ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԱՔԴ/0003/01/11
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

20 հունիսի 2011 թվական ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Պ. ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ
Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
տուժող` Ա. ՄԱՆԱՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ք. ԻԳԻԹՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման համար
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ս. Վարանցովյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ` Քրիստինե Իգիթյանի կողմից կրկին անգամ խոշոր չափերի գույք հափշտակելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հարուցվել է քրեական գործ: /տես` քր. գործ հ.1, գ/թ 22-23/

2. Նախաքննական մարմնի 2010 թվականի նոյեմբերի 24-ի որոշմամբ կասկածյալ Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 45/

3. Քննիչ Ս. Վարանցովյանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշմամբ Քրիստինե Իգիթյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով: /տես`հ.1 գ-թ 58-61/

4. 2011 թվականի հունվարի 10-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության ատաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հունվարի 14-ին: /տես` հ.1 գ-թ 108/

5. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հունվարի 14-ի որոշմամբ` քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, 2011 թվականի հունվարի 31-ի որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության 2011 թվականի փետրվարի 8-ին, նախագահող դատավոր` Ա. Խաչատրյան: /տես` հ.1 գ-թ 109, 116/

6. Առաջին ատյանի դատարանը, արագացված դատաքննությամբ, 2011 թվականի մարտի 12-ի դատավճռով, Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և դատապարտել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Ք. Իգիթյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ /հ.1 գ-թ 152-153/

7. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 2011 թվականի ապրիլի 12-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ք. Իգիթյանը:/վերաքննիչ դատարանի նյութեր` հ.2 /գ-թ 2-4/

8. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 21-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության /հ.2 գ-թ 9-12/

Գործի փաստական հանգամանքները

9. Ամբաստանյալ Ք. Իգիթյանը վերոհիշյալ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ նա 2010 թվականի հունիսի 10-ին, գնելու պատրվակով Երևան քաղաքի Պռոշյան փողոցի 40 տանը նույն տան բնակիչ Անի Սամվելի Մանասյանից խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով վերցրել է 2.156.250 ՀՀ դրամին համարժեք տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր` պարտավորվելով երկու ամսվա ընթացքում վճարել դրանց գումարը:
Բացի այդ, մոտ 15-20 օր անց Քրիստինե Իգիթյանը կրկին այցելել է Անի Սամվելի Մանասյանին և նրան համոզել իր նախկին ընկերոջը` Ռոբերտ Հրաչիկի Համբարձումյանին վաճառել իր մոտ գտնվող ոսկյա թևնոցը: Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` Քրիստինե Իգիթյանը զանգահարել և կանչել է Ռոբերտ Համբարձումյանին, որը, գալով Անի Մանասյանի տան բակ, համաձայնության է եկել նրանից գնել թևնոցը` 1.743.700 ՀՀ դրամով: Կողմերը պայմանավորվում են, որ Ռոբերտ Համբարձումյանը թևնոցի գինը մաս-մաս կվճարի կամ անմիջականորեն Անի Մանասյանին, կամ Քրիստինե Իգիթյանի միջոցով` երկու ամսվա ընթացքում, և այդ օրը Ռ. Համբարձումյանը Ա. Մանասյանին փոխանցել է 185.500 ՀՀ դրամ գումար:
Պայմանավորվածության համաձայն` Ռոբերտ Համբարձումյանը երկու ամսվա ընթացքում ոսկյա թևնոցի մնացած գումարը մաս-մաս տվել է Քրիստինե Իգիթյանին` Անի Մանասյանին փոխանցելու համար, սակայն Իգիթյանը գումարը չի փոխանցել և օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և չնայած պայմանավորվածություններին` վերջինս անհիմն պատճառաբանություններով մինչ օրս չի վճարել ոչ անձամբ իր կողմից վերցրած ոսկյա զարդերի գումարը և ոչ էլ Ռոբերտ Համբարձումյանի կողմից փոխանցված գումարը` Անի Մանասյանին պատճառելով ընդհանուր` 3.714.450 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

10. Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ք. Իգիթյանը նշել է, որ դատարանի վճիռը խիստ է, չի բխում արդարադատության շահերից և Հայաստանի Հանրապետության օրենքներից:
Դատարանը դատավճռի վերլուծություններ հատվածում գտնելով, որ իր պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, գտել է նաև, որ իր պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքեր չկան, այնինչ առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ և 10-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքերը, այն է`հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը և տուժողին պատճառված վնասի ամբողջական հատուցումը:
Դատարանը, անտեսելով վերը նշված հանգամանքերը, նշել է, որ իր կատարած հանցանքի համար պետք է կրի պատիժ: Մինչդեռ դատարանը ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներից, պետք է իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայամանականորեն չկիրառեր:

11. Վերոգրյալից ելնելով Ք. Իգիթյանը խնդրել է` փոփոխել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 12.03.2011թ. ԵԱՔԴ/0003/01/11 դատավճիռը և իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` պայմանականորեն չկիրառել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ք. Իգիթյանի ելույթը, տուժող Ա. Մանասյանին, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

12. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:

13. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:>>:

14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:

15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:

16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում.

17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

19. Առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի մարտի 12-ի դատավճռով, Ք. Իգիթյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս մասնավորապես նշել է, որ <<Վերը նկարագրված հանցանքի կատարման մեջ Քրիստինե Իգիթյանի մեղավորությունը հաստատվել է նախաքննության ընթացքում տված ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ գործով տուժող Անի Մանասյանի, վկաներ Ռոբերտ Համբարձումյանի, Ինտիզար Մանասյանի ցուցմունքներով, Քրիստինե Իգիթյանի կողմից գրված պարտավորագրով:
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Քրիստինե Իգիթյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայնվել է, այն հաստատվել է գործով ձեռք բերված ապացույցներով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ք. Իգիթյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներին համապատասխան հանցավոր արարքներ կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը կին է և նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Ամբաստանյալ Քրիստինե Իգիթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Քրիստինե Իգիթյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, իսկ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:>>:

20. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ք. Իգիթյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը և նկատի ունենալով Ք. Իգիթյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, / ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, Ք. Իգիթյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել` ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և, որ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածը սահմանում է.
<<1. Խարդախությունը` խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը`
պատժվում է տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Խարդախությունը, որը կատարվել է`
1/ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2/ խոշոր չափերով,
3/ կրկին անգամ,
4./…/
5./.../:>>:

22. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ իրեն մեղսագրվող արարքը Ք. Իգիթյանի կողմից կատարվել է նախքան 2011 թվականի մայիսի 23-ը, այսինքն` նախքան <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին>> թիվ ՀՕ-143-ն օրենքն ուժի մեջ մտնելը, որով Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը ճանաչվել է ուժը կորցրած:

23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այն օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասպան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոշարադրյալ դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ օրենքի հետադարձության կանոնը կիրառվում է այն դեպքերում, երբ անձի կողմից հանցավոր արարքը կատարվել է նախքան արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքի ուժի մեջ մտնելը:

24. Ինչպես երևում է գործի նյութերի ուսումնասիրությունից, առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով դատական ակտ կայացնելու ժամանակ` 2011 թվականի մարտի 12-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը ուժը կորցրած չի եղել:

25. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ք. Իգիթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից պետք է հանել վերոնշյալ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը:
Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ք. Իգիթյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերից պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:

Համաներման ակտի կիրառումը

26. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է. <<…հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, իսկ դատապարտյալը կարող է լրիվ կամ մասնակիորեն ազատվել ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ պատժից, կամ պատժի չկրած մասը կարող է փոխարինվել ավելի մեղմ պատժատեսակով, կամ կարող է վերացվել դատվածությունը:>>:

27. <<Համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը սահմանում է.
<<1. Պատժից ազատել …`
1/ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց>>:

28. Սույն գործով Ք. Իգիթյանը մեղադրվում է մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համապատասխան կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մարտի 12-ի դատավճռով, Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։

29. Համաներման ակտի 9-րդ կետում շարադրված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման ակտի կիրառումը:
Գործի նյութերում բացակայում են համաներման ակտի 9-րդ կետում նշված այն սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Ք. Իգիթյանի նկատմամբ համաներման ակտի կիրառման համար:

30. Վերաքննիչ դատարանը հիմք ընդունելով վերոգրյալները, հանգում է այն հետևության, որ վերոհիշյալ համաներման ակտի կիրառմամբ Ք. Իգիթյանին ազատազրկման ձևով նշանակված պատժից պետք է ազատել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մարտի 12-ի դատավճիռը` Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, բեկանել և փոփոխել:

3. Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:

4. ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն, Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանին ազատել սույն որոշմամբ նշանակված պատժից` երկու տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկումից:

5. Քրիստինե Հենրիկի Իգիթյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:

6. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

7. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ