Գործ հ. ԵԱՔԴ/0075/01/11

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

27 դեկտեմբերի 2011թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Է.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ~ Գ. ՂԱՍԱԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Է. Պետրոսյանի, ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի պաշտպան Վարդան Նիկողոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարեն Արամի Այլազյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

2011 թվականի մարտի 10-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնում փաստի առթիվ հարուցվել է թիվ 14106411 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2011 թվականի մարտի 23-ին Կարեն Այլազյանը ձերբակալվել է:
2011 թվականի մարտի 26-ի որոշմամբ Կարեն Այլազյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա <<ՙիր` Բաղրամյան փողոցի 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, խուլիգանական նկատառումներ հետապնդելով, ինչպես նաև մատակարարումը դադարեցրած հսկիչին բռնության միջոցով պատժելու նպատակով, գործով չպարզված երկու անձանց հետ, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Հ. Հակոբյան փողոցի 3/4 հասցեում գործող <<Հայռուսգազարդ>> ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ: Նշված հիմնարկության առաջին հարկում հանդիպելով հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանին, վերջինիս նկատմամբ կոպիտ և անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, պահանջել է տրամադրելու իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով, Կ. Այլազյանն ու գործով չպարզված երկու երիտասարդները, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու հիմնարկության բնականոն գործունեությունը, տագնապային իրավիճակի ներքո ծեծի են ենթարկել Գ. Ղասաբյանին, պատճառել մարմնական վնասվածքներ և չենթարկվելով հասարակական կարգի խախտումը խափանող հիմնարկության պարետ Սուար Հակոբյանի օրինական պահանջներին, վերջինիս նկատմամբ դիմադրություն ցույց տալով, դեպքի վայրից դիմել են փախուստի>>:
Նույն օրը, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` դատարան/ որոշմամբ Կարեն Այլազյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
2011թ. հունիսի 8-ին թիվ 14106411 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան:
Դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ի դատավճռով՝ ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճռով նշանակված պատիժը /երեք տարի ժամկետով ազատազրկումը/ պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` դատավճիռների համակցությամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 2 /երկու/ տարի 9 /ինը/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Կարեն Այլազյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Կարեն Այլազյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի մարտի 23-ից:
Կարեն Այլազյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճռով վճռվել է իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Հայռուսգազարդ>> ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքային արտադրա-շահագործման ծառայության պետի 02.03.2011թ.-ի թիվ 24/181 գրությունը պահել քրեական գործի հետ:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 17.11.2011թ. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Է. Պետրոսյանի, ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի պաշտպան Վարդան Նիկողոսյան բերել են վերաքննիչ բողոքներ:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 25.11.2011թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2. Դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցները

Համաձայն դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ի դատավճռի` դատարանը հետազոտել է և դատավճռում նշել է հետևյալ ապացույցները. <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011թ-ի փետրվարի 25-ին վերադարձել է մարզահավաքներից և տեղեկացել, որ իրենց տան գազն անջատել են: Տանն անչափահաս եղբայր և տատիկ ունենալու պատճառով անմիջապես գնացել է տարածքային փոստարկղ և վճարել գազի գումարն ու միայնակ գնացել գազի տեսչություն: Պահակից հարցրել է, թե ում պետք է դիմի, որ իրենց գազը միացնեն, վերջինս էլ ցույց է տվել հսկիչների սենյակը: Երբ գնացել է այնտեղ, սենյակում երկու հսկիչ է եղել, որոնց հետագայում իմացել է Գեղամ և Հայկ անուններով: Նրանցից Հայկը մոտեցել է իրեն և զննելով անդորրագիրն ասել է, որ մի քանի հարյուր դրամ պակաս է վճարված, բայց հնարավոր է գազամատակարարումը վերսկսել: Գեղամը, ցանկանալով օգնել այդ հարցում, զանգահարել է իրենց տարացքի տեսուչին` Արփինեին և հեռախոսով վերջինիս ասել, որ նրա տարածքի բնակիչներից մեկը եկել է և խնդրում է գազը միացնել, այնուհետև հեռախոսը փոխանցել է իրեն: Ինքը խոսել է Արփինեի հետ և ասել, որ վճարել է գազի գումարը և միաժամանակ հայտնելով, որ տանը փոքր երեխա կա, խնդրել է գալ և միացնել գազը: Այն ժամանակ, երբ նշել է իրենց տան հասցեն, Արփինեն իրեն անհասկանալի պատճառով սկսել է գոռգոռալ և, ասելով, որ իրենք անպարտաճանաչ բնակիչներ են ու ինքը լավ է արել, որ անջատել է գազը: Հարցրել է, թե իրեն ճանաչում է, որ վրան գոռում է և պահանջել է չգոռալ, որից հետո Արփինեն անջատել է հեռախոսը: Ինքը, զայրացած և զարմացած Արփինեի ասածներից ու արածից հեռախոսը վերադարձրել է Գեղամին: Վերջինիս խնդրել է տալ Արփինեի հեռախոսահամարը, սակայն Գեղամը մի քանի անգամ մերժել է իր խնդրանքները, իսկ վերջին անգամ, մի փոքր այլ տոնայնությամբ պատասխանել է, որ չունի իրեն հեռախոս տալու: Մի քանի անգամ կրկնել է խնդրանքը և կրկին մերժվել: Գեղամին հայտնել է, որ ցանկության դեպքում Արփինեյի հեռախոսահամարը կարող էր հեռախոսի միջից վերցնել, քանի որ հեռախոսը իր մոտ էր, բայց իրեն թույլ չի տվել այդպիսի բան անել:
Դրանից հետո վերջինս վիրավորել է իրեն, ասելով. ՙՉեմ տալիս, գնա այստեղից այ լակոտ՚ և դեպի իր կողմ է եկել: Այդ պահին իրեն թվացել է, թե Գեղամը ցանկանում է իրեն հարվածել, նրան հարցրել է արդյոք վերջինս գիտի թե ինքն ով է և աջ ձեռքով հարվածել է Գեղամի դեմքին ու սովորության համաձայն մեկ հարված էլ ձախ ձեռքով է հասցրել` կրկին դեմքին: Հարվածներից հետո Գեղամի դեմքին արյուն է նկատել, որից հետո Գեղամը փակել է դեմքն ու կքանստել: Գեղամին ուժեղ չի հարվածել, իսկ վերջինս հավանաբար անսպասելիությունից է կքանստել: Դրանից հետո սենյակի մոտ են հավաքվել գրասենյակի աշխատողները, որոնք պահանջել են դադարեցնել վիճաբանությունը: Այնուհետև ինքը գնացել է տուն և տանեցիներին ասել, որ հնարավոր է, որ իրենց գազը չմիցնեն: Իր հետ երկու այլ անձիք չեն եղել, եղել են երկու անծանոթներ, որոնք կանգնած են եղել սենյակում և իր հետ կապ չեն ունեցել: Ցանկություն և մտադրություն չի ունեցել խուլիգանություն կատարելու, կամ էլ որևէ մեկին հարվածելու: Դեպքից մի քանի օր անց իրենց տուն են եկել գազի տեսչությունից և անջատել միացման խողովակները և միայն գործի քննության ընթացքում են կրկին միացրել և վերսկսել գազամատակարարումը: Ենթադրում է, որ Գեղամը պատրաստվում էր աշխատանքից դուրս գալ և չէր ցանկանում խոսել իր հետ ու ժամանակ կորցնել:

Տուժող Գեղամ Ղասաբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում որպես հսկիչ: 2011թ-ի փետրվարի 22-ին, ժամը 16:00-ից 16:30-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատանքային օրվա ավարտին, պատրաստվել է դուրս գալ աշխատանքի վայրից, սակայն իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Կարեն Այլազյանն է և հարցրել կոնկրետ հասցեի գազամատակարարման դադարեցման վերաբերյալ: Փորձել է օգնել նրան և տեսուչներից ճշտել, ում սպասարկման տարածքում է գտնվում նշված հասցեն: Արդյունքում ճշտել է, որ հասցեն տեսուչներից Արփինե Պետրոսյանի կողմից սպասակվող տարածքում է և զանգահարել է վերջինիս: Կ. Այլազյանը խոսել է Ա. Պետրոսյանի հետ և հեռախոսն անջատելուց հետո ուզել վերջինիս հեռախոսահամարը: Մերժել է նրան, քանի որ իրավունք չունի հեռախոսահամար տալ, միաժամանակ հայտնել է, որ նա հեռախոսահամարը կարող է բաժնի պետից կամ բաժնի պետի տեղակալից վերցնել: Կ. Այլազյանը սկսել է վատ տոնով խոսել իր հետ և մի քանի անգամ մերժում ստանալուց հետո հարվածել է իր դեմքին: Հարվածից ետ-ետ է գնացել և սենյակից դուրս եկել: Մի քանի վայրկյան անց Կ. Այլազյանն իրեն քաշել, մտցրել է սենյակ և մեկ անգամ էլ է հարվածել իր դեմքին: Երկրորդ հարվածից հետո կքանստել է և բաճկոնով փակել է դեմքն ու այդ ընթացքում մի քանի հարվածներ էլ գլխին է զգացել: Այդ ընթացքում լսել է Կարենի կողմից իր հասցեին հնչող հայհոյանքներ և վիրավորական խոսքեր: Այնուհետև հարվածները դադարել են և ինքը բացել է դեմքն ու տեսել այնտեղ հավաքված իրենց աշխատակիցներից Հայկ Հովհաննիսյանին, պահակ Սուար Հակոբյանին և մի քանի այլ աշխատակիցների: Միջադեպը տևել է մոտ 5 րոպե, հնարավոր է ավելի քիչ: Այդ ժամանակ սենյակում ևս 2 տղաներ են եղել, սակայն ովքեր էին և ինչ հարցով` չի իմացել: Վերջիններիս արձագանքը միջադեպի ժամանակ չի տեսել, քանի որ ուշադրություն չի դարձրել: Չգիտի թե նրանք իրեն հարվածել են, թե` ոչ: Նախաքննության ընթացքում իր գլխին հասցված հարվածներից է ենթադրել, որ միայն Կ. Այլազյանն իրեն չի հարվածում: Իրականում տեսել է միայն Կ. Այլազյանի հարվածելը: Նույն օրը գնացել է հիվանդանոց, իսկ մի քանի օր անց նաև դատաբժիշկի մոտ:
Տուժող Գեղամ Ղասաբյանը նախաքննության ընթացքում հիմնականում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, այլբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Կարեն Այլազյանը դեպքի օրը եղել է ևս 2 անձանց հետ, որոնք իր կարծիքով հարվածել են իրեն: Տեսել է միայն Կ. Այլազյանի հարվածելը` երկու անգամ և լսել է իր հասցեին հնչող հայհոյանքներն ու վիրավորական արտահայտությունները, սակայն չի կարող ասել, թե կոնկրետ ում կողմից են դրանք հնչեցվել: Միջադեպը տևել է մոտ 20 րոպե, իսկ իրեն ծեծի ենթարկելը` 5-10 րոպե: Ցուցմունքը Կ. Այլազյանին առերես չի պնդել և նշել է, թե Կ. Այլազյանը եկել է միայնակ, 2 րոպեից աշխատասենյակ են մտել ևս 2 անձիք, որոնց միջամտությունն իրենց վեճին չի նկատել և չի կարող ասել, թե դրանք Կ. Այլազյանի հետ են եղել, թե` ոչ:
Վկա Սուար Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես պահակ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: 2011թ-ի փետրվարի 22-ին, օրվա վերջին, երբ ինքը միջանցքում է եղել իրեն է մոտեցել մի երիդասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Կարեն Այլազյանն է և հայտնել, որ իրենց տան գազն անջատել են, բայց ինքը վճարումը կատարել է և ցույց է տվել կտրոնը: Խորհուրդ է տվել մոտենալ տեսուչներին, որոնք դեռ աշխատավայրում էին, տուն չէին գնացել: Երիտասարդին ուղեկցել է տեսուչների սենյակ ու ականատես եղել, որ տեսուչներից Հայկ Հովհաննիսյանը վերցրել է կտրոնն ու ասել, որ գումարը պակաս է մուծված: Դուրս է եկել սենյակից և շարունակել իր աշխատանքը: Քիչ անց տեսուչների սենյակից աղմուկ է լսել և գնացել այդ կողմ ու տեսել, որ տեսուչներից Գեղամ Ղասաբյանին գետնին ընկած և գլուխը ինչ-որ շորով փաթաթած, իսկ Կ. Այլազյանը ոտքով հարվածում էր վերջինիս: Իրենց պահանջից հետո Կ. Այլազյանը հեռացել է ԳԳՄ-ից: Վիճաբանության ընթացքում հայհոյանքներ չի լսել և չի փորձել միջամտել, քանի որ մեծահասակ է ու չէր կարողանա որևէ բան անել: Տեսել է միայն, որ Կ. Այլազյանն է Գ. Ղասաբյանին հարվածում: Սենյակում հնարավոր է եղել են այլ անձինք, որոնց չի ճանաչում և չի կարող ասել, թե դրանք Կ. Այլազյանի հետ են եկել, թե` ոչ: Միջադեպի ժամանակ մոտ 20-30 մարդ է հավաքվել: Ավելի ուշ տեսել է, թե ինչպես են Գ. Ղասաբյանին արյունոտ տարել հիվանդանոց: Հետագայում Գ. Ղասաբյանի հետ չի զրուցել դեպքի մասին և չի հարցրել, թե քանի մարդ է նրան ծեծել:
Վկա Սուար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում հիմնականում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, այլբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Կարեն Այլազյանը դեպքի օրն իրեն մոտեցել է ևս 2 անձանց հետ, նրանք մտել են տեսուչների սենյակ: Աղմուկի պատճառով գնացել է տեսուչների սենյակ և տեսել, որ այդ տղաները ծեծում են Գ. Ղասաբյանին: Նրանք ԳԳՄ-ում են եղել շուրջ 10-15 րոպե, իսկ ծեծը տևել է 2 րոպե: Այդ ընթացքում հայհոյանքներն ու վիրավորական արտահայտություններ չի լսել:
Վկա Սերգեյ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես հսկիչ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: 2011թ-ի փետրվարի 25-ին, օրվա վերջին եկել է աշխատանքի վայր և բարձր գոռգոռոցներ լսել: Մոտեցել է հսկիչների սենյակին և տեսել, որ հսկիչներից Գեղամ Ղասաբյանն ինչ-որ մեկի հետ կռիվ է անում: Մոտեցել է նրանց և փորձել Գ. Ղասաբյանի հետ կռվողին բաժանել: Այնտեղ գտնվողներին նկատողություն է արել, թե պետական հիմնարկում չի կարելի գոռգոռալ և կռվել: Նկատել է, որ Գ. Ղասաբյանի քթից արյուն է գալիս:
Նախաքննության ընթացքում վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես հսկիչ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: 2011թ-ի փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում մտել է հիմնարկի տարածք և բարձր ձայներ լսել: Գնացել է դեպի հսկիչների սենյակ և տեսել, որ ինչ-որ անծանոթ երիտասարդներ ծեծի են ենթարկում իրենց հսկիչներից Գեղամ Ղասաբյանին: Հսկիչներից Հայկ Հովհաննիսյանի և պահակ Սուար Հակոբյանի հետ միջամտել են և բաժանել ծեծի ենթարկող տղաներին Գ. Ղասաբյանից: Բաժանելուց հետո տղաները դիմել են փախուստի, իսկ ինքը Գ. Ղասաբյանին տեղափոխել է ՙՔանաքեռ-Զեյթուն՚ բժշկական կենտրոն` բուժօգնություն ստանալու համար:
Վկա Հայկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես հսկիչ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: Այդ օրը մտել է իրենց աշխատասենյակ և տեսել երեք տղաների: Պարզվել է, որ նրանցից մեկը կատարել էր իրենց գազի վճարումն ու եկել էր ասելու այդ մասին, որպեսզի գազամատակարարումը վերսկսեն: Հսկիչներից Գեղամ Ղասաբյանը հարցրել է իրեն գիտի արդյոք, ում սպասարկման տարածքում է գտնվում տղաների նշված հասցեն: Իմանալով հասցեն ասել է, որ հսկիչներից Արփինե Պետրոսյանի կողմից սպասարկվող տարածքում, միաժամանկ վերցրել է անդորրագիրն ու տեսել, որ 1.500 ՀՀ դրամ պակաս է վճարված և դրա մասին հայտնել այդ տղային: Վերջինս էլ պատասխանել է, որ անպայման կվճարեն պարտքը: Գ. Ղասաբյանը զանգահարել է Ա. Պետրոսյանին և հեռախոսը փոխանցել այդ տղային, վերջինս խոսել է Ա. Պետրոսյանի հետ: Խոսակցության ընթացքում լսել է, թե ինչպես է այդ տղան ասել. ՙմի գոռա, դու գիտես ես ով եմ՚, հետո իր կարծիքով Ա. Պետրոսյանն անջատել է հեռախոսը: Այդպես է կարծում, քանի որ դրանից հետո այդ տղան Գ. Ղասաբյանից ուզել է Ա. Պետրոսյանի հեռախոսահամարը: Գ.Ղասաբյանը մերժել է, ասելով, որ ինքն իրավունք չունի հեռխոսահամար տալ: Այդ խոսակցության ժամանակ ինքն արդեն իր տեղում` սենյակի անկյունային հատվածում գտնվող սեղանի մոտ է նստած եղել, որտեղից նրանք տեսանելի չեն եղել: Այնուհետև լսել է իրենց աշխատակիցներից Սերգեյ Հովհաննիսյանի ձայնը, ով ասում էր, որ իրենք պետական հիմնարկում են և, որ այդտեղ կռիվ անել չի կարելի: Անմիջապես վեր է կացել իր տեղից և տեսել, որ այդ տղաները ծեծում են Գեղամին, իսկ վերջինս` հենված հերթապահի սեղանին բաճկոնով փակել էր դեմքը: Մոտեցել է որպեսզի բաժանի և Գ. Ղասաբյանին ծեծող մի բարձրահասակ տղայի մի կողմ է քաշել: Այդ ժամանակ այնտեղ է եղել Ս. Հովհաննիսյանը, վերջում մոտեցել է նաև պահակ Սուար Հակոբյանը, իսկ այդ տղաները դիմել են փախուստի: Երբ Գ. Ղասաբյանը բացել է դեմքը նկատել է, որ վերջինիս դեմքից արյուն է գալիս, միասին միջանցք են դուրս եկել, որտեղ տեսել են հավաքված այլ աշխատակիցների: Հետագայում Գ. Ղասաբյանին տեղափոխել են հիվանդանոց: Իր տեսած ծեծկռտուքը մոտ 2 րոպե է տևել: Կռվի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, միայն լսել է, որ այդ տղաներից մեկը անընդհատ կրկնել է. ՙդու գիտես ես ով եմ՚ բառերը:
Վկաներ Արամ Սնդոյանը, Վարուժան Կարապետյանը և Գուրգեն Զաքյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ որպես փականագործներ աշխատում են ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: Դեպքի օրը աշխատանքի վայրում, իրենց աշխատասենյակում թղթաբանական աշխատանքներ են կատարել: Հսկիչների սենյակից աղմուկ են լսել և դուրս եկել սենյակից` տեսնելու ինչ է կատարվում: Հսկիչների սենյակի մոտ տեսել են 8-9 հավաքված մարդկանց, այնուհետև նկատել են հսկիչներից Գեղամ Ղասաբյանին, ում դեմքն արյունոտված է եղել: Տեղյակ են, որ ավելի ուշ Գեղամին հիվանդանոց են տարել: Հետագայում խոսակցություններից իմացել են, որ Արփինե Պետրոսյանի տարածքում գազի անջատման պատճառով ինչ-որ խոսակցություններ են եղել, ինչի հետևանքով Գ. Ղասաբյանը տուժել է: Տեղյակ չեն, թե ինչ հանգամանքներում է Գ. Ղասաբյանը ծեծի ենթարկվել:
Վկա Արփինե Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես հսկիչ աշխատում է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևան ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում: 2011թ-ի փետրվարի 18-ին իր սպասարկման տարածքի Բաղրամյանի 4-րդ նրբանցքի 22 տան բնակիչներին զգուշացրել է, որ վճարեն գազի մատակարարման համար գոյացած պարտքը: Փետրվարի 25-ին երկու անգամ եղել է վերը նշված հասցեում, սակայն դուռը չեն բացել, որից հետո միայն գազը փակել է, կազմել համապատասխան ակտ և հեռացել: Երեկոյան կողմ իրեն է զանգահարել հսկիչներից Գեղամ Ղասաբյանը և հարցրել, արդյոք փակել է Բաղրամյան 4-րդ նրբանցքի 22-րդ տան գազը, ինչին ինքը դրական է պատասխանել: Այնուհետև հեռախոսը վերցրել է մի երիտասարդ և առոգանությամբ հարցրել, արդյոք գիտի ում գազն է անջատել և հարցրել պատճառների մասին: Ինքը պատասխանել է, որ իր բաժանորդի գազն է անջատել: Այնուհետև այդ երիտասարդը ասել է, որ վճարումը կատարված է, որից հետո ինքն ասել է, որ արդեն ծառայություն է գալիս ու անջատել է հեռախոսը: Քիչ անց, անհանգստացած այդ երիտասարդի խոսելու տոնայնությունից, զանգահարել է Գ. Ղասաբյանին և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Գ. Ղասաբյանը հարցրել է, արդյոք ինքը ճանաչում է այդ հասցեի բնակիչներին, ինչին ինքը պատասխանել է այո: Այդ ժամանակ էլ Գ. Ղասաբյանն ասել է, որ իրեն ծեծել են: Ինքն ավելի անհանգստացած շտապել է աշխատավայր, Գ. Ղասաբյանին տեսել ծեծված, ով էլ իրեն հայտնել է, որ բնակիչը նրա համարն է ուզել, իսկ երբ ինքը մերժել է, վերջինս ծեծել է իրեն և հեռացել:
Վկա Արփինե Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում հիմնականում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, այլբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը հասնելով աշխատավայր իմացել է որ ինչ-որ տղաներ եկել են Գ. Ղասաբյանից ուզել են իր համարը և երբ նա հրաժարվել է համարը տալ` ծեծել են նրան և դիմել փախուստի:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 477 եզրակացության համաձայն Գ. Ղասաբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազեղումների, քթի մեջքի, ձախից վերին կոպի շրջանների քերծվածքների ձևով, պատճառվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Որպես ապացույց ճանաչված ՙՀայռուսգազարդ՚ ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքային արտադրա-շահագործման ծառայության պետ Ա. Մարտիրոսյանի 02.03.2011թ.-ի թիվ 24/181 գրության համաձայն` 25.02.11թ. ժամը 1600–ի սահմաններում Արաբկիր ՏԱՇԾ շենք են ներխուժել 3 անծանոթ երիտասարդներ, որոնք մտել են հսկիչների խորհրդակցական սենյակ, որտեղ այդ պահին հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանը փաստաթղթային աշխատանքներ է կատարելիս եղել, առանց որևիցե պատճառաբանության ծեծի են ենթարկել Գ. Ղասաբյանին, հասցրել մարմնական վնասվածք և փախուստի ժամանակ չեն ենթարկվել շենքը հսկող պահակ Սուար Հակոբյանի պահանջներին, հրելով նրան դիմել են փախուստի: Արարքի շնորհիվ ձախողվել է ՏԱՇԾ-ի բնականոն աշխատանքը:>>:

3. Դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքները

Դատարանը հաստատված է համարել, որ. <<Կարեն Այլազյանն իրենց Բաղրամյան փողոցի 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 տուն հասցեում գտնվող տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է <<ՀայՌուսգազարդ>> ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ և հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանի նկատմամբ կոպիտ և անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, պահանջել է տրամադրել իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով` չնչին առիթով Կ. Այլազյանը կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու խաթարելով <<ՀայՌուսգազարդ>>՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի բնականոն գործունեությունը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է ցուցաբերել հասարակության նկատմամբ, որի ընթացքում հայհոյել, վիրավորել և առնվազն երկու անգամ հարվածել է Գ. Ղասաբյանի դեմքին` վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:>>:

4.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Է. Պետրոսյանը գտնում է, որ դատարանը թույլ է տվել դատախան սխալ` նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները:
Մեղադրողը նշել է, որ սույն գործի դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ Երևան քաղաքի Բաղրամյան 4-րդ նրբանցքի 22 տան բնակիչ, սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.09.2010թ. դատավճռով դատապարտվել է 3 տարի ժամկետով ազատազրկման, որը դատարանի կողմից պայմանականորեն չկիրառվելով`սահմանվել է 1 տարի ժամկետով փորձաշրջան: Փորձաշրջանի մեջ գտնվող Կարեն Այլազյանը, գործով չպարզված երկու անձանց հետ գնացել է “Հայռուսգազարտ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի վարչական շենք, որտեղ գազամատակարարման դադարեցման հարցի շուրջ ագրեսիվ կերպով վեճի են բռնվել հսկիչ, սույն քրեական գործով տուժող Գեղամ Ղասաբյանի հետ, առանց պատճառի ծեծի են ենթարկել վերջինիս` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ: Միջադեպի պատճառով ստեղծվել է անկանոն, խառը իրավիճակ, սկսվել է բարձրաձայն աղմուկ, որի արդյունքում դեպքի վայրին են մոտեցել հիմնարկի ավելի քան տասը աշխատակիցներ, որոնցից սույն քրեական գործով վկաներ Հայկ Հովհաննիսյանը, Սուար Հակոբյանը և Սերգեյ Հովհաննիսյանը միջամտելով միջադեպին` պահանջել են դադարեցնել խուլիգանական գործողությունները և փորձել են դադարեցնել ծեծը, որից հետո Կարեն Այլազյանն ու մյուս երկու հանցակիցները դիմել են փախուստի:
Ըստ մեղադրողի` դատական քննությամբ պարզվել և հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանը, գտնվելով փորձաշրջանի մեջ կատարել է նոր դիտավորյալ հանցագործություն` խուլիգանություն, որի կատարման ծամանակ մենակ չի եղել, նրա հետ եղել են ևս երկու անձինք, նշված հանգամանքը դատաքննության ժամանակ տված իրենց ցուցմունքներով հաստատել են սույն քրեական գործով վկաներ Սուար Հակոբյանը, Արփինե Պետրոսյանը, Հայկ Հովհաննիսյանը, Գուրգեն Զաքայանը, Վարուժան Կարապետյանը, Արամ Սնդոյանը և Սերգեյ Հովհաննիսյանը:
Մեղադրողը վերաքննիչ բողոքում արձանագրել է, որ սույն գործի դատաքննությամբ հետազոտվել է նաև, որպես ապացույց ճանաչված “Հայռուսգազարտ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի պետ Ա. Մարտիրոսյանի` 02.03.2011թ. թիվ 24/181 գրությունը, համաձայն որի` 25.02.2011թ., ժամը 16:00-ի սահմաններում “Հայռուսգազարտ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիրի ՏԱՇԾ-ի շենք են ներխուժել երեք անծանոթ երիտասարդներ, որոնք մտել են հսկիչների խորհրդակցական սենյակ, որտեղ այդ պահին հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանը փաստաթղթային աշխատանքներ կատարելիս է եղել, առանց որևէ պատճառաբանության ծեծի են ենթարկել Գ.Ղասաբյանին, հասցրել մարմնական վնասվածք և փախուստի ժամանակ չեն ենթարկվել շենքը հսկող պահակ Սուար Հակոբյանի պահանջներին, հրելով նրան դիմել են փախուստի և այդ արարքի շնորհիվ ձախողվել է ՏԱՇԾ-ի բնականոն աշխատանքը:
Ըստ մեղադրողի` դատարանը, անհասկանալի հանգամանքներում, առանց որևէ ծանրակշիռ փաստարկ մատնանշելու, առանց հիմնավոր պատճառաբանության գտել է, որ Կարեն Այլազյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հավաստող բավարար ապացույցներ չկան, ինչը, սակայն, ակնհայտորեն հակասում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներին` մասնավորապես.
- գործով վկա Սուար Հակոբյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տեսել է թվով երեք անձանց, որոնցից մեկը Կարեն Այլազյանն էր, մյուս երկուսը` ավելի բարձրահասկ, որոնք հարվածում էին կուչ եկած վիճակում գտնվող Գեղամին, ինքը մոտեցել է հարվածող տղաներին, որոնցից մեկին թիկունքից բռնելով` քաշել և առանձնացրել է, որպեսզի միջադեպը դադարի, որից հետո այդ երեք երիտասարդները դիմել են փախուստի.
- գործով վկա Հայկ Հովհաննիսյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի ժամանակ ինքը, տուժող Գեղամ Ղասաբյանի հետ գտնվել է իրենց հսկիչների աշխատասենյակում, ժամը 16:00-ի սահմաններում իրենց աշխատասենյակ են մտել երեք երիտասարդներ, որոնցից մեկը մյուսներից կարճահասակ էր, գազամատակարարման դադարեցման հետ կապված վեճ է առաջացել Գեղամի և այդ երեք երիտասարդների միջև, այդ պահին նրանք կանգնած են եղել աշխատասենյակի մուտքի դռան շեմին և այդ հատվածը իր նստած տեղից տեսանելի չի եղել, բայց լսել է իրենց աշխատակիցներից Սերգեյ Հովհաննիսյանի ձայնը, որն այդ տղաներին ասել է, թե ինչ անկարգություն եք անում, սա պետական հիմնարկ է, այդ լսելով ինքը վեր է կացել իր տեղից և մոտենալով մուտքի դռանը` տեսել է, որ այդ երիտասարդները երեքով հարվածում են Գեղամին, որը բաճկոնով ծածկել էր գլուխը` հետագա հարվածներից խուսափելու համար, այնուհետև ինքը, Սուար Հակոբյանը և Սերգեյ Հովհաննիսյանը միջամտել են ծեծին, բաժանել, որից հետո նշված երիտասարդները փախել են:
- գործով վկա Սերգեյ Հովհաննիսյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը, ժամը 16:00-ի սահմաններում, երբ մեքենայով մտել է հիմնարկի տարածք, դրսից լսել է գոռգոռոցի և բարձր աղմուկի ձայներ, որոնք գալիս էին շենքի ներսից, այնուհետև ինքը արագ մտել է շենք, ձայների ուղղությամբ գնացել հսկիչների աշխատասենյակի մոտ և տեսել, որ հսկիչ Գեղամին ինչ-որ անծանոթ երիտասարդներ ծեծում են, իսկ Գեղամը հարվածներից խուսափելու համար գլուխը ծածկել էր հագուստով, ինքը մոտեցել է նրանց, դիտողություն արել` ասելով, թե, տղերք, սա պետական հիմնարկ է, էս ինչ եք անում, այստեղ կռիվ անել չի կարելի, սակայն նրանք շարունակել են ծեծել Գեղամին ու ինքը միջամտել է` փորձելով բաժանել, այդ պահին իրենց են մոտեցել հսկիչ Հայկ Հովհաննիսյանը և պահակ Սուար Հակոբյանը և իրենք երեքով բաժանել են ու առանձնացրել այդ տղաներին Գեղամից, որից հետո երիտասարդները դիմել են փախուստի:
-գործով վկաներ Գուրգեն Զաքարյանը, Վարուժան Կարապետյանը և Արամ Սնդոյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք են տվել այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել են Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի վարչական շենքում` իրենց աշխատասենյակում, որը հսկիչների աշխատասենյակից մոտ 20 մետր հեռավորության վրա է գտնվում, ժամը 16:00-ի սահմաններում լսել են բարձր ձայներ, աղմուկ, որոնք հնչել են հսկիչների աշխատասենյակից, այնուհետև իրենք երեքով դուրս են եկել իրենց սենյակից և արագ գնացել դեպքի վայր, տեսել են Գեղամին արյունոտված դեմքով և հավաքված աշխատակիցներից հետաքրքրվել ու պարզել են, որ գազամատակարարման դադարեցման հետ կապված վեճ է առաջացել, որի արդյունքում ինչ-որ անծանոթ անձինք Գեղամին ծեծել, գնացել են:
Մեղադրողի կարծիքով դատարանը սույն գործով դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում, վերլուծելով դատարանում հետազոտված ապացույցները, հանգել է անհիմն հետևության, որ Կարեն Այլազյանի արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները` կայացրել է անօրինական, անհիմն և չպատճառաբանված դատավճիռ, ինչի հետևանքով խաթարվում է արդարադատության բուն էությունը:
Վերոգրյալներից ելնելով բեղոք բերած անձը խնդրել է բեկանել դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 18-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրան մեղավոր ճանաչել նշված հոդվածով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատատասխանող պատիժ:

2. Ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ. Նիկողոսյանը իր վերաքննիչ բողոքով գտնում է, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 25, 104, 127 հոդվածների դրույթները, արդյունքում սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասը, 258 հոդվածի 2-րդ մասը, չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 և 62 հոդվածների դրույթները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183 հոդվածի 1-ին կետի պահանջները:
Այսպես` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 25 հոդվածների խախտմամբ դատարանը գործը քննել է միակողմանի, թերի և սուբյեկտիվ, որոշ ապացույցներին կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելով, դրանց տվել է նախապես հատատված ապացույցի ուժ, իսկ Կարեն Այլազյանին արդարացնող հանգամանքների վերաբերյալ ապացույցներն անտեսել է` մասնավորապես.
Բողոքարկվող դատական ակտի հիմքում դրվել է “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքաին արտադրա-շահագործման ծառայության պետ Ա. Մարտիրոսյանի 02.03.2011թ. թիվ 24/181 գրությունը, որպես իրեղեն ապացույց:
Ըստ պաշտպանի` սույն քրեական գործով նշված գրության վերաբերյալ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից որևէ որոշում չի կայացվել, հետևաբար այն որպես ապացույց չէր կարող թույլատրվել և դրվել դատական ակտի հիմքում:
Միաժամանակ դատարանն անտեսել է գործում առկա “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի տնօրենի տեղակալ Ս.Մնացականյանի 11.04.2011թ. թիվ 22-07/1044 գրությունը, համաձայն որի` 25.02.11թ. Երևանի Հ.Հակոբյան փողոց 3/4 հասցեում գործող “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքային վարչական շենքում կազմակերպության աշխատակից Գեղամ Ղասաբյանին ծեծի ենթարկելու կապակցությամբ լրացուցիչ հայտնվել է, որ կատարված ստուգմամբ պարզվել է, որ միջադեպը տեղի է ունեցել հսկիչի աշխատասենյակում, աշխատանքային օրվա ավարտին, հետևաբար այն ըստ էության չի խաթարել Արաբկիր ՏԱՇԾ բնականոն աշխատանքը: Դատարանի կողմից անտեսվել է նաև ”Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի տնօրեն Գ.Մովսիսյանի 10.06.2011թ. թիվ 22-05/1788 գրությունը, համաձայն որի “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ իրավաբանական դիրքորոշումը` 25.02.2011թ. Երևանի Հ.Հակոբյան փողոց 3/4 հասցեում գործող “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր ՏԱՇԾ վարչական շենքում տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ արտահայտված է իրենց 11.04.2011թ. թիվ 22-07/1044 գրությամբ, որը և պետք է ընդունել որպես հիմք:
Ամբաստանյալի պաշտպանը նշել է, որ դատավարական իրավունքի վերոհիշյալ նորմերի խախտման արդյունքում դատարանը սխալ է կիրառել նյութական իրավունքի նորմերը` մասնավորապես.
Ըստ բողոքարկվող դատական ակտի`“գործի նյութերից հետևում է, որ Կարեն Այլազյանը իրենց Բաղրամյան փող. 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 հասցեում գտնվող տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ և հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանի նկատմամբ կոպիտ և անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով պահանջել է տրամադրել իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով, չնչին առիթով Կ.Այլազյանը կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու խաթարելով “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր ՏԱՇԾ բնականոն գործունեությունը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է ցուցաբերել հասարակության նկատմամբ, որի ընթացքում հայհոյել, վիրավորել և առնվազն երկու անգամ հարվածել է Գ. Ղասաբյանի դեմքին, վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածքներ”:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանի վերոհիշյալ հետևությունները ակնհայտ հակասում են դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներին, որոնցով հերքվում են հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելու, հայհոյելու և վիրավորելու, կազմակերպության բնականոն աշխատանքը խաթարելու հանգամանքը: Գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորվել է միայն, որ Կարեն Այլազյանի գործողություններում կարող են առկա լինել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածով նախատեսված արարքի հատկանիշները և տուժողի բողոքի բացակայության պայմաններում քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման:
Պաշտպանը հարկ է համարել նաև նշել, որ բողոքարկվող դատական ակտով Կարեն Այլազյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը էապես հակասում է ՀՀ-ում ընդունված դատական պրակտիկային, համաձայն որի ՀՀ քրեական օրենագրքի 258 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարելու համար ՀՀ իրավասու դատարանների կողմից որպես կանոն նշանակվում է ազատազրկման հետ չկապված պատիժ` տուգանք, մինչդեռ դատարանը Կարեն Այլազյանի արարքում անհիմն դիտելով նրա կողմից չկատարված հանցագործության հատկանիշներ նշանակել է ազատազրկման հետ կապված պատիժ և այդ հիմքով վերացրել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.09.2010թ. դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը:
Պաշտպանի կարծիքով դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 և 62 հոդվածներով նախատեսված` պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները` անտեսել է Կարեն Այլազյանին բացառապես դրական բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այն հանգամանքները, որ Կարեն Այլազյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն, նրա գործողությունները պայմանավորված են եղել տուժողի հակաօրինական վարքագծով:
Վերոգրյալներից ելնելով բողոք բերած անձը խնդրել է ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.10.2011թ. դատավճիռը բեկանել և փոփոխել`
Կարեն Այլազյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով և տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել, գործի վարույթը կարճել, կամ նշանակել ազատազրկման հետ չկապված պատիժ, իսկ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.09.2010թ. դատավճռով Կարեն Այլազյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը թողնել անփոփոխ:

5.Դատաքննությունը Վերաքննիչ դարարանում

Վերաքննիչ դատարանում` դատաքննության ժամանակ, մեղադրողը պնդելով վերաքննիչ բողոքում բերված իր պատճառաբանությունները, խնդրեց բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարել` բեկանել դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 18-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրան մեղավոր ճանաչել նշված հոդվածով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատատասխանող պատիժ:
Ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի շահերի պաշտպան փաստաբան Վ. Նիկողոսյանը Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պնդելով վերաքննիչ բողոքում բերված իր պատճառաբանությունները և հիմնավորումները, խնդրեց ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.10.2011թ. դատավճիռը բեկանել և փոփոխել` Կարեն Այլազյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով և տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել, գործի վարույթը կարճել, կամ նշանակել ազատազրկման հետ չկապված պատիժ, իսկ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.09.2010թ. դատավճռով Կարեն Այլազյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը թողնել անփոփոխ:
Ամբաստռանյալ Կարեն Այլազյանը ամբողջությամբ միացավ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված հիմքերին, հիմնավորումներին և պահանջին:
Տուժող Գեղամ Ղասաբյանը, չառարկելով պաշտպան Վ. Նիկողոսյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, հայտնեց, որ ներել է ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանին և նրա հետ հաշտվել, որևէ բողոք, պահանջ չունի:

6.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, գտնում է, որ դատախազի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարեն Արամի Այլազյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, բեկանել, ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գտել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, Կարեն Այլազյանին մեղսագրված արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
<<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով ...
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով ...
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) ...
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության/ների/ սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, մեղավոր անձանց դիտավորությունը պետք է ուղղված լինի խուլիգանություն կատարելուն` հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը, իսկ մի խումբ անձանց կողմից կատարելը ենթադրում է հանցագործությանը երկու և ավելի համակատարողների մասնակցություն:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից, Կարեն Այլազյանն իրենց Բաղրամյան փողոցի 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 տուն հասցեում գտնվող տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ և հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանի նկատմամբ կոպիտ և անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, պահանջել է տրամադրել իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով` չնչին առիթով Կ. Այլազյանը կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու խաթարելով ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի բնականոն գործունեությունը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է ցուցաբերել հասարակության նկատմամբ, որի ընթացքում հայհոյել, վիրավորել և առնվազն երկու անգամ հարվածել է Գ. Ղասաբյանի դեմքին` վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի, վկաների, ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Կարեն Այլազյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության: Բացի Կարեն Այլազյանից այլ անձանց կողմից բռնության գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու փաստը հաստատող բավարար ապացույցներ չկան:>>:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը միևննույն ժամանակ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, հարևանների, ՀՀ սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարության ՙԲռնցքամարտի Օլիմպիական Մանկապատանեկան Մարզադպրոց՚ պետական ոչ առևտրային կազմակերպության տնօրենի և ՀՀ բռնցքամարտի ֆեդերացիայի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, հանդիսանում է ՀՀ բռնցքամարտի հավաքական թիմի անդամ ու միջազգային կարգի սպորտի վարպետ, 2006-2010թթ. ՀՀ բազմակի չեմպիոն է, 2006թ. Եվրոպայի պատանիների առաջնության բրոնզե մեդալակիր, 2008թ. Աշխարհի երիտասարդների առաջնության 1/4 եզրափակչի մասնակից, 2009թ. Եվրոպայի երիտասրդների առաջնության ոսկե մեդալակիր, 2010թ. Եվրոպայի մեծահասակների առաջնության մասնակից է ու բազմաթիվ միջազգային մրցաշարերի հաղթող:
Ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռում պարունակվող վերլուծությունները` ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների առկայության վերաբերյալ չեն հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ:
Վերը նշված եզրահանգումը կատարելիս Վերաքննիչ դատարանը ելնում է հետևյալ հանգամանքներից.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 45-րդ հոդվածի 10-րդ կետի 2-րդ պարբերության համաձայն` այն պայմանների թվարկման ժամանակ, երբ բոլոր թվարկված պայմաններից բավական է միայն մեկի առկայությունը, չի կարող կիրառվել <<և>> կամ <<ու>> շաղկապը, կամ դրանք չեն կարող բաժանվել ստորակետով կամ կետադրական այլ նշանով: Այս դեպքում պետք է կիրառվի <<կամ>> շաղկապը, նույն կետի 6-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է «կամ» շաղկապով բաժանված պայմաններով, ապա այդ նորմի կիրառման համար բավական է թվարկված պայմաններից առնվազն մեկի առկայությունը, նույն կետի 10-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է <<ինչպես նաև>> բառերով բաժանված պայմաններով, ապա <<ինչպես նաև>> բառերից հետո շարադրված պայմանները համարվում են նախկին պայմանների հետ չկապված պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն <<Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է>> :
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն <<Ապացույցները հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված հոդվածների, <<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի վերը նշված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այսինքն` տվյալ հանցագործության հանցակազմը` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը: Այսինքն, յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով նախատեսված թվով վեց հանգամանքներից յուրաքանչյուրը, այդ թվում` մեղքը, դրա ձևը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 2-րդ մասը, որով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.10.2011թ. դատավճռով վերաորակվել է ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի արարքը, քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված խուլիգանության համար:
Սուբյեկտիվ կողմից խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում:
ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության` քրեական պատասխանատվության հիմքի, հանցագործության քրեաիրավական բնորոշման, հանցանք կատարման մեջ անձի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցների, ապացույցների ուժի, դրանց գնահատման, խուլիգանության սուբյեկտիվ կողմի վերը նշված դրույթների համատեքստում քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է այն հանգամանքը, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում, որ ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանը նպատակ և դիտավորություն է ունեցել կոպիտ կերպով խախտելու հասարակական կարգը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հասարակության նկատմամբ և խուլիգանական մղումներից ելնելով ցանկացել է կատարել այդ արարքները:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի միատեսակ կիրառմանը և զարգացմանը նպաստելու իր սահմանադրական առաքելությունը, Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ 24.10.2006թ. թիվ ՎԲ-223/06, Արթուր Գրիգորյանի վերաբերյալ 18.12.2009թ. ԵՔՐԴ/0269/01/08 գործերով դիրքորոշում է հայտնել առ այն, որ խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով:
Մասնավորապես, ըստ Արթուր Գրիգորյանի վերաբերյալ 18.12.2009թ. ԵՔՐԴ/0269/01/08 գործով որոշման 13-րդ կետի` <<...խուլիգանության ինչպես հասարակ, այնպես էլ որակյալ հանցակազմերի սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է արարքում խուլիգանական մղումների առկայությունը: ...>>ՙ, ըստ նույն որոշման 15-րդ կետի` ՚Ի լրումն վերոգրյալ դատողությունների` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ ապացույց, ..., որ ամբաստանյալը գործել է խուլիգանական մղումներովՙ:
Դատավճռից երևում է, որ վիճաբանության, կռվի և ծեծկռտուքի պատճառը եղել է այն, որ Կարեն Այլազյանն իրենց Բաղրամյան փողոցի 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 տուն հասցեում գտնվող տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ և հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանից պահանջել է տրամադրել իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով` ծագել է վիճաբանություն Կ. Այլազյանի և Գ. Ղասաբյանի միջև, որի ընթացքում Կարեն Այլազյանը առնվազն երկու անգամ հարվածել է Գ. Ղասաբյանի դեմքին` վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի արարքի դիտավորության ընդգրկվածությունը գնահատելիս Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է այն հանգամանքը, որ Կարեն Այլազյանը ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ է գնացել այն ժամանակ, երբ արդեն գնացել է տարածքային փոստարկղ և վճարել գազի գումարը, հանգամանք, որի մասին իր ցուցմունքներում չեն ժխտել ինչպես ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանն, այնպես էլ` վկաներ Սուար Հակոբյանը, Հայկ Հովհաննիսյանը, Արփինե Պետրոսյանը:
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով արված եզրահանգումն այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ նրա գործողությունները ուղղված են եղել իր տան գազամատակարարման վերականգմանը, առավել ևս մինչ Երևանի ԳԳՄ-ի ՏԱՇԾ գնալը վերջինս նախապես վճարել է սպառված գազի գումարը, այսինքն` վիճաբանությունն առաջացել է կենցաղային հողի վրա:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային որոշմամբ հայտնել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ այն դեպքում, երբ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում խուլիգանական մղումների առկայությունը, արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում անձի դեմ ուղղված հանցագործության համար / Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ 24.10.2006թ. թիվ ՎԲ-223/06 որոշում/:
Վերը նշվածը հաշվի առնելով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ փաստական տվյալ, որը կվկայեր այն մասին, որ Կարեն Այլազյանը 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում դիտավորություն է ունեցել ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ-ում խուլիգանություն կատարելու և խափանելու հիշյալ ընկերության բնականոն աշխատանքը:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով որպես ապացույց ճանաչված “Հայռուսգազարտ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի պետ Ա. Մարտիրոսյանի` 02.03.2011թ. թիվ 24/181 գրությունը, համաձայն որի` 25.02.2011թ., ժամը 16:00-ի սահմաններում “Հայռուսգազարտ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիրի ՏԱՇԾ-ի շենք են ներխուժել երեք անծանոթ երիտասարդներ, որոնք մտել են հսկիչների խորհրդակցական սենյակ, որտեղ այդ պահին հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանը փաստաթղթային աշխատանքներ կատարելիս է եղել, առանց որևէ պատճառաբանության ծեծի են ենթարկել Գ.Ղասաբյանին, հասցրել մարմնական վնասվածք և փախուստի ժամանակ չեն ենթարկվել շենքը հսկող պահակ Սուար Հակոբյանի պահանջներին, հրելով նրան դիմել են փախուստի և այդ արարքի շնորհիվ ձախողվել է ՏԱՇԾ-ի բնականոն աշխատանքը, քրեական գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ այն ինքնին չի կարող բավարար հիմք հանդիսանալ հանգելու այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանը դիտավորություն է ունեցել խափանելու կամ նրա գործողությունների հետևանքով խափանվել է Երևանի ԳԳՄ-ի Արաբկիր ՏԱՇԾ-ի բնականոն աշխատանքը, առավելևս, որ դիմումում հիշատակված է քրեական գործով չհիմնավորված այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է, ըստ գրության հեղինակի. <<առանց որևէ պատճառաբանության ծեծի են ենթարկել Գ.Ղասաբյանին>>:
Բացի այդ, քրեական գործի նյութերում առկա է “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի տնօրենի տեղակալ Ս.Մնացականյանի 11.04.2011թ. թիվ 22-07/1044 գրությունը, ըստ որի` 25.02.11թ. Երևանի Հ.Հակոբյան փողոց 3/4 հասցեում գործող “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքային վարչական շենքում կազմակերպության աշխատակից Գեղամ Ղասաբյանին ծեծի ենթարկելու կապակցությամբ լրացուցիչ հայտնվել է, որ կատարված ստուգմամբ պարզվել է, որ միջադեպը տեղի է ունեցել հսկիչի աշխատասենյակում, աշխատանքային օրվա ավարտին:
Սրա հետ մեկտեղ գործի նյութերում առկա է նաև ”Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ-ի տնօրեն Գ.Մովսիսյանի 10.06.2011թ. թիվ 22-05/1788 գրությունը, համաձայն որի “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ իրավաբանական դիրքորոշումը` 25.02.2011թ. Երևանի Հ.Հակոբյան փողոց 3/4 հասցեում գործող “Հայռուսգազարդ” ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր ՏԱՇԾ վարչական շենքում տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ արտահայտված է իրենց 11.04.2011թ. թիվ 22-07/1044 գրությամբ, որը և պետք է ընդունել որպես հիմք:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում, որ Կարեն Այլազյանն իրենց Բաղրամյան փողոցի 4-րդ նրբանցքի թիվ 22 տուն հասցեում գտնվող տան գազամատակարարման դադարեցման հանգամանքից զայրանալով, 2011թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում գնացել է ՙՀայՌուսգազարդ՚ ՓԲ ընկերության, Երևանի ԳԳՄ-ի, Արաբկիր ՏԱՇԾ և հսկիչ Գեղամ Ղասաբյանից պահանջել է տրամադրել իր բնակարանի գազամատակարարումը դադարեցրած հսկիչ Արփինե Պետրոսյանի բջջային հեռախոսահամարը: Վերջինիցս մերժում ստանալով` առաջացել է վիճաբանություն, որի ընթացքում Կ. Այլազյանը առնվազն երկու անգամ հարվածել է Գ. Ղասաբյանի դեմքին` վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածքներ, այսինքն, կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, դատավճռով գալով այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի <<կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ...:>>, պատշաճ ուշադրություն չի դարձրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործութայն սուբյեկտիվ կողմի` այն է` խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ, գնահատմանը, իր այդ եզրահանգումը բավարար չափով չի պատճառաբանել, չի նշել, թե քրեական գործով ձեռք բերված որ փաստական տվյալներով է հիմնավորվում ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի` սպառած գազի դիմաց վճարումները կատարած լինելու պարագայում, խուլիգանություն կատարելու նպատակը և ուղղակի դիտավորությունը:
Պատշաճ իրավական գնահատության չենթարկելով ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանին մեղսագրված հանցանքի սուբյեկտիվ կողմը, Ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ ամրագրված քրեադատավարական ապացուցման կանոնները, մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի պահանջն առ այն, որ միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում ապացուցման ենթակա հանգամանքները, այդ թվում` մեղքը /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի 4-րդ կետ/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
ՀՀ քրեական դատվարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանին մեղսագրված հանցագործության սուբյեկտիվ կողմի հիմնավորված լինելու վերաբերյալ Ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումը` առանց դրանք մատնանշող բավարար հիմնավորումների, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշված խախտումները էական են իրենց բնույթով, քանի որ ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Այդ սխալը, մասնավորապես, արտահայտվել է այն բանում, որ նշված եզրահանգումը Ընդհանուր իրավասության դատարանի համար հիմք է հանդիսացել` կիրառելու այն քրեական օրենքը / ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 2-րդ մաս/, որը ենթակա չէր կիրառման, չկիրառելու այն քրեական օրենքը /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդված/, որը ենթակա էր կիրառման, ինչն էլ իր հերթին հանգեցրել է նրան, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է իր փաստացի կատարած արարքին անհամեմատ խիստ պատիժ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, կետերի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը, առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
ՀՀ քրեական դատվարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` գործի քննության արդյունքում գտնելով, որ արարքն իրավաբանորեն ճիշտ որակված չէ, վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի փոխել հանցագործության որակումը քրեական օրենքի այն հոդվածով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում ավելի թեթև հանցագործության համար, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի գործի քննության արդյունքներով առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում կիրառել ավելի ծանր հանցագործության մասին օրենք կամ նշանակել ավելի խիստ պատիժ միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքերով բողոք է բերել մեղադրողը, ինչպես նաև տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը:
Ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլզյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության /Ծեծը/հատկանիշներին:
Ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի արարքը որակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները, այն է` կիրառել է այն քրեական օրենքը, որը ենթակա չէր կիրառման, չի կիրառել այն քրեական օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման:
Վերը նշված պատճառով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պետք է բեկանել, ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
Այս պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատախազի վերաքննիչ բողոքի պահանջը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 18-ի դատավճիռը բեկանելու, Կարեն Արամի Այլազյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերաորակելու վերաբերյալ, անհիմն է և ենթակա է մերժման
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ հոդվածի 1-ին մասի` կատարված հանցագործության ծանրությունից և բնույթից ելնելով` քրեական դատավարությունում հետապնդումն իրականացվում է հանրային և մասնավոր կարգով, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մասնավոր հետապնդման գործեր են համարվում նույն օրենսգրքի 183-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ..., 118-րդ, ..., նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, և կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ հաշտվելու դեպքում ենթակա են կարճման:
ՀՀ Դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի նույնաբովանդակ դրույթների համաձայն` որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում` օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վերջինս ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաստական հանգամանքների նկատմամբ:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների, ինչպես նաև` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական մեկնաբանությունների ուժով ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը կատարելու համար քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Այս պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը չի անդրադառնում ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և պատժաչափի հարցին, ինչպես նաև այդ առթիվ պաշտպանի` վերաքննիչ բողոքում բերված, պատճառաբանություններին:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3761-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 398-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Է. Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել.
Ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի պաշտպան Վարդան Նիկողոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել.
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 18-ի` Կարեն Արամի Այլազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կայացրած դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով.
Ամբաստանյալ Կարեն Արամի Այլազյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական գործի վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով:
Ամբաստանյալ Կարեն Այլազյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստի դահլիճից:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Կարեն Արամի Ալյազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Հայռուսգազարդ>> ՓԲԸ-ի Երևանի ԳԳՄ Արաբկիր տարածքային արտադրա-շահագործման ծառայության պետի 02.03.2011թ.-ի թիվ 24/181 գրությունը պահել քրեական գործի հետ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ