվածքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի մոտ ախտորոշվել է հիպերտոնիկ հիվանդություն 2-րդ աստիճանի, 1-ին փուլ, միջին ռիսկ, գլխուղեղի անոթների զգալի ախտահարմամբ, որի կապակցությամբ վերջինս համաձայն 23-րդ հոդվածի 1-ին կետի <<ա>> ենթակետի` ազատվել է զինվորական ծառայության զորակոչից, ինչը Վերաքննիչ դատարանը դիտում է որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ևս մեկ հանգամանք:
Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով նշանակված պատիժը պետք է մեղմացնել, ուստի վերաքննիչ բողոքը այդ առումով պետք է բավարարել, իսկ դատավճիռը` նշանակված պատժի մասով փոփոխել:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի պահանջների` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
Ըստ նույն հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի պահանջների` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
Ըստ նույն օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Աշոտ Թումասի Եղոյանի պաշտպան Արսեն Սարդարյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի փետրվարի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Թումասի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, բեկանել և փոփոխել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Աշոտ Թումասի Եղոյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` նրա արարքում հանցակազմի բացակության պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Աշոտ Թումասի Եղոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ և 10-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման` 8 /ութ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2010 թվականի հոկտեմբերի 13-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Աշոտ Եղոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի ՙՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա Աշոտ Եղոյանի պատժաչափի չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
Պատժաչափի չկրած մասը կրճատելու հաշվարկը կատարել սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ հանրապետական գնդակապարկուճադարանում գտնվող ՙՊՄ՚ տեսակի CK 4734 գործարանային համարով ատրճանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության տնօրինմանը, տասը պարկուճները, յոթ գնդակները, մեկ գնդակի շապիկը, ոչնչացնել, իսկ Նարեկ Սարգսյանի կիսաթև շապիկը` վերադարձնել նրան:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ