ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0045/01/11
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

16 փետրվարի 2012թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

նախագահող դատավոր` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
դատավորներ` Ա.Պետրոսյան
Մ.Պետրոսյան

քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
դատախազ` Հ.Մարտիրոսյանի
պաշտպաններ` Ն.Սարգսյանի
Է.Արամյանի
ամբաստանյալներ` Ա.Պողոսյանի
Ա.Սուքիասյանի


դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանի և գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Գառնիկի Պողոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և Աղասի Լևոնի Սուքիասյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետով


Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 14132310 քրեական գործը հարուցվել է 24.11.2010թ. Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մեջլումյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. Ա.Պողոսյանը 2010թ. նոյեմբերի 24-ին ձերբակալվել է:
3. Նախաքննության մարմնի 2010թ. նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ Ա.Պողոսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:
4. Նույն մարմինը 27.11.2010թ. միջնորդություն է հարուցել մեղադրյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին:
5. Թիվ 14132310 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի կողմից 2011թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
6.Նախաքննության մարմնի 2011թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ Ա.Սուքիասյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
7.Նույն մարմինը 21.02.2011թ. միջնորդություն է հարուցել մեղադրյալ Ա.Սուքիասյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին:
8.Նախաքննության մարմնի 21.02.2011թ. որոշմամբ Ա.Սուքիսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
9. Նախաքննության մարմնի 13.03.2011թ. որոշմամբ թիվ 14132310 քրեական գործից Ա.Սուքիասյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներով` մի խումբ անձանց կողմից բնակարան ապօրինի մուտք գործելու գողության փորձ կատարելու վերաբերյալ մասն անջատվել է և անջատված մասին շնորհվել է 14109511 համարը:
10.Նախաքննության մարմնի 14.04.2011թ. որոշմամբ Ա.Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և վերջինիս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
11.04.2011թ. Ա.Պողոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
12.Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2011թ. ապրիլի 18-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Գառնիկի Պողոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետեր ընդունվել է վարույթ, իսկ 21.04.2011թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
13.08.06.2011թ. թիվ 14109511 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է մինչև որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա Ա.Սուքիասյանի հայտնաբերումը:
14. 28.06.2011թ. մեղադրյալ Ա.Սուքիասյանը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ վարչության աշխատակիցների կողմից:
15. Նախաքննության մարմնի 28.06.2011թ. որոշմամբ թիվ 14109511 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
16. Նույն մարմինը 28.06.2011թ. միջնորդություն է հարուցել մեղադրյալ Ա.Սուքիասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատելու մասին:


17.18.07.2011թ. Ա.Սուքիասյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
18. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2011թ. հուլիսի 20-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աղասի Լևոնի Սուքիասյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետեր ընդունվել է վարույթ:
19. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2011թ. հուլիսի 25-ի որոշմամբ վարույթում գտնվող թիվ ԵԱՔԴ/0045/01/11 և թիվ ԵԱՔԴ/0102/01/11 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում` գործի քննությունը շարունակելով ԵԱՔԴ/0045/01/11 համարով:
20. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 14-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել մինչև 2011թ. մայիսի 23-ի խմբագրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ժամկետով:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Ա.Սուքիասյանի անմեղությունը մինչև 2011թ. մայիսի 23-ի խմբագրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում:
Աղասի Սուքիասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացվել է և վերջինս անհապաղ ազատ է արձակվել դատական նիստի դահլիճում:
Տուժող Ծովինար Գևորգյանի հայցն ընդդեմ Արման Պողոսյանի բավարարվել է:
Ա.Պողոսյանից հօգուտ Ծ.Գևորգյանի որոշվել է բռնագանձել 146.000 /մեկ հարյուր քառասունվեց հազար/ ՀՀ դրամ:
21. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 01.12.2011թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանը:
22. Նույն դատավճռի դեմ 13.12.2011թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանը:
23. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.
24. Նախաքննության մարմինը Աղասի Լևոնի Սուքիասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 09:30-ից մինչև 13:45-ն ընկած ժամանակահատվածում, Արման Գառնիկի Պողոսյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ, մուտքի դռան փականը բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 47/1 շենքի` Ծովինար Վաչագանի Գևորգյանին պատկանող թիվ 17 բնակարան և այնտեղից գողացել են բիժուտերիայի երկու հատ կանացի վզնոց, երկու հատ կանացի ապարանջան և <<Մեդիոն>> ֆիրմայի մեկ հատ թվային ֆոտոխցիկ` Ծ. Գևորգյանին պատճառելով զգալի չափի 146.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
25.Ա.Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 09:30-ից մինչև 13:45-ն ընկած ժամանակահատվածում, Աղասի Լևոնի Սուքիասյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռան փականը բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 47/1 շենքի` Ծովինար Վաչագանի Գևորգյանին պատկանող թիվ 17 բնակարան և այնտեղից գողացել են բիժուտերիայի երկու հատ կանացի վզնոց, երկու հատ կանացի ապարանջան և <<Մեդիոն>> ֆիրմայի մեկ հատ թվային ֆոտոխցիկ` Ծ.Գևորգյանին պատճառելով զգալի չափի 146.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա.Սուքիասյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ է կայացրել` հետևյալ պատճառաբանություններով:
26. Դատարանը, գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, եկել է այն եզրահանգման, որ դրանք բավարար չեն հաստատելու համար այն փաստերը, որ Աղասի Սուքիասյանը մինչև Արմանը Պողոսյանի կողմից տուժող Ծովինար Գևորգյանի բնակարանի ապօրինի մուտք գործելը և գողություն կատարելը, նախնական համաձայնություն է ունեցել նրա հետ այդ հանցանքը կատարելու շուրջ և որպես համակատարող մասնակցել է այդ հանցանքի կատարմանը: Տուժողը, վկաներից որևէ մեկը չեն նշել և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով չի ապացուցվում, թե Աղասի Սուքիասյանը դեպքի օրը` 22.11.2010թ. եղել է տուժողի բնակարանում և այնտեղից կատարել է գողություն:
Նման պայմաններում վերլուծելով տուժողի, վկաների, ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Աղասի Սուքիասյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտել է, որ Աղասի Սուքիասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Ուստի դատարանը գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Աղասի Սուքիասյանի անմեղությունը 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքների կատարման մեջ և այդ հոդվածով նա ենթակա է արդարացման:
27. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը` այն, որ վերջինս երիտասարդ է, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
28. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքն անհիմն է։
Թե նախաքննության և թե դատաքննության ժամանակ պաշտպանյալն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և այդ պատճառով էլ ցուցմունք չի տվել, քանի որ նա ընդհանրապես առընչություն չի ունեցել նշված դեպքի հետ։
Թե նախաքննության և թե դատաքննության ժամանակ ձեռք չեն բերվել որևիցե ապացույց, որով ապացուցվեր պաշտպանյալի մեղքը։
Այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե երբ է տուժողը գտել Արմանի հեռախոսը և երբ է ներկայացրել ոստիկանություն։ Ծ.Գևորգյանի ցուցմունքով՝ այն հանձնել է դեպքի օրը՝ 2010թ. նոյեմբերի 22-ի երեկոյան, սակայն գործում առկա արձանագրությամբ հեռախոսը հանձնվել է 2010թ. նոյեմբերի 24-ին։
Դեպքից հետո ոստիկանները նշված բնակարանում մանրակրկիտ զննումից հետո չեն հայտնաբերել հեռախոսը, չեն հայտնաբերել իր պաշտպանյալի պատկանող մատնահետքերն անգամ իր հեռախոսի վրա։
Գողունը հայտնաբերված չի եղել, փորձաքննություն բնականաբար չի եղել, թե ապրանքն ինչ արժե, չգիտեն, ուղղակիորեն գրված է 145.000 ՀՀ դրամ, բնակարանի դուռն ինչպես և ում կողմից է բացվել, նույնպես չգիտեն, չունեն վկաներ, որոնց ցուցմունքով քիչ թե շատ կարող էր հիմնավորվել իր պաշտպանյալի մեղքը, չունեն ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, չունեն մատնահետքեր, ոտնահետքեր, հեռախոսազանգեր...
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 126-րդ և 127-րդ հոդվածի պահանջները, չի կատարել բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննություն, ապացույցները ճիշտ չի գնահատել, հիմնվել է միայն մեղադրական կողմի ներկայացրած հորինված և թերի ապացույցների վրա, որի արդյունքում թույլ է տվել դատական սխալ՝ մեղադրական դատավճիռ կայացնելով այն անձի նկատմամբ, որն ընդհանրապես մեղավոր չէ։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 18-րդ, 19-րդ, 37-րդ, 376-381-րդ, 385-րդ, 394-րդ, ՀՀ Սահմանադրության 18-20-րդ հոդվածներով, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվենցիայի 3-6-րդ հոդվածներով՝ դատարանին բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 14-ի ԵԱՔԴ/0045/01/11 դատավճիռը և ճանաչելով իր պաշտպանյալին անպարտ` կայացնել արդարացման դատավճիռ:
29. Գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Արման Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը 3 տարի 6 ամիս ակնհայտ մեղմ է և անարդարացի, չի համապատասխանում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներին, գործի հանգամանքներին, որով խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները։
Ա.Պողոսյանը նախկինում 10 տարի ժամկետով ազատազրկման է դատապարտվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 10-րդ կետերով և 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, դատվածությունր չի մարվել։ Այսինքն, նախկինում նշանակված պատիժը չի հասել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված նպատակներին՝ Ա.Պողոսյանը չի ուղղվել և չեն կանխվել նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը, չի վերականգնվել սոցիալական արդարությունը։ Ա.Պողոսյանը և նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ չի տվել, որևէ քայլ չի ձեռնարկել հանցագործությամբ տուժող Ծ.Գևորգյանին պատճառված վնասը վերականգնելու ուղղությամբ։
Առաջին ատյանի դատարանը Աղասի Լևոնի Սուքիասյանին արդարացրել է այն հիմքով, որ նրան մեղսագրված արարքը կատարելուն նրա մասնակցությունր ապացուցված չէ և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները։
Աղասի Սուքիասյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրվել են հետևյալ ապացույց ները.
Վկա Սոնա Դանիելյանի ցուցմունքն այն մասին, որ <<Աղասի Սուքիասյանն իր ամուսինն է։ Որքան հիշում է 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, առավոտյան ժամր 10-ից 10.30-ն րնկած ժամանակահատվածում իրենց տուն է եկել իր ամուսնու ծանոթներից Արման անունով <<Զուբ>> մականունով մի անձնավորություն, որին առաջին անգամ է տեսել, Աղասն ու Արմանը տաքսի են պատվիրել և տանից գնացել>>, այսինքն՝ վերը նշված օրը և ժամին Աղասի Սուքիասյանն ու Արման Պողոսյանը միասին տաքսիով տեղ են գնացել։
Վկա Գեղամ Հայրապետյանի ցուցմունքն այն մասին, որ <<2010թ. նոյեմբերի 22-ին ժամը 10.30-ի սահմաններում <<Չաո>> տաքսի ծառայության <<ՎԱԶ-2107>> մակնիշի Տ5778 պետհամարանիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայով Արաբկիր 23 փողոցի թիվ 16 տան մոտից երկու միջին հասակի մոտ 25-30 տարեկան երիտասարդների /Ա.Պողոսյանին և Ա.Սուքիասյանին/ տեղափոխել է Կոմիտասի պողոտա և Վրացական փողոցի խաչմերուկ, որտեղ նրանք իջել են>>։ Վկա Գ.Հայրապետյանը ճանաչել է ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանին և Ա.Սուքիասյանին ճանաչման ներկայացնելիս։
Աղասի Սուքիասյանի կողմից օգտագործված 098-28-94-64 հեռախոսահամարը 2010թ. նոյեմբերի 22-ի ժամը 11.48-ին և 11.49-ին սպասարկվել է Մամիկոնյանց 48 հասցեում գտնվող ալեհավաքի կողմից, այսինքն՝ դեպքի վայրում գտնվող ալեհավաքից:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-379-րդ հոդվածներով, 397-րդ և 399-րդ, 400-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը խնդրում է բեկանել Արման Գագիկի Պողոսյանի վերաբերյալ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը` պատժի ակնհայտ մեղմության նկատառումներով և նշանակել արդարացի պատիժ:
Բեկանել Աղասի Լևոնի Սուքիասյանի վերաբերյալ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած արդարացման դատավճիռը և կայացնել մեղադրական դատավճիռ:

Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանի պատասխանը մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ.
30. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանը վերաքննիչ բողոքի պատասխանում գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և այն պետք է մերժել։
Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հիմքերին և փաստարկներին, այն ինչ նշել է բողոքաբերը՝
-Ա.Պողոսյանը նախկինում դատված է եղել, որը չի մարվել, նա չի ուղղվել, չի վերականգնվել ւացիալական արդարությունը,
-նախաքննության և դատաքննության ժամանակ ցուցմունք չի տվել,
-տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնել,
-Ա.Սուքիասյանն ու Ա.Պողոսյանն այդ օրը միասին տաքսիով տեղ են գնացել,
-վկա Գ.Հայրապետյանը, որը տաքսու վարորդն է, ճանաչել է այդ երկու երիտասարդներին, որ նստել են իր մեքենան:
Ահա և մեղադրող կողմի մեղադրական ապացույցներն ու բողոքի հիմքում ընկած փաստարկները, որոնցով մեղադրվում են ամբաստանյալները և որոնց նկատմամբ նշանակված դատարանի դատավճռի հետ համաձայն չէ մեղադրող կողմը։
Ցուցմունք չտալը չի կարող դիտվել որպես ապացուցողական փաստարկ հանցագործություն կատարելու կամ պատժից խուսափելու որևէ միտում, և մեղադրողն իր մեղադրական ճառում իր պաշտպանյալի նկատմամբ դա դիտել է որպես ծանրացուցիչ հանգամանք: Պաշտպանյալը մեղքը չի ընդունում, չի ընդունում, որ այդ օրն այդ ժամին եղել է դեպքի վայրում կամ որևէ առնչություն ունի գողության փաստի հետ, ինչի մասին պետք է ցուցմունք տա, եթե ոչնչից տեղյակ չի:
Եթե պաշտպանյալը մեղքը չի ընդունում և գողություն չի կատարել, հետաքրքիր տրամաբանություն է` ինչու՞ պետք է վերականգներ տուժողի վնասը:
Ներկայացված փաստերը իբր ապացուցողական դեր են խաղում` տաքսիստը դեմքով ճանաչել է երկու երիտասարդներին, դա ի՞նչ կապ ունի կատարված գողության հետ և դա ինչն է ապացուցում։
Ելնելով վերոգրյալից ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանը դատարանին խնդրել է վերջինիս կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել, միաժամանակ բավարարել պաշտպանական կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 14-ի ԵԱՔԴ/0045/01/11 դատավճիռը և ճանաչելով իր պաշտպանյալին ճանաչել անպարտ` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ դրանք բավարարելու, իսկ դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին արդարացնելու, նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու, ինչպես նաև Ա.Սուքիասյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանություններով:
I. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին մինչև 2011թ. մայիսի 23-ի խմբագրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 3-րդ կետով արդարացնելու մասով.

31. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին մինչև 2011թ. մայիսի 23-ի խմբագրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Ծովինար Գևորգյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 47/1 շենքի թիվ 17 բնակարանը պատկանում է իրեն, որտեղ բնակվում է մոր` Մարիա Միսկարյանի և երկու դստրերի հետ միասին: Դեպքի օրը` 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, առավոտյան տան բոլոր անդամներն աշխատանքի են գնացել: Վերջինը տանից դուրս է եկել իր ավագ դուստրը` Նազելի Մխոյանը: Ժամը 13:30-ից 14:00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել հարևանուհիներից մեկը և ասել, որ իրենց բնակարանի դուռը կիսով չափ բաց է, իսկ ներսի իրերը թափթփված վիճակում են: Շտապ վերադարձել է տուն և ներս մտնելով տեսել, որ տան իրերը խառնված են իրար: Անմիջապես զանգահարել է Նազելիին, այնուհետև` ոստիկանություն: Ոստիկանության աշխատակիցները եկել են, նայել են ամբողջ բնակարանը, կատարել անհրաժեշտ գործողություններ, նկարել են տունը և իրենցից ցուցմունքներ վերցրել: Արդյունքում պարզվել է, որ բնակարանից գողացվել է ընդհանուր 146.000 ՀՀ դրամ արժողության բիժուտերիայի զարդեր և մեկ հատ թվային ֆոտոխցիկ: Ֆոտոխցիկը դրված է եղել դստեր սենյակում, իսկ բիժուտերիան միջանցքում: Հետագայում` տունը հարդարելիս` բազմոցի տակից <<Նոկիա>> ֆիրմայի բջջային հեռախոս և հեռախոսաքարտ է հայտնաբերել և, քանի որ այն տան անդամներից և ոչ մեկին չի պատկանել, ենթադրել է, որ այն կարող է գողություն կատարած անձը թողած լինի և ներկայացրել է ոստիկանությանը: Նշել է, որ տան անդամներից ոչ ոք այդ ժամանակահատվածում բանալի չի կորցրել: Հանցագործությամբ պատճառված վնասը մինչ օրս իրեն չի հատուցվել:
Վկա Նազելի Մխոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 47/1 շենքի թիվ 17 բնկարանում բնակվում է մոր` Ծովինար Գևորգյանի, տատիկի` Մարիա Միսկարյանի և փոքր քրոջ հետ միասին: Դեպքի օրը` 2010թ. նոյեմբերի 22-ին վերջինը ինքն է տանից դուրս եկել` ժամը 9:30-ի սահմաններում: Աշխատանքի վայրում է եղել, ժամը 14:00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել մայրը և հայտնել, որ տանը գողություն է կատարվել: Շտապել է տուն և այն թափթփված վիճակում տեսել: Այնտեղ են եղել մայրը և որքան հիշում է ոստիկանության աշխատակիցները: Պարզվել է, որ տանից գողացել էին իր թվային ֆոտոխցիկը և մի քանի մանր զարդեր: Ֆոտոխցիկը գողացվել էր իր սենյակի բանալիով փակ դարակից, որը ենթադրում է, որ գթալի միջոցով են բացել, քանի որ դարակի մոտ ծռված պոչով գթալ է գտել: Տունը հարդարելու ժամանակ, իր սենյակի մահճակալի տակից հայտնաբերել են <<Նոկիա>> ֆիրմայի բջջային հեռախոս, որը իրենց տան անդամներից ոչ մեկին չի պատկանել և հնարավոր չի, որ ծանոթներից որևէ մեկին պատկաներ, քանի որ դեպքից մեկ օր առաջ իրենք տունը հարդարել են և նշված հեռախոսը այնտեղ չի եղել: Մայրն այն ոստիկանություն է ներկայացրել: Ընտանիքի բոլոր անդամները տան բանալի են ունեցել և իրենցից ոչ մեկը բանալի չի կորցրել:
Վկա Ժակ Գյուլումյանի ցուցմունքով այն մասին, որ որպես դիսպետչեր աշխատում է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում: Իր աշխատանքային օրն սկսվում է առավոտյան ժամը 10:00-ին և ավարտվում հաջորդ օրը նույն ժամին: Երբեմն իրեն փոխարինող աշխատողի ուշանալու պատճառով ինքը ավելի երկար է մնում աշխատանքի վայրում` մինչև իրեն փոխարինողի գալը: Դեպքի օրն ինքն է աշխատել և առավոտյան ժամը 10:30-ի սահմաններում պատվեր է գրանցել, որի վերաբերյալ բոլոր անհրաժեշտ տվյալները գրանցել է իրենց ծառայության գրանցամատյանում: Պատվերը հանձնարարել է կատարել իրենց տաքսի ծառայությունում որպես վարորդ աշխատող Գեղամ Հայրապետյանին: Հետագայում տեղյակ չի եղել, որևէ զանգեր նույն համարից եղել են, թե ոչ, քանի որ հերթափոխը հանձնել է և տուն գնացել: Ավտոմեքենայի մեջ պատվիրատուն հեռախոս չի թողել:
Վկա Մարիա Միսկարյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 47/1 շենքի թիվ 17 բնակարանում բնակվում է դստեր` Ծովինար Գևորգյանի և երկու թոռնիկների հետ միասին: Դեպքի օրը` 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 14:00-ի սահմաններում տուն է վերադարձել և տեսել, որ ամբողջ տունը թափթփված է: Այդ ժամանակ Ծ.Գևորգյանն ու մեծ թոռնիկը` Նազելի Մխոյանն արդեն տանն են եղել: Վերջիններս իրեն հայտնել են, որ իրենց բնակարանից գողություն է կատարվել և իրենք զանգահարել են ոստիկանություն: Ոստիկանները եկել են և կատարել իրենց աշխատանքը: Նրանց գնալուց հետո սկսել են հավաքել բնակարանը և այդ ժամանակ` պատշգամբի բազմոցի տակից Ծ.Գևորգյանը սև գույնի բջջային հեռախոս է հայտնաբերել: Այն իրենց տան անդամներից որևէ մեկին չի պատկանել և բոլորին անծանոթ է եղել: Մտածել են, որ հնարավոր է հանցագործություն կատարող անձը այն մոռացած լինի իրենց տանը: Հեռախոսը իր հեռախոսաքարտով Ծ.Գևորգյանը ներկայացրել է ոստիկանությանը:
Վկա Մ.Միսկարյանը առաջին ատյանի դատարանի դատական նիստից բացակայել է այնպիսի պատճառով, որը բացառել է նրա դատարան ներկայանալը, ուստի և վերջինիս նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները հրապարակվել են:
Վկա Արթուր Աբրոյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ ՀՀ-ում աշխատանք չունենալու պատճառով ժամանակ առ ժամանակ մեկնում է ՌԴ` արտագնա աշխատանքների: Ճանաչում է Արման Պողոսյանին, որը հանդիսանում է իր հորաքրոջ որդին: 2010թ. նոյեմբերի 6-ին վերադառնալով ՌԴ-ից` հարազատներից տեղեկացել է, որ Ա.Պողոսյանի կողմից օգտագործվում է 094-65-03-59 հեռախոսահամարը և մեկ անգամ զանգահարել է նրան և կարճ զրուց ունեցել նրա հետ: Դրանից հետո նրանից որևէ տեղեկություն չի ունեցել:
Վկա Ա.Աբրոյանը առաջին ատյանի դատարանի դատական նիստից բացակայել է այնպիսի պատճառով, որը բացառել է նրա դատարան ներկայանալը, ուստի և վերջինիս նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները հրապարակվել են:
Վկա Արշակ Աբրոյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Արման Պողոսյանը հանդիսանում է իր մոր` Քնարիկ Պողոսյանի հորեղբոր թոռը: 2009թ. հունվարի սկզբին գնացել է Ա.Պողոսյանենց բնակարան ամանորը շնորհավորելու, որտեղ էլ հանդիպել է վերջինիս և տեղեկացել, որ նա կալանքից ազատվել է: Դրանից հետո Ա.Պողոսյանին պատահական հանդիպել է <<Երիտասարդական>> մետրոյի մոտակայքում: Զրույցի ժամանակ Ա.Պողոսյանը պատճառաբանելով, որ անձնագիր չունի` խնդրել է իր համար <<Օրանժ Արմենիա>> ընկերության բջջային հեռախոսաքարտ գնել և նշել է կոնկրետ 055-65-03-59 հեռախոսահամարը: Ինքը կատարել է Ա.Պողոսյանի խնդրանքը և իր անվամբ գրանցել ու գնել է Ա.Պողոսյանի նշած ևս մեկ` 095-65-03-59 հեռախոսահամարները, որոնք առանց օգտագործելու, անգամ առանց տուփը բացելու տարել է Ա.Պողոսյանենց տուն: Վերջինս տանը չի եղել, իսկ ինքը, խնդրելով հեռախոսաքարտերը Ա.Պողոսյանին փոխանցել, թողել է նրանց տանեցիներից ինչ-որ մեկի մոտ, սակայն կոնկրետ ում մոտ` չի հիշում: Հետագայում Ա.Պողոսյանի հորից` Գառնիկ Պողոսյանից տեղեկացել է, որ Ա.Պողոսյանը կալանքի տակ է, սակայն ինչ արարք կատարելու համար` տեղյակ չի:
Վկա Ա.Աբրոյանը առաջին ատյանի դատարանի դատական նիստից բացակայել է այնպիսի պատճառով, որը բացառել է նրա դատարան ներկայանալը, ուստի և վերջինիս նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները հրապարակվել են:
Վկա Սոնա Դանիելյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Աղասի Սուքիասյանն իր ամուսինն է: Որքան հիշում է 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, առավոտյան ժամը 10:00-ից 10:30-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենց տուն է եկել իր ամուսնու ծանոթներից Արման անունով <<Զուբ>> մականունով մի անձնավորություն, որին առաջին անգամ է տեսել: Ամուսինը քնած է եղել և ինքը, Արմանի խնդրանքով արթնացրել է նրան: Նրանք իրար հետ մի փոքր զրուցել են, որից հետո Արմանը խնդրել է տաքսի կանչել: Քանի որ ամուսինն էլ պետք է դուրս գար տանից` քրոջ տուն գնալու նպատակով ավտոմեքենա գտնելու համար` Ա.Պողոսյանին խնդրել է միասին տաքսիով գնալ: Իրենց տանը հեռախոս չեն ունեցել, իսկ ամուսնու բջջային հեռախոսի մեջ րոպե չլինելու պատճառով վերցրել է Արմանի հեռախոսը և <<Չաո>> տաքսի ծառայությունից մեքենա է պատվիրել ու հեռախոսն անմիջապես վերադարձրել է Արմանին: Դրանից հետո ամուսնու մասին տեղեկություն չի ստացել:
Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում վկա Ս.Դանիելյանն ըստ էության նույնաբովանդակ ցումունք է տվել, միայն ավելացրել է, թե տեղյակ չէ, որ այդ օրն իրենց տուն այցելած անձնավորության մականունը <<Զուբ>> է եղել և տանից դուրս գալուց հետո ինչքան հիշում է ամուսինը շուրջ քսան րոպե անց վերադարձել է և ասել, որ չի կարողացել ավտոմեքենայի հարցը լուծել:
Վկա Գեղամ Հայրապետյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. նոյեմբերի 16-ից որպես վարորդ աշխատում է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում և վարում է <<Վազ 2107>> մակնիշի Տ5778 պետհամարանի սպիտակ գույնի ավտոմեքենան: 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 10:20-ի սահմաներում եղել է Բաբայան փողոցի վրա գտնվող <<Չաո>> տաքսի ծառայության գրասենյակում, պատվեր է ստացել և մեկնել Արաբկիրի 23 փողոց: Նշված փողոցի թիվ 16 տան մոտ իր մեքենան են նստել երկու միջին հասակի, 25-30 տարեկան, նիհարավուն կազմվածքով երիտասարդներ և պատվիրել իրենց Կոմիտասի պողոտա տեղափոխել: Պատվերն ավարտել է, երբ Կոմիտասի պողոտայից դեպի Վրացական փողոց է շրջվել: Նշված երկու եիտասարդներն էլ իջել են մեքենայից, իսկ ինքը վերադարձել է տաքսի ծառայության գրասենյակ: Այնուհետև, ճանաչման ներկայացնելուց հետո լրացուցիչ ցուցունք է տվել և հայտնել, որ իրեն ներկայացված անձանցից հստակ ճանաչել է այն երիտաարդին /Աղասի Սուքիասյան/, ում 2010թ. նոյեմբերի 22-ին Արաբկիրի 23 փողոցից տեղափոխել է Վրացական փողոց: Վերջինս մեքենայում նստած է եղել իր կողքը և ինքը նրան ոչ մեկի հետ չի շփոթում:
Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում վկա Գեղամ Հայրապետյանի ցուցմունքով այն մասին, որ որպես վարորդ աշխատել է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում և վարել է <<Վազ 2107>> մակնիշի Տ5778 պետհամարանի սպիտակ գույնի ավտոմեքենան: 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 10:20-ի սահմաներում պատվեր է ստացել, կատարել է պատվերը և վերադարձել է գրասենյակ: Ներկայումս մանրամասներ չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել: Ինչքան հիշում է մեկ անձի է Երևան քաղաքի <<Բանջարանոցային>> կոչվող հատվածից տեղափոխել Կոմիտասի պողոտա: Չի հիշում և չի կարող ասել արդյոք ամբաստանյալներից որևէ մեկն է եղել իր պատվիրատուն, կամ նրանք են եղել իր մեքենան այդ օրը նստողները, թե` ոչ, քանի որ Կոմիտասի պողոտայի այն հատվածը որով ինքն երթևեկել է շատ բանուկ է և վտանգավոր ու ինքը լարված մեքենան է վարել և ուղևորի արտաքին տեսքին առանձնահատուկ ուշադրություն չի դարձրել: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս ավելի լավ է հիշել այդ պատվերի հանգամանքները:
Առաջին ատյանի դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ վկա Գեղամ Հայրապետյանի ցուցմունքը` թե 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 10:20-ի սահմաններում պատվեր է ստացել և մեկ անձի է Երևան քաղաքի <<Բանջարանոցային>> կոչվող հատվածից տեղափոխել Կոմիտասի պողոտա` հավաստի չէ, այն հակասում է ինչպես իր որպես վկա տված նախաքննական ցուցմունքին, այնպես էլ լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելիս տված ցուցմունքներին: Բացի այդ, այն չի հաստատվել այլ ապացույցներով և դատարանը արժանահավատ է համարել Գ.Հայրապետյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը:
Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի <<վկա Գեղամ Հայրապետյանը ճանաչել է ձախից աջ կանգնած 2-րդ անձին /Արման Պողոսյան/, ում ինքը Երևան քաղաքի Արաբկիր 23 փողոցի 16-րդ տան մոտից փոխադրել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս և Վրացական փողոցների խաչմերուկ:
Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի <<վկա Գեղամ Հայրապետյանը ճանաչել է 2-րդ համարի լուսանկարում պատկերված անձին /Աղասի Սուքիասյան/, ում ինքը Երևան քաղաքի Արաբկիր 23 փողոցի 16-րդ տան մոտից փոխադրել է Երևան քաղաքի Վրացական փողոց>>:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, համաձայն որի <<վկա Գեղամ Հայրապետյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի 17 հասցեի Կոմիտասի պողոտայից դեպի Վրացական փողոց մտնելիս դիմացի աջակողմյան մայթը և հայտարարել, որ Արման Պողոսյանն ու Աղասի Սուքիասյանը այդտեղ իջել են իր վարած տաքսի ավտոմեքենայից>>:
Զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի <<Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի 17 հասցեից բնակելի շենքերի բակերի միջով առկա է ոտքով անցանելի ճանապարհ դեպի Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 47/1 բնակելի շենք, որի երկարությունը կազմում է շուրջ 400 մետր>>:
<<Չաո>> տաքսի ծառայության պատվերների գրանցման մատյանի զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի <<2010թ. նոյեմբերի 22-ի էջի սկսման հասցեի սյունակի 6-րդ տողում առկա է <<Արաբկիր 23-16>>, հեռախոսահամարների սյունակի 6-րդ տողում` <<094650359>>, ավարտման հասցեի 6-րդ տողում` <<Կոմիտասի պողոտա>>, սկսման ժամկետի սյունակի 6-րդ տողում` <<10:30>>, իսկ ավարտման ժամկետի սյունակի 6-րդ տողում` <<10:34>> գրառումները>>:
Բջջային հեռախոս ներկայացնելու, զննելու և առգրավելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի <<տուժող Ծովինար Գևորգյանը ներկայացրել է <<Նոկիա>> ֆիրմայի 1202-2 մոդելի 359337/03/5841173/6 գործարանային համարի սև գույնի հեռախոսը, նշված հեռախոսի հետևի կափարիչ և հեռախոսում տեղադրված <<VIVA Cell>> գրառումով 8937493808006858257 գործարանային արտադրության համարով բջջային 094-65-03-59 հեռախոսահամարի քարտը>>:
Վկա Արթուր Աբրոյանի կողմից օգտագործվող <<Նոկիա>> ֆիրմայի <<5230>> մոդելի 354336042236273 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը զննելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի <<հեռախոսի հեռախոսագրքում 117 հատ գրանցված անունների շարքում 5-րդ շարքում առկա է <<Արման հորքուրի>> անունը, որի տակ գրանցված է 094650359 բջջային հեռախոսահամարը>>:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2766 եզրակացությամբ, համաձայն որի
<<1. Հմ. 14132310 քրեական գործով փորձաքննության ներկայացված դռան ներփորովի փականի երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմը և չորս բանալիները պատրաստված են գործարանային եղանակով: Միջուկը տեխնիկապես սարքին է և պիտանի է օգտագործման համար:
2. Ներկյացված փականի միջուկի վրա և մեջը, բույթերի աշխատող մակերեսներին օտար մարմնի ներգործման հետքեր չեն հայտնաբերվել:
3. Ներկայացված փականը կարող էին բացվել, ինչպես իր մեխանիզմին պատկանող բանալու միջոցով, այնպես էլ որևէ կրկնօրինակված, պատճենահանվածն կամ հարմարեցված բանալիյով, որը բույթերի աշխատող մակերեսներին օտար հետքեր չի առաջացրել:
4. Ներկայացված բանալու վրա կոպիտ խառտման հետքեր, վնասվածքներ կամ օտար նյութի մասնիկներ, որոնք կարող էին առաջանալ բանալիներից կրկնօրինակ պատրաստելուց` չեն հայտնաբերվել: Սակայն ներկայացված բանալիներից հնարավոր է պատրաստել կրկնօրինակ, որի հետևանքով մայր բանալիների վրա օտար հետքեր չառաջանան>>:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 47/1 շենքի թիվ 17 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականով, Արման Պողոսյանի կողմից օգտագործված <<Նոկիա>> ֆիրմայի <<1202>> մոդելի բջջային հեռախոսով և 094-65-03-59 համարի հեռախոսաքարտով:
32. Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով վերոնշյալ ապացույցները վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնավորված կերպով հաստատված է համարել ամբաստանյալ ամբաստանյալ Արման Պողոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարումը: Ուստի, հիմնազուրկ են պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, թե քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք չի բերվել որևէ ապացույց, որով կապացուցվեր ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի մեղքը:
II. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու մասով.

33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով /մինչև 2011թ. մայիսի 23-ի խմբագրությամբ գործող/ որպես պատիժ էր նախատեսվում ազատազրկում երկուսից վեց տարի ժամկետով:
34. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը` երիտասարդ է, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չարձանագրելով, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի առնելով հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` վերջինիս նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժ` ազատազրկում երեք տարի վեց ամիս ժամկետով:
34. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` նկատի է ունեցել, որ նա ունենալով չմարված դատվածություն նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար /18.10.1999թ. ՀՀ 1961թ. քրեական օրենսգրքի 99-րդ հոդվածի 2-րդ կետով 15-99-րդ հոդվածի 2-րդ և 4-րդ կետերով, 106-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 10 տարի ժամկետով/` կատարել է նոր դիտավորյալ հանցագործություն:
III. Ա.Սուքիասյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու մասով.
36. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի համաձայն`
<<…3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի>>:
37. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները>>:
38. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է նույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ>>:
39. Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված ապացույցները` վկաներ Սոնա Դանիելյանի և Գեղամ Հայրապետյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև Ա.Սուքիասյանի կողմից օգտագործված 098-28-84-64 հեռախոսահամարի ալեհավաքային կայանների սպասարկման հասցեների զննության արձանագրությունը, համաձայն որի <<098288464 հեռախոսահամարը 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, ժամը 11:48-ին և 11:49-ին սպասարկվել է Մամիկոնյանց 48 հասցեում գտնվող և այդ տարածքը սպասարկող ալեհավաքի կողմից>>, բավարար հիմք չեն կարող հանդիսանալ վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված համարելու համար` նկատի ունենալով, որ այդ ապացույցների հիման վրա հնարավոր է հաստատված համարել միայն այն, որ Ա.Սուքիասյանը 2010թ. նոյեմբերի 22-ին, առավոտյան ժամը 10.00-ից 10.30-նն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Պողոսյանի հետ դուրս է եկել վերջինիս տանից և տաքսիով մեկնել Կոմիտասի պողոտայի ու Վրացական փողոցների խաչմերուկ, իսկ նույն օրը` ժամը 11.48-11.49-ին եղել է Մամիկոնյանց 48 հասցեում գտնվող ալեհավաքի սպասարկման զոնայում:
40. Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցներն, իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ այդ ապացույցները բավարար չեն հաստատված համարելու այն փաստը, որ Աղասի Սուքիասյանը մինչև Արման Պողոսյանի կողմից տուժող Ծ.Գևորգյանի բնակարան ապօրինի մուտք գործելը և գողություն կատարելը, նախնական համաձայնություն է ունեցել նրա հետ այդ հանցանքը կատարելու շուրջ և որպես համակատարող` մասնակցել է այդ հանցանքի կատարմանը: Տուժողը, վկաներից որևէ մեկը չեն նշել և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով չի ապացուցվում, թե Աղասի Սուքիասյանը դեպքի օրը` 22.11.2010թ. եղել է տուժողի բնակարանում և այնտեղից կատարել է գողություն:
41. Կատարելով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն, հիմնվելով նաև ներքին համոզմունքի վրա, ամբաստանյալ Ա.Սուքիասյանի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը օբյեկտիվ կերպով հանգել է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
42.Վերոգրյալներից ելնելով էլ դատարանը, ճանաչել և հռչակել է Աղասի Սուքիասյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված հանցագործության կատարման մեջ` այդ հոդվածով արդարացնելով վերջինիս:
41.Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանի և գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ գործի քննության արդյունքում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ն.Սարգսյանի և գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Գառնիկի Պողոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և Աղասի Լևոնի Սուքիասյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:




Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ