ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Գործ №ԵԱՔԴ/0086/01/11
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Ա. Մկրտչյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


18 դեկտեմբերի 2012 թվականի ք. Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
պաշտպան` Մ. ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Գ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի պաշտպան Միհրան Պողոսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2010թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ անհայտ անձի կողմից Հայկ Սերգեյի Զաքեյանին ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու փաստի առթիվ հարուցվել է թիվ 14134710 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել նախաքննություն: /տե՛ս գործի նյութեր հ.1 գ-թ 1/

2. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ թիվ 14134710 քրեական գործով Գոռ Վարուժանի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` նրան մեղադրանք է առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 126-128/

3. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: /հ.1 գ-թ 129/

4. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 14134710 քրեական գործով մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառելու կալանավորում` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով: /հ.1 գ-թ 130/

5. Առաջին ատյանի դատարանի` 2011թ. փետրվարի 22-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 14134710 քրեական գործով մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2 ամիս ժամանակով` սկիզբը հաշվելով դատարանի որոշումը կատարելու պահից: /հ.1 գ-թ 132/

6. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ թիվ 14134710 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 2-րդ կետի հիմքով` մինչև մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի հայտնաբերումը: /հ.1 գ-թ 136-137/

7. Քննիչ Դ. Թովմասյանի 2011թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ թիվ 14134710 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է և կատարվել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 157-158/

8. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. մայիսի 2-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան` վերահաստատելու թիվ 14134710 քրեական գործով մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամանակով: /հ.1 գ-թ 165/

9. Առաջին ատյանի դատարանի` 2011թ. մայիսի 2-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 14134710 քրեական գործով մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ նույն դատարանի` 22.02.2011թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը` 2 ամիս ժամանակով, վերահաստատվել է: /հ.1 գ-թ 166/

10. Քննիչ Դ. Թովմասյանի` 2011թ. մայիսի 27-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռ. Խաչատրյանին` թիվ 14134710 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու մեկ ամիս ժամանակով` մինչև 2011թ. հունիսի 30-ը:
Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռ. Խաչատրյանի` 2011թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 14134710 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է մինչև 2011թ. հունիսի 30-ը: /հ.1 գ-թ 177/

11. 2011թ. հունիսի 20-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարանի` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2011թ. հունիսի 27-ին: /հ.1 գ-թ 182-188 և հ.2 գ-թ 2/

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հունիսի 27-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. հուլիսի 9-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 3 և 13/

13. Առաջին ատյանի դատարանի` 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացվել է: /հ.2 գ-թ 101 և 104/

14. Վերաքննիչ դատարանի` 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանի` 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճիռը բեկանվել է և գործն ուղարկվել է նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության: /հ.3 գ-թ 44 և 53/

15. ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2012թ. մարտի 6-ին որոշմամբ պաշտպանի վճռաբեկ բողոքը թողնվել է առանց քննության: /հ.3 գ-թ 100 և 101/

16. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. ապրիլի 2-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. ապրիլի 17-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.4 գ-թ 2 և 11/

17. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. հոկտեմբերի 15-ի դատավճռով ամբաստանյալ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով: Նշանակված պատժից հանվել է սույն քրեական գործով արգելանքի տակ գտնվելու 5 /հինգ/ ամիս 11 /տասնմեկ/ օրը և թողնվել է կրելու 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս 19 /տասնինը/ օր: Պատժի սկիզբը հաշվվելու է նրան փաստացի ազատությունից զրկելու պահից:
Գ. Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.5 գ-թ 67 և 74/

18. Ամբաստանյալ Գոռ Հարությունյանի պաշտպան Միհրան Պողոսյանը 2012թ. նոյեմբերի 16-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ, որով խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 15-ին կայացված թիվ ԵԱՔԴ/0086/01/11 դատավճիռը բեկանել և կայացնել արդարացման դատավճիռ:

19. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2012թ. նոյեմբերի 26-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2012թ. նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

20. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Գոռ Հարությունյանը դատապարտվել է այն արարքի համար, որ նա, ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ 2010թ. դեկտեմբերի 22-ին ժամը 22:00-ի սահմաններում Երևանի Բաղրամյան 85 շենքի մոտ Հայկ Սերգեյի Զաքեյանի հետ վիճաբանության ժամանակ իր մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքով հարվածել է վերջինիս կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջա-կողմնային հատվածին` պատճառելով առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

21. Ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Մ. Պողոսյանն իր վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս կոպիտ կերպով խախտել է դատավճռի օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված լինելու մասին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները:
Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է սխալ հետևության, որ Գ. Հարությունյանի` դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում, իսկ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցերը, բավարար են Գ. Հարությունյանի մեղքն ապացուցված համարելու համար:
Ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոչ մեկին չի դանակահարել և ոչնչից տեղյակ չէ:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պատճառաբա-նություններն անհիմն է համարել, գտել է, որ դրանք քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն դատարանն ամբաստանյալին պետք է պարզաբանի, որ նա կաշկանդված չէ նախաքննության ընթացքում մեղքն ընդունելու կամ չընդունելու վերաբերյալ արված հայտարարությամբ, պարտավոր չէ պատասխանել առաջադրված հարցերին և, որ պատասխանելուց հրաժարվելը չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս նրա, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալին պարզաբանելով ՀՀ քրեական դատավարությանը օրենսգրքի վերը նշված նորմը, դատավճռում Գ. Հարությունյանի կողմից նախաքննության ընթացքում մեղքն ընդունելու վերաբերյալ արված հայտարարությունը մեկնաբանել է ի վնաս նրա:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում ոչ միայն չի հետազոտվել մինչդատական վարույթի ընթացքում 02.03.2011թ. Առաջին ատյանի դատարանում մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց վերահաստատելու միջնորդության քննության վերաբերյալ որպես ապացույց այլ փաստաթուղթ հանդիսացող լազերային կրիչը, այլև քրեական գործի նյութերից բացակայում է 02.03.2011թ. Առաջին ատյանի դատարանում տեղի ունեցած որևիցէ դատական նիստի արձանագրության կրիչը, իսկ եթե դատարանը նկատի է ունեցել մեղադրողի կողմի` դատարանին ներկայացված լազերային կրիչը, ապա այդ կապակցությամբ պաշտպանը նշել է, հետևյալը:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ մասերի, 285-րդ հոդվածի 4-րդ մասի իրավական դրույթները` պաշտպան Մ. Պողոսյանը նշել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված հոդվածների վերլուծությունից բխում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդության քննության ժամանակ վերջինս միայն ու միայն բացատրություն տալու իրավունք ունի:
Մեղադրողի կողմից դատարանին ներկայացված Գ. Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերահաստատելու միջնորդությունը քննության առնելու դատական նիստի արձանագրության լազերային կրիչը վերծանելու արդյունքում պարզ երևում է, որ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման հարցը դատական նիստում քննարկելիս մեղադրյալ Գ. Հարությունյանին չի պարզաբանվել առնվազն բացատրություն տալուց հրաժարվելու նրա իրավունքը, ինչը պարտավոր էր կատարել դատարանը, ինչի արդյունքում ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանը զրկվել է բացատրություն չտալու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով երաշխավորված իր իրավունքից:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ սույն քրեական գործի նախորդ դատաքննության ընթացքում Գ. Հարությունյանի նախկին պաշտպան ժ. Օհանյանը հայտարարել է, որ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերահաստատելու միջնորդությունը քննության առնելու դատական նիստի ժամանակ հնչեցված հարցերի պատասխանները Գ. Հարությունյանը տվել է իր հուշմամբ, քանի որ պաշտպանն այդ ժամանակ նոր է որպես պաշտպան ներգրավված եղել, ծանոթ չի եղել գործի նյութերին և գտել է, որ դա է ճիշտ պատասխանը, ուստի և հուշել է իր պաշտպանյալին: Տվյալ փաստը հիմնավորվել է նաև սույն դատաքննության ժամանակ լազերային կրիչի վերծանմամբ:
Բացի այդ, ըստ 22.12.2011թ. Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշման հիշյալ գործի քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի` իրեն վերագրվող հանցավոր արարքի վերաբերյալ հայտնած դիրքորոշմանը ճիշտ գնահատական տալու անհրաժեշտությունից ելնելով` Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր ճշտել, թե փաստաբան Ժ. Օհանյանն ինչ կարգով է ներգրավվել հիշյալ գործի քննությանը, գործի քննության ընթացքում քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ինչպիսի նյութեր են ներկայացվել դատարանին և արդյոք պաշտպանին տրվել է հնարավորություն ծանոթանալու դատարան ներկայացված նյութերին, թե` ոչ, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանը վերը նշված հարցերի պատասխանը չի տվել:
Ինչ վերաբերում է վերը նշված հանգամանքների վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի այն դիրքորոշմանը, որ մեղադրյալ Գ. Հարությունյանը ոչ թե ցուցմունք է տվել, այլ նախագահող դատավորն ընդամենը մեղադրյալի` դեպքին առնչություն ունենալու վերաբերյալ նրա դիրքորոշումն է ճշտել, ապա նախագահողը մեղադրյալի հետ երկխոսության մեջ մտնելու իրավասությամբ օժտված չի եղել, իսկ Գ. Հարությունյանն իրավունք է ունեցել միայն ու միայն բացատրություն տալու, իսկ բացատրություն տալուց առաջ նրան չի պարզաբանվել իր իրավունքները, ինչի պատճառով կասկածի տակ է դրվում դրանց հասվատիությունը: Առաջին ատյանի դատարանի այն դիրքորոշումը, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում նախաքննության մարմինը համապատասխան արձանագրությամբ պատշաճ կարգով մեղադրյալ Գ. Հարությունյանին բացատրել է ՀՀ քեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ, 65-րդ, 70-րդ և 72-րդ հոդվածներով նախատեսված դատավարական իրավունքները, իսկ կալանավորումը որպես խափանման միջոց վերահաստատելու միջնորդությունը քննության առնելիս մասնակցել է նաև պաշտպանը, չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի 4-րդ մասից, համաձայն որի` դատարանը պարտավոր է դատական նիստին ներկայացած դատավարության մասնակցին պարզաբանել նրա իրավունքները և պարտականությունները` անկախ դրանց քրեական գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում պարզաբանումից:
Մեղադրողի կողմից դատարանին ներկայացված լազերային կրիչը ոչ միայն թույլատրելի, այլև ՀՀ քրեական դատավարության իմաստով չի կարող հանդիսանալ ապացույց և այն նյութը պետք է ճանաչվի անթույլատրելի ապացույց:
Վկա Գ. Հարությունյանի բազմաթիվ իրարամերժ ցուցմունքների առկայության պարագայում, Առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ և թույլատրելի ապացույց է դիտել վկա Գ. Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքների այն մասը, որտեղ նա ճանաչել է տուժողին և ամբաստանյալին և ականատես է եղել նրանց միջև ծագած վիճաբանությանը, այն պարագայում, երբ սույն քրեական գործով ինչպես ամբաստանյալը, այնպես էլ տուժողն առաջին իսկ օրվանից հերքել են միմյանց հետ վիճաբանելու հանգամանքը: Դատարանը, նաև ըստ էության չկատարելով ապացույցների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտում, չի պատասխանել նաև այն հարցին, թե ինչու արժանահավատ չեն սույն վկայի նախաքննության սկզբնական փուլում և երկու դատաքննությունների ժամանակ տված ցուցմունքները:
Ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` վկա Գ. Հարությունյանը ցուցմունք է տվել, թե ճանաչել է Գոռին որպես այն անձին, ով 22.12.10թ.-ին Բաղրամյան 85 շենքի մոտ ինտերնետ ակումբում վիճաբանել է Հայկի հետ և նա, իր լսածով /անհայտ աղբյուրից/, ինտերնետ ակումբից դուրս գալով, Բաղրամյան 85 շենքի մոտ դանակահարել է Հայկին և դիմել փախուստի, ինչի պարագայում սույն ապացույցը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետի հիմքով և վերը նշված պատճառաբանություններով Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ճանաչեր անթույլատրելի և չդներ դատավճռի հիմքում:
Գ. Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` վկան չի նշել գեթ մեկ այնպիսի հատկանիշ, որը բավարար կլիներ ճանաչվողի անձի նույնացման համար, մինչդեռ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն ճանաչում չի կատարվում, իսկ կատարվածը չի կարող ճանաչվել հիմնավորված, եթե ճանաչողը նշել է այնպիսի հատկանիշներ, որոնք իրենց անորոշության պատճառով բավարար չեն ճանաչվողի անձի նույնացման համար:
Դատարանը, սույն ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու փոխարեն իր վրա է վերցրել քննիչի կողմից թույլ տրված բացթողումների շտկումը, մասնավորապես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջի չկատարումը և անհիմն կերպով արձանագրել, որ վկա Գ. Հարությունյանը նախաքննության փուլում որպես վկա հարցաքննվելիս նշել է, որ Գ. Հարությունյանին ճանաչել է որպես ինտերնետ ակումբի մշտական հաճախորդի և այդ պայմաններում նախաքննության մարմինը անհրաժեշտ չի համարել առանձին ցուցմունքով վկային հարցաքննել ամբաստանյալի արտաքին հատկանիշների վերաբերյալ:
Գ. Հարությունյանի հայտնաբերվելուց հետո վերջինս ճանաչման չի ներկայացվել ոչ վկա Գ. Հարությունյանին և ոչ էլ վկա Լ. Բարսեղյանին: Նույնիսկ գործով բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, որոնցով կապացուցվեր, թե տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն և դեպքի վայր է հանդիսացել Երևանի Բաղրամյան 85 շենքի հարակից տարածքը, քանի որ նախ` քրեական գործով ապացուցված չէ, որ Հայկ Սերգեյի Զաքեյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջա-կողմնային հատվածին հարվածել են /իսկ միգուցե տուժողը մարմնական վնասվածքը ստացել է ընկնելու հետևանքով/, քրեական գործով որևէ փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել, համաձայն որի` «դեպքի վայր է հանդիսանում Երևանի Բաղրամյան 85 շենքի հարակից տարածքը», քանի որ այդ մասին իրենց ցուցմունքներում չեն հայտնել ոչ տուժողը, ոչ էլ` քրեական գործով անցնող որևիցէ վկա:
Քրեական գործով վկա Մ. Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոստիկաններից է տեղեկացել, թե իր տղան մարդ է դանակահարել, իսկ վկաներ Լ. Բարսեղյանը և Գ. Հարությույանը հայտնելով, որ չեն հիշում թե ումից, բայց լսել են, թե Գոռը դեկտեմբերի 22-ին երեկոյան Բաղրամյան 85 հասցեի շրջակայքում դանակահարել է Հայկին, իրականում ներկայացրել են ոստիկանների կողմից հրամցվածը:
Քրեական գործով բացակայում է որևէ թույլատրելի ապացույց, որը կապացուցեր Գ. Հարությունյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում:
Դատարանը մեղադրական դատավճիռ է կայացրել և Գ. Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել, սակայն մոռացության մատնել ՀՀ Աժ Համաներում հայտարարելու մասին 26.05.2011թ. որոշման կիրառման հարցը, թեև հիշյալ որոշումը միանգամայն կիրառելի է իր պաշտպանյալի նկատմամբ:

22. Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 381-րդ, 395-րդ, 397-րդ հոդվածներով` ամբաստանյալի Գ. Հարությունյանի պաշտպան Մ. Պողոսյանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. հոկտեմբերի 15-ին կայացված թիվ ԵԱՔԴ/0086/01/11 դատավճիռը բեկանել և կայացնել արդարացման դատավճիռ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի ելույթները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

23. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն/…/:>>:

24. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում/.../:>>:

25. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:


26. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտել է, որ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Հայկ Զաքեյանի առողջությանը կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:

27. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` վկաներ Գոռ Հարությունյանի, Մարինե Հարությունյանի, Լյուդվիգ Բարսեղյանի, տուժող Հայկ Զաքեյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև` դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1897 եզրակացությամբ, Հայկ Զաքեյանի հագուստի զննության մասին 23.12.2010թ. արձանագրությամբ, վկա Գ. Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ:
Այսպես`
Վկա Գոռ Հարությունյանն ըստ էության պնդել է նախորդ դատաքննությամբ տված իր ցուցմունքները և նշել, որ աշխատել է Լ. Բարսեղյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բաղրամյան 85 շենքի բակում գտնվող ինտերնետ ակումբում որպես օպերատոր: Հ. Զաքեյանին և Գ. Հարությունյանին ճանաչել է որպես ինտերնետ ակումբի մշտական հաճախորդներ: Հայկի հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ: Դեկտեմբերի 22-ին որևէ միջադեպի ականատես չի եղել: Հաջորդ օրը` դեկտեմբերի 23-ին, գալով աշխատանքի` ակումբի այցելու, 12-13 տարեկան երեխաներից, որոնց չի ճանաչում, իմացել է, որ նախորդ օրը Գոռի և Հայկի միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որ Գոռը դանակով հարվածել է Հայկին և զարմացել է, քանի որ ինքն այդպիսի բան չի տեսել և ավելին` իմացել է, որ նրանք լավ հարաբերությունների մեջ են եղել: Պնդել է իր ցուցմունքները և հայտնել, որ դատարանում է հայտնում ճշմարտությունը: Իրականում չի տեսել, որ Գոռի և Հայկի միջև ակումբում վիճաբանություն եղած լինի, իսկ այդպիսի ցուցմունքներ է տվել, քանի որ իրեն մի քանի անգամ կանչել են ոստիկանություն` հարցաքննության, վախեցել է խնդիրներ ունենալուց և երեխաներից լսածը ներկայացրել է որպես իրողություն:
Նախաքննության փուլում վկա Գ. Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Բաղրամյան 85 շենքի բակում գտնվող ինտերնետ ակումբում որպես օպերատոր: Նշված ինտերնետ ակումբը պատկանում է Լ. Բարսեղյանին: Որպես ակումբի մշտական հաճախորդ ճանաչում է Հ. Զաքեյանին, որի հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ է գտնվում: Նույն ինտերնետ ակումբից ճանաչում է Գ. Հարությունյանին, որն ըստ իր ունեցած տեղեկությունների` բնակվում է Վ. Համբարձումյան փողոցում գտնվող նախկին ժամացույցի գործարանի մոտակայքում: 2010թ. դեկտեմբերի 22-ին` ժամը 22:00-ի սահմաններում, ինտերնետ ակումբ է եկել Գոռը 2-3 անձանց հետ միասին, որոնց չի ճանաչում: Գոռի և ակումբի մշտական հաճախորդներից Հայկի /Վալերիկ են ասում/ միջև վիճաբանություն է բռնկվել, այնուհետև 2-3 րոպե հետո ակումբում իրար վրա գոռգոռալուց հետո նրանք դուրս են եկել ակումբից: Շուրջ 10 րոպե անց ակումբից դուրս են եկել նաև Գոռի ընկերները: Մոտ 1 ժամ անց, չի հիշում թե ումից, սակայն լսել է, որ Գոռն ակումբի շրջակայքում /կոնկրետ վայրը չի կարող ասել/ դանակահարել է Հայկին ու դիմել փախուստի: Տեղյակ չէ, թե ով և ինչ մեքենայով է Հայկին հիվանդանոց տեղափոխել: Լյուդվիգը դեպքից հետո է եկել ակումբ և տեղեկանալով, որ Հայկին տեղափոխել են հիվանդանոց` գնացել է նրա մոտ: /հ.1 գ-թ 33-34, 114-115, 147-148/
Առաջին ատյանի դատարանը միաժամանակ արժանահավատ և թույլատրելի ապացույց է դիտել վկա Գ. Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքների այն մասը, որտեղ նա ճանաչել է տուժողին ու ամբաստանյալին և ականատես է եղել նրանց միջև ծագած վիճաբանությանը: Մասնավորապես` վկա Գ. Հարությունյանն իր ցուցմունքի այդ հատվածում նշել է, որ <<2010թ. դեկտեմբերի 22-ին` ժամը 22:00-ի սահմաններում, ինտերնետ ակումբ է եկել Գոռը 2-3 անձանց հետ միասին, որոնց չի ճանաչում: Գոռի և ակումբի մշտական հաճախորդներից Հայկ Զաքեյանի /Վալերիկ են ասում/ միջև վիճաբանություն է բռնկվել, այնուհետև 2-3 րոպե հետո ակումբում իրար վրա գոռգոռալուց հետո նրանք դուրս են եկել ակումբից>>: /հ.1 գ-թ 114-115/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1897 եզրակացության համաձայն` Հայկ Զաքեյանի մարմնական վնասվածքը` կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջակողմնային մակերեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքի ձևով, որն ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, հեմոպնևմոթորաքսով, պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, և պատճառել են կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս:
Հագուստի զննության մասին 23.12.2010թ. արձանագրության համաձայն` ընթերակաների ներկայությամբ քննիչ Դ. Թովմասյանը զննել է <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ-ի ներկայացրած Հ. Զաքեյանի հագուստը. <<Զննությամբ պարզվել է, որ երկարաթև, սև գույնի գործվածքից սվիտերի առաջնային մասում առկա է 3 սմ երկարությամբ հարթ եզրերով պատռվածք, իսկ տղամարդու կապույտ ջինսե տաբատի առջևի աջ գոտկային հատվածում և շագանակագույն կաշվե նյութերից կարված գոտու վրա` արնանման հետքեր: Այդպիսի հետքեր կան նաև սվիտերի վրա: Կտորե երկար բաճկոնի առջևի ձախ գրպանի վերևի հատվածում առկա է մոտ 3 սմ երկարությամբ անհարթ եզրերով պատռվածք, իսկ դրա շրջավայրում առկա են արնանման հետքեր>>: /հ.1 գ.թ. 8-9/
Տուժող Հայկ Զաքեյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 22-ին, երեկոյան գնացել է իր ընկեր Լյուդվիգին պատկանող, Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 85-րդ շենքի տակ գտնվող ինտերնետ ակումբ` ԱՄՆ-ում գտնվող քույրերի և ընկերուհու հետ շփվելու նպատակով: Ժամը 22:00-ի սահմաններում դուրս է եկել ակումբից <<ՍԱՍ>> սուպերմարկետից ծխախոտ գնելու համար: Դրանից հետո հիշում է միայն, որ աչքերը բացել է արդեն հիվանդանոցում և տեսել Լյուդվիգին ու վերջինիս ընկեր Սարոյին: Ճանաչել է <<ժամացույցի գործարանի>> Գոռին: Նրա հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ ու երբեք կոնֆլիկտ չի ունեցել: Չի տեսել և չգիտի, թե ով է իրեն դանակահարել: Չի կարող ասել, թե ով և ինչպես է իրեն հիվանդանոց տեղափոխել: /հ.1 գ-թ 23-24, 53-55/
Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ ինչ վերաբերում է տուժող Հ. Զաքեյանի ցուցմունքի այն հատվածին, որ իր և ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի միջև երբևէ կոնֆլիկտ չի եղել, ապա այն չի բխում գործի փաստական հանգամանքներից` մասնավորապես վկա Գ. Հարությունյանի և ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի նախաքննության փուլում տված ցուցմունքներից, ինչպես նաև` մինչդատական վարույթի ընթացքում, 02.03.2011թ. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի դիրքորոշումից:
Վկա Լյուդվիգ Բարսեղյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 85-րդ շենքի տակ ունի <<Ռոսսո>> անվամբ ինտերնետ ակումբ: Մոտ կես տարի է ճանաչել և ընկերություն է արել Հ. Զաքեյանի հետ: Վերջինս հաճախակի այցելել է ինտերնետ ակումբ` արտասահմանում գտնվող հարազատների հետ շփվելու համար: Չի կարող հիշել, թե ումից, սակայն լսել է, որ Հայկը <<ժամացույցի գործարանի>> Գոռի հետ ինչ-որ խնդիրներ է ունեցել, 2010թ. դեկտեմբերի 22-ին իմացել է, որ այդ օրը` ժամը 22:00-ի սահմաներում, ինտերնետի շրջակայքում Հայկն առանձնացել է Գոռի հետ խոսելու և քիչ անց վերադառնալով` հայտնել է, որ ինքը դանակահարվել է: Դրանից հետո Հայկն իրեն լավ չի զգացել և նրան տեղափոխել են <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ: Ներկա չի գտնվել Հայկի և Գոռի վիճաբանությանը, դրա մասին լսել է տղաներից, սակայն չի հիշում, թե ումից: <<ժամացույցի գործարանի>> Գոռին, նկարը տեսնելու դեպքում, կճանաչի, նրա հետ շփում չի ունեցել և տեսել է մեկ-երկու անգամ: /հ.1 գ-թ 10-11, 70-71/
Վկա Գ. Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության համաձայն` Գ. Հարությունյանը, ուսումնասիրելով լուսանկարները և մատնացույց անելով լուսանկարը, հայտնել է. <<Ինձ ճանաչման ներկայացված 4 անձանց լուսանկարներից ես ճանաչեցի ձախից աջ 2-րդ համարի տակ փակցված լուսանկարում պատկերված անձին, նրա մազերի ձևից, աչքերից, դիմագծերից, գլխի ձևից, քթից և նա հանդիսանում է Գոռը, այսինքն, այն անձը որը 22.12.10թ.-ին Բաղրամյան 85շ.-ի մոտ ինտերնետում վիճաբանում էր Հայկի հետ /.../>>: /h.1 գ-թ 117/
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում նշել է, որ ինչ վերաբերում է պաշտպանի` վկա Գ. Հարությունյանի կողմից ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանին լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ 09.02.2011թ. արձանագրությունը անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին միջնորդությանը, այն պատճառաբանությամբ, որ այն հակասում է ՀՀ քրեական դատավարության 221-րդ հոդվածի 1-ին մասին, այն է` <<Ճանաչման համար որևէ անձի վկային, տուժողին, կասկածյալին, մեղադրյալին ներկայացնելու անհրաժեշտության դեպքում քննիչը վերջիններիս նախապես հարցաքննում է այդ անձի արտաքին տեսքի ու նշանների և այն հանգամանքների մասին, որոնցում ճանաչողը տեսել է այդ անձին>>: Դատարանը գտել է, որ այդ ապացույցները պետք է ճանաչել թույլատրելի, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ:

28. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի և պաշտպան Միհրան Պողոսյանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

29. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Մ. Պողոսյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

30. Այդպիսով, ամբաստանյալ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Մ. Պողոսյանի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի վերաբերյալ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:

31. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի հեղինակի այն պնդմանը, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի հետազոտել մինչդատական վարույթի ընթացքում մեղադրյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ կալնավորումը որպես խափանման միջոց վերահաստատելու միջնորդության քննության վերաբերյալ որպես ապացույց այլ փաստաթուղթ հանդիսացող լազերային կրիչը, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանում 20.09.2012թ.-ին կայացած դատաքննության ժամանակ մեղադրող Ռ. Խաչատրյանի կողմից ներկայացված թիվ ԵԱՔԴ/0034/06/11 քրեական գործի դատական նիստի ձայնային արձանագրության լազերային կրիչը հետազոտվել է, դատարանի որոշմամբ այն ճանաչվել է որպես այլ փաստաթուղթ և կցվել է քրեական գործին: Այն ներկա դրությամբ առկա է քրեական գործի նյութերում: /տե´ս քրեական գործի նյութեր հ.5 գ-թ 39-42/
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքի հեղինակի վերոհիշյալ պատճառաբանությունը զուրկ է հիմքից:

32. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Մ. Պողոսյանի այն պնդմանը, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված <<ՀՀ Անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշումը` ապա Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանը հանցագործությունը կատարել է մինչև 2011թ. մայիս 1-ն ընկած ժամանակահատվածում և վերջին տաս տարվա ընթացքում դիտավորությամբ հանցանք կատարելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ նախագահի` <<Ներում շնորհելու մասին>> հրամանագիր կամ ՀՀ Ազգային ժողովի` <<Համաներում հայտարարելու մասին>> որոշում չի կիրառվել, ինչպես նաև չկան նրա նկատմամբ համաներում կիրառելու այլ սահմանափակումներ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված <<ՀՀ Անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը` որի համաձայն պատժաչափի չկրած մասը ենթակա է կրճատման մեկ քառորդով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեuված հանցագործություն կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ:
Քանի որ Համաներման ակտի իմաստով պատժաչափի չկրած մասի վերջնական հաշվարկը հնարավոր է կատարել միայն դատական ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, ապա նույն որոշման 13-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են քրեակատարողական հիմնարկներում <<Համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման կատարումը վերապահվել է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական հիմնարկների պետերին: Վերը նշվածից հետևում է, որ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի նկատմամբ <<Համաներում հայտարարելու մասին>> որոշումը պետք է կիրառվի համապատասխան ՔԿ հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում:

33. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 15-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 15-ի դատավճիռը Գոռ Վարուժանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ