Գործ ԵԱՔԴ/0033/01/11
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

29 օգոստոսի 2011թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Ռ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Գ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
Թ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա.ԲԵՄԱԼՅԱՆԻ
Վ.ԷԴԻԼՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Վ.Էդիլյանի պաշտպան` Գ.Մելքոնյանի և ամբաստանյալ Ա.Բեմալյանի վերաքննիչ բողոքները` Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2010 թվականի նոյեմբերի 25-ին հարուցված թիվ 14132610 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2010 թվականի նոյեմբերի 29-ին որոշում է կայացվել Արթուր Վաքիլի Բեմալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2010 թվականի դեկտեմբերի 03-ին որոշում է կայացվել Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2010 թվականի նոյեմբերի 17-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 16129310 քրեական գործը:
2010 թվականի դեկտեմբերի 13-ին նշված քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 14132610 համարով:
2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել Արթուր Վաքիլի Բեմալյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին:
2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել Արթուր Վաքիլի Բեմալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2011 թվականի մարտի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.06.2011թ. որոշմամբ` ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի կիրառմամբ Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով վարույթը կարճվել է և այդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճռով.
Ամբաստանյալ Արթուր Վաքիլի Բեմալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Արթուր Բեմալյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի նոյեմբերի 26-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արթուր Բեմալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Վիկտոր Էդիլյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է դատավճիռն ի կատար ածելու պահից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Վիկտոր Էդիլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև.
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող Վ.Էդիլյանի ներկայացրած խոհանոցային դանակը և փայտե ձողը ոչնչացնել:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանի շահերի պաշտպանը և ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Արթուր Վաքիլի Բեմալյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված այն արարքների կատարման համար, որ. ՚նա 2010թ. հոկտեմբերի 10-ին, ժամը 01.00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտայի 30 շենքի 35 բնակարանի դիմաց` աստիճանահարթակին, մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, խոհանոցային դանակով մեկ անգամ հարվածել է հարևան Սերժիկ Էդիկի Մնացականյանի կրծքավանդակի ձախ կեսին և նրա առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս` վերջինիս կողմից նախորդ օրն առավոտյան իր մոր Բաղդագյուլ Միքայելի Պետրոսյանի հետ վիճաբանելու պատճառով:
Բացի այդ, 2010թ. նոյեմբերի 24-ին, ժամը 22.00-ի սահմաններում Ա.Բեմալյանը նախնական համաձայնության գալով իր ընկեր Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանի հետ և վերջինս Տաթևիկ Արթուրի Պողոսյանին խաբեությամբ հրավիրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով փողոցի 2 շենքի 45 բնակարան, իսկ անձամբ կես ժամ տևողությամբ դուրս է եկել բնակարանից: Այդ ընթացքում նշված բնակարանում Ա.Բեմալյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` խոհանոցային դանակով, Տ.Պողոսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով վերջինիս ապօրինի զրկել է ազատությունից: Վ.Էդիլյանը, 30 րոպե անց վերադառնալով տուն և տեսնելով Տ.Պողոսյանին սարսափած վիճակում, հանդարտեցրել է Ա.Բեմալյանին: Տ.Պողոսյանը խնդրել է իրեն դուրս հանել բնակարանից և հնարավորություն տալ հեռանալու, սակայն Վ.Էդիլյանը մերժել է նրան և Ա.Բեմալյանի հետ Տ.Պողոսյանին ապօրինի պահել են անազատության մեջ ևս շուրջ 2 ժամ 30 րոպե` պահանջելով հայտնել նրա ծանոթ ոմն Մարտիրոսի գտնվելու վայրըՙ:
Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ. ՚նա 2010թ. նոյեմբերի 24-ին, ժամը 22.00-ի սահմաններում նախնական համաձայնության գալով Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի հետ, Տաթևիկ Արթուրի Պողոսյանին խաբեությամբ հրավիրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով փողոցի 2 շենքի 45 բնակարան, իսկ անձամբ կես ժամ տևողությամբ դուրս է եկել բնակարանից: Այդ ընթացքում նշված բնակարանում Ա.Բեմալյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` խոհանոցային դանակով Տ.Պողոսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով վերջինիս ապօրինի զրկել է ազատությունից: Վ.Էդիլյանը, 30 րոպե անց վերադառնալով տուն և տեսնելով, Տ.Պողոսյանին սարսափած վիճակում, հանդարտեցրել է Ա.Բեմալյանին: Տ.Պողոսյանը խնդրել է իրեն դուրս հանել բնակարանից և հնարավորություն տալ հեռանալու, սակայն Վ.Էդիլյանը մերժել է նրան և Ա.Բեմալյանի հետ Տ.Պողոսյանին ապօրինի պահել են անազատության մեջ ևս 2 ժամ 30 րոպե` պահանջելով հայտնել նրա ծանոթ ոմն Մարտիրոսի գտնվելու վայրըՙ:
Դատաքննության ընթացքում դատարանի 20.06.2011թ. որոշմամբ` ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` ամբաստանյալ Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով վարույթը կարճվել և այդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել է հետևյալը.
Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի հետ, 2010թ. նոյեմբերի 24-ին, ժամը 22.00-ի սահմաններում Տաթևիկ Պողոսյանին խաբեությամբ հրավիրել է Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով փողոցի 2 շենքի 45 բնակարան, որտեղ Ա.Բեմալյանի հետ միասին վերջինիս ապօրինի զրկել է ազատությունից` նրա ծանոթ Մարտիրոսի գտնվելու վայրը պարզելու նպատակով:
Վ.Էդիլյանը որոշ ժամանակով բացակայել է, իսկ Ա.Բեմալյանը խոհանոցային դանակով, Տ.Պողոսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով փորձել է պարզել Մարտիրոսի գտնվելու վայրը: Վ.Էդիլյանը վերադառնալով և Տ.Պողոսյանին սարսափած վիճակում տեսնելով` մերժել է վերջինիս խնդրանքն իրեն հեռանալու հնարավորություն տալու վերաբերյալ, փորձել է հանգստացնել նրան: Վատառողջ հորը տեսակցելու պատրվակով Տ.Պողոսյանին հաջողվել է Ա.Բեմալյանի և Վ.Էդիլյանի ուղեկցությամբ բնակարանից դուրս գալ ու տուն մտնելու պատրվակով Երևան քաղաքի Դավթաշեն թաղամասի բարձրահարկ շենքերից մեկի բակից պատահական տաքսի ավտոմեքենայով դիմել է փախուստի: Արդյունքում` Ա.Բեմալյանը և Վ.Էդիլյանը Տ.Պողոսյանին 2 ժամից ավելի ապօրինի պահել են անազատության մեջ:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանի շահերի պաշտպանը վկայակոչելով իր իսկ կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները` խնդրել է.
Եթե վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ Վիկտոր Էդիլյանի մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորված է, մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճիռը և նշանակել պատիժ` ազատազրկում 3 տարի ժամանակով և ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի ուժով նրան պատժից ազատել:
Եթե վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ Վ.Էդիլյանին առաջադրված մեղադրանքն անհրաժեշտ է փոփոխել, քանի որ նրա գործողություններում առկա են 133 հոդվածի 1-ին կետի հատկանիշներ, բեկանել դատավճիռը և վերը նշված համաներման ակտի 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի ուժով Վ.Էդիլյանի նկատմամբ դադարեցնել քրեական հետապնդումը, հետևյալ հիմնավորումներով.
Եթե նույնիսկ ընդունեն, որ Վ.Էդիլյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, ապա տվյալ հոդվածով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, այն ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով անարդարացի է, ինչի հետևանքով խախտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները:
Վ.Էդիլյանի պարագայում պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Վ.Էդիլյանը բնութագրվում է դրական, երիտասարդ է, խնամքին է 6 տարեկան երեխա, հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն աջակցել է` քննությանը ներկայացրել է փոշեկուլը, դանակը, փաստորեն պատմել է այն, ինչ ասել է տուժողը:
Գտնում է, որ Վ.Էդիլյանին առաջադրված մեղադրանքն անհրաժեշտ է փոփոխել, քանի որ նրա գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներ:
Ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանը վկայակոչելով իր իսկ կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները` խնդրել է.
Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, քննել լրացուցիչ տուժող Տաթևիկ Պողոսյանին, իր մասով բեկանել և փոփոխել 22.06.2011թ. թիվ ԵԱՔԴ/0033/01/11 Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և նոր դատական ակտ կայացնել.
Արարքի մեջ հանցակազմի բացակայության պատճառով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 35 հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիմքով քրեական հետապնդում չիրականացնել և ՀՀ քր. օր-ի 133 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով քրեական գործի վարույթը կարճել:
Կամ դատարանի կողմից մեղավոր ճանաչվելու դեպքում սահմանել նշված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը և 2011 թվականի մայիսի 26-ի ՀՀ Ազգային ժողովի ՚Համաներում հայտարարելու մասինՙ որոշման 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով վարույթը կարճել և իր նկատմամբ նշված հոդվածով քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Կամ դատարանի կողմից մեղավոր ճանաչվելու դեպքում դատարան ներկայացված փաստաթղթերը` երեխայի գոյության մասին, հիմք ընդունել և դարձյալ 2011թ. մայիսի 26-ի ՀՀ Ազգային ժողովի ՚Համաներում հայտարարելու մասինՙ որոշման 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` իր վերաբերյալ վերոհիշյալ հոդվածով վարույթը կարճել և իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Պատժաչափն անփոփոխ թողնելու դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ իր նկատմամբ նշանակված չորս /4/ տարի ժամկետով ազատազրկումը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, հետևյալ հիմնավորումներով.
Ինքը Տաթևիկ Պողոսյանին խաբեությամբ բնակարան չի տարել և չի ստիպել, որ մնա բնակարանում, նրա նկատմամբ որևէ բռնություն չի գործադրել նրան այնտեղ պահելու համար, քանի որ ցանկացած պահի, եթե տուժողը կամենար, կարող էր դուրս գալ բնակարանից, որովհետև բնակարանի դուռը միշտ բաց է եղել և նա տեղյակ էր այդ մասին:
Տ.Պողոսյանն իրենից հեռու է կանգնած եղել, և եթե ինքը նրան բռնությամբ այնտեղ պահած լիներ և չթողներ, որ նա հեռանա, ապա տուժողը կարող էր ճչալ, օգնություն խնդրեր որևէ մեկից: Նա այդ ամենը չի արել, քանի որ իր կամքին հակառակ չէր այնտեղ բարձրացել և կամավոր էր բնակարան մտել:
Դատարանը ոչ օբյեկտիվ ու անհամաչափ մոտեցում է ցուցաբերել իր նկատմամբ, քանի որ իր ունեցած մեղմացնող հանգամանքները լիարժեք բավարար են իր նկատմամբ նվազագույն պատիժ սահմանելու համար:
Իր նկատմամբ պատիժ է նշանակվել օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, սոցիալական արդարության վերականգնման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ամրագրող ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոհիշյալ հոդվածների պահանջների, ինչպես նաև նշված դրույթների անտեսմամբ և նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Էդիլյանի շահերի պաշտպանի և ամբաստանյալ Ա.Բեմալյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տաթևիկին ազատությունից զրկելու մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Վիկտորի հետ չի պայմանավորվել Տաթևիկին պահելու վերաբերյալ: Իմացել է, որ Մարտիրոսն է գալու, որևէ պատճառ չի ունեցել Տաթևիկին ազատությունից զրկելու համար: Անցյալում նրա հետ մտերմիկ կապի մեջ է եղել, իսկ նախկինում այդպիսի ցուցմունքներ է տվել Տաթևիկին ինչ-որ բաներից զերծ պահելու համար: Դեպքի օրը Տաթևիկի հետ ընդամենն իրենց հարաբերություններն են պարզել, դանակով նրան չի սպառնացել, իսկ իր մոտ եղած դանակով միրգ և հաց է կտրատել: Վիկտորը չէր կարող լսել իրենց խոսակցությունը, քանի որ բնակարանում չի եղել: Տան դուռը միշտ բաց է եղել, ինքը Տաթևիկին չի պահել: Իրենք նախկինում ամուսնանալու նպատակով ընկերություն են արել, և քանի որ նրան խանդել է Մարտիրոսի նկատմամբ, ընդամենը հարաբերություններ է պարզել:Իմացել է, որ Մարտիրոսը գումար է պարտք Վիկտորին, և որ Վիկտորը 1200 ԱՄՆ դոլար արժողության հեռուստացույց է տվել Մարտիրոսին: Հերթական շփման ժամանակ իմացել է, որ Մարտիրոսն է գալու և գնացել է Վիկտորի տուն: Վիկտորն իրեն չի ասել, որ Տաթևիկն է գալու, նրա գալու և փոշեկուլը բերելու մասին տեղեկացել է միայն Տաթևիկի բնակարան բարձրանալուց հետո: Վիկտորը չի ասել, թե ուր է գնում և չի հանձնարարել Տաթևիկին պահել: Նա իմացել է և տեսել, որ իրենք լավ հարաբերությունների մեջ են: Հետագայում, ոստիկանության բաժնում է իմացել, որ իր դեմ ցուցմունքներ են տվել, և որ Վիկտորն ընդունել է մեղքը:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վիկտորն իր մանկության ընկերն է, որից էլ տեղեկացել է, որ Մարտիրոսը, ում մոտ Վիկտորը որոշ ժամանակ որպես թիկնապահ է աշխատել, վերջինիս 1.200.000 դրամ գումար է պարտք: Մարիրոսը չի ցանկացել վճարել և թաքնվել է Վիկտորից, նրա հետ միայն հեռախոսով է զրուցել: 2010թ. նոյեմբերի 24-ին, երբ ինքը Վիկտորի տանն է եղել, վերջինս խոսացել է Մարտիրոսի հետ և ասել, որ փոշեկուլի համար գնորդ է գտել, Մարտիրոսն էլ ասել է, որ ինքը Ջերմուկում է և որ մեկ ժամից կգա, սակայն քիչ անց զանգահարել է և ասել, որ փոշեկուլը Տաթևիկն է բերելու: Վիկտորի հետ պայմանավորվել են Տաթևիկին բերել տուն և նրանից պարզել Մարտիրոսի տեղը: Վիկտորը պայմանավորվել է Տաթևիկի հետ ՚ՍԱՍՙ խանութի մոտ և դուրս եկել տնից, քիչ անց վերադարձել է արդեն Տաթևիկի և իր ծանոթներից մեկի հետ, ով փոշեկուլն է բերել: Ինքը Տաթևիկին խնդրել է ասել Մարտիրոսի գտնվելու վայրը, իսկ Տաթևիկն ասել է` իբր չգիտի: Այդ ժամանակ Վիկտորը և նրա ծանոթը դուրս են եկել բնակարանից, իսկ իրենք մնացել են մենակ: Հյուրասենյակում ինքը վերցրել է սեղանին դրված խոհանոցային դանակը և սպառնալով Տաթևիկին պահանջել է հայտնել Մարտիրոսի գտնվելու վայրը, վախեցնելով, որ եթե չասի, այդտեղից դուրս չի գա: Տաթևիկն այդ ընթացքում լացել է և պնդել, որ չգիտի Մարտիրոսի տեղը և խնդրել է դանակը հեռու պահել: Քիչ անց Վիկտորը վերադարձել է, իր ձեռքից խլել դանակը և հանգստացրել Տաթևիկին: Մոտ ժամ ու կես բնակարանում մնալուց հետո Տաթևիկը համաձայնվել է ցույց տալ Մարտիրոսի տեղը: Հետո բոլորով միասին դուրս են եկել, իսկ իր առաջարկին` տանել փոշեկուլը, Տաթևիկը պատասխանել է, որ վաղը կտանի:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մարտիրոսի մոտ որպես թիկնապահ է աշխատել մոտ 3 ամիս` ամսեկան 300.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձով: 1-ին ամիսը չվճարելուց հետո խոսել է Մարտիրոսի հետ և պայմանավորվել են, որ 2-րդ ամսին վերջինս կտա 2 ամսվա գումարը, սակայն չի տվել: Մարտիրոսը շատ պրոբլեմատիկ մարդ է եղել և շատ խնդիրներ է ունեցել, այդ թվում` գումարային: Մարտիրոսին գումարային խնդիրները լուծելու համար նրան է տվել իր հեռուստացույցը: Մարտիրոսն իրեն պարտք է եղել ընդհանուր մեկ միլիոն ՀՀ դրամ: Պարտքը ստանալու համար փորձել է կապնվել նրա հետ, սակայն չի հաջողվել և միայն որոշ ժամանակ անց է կարողացել հեռախոսով կապնվել: Խոսակցության ընթացքում Մարտիրոսն իրեն ասել է, որ գտնվում է Ջերմուկում, իր մոտ կա փոշեկուլ, որը ցանկանում է վաճառել պատքը վերադարձնելու համար: Այնուհետև պայմանավորվել են հանդիպել: Մարտիրոսի հետ պայմանավորված օրը, առավոտյան իրենց տուն է եկել Արթուրը, այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել Տաթևիկը և հայտնել, որ փոշեկուլն ինքն է բերելու, պայմանավորվել են հանդիպել ՚ՍԱՍՙ հանրախանութի մոտ և, քանի որ Տաթևիկն արագ էր հասել պայմանավորված վայր, իսկ ինքը գիտեր, որ փոշեկուլը Մարտիրոսի մոտ էր, մտածել է, որ Մարտիրոսը քաղաքում է: Տաթևիկին ուղեկցել է տուն, ասելով, որ գնորդը տանն է սպասում և առաջարկել է սուրճ խմել: Քանի որ Արթուրն ու Տաթևիկը ճանաչում էին իրար, նրանց թողել է մենակ, իսկ ինքն իր ընկերներից Հարութի և Գնելի հետ, Տաթևիկի եկած տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են այն նույն վայրը, որտեղից եկել էր Տաթևիկը: Տաքսու վարորդը նրանց տարել է Սարյան 20/1 շենքի մոտ, այնտեղ Մարտիրոսին չեն գտել և ետ են վերադարձել: Երեքով բարձրացել են տուն, մինչև տուն մտնելը լսել են բարձր խոսակցության ձայներ, իսկ ներս մտնելով տեսել են Տաթևիկին անհանգիստ վիճակում, նրանից 4-5 մետր հեռավորության վրա Արթուրին` սեղանի մոտ կանգնած, որի ձեռքին դանակ է եղել: Սեղանին հաց է եղել դրած, սկզբում մտածել է, որ Արթուրը հաց է կտրում, սակայն հետո մտածել է, որ հնարավոր է Տաթևիկը այդ դանակից է վախեցած: Վերցրել է դանակն Արթուրի ձեռքից, փորձել է հանգստացնել Տաթևիկին, առաջարկել է մի բաժակ ջուր խմել: Տաթևիկն իրեն հայտնել է, որ ուզում է տուն գնալ, սակայն ինքը թույլ չի տվել, ասելով, որ մնա մի փոքր հանգստանա և հետո նոր կգնա: Այնուհետև, խոսելու ընթացքում պայմանավորվել են առավոտյան գնալ Մարտիրոսի մոտ` Ջերմուկ: Այդ ընթացքում Տաթևիկին զանգահարել են և այդ զանգից հետո Տաթևիկը հայտնել է, որ հայրը վատառողջ է և ինքը պետք է գնա նրան տեսնի, միաժամանակ ասել է, որ հետո կվերադառնա: Ինքը, Տաթևիկը և Արթուրը դուրս են եկել տնից, Արթուրին իջեցրել են, այնուհետև, գնացել են Դավիթաշեն, Տաթևիկն իջել է, նրանք զրուցել են ինքը Տաթևիկին ասել է, որ նրա դեմ ոչինչ չունի, միայն ուզում է Մարտիրոսին տեսնել: Դրանից հետո Տաթևիկը մենակ մտել է շենք, 4-5 րոպե հետո իջել է, նստել մեկ այլ տաքսի ավտոմեքենա և հեռացել: Ինքը Տաթևիկին չի հետապնդել:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արթուր Բեմալյանն իր ընկերն է, իսկ 2010թ-ի օգոստոս ամսին ծանոթացել է Մարտիրոս անունով տղայի հետ, ում մոտ մոտ 75 օր` օրեկան 10.000 ՀՀ դրամով, անձնական թիկնապահ է աշխատել, սակայն ոչ մի օրվա համար գումար չի ստացել: Նույն թվականի նոյեմբերի 6-ին Մարտիրոսին է տվել նաև 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հեռուստացույց, որը վերջինս պարտքի դիմաց ինչ-որ մեկին պիտի տար: Բացի այդ, նրան նաև 100.000 ՀՀ դրամ է պարտքով տվել: Մարտիրոսն իրեն պարտք է եղել 850.000 ՀՀ դրամ և հեռուստացույցը: Նոյեմբերի 13-ից փնտրել է Մարտիրոսին, սակայն չի կարողացել գտնել: 22.11.2010թ.-ին Մարտիրոսն ինքն է զանգահարել և ասել, որ 500.000 ՀՀ դրամանոց փոշեկուլ կա, որը ցանկանում է վաճառել, որից 200.000 ՀՀ դրամը կտա իրեն: Ինքը խաբեությամբ Մարտիրոսին ասել է, որ գնորդ է գտել, որպեսզի կարողանա հանդիպել նրա հետ, սակայն Մարտիրոսն ասել է, որ ինքը Ջերմուկում է: Նոյեմբերի 24-ին Արթուրը եկել է իր տուն, ինքը զանգահարել է Մարտիրոսին և ասել, որ գնորդն իր տանը սպասում է փոշեկուլը բերելուն, վերջինս էլ հայտնել է, որ փոշեկուլը Տաթևիկի մոտ է: Զանգահարել է Տաթևիկին և պայմանավորվել հանդիպել ՚ՍԱՍՙ խանութի մոտ: Այդ ժամանակ պայմանավորվել է իր տանը գտնվող Արթուրի հետ, որ վերջինս կմնա տանը, իսկ ինքը կգնա և Տաթևիկին կբերի տուն: Բակում հանդիպել է իր ծանոթներից Հարութին ու Գնելին և նրանց հետ էլ գնացել են Տաթևիկին դիմավորելու: Տաթևիկի եկած տաքսիով, երեքով եկել են իրենց շենքի մոտ, Գնելն իր հրահանգով մնացել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ իրենք բարձրացել են վերև: Տանը Արթուրը և Տաթևիկը ջերմ բարևել են միմյանց, վերջինս չի հայտնել Մարտիրոսի գտնվելու վայրը, որից հետո Գնելի և Հարութի հետ նույն տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Տաթևիկի եկած տեղը` Սարյան փողոց, բայց Մարտիրոսին չգտնելով հետ են վերադարձել: Բնակարանում Տաթևիկին վախեցած և ճնշված է տեսել, իսկ Արթուրի ձեռքին դանակը տեսնելով հասկացել է, որ նա ճնշում է գործադրել Տաթևիկի վրա: Արթուրին ասել է, որ հանգստանա, իսկ Հարութին խնդրել է Տաթևիկի համար մի բաժակ ջուր բերել: Այդ ընթացքում Գնելը ոչինչ չի արել, միայն զարմացած հետևել է այդ ամենին: Հետո տղաներին` Հարութին և Գնելին խնդրել է հեռանալ իր բնակարանից: Տաթևիկը խնդրել է իրեն տուն տանել, սակայն նա չի համաձայնվել: Իրենք մոտ ժամ ու կես մնացել են բնակարանում, Տաթևիկից փորձել են Մարտիրոսի տեղը ճշտել, սակայն վերջինս պնդել է, որ չգիտի նրա տեղը: Արթուրը սպառնացել է, որ եթե չասի Մարտիրոսի տեղը, այդտեղից դուրս չի գա: Տաթևիկն ասել է, որ հորը նոր են վիրահատել և խնդրել է իրեն տուն տանել` խոստանալով առավոտյան գալ և միասին փնտրել Մարտիրոսին: Ինքն առաջարկել է Տաթևիկին տուն տանել պայմանով, որ ինքը ներքևում է սպասելու, որպեսզի նա վերադառնա և առավոտյան միասին Ջերմուկ գնան: Տաքսիով Արթուրի հետ միասին գնացել են, սկզբից իջեցրել են Արթուրին, այնուհետև` Դավիթաշենում Տաթևիկին: Ինքը մնացել է ավտոմեքենայի մեջ և սպասել Տաթևիկին: Վերջինս մտել է ինչ-որ շենք, քիչ անց դուրս եկել, նստել ինչ-որ ՚Օպելՙ մակնիշի ավտոմեքենա և հեռացել: Ինքը Տաթևիկին չի հետապնդել: Հաջորդ օրն իր բնակարան են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել Արաբկիրի բաժին: Արթուրի ձեռքին եղած դանակն ու Տաթևիկի բերած փոշեկուլը ինքը ներկայացրել է ոստիկաններին:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Վիկտոր Էդլիյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արթուր Բեմալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքները հիմնավորվում են գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Տաթևիկ Պողոսյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Արթուր Բեմալյանին, Վիկտոր Էդիլյանին, ինչպես նաև Մարտիրոսին ճանաչում է ակումբից, որտեղ աշխատել է: Նրանց հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ, իսկ վերջինիս հետ շատ մտերիմ են եղել: Մարտիրոսը հանդիսացել է ակումբի տնօրենը, իսկ Վիկտորը նրա մոտ որպես թիկնապահ է աշխատել: Մարտիրոսը նրան աշխատավարձ չի վճարել և պարտք է գոյացել, բացի այդ Վիկտորը հեռուստացույց է տվել նրան` գրավատուն տանելու և գումար վերցնելու համար: Խանութից ապառիկ կարգով 4.700 ԱՄՆ դոլարով գնել է փոշեկուլ: Մարտիրոսն իրեն խնդրել է այն վաճառել և փակել Վիկտորի պարտքը: Նրա խնդրանքով 2010թ. նոյեմբերի 24-ին, ժամը 19.00-ի սահմաններում գնացել է Կոմիտաս փողոցի վրա գտնվող ՚ՍԱՍՙ սուպերմարկետի մոտ` Վիկտորին հանդիպելու, քանի որ նա գնորդ է ունեցել փոշեկուլի համար: Վիկտորը մի անծանոթի հետ դիմավորել է իրեն և ասել, որ փոշեկուլի գնորդը իրենց սպասում է տանը: Միասին տաքսիով մտել են բակ, այնուհետև բարձրացել են Վիկտորենց տուն` իբր գնորդին հանդիպելու համար: Բնակարանում իրենց դիմավորել է Արթուրը և նրանից բացի տանը ոչ ոք չի եղել: Նրանց հարցրել է, թե ուր է գնորդը, ինչին ի պատասխան իրեն ասել են, որ գնորդը ուշանում է, հիմա կգա: Իրենից հետաքրքրվել են Մարտիրոսի գտնվելու վայրի մասին, ինչին պատասխանել է, որ չգիտի: Իրեն արգելել են բնակարանից դուրս գալ և Վիկտորը թողել է իրեն Արթուրի հետ առանձին և հեռացել: Արթուրն ասել է, որ ինքն այնքան ժամանակ կմնա այդտեղ, մինչև չասի Մարտիրոսի գտնվելու վայրը: Նա նույնիսկ սեղանի վրայից վերցրել է խոհանոցային դանակը, պահել է պարանոցին և սպառնացել է իրեն, որ եթե չասի Մարտիրոսի տեղը, այդ ամենն իր համար լավ չի վերջանա: Վիկտորը մոտ 30 րոպեից վերադարձել է և տեսնելով Արթուրին դանակով` հանգստացրել է նրան, որից հետո սկսել է հանգստացնել իրեն: Վիկտորի հետ եղած երկու անծանոթ անձինք հեռացել են տնից, իսկ իրեն արգելվել է տնից դուրս գալը: Այդ վիճակում Արթուրը և Վիկտորը իրեն պահել են շուրջ 2 ժամ 30 րոպե և այդ ժամանակահատվածում Վիկտորի ձեռքին տեսել է փայտյա ձող, ինչը կարծես իրեն վախեցնելու համար լիներ: Իր հեռախոսին զանգահարել է ընկերուհին, իսկ ինքը ձևացրել է, թե խոսում է մոր հետ, որից հետո տղաներին խնդրել է իրեն տուն տանել, քանի որ հայրը շատ վատառողջ է և բացի այդ իր համար անհանգստանում են: Արթուրը դա լսելով, ասել է, որ կգնա, բայց հետ կգա ու կմնա այնքան, մինչև Մարտիրոսին կգտնեն: Պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհին իջեցրել են Արթուրին, իսկ Վիկտորն ուղեկցել է իրեն դեպի Դավթաշեն թաղամաս` իբր իրենց տուն: Իր մատնանշած վայրում` բարձրահարկ շենքերից մեկի մոտ, Վիկտորի հետ միասին իջել են ավտոմեքենայից: Նա սպասել է շենքի մոտ, որպեսզի ինքը տուն մտնի: Օգտվելով առիթից, նստել է առաջին պատահած ավտոմեքենան և հեռացել, իսկ Վիկտորը չի հետապնդել իրեն: Դեպքի մասին հայտարարություն է տվել Կենտրոնականի ոստիկանություն: Տեղյակ է եղել, որ Մարտիրոսը չի ցանկացել հանդիպել Վիկտորի և Արթուրի հետ, վախեցել է նրանցից, իսկ իրեն խնդրել էր, որ փոշեկուլի դիմաց տրված գումարը տա Վիկտորին, որպես պարտքի մարում: Դրանից հետո Մարտիրոսին չի հանդիպել և չգիտի նրա գտնվելու վայրը:
Վկա Սեդա Խաչատրյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ դեպքի օրը պատահաբար զանգահարել է Տաթևիկի բջջային հեռախոսին, վերջինս վերցնելով հեռախոսը, ասել է ՚հա մամՙ: Մտածել է, որ հարմար չի, ասել է, որ հետո կզանգահարի և դրել է հեռախոսը: Հետագայում խոսել է Տաթևիկի հետ և իմացել, որ Վիկտորը և Արթուրն իրեն փախցրել և պահել են` ինչ-որ մեկի գտնվելու վայրը պարզելու համար:
Վկա Հարություն Կրիկյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ դեպքի օրն ընկերոջ հետ քայլելիս են եղել դեպի իրենց բակի այն հատվածը, որտեղ իրենք մշտական հավաքվել են, որտեղ տեսել են Վիկտորին, որը խնդրել է իրեն օգնել: Վիկտորի հետ գնացել են ՚ՍԱՍՙ հանրախանութի մոտ, հանդիպել են Տաթևիկին և տաքսիով գնացել են Վիկտորենց տուն: Բարձրացել են վերև, այնտեղ տեսել է նաև Արթուրին, այնուհետև Արթուրը և Տաթևիկը մնացել են տանը, իսկ իրենք Վիկտորի հետ նույն տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են այնտեղ, որտեղից եկել էր Տաթևիկը և հետ վերադարձել: Դեռ տուն չմտած գոռոցներ են լսել, մտել են տուն և տեսել, որ Արթուրի ձեռքում դանակ կա, իսկ Տաթևիկը լացում էր: Վիկտորը բղավել է Արթուրի վրա` ասելով ՚Ինչ ես անումՙ: Այնուհետև խնդրել է իրեն Տաթևիկի համար սկզբից ջուր բերել, այնուհետև ուղեկցել` մաքուր օդ շնչելու և մի փոքր հանգստանալու: Դրանից հետո Գնելի հետ հեռացել են:
Վկա Գնել Նաղդալյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ դեպքի օրը, ժամը 7-8-ի կողմերը իջնում էին բիսետկա, որտեղ տեսել են Վիկտորին: Ինքը մնացել է այդտեղ, իսկ Վիկտորը և Հարութը գնացել են ՚ՍԱՍՙ-ի մոտ, հետո վերադարձել` արդեն Տաթևիկի հետ: Վիկտորը, Հարութի և Տաթևիկի հետ բարձրացել են Վիկտորենց տուն: Ինքը, Վիկտորի ասելով, սպասել է տաքսու մեջ: Հարութն ու Վիկտորը իջել են, Վիկտորն ասել է հասցեն և իրենք երեքով գնացել են Սարյան փողոց ու հետ վերադարձել: Բնակարան բարձրանալիս լսել են գոռգոռոցներ: Մտել են բնակարան և Տաթևիկին վախեցած տեսնելով զարմացել են: Բնակարանում գտնվելու ժամանակ չի լսել և չի իմացել, թե ինչու են Տաթևիկին այնտեղ պահել, քանի որ հիմնականում դրսում է եղել: Միառժամանակ հետո, Հարութի հետ մտածել են, որ կրքերը հանդարտվել են, քանի որ Վիկտորը դրությունն իր ձեռքն է վերցրել: Այնուհետև, Վիկտորի խնդրանքով գնացել են:
Վկա Նարեկ Գրիգորյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. նոյեմբերի 24-ի լույս 25-ի գիշերը, ժամը 00.30-ի սահմաններում ավտոմեքենայով կանգնած է եղել Դավիթաշեն 1-ին թաղամասի բնակելի շենքերից մեկի մոտ և բջջային հեռախոսով խոսել է տան անդամներից մեկի հետ: Այդ պահին իր ՚Օպել Աստրաՙ մակնիշի ավտոմեքենան է նստել վախեցած և շփոթված մի անծանոթ աղջիկ, ներկայացել Տաթևիկ անունով և խնդրել արագ այդտեղից հեռանալ ասելով, որ ինչ-որ խնդիրներ ունի և իրեն հետապնդում են: Նայել է դուրս, սակայն, հավանաբար մթության պատճառով, մոտակայքում ոչ մեկին չի նկատել: Տաթևիկը հայտնել է նաև, որ իրեն տևական ժամանակ պահել են ինչ-որ մեկի բնակարանում, սակայն ովքեր և ինչի համար չի հայտնել: Աղջկա խնդրանքով մեքենան վարել է դեպի Կենտրոն վարչական շրջան և նրան իջեցրել է Սարյան փողոցի վրա, սակայն կոնկրետ որ շենքի մոտ, չի հիշում: Տաթևիկը վերջում խնդրել է իր հեռախոսահամարը, հետագայում շնորհակալություն հայտնելու համար և ասել, որ պատրաստվում է դիմել ոստիկանություն:
Իրեր ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ այն մասին, որ 25.11.2010թ. ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում Վ.Էդիլյանը ներկայացրել է այն խոհանոցային դանակը, որով Ա.Բեմալյանը, սպառնալով Տ.Պողոսյանին, 24.11.2010թ. ապօրինի զրկել է ազատությունից /հ. 1, գ.թ. 7/:
Իրեր ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ այն մասին, որ 27.11.2010թ. Վ.Էդիլյանը ներկայացրել է 52 սմ երկարությամբ, 2,3 սմ լայնությամբ փայտե կտոր, որի մեծ մասը լաքապատ է, և հայտարարել, որ դա այն փայտե կտորն է, որն եղել է իր տանը 24.11.2010թ. /հ. 1, գ.թ. 58/:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ տուժող Տ.Պողոսյանը ճանաչել է այն դանակը, որով Ա.Բեմալյանն իրեն սպառնացել է սպանել 24.11.2010թ.-ին Գրիբոյեդովի 2 շենքի 45 բնակարանում /հ. 1, գ.թ. 79-80/:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ տուժող Տ.Պողոսյանը ճանաչել է այն փայտե ձողը, որով Վ.Էդիլյանը ձեռքի մեջ պտտեցրել է իր բնակարանում, 24.11.2010թ.-ին /հ. 1, գ.թ. 77/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և զննված դանակի և փայտե ձողի առկայությամբ /հ. 1, գ.թ. 74-76, հ. 2, գ.թ. 65/:
Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի տուժող Տ.Պողոսյանի մասնակցությամբ կատարվել է դեպքի պարագաների վերականգնում և վերջինս մատնացույց է արել այն Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով 2 շենքի 45 բնակարանը, որտեղ 24.11.2011թ.-ին իրեն զրկել են ազատությունից /հ. 1, գ.թ. 96-99/:
Քրեագիտական փորձաքննության թիվ 2878 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված մեկ հատ փայտյա ձողը չի հարմարեցվել ջարդող-փշրող հարվածներ հասցնելու համար, այսինքն` սառը զենք չի հանդիսանում: Ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության խոհանոցային դանակ է, սառը զենք չի հանդիսանում /հ. 1, գ.թ. 113-114/:
Գնահատելով ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով միմյանց և գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում վերջինիս կողմից բերված պատճառաբանություններն իրեն մեղավոր չճանաչելու և այլնի վերաբերյալ, քանի որ դրանք չեն բխում են գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում հնարավորինս խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Գնահատելով ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով միմյանց և գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում վերջինիս կողմից բերված պատճառաբանություններն իրեն մեղավոր չճանաչելու և այլնի վերաբերյալ, քանի որ դրանք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արթուր Վաքիլի Բեմալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ և նրանք պետք է քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթարկվեն:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Էդիլյանի շահերի պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները` նյութական իրավունքի խախտման, արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու պահանջի վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին` հանցակազմի բացակայության, քրեական հետապնդում չիրականացնելու և այլնի վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշվածի վերաբերյալ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն բավարարելու առումով նույնպես որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
ՀՀ քր. օր-ի 10-րդ հոդվածն ամրագրում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, համաձայն որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քր. օր-ի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քր. օր-ի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քր. օր-ի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քր. օր-ի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս /տես Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը, կետ 16/:
ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանկանորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է մի շարք որոշումներում:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական, հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ, խնամքին է գտնվում մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխա, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական, նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին է գտնվում մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխա, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Հարկ է նշել, որ վիճարկվող դատական ակտով համապատասխանաբար ամբաստանյալ Վիկտոր Էդիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով սանկցիայի շրջանակներում պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, իսկ ամբաստանյալ Արթուր Բեմալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով սանկցիայի շրջանակներում պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Նման պայմաններում, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վերստին անդրադառնալով ամբաստանյալներ Վիկտոր Էդիլյանի և Արթուր Բեմալյանի նկատմամբ նշանակված պատժին, վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժից ավելի ցածր պատիժ նշանակելը, ինչպես նաև այն պայմանականորեն չկիրառելը, տվյալ դեպքում, չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Վիկտոր Էդիլյանի և Արթուր Բեմալյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և պատժաչափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար այդ առումով ևս բողոքներում բերված պատճառաբանությունները դրանք բավարարելու հիմք համարվել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Արթուր Վաքիլի Բեմալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և Վիկտոր Խնկանոսի Էդիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ