Գործ ԵԱՔԴ/0079/01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

20 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան

Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Է.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Հ.ԲԱԲԱՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ բերված պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
04.05.2011թ.-ին ՀՀ Ոստկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում /քննիչ` Դ.Մխիթարյան/ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի կողմից կողոպուտ կատարելու փաստի առթիվ հարուցվել է թիվ 14111311 քրեական գործը:
05.05.2011թ.-ին Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանը ձերբակալվել է:
06.05.2011թ.-ին Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով:
09.06.2011թ.-ին Դ.Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
10.06.2011թ.-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռով Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ է նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական համապատասխան հիմնարկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 04.05.2011 թվականից:



Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև` իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան ու կախազարդը, որոնք ի պահ են հանձնված տուժող Մարինե Խաչատրյանին, թողնել նրա տիրապետմանը:
ՙՍամսունգ՚ Դ-520 մոդելի 359015000683529 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը և Վիվասել ընկերության երկու` 094-64-29-71 և 077-25-93-54, ՙԱլո՚ տեսակի բջջային հեռախոսաքարտերը վերադարձնել Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Դավիթ Պետրոսյանը և նրա պաշտպան` Հունան Բաբայանը, որը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 25.08.2011թ. որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Դատավարության մյուս մասնակիցների կողմից այլ վերաքննիչ բողոքներ և գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
Քրեական գործը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2011թ. օգոստոսի 22-ին:
Նախաքննության մարմինը` Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար. ՙոր նա նյութական կարիքներից ելնելով, ընկերոջից պարտքով վերցրած 145.000 ՀՀ դրամ գումարը մարելու նպատակով գումար ձեռք բերելու համար մտադրվել է կատարել բացահայտ հափշտակություն, այն է 2011թ. մայիսի 4-ին ժամը 13.00-ից 14.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան փողոցի 26/1 շենքի մոտ բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ մոտեցել է Ռոզա Աշոտի Ավագյանին, բացահայտ հափշտակել վերջինիս պարանոցից կախված ոսկյա շղթան և ոսկյա կախազարդը և դիմել է փախուստի, այնուհետև 2011թ. մայիսի 4-ին ժամը 17:15-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով փողոցի 31 շենքի մոտ բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ ցանկացել է հափշտակել Մարինե Լյուդվիգի Խաչատրյանի պարանոցից կախված ոսկյա շղթան, սակայն հաջողվել է հափշտակել միայն ոսկյա շղթայից կախված կախազարդը, որից հետո դիմել է փախուստի, սակայն հանցագործությունը իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել ավարտին հասցնել, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բերման է ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին՚:



2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Դավիթ Պետրոսյանը և նրա պաշտպան` Հունան Բաբայանը, նշելով , որ առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ է տրվել նյութական իրավունքի խախտում, ինչը հանգեցրել է դատական սխալի: Դատարանը խախատել է 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ, 64-րդ հոդվածներով սահմանաված պատիժ նշանակելու սկզբունքները, որի հետևանքով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ: Այդ խախատումները ամբաստանյալի համար առաջացրել են կամ կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ:
Դատարանի կողմից չեն գնահատվել գործում առկա պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հետևյալ հանգամանքները, այն, որ Դ.Պետրոսյանը երիտասրադ է, բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, ունի մանկահասակ երեխա, նախկինում դատապարտված չի եղել, առաջին անգամ կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և չի գնահատվել նաև այն հանգամանքը, որ գործով տուժողներ Մարինե Խաչատրյանը և Ռոզա Ավագյանը իրենց ցուցմունքներում հայտնել են, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ բողոք չունեն, չեն ցանկանում, որ վերջինս ենթարկվի քրեական պատասխանատվության:
Վերը թվարկված մեղմացնող հանգամանքները դատարանի կողմից իր ամբողջությամբ չգնահատելը և այդ հիմքով ամբաստանյալի նկատմամբ ակնհայտ խիստ պատիժ նշանակելը ամբաստանյալի և նրա ընտանիքի համար կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ:
Դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հիմնավորվածությունը գնահատելիս չի պահպանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի պահանջները, քննության չի առել ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը, մինչդեռ ՀՀ քրեական դատավարության օրնսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուժում է հետյևալ հարցերը.
ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն կրելու հիմնավորումները մեկնաբանել է հետևյալ կերպ. ՙՔրեական գործի կոնկրետ հանգամանքները` այն է արարքները ալկոհոլային հարբածության պայմաններում կատարելը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակվի ազատազրկման ձևով և այդ ազատազրկումը նա պետք է կրի, քանզի պատժի այլ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Դատարանի կողմից հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը ինքնին չի կարող մեկնաբանվել որպես ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու հիմք: Առավել ևս գործում չկան ապացույցներ այն մասին, որ օրինակ` ամբաստանյալը տառապում է ալկոհոլիզմով կամ նախկինում հանցանք է կատարել ալկոհոլի ազդեցության տակ, դատապարտվել է և դրանից հետևություն չի կատարել:
Պաշտպանը նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման օրենսդրական պայմանները Վճռաբեկ դատարանը մեկնաբանել և այդ խնդրի վերաբերյալ իր իրավական դիքրոշումն է արտահայտել Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ 2007թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192 որոշմամբ, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 և այլ որոշումներում:
ՀՀ քր. օր-ի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարամարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանագամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քր. օր.-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Քննարկվող քրեական գործով առկա են ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն ՙՅուրաքանչյուր ոք իր գործի քննության ժամանակ որպես իրավական փաստարկ իրավունք ունի մատնանշելու նույնանման փաստական հանգամանքներով մեկ այլ գործով ՀՀ դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի հիմնավորումները:
Որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավումները, այդ թվում` օրենքի մեկնաբանությունները պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ...՚:
ՀՀ Սահմանադրության 20-րդ հոդվածի համաձայն.ՙՅուրաքանչյուր ոք ունի իր նկատամամբ կայացված դատավճռի` օրենքով սահմանված կարգով վերադաս դատարանի կողմից վերանայման իրավունք: Յուրաքանչյուր դատապարտյալ ունի ներման կամ նշանակված պատիժը մեղմացնելու խնդրանքի իրավունք:
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի կից 7-րդ արձանագրության /22.11.1984թ. Ստրասբուրգ /2-րդ հոդվածի համաձայն ՙՔրեական հանցագործություն կատարելու համար դատարանի կողմից դատապարտված յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի, որ իր դատապարտումը կամ դատավճիռը վերանայվի դատական ատյանի կողմից...՚:
Ելնելով վերոգրյալից պաշտպանը և ամբաստանյալը խնդրել են բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.07.2011թ. դատավճիռը և փոփոխել` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել կատարված հանցագործությանը և անձը բնութագրող տվյալներին համաչափ պատիժ:



3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով պաշտպանի և ամբաստանյալի կողմից իրենց վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումները, մեղադրողի պատասխանը, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտավ, որ պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 385հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել:
Քննության առնելով ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքերի նկատմամբ նախաքննական մարմինը և ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ են կիրառել քրեական օրենքը, այդ փաստական հանգամանքները համապատասխանում են ամբաստանյալ` Դավիթ Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ. 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին, որոնք հիմնավորվում են քրեական գործով ձեռք բերված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում Դավիթ Պետրոսյանը իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ նշելով, որ ՙնյութական ծանր դրությունից ելնելով, քանի որ իր ընկերոջը պարտք էր 145.000 ՀՀ դրամ գումար և այդ պարտքը պետք է շտապ մարեր` 2011թ. մայիսի 4-ին գնացել է իր հորաքրոջ տուն գումար խնդրելու, սակայն հորաքրոջ բնակարանի դուռը գտնվել է փակ վիճակում և ժամը 13:00-ից մինչև 14:00-ն ընկած ժամանակահատվածում մտածելով գումար հայթհայթելու մասին, Արամ Խաչատրյան փողոցով քայլելիս նկատել է մի կնոջ, որի պարանոցից կախված է եղել ոսկյա շղթա և կախազարդ: Անմիջապես որոշել է հափշտակել դրանք և մոտենալով այդ կնոջը, պարանոցից պոկել է շղթան և կախազարդը և դիմել փախուստի: Այնուհետև գնացել է ՙվերնիսաժ՚ այնտեղ մոտեցել է մի անծանոթ տղամարդու, որը դրամի փոխանակումով էր զբաղվում, վերջինիս հայտնել է, որ իր մոտ ոսկյա զարդեր կան և ցանկանում է դրանք վաճառել: Այդ տղամարդը համաձայնվել է գնել ու շղթայի և կախազարդի համար վճարել է 110.000 ՀՀ դրամ գումար: Սակայն քանի որ դեռևս 100 ԱՄՆ դոլար գումար պակասում էր պարտքը ամբողջությամբ մարելու համար որոշել է կրկին գնալ հորաքրոջ տուն և գումար խնդրել, սակայն հորաքույրը կրկին տանը չի գտնվել և ինքը գնացել է Կոմիտաս պողոտա, քայլելով բարձրացել է Գրիբոյեդով փողոցով և ճանապարհին մտածել է, թե որտեղից գումար գտնի: Այդ ժամանակ իր դիմաց դուրս է եկել մի կին` երեխայի հետ, որի պարանոցին կար կախված ոսկյա շղթա և կախազարդ: Ինքը ցանկացել է հափշտակել շղթան և կախազարդը, սակայն իրեն հաջողվել է հափշտակել միայն կախազարդը, իսկ շղթան մնացել էր այդ կնոջ պարանոցին: Կախազարդը հափշտակելուց հետո ինքը դիմել է փախուստի, որի ժամանակ քաղաքացիները և ոստիկանության աշխատակիցները հետապնդելով իրեն Վրացական 8 շենքի մոտ բռնել են և բերման ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Բացի ամբաստանյալի ինքնախոստովանական ցուցմունքներից նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվեց նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Ռոզա Ավագյանը նշել է, որ ՙ2011թ. մայիսի 4-ին ժամը 13:00-ից 14:00-ն ընկած ժամանակահատվածում խանութից տուն վերադառնալու ժամանակ Արամ Խաչատրյան 26/1 շենքից 20 մետր հեռավորության վրա իր դիմաց է դուրս եկել մի երիտասարդ տղամարդ, որը մոտենալով իրեն անմիջապես պոկել է իր պարանոցի ոսկյա շղթան և կախազարդը և դիմել է փախուստի, որով իրեն պատճառել է 261.000 ՀՀ դրամ գումարի նյութական վնաս: Դեպքի մասին ինքն անմիջապես ոստիկանություն չի դիմել, սակայն տվյալ անձին տեսնելով հեռուստացույցով, որոշել է դիմել ոստիկանություն և 05.05.2011թ. Արաբկիրի ոստիկանության բաժնում, կատարված հանցագործության մասին հաղորդում է տվել՚:
Տուժող Մարինե Խաչատրյանը նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ՙ2011թ. մայիսի 4-ին ժամը 19:15-ի սահմաններում իր դստեր` 2001թ. ծվնած Մերի Մարկոսյանի հետ անցնելիս է եղել Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով փողոցի 31 շենքի մոտով, երբ հանկարծակի իրենց է մոտեցել մի տղամարդ և անմիջապես պոկելով իր պարանոցի ոսկյա շղթան և չկարողանալով հափշտակել այն, հափշտակել է միայն ոսկյա կախազարդը և դիմել փախուստի: Սակայն հանցագործին անմիջապես հետապնդել են քաղաքացիներ և ոստիկանության աշխատակիցներ, որոնք բռնել են նշված տղամարդուն և բերման ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Արաբկիրի ոստիկանության բաժնում Մարինե Խաչատրյանը տեղեկացել է, որ հանցագործություն կատարած անձը հանդիսանում է 1982թ. ծնված, Հրազդան քաղաքի բնակիչ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանը՚:
Ոստիկանության աշխատակիցներ, գործով վկաներ Գևորգ Ամիրխանյանի և Էդգար Շահնազարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. մայիսի 4-ին ժամը 19-ի սահմաններում ծառայություն են կատարել 0220 երթուղում, նկատել են վազող երիտասարդի, որի հետևից վազելիս են եղել երեխաներ, որոնք գոռացել են ՙտարավ՚ իրենք անմիջապես վազել են վազող երիտասարդի հետևից և Վրացական 8 հասցեում բռնել նրան: Բռնելու պահին երիտասարդը դեն է նետել հափշտակված կուլոնը և իրենց մոտեցել է մի կին ու տեսնելով բռնված երիտասարդին ասել է, որ այդ երիտասարդն է իր պարանոցից պոկել կուլոնը և դիմել փախուստի ու տեսնելով կուլոնը ասել է, որ դա իր կախազարդն է: Երիտասարդին ներկայացրել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին և պարզվել է, որ նա հանդիսանում է Դավիթ Պետրոսյանը:
Վկաները դատարանում նշեցին, որ Դավիթ Պետրոսյանից ալկոհոլի հոտ էր գալիս:
Տուժող Ռոզա Աշոտի Ավագյանի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ ճանաչման ներկայացված չորս անձանցից Ռ.Ավագյանը ճանաչել է թիվ 3 համարի տակ ձախից աջ կանգնած անձին, որը հանդիսանում է այն անձը, որը բացահայտ հափշտակել է իր պարանոցի շղթան և կախազարդը: :
Տուժող Մարինե Լյուդվիգի Խաչատրյանի և մեղադրյալ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի առերես ցուցմունքով այն մասին, որ Մարինե Խաչատրյանը պնդել է իր ցուցմունքը և հայտնել, որ իր հետ առերեսվող Դավիթ Պետրոսյանն է բացահայտ հափշտակել իր պարանոցի շղթան և կախազարդը:
Ոսկյա կախազարդի զննության արձանագրությամբ և իրեղեն ապացույց ճանաչելու որոշմամբ:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի մեղադրյալ Դ.Պետրոսյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյանի 26/1 շենքի մոտ գտնվող տարածքը, որտեղից հափշտակել է Ռոզա Ավագյանի ոսկյա շղթան և կախազարդը, Գրիբոյեդով 31 շենքի տարածքը, որտեղից հափշտակել է Մարինե Խաչատրյանի ոսկյա կախազարդը:
Ապրանքագիտական հմ. 18121104 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված ոսկյա շղթայի արժեքը 04.05.2011թ. դրությամբ առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ կազմում է 64.000 ՀՀ դրամ, իսկ ոսկյա կախազարդի արժեքը կազմում է 33.000 ՀՀ դրամ գումար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով: Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններումª հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, չնայած հետազոտել և դատավճռում նշել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, սակայն օբյեկտիվ գնահատության չի ենթարկել, որի արդյունքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար նշանակել է խիստ պատիժ, հաշվի չառնելով նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասը նախատեսում է նաև այլընտրանքային պատիժ` տուգանք, նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհայուրապատիկի չափով կամ կալանք առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի կատարած հանցանքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը, այն, որ Դ.Պետրոսյանը երիտասարդ է, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատված կամ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, առաջին անգամ կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, տուժողներին պատճառված նյութական վնասները վերականգնված է ամբողջությամբ և տուժողներ Մարինե Խաչատրյանը և Ռոզա Ավագյանը հայտնել են, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ բողոք չունեն, չեն ցանկանում, որ վերջինս ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու արդյունքում` հնարավոր է հասնել ՀՀ քր. օր.-ի 48-րդ հոդ.-ի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներին, այն է` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը, հանցագործությունների կանխմանը, իսկ որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Վերը նշված նկատառումներով Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճիռը` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը` պետք է փոփոխել մեղմացման առումով :
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 395հդ.-ի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 399հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճիռը` Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժի մասով փոփոխել.
Դավիթ Վարուժանի Պետրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել 6վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ