Գործ ԵԱՔԴ/0049/01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2011թ. նոյեմբերի 29-ին Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԱԳՅԱՆԻ
Մ. ՈՒԴՈՒՄՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Կ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ. ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Վ. ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի շահերի պաշտպան Լևոն Ղազարյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վահե Ռաֆայելի Սաֆարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 2011թ. սեպտեմբերի 30-ի դատավճռի դեմ,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
09.07.2010թ. ՀՀ ՊՆ ՀԿԳ քննչական վարչության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 118 հոդվածով և 361 հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է թիվ 90152310 քրեական գործը:
19.11.2010թ. Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանքը, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 118 հոդվածով և 361 հոդվածի 3-րդ մասով:
19.04.2011թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Դատարանի 05.09.2011թ. որոշմամբ ՀՀ ԱԺ 2011թ. մայիսի 26-ի <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի հիման վրա` Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 3-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է:
Դատարանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ վերջինիս նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով:
Դատարանի 30.09.2011թ. դատավճռով Վահե Սաֆարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ ազատազրկում 5 տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 22.11.2010թ.-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է Վահե Սաֆարյանից հօգուտ տուժող` Վարուժան Սահակյանի բռնագանձել 11.497.500 դրամ:
Վահե Սաֆարյանի անվամբ հաշվառված <<ԲՄՎ>>03 ՕԼ 545 պետհամարանիշի և <<Միցուբիշի>> մակնիշի 15 ՕՏ 002 պետհամարանիշի ավտոմեքենաների վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ:
<<ՎԻՎԱՍԵԼ-ՄՏՍ>> բջջային օպերատորի <<ALO>> քարտը վճռվել է վերադարձնել Վահե Սաֆարյանին, <<Ղ-Տելեկոմ>> և <<Արմենթել ՓԲԸ-ից>> ստացված հեռախոսային միացումների վերծանումների լազերային սկավառակը` պահել քրեական գործում:
Դատարանի 02.11.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի պաշտպան Լևոն Ղազարյանը:

2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից Վահե Սաֆարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ որ նա, խարդախությամբ, Երևանի, Շենգավիթ 11 փողոցի 2-րդ տան բնակիչ Հրաչյա Գևորգյանից, Շահումյան 7-րդ փող. 20 տան բնակիչ Արամ Ղարիբյանից և Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր գյուղի բնակիչ Վարուժան Սահակյանից, համապատասխանաբար հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի` 7.189.742 դրամին համարժեք 23.800 ԱՄՆ դոլար, 20 մլն դրամ և 11.497.500 դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ:
2008թ. հունվարին, տեղեկանալով, որ Հրաչյա Գևորգյանը ցանկանում է գնել բնակարան, շուկայականից էժան գնով վերջինիս առաջարկել է բանկում գրավադրված երեք սենյականոց բնակարան ու <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենա և այդ պատրվակով, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, նրանից հափշտակել 23.800 ԱՄՆ դոլար, որից 6.000 ԱՄՆ դոլարը հետագայում իր և հարազատների միջոցով վերադարձվել է:
Հետագայում, խարդախության համար նախատեսված պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով, նա բանակցել է Հրաչյա Գևորգյանի հետ, հայտնել, որ գումարն ամբողջությամբ կվերադարձնի և վերջինիս մոտ կրկին վստահություն ձեռք բերելու և ժամանակ շահելու նպատակով` գրել է պարտավորագիր այն մասին, որ վերջինիս մորից` Սեդա Հայրապետյանից, վերցրել է 23.800 ԱՄՆ դոլար` պարտավորվելով մաս-մաս այն հետ վերադարձնել, իսկ որպես դրա կատարման պայման` նշել իրավապահ մարմիններին պարտավորագիրը չհանձնելու հանգամանքը:
Բացի այդ, 2008թ. մայիսի վերջերին, տեղեկանալով, որ իր մտերիմներից Արամ Ղարիբյանը, ծառայելով ՀՀ պաշտպանության նախարարությունում, կադրերի կրճատման պատճառով զրկվել է աշխատանքից և գումար վաստակելու միջոց է փնտրում, շուկայականից անհամեմատ էժան գներով վերջինիս առաջարկել է ձեռք բերել շինարարության մեջ մեծ պահանջարկ ունեցող շինտեխնիկա և շահագործել բետոնխառնիչ մեքենա: Կեղծ համոզմունք ներշնչելով և ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` նրա վստահությունը չարաշահելու, խարդախության եղանակով, կարճ ժամանակահատվածում նրանից հափշտակել է 20 միլիոն դրամ գումար, սակայն հետագայում, խոստացված ժամանակահատվածում, նրա համար որևէ շինտեխնիկա ձեռք չի բերել, ինչպես նաև խուսափել է գումարները վերադարձնելուց` պատճառելով նրան առանձնապես խոշոր չափի նյութական վնաս:
Շարունակելով հանցավոր գործունեությունը` մայոր Վահե Սաֆարյանը, լինելով ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ մարտական պատրաստության վարչության ֆիզիկական պատրաստության բաժնի ավագ սպա, 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում, Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր գյուղի բնակիչ Վարուժան Սահակյանից, վերջինիս պատկանող շինության և հողի նկատմամբ սեփականության իրավունքը գրանցելու պատրվակով, վերցրել է 11.497.500 դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար և 120.000 դրամ գումար, որը նույնպես հափշտակել է: Խարդախության համար նախատեսված պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով, 2010թ. հունվարի 13-ին, Վահե Սաֆարյանը գրել է պարտավորագիր և հանձնել վերջինիս` պարտավորվելով մաս-մաս վերադարձնել գումարը և որպես պարտավորագրի կատարման պայման` նշել այն իրավապահ մարմնիններին չհանձնելու հանգամանքը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոքաբերը իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանը 30.09.2011թ. կայացրած դատական ակտով իր պաշտպանյալի նկատմամաբ թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397 և 398 հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Մասնավորապես դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի 1-ին մասի, 61 հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385 հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները:
Դատարանը Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ արդարացի պատիժ չի նշանակել, քանի որ հաշվի չի առել Ընդհանուր մասի դրույթները, որի արդյունքում նրա նկատմամբ նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է համաչափ չէ և ոչ համաչափ։
Թեև դատավճռում ձևականորեն նշված է, որ դատարանը հաշվի է առնում նաև այդ հանգամանքը, սակայն իրականում դրանք ներկայացված են ոչ թե ամբողջական և ներկայացվածն էլ որևէ ձևով չի դիտարկվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման տեսանկյունից։
Դատավճռում չի նշվել և քրեական գործում չկա Վահե Սաֆարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել դատարանի կողմից։
Այս պայմաններում Դատարանը իր պաշտպանյալի նկատմամբ անհամաչափ, խիստ պատիժ նշանակելիս անտեսել ու խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ կետի սկզբունքը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները:
Դատարանի կոդմից թույլ տրված և վերը ներկայացված, նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներն ազղել են Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցում ճիշտ որոշում կայացնելու վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397 և 389 հոդվածների ուժով հիմք են դատավճիռը բեկանելու համար:
Նշված խախտումները իր պաշտպանյալի համար կարող են առաջացնել և առաջացրել են ծանր հետևանքներ, քանի որ նա դատապարտվել է անհամաչափ խիստ պատժի, այն դեպքում, երբ նա արդեն ուղղվել և վերադաստիարակվել էր և անազատության մեջ գտնվելու մեջ գտնվելու ընթացքում նրա առողջական և նյութական վիճակը էլ ավելի է վատթարացել։
Դատարանի դատավճռում տեղ են գտել մի քանի անճշտություններ, մասնավորապես՝ իր պաշտպանյալի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածով
կարճվել և քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ոչ թե ՀՀ ԱԺ 26.05.11թ. Համաներման ակտով, այլ տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով։
Դատարանը գնահատման չի արժանացրել Վարուժան Սահակյանի ցուցմունքը /հատոր 3, գ.թ. 112/ որտեղ վերջինս ընդունում է, որ իր կողմից Վահե Սաֆարյանին տրված 30.000 ԱՄՆ դոլարից վերջինս իրեն վերադարձրել է 1.400 ԱՄՆ ղոլար, ուստի հօգուտ տուժող Վարուժան Աահակյանի բռնագանձելիք 11.497.500 դրամից բնականաբար պետք է նվազեցնել 1.400 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով <<Մարդու իրավունքների և հիմանարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Կոնվենցիայի (04.11.1950թ. Հռոմ) 6, 7, ՀՀ Սահմանադրության 18, 19, 20, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61, 62, 70, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385, 360, 376, 376' , 378, 379, 380', 381, 383 385, 386, 388, 390 , 391, 393, 394, 395, 396, 397, 398, 399 հոդվածներով` բողոքաբերը խնդրել է Վահե Սաֆարյանի վերաբերյալ քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործով վարույթը կարճել, նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, կայացնել արդարացման դատավճիռ, նկատի ունենալով, որ նշված հարաբերությունները քաղաքացիաիրավական բնույթի են, բայց եթե դատարանր կգնահատի, որ իր պաշտպանյալը թույլ է տվել օրենքով արգելված գործողություններ, ապա դատական ակտ կայացնելիս խնդրում է նկատի ունենալ, որ նա 20.000.000 դրամը գումարած 17.800 ԱՄՆ դոլարը վերականգնել է, ինչը պետք է դիտել որպես բացառիկ հանգամանք, տուժողներ Ա. Ղարիբյանը և Հ. Դևորգյանր չեն բողոքում, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին ունի 2 անձ, որոնցից մեկը մինչև 14 տարեկան մանկահասակ երեխա է, Պաշտպանության նախարարի, ԵԿՄ-ի կողմից պարգևատրվել է բազում մեդալներով և պատվոգրերով, և նրա նկատմամբ սահմանել ավելի մեղմ պատիժ քան նշանակված էր ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կամ քննարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 կամ 70 հոդվածի կիրառման հնարավորությունը։

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով պաշտպանի կողմից իր վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, ամբաստանյալի բացատրությունը, մեղադրողի պատասխանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց ստուգելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտավ, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, Դատարանի 30.09.2011թ դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վահե Սաֆարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնելով օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքը ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3 հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107 հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից կամ խիստ պատժից, վերջինիս կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Հրաչյա Գևորգյանը ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2007թ. դեկտեմբեր ամսին, Այնթափում սեփական տուն ձեռք բերելու նպատակով, իր եղբոր կնոջ բարեկամներից, Վահե Սաֆարյանին ինքը և իր մայրը տվել են 23.800 ԱՄՆ դոլար, քանի որ վերջինս առաջարկել է, որ այնտեղ իր բարեկամներից Արթուր Հովհաննիսյանը վաճառքի տուն ունի ու խոստացել է այդ հարցում օգնել: Իրենք նախապես միասին գնացել, հանդիպել են Ա.Հովհաննիսյանին, տեսել են տունը և գնի վերաբերյալ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել: Ա.Հովհաննիսյանն իր տունը գնահատել է 33.000 ԱՄՆ դոլար ու ինքը համաձայնվել և պայմանավորվել են, որ իրենց մոտ եղած 23.800 ԱՄՆ դոլարը կվճարեն կանխիկ, իսկ մնացածը հետագայում մաս-մաս` գնված տունը բանկում գրավ դնելու և տոկոսով գումար վերցնելուց հետո: Օրեր անց ինքը մտադրությունը փոխել է, այլևս չի ցանկացել նշված գործարքը կատարել: Մտածելով, որ պահանջվող գումարը չի կարող վաստակել, մեկնել է գ.Այնթափ, հանդիպել Ա.Հովհաննիսյանին ու գումարները հետ է պահանջել: Ա.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ գումարները ծախսել է ու այն վերադարձնելու համար մոտ 5-6 ամիս ժամանակ է խնդրել ու ինքը համաձայնվել է: Իր մտադրության մասին իմանալով` Վ.Սաֆարյանն այլ առաջարկ է արել իրեն: Ասել է, թե նա կարող է բանկում գրավադրված 3 սենյականոց բնակարան ու 1 հատ <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենա դասավորել իր համար բավականին էժան գներով` նույն արժեքով: Քանի որ գինը շատ էժան է եղել ու ձեռնտու, ինքը համաձայնվել ու ամիսների ընթացքում մաս-մաս Ա.Հովհաննիսյանից ստանալով գումարները, փոխանցել է Վ.Սաֆարյանին, որպեսզի նրա միջոցով բանկից ձեռք բերի մեքենան ու բնակարանը: Վերջին 5000 ԱՄՆ դոլարն ստանալու ընթացքու,մ Վ.Սաֆարյանն իրեն տեղեկացրել է, որ նշված գումարը նա է տալու, քանի որ նախկինում նա Ա.Հովհաննիսյանից նույն չափով գումար է վերցրել ու նա խոստացել է, որ այդ 5000 դոլարը կվճարի անձամբ: Ինքը համաձայնվել է Վ.Սաֆարյանի հետ ու սպասել, թե նա վերջապես երբ է կատարելու խոստումը, սակայն Վ.Սաֆարայնը ժամանակ է խնդրել:
Անցել են տարիներ, սակայն Վ.Սաֆարյանն իրենց համար բնակարան չի գնել իր և մոր վստահությունը չարաշահելով` հափշտակել է իրենց փողերը ու իրենք անօթևան են մնացել ու վարձով բնակվել Երևանի տարբեր հասցեներում: Վ.Սաֆարյանի հայրը` Ռաֆայել Սաֆարյանը, որդու փոխարեն պարտավորվել է բնակարանի վարձավճարները վճարել, որը սակայն հաճախակի ուշացումներով, բազմաթիվ նախազգուշացումներից հետո է տվել միայն, այն էլ ոչ միշտ ու պարբերաբար: Ինքը և մայրը մշտապես բանակցությունների մեջ են գտնվել Վ.Սաֆարյանի հետ: Երբ արդեն վստահորեն համոզվել են, որ խաբվել են, այլևս նրանից ոչ տուն և ոչ էլ մեքենա են պահանջել, միայն գումարներն են ցանկացել հետ ստանալ, որը սակայն Վ.Սաֆարյանը խոստացել, սակայն խաբել է միշտ: Իրենք հասկանալով, որ այլ ելք չունեն, ստիպված 2010թ. հուլիսին դիմել են իրավապահ մարմիններին: Վ.Սաֆարյանն անհանգստանալով ստեղծված իրավիճակից, դարձյալ ժամանակ է խնդրել ու որպես երաշխիք գրավոր պարտավորագիր է տվել իրենց, խնդրելով, որ բողոքը հետ վերցնեն ու պարտավորվել է, որ գումարները կարճ ժամանակահատվածում կվերադարձվեն: Իրենք հավատալով նրան` բողոքն անհետևանք թողնելու խնդրանքով դիմել են ՀՀ զինվորական դատախազություն, սակայն իրենց քայլերից հետո ևս վերջինս հօգուտ իրենց դրական որևէ միջոց չի ձեռնարկել ու գումարները հետ չի վերադարձրել: Տարիների ընթացքում միայն մաս-մաս 6.000 ԱՄՆ դոլար է տվել, իսկ մնացածը խաբել ու չի վերադարձրել: Իրենք դարձյալ ստիպված ներակայանալով դատախազություն` ներողամտություն են հայցել իրենց քայլերի համար ու խնդրել են, որ Վ.Սաֆարյանը պատժվի օրենքի ողջ խստությամբ և վերականգնի իրենց պատճառված վնասը, որը կազմում է 17.800 ԱՄՆ դոլար, քանի որ 23.800 ԱՄՆ դոլարից տարիների ընթացքում իրենք ստացել են 6000 ԱՄՆ դոլար: 02.11.2010թ. իր մայրը խնդրել է իրեն, որ նրան տանի Վ.Սաֆարյանենց տուն, որպեսզի նա զրույց վարի վերջինիս ու նրա հարազատների հետ` գումարի կոնկրետ վերադարձնելու ժամկետի մասին: Ինքն իր մորը տարել է նրանց տուն, սակայն մոր հետ նրանց տուն չի մտել` մտածելով, որ միևնույնն է նա խաբելու, խուսափելու է կոնկրետ խոսակցություններ վարելուց և անախորժություններ են առաջանալու, վերադարձել են իրենց տուն:
Առաջին ատյանի դատարանում տուժող Հրաչյա Գևորգյանը գրավոր դիմում է ներկայացրել դատարան և նշել, որ Վ.Սաֆարյանն իրեն պատճառված գույքային վնասը լիովին վերականգնել է և նրանից որևէ բողոք չունի:
Տուժող Սեդա Հայրապետյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել, որ իր հարսի` ավագ որդու կնոջ բարեկամներից Վահե Սաֆարյանն, իրենց վստահությունը չարաշահելու միջոցով, իրենցից հափշտակել է խոշոր գումարներ` 23.800 ԱՄՆ դոլար, որից նրանք մի կերպ ստացել են 6000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացածը` 17300 ԱՄՆ դոլարը նա տարիներ շարունակ խաբել, ձգձգել ու տարբեր պատճառաբանություններով հրաժարվել է վերադարձնել: Հ 1 գ.թ. 45-46, 74-78, Հ 2 գ.թ. 40-41, 51-53, Հ 3 գ.թ. 40-41, 51-53, Հ 4 գ.թ. 117-123:
Տուժող Արամ Ղարիբյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը ծառայելով ՀՀ պաշտպանության նախարարությունում որպես ֆինանսիստ, 2008թ. Ամռանը, կադրերի կրճատման պատճառով կորցրել է աշխատանքն ու երբեմն գնացել է ՊՆ: Հերթական այցերից մեկի ժամանակ, իր նախկին մտերիմներից Վահե Սաֆարյանին է հանդիպել, որի ընթացքում նրան ասել է իր պրոբլեմների մասին, որ աշխատանք չունի: Խոսակցություններից մեկի ժամանակ, վերջինս իրեն գործ է առաջարկել, որ կօգնի գումար աշխատել ու ասել է, որ բետոնխառնիչ մեքենա էժան գներով ձեռք բերելու հնարավորություն ունի, որը եկամտաբեր է: Սկզբում ինքը լուրջ չի ընդունել, հետո, երբ հետաքրքրվել, տեսել է, որ այն շուկայում 90.000 ԱՄՆ դոլար արժե, իսկ նա 60.000 ԱՄՆ դոլարով այն կարող է հավաքել, ինքն այդ ուղղությամբ լուրջ մտածել ու ոգևորվել է: Սկսել է շրջապատից ու հարազատներից գումարներ ճարել, մի մասը խնդրել է քրոջից ու հորեղբոր տղայից, մի մասը ձեռք է բերել ընկերներից, տանից որոշակի ապրանքներ է վաճառել, մյուս մասն էլ իր անձնական տնտեսած գումարներն է ներդրել ու իրենց տան ոսկեղենն է գրավադրել բանկերում և 2 ամսվա ընթացքում 20 մլն դրամ հավաքել ու առձեռն 2008թ. հուլիս ամսին դրությամբ տվել է Վ.Սաֆարյանին, որպեսզի նշված մեքենան նա ձեռք բերի ու միասին գործ սկսեն: Որևէ փաստաթուղթ նրանից չի պահանջել ու չի վերցրել, քանի որ վստահել է, չի կասկածել, որ նա իրեն կխաբի: Ինքը հաշվի առնելով նաև, որ երկար տարիների տնտեսագիտական աշխատանքային փորձ ունի և Վ.Սաֆարյանի ասածներն ու զրույցները իրականալի ու արժանահավատ են, գայթակղվել ու մտել է այդ գործի մեջ, կարծելով, որ շատ կարճ ժամանակում մեծ գումարներ կաշխատի և ընտանիքը կպահի: Իր մտադրության մասին հայտնել է նաև հանգուցյալ հորը` Զաքար Ղարիբյանին, որն այդ ընթացքում գտնվել է Մոսկվա քաղաքում` արտագնա աշխատանքների: Հայրը թեև համաձայնություն է տվել իր մտադրություններին, սակայն միշտ ասել է, որ զգույշ լինի ու չխաբվի:
2008թ. հուլիսին իր հայրը Մոսկվայից վերադարձել է Երևան ու ինքն այդ ընթացքում, քանի որ 20 մլն դրամն արդեն տվել էր Վ.Սաֆարյանին, հայրն իրեն ասել է, որ նրան տուն բերի ու հայրն անձամբ նրան տեսնի, ծանոթանա ու զրուցի: 28.07.2008թ. ինքը Վ.Սաֆարյանին իրենց տուն է կանչել: Վերջինս եկել, բայց իրենց տուն չի բարձրացել: Ինքն ու իր հայրն իջել են իրենց շենքի բակ, միաժամանակ հոր պահանջով ինքն իր հետ թուղթ ու գրիչ էլ է վերցրել, որպեսզի նրանից պարտավորագիր վերցնեն: Հանդիպելով նրան` վերջինս նույն համոզիչ ու արժանահավատ զրույցը վարել է նաև իր հանգուցյալ հոր հետ, որը թեև հավանություն է տվել Վ.Սաֆարյանի առաջարկին, այդուհանդերձ նրանից գրավոր պարտավորագիր է պահանջել: Վ.Սաֆարյանը պատասխանելով, որ ինքը միանշանակ վստահ է այդ գործարքի մինչև վերջ կատարման համար, պարտավորագիր է գրել, որ մինչև 28.08.2008թ., այսինքն` հանդիպումից ուղիղ 1 ամիս անց, գործարքը չլինելու դեպքում նա իրեն կտա 60.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ ինչ որ կերպ այն չստացվելու դեպքում կրկնակի արժեքով կվեռադարձնի տարբեր շին. տեխնիկա, այդ թվում <<ԶԻԼ>> <<ԿՌԱԶ>> <<ԿԱՄԱԶ>> մակնիշի ավտոմեքենաներ և այլն: Պարտավորագիրը տալուց հետո, մինչև օգոստոսի 28-ը, իրեն տարել է նրանց տանից շուրջ 2 կմ հեռավորության վրա գտնվող մի ավտոկայան, որտեղ ցույց է տվել մի կիսաքանդ բետոնախառնիչ մեքենա` ասելով, թե այն իր համար է բերել ու կարճ ժամանակում վերանորոգելուց հետո այն կլինի իրենը: Այդ ընթացքում իր մոտ մտավախություն է առաջացել որ կխաբվի ու 2-րդ փաստաթուղթն է նրանից պահանջել, որը նա տվել է դարձյալ կրկնակի արժեքով: Մինչև օգոստոսի 28-ը, ինքը սպասելով մեքենային ու տեսնելով որ այն չկա, հետաքրքրվել է Վ.Սաֆարյանից թե ինչ եղավ: Նա իր հաճախակի հանդիպումների ու հեռախոսազանգերի ընթացքում, երբ հետաքրքրվել է մեքենայից, Վ.Սաֆարյանն իրենից անհիմն ժամանակ է խնդրել ասելով` սպասի կլինի: Ինքը տեսնելով, որ գործը գլուխ չի գալիս ու արդեն հետզհետե համոզմունք ունենալով որ խաբվել է, միայնակ գնացել է այն նույն ավտոկայան, որտեղ վերջինս մատնացույց էր արել այն մեքենան, որն իբր թե իրենն էր լինելու: Այնտեղ` գարաժում, իրեն ասել են, որ այդ մեքենայի տերը վաղուց եկել և իր տեխնիկան տարել է: Ինքն արդեն միանշանակ հասկացել է, որ խաբված է:
Նախաքննության ընթացքում տուժողը ցուցմունքներ է տվել նաև Վ.Սաֆարյանի պահանջով, թե իբր իրեն Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր գյուղի բնակիչ, գործով մյուս տուժող Վ.Սահակյանը տոկոսով 24.400 ԱՄՆ դոլար է տվել, բացի դրանից ապօրինի ազատությունից զրկել է ու ինքը որպես օգնություն դիմել է Վ.Սաֆարյանին, որն էլ իրեն աջակցելու նպատակով պարտավորագիր է տվել Վ.Սահակյանին, թե իբր 60.000 ԱՄՆ դոլար է տվել, քանի որ Վ.Սաֆարյանն իրեն մոլորության մեջ է գցել, հաճախակի շեշտել է իր մանկահասակ երեխաների մասին, որ կվնասեն, բացի դրանից ինքը մտածելով, որ Վ.Սաֆարյանի պահանջները չկատարելու դեպքում նա կհրաժարվի գումարները տալուց` շարժվել է նրա գրած սցենարներով, հետագայում զղջացել ու ճիշտ ցուցմունքներ է տվել: Հ. 1 գ. թ. 197-198, 236,
Հ. 3 գ. թ. 58-65, Հ. 4 գ. թ. 35, 73-75:
Տուժող Վարուժան Սահակյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքեր է տվել այն մասին, որ 2009թ. հոկտեմբեր ամսին ցանկացել է իր` Երևանի Նորք-Մարաշ թաղամասում գտնվող կիասակառույց երկհարկանի շենքի և սեփական հողատարածքի համար օրինական կարգով սեփականացման փաստաթղթեր ձեռք բերել: Նշված հարցի մասին զրուցել է նաև <<Վարդաշեն>>ՔԿՀ-ում պատիժը կրող եղբոր Հովսեփ Սահակյանի հետ: Եղբայրն օրեր անց զանգահարել է իրեն ու տալով բջջային հեռախոսահամար` ասել, որ Վահիկ անունով անձը, որին նա ճանաչում է, իրեն կարող է օգնել: Ինքն այդ հեռախոսահամարով զանգահարելով Վ.Սաֆարյանին` հայտնել է, որ Հ.Սահակյանի եղբայրն է ու վերոհիշյալ հարցով միմյանց հետ զրուցել են: Խնդրի մասին տեղյակ է եղել նաև Հ.Սաֆարյանի ու Հ.Սահակյանի ընդհանուր ծանոթներից ՀՀ ՊՆ զինծառայող Արթուր Մարտիրոսյանը: Վ.Սահակյանը պայմանավորվելով հանդիպել է Վ.Սաֆարյանին, ու որպես վերջինիս ու իր եղբոր ընդհանուր ծանոթ, Վ.Սաֆարյանի հետ հանդիպման է գնացել Ա.Մարտիրոսյանի հետ` նախապես նրա հետ պայմանավորված լինելով, որ այդ գործը նա կարող է կատարել 20.000 ԱՄՆ դոլարով, իր հետ վերցրել է նաև նշված 20.000 ԱՄՆ դոլարը: 2009թ. նոյեմբեր ամսվա վերջերին, ինքը Ա.Մարտիրոսյանի հետ Վ.Սաֆարյանին հանդիպել է Հանրապետության հրապարակում ու նրան է փոխանցել 20.000 ԱՄՆ դոլարը: Այն Ա.Մարտիրոսյանի ներկայությամբ հանձնել է Վ.Սաֆարյանին: Վերջինս խոստացել է, որ գործը կարճ ժամանակում կկատարվի: Օրեր անց Վ.Սաֆարյանը զանգահարել է իրեն և պատճառաբանելով, որ 20.000 ԱՄՆ դոլարը չի բավականացնում գործին` պահանջել է ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար: Իրենք միմյանց հետ հանդիպել են ու ինքը նրան է տվել պահանջվող գումարը: Որոշակի ժամանակ անց, իրեն կրկին զանգահարել է Վ.Սաֆարյանը ու դարձյալ 5000 ԱՄՆ դոլար է պահանջել, նույն պատճառաբանությամբ, որ գործը չի ստացվում, ասել է նաև, որ գումարը լինելու դեպքում, ինքը կարող է համարել, որ հարցն արդեն լուծված է: Ստիպված, քանի որ այդքան գումար արդեն իսկ ինքը տվել էր ու ըստ Վ.Սաֆարյանի ասելու հասել է վերջնակետի, նշված 5000 ԱՄՆ դոլարն էլ է տրամադրել` ընդհանուրը 30.000 ԱՄՆ դոլար: Վերջինս դարձյալ զանգահարել է իրեն ու ասել, որ չնախատեսված մանր-մունր փաստաբանական ծախսեր են առաջացել և կրկին գումար է պահանջել` 150.000 դրամի չափով: Սկսել է կասկածել, թերահավատորեն մոտենալ նրան` այս անգամ արդեն հասկանալով, որ խաբվել է, թեև գումարը տվել է, բայց 150.000 դրամի փոխարեն 120.000 դրամ: 2010թ. ամանորյա տոների ընթացքում, ինքը համոզվել է, որ Վ.Սաֆարյանը խարդախ է, իրեն ի սկզբանե խաբել է: Հանդիպման է հրավիրել նրան: Գնացել է հորեղբոր տղայի ու Ա.Մարտիրոսյանի հետ: Այլևս չի զրուցել շինության սեփականաշնորհման մասին: Գումարներն է պահանջել: Վ.Սաֆարյանը դարձյալ համոզելով իրեն, որ ամեն ինչից անկախ նա իր խոսքի տերն է, միևնույն է, գործը լինելու է, իր մոտ ժամանակավոր վստահություն ձեռք բերելու համար պարտավորագիր է տվել, որ եթե նույնիսկ չկատարի, կրկնակի վճարի, այսինքն 60.000 ԱՄՆ դոլար` նախապայման նշելով որ փաստաթուղթը այլ անձի ձեռքին հայտնվելու դեպքում այն ուժը կորցնում է: Պարտավորագիրը նրա կողմից գրելուց հետո, բոլորը ստորագրել են և այն պահվել է Ա.Մարտիրոսյանի մոտ: Պարտավորագրում նշված ժամկետը Վ.Սաֆարյանի կողմից չի պահպանվել ու նա գումարները չի տվել: Իր կասկածներն արդեն համոզմունք դարձած` ինքը ներակայցել է ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն, հաղորդում տվել կատարվածի մասին, նշելով, որ Վ.Սաֆարյանը խարդախ է և իրենից գումարներ է հափշտակել:
Հ. 1 գ. թ. 172-176, 203-208, Հ. 2 գ. թ. 58, Հ. 3 գ. թ. 73-75, 109-115, 206-207:
Տուժողի ներկայացուցիչ Սեդա Ղազարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ որդու մտերիմներից ՊՆ զինծառայող Վահե Սաֆարյանը 2008թ. ամռանը որդուն շահավետ գործ խոստանալով, թե իբր շուկայականից անհամեմատ էժան գներով բետոնխառնիչ մեքենա կարող է ձեռք բերել, որը նա կօգտագործի շինարարության մեջ և մեծ շահույթներ կբերի, նրանից առձեռն ստացել է 20մլն. դրամ: Գումարը վերցնելուց հետո, Վ.Սաֆարյանը որևէ մեքենա ձեռք չի բերել ու որդուն չի տվել: Այդ մասին Ա.Ղարիբյանը տեղյակ է պահել ՌԴ-ում գտնվող հանգուցյալ հորը` իր ամուսնուն` Զաքար Ղարիբյանին, որը ևս հավանություն է տվել որդու մտադրություններին ու վերադարձել է Հայաստան: Երկար ժամանակ է անցել, բայց Վ.Սաֆարյանը դարձյալ խաբել է: Ամուսինը նրան հանդիպման է կանչել որպեսզի ծանոթանա վերջինիս հետ ու առերես զրուցի: Հանդիպման ժամանակ նրանից գրավոր պարտավորագիր է պահանջել: Օրեր անց, երբ նշված պարտավորագիրն իր ձեռքն է ընկել, ինքն այնտեղ պարբերություն է կարդացել, որ եթե փաստաթուղթը հայտնվի այլ անձի ձեռքում, այն կորցնում է իրավական ուժը: Այդ նախադասությունն իրեն դուր չի եկել: Որպես 33 տարվա մանկավարժական ստաժ ունեցող անձի, իր մեջ խորը կասկած է առաջացել, որ Վ.Սաֆարյանը խարդախ է: Այդ մասին ասել է նաև ամուսնուն և տղային, որոնք լուրջ չեն ընդունել նրա ասածները, այլ ընդհակառակը նրա զրույցներից ոգևորված հավատացել են, որ շուտով խոշոր գումարներ են աշխատելու, երբ դարձյալ երկար ժամանակ է անցել ու Վ.Սաֆարյանը որևէ գործ չի արել, նրանք սկզբում կասկածել, բայց հետո համոզվել են, որ նա խարդախ է: Այլևս նրանից տեխնիկա չեն պահանջել, գումարներն են փորձել ստանալ, որը Վ.Սաֆարյանը անհիմն պատճառաբանություններով ձգձգել, խաբել ու չի տվել, այդ պատճառով իրենք վաճառելով իրենց տունը, մեծ պարտքեր են կուտակել և հայտնվել են անտուն ու վարձով բնակություն են հաստատել տարբեր հասցեներում: Հ 4 գ.թ. 40-41
Վկաներ Սպարտակ Սուքիասյանն ու Արման Բոյաջյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ են տվել, որ բազմաթիվ անգամ հանդիպել են Վ.Սաֆարյանին, ինչպես Հ.Գևորգյանի հետ, այնպես էլ առանց նրա: Զրուցել են նրա հետ, ու նա միշտ ինչ որ պատճառ է գտել, որ գումարը չտա, ձգձգի: Եղել են դեպքեր, որ կոնկրետ օր ու ժամ են նշել ու պայմանավորվել, որ նա կբերի ու փողերը կտա, բայց դարձյալ խաբել է: Իրենք բազմիցս Հ.Գևորգյանին ասել են, որ նա խարդախ է, բայց նա չի հավատացել, ասել է, որ մայոր տղա է, պաշտոն է զբաղեցնում ՊՆ-ում ու չի կարող խարդախ խաբեբա լինել, բայց հետո նա էլ է համոզվել:
Նախաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Համլետ Արամյանը:
Հ. 1 գ. թ. 84-86
Վկա Գագիկ Արսենյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Հ.Գևորգյանի ընկերը: Ինքը տեղյակ է եղել, որ ընկերը բնակարանը վաճառելով լուծել է իր ֆինանսական խնդիրները ու մնացած գումարով ցանկացել է նոր բնակարան գնել: Այդ գործին միջամտել է նրա հանգուցյալ եղբոր կնոջ բարեկամներից Վահեն, որը ՀՀ ՊՆ զինծառայող էր: Հ.Գևորգյանն ու նրա մայրը բնակարան ձեռք բերելու համար Վ.Սաֆարյանին են տվել 23.800 ԱՄՆ դոլար, սակայն նա երկու տարուց ավելի խաբելով ընկերոջ ընտանիքին` չի արել: Տեղյակ է, որ Վ.Սաֆարյանն ու նրա հարազատները, մաս-մաս տարիների ընթացքում վերականգնել են միայն 5700 ԱՄՆ դոլար: Մնացած գումարները Վ.Սաֆարյանը խաբել ու չի տվել: Վերջինիս հայրը` Ռ.Սաֆարյանը, նրանց համար էժանագին տներ է վարձել ու վճարները նա է տվել, այդ պատճառով Հ.Գևորգյանն իր մոր հետ ժամանակ առ ժամանակ վարձով է բնակվել:
Վկա Արամ Սաֆարյանն ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Հ.Գևորգյանի մորաքրոջ թոռը: Տեղյակ է, որ Հ.Գևորգյանը ֆինանսական խնդիրներ ունենալու պատճառով 2007թ. վաճառել է իրենց նախկին երեք սենյականոց բնակարանը և նրա եղբոր կնոջ բարեկամներից Վահե Սաֆարյանը նրանցից 28000 ԱՄՆ դոլար վերցնելով` խոստացել է գտնել բանկում գրավ դրած երեք սենյականոց բնակարան: Հոր համաձայնությամբ, Հ.Գևորգյանն ու իր մայրը շուրջ երկու ամիս իրենց տանն են ապրել, բայց Վ.Սաֆարյանը որևէ հարց չի լուծել: Ինքն ու իր հայրը հասկացել են, որ վերջինս իրենց խաբում է, քանի որ 3200 ԱՄՆ դոլարով բնակարան և ավտոմեքենա հնարավոր չէ ձեռք բերել: Այդ մասին ասել են նաև Հ.Գևորգյանին, բայց նա համառորեն հավատացել է Վ.Սաֆարյանին: Հետո իրենք էլ են սկսել խառնվել այդ հարցին: Վ.Սաֆարյանը միշտ խաբել է: Երբ կոնկրետ օր ու ժամ են պայմանավորվել, որ իբր փաստաթղթային ձևակերպումներ անեն, Վ.Սաֆարյանն այդ օրը կամ հանդիպման չի եկել, կամ էլ անջատել է հեռախոսն ու մի որոշ ժամանակով անհետացել:
Վկա Հրեղեն Ղանդիլյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ 21.02.2009թ., երեկոյան, ինքը գտնվել է Ներքին Շենգավիթ 2-րդ փողոցի 2-րդ տան բակում, երբ իրեն է մոտեցել մի տղամարդ, ներկայացել Ռաֆիկ անունով և վարձով տուն է փնտրել: Նրա հետ եղել է մի մեծահասակ կին ու մի երիտասարդ: Ինքը Ռաֆիկին պատասխանել է, որ վարձով տրվող բնակարան ունի` ամսավճարը 40.000 դրամ ու նա համաձայնվել է: Այդ կինն ու երիտասարդը մնացել են իր տանը, իսկ Ռաֆիկը վճարելով առաջին ամսվա 40.000 դրամը` հեռացել է: Ինքը պարզել է, որ կնոջ անունը Սեդա է, իսկ երիտասարդը` Հրաչ: Նրանք իրեն պատմել են, որ Ռաֆիկի որդին, որը ՊՆ զինծառայող է, նրանցից փող է վերցրել, որ տուն գնի, սակայն խաբել ու իրենց փողոցում է թողել: Ամեն ամսվա վարձավճարները Ռաֆիկը եկել ու վճարել է, բայց միշտ ուշացումներով: Այդ պատճառով ինքը, ստիպված Հրաչից Ռաֆիկենց տան տեղը ճշտելով, հաճախակի անձամբ է գնացել նրանց տուն ու գումարները վերցրել: Մինչև 2010թ. հունիս ամիսը, մայրը և որդին իր տանն են մնացել, հետո վարձերը հաճախակի ուշացնելու համար ինքը նրանց տնից հանել է:
Վկա Կարեն Շահենի Գևորգյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է տուժող Հ.Գևորգյանի եղբայրը: Վկան հայտնել է, որ իր ավագ եղբոր կնոջ բարեկամներից ՊՆ զինծառայող Վահե Սաֆարյանը իր ընտանիքի անդամներից, մորից և եղբորից 23.800 ԱՄՆ դոլար է վերցրել, թե իբր բանկից գրավադրված էժան գներով տուն և մեքենա ձեռք կբերի, սակայն խաբել ու խոստումը չի կատարել: Ինքը բազմաթիվ անգամ հանդիպել է վերջինիս ու նրա հարազատներին, նրա հայրը, եղբայրը, չեն հրաժարվել, որ Սաֆարյանը գործը կանի, սակայն նա խաբել ու գումարները հափշտակել է: Հ 1 գ.թ. 139-142
Վկա Արթուր Հովհաննիսյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել, որ Արարատի մարզի Նոր Խարբերդ գյուղում ունենալով սեփական հողակտոր` տուն է կառուցել և այն վաճառելու համար հայտարարություն է տվել: 2007թ. Դեկտեմբերին, իր բարեկամներից Վահե Սաֆարյանը, նրա հարազատներից Հրաչ և Կարեն եղբայրներին ու նրանց ավագ եղբոր տղան Գոռը եկել են իրենց տուն` իր շինությունը գնելու նպատակով: Հավանել են ու պայմանավորվել են գնել և այն ձեռք բերելու համար վճարելով գումարի մի մասը: Որոշ ժամանակ անց, Հրաչը հանդիպել է իրեն հայտնել է, որ փոշմանել է և գումարը հետ է պահանջել: Ինքը պատասխանել է, որ նրա կողմից տրված գումարները ծախսել է, բայց խոստացել է, որ 5-6 ամսվա ընթացքում կհավաքի կվերադարձնի, որը և կատարել է ու դրանից հետո Հրաչի հետ այլևս չի շփվել:
Հ 1 գ.թ. 148-150
Վկա Արթուր Մարտիրոսյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ 2009թ. հոկտեմբեր ամսին, իր ծանոթներից Վարուժան Սահակյանը հաշվի առնելով, որ ինքը զինվորական է` խնդրել է իրեն, մեկ այլ զինվորականի, որին ինքը ևս ճանաչել է, նրա հետ հանդիպման գնալ, քանի որ նա պետք է իր սեփականաշնորհման հարցով մեծ գումարներ փոխանցեր այդ զինվորականին, որը Վահե Սաֆարյանն է եղել: Ինքը չի մերժել Վ.Սահակյանին և միասին գնացել են Հանրապետության Հրապարակ ու հանդիպել են Վ.Սաֆարյանին, որտեղ Վ.Սահակայնը ծրարի մեջ նրան է տվել 20.000 ԱՄՆ դոլար ու քիչ, զրուցելուց հետո, երբ Վ.Սաֆարյանը հայտնել է, որ կարճ ժամանակում գործը գլուխ կբերի, նրանք միմյանցից բաժանվել են: Ինքն այլևս մանրամասներով չի հետաքրքվել, ուղակի տեղյակ է եղել, որ Վ.Սաֆարյանը խոստացել է Վ.Սահակյանի շինության օրինական կարգով սեփանականաշնորհման հարցում օգնել: Անցել է որոշակի ժամանակ, ինքը հետաքրքվել է այդ գործարքից ու Վ.Սահակյանից պարզել է, որ Վ.Սաֆարյանը գործը ձգձգում ու խաբում է: 13.01.2010թ. իրեն է զանգահարել Վ.Սահակյանը ու ասել, որ ցանկանում է հանդիպել իր հետ: Հանդիպումից հետո իմացել է, որ Վ.Սաֆարյանը գործը չի անում ու նրան էլ են հանդիպման կանչել: Խոսակցության ժամանակ, Վ.Սաֆարյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել ու ժամանակ է պահանջել, միաժամանակ վերջինիս պարտավորագիր է տվել, որ գործարքը չկատարելու դեպքում ինքը եռակի անգամ ավել կվճարի: Անցել են ամիսներ, բայց Վ.Սաֆարյանը խաբել ոչինչ չի արել, ոչ էլ գումարներն է վերադարձրել: Հետագայում վերջինիս հետ զրույցից պարզվել է, որ բացի 20.000 ԱՄՆ դոլարից նա այլ գումարներ է տվել Վ.Սաֆարյանին, իսկ նա հարցին որևէ դրական լուծում չի տվել ու իրեն խաբել է:
Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Արթուր Մարտիրոսյանը:


Վկա <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ի կալանավոր Հովսեփ Սահակյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել, որ իր եղբոր, Վարուժան Սահակյանի կիսակառույց սեփական շինությունն ու հողակտորը օրինական կարգով սեփականաշնորհելու հարցով դիմել է Վ.Սաֆարյանին, սակայն վերջինիս 30.000 ԱՄՆ դոլարը եղբորից վերցնելով խաբել է: Հ 3 գ.թ. 12-13, 197
Վկա Արմինե Ղարիբյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել, որ 2008թ. ամռանը իր եղբայրը ՊՆ աշխատակից Վահեին 20մլն. դրամ է տվել, որպեսզի վերջինս եղբոր համար էժան գներով շինտեխնիկա ձեռք բերի, սակայն խաբել, գումարները հափշտակել ու ոչինչ չի կատարել:
Վկա Նարեկ Չալիկյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել, որ 2000թ-ից Վահե Սաֆարյանի հետ միասին ծառայության է անցել ՀՀ զինված ուժերի գլխավոր շտաբի մարտական պատրաստության վարչության, ֆիզիկական պատրաստության բաժնում որպես ավագ սպա: Վ.Սաֆարյանին ճանաչել է դեռևս ուսանողական տարիներից` այնուհետև ԲՈՒՀ-ն ավարտելուց հետո նշանակվել են ՊՆ համակարգում ծառայության: Միմյանց հետ գտնվել են նորմալ, փոխհարաբերությունների մեջ:
2008թ. նոյեմբեր ամսին, Վ.Սաֆարյանն իրենից պարտքով 12.000 ԱՄՆ դոլար է խնդրել` պատճառաբանելով, որ, ինչ որ գործ է ձեռնարկել ու ձեռքի գումարը չի բավարարում: Նշել է նաև, որ այն 1 ամսվա ընթացքում կվերադարձնի: Ինքը քանի որ նշված գումարի չափով իր սեփական տնտեսումներից փող է ունեցել, բացի դրանից, վստահել ու վաղուց է ճանաչել նրան, չի մերժել ու տրամադրել է նշված գումարը: սակայն այդ մասին գրավոր փաստաթուղթ է պահանջել նրանից: Վ.Սաֆարյանն իրեն խոստացել է, որ պայմանագրում նշված ժամկետում նա գումարը կվերադարձնի:
Երբ ժամանակը լրացել է, ինքը գումարը նրանից հետ է պահանջել: Վ.Սաֆարյանը նրանից ժամանակ է խնդրել` պատճառաբանելով, որ ինչ-ինչ գործեր չեն ստացվել: Ինքը դրանից հետո դիմել է Վ.Սաֆարյանին, սակայն նա միշտ ժամանակ է խնդրել: Նույնիսկ եղել են դեպքեր, երբ Վ.Սաֆարյանի հետ ինքը կոնկրետ տեղ ու ժամ է պայմանավորվել, է սակայն հանդիպման չի եկել, անջատել է հեռախոսն ու մի քանի օրով անհետացել: Ինքը համոզվել է, որ հենց սկզբից խաբվել է: Համոզմունքն իր մեջ ավելի է ամրապնդվել, երբ ճշտել է, որ Վ.Սաֆարյանն շատ մարդկանց է խաբել, գումարներ է վերցրել ու չի վերադարձրել: Ինքը տեսնելով, որ իր ընկերն իրեն պարբերաբար խաբում է, ստիպված նրանց տուն է գնացել մի քանի անգամ ու հորն է պատմել այդ մասին: Հայրն էլ իր հերթին խոստացել է, որ կօգնի իրեն, սակայն ոչինչ չի արել:
2010թ. Դեկտեմբերին, ստիպված ինքը Վ.Սաֆարյանի նկատմամբ հայց է ներկայացրել` նրանից գումար ստանալու պահանջով, որը դատարանով բավարարվել է:
Վկա Արամ Օվանյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ղարիբյանի մտերիմ ընկերը: Վերջինս 2008թ. Ամռանն, իրենց ընկերական շրջապատում հայտնել է, որ մեծ գործ է սկսելու և մտերիմներից կարճ ժամանակով խոշոր գումարներ է խնդրել, որ օգնեն իրեն: Ինքն իր 2 ընկերների` Աշոտի և Թորգոմի հետ միասին շուրջ 7 միլիոն դրամ գումար են հավաքել ու Ա.Ղարիբյանին են տվել, որպեսզի նա իր գործը սկսի: Վերջինս հայտնել է, որ նա ծանոթի միջոցով շինտեխնիկա է մտադրվել ձեռք բերել ու գործ սկսել:
Անցել է երկար ժամանակ, բայց Ա.Ղարիբյանը գումարները ստանալուց հետո ոչ գործ է սկսել և ոչ էլ իրենց գումարներն է վերադարձրել է: Իրենք մտահոգվել են ու պահանջել, որ իրենց ծանոթացնի այն տղայի հետ, որը նրան շինտեխնիկա է խոստացել: Իրենք Ա.Ղարիբյանի միջոցով ծանոթացել են նրա հետ, որի անունը Վահե է եղել: Խոսակցության ընթացքում վերջինս նշել է, որ իրոք պետք է շինտեխնիկա` բետոնխառնիչ մեքենա ձեռք բերի Ա.Ղարիբյանի համար: Երբ ինքը Վահեն ասել է, որ միասին գնան ինքն իր աչքով տեսնի մեքենան, նա խոսակցությունը շեղել է, պատճառաբանելով, թե բետոնխառնիչը ուրիշ տեղ է, իսկ պահակն էլ չի թողնի, որ տեսնեն: Ինքը համոզվել է, որ նա խարդախ խաբեբա է:
Առաջին ատյանի դատարանում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև գործով տուժող Արամ Ղարիբյանի մյուս ընկերը` գործով վկա Աշոտ Եպիսկոպոսյանը: Հ 4 գ.թ. 79-80
Վկա Ռաֆայել Սաֆարյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել որ ինքը Վահե Սաֆարյանի հայրն է: Իրենց կողմից վերականգնվել է Արամ Ղարիբյանին պատճառված գույքային վնասը և այդ կապակցությամբ դատարան է ներկայացրել նոտարական վավերացմամբ հաստատված դիմում այն մասին, որ Վահե Սաֆարյանը կատարել է իր բոլոր պարտավորությունները և վերադարձրել է պարտքի գումարները:
Դատաձեռագրաբանական փորձաքննության թիվ 27771001 եզրակացությամբ, փորձաքննությանը տրամադրված քր. գործի 55-րդ էջում առկա պարտավորագրի ձեռագիր տեքստը, ձեռագիր և թվային գրառումները /բացի տեքստի վերջում տեղավորված <<Սեդա Սամվելի Հայրապետյան AA 0254373>>և <<ներկա Սուքիասյան Սպարտակ>> գրառումներից/, ինչպես նաև 47-րդ էջում առկա փաստաթղթում /քսերոպատճեն/ տեղավորված <<Ես Վահե Սաֆարյաը>> բառերով սկսվող և ավարտվող համաձայնություն ձեռագիր տեքստը և դրա տակ տեղավորված, <<Վահե Սաֆարյան>>ձեռագրի գրառումը կատարվել են Վահե Ռաֆայելի Սաֆարյանի կողմից:
Վերը նշված պարտավորագրում տեղավորված <<ներկա Սուքիասյան Սպարտակ>> ձեռագիր գրառումը և դրա դիմաց ստորագրությունը կատարվել են` Սպարտակ Սուքիասյանի կողմից:
Վերը նշված համաձայնությունում /գ.թ. 47/ տեղավորված <<Ես Սեդա ...., ... իմ որդի Հրաչյա Գևորգյանը>> բառերով սկսվող և ավարտվող ձեռագիր տեքստը, դրա տակ տեղավորված ,<<Ս.Հայրապետյանե>>, Հ.Գևորգյան ձեռագիր գրառումները, նույն փաստաթղթի ներքևի մասում տեղավորված, <<Հրաչյա Գևորգյան>>ձեռագիր գրառումը, ինչպես նաև Հ.Գևորգյանի անունից ստորագրությունները կատարվել են Հրաչյա Շահենի Գևորգյանի կողմից:
Փաստաթղթաբանական և ձեռագրաբանական փորձաքննության թիվ 10-2614 եզրակացությամբ պարզվել է, որ
1ա/ 13.01.2010թ. պարտավորագրի <<Ես` Վահե Սաֆարյանս Ռաֆայելի>> բառերով սկսվող և <<որի համար ստորագրում եմ Վահե Սաֆարյան, 13.01.2010թ.>> գրառումներով ավարտվող ձեռագիր տեքստը, 15.05.2010թ. պարտավորագրի ստորին մասին <,Վ.Սաֆարյան>> ձեռագիր գրառումը և դրա դիմաց տեղավորված <<15.05.2010թ.>> թվային գրառումները կատարվել են Վ.Սաֆարյանի կողմից:
բ/ 13.01.2010թ. պարտավորագրի ստորին մասում` <<Վահե Սաֆարյան>>բառերի դիմաց տեղավորված, <<15.05.2010թ.>> պարտավորագրի ստորին մասում <<Վ.Սաֆարյանե բառի և <<15.05.2010թ.>> թվային գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները կատարվել ն Վ.Սաֆարյանի կողմից:
2.ա/ 13.01.2010թ. պարտավորագրի ստորին մասում` <<Վարուժան Սահակյան>> և <<13.01..2010թ.>> ձեռագիր գրառումների միջոև տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Վարուժան Սահակյանի կողմից:
բ/ 13.01.2010թ. պարտավորագրի ստորին մասում տեղավորված <<Վարուժան Սահակյան 13.01.2010թ.>>ձեռագիր և թվային գրառումները կատարվել են Վարուժան Սահակյանի կողմից:
4.ա/ 15.05.2010թ. պարտավորագրի, Ես` Արամ Զաքարի Ղարիբյանս <<բառերով սկսվող և որի համար ստորագրում եմ>> Ա.Ղարիբյան 15.05.2010թ. գրառումներով ավարտվող ձեռագիր տեքստը կատարվել է Ա.Ղարիբյանի ողմից:
բ/4ա ենթակետում նշված պարտավորագրի ստորին մասում` Ա.Ղարիբյան բառերի դիմաց տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Ա.Ղարիբյանի կողմից:
3.Փորձաքննությանը ներկայացված, 13.01.2010թ. թվագրմամբ փաստաթղթում առկա, 12 տեքստային տողից կազմված կպտամանուշակագույն ներկանյութով ձեռագիր կատարված <<Ես` Վահե Սաֆարյանս>> գրառումներով սկսվող և ,... որի համար ստորագրում եմ>>գրառումներով ավարտվող տեքստի կատարման վաղեմությունը կազմում է տաս ամիս +- երկու ամիս / հետազոտության պահից/: Հ 2 գ.թ. 131-140
Վ.Սաֆարյանին մեղսագրվող արարքը հիմնավորովել է նաև` <<Ղ-Տելեկոմ և Արմենթել ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսային միացումների վերծանումներով ու լազերային սկավառակով:
Հ 2 գ.թ. 61-62, 96, 108
19.03.2011թ. /կրիչը/ <<ՎԻՎԱՍԵԼԼ ՄՏՍ>> բջջային օպերատորի 093-02-40-82 համարի <<ALO>> տեսակի քարտն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ:Հ 4 գ.թ. 77-78
Այս առումով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ իր պաշտպանյալի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, անհիմն է և չի համապատասխանում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի այն միջնորդությանը, որ հօգուտ տուժող Վարուժան Աահակյանի բռնագանձելիք 11.497.500 դրամ գումարը պետք է նվազեցնել 1.400 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամով, քանի որ վերջինս իր ցուցմունքում /հատոր 3, գ.թ. 112/ ընդունում է, որ իր կողմից Վահե Սաֆարյանին տրված 30.000 ԱՄՆ դոլարից վերջինս իրեն վերադարձրել է 1.400 ԱՄՆ դոլլար, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն` այդպիսի ապացույց չներկայացվելու պատճառով։
Դատարանը, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ վերլուծելով ամբաստանյալի նախաքննական և ընդհանուր իրավասության դատարանում տրված ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, ուստի Դատարանը ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը, այդ փաստական հանգամանքները համապատասխանում են ամբաստանյալի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին, որոնք հիմնավորվում են քրեական գործով ձեռք բերված վերոհիշյալ ապացույցներով:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, հաշվի է առել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, այն է` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը այս մասով ևս անհիմն է և չպատճառաբանված` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը սահմանում է. եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս, հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Նշված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում, դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս, իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել պաշտպան Լևոն Ղազարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, նրա կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատված չի եղել, վերականգնել է տուժողներ Հ.Գևորգյանին և Ա.Ղարիբյանին պատճառված վնասը, խնամքին ունի մեկ մանկահասակ երեխա, զինվորական ծառայության ընթացքում պարգևատրվել է պատվոգրերով և շնորհակալագրերով, ինչպես նաև <<Վազգեն Սարգսյան>> և <<Անբասիր Ծառայության համար>>մեդալներով և նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք չարձանագրելով, հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` իրավացիորեն ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկները` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, հիմնավորված և պատճառաբանված չեն և հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը և դաստիարակվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը ռեալ կրելու և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառման հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով բացակայում են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, առողջության և այլ հանգամանքների հետ կապված այնպիսի բացառիկ հանգամանքներ, որոնք էականորեն կնվազեցնեն Վահե Սաֆարյանի կողմից կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքներն իրենց համակցությամբ, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս, չեն նվազեցնում ամբաստանյալի կատարած հանցավոր արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը մեղմացնելու, նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու, նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով դատավճիռը փոփոխելու ինչպես նաև արդարացման դատավճիռ կայացնելու համար օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն, ուստի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393, 394, հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը



Ո Ր Ո Շ Ե Ց



Ամբաստանյալ Վահե Սաֆարյանի շահերի պաշտպան Լևոն Ղազարյանի բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 30-ի դատավճիռն` ըստ մեղադրանքի Վահե Ռաֆայելի Սաֆարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնելով օրինական ուժի մեջ:

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ