Գործ ԵԱՔԴ/0214/01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2012թ. փետրվարի 21-ին Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Լ. ՓՈԼԱԴՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Գ. ՇԱՀԲԱԶՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Է. ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Է. ՂԱՐԻԲՅԱՆԻ
Հ. ԴՐԻԳՈՅԻ
ՏՈՒԺՈՂ Կ. ԱՎԵՏՅԱՆԻ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ. ԶՈՒՌՆԱՉՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոյի, ամբաստանյալ Էդվարդ Ղարիբյանի պաշտպան Է. Աղաջանյանի, տուժող Կարեն Ավետյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Պողոսի Դրիգոյի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով և Էդվարդ Հենրիկի Ղարիբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 2011թ. հոկտեմբերի 13-ի դատավճռի դեմ,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
05.05.2010թ. հարուցվել է թիվ 14113210 քրեական գործը:
22.05.2010թ. Հարություն Դրիգոյի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
28.05.2010թ. Հարություն Դրիգոն ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
10.06.2010թ. թիվ 13122409 քրեական գործը միացվել է թիվ 14113210 քրեական գործին:
17.06.2010թ. Հարություն Դրիգոյի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը, 18.06.2010թ. այն փոխարինվել է գրավով:
19.06.2010թ. թիվ 11110510 քրեական գործը միացվել է թիվ 14113210 քրեական գործին:
04.08.2010թ. Հարություն Դրիգոյին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել ու նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով:
03.08.2010թ. վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանքը:
08.12.2010թ. Էդվարդ Ղարիբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
09.12.2010թ. Հարություն Դրիգոյին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և կրկին մեղադրանք է առաջադվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 2-րդ մասով:
30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Դատարանի 13.10.2011թ. դատավճռով Հարություն Դրիգոն մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 տարի ժամկետով, 340 հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել տուգանք 300.000 դրամի չափով:
Կիրառվել է ՀՀ Ազգային Ժողովի 26.05.2011թ. <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նա ազատվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատժից:
Վճռվել է նաև ՀՀ Ազգային Ժողովի 26.05.2011թ. <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետի կիրառմամբ Հ.Դրիգոյի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժաչափը կրճատել մեկ քառորդով, որի հաշվարկը կկատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 05.08.2010թ.:
Խափանման միջոց կալանքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Էդվարդ Ղարիբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 2 տարի ժամկետով:
Խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Հարություն Դրիգոյից, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, հօգուտ տուժողներ Կարեն Ավետյանի, Ալեքսանդր Ազարյանի, Ռաֆայել Մկրտչյանի և Վահագն Հարությունյանի համապատասխանաբար վճռվել է բռնագանձել 206.051.000 դրամ, 4.479.700 դրամ, 7.716.800 դրամ և 8.865.120 դրամ:
Հարություն Դրիգոյից և Էդվարդ Ղարիբյանից որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, հօգուտ տուժող Կարեն Ավետյանի համապարտության կարգով վճռվել է բռնագանձել 24.577.400 դրամ:
Ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոն պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Դատարանի 13.10.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոն, ամբաստանյալ Էդվարդ Ղարիբյանի պաշտպան Է. Աղաջանյանը, տուժող Կարեն Ավետյանը:

2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոյին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա 2007թ. մտերմություն է հաստատել իր հեռավոր ազգական, <<Գինդ>> ՍՊԸ-ն տնօրեն Կարեն Ավետյանի հետ` ներկայանալով վերջինիս որպես լուրջ գործարար, ՌԴ մագնատ Խոդորկվսկու մտերիմ, Եվրոպական բանկերում խոշոր կարողություններ ունեցող անձ, ներկայացնելով 1.000.000 եվրո արժողության բանկային երաշխիք հանդիսացող փաստաթուղթը որպես բանկային չեկ, հայտնելով, որ հանդիսանում է <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն բաժնետեր, Երևանում փաստաբանական գրասենյակի և վարկային կազմակերպության տնօրեն, լուրջ բարեգործ, նրա վստահությունը ձեռք բերելու նպատակով հրավիրելով իր հարսանիքին և դարձնելով նրան իր կնքահայրը, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը և խաբեությամբ կրկին անգամ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի գումարներ և գույք, այն է.
2008թ. գարնանը Կ.Ավետյանի համար Սևանա լճի ափամերձ տարածքում 10.000 քառ.մետր հողատարածք 150.000 դոլար գումարով գնելու պատրվակով, Կ.Ավետյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, միասնական դիտավորությամբ, Գեղարքունիքի մարզի Լճաշեն գյուղում, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 46.166.200 դրամին համարժեք 150.000 դոլար, որից 6.146.800 դրամին համարժեք 20.000 դոլարը` 01.04.2008թ., 9.296.400 դրամին համարժեք 30.000 դոլարը` 13.04.2008թ. և 30.723.000 դրամին համարժեք 100.000 դոլարը` 06.05.2008թ.:
Բացի այդ, Տեղուտ գյուղի մոտակայքում ոսկու հանք գնելու, այն հետագայում վերավաճառելու և հսկայական շահույթ ստանալու պատրվակով, 2008թ. հուլիս ամսին, Բագրատունյաց 70 հասցեով գործող <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում Կ.Ավետյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, միասնական դիտավորությամբ, կրկին անգամ, նրանից հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 54.171.000 դրամին համարժեք 180.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Բացի այդ, Կ.Ավետյանի և նրա կնոջ` Ելենա Ավետյանի ամուսնալուծության հետ կապված գույքային հարցերը դատարանում Կարեն Ավետյանի օգտին լուծելու գործում իրավաբանական օգնություն ցուցաբերելու պատրվակով, 2009թ. մայիս ամսին, Բագրատունյաց 70 հասցեով գործող <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում վերջինիս վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, Կարեն Ավետյանից, կրկին անգամ, դիտավորությամբ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափ կազմող 7.405.600 դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Բացի այդ, Կ.Ավետյանի համար Երևանի Ամիրյան փողոցի 13 շենքի թիվ 33 բնակարանը գնելու պատրվակով, 2009թ. օգոստոս ամսին, Բագրատունյաց 70 հասցեով գործող <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում Կ.Ավետյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, միասնական դիտավորությամբ, կրկին անգամ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 55.527.000 դրամին համարժեք 150.000 դոլար գումար:
Բացի այդ, համոզելով Կ.Ավետյանին, որ առանձնապես խոշոր չափ կազմող 92.500.000 դրամ արժեքով վերջինիս Երևանի Զաքյան փողոց 8 շենքի 18 բնակարանը չպետք է ամուսնալուծության ընթացքում երևա որպես նրա սեփականություն, խաբեությամբ, նշված բնակարանը նվիրատվության պայմանագրով Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակում 11.12.2009թ. ձևակերպել է իր անվամբ` խոստանալով ամուսնալուծությունից անմիջապես հետո այն վերաձևակերպել, սակայն կրկին անգամ խարդախությամբ հափշտակել է այն:
Բացի այդ, Ալեքսանդր Ազարյանին ներկայանալով որպես ՌԴ մագնատ Խոդորկվսկու մտերիմ, Եվրոպական բանկերում խոշոր կարողություններ ունեցող անձ, հայտնելով, որ հանդիսանում է <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն բաժնետեր, Երևանի Լենինգրադյան փողոցում գործող սուպերմարկետի տեր, 2010թ. փետրվար ամսին, Ա.Ազարյանին 2008թ. արտադրության 25.000 դոլար աժեքով <<Նիսան X Տրայլ>> մակնիշի ավտոմեքենան 19.000 դոլար գումարով վաճառելու պատրվակով, Ա.Ազարյանի վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով, վերջինիս բնակարանում և Կոմիտասի 32 շենքի բակում, 10.02.2010թ. և 10.03.2010թ., միասնական դիտավորությամբ, կրկին անգամ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափ կազմող համապատասխանաբար 5.250.000 դրամ և 1.949.700 դրամին համարժեք 5.000 դոլար գումար:
Բացի այդ, Արցախի Գանձասար եկեղեցու հոգևոր հովիվ Արմեն Մարկոսյանին խոստանալով եկեղեցու ջեռուցման աշխատանքները որպես բարերար իրականացնել, խաբելով Ա.Մարկոսյանին և Կարեն Ավետյանին, իբր արդեն գնել է ջեռուցման համար անհրաժեշտ պիտույքները, 2009թ. հոկտեմբեր ամսին Կ.Ավետյանից այդ նպատակով վերցրել է 2.000.000 դրամ և չկատարելով որևէ աշխատանք եկեղեցում, կրկին անգամ, հափշտակել է Կ.Ավետյանի խոշոր չափի` 2.000.000 դրամ գումար:
Բացի այդ, Վահագն Հարությունյանին ներկայանալով որպես <<Յունիբանկ>>-ի մասնաճյուղի տնօրեն, <<ԿանՍՍ>> անշարժ գույքի գործակալության և վարկային կազմակերպության տնօրեն, խոստացել է օգնել վերջինիս <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն միջոցով հողամաս գնելու նպատակով, 60.000 դոլար վարկ ստանալու հարցում, որպես վարկի ապահովում, Վ.Հարությունյանից 27.11.2009թ. և 03.12.2009թ. վերցրել է համապատասխանաբար 20.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 2000 դոլարը վերադարձրել է, իսկ առանձնապես խոշոր չափ կազմող 23.000 դոլար գումարին համարժեք 8.865.120 դրամ գումարը, կրկին անգամ, խարդախության եղանակով հափշտակել է:
Բացի այդ, չարաշահելով Ռաֆայել Մկրտչյանի վստահությունը, խոստանալով վերջինիս պատկանող ԲՄՎ Z-4-2.5 մակնիշի ավտոմեքենան վաճառել 35.000 դոլարով և նշված գումարը փոխանցել Կարեն Ավետյանին նրա ունեցած պարտքի դիմաց, 10.10.2009թ., Տերյան փողոցում գտնվող նոտարական գրասենյակում, 20.000 դոլարով վաճառել է ավտոմեքենան և կրկին անգամ խարդախությամբ հափշտակել է գումարը` Ռաֆայել Մկրտչյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի` 35.000 դոլարին համարժեք 13.504.400 դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, 06.05.2010թ. Էդվարդ Ղարիբյանին շանտաժի միջոցով հարկադրել է նախաքննությանը սուտ ցուցմունքներ տալ իր օգտին, մասնավորապես հայտնել, որ 80.000 դոլար գումարը Է.Ղարիբյանն իրեն վերադարձրել է ոչ թե 06.05.2008թ, այլ շուրջ 2 տարի անց, սպառնալով հակառակ դեպքում այդ գումարի վերաբերյալ ստացական չտալ Է.Ղարիբյանին, իսկ եթե վերջինս հրաժարվի, ապա կդատապարտվի:
Էդվարդ Հենրիկի Ղարիբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Գեղարքունիքի մարզի Լճաշեն գյուղի իր տանը, 2008թ. ապրիլի 1-ին, 13-ին և մայիսի 6-ին, իր կողմից ստորագրված ստացականներով, Կարեն Ավետյանից առձեռն ստացել է համապատասխանաբար 20.000, 30.000 և 100.000 դոլար գումար, իր համագյուղացի Արկադի Մանուկյանի ափամերձ հողամասը վաճառելու համար, այդ գումարները նույն օրերին, առանց Կ.Ավետյանի գիտության, հանձնել է Հարություն Դրիգոյին և շուրջ մեկ տարի սուտ տեղեկատվություն տալով հողի իրական սեփականատեր Ա.Մանուկյանին իր կողմից վերոհիշյալ գումարը ամբողջությամբ Կ.Ավետյանից ստանալու մասին, փաստացի վերացնելով խոչընդոտները` օժանդակել է Հարություն Դրիգոյին Կ.Ավետյանի առանձնապես խոշոր չափի` 46.166.200 դրամին համարժեք 150.000 դոլարը գումարը խարդախությամբ հափշտակելուն:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ նախաքննական մարմինն իրեն մեղսագրել է արարքներ` նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հողվածի 2-րդ մասով, որոնցից ոչ մեկով ինքն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ինչպես նախաքննութան ժամանակ, այնպես էլ դատարանում։
Դատարանի կողմից ոտնահարվել են ՀՀ Մահմանադրության 16 հոդվածի 7-րդ ենթակետի 5-րդ պարբերության, 18, 19 հոդվածների, 21 հոդվածի 2-րդ պարբերության, 21 հոդվածի 4-րդ կետի, 23հոդվածի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րղ կետի, 105 հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետի, 105 հոդվածի 5-րդ ենթակետի, 105 հոդվածի 2-րդ կետի, 355 հոդվածի 3-րդ կետի, ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի, 3-րդ հողվածի 1-ին կետի, 2-րդ կետի 1-ին պարբերության, 10 հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետի, 11 հոդվածի, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվեցիայի արձանագրություն թիվ 4, 1-ին հոդվածի, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային 24.02.2011 թիվ ԵԿԴ 0176/01/09 որոշման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի պահանջները:
Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա։ Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ այն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքն ու եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է։ ԸՆդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համապատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմն առկա չէ։
Տեղի է ունեցել քաղաքացիաիրավական բնույթի գործարք, որը կոնկրետ հանգամանքների բերումով ամբողջապես իր վերջնական ավարտին չի հասել, իսկ իր կողմից ի սկզբանե Կ. Ավետյանի գույքին կամ միջոցներին տիրանալու վերաբերյալ հիմնավորող ապացույցներ չեն ներկայացվել:
Դատարանն այդպես էլ իրավական գնահատական չի տվել գործի միջից նախաքննության ընթացքում անհետացած նյութերի, կեղծ տեղեկանքների, իր կնոջ և հոր նկատմամբ անօրինական քրեական հետապնդում իրականացնելու, դատարանի դահլիճում դատախազի խուլիգանական պահվածքի, դատախազի կողմից ակնհայտ փաստերը խեղաթյուրելուն, իրավական գնահատական չտվեց նաև իր կողմից ինչպես նախաքննության, այնպես դատաքննության ընթացքում բերված այլ պնդումների և ապացույցներին:
Ինչ վերաբերվում է սույն քրեական գործով խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմին, ապա գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ դատարանը չի ներկայացրել որևէ պաշտոնական վարկած իր արարքներում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայության մասին, այսինքն` չի հիմնավորել, որ մինչև գույքը կամ այլ միջոցներ վերցնելն ինքը դրսևորել է գույքի հափշտակման ուղղակի դիտավորւթյուն և ունեցել է այն հափշտակելու նպատակ։
Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս հաշվի չի առել նաև քրեական գործում առկա իր տարբեր հիվանդությունների վերաբերյալ տեղեկանքները /շաքարախտ, երիկամային հիվանդություն, գաստրիտ և այլն/, իր խնամքի տակ գտնվող անչափահաս երեխայի և թոշակառու, հաշմանդամ ծնողների առկայությունը։
Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Դատարանի դատավճիռը, կարճել գործի վարույթը ամբողջովին` դադարեցնելով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը և ազատել կալանքից դատարանի դահլիճից։
2. Ամբաստանյալ Էդվարդ Ղարիբյանի պաշտպան Էդգար Աղաջանյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանի 13.10.11թ. դատավճիռը հիմնավորված չէ, չի բխում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից և գործի փաստական հանգամանքներից, ինչի հետևանքով իր պաշտպանյալ Է. Ղարիբյանի նկատմամբ կայացվել է անհիմն և անարդարացի դատավճիռ։ Ուստի, այս առումով դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման։
Է. Ղարիբյանի կողմից խարդախության եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու օժանդակության փաստը չի հիմնավորվել և այդ մասով նրա աղարքին տրվել է սխալ քրեաիրավական գնահատական, ուստի նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ենթակա է դադարեցման:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ամբաստանյալ է. Ղարիբյանին՝ տուժող Կ. Ավետյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար խարդախությամբ հափշտակելուն օժանդակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել և այդ մասով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել։
Բացի այդ, իր պաշտպանյալ Է. Ղարիբյանը երիտասարդ է, նախկինում դատված կամ որևէ այլ ձևով արատավորված չի եղել, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, խնամքին ունի 3 անչափահաս երեխա և թոշակառու մայրը, ընտանիքը, նյութապես անապահով է և ընդգրկված է <<Փարոս>> սոցիալական ծրագրում, շահագրգռված լինելով գործի օբյեկտիվ քննության համար` տվել է համապատասխան ցուցմունքներ, ազատության մեջ մնալով չի խոչընդոտել նախաքննության և դատաքննության իրականացմանը, դրսևորել է օրինակելի վարքագիծ, զերծ է մնացել հանցավոր արարքներ կատարելուց։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73, 376-384 հոդվածներով` բողոքաբերը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Դատարանի 13.10.2011թ. դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Է. Ղարիբյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ։ պատիժ։
3. Տուժող Կարեն Ավետյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանը ճիշտ չի որակել Հարություն Դրիգոյին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածով նախատեսված արարքը, այն է, 340 հոդվածի 2-րդ մասից վերավորակվել է նույն հոդվածի 1-ին մասով։
Ըստ բողոքաբերի դատարանը սխալ է գնահատել գործում առկա ապացույցները, դատաքննությամբ հիմնավորված հանգամանքները, որի հետևանքով Հ. Դրիգոյի կողմից այդ հանցանքի որակմանը տրվել է ոչ իրավաչափ գնահատական, որի պայմաններում հնարավորություն էր ընձեռնվել նրա նկատմամբ էլ ավելի մեղմացնել պատիժը, համաներման ակտ կիրառել ինչպես տվյալ հանցանքի, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար:
Դատարանը, դուրս գալով Հ. Դրիզոյին մեղսագրված արարքի բուն էությունից, այն է՝ Է. Ղարիբյանի նկատմամբ սպառնալիքներ կատարելու հանգամանքից, չգիտես ինչու գտել է, որ նախաքննական մարմինը Հ.Դրիգոյին մեղսագրել է «շանտաժ»-ի դրսևորում, այնուհետև տվել այդ բառի իրավական պարզաբանումը, որը արձանագրված է <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի մևկնաբանություններ>> գրքում, 2004թ. Ասողիկ հրատարակչություն։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 2-րդ մասում վկային կամ տուժողին սուտ ցուցմունք տալուն, փորձագետին կեղծ եզրակացություն տալուն կամ թարգմանիչին սխալ թարգմանություն կատարելուն հարկադրելու, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց խուսափելուն հարկադրելու համար նախատեսել է մի քանի գործողություններ, որոնցից ամեն մեկն առանձին հանցակազմ է առաջացնում՝ այդ անձանց կամ նրանց մերձավորի նկատմամբ շանտաժով, սպանության, առողջության վնաս պատճառելու, գույքր ոչնչացնելու սպառնալիքով: Այդ առումով սպառնալիքը ուղղված է եղել Է.Ղարինյանին գույքային վնաս պատճառելուն, քանի որ եթե վերջինս չկատարեր Հ.Դրիգոյի անօրինական պահանջն, ապա նա մտավախություն է ունեցել, որ կկանգնի իրեն համար գույքային լուրջ խնդիրների առջև։ Պետք է փաստել, որ խոսքը վերաբերում է անձի հնարավոր գույքային վնասին, ինչն առկա Է. Ղարիբյանի նկատմամբ Հ.Դրիգոյի կողմից գրաված սպառնալիքներում։ Չնայած անհերքելի ապացույցներին, որոնք հատկապես ապացուցվել են ինչպես այլ վկաների, այնպես էլ Է. Ղարիբյանի կողմից նախաքննության և առաջին ատյանի դատարանում տրված ցուցմունքներով, որ հենց Հ. Դրիգոյի կողմից կատարված սպառնալիքներից դրդված է Է.Ղարիբյանը սուտ ցուցմունք տվել,սակայն դատարանը դրանք անտեսել է իր դատական ակտում։
Թե ինչ փաստերի, ինչ ապացույցների վրա են հիմնված դատարանի այն եզրահանգումները, որ Հ.Դրիգոյի կատարած արարքում Է. Ղարիբյանին կաշառելու հիմքեր կան, դատարանը ոչ մի հիմնավորում չի ներկայացրել այդօրինակ ապացույցների վերաբերյալ, նման եզրահանգումները ոչ միայն անհիմն են, այլև ոչնչով չարդարացված։ Միջազգային քրեական դատարանի Հռոմի կանոնադրության 22 հողվածի 2-րդ կետում ասվում է. «Հանցագործության սահմանումը պետք է մեկնաբանվի ճշգրիտ և չպետք է կիրառվի անալոգիայով»։ Այս առումով դատարանը տվյալ փաստական հանգամանքների համար ուղղակիորեն խախտել է անալոգիայի ինստիտուտին ներկայացվող պահանջները և դատարանի նման եզրահանգումներն ի սկցբանե անհիմն են և ոչ իրավաչափ և չեն կարող կիրառելի լինել տվյալ իրավական և փաստական հանգամանքերում։
Առաջին ատյանի դատարանը ոչ միայն չի անդրադարձել, այյև խուսափել է գնահատական տայ հենց Հ.Դրիգոյի անձի իրական բնութագրմանն, այն է նախկինում խարդախությունների և յուրացումների համար բազմաթիվ անգամներ դատապարտված, ներկայիս քրեական գործով առավել ակտիվ խարդախ, հանցագործությունների կազմակերպիչ, բանսարկու, իր հանցավոր նպատակներին հասնելու համար ոչ մի բանի առաջ կանգ չառնող, զուրկ որևէ բարոյականությունից։ Նա ոչ միայն չի համագործակցել իրավապահ մարմինների հետ կատարվածը բացահայտելու հարցերում, այյև հնարավոր բոլոր անօրինական գործողություններով խոչընդոտել է իրավապահ մարմինների օրինական գործընթացներին։ Նա ոչ մի լումա չի վերականգնել տուժողներին հասցված վնասից։
Դատարանը լիարժեք չի անդրադարձել կամ չի ցանկացել անդրադառնալ Երևանի Զաքյան փողոցի 8-րդ շենքի 18 բնակարանի մասով Հ.Դրիգոյի կողմից կատարված հանցագործության ճանապարհով, իր կամքին հակառակ այդ բնակարանի նկատմամբ սեփականության իրավունքի կոոցնելու հանգամանքին։ Քրեական գործով ապացուցված հանգամանք է, որ նշված գույքը իր տիրապետումից դուրս է եկել իր կամքին հակառակ` վերջինիս կողմից կատարված հանցագործության՝ խարդախության ճանապարհով։ Չնայած դրան, դատարանն իր իրավական վերլուծությունների մասում չի արձանագրել, թե փաստական ինչ հանգամանքնրում է այդ բնակարանն իր կամքին հակառակ իր տիրապետումից անցել Հ.Դրիգոյի տիրապետմանը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 հոդվածի 3-րդ, 4-րդ կետերով, 376, 376, 377, 378, 379 հոդվածներով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ, 4-րդ, 7-րդ կետերով, ՀՀ վճռարեկ դատարանի 04.05.2007թ. թիվ ՎԲ.55/, ԵԸԴ/0029/0 1/08, ՀՅՔՐԴՅ/0109/01/08թ.,ԵԿԴ/0146/0 1/08, ԵԿԴ/0098/01/09, ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշումներով` բողոքաբերը խնդրել է`
1. Մասնակի բեկանել Դատարանի 13.10.2011թ. դատավճիռը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 1-ին կետով և նրա արարքը որակել 340 հողվածի 2-րդ կետով նախատեսված արարքին համապատասխան և բեկանել նրա նկատմամբ համաներում կիրառելու մասը նույնպես և 340 հոդվածի 2-րդ կետով նախատեսված արարքի համար սահմանել պատիժ ազատազրկում մեկ տարի ժամկետով։
3. Բեկանել Հարություն Դրիգոյի նկատմամբ 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արաքի համար սահմանաված 7 տարի ժամկետով ազատազրկումը և նրա նկատմամբ սահմանևլ պատիժ ազատազրկում 8 տարի ժամկետով, բեկանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի համար համաներում կիրառելու մասով նույնպես։
4. Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ կետի պահանջը՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 9 տարի ժամկետով։
5. Դատական ակտի իրավական վերլուծությունների մասում փաստել, որ Երևանի Զաքյան փողոցի 8 շենքի 18 բնակարանի նկատմամբ Կ. Ավետյանի սեփականությունը տիրապետումից դուրս է եկել անկախ նրա կամքից և այդ բնակարանի նկատմամբ Հ. Դրիգոյի տիրապետմանն է անցել վերջինիս հանցավոր գործողությունների՝ խարդախության ճանապարհով։

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումներն, ամբաստանյալների բացատրությունները, մեղադրողի պատասխանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց ստուգելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտավ, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Դատարանի 13.10.2011թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Դրիգոյի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով և Էդվարդ Ղարիբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնելով օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից, վերջիններիս կողմից` Հարություն Դրիգոյի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով, Էդվարդ Ղարիբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ` նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կարեն Ավետյանն իր ազգականն է, որին պատկանող <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում աշխատել է իր հայրը` Պ. Թերզյանը: 2008թ. Ավետյանի խնդրանքով որպես իրավաբան ներկայացրել է նշված ՍՊԸ-ն շահերը տարբեր դատարաններում, ինչի համար երբևէ գումար չի վերցրել նրանից: 2009թ. ընթացքում, Ավետյանի խնդրանքով նրան պարտքով տվել է 300.000 և 220.000 դոլար գումար, ինչի դիմաց վերջինս խոստացել նշված ՍՊԸ-ն 20 տոկոս բաժնեմասն օտարել իրեն, ինչը չի կատարել:
Ամբաստանյալը նշել է, որ Կ.Ավետյանի, Վ.Հարությունյանի, Ա.Ազարյանի և Ռ.Մկրտչյանի նկատմամբ խարդախություն չի կատարել և նրանց գումարները կամ գույքը չի հափշտակել: Այդ ամենը Կ.Ավետյանի և Վ.Հարությունյանի կողմից կազմակերպված սադրանքներ են իր հանդեպ: Կ.Ավետյանն իրեն պարտք է 520.000 դոլար գումար և այդ պատճառով իրեն իրավունք է վերապահել տնօրինել Սևանի ափամերձ հողակտորի դիմաց Կ.Ավետյանի տված 80.000 դոլարն ըստ իր հայեցողության, այդ գումարից 70.000 դոլար տվել է հողի սեփականատեր Արկադի Մանուկյանին, իսկ 80.000 դոլարը շուրջ 2 տարի թողել է Է. Ղարիբյանի մոտ, որին էլ 10.000 դոլար է տվել: Որևէ հանք գնելու վերաբերյալ խոսակցություն չի ունեցել Կ.Ավետյանի հետ և նրանից գումարներ չի վերցրել, վերջինիս ամուսնալուծության հետ որևէ կապ չի ունեցել և նրանից գումար չի վերցրել: Վերջինիս կողմից Ամիրյան փողոցում բնակարան գնելու համար գումարներ չի վերցրել: Կ.Ավետյանը Զաքյան փողոցում գտնվող բնակարանը նվիրատվության պայմանագրով ունեցած պարտքի մի մասի դիմաց հանձնել է իրեն: Ալեքսանդր Ազարյանին ճանաչում է որպես Կ.Ավետյանի կնոջ եղբոր, որը 2010թ. փետրվարին իրեն խնդրել է ավտոմեքենա գնել և ինքն իմանալով, որ իր ծանոթ Արշալույս Խաչատրյանը 25.000 դոլարով վաճառում է ավտոմեքենան, առաջարկել է այն Ա.Ազարյանին` ասելով, որ ավտոմեքենան 19.000 դոլարի դիմաց գրավադրված է բանկում, մինչդեռ արժեքը 25.000 դոլար է: Վերջինս համաձայնվել է գնել ավտոմեքենան 25.000 դոլարով և իրեն առձեռն տվել է 14.000 դոլար, որից հետո ավտոմեքենան վերցրել է Ա.Խաչատրյանից` խոստանալով մնացած գումարը տալ 2 ամսվա ընթացքում: Մարտ ամսին Ա.Ազարյանն իրեն տվել է ևս 5.000 դոլար, որից հետո այլևս չի վճարել:
Իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայն չէ, քանի որ գտնում է, որ այն չի համապատասխանում իրականությանն, իսկ որոշ դրվագներ կրում են քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների բնույթ:
Ամբաստանյալ Էդվարդ Ղարիբյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, առաջին ատյանի դատարանում ըստ էության պնդել է նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ բնակվում է Լճաշեն գյուղում: 2008թ. ճանաչել է Հարություն Դրիգոյին, որը ներկայացել է որպես մեծահարուստ անձ, մի քանի ՀԷԿ-երի և անշարժ գույքի առուվաճառքի գործակալության տեր: 2008թ. սկզբներին Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ ափամերձ հողերով հետաքրքրվող մարդիկ կան, որոնք ցանկանում են գնել հողատարածք: Ինքն ասել է, որ կհետաքրքրվի այդ հարցով: Որոշ ժամանակ անց պարզել է, որ իրենց համագյուղացի Ա. Մանուկյանը վաճառում է ափամերձ իր հողատարածքը` մեկ քառակուսի մետրը 12 դոլարով, և այդ մասին հայտնել է Հ.Դրիգոյին: Դրանից որոշ ժամանակ անց, Հ.Դրիգոն եկել է իր տուն, նրա ազգական Կ. Ավետյանի և վերջինիս կնոջ հետ: Իրենք միասին նայել են հողակտորը և Կ.Ավետյանը հավանել է այն: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ նա Կ.Ավետյանին հողի մեկ մետր քառակուսիի արժեքը ներկայացրել է ոչ թե 12, այլ 15 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի հողի վաճառքից հետո 10.000 դոլար տա իրեն, իսկ 20.000 դոլար մնա նրան: Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանի մոտ իրեն ներկայացրել է որպես գյուղապետ: Իրենց տան մեջ Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանին հայտնել է, որ 10.000 քառակուսի մետր հողը վաճառվում է 150.000 դոլարով, չնայած այդ ժամանակ հողը վաճառվում էր 120.000 դոլարով, ընդ որում խոստացել է, որ հողի առուվաճառքի հետ կապված բոլոր ձևակերպումները կկատարի նա: Կ.Ավետյանն իրեն ասել է, որ Հ.Դրիգոն իր վստահելի մարդն է և հողի հետ կապված բոլոր հարցերով զբաղվելու է նա: 01.04.2008թ. իր տուն են եկել Հ.Դրիգոն, նրա հայրը, Կ.Ավետյանը և նրա կինը: Կ.Ավետյանը բոլորի ներկայությամբ իրեն է տվել 20.000 դոլար, իսկ Հարութի հայրը ստացական է գրել այդ կապակցությամբ: Դրանից հետո ինքը և Հ.Դրիգոն գնացել են Ա. Մանուկյանի տուն, որտեղ Հ.Դրիգոն վերջինիս տվել է 5000 դոլար որպես կանխավճար: Հաջորդ անգամ, ապրիլի 13-ին Հ.Դրիգոն, նրա հայրը և Կ.Ավետյանն եկել են իր տուն և վերջինս իրեն տվել է 30.000 դոլար և կրկին ստացական է կազմվել Հ.Դրիգոյի հոր կողմից: 06.05.2008թ. նույն անձանց մասնակցությամբ, Կ.Ավետյանն իր տան մեջ իրեն է տվել 100.000 դոլար և կրկին ստացական է կազմվել: Երեք ստացականները ստորագրվել են իր կողմից և երեք դեպքում էլ Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանի գնալուց հետո ասել է, որ վերջինիս տված գումարները մնան իր մոտ և երեք դեպքում էլ նույն օրերին վերցրել է այդ գումարներն իրենից: Ինքը դրանք տվել է Հ.Դրիգոյին ոչինչ չկասկածելով, քանի որ հողի հետ կապված հարցերով զբաղվում էր Հ.Դրիգոն: Հետագայում Հ.Դրիգոն ասել է, որ Կ.Ավետյանին շտապ գումար է պետք եղել և 80.000 դոլարը տվել է նրան: Հ.Դրիգոն մշտապես խոստացել է, որ հողի գրանցման հարցը կլուծի նա, իսկ իրեն նախապես ասել է, որ Ա.Մանուկյանին չասի այն մասին, որ հողի ողջ գումարը` 150.000 դոլարը ստացել են և ինքը Հ.Դրիգոյի պահանջով թաքցրել է այդ փաստը Ա.Մանուկյանից: Գումարն ամբողջությամբ ստանալուց հետո, իրենք այն չեն տվել Ա.Մանուկյանին, իսկ երբ նա սկսել է պահանջել գումարն` ասելով, որ հողը կվաճառի մեկ ուրիշին, Հ.Դրիգոյի առաջարկով նրան տվել են ևս 65.000 դոլար և Հ.Դրիգոն ասել է, որ մնացած 80.000 դոլարը մոտ օրերս կստանա Կ.Ավետյանից և կհանձնի Ա.Մանուկյանին, իսկ իրեն ասել է, որ այդ 80.000 դոլարը կտա Ա.Մանուկյանին, երբ ավարտի հողի ձևակերպման գործընթացը, որն ըստ Հ.Դրիգոյի` ձգձգվում էր: Երբ անցել է բավականին երկար ժամանակ և Հ.Դրիգոն չի տվել Ա.Մանուկյանի 80.000 դոլարը, իսկ վերջինս պահանջել է այն, ինքը նույնպես սկսել է պահանջել Հ.Դրիգոյից նշված գումարը, սակայն նա տարբեր պատճառաբանություններով չի բերել այդ գումարն, իսկ երբ ինքը ցանկացել է այդ մասին խոսել Կ.Ավետյանի հետ, Հ.Դրիգոն իրեն արգելել է` ասելով, որ հողի բոլոր հարցերով զբաղվում է ինքն: Երբ շուրջ մեկ տարի անց Ա.Մանուկյանն իմացել է, որ իրականում դեռևս 06.05.2008թ. Կ.Ավետյանը հողի ողջ գումարը վճարել է, զայրացել է իր վրա` նրան խաբելու համար, սակայն ինքն ասել է, որ այդ քայլին գնացել է Հ.Դրիգոյի պահանջով և պատմել իրականությունը: 2009թ. ամռանը Հ.Դրիգոն եկել է իրենց գյուղ և երկուսով հանդիպել են Ա.Մանուկյանին: Վերջինս պահանջել է իր 80.000 դոլարը, ինչին Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ այդ գումարը նույն պահին կարող է փոխանցել Ա.Մանուկյանի բանկային հաշվին, եթե այդպիսին կա, իսկ եթե չկա առաջարկել է գնալ <<Յունիբանկ>>-ի Սևանի մասնաճյուղ և այդպիսի հաշիվ բացել: Իրենք միասին գնացել են նշված բանկը, որտեղ Հ.Դրիգոյի ասելով իր անունով հաշիվ է բացել, որի վրա հաջորդ օրը պետք է փոխանցվեր Ա.Մանուկյանի գումարը, սակայն խաբել է և ոչ մի գումար չի փոխանցել: Հ.Դրիգոն այդ ընթացքում չի պատասխանել Ա.Մանուկյանի հեռախոսազանգերին և վերջինս ստիպված իր հեռախոսով է խոսել Հ.Դրիգոյի հետ: Երբ քրեական գործ է հարուցվել, Հ.Դրիգոն եկել է իր մոտ և ասել, որ ինքը քննիչին խաբի` ասելով, որ 80.000 դոլարը մնացել է իր մոտ և այն Հ.Դրիգոն վերցրել է 2010թ. մարտին, բացի դա ինքը պետք է գրի, որ Հ.Դրիգոն իրեն տվել է 10.000 դոլարը, որը նա խոստացել էր տալ գործարքի ավարտից հետո, սակայն այդպես էլ չէր տվել, հակառակ դեպքում իրեն սպասվում է կալանավորում: Այդ պատճառով ինքն իր առաջին ցուցմունքում ճիշտ չի նկարագրել կատարված դեպքը: Երբ ինքը Հ.Դրիգոյից պահանջել է ստացական 80.000 դոլարի վերաբերյալ, վերջինս ասել է, որ այդ ստացականը կտա միայն այն դեպքում, երբ ինքը քննիչի դեմ զրպարտություններ գրի, իբր իրեն ստիպել են սուտ ցուցմունքներ տալ, ինչն ըստ Հ.Դրիգոյի պաշտպանի` կմեղմացնի Հ.Դրիգոյի մեղքը, իսկ իրեն կազատի դատվելուց: Ինքը հրաժարվել է, սակայն Հ.Դրիգոն մի քանի դիմումներ է թելադրել քննիչին, ոստիկաններին, փաստաբանին և հարկադիր կատարողներին` ինչ-որ բաների մեջ նրանց մեղադրելով, և ինքը ստիպված ստորագրել է այդ դիմումներն, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրեն է տվել պահանջվող ստացականը: 04.08.2010թ., ժամը 21:00-ի սահմաններում, Հ.Դրիգոն զանգահարել է իրեն, ասել, որ վաղն իր տված ցուցմունքների պատճառով նրան կալանավորելու են, հայհոյանքներ տվել և պահանջել հանդիպում` ասելով, որ գտնվում է Սևանում: Ինքն ասել է, որ չի ցանկանում հանդիպել նրա հետ: Իր ընտանիքի անվտանգությունն ապահովելով իր մտերիմների միջոցով, եկել է Երևան և կատարվածի մասին ցուցմունք տվել:
ԷդվարդՂարիբյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, քանի որ չի իմացել, որ Հ.Դրիգոն խաբեությամբ հափշտակել է Կ.Ավետյանի հողի համար վճարած գումարը:
Տուժող Ալեքսանդր Ազարյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կարեն Ավետյանի կնոջ եղբայրն է և վերջինիս միջոցով 2009թ. ամռանը ծանոթացել է նրա ազգական Հ. Դրիգոյի հետ: Վերջինս իրեն ներկայացել է որպես ՌԴ մագնատ Խադարկովսկու մտերիմ և նրանից ստացել է 12.000.000 դոլար կարողություն, Եվրոպական բանկերում խոշոր կարողություններ ունեցող անձ: Ինքն ունեցել է անձնական օգտագործման <<Մերսեդես E-260>> մակնիշի հին արտադրության ավտոմեքենա, որը ցանկացել է վաճառել և նոր ավտոմեքենա գնել: Քանի որ Հ.Դրիգոն իրենց հանդիպումների ընթացքում բազմիցս ասել է, որ իր բանկում բազմաթիվ գրավադրված մեքենաներ կան, որոնք նա կարող է վաճառել մատչելի գներով, ապա ինքը Կ.Ավետյանի միջոցով դիմել է Հ.Դրիգոյին, որն էլ խոստացել է օգնել և ամենագնաց տեսակի ավտոմեքենա գտնել 20-21 հազար ԱՄՆ դոլար գումարի սահմաններում, իսկ երբ ինքն ասել է, որ նման գումար չունի, Հ.Դրիգոն խոստացել է բանկի միջոցով ձեռնտու պայմաններով վարկ տրամադրել իրեն: 10.02.2010թ. իր տուն են եկել Կ. Ավետյանը և Հ.Դրիգոն: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ գտել է 2008թ. արտադրության <<Նիսսան X Տրայլ>> մակնիշի ավտոմեքենա, որը վաճառվում է 20-21 հազար դոլարի չափով: Ինքը նույն պահին Հ.Դրիգոյին է հանձնել իր մոտ եղած 5.250.000 դրամն ու վերջինիս պահանջով ավելացրել ևս 50.000 դրամ, որպեսզի գումարը կազմի 14.000 դոլար: Հետո Հ.Դրիգոյի և Կ.Ավետյանի հետ անմիջապես գնացել է Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող <<ՎՏԲ>> բանկի մոտ, որտեղ Հ.Դրիգոն ցույց է տվել վաճառվող ավտոմեքենան` 15 ՍՍ 556 պետհամարանիշներով: Հ.Դրիգոյի զանգից հետո մեքենային է մոտեցել վաճառողը, որին Հ.Դրիգոն ծանոթացրել է որպես բանկի կառավարիչ` Աշոտ անունով: Իրենք զննել են ավտոմեքենան, որից հետո Աշոտը հեռացել է: Հ.Դրիգոն խոսել է հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ և իրեն ասել, որ ավտոմեքենան վաճառվում է 19.000 դոլարով: Ինքը շատ է ուրախացել, քանի որ վարկ վերցնելու կարիք չի լինի և ինքը կարող է վաճառելով իր հին ավտոմեքենան վճարել պակասող 5000 դոլարը: Քիչ անց վերադարձել է Աշոտը, մեքենայի 2 բանալին և տեխ. անձնագիրն իրեն հանձնելով շնորհավորել է և հեռացել: 2010թ. մարտին ինքը վաճառել է իր ավտոմեքենան և Հ.Դրիգոյին հայտնել, որ կարող է վճարել պակասող 5000 դոլարը: Հ.Դրիգոն ասել է, որ կպայմանավորվի Աշոտի հետ, որպեսզի այդ գումարը հանձնեն նրան և առաջարկել է գնալ Կոմիտաս փողոցի վրա գտնվող նրա շենքի բակ: Ինքը քրոջ հետ գնացել է նշված բակ, որտեղ հանդիպել է Հ.Դրիգոյին: Վերջինս ասել է, որ Աշոտը նրանց տանն է եղել, սակայն շտապ հարցով ինչ-որ տեղ է գնացել և կարող են 5000 դոլարը տալ իրեն` Աշոտին փոխանցելու համար: Ինքը շենքի բակում նրան է հանձնել 5000 դոլարը, ինչից հետո Հ.Դրիգոն խոստացել է 1-2 օրվա ընթացքում ավտոմեքենան ձևակերպել իր անվամբ: Դրանից անցել է 10 օր և Հ.Դրիգոն իրեն չի զանգել, ինքն այդ մասին հայտնել է Կ.Ավետյանին, որն ասել է, որ ըստ երևույթին Հ.Դրիգոն զբաղված է: Մեկ շաբաթ անց, ինքը զանգահարել է Հ.Դրիգոյին, որը հայտնել է, որ անհանգստանալու հիմքեր չկան, ուղղակի նա շատ զբաղված է: Դրանից հետո, իր բազմաթիվ զանգերին Հ.Դրիգոն չի պատասխանել, իսկ երբ հաջողվել է վերջապես կապվել, Հ.Դրիգոն հայտնել է, որ արդեն պայմանավորվել է նոտարի հետ և երկուշաբթի օրը, ժամը 12:00-ին, անձնագրով լինի նոտարական գրասենյակի մոտ: Ինքը պայմանավորված ժամին գալով նոտարական գրասենյակ` այնտեղ չի հանդիպել ոչ Հ.Դրիգոյին, ոչ Աշոտին: Զանգահարել է Հ.Դրիգոյին, որն իրեն ասել է, թե Զատիկի կապակցությամբ ոչ աշխատանքային օր է, որ ավտոմեքենայի ձևակերպումը կանի հաջորդ օրը և հեռախոսով տեղյակ կպահի իրեն այդ մասին: Դրանից հետո Հ.Դրիգոն իրեն այլևս չի զանգել և նրա հեռախոսն անջատված է եղել: Ապրիլի 6-ին, ժամը 20:30-ի սահմաններում, իրեն զանգահարել է Հ.Դրիգոն, հայհոյանքներ տվել իր հասցեին և պահանջել վերադարձնել ավտոմեքենան և ստանալ 13.000 դոլար: Իր հարցին, թե ինչու ոչ 19.000 դոլար, որ ինքը հանձնել է նրան, նա ասել է, որովհետև նա բանկում մուծումներ է կատարել և 6000 դոլար տվել է Աշոտին: Ինքը պահանջել է վերադարձնել իր տված ողջ գումարը` 19.000 դոլարը, որից հետո կվերադարձնի ավտոմեքենան: Հ.Դրիգոն իրեն հայհոյել է, սպառնացել և անջատել հեռախոսը:
Տուժող Վահագն Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է <<Գինդ>>ՍՊԸ-ում որպես համակարգչային ձևավորող: Հ.Դրիգոն իրեն և մյուս աշխատակիցներին ներկայացել է որպես <<Յունիբանկ>>ՓԲԸ մասնաճյուղի կառավարչի տեղակալ: 2009թ. նոյեմբերին, ինքը ցանկացել է հողամաս գնել և գտել է համապատասխան հողամաս Դավիթաշենում, 60.000 դոլար արժեքով: Քանի որ այդքան գումար չի ունեցել, ուստի ցանկացել է հիփոթեքային վարկ վերցնել բանկից և այդ նպատակով դիմել է Հ.Դրիգոյին: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ նոյեմբերից մինչև դեկտեմբեր նրանց բանկում ակցիա է իրականացվում և նա կարող է իրեն 60.000 դոլար վարկը տրամադրել տարեկան 15 տոկոսով` ավելացնելով, որ նախապես պետք է կանխավճար տա: Հ. Դրիգոն հայտնել է, որ վարկը ստանալու համար ինքը պետք է կատարի 25.000 դոլարի վճարում, ինչը կազմում է վարկի գումարի 41 տոկոսը: 27.11.2009թ. Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող <<ԿԱՆՍՍ>> անշարժ գույքի գործակալությունում ինքը Հ.Դրիգոյին առձեռն տվել է 6.100 դոլար և 5.365.000 դրամ գումար, ինչը համարժեք էր 20.000 դոլարին, իսկ մինչ դա, Հ.Դրիգոյի առաջարկով դիմում է գրել <<Յունիբանկ>>-ի տնօրենին` իրեն հիփոթեքային վարկ տրամադրելու համար և Հ.Դրիգոն ասել է, որ վարկը կստանա 25.01.2010թ.: Գումարը Հ.Դրիգոյին տալուց հետո նա իրեն է տվել մի հողամասի առուվաճառքի նախնական պայմանագրի ձևաթուղթ, որով ինքը կնքել է պայմանագիր վաճառող Օվսաննա Հովհաննիսյանի հետ և որպես կանխավճար նրան տվել 390.000 դրամին համարժեք 1.000 դոլար գումար: Շուրջ մեկ շաբաթ անց, Հ.Դրիգոն իրեն հանձնել է <<Յունիբանկ>>-ի կտրոնի պատճենը, որում նշված է եղել իր տված գումարի չափը և իր տվյալները: 03.12.2009թ. իր հայրը ՌԴ-ից իրեն ուղարկել է 5.000 դոլար գումար, որն ինքը նույն օրը հանձնել է Հ.Դրիգոյին նույն <<ԿԱՆՍՍ>> գործակալությունում: Երբ լրացել է Հ.Դրիգոյի նշած ժամկետը և ինքը վարկը չի ստացել, և սկսել է հետաքրքրվել վարկի ճակատագրով, Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ ամեն ինչ շատ լավ է ընթանում և անհանգստանալու կարիք չկա, ուղղակի վարկը մի քիչ ձգձգվում է, քանի որ այն իրեն պետք է վճարվի արտարժույթով, իսկ կենտրոնական բանկը ինչ-որ պրոբլեմներ է ստեղծում և <<Յունիբանկ>>-ը համապատասխան դոլարային միջոցներ չունի: 2010թ. հունվարի վերջին, Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ վարկն արդեն պատրաստ է և որ ինքը Օ.Հովհաննիսյանի հետ գնա <<Յունիբանկ>>, որպեսզի հաշիվ բացեն նրա անունով, որի վրա կփոխանցվի գումարը: Հաշիվը բացվել է, սակայն ոչ մի գումար այդ հաշվին չի նստել: Դրանից մի քանի օր անց, Հ.Դրիգոն ասել է, որ Օ.Հովհաննիսյանը կրկին ստուգի նրա հաշիվը, որովհետև գումարն արդեն նստել է, սակայն կրկին խաբել է: Քանի որ վարկի ստացումն անընդհատ ձգձգվում էր, իսկ ինքը ցանկանում էր Օ.Հովհաննիսյանի կանխավճարի գումարն ավելացնել, որպեսզի վերջինս ուրիշին չվաճառի հողամասը, ուստի իր պահանջով Հ.Դրիգոն իրեն վերադարձրել է 2.000 դոլար: Երբ ինքը շարունակել է Հ.Դրիգոյից հետաքրքրվել իր վարկի ճակատագրով, վերջինս մշտապես ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, իսկ 2010թ. փետրվարի սկզբին, զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր վարկը պատրաստ է, կարող է այն ստանալ: Հ.Դրիգոյի առաջարկով ինքը Օ.Հովհաննիսյանի հետ գնացել է <<Ցիտադել>> շենք` Հ.Դրիգոյի գրասենյակը, որտեղ ինչ-որ պայմանագրեր են ստորագրել, սակայն դրանք չեն կնքվել, իսկ մի քանի օր անց Հ.Դրիգոյի աշխատակցուհին իրեն և Օ.Հովհաննիսյանին կրկին հրավիրել է <<Ցիտադել>>, ասել, որ վարկը ստացվել է և կրկին ինչ-որ պայմանագիր են կազմել: Երբ դրանից հետո նույնպես վարկը չի ստացել և իր հարցերին Հ.Դրիգոն մշտապես պատասխանել է, որ ամեն ինչ նորմալ է գնում և տարբեր պատճառաբանություններ բերելով մշտապես ասել է մի քանի օր սպասի, ինքը գնացել է <<Յունիբանկի>> մասնաճյուղ, որտեղ Հ.Դրիգոյի ասելով Օ.Հովհաննիսյանի անվամբ հաշիվ է բացվել և այնտեղ պարզել է, որ այդ հաշվեհամարը Հ.Դրիգոյի անվամբ է, որի վրա ընդամենը 52.000 դրամ է: Ինքն այդ մասին ասել է Հ.Դրիգոյին, սակայն վերջինս ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, որ նա այդ հաշվից հանել է իր գումարը, որպեսզի կանխիկացնի և առձեռն տա իրեն, սակայն կրկին խաբել է: Ինքը, հասկանալով, որ Հ.Դրիգոն իրեն խաբել է, պահանջել է նրանից վերադարձնել իր տված 23.000 ԱՄՆ դոլարը և կատարվածի մասին հայտնել է իրենց ՍՊԸ-ն տնօրեն, Հ.Դրիգոյի ազգական և մտերիմ Կ. Ավետյանին: Իր ներկայությամբ վերջինս զանգահարել է Հ.Դրիգոյին, նախապես միացնելով հեռախոսի բարձրախոսը և հետաքրքրվել իր վարկի ճակատագրով: Վերջինս Կ.Ավետյանին ասել է, որ իր վարկն անպայման կստացվի, ուղղակի մի քիչ ձգձգվում է: Ինքը Կ.Ավետյանին ասել է, որ ցանկանում է հետ ստանալ իր 23.000 դոլարը, ինչը վերջինս փոխանցել է Հ.Դրիգոյին, որն էլ Կ.Ավետյանին ասել է, որ նա իրեն տա նրա` Հ.Դրգոյի, վերցրած 23.000 ԱՄՆ դոլարը, որը 2 օրից նա կվերադարձնի Կ.Ավետյանին: Վերջինս մեկ անգամ ևս ճշտել է Հ.Դրիգոյի հետ, ինչից հետո աշխատասենյակում իրեն է տվել 23.000 դոլար գումար: Հետագայում պարզվել է, որ Հ.Դրիգոն խաբել է նաև Կ. Ավետյանին և այդ գումարը չի վերադարձրել նրան:
Տուժող Կարեն Ավետյանն առաջին ատյանի դատարանում ըստ էության պնդել է նախաքննական ցուցմունքները և նշել, որ հանդիսանում է <<Գինդ>> ՍՊԸ-ն հիմնադիր տնօրենը: 2007թ. մարտ ամսին, իրեն է դիմել իր հեռավոր ազգական Պ. Թերզյանը և ինքը նրան ընդունել է իր ՍՊԸ-ն տպարանում որպես կադրերի տեսուչ: 2007թ. աշնանը, վերջինս իրենից խնդրել է 3000 դոլար գումար` ասելով, որ այն պետք է իր որդի Հ. Դրիգոյին, որը ՌԴ մագնատ Խոդարկովսկու մտերիմն է, որի ձեռքից խլել են ունեցվածքն ու վերադարձել է Հայաստան: Ինքը տվել է պահանջվող գումարը Պ.Թերզյանին: Որոշ ժամանակ անց, վերջինս իրեն ասել է, որ որդին աշխատանք է փնտրում: 2008թ. գարնանը, Հ.Դրիգոն սկսել է ավելի հաճախակի այցելել: Վերջինս, ներկայանալով որպես փաստաբանական գրասենյակի սեփականատեր, մի քանի անգամ իր ՍՊԸ–ն քաղաքացիական գործերը ներկայացրել է դատարաններում և շահել դրանք, որևէ գումար իրենից չի վերցրել, ինչով ավելի մեծ վստահություն է ձեռք բերել իր մոտ: 2008թ. գարնան սկզբին, երբ ինքը ցանկություն է հայտնել Սևանի ափին հողատարածք ձեռք բերել, Հ.Դրիգոն խոստացել է զբաղվել այդ հարցով և որոշ ժամանակ անց ասել է իրեն, որ Սևանի ափի Լճաշեն գյուղի մոտակայքում հողատարածք է վաճառվում: Իրենք միասին գնացել և տեսել են հողակտորը, որից ինքը ցանկացել է գնել 10.000 քառակուսի մետր, ինչի դիմաց ըստ Հ.Դրիգոյի պետք է վճարեր 150.000 դոլար գումար: Մարտի վերջերին, վերջինս իրեն ասել է, որ պայմանավորվել է հողատիրոջ հետ և իրենք կրկին գնացել են Լճաշեն, որտեղ նա իրեն ծանոթացրել է Է. Ղարիբյանի հետ` վերջինիս ներկայացնելով որպես Լճաշեն գյուղի գյուղապետ: Է.Ղարիբյանն իրեն ցույց է տվել այդ հողակտորի վերաբերյալ <<Միշա և Նվարդ>> ՍՊԸ-ն անվամբ վկայական` ասելով, որ այն պատկանում է իրեն, և խոստացել է աջակցել հողի սեփականաշնորհման հարցում, ինչին Դրիգոն պատասխանել է, որ դրա կարիքը չկա, քանի որ հողի հետ կապված բոլոր հարցերը կլուծի անձամբ: Իր կնոջ, Հ.Դրիգոյի և նրա հոր հետ գալով Լճաշեն գյուղ Է.Ղարիբյանի տանը վերջինիս հանձնել է 20.000 դոլար գումար, ինչի վերաբերյալ Պ. Թերզյանը կազմել է համապատասխան ստացական: Հաջորդ անգամ իրենք Է.Ղարիբյանի տուն գնացել են ապրիլի 13-ին և ինքը նրան առձեռն տվել է ևս 30.000 դոլար գումար, իսկ 06.05.2008թ. , նույն տեղում և նույն անձին վճարել է 100.000 դոլար` հողի արժեքի ողջ գումարն: Այդ գործարքներին ներկա են եղել Դրիգոն և նրա հայրը, ստացականները կազմվել են Դրիգոյի հոր կողմից: Գումարն ամբողջությամբ վճարելուց հետո, ինքը Դրիգոյից հետաքրքրվել է, թե որքան կտևի սեփականաշնորհման գործընթացը, ինչին Դրիգոն պատասխանել է, որ այն կարող է երկար տևել, քանի որ ափամերձ տարածքները դժվար են սեփականաշնորհվում, պետք է համաձայնեցնել <<Սևան ազգային պարկի>> և ՀՀ կառավարության հետ, դա կախված է նաև լճի մակարդակի բարձրացումից, սակայն նա բոլոր հարցերը կկարգավորի: Ինքը նույնպես գիտակցել է, որ հողի գրանցման գործընթացը կարող է երկար տևել և այդ պատճառով Հ.Դրիգոյին չի անհանգստացրել այդ հարցով: Իր և Դրիգոյի հարաբերությունները գնալով ավելի ջերմացել են, իսկ 2008թ. Դրիգոյի հարսանիքից հետո, սկսել են հանդիպել նաև ընտանիքներով:
Իրեն ոչ Հ.Դրիգոն, ոչ Է.Ղարիբյանը չեն ասել, որ հողի իրական սեփականատերն Ա. Մանուկյանն է: Այն մասին, որ Հ.Դրիգոն իրեն խաբելով հափշտակել է իր տված գումարներն, իմացել է միայն 2010թ., երբ իր փաստաբանի հետ գնացել է Է.Ղարիբյանի տուն, որտեղ վերջինս իրեն ասել է, որ դեռևս 2008թ. իր տված գումարից 70.000 դոլարը Հ.Դրիգոն ու նա տվել են հողի իրական տեր Ա. Մանուկյանին, իսկ մնացած 80.000 դոլար գումարը մնացել է նրա մոտ, մինչև 2010թ. մարտ ամիսը, երբ Հ.Դրիգոն վերցրել է այդ գումարը նրանից:
Հ.Դրիգոյի հարսանիքից հետո, 2008թ. հուլիս ամսին, Դրիգոյի կնոջ բնակարանում հանդիպման ընթացքում, Դրիգոն իրենց խոսակցության ընթացքում ասել է, որ ցանկանում է Թեղուտ գյուղի մոտակայքում հողակտոր գնել, որի տակ ոսկու հանք կա և այլևս չի անդրադարձել այդ հարցին: Դրանից շուրջ մեկ շաբաթ անց, գալով իր աշխատասենյակ` Դրիգոն իրեն ասել է, որ Թեղուտ գյուղի մոտակայքի ոսկու հանքի հողակտորը վաճառում են 130.000 դոլարով, որը կարելի է գնել 1.000.000 դոլարով: Դրիգոն առաջարակել է իրեն 130.000 դոլարով գնել այդ հողամասը, քանի որ նա այդպիսի գումար չունի, ինչից հետո նա անմիջապես այն կվաճառի, կվերադարձնի իր 130.000 դոլարը, դրան գումարած 200.000 դոլար, որպես ստացված օգուտի մաս: Ինքը հավանել է նրա առաջարկը և շուրջ մեկ շաբաթ անց իր աշխատասենյակում նրան առձեռն տվել 70.000 դոլար, իսկ 2 օր անց ևս 60.000 դոլար: Մի որոշ ժամանակ անց, Դրիգոն իրեն հայտնել է, որ ոսկու հանքի հետ կապված բոլոր հարցերը լուծել է և հարցը մտել է կառավարություն, սակայն անհրաժեշտ է ևս 50.000 դոլար որպեսզի գործընթացն արագանա:
Դրանից հետո, ինքն իր աշխատասենյակում Դրիգոյին տվել է ևս 50.000 դոլար, որը վերցնելուց հետո նա ասել է, որ մեկ-երկու ամիս անց կառավարությունով կհաստատվի ոսկու հանքի գործարքը: Դրանից հետո անցել են ամիսներ, սակայն հարցը չի լուծվել:
2009թ. սկզբներից իր և կնոջ` Ե. Ավետյանի հարաբերությունները լարվել են և ինքը որոշել է վերջնականապես ամուսնալուծվել, այդ մասին ասել է Դրիգոյին, վերջինս խոստացել է դատարանում զբաղվել ամուսնալուծության հարցով և ամեն կերպ սկսել է համոզել իրեն, որ հնարավորինս քիչ գույք և գումար հատկացնի կնոջը, իսկ առաջին հերթին նրանից վերցնի <<ԳԻՆԴ>> ՍՊԸ-ն 80% բաժնեմասն ու առաջարկել է նույնիսկ իր ՍՊԸ-ն բաժնեմասը նվիրատվություն կատարել նրա` Հ.Դրիգոյի, անվամբ, ինչի համար առաջարկել է իրեն կեղծ ստացական կազմել այն մասին, որ իբր ինքը Հ.Դրիգոյին պարտք է 600.000 դոլար և քանի որ չի կարող վերադարձնել այդ գումարն, ուստի ՍՊԸ-ն սնանկ կճանաչվի և Ե.Ավետյանը կզրկվի 80% բաժնեմասից, ինչին ինքը չի համաձայնել, ինչպես նաև չի համաձայնել իր կնոջն ու երեխաներին զրկել ունեցվածքից: 20.05.2009թ. Դրիգոն մեծ շուքով նշել է իր ծննդյան տոնակատարությունը, ինչի համար ինքը շատ շնորհակալ է եղել նրան: Խնջույքի հաջորդ օրը, Հ.Դրիգոն եկել է իր աշխատավայր, հայտնել, որ խոսել է համապատասխան անձանց հետ իր ամուսնալուծության գործի կապակցությամբ և որոշակի ծախսեր պետք է կատարի 20.000 դոլարի չափով: Մի քանի օր անց, իր աշխատասենյակում Հ.Դրիգոյին տվել է նրա պահանջած 20.000 դոլարը: Դրանից հետո Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ լրջորեն զբաղվում է ամուսնալուծության հարցով, խոսել է փաստաբանների և դատավորների հետ: 2010թ. ամանորյա տոներից հետո, Հ.Դրիգոն եկել է իր աշխատավայր և ասել, որ մի քանի օր հետո ինքը կստանա դատարանի ծանուցագիրն, այսինքն` սկսվել է իր ամուսնալուծության հարցի լսումը դատարանում: Դրանից անցել է երկու շաբաթ և ինքը ոչ մի ծանուցագիր չի ստացել, ու ստիպված նորից զանգահարել է Հ.Դրիգոյին, որն այդ շրջանում սկսել էր ավելի հազվադեպ հանդիպել իրեն: Վերջինս հեռախոսով ասել է, որ կճշտի այդ հարցն ու հաջորդ օրը գալով իր մոտ հայտնել է, որ նրա` Հ.Դրիգոյի, փաստաբանական գրասենյակի լավագույն փաստաբանն արդեն ծանուցագիրը ստորագրությամբ հանձնել է իր կնոջն` Ե.Ավետյանին և դատի օր է նշանակվել 26.03.2010թ.-ին: Այդ ընթացքում Դրիգոն մի քանի անգամ իրեն ասել է, որ նա հայցադիմումներ է ներկայացրել դատարան, մի քանի անգամ նշել է դատի նշանակման օրերը, հայտնել է, որ իր տված 20.000 դոլարն ամբողջությամբ ծախսել է պետական տուրքերի և փաստաբանական ծախսերի վրա, սակայն հետագայում ինքը հասկացել է, որ այդ ամենը բացարձակ սուտ է եղել:
2009թ. ամռանն ինքը Դրիգոյին ասել է, որ ցանկանում է Կենտրոն վարչական շրջանում բնակարան գնել և Դրիգոն խոստացել է զբաղվել այդ հարցով: Շուրջ մեկ շաբաթ անց, Դրիգոն իրեն ասել է, որ Ամիրյան փողոցի վրա գտել է երեք սենյականոց բնակարան, որի նախնական արժեքը 200.000 դոլար է: Մի քանի օր անց իրենք միասին գնացել և տեսել են այդ բնակարանն, ինքը հավանել է այն, իսկ Դրիգոն ասել է, որ նրան հաջողվել է բնակարանի արժեքն իջեցնել մինչև 180.000 դոլար: Դրանից հետո ինքն իր կնոջ, իսկ Հ. Դրիգոն նրա կնոջ հետ կրկին եկել են այդ բնակարան և ինքը որոշել է վերջնականապես այն գնել, բայց 150.000 դոլարով և այդ մասին ասել է Դրիգոյին և վերջինս միանգամից ասել է, որ կհամոզի տան տիրոջն այդ գումարով վաճառել: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ տանտիրոջ հետ գնի վերաբերյալ չխոսի, քանի որ նա է զբաղվելու այդ հարցով: Բնակարանը հերթական անգամ դիտելուց հետո, Հ.Դրիգոն ասել է, որ այդ բնակարանը վաճառում են` բնակարանատիրոջ կնոջը արտասահմանում վիրահատելու նպատակով: Դրանից հետո, մի քանի օր շարունակ Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ զբաղված է բնակարանատիրոջը համոզելով, որ բնակարանը վաճառի 150.000 դոլարով: 2009թ. օգոստոսի սկզբներին, Հ.Դրիգոն ասել է, որ հաջողվել է համոզել բնակարանատիրոջը` բնակարանը վաճառել 150.000 դոլարով: Ինքը նրան ասել է, որ ներկա պահին ունի 100.000 դոլար, իսկ մնացած 50.000 դոլարը կտա 15-20 օրվա ընթացքում: Հ.Դրիգոն խոստացել է համոզել վաճառողին համաձայնվել այդ պայմանին: Հաջորդ օրը, Դրիգոն իրեն ասել է, որ վաճառողը համաձայնվել է իր պայմանին և ինքը Հ.Դրիգոյին իր աշխատասենյակում տվել է 100.000 դոլար: Հաջորդ օրը Հ.Դրիգոն եկել և ասել է, որ գումարը ստացականով տվել է վաճառողին և պայմանավորվել են, որ տան գրանցումը կատարեն պակասող գումարը տալուց հետո: Շուրջ 2 շաբաթ անց, ինքը զանգել է Դրիգոյին ու ասել, որ 50.000 դոլարն առկա է իր մոտ և նույն օրն էլ այդ գումարը տվել է նրան: Նույն օրը Դրիգոն զանգահարել է իրեն, ասել, որ այդ օրն արդեն ուշ է նոտարական գրասենյակ գնալու համար, իսկ հաջորդ օրը հայտնել է, որ տան տերը խնդրել է երկու օր ժամանակ, քանի որ խիստ զբաղված է անձնական գործերով: Դեռ երկու օրը չլրացած` Դրիգոն զանգել է իրեն և ասել, որ տանտիրոջ որդին բնակարանի փողերով գնացել է Գերմանիա կնոջը վիրահատելու նպատակով, սակայն այնտեղ մահացել է սրտի կաթվածից: Դրիգոն իրեն ասել է, որ դա ոչ մի նշանակություն չունի, առուվաճառքի պայմանագիրը կկնքվի, ուղղակի մի քանի օր կարող է ուշանալ: Ինքը նույն օրն այդ մասին պատմել է կնոջն ու նրանք հակվել են այն մտքին, որ այդ բնակարանն իրենց հաջողություն չի բերի և այդ մասին հայտնել Հ.Դրիգոյին: Վերջինս համաձայնվել է իր հետ`ասելով, որ դա <<բեխեր>> տուն է: Ինքը հարցրել է նրան արդյոք հնարավոր է տրված գումարը հետ ստանալ, ինչին Դրիգոն պատասխանել է, որ հարց չկա: Հաջորդ օրը Հ.Դրիգոն բարձր տրամադրությամբ եկել է իր մոտ և ասել, որ տան տիրոջից վերցրել է 150.000 դոլարը և գցել նրա բանկային հաշվին, և որ խոսել է այն դատավորի հետ, ով պետք է վարի իր ամուսնալուծության գործը: Հ.Դրիգոն ասել է, որ նպատակահարմար է այդ 150.000 դոլարը մնա նրա բանկային հաշվին մինչ ամուսնալուծության գործի ավարտը, քանի որ դատարանում նյութական արժեքները պետք է կիսվեն իր և կնոջ միջև: Ինքը շատ է ուրախացել, որ ամուսնալուծության գործը վերջապես մտել է դատարան և չի առարկել, որ գումարը մնա Հ.Դրիգոյի բանկային հաշվին:
2009թ. սեպտեմբերին, ինքը Հ.Դրիգոյին իր հետ տարել է Արցախ, որտեղ վերջինս խոստացել է բարեգործական հիմունքներով եկեղեցի կառուցել և երբ ինքն, արդեն Երևանում, Հ.Դրիգոյից հետաքրքրվել է, թե երբ և ինչ միջոցներով է նա պատրաստվում եկեղեցի կառուցել, վերջինս պատասխանել է, որ շուտով Խոդորկովսկին ազատվելու է կալանքից և Հ.Դրիգոն կարող է արդեն ստանալ Եվրոպական բանկերում սառեցված իր միլիոնավոր եվրոներն ու կրկին իրեն ցույց է տվել մեկ միլիոն եվրոյի բանկային չեկը: 2009թ. հոկտեմբեր ամսին, հերթական անգամ Հ.Դրիգոյի հետ գնացել է Արցախի Գանձասար եկեղեցի, որտեղ Հ.Դրիգոն տեղեկանալով, որ ինքը ցանկանում է որպես բարեգործություն եկեղեցում ջեռուցման համակարգ տեղադրել, խոստացել է եկեղեցու հոգևոր հովիվ տեր Գրիգորին (Արմեն Մարկոսյանին) ջեռուցման մոնտաժային աշխատանքները որպես բարեգործ իրականացնել սեփական հաշվին: Վերադառնալով Երևան` Հ.Դրիգոն իրենից վերցրել է 2.000.000 դրամ` անհրաժեշտ դետալները գնելու համար: Շուրջ 2 շաբաթ անց, Հ.Դրիգոն հայտնել է, որ անհրաժեշտ բոլոր դետալները գնել է և մնում է, որ դրանք ուղարկի Արցախ: Ինքը զանգել է տեր Գրիգորին, որն իրեն հայտնել է, որ ինչ որ մարդիկ չափումներ են կատարել եկեղեցում, իսկ Դրիգոն զանգել է նրան և հայտնել, որ բոլոր դետալները գնել է և միայն բեռնատարի խնդիրը պետք է լուծի: Տեր Գրիգորը նույնպես նրան առաջարկել է բեռնատար ուղարկել, սակայն Դրիգոն մերժել է` խոստանալով, որ մի քանի օրից այդ հարցը կլուծի: Մինչև ձմռան գալը, Դրիգոն տարբեր պատճառաբանություններով հետաձգել է իբր նրա կողմից գնված դետալներն Արցախ տեղափոխելն և այդպես էլ չի իրականացրել խոստացած աշխատանքները, հափշտակել է իր 2.000.000 դրամը:
2009թ. դեկտեմբերին Դրիգոն եկել է և ասել, որ վերջնականապես լուծել է իր ամուսնալուծության հարցը և հիանալի փաստաբանական քայլ է ձեռնարկելու այդ գործում, ինչի համար առաջարկել է Զաքյան փողոցի վրա գտնվող իր բնակարանը որպես նվիրատվություն ձևակերպի նրա անվամբ մինչև ամուսնալուծության ավարտն ու միաժամանակ հարցրել է, թե որքան կարժենա այդ բնակարանն, ինչին ինքը պատասխանել է, որ 300.000-ից մինչև 350.000 դոլար: Անվերապահորեն հավատալով և վստահելով իր սանիկին` համաձայնել է նրա առաջարկին: Մի քանի օր անց, Դրիգոն եկել է իր աշխատասենյակ, ասել, որ անհրաժեշտ է արագացնել բնակարանի նվիրատվության հարցը, քանի որ ամուսնալուծության հարցը շուտով լսվելու է դատարանում: Հաջորդ օրը Դրիգոն զանգահարել է իրեն և ասել, որ արդեն պայմանավորվել է Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակի նոտարի հետ և պայմանավորված ժամին ինքը գնացել է այնտեղ ու հանդիպել Դրիգոյին, որն ասել է, որ նոտարը սպասում է իրենց: Իրենք մտել են նոտարի մոտ և կազմվել է բնակարանի նվիրատվության պայմանագիրը, որը ստորագրել են ինքը և Հ.Դրիգոն:
Հ.Դրիգոն ոսկու հանքի, Ամիրյանի բնակարանի և իր Զաքյան փողոցի բնակարանի հարցերը կապում էր իր ամուսնալուծության դատի ավարտի հետ`ասելով որ Ամիրյան փողոցի բնակարանի համար իր տված 150.000 դոլարն ու նրան որպես նվիրատվություն տված Զաքյան փողոցի բնակարանը կվերադարձնի ամուսնալուծությունից հետո, ինչպես նաև ոսկու հանքը կձևակերպի իր անվամբ նույնպես ամուսնալուծությունից հետո: Հ.Դրիգոն նույնիսկ մի անգամ իրեն ասել է, թե ինչպես պետք է ինքը նրա լավության տակից դուրս գա` հաշվի առնելով, որ նրա կողմից ամուսնալուծության դատը շահելուց հետո, 650.000 դոլարի տնտեսում կունենա: Երբ 2010թ. մարտին իր մոտ սկսել են կասկածներ ծագել Հ.Դրիգոյի նկատմամբ, մարտի 23-ին ինքը զանգահարել է Հ.Դրիգոյին և հանդիպել նրա հետ վերջինիս կնոջ շենքի բակում, որտեղից գնացել են Երևանի ուռուցքաբանական հիվանդանոցի մոտ, որտեղ ինքը Հ.Դրիգոյին հարցրել է, թե ինչու նրան վստահված բոլոր գործերը ձգձգվում են ու ավարտին չեն հասնում, ինչից Հ.Դրիգոն նեղացել է, ասել, որ նշված բոլոր գործերն էլ ընթացքի մեջ են, որ ինքն անշնորհակալ է գտնվել նրա նկատմամբ և նա այլևս չի օգնելու իրեն իր բոլոր հարցերում: Ի հաստատումն ասածների` Հ.Դրիգոն նրա ավտոմեքենայում ծոցատետրի թղթի վրա գրել է, թե ինչ գումարներ է պարտք իրեն, դատական գործերով ինչեր է արել և հայտնել է, որ հրաժարվում է այսուհետ իր գործերն անելուց ու միայն ոսկու հանքի գործարքն է թողնում ուժի մեջ, քանի որ այն արդեն ավարտին է հասցրել, իսկ Զաքյան փողոցի վրա գտնվող իր բնակարանը հենց հաջորդ օրն էլ կվերադարձնի իրեն: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ հաջորդ օրը նա կզանգի իրեն և իրենք կգնան նոտարի մոտ ու նա կվերադարձնի բնակարանը: Հ.Դրիգոն ոչ հաջորդ, ոչ էլ հետագա օրերին չի զանգահարել իրեն, իսկ իր զանգերին չի պատասխանել և երբ ինքը խոսել է Հ.Դրիգոյի կնոջ հետ, վերջինս ասել է, որ Հ.Դրիգոն լուրջ պրոբլեմներ ունի Լաչինի նրա գործընկերների հետ: Նույն օրը գիշերը, Հ.Դրիգոն զանգահարել է իրեն և ասել, որ Լաչինի նրա գործընկերներն ունեցած պարտքի դիմաց դատի են տվել նրան և դատարանը կալանք է դրել ինչպես Զաքյան փողոցի իր բնակարանի, այնպես էլ նրա երկու ավտոմեքենաների վրա: Ինքը նրան հարցրել է, թե ինչու Հ.Դրիգոն չի օգտագործում իր միլիոնավոր եվրոները, որ ինքը կարողանա ետ վերադարձնի իր բնակարանը, նա ասել է, որ զբաղվում է դրանով և հաջորդ օրը կզանգահարի իրեն: Հաջորդ օրը Հ.Դրիգոն զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Բելոռուսում բնակվող նրա նախկին կինը, որից Հ.Դրիգոն պաշտոնապես չի ամուսնալուծվել, Բելոռուսում դիմել է դատարան և Հ.Դրիգոյի բոլոր հաշիվների վրա կալանք է դրվել: Ինքը միայն դրանից հետո է վերջնականապես հասկացել, որ Հ.Դրիգոն ի սկզբանե նպատակադրվել էր խաբեությամբ հափշտակել իր գումարներն ու ունեցվածքը, այդ նպատակով վստահություն էր ձեռք բերել իր մոտ և հափշտակել ինչպես իր, այնպես էլ իր շրջապատի անձանց գումարները: Հ.Դրիգոն լռությամբ լսել է իր ասածները, իսկ վերջում պատասխանել <<ինչ փող, ինչ տուն, էդ դու ես ինձ պարտք և հենց այդ պարտքի դիմաց տվել ես քո տունը>>:
Նշել է նաև, որ 2008թ. սկզբներին, իր վաղեմի ընկեր Ռաֆայել Մկրտչյանն իրենից պարտքով խնդրել է 200.000 դոլար բիզնեսի համար և ինքը նրան այդ գումարը տվել է անժամկետ` մինչ նրա վիճակի բարելավումը: Բավականին ժամանակ անցնելուց հետո, Ռ.Մկրտչյանն առաջարկել է նրա խղճի հանգստության համար, իր մոտ գրավ թողնել նրան պատկանող Դիլիջանի առանձնատունը և <<ԲՄՎ Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենան: Ինքը մերժել է Ռ.Մկրտչյանին` ասելով, որ վստահում է նրան: Այդ խոսակցություններն եղել են Հ.Դրիգոյի ներկայությամբ: Որոշ ժամանակ անց, Դրիգոն իրեն ասել է, որ իզուր չի համաձայնվել Ռ.Մկրտչյանի առաջարկին և որ նա այդ թեմայով կխոսի նրա հետ: Մի քանի օր անց, Ռ.Մկրտչյանը <<ԲՄՎ Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենան բերել է իր ՍՊԸ-ն բակ, բանալին և տեխ.անձնագիրը դրել իր սեղանին Հ.Դրիգոյի ներկայությամբ: Ռ.Մկրտչյանն իրեն ասել է, որ կարող է այդ ավտոմեքենան պահել իրեն 35.000 դոլարի դիմաց, իսկ եթե ոչ, ապա այն վաճառել նույն գումարով: Ավտոմեքենան մի քանի օր մնացել է ՍՊԸ-ն բակում, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ ավտոմեքենան ափսոս է դրսում կանգնի և ավելի ճիշտ կլինի, որ այն տեղափոխի իր բանկի կայանատեղն ու տարել է ավտոմեքենան: 2-3 շաբաթ անց, Հ.Դրիգոն ասել է, որ չի կարողանում վաճառել ավտոմեքենան և ճիշտ կլինի, որ այն վերադարձնեն Ռ.Մկրտչյանին, որպեսզի նա վաճառի այն և գումարը տա իրեն, ինչին ինքը համաձայնվել է: Դրանից հետո այդ հարցով չի հետաքրքրվել, քանի որ վստահ է եղել, որ Դրիգոն ավտոմեքենան վերադարձրել է Ռ.Մկրտչյանին: 2010թ. հուլիս ամսին, իրեն զանգել է Ռ.Մկրտչյանը և հանդիպել են սրճարանում, որտեղ մի քիչ զրուցելուց հետո Ռ.Մկրտչյանն ասել է, որ ցանկանում է նոտարական կարգով իրեն ունեցած նրա պարտքից դուրս գա 35.000 դոլարը, որը Հ.Դրիգոն դեռ 2009թ. տվել է իրեն: Ինքը զարմացել է և ասել, որ Հ.Դրիգոն իրեն որևէ գումար չի տվել: Ռ.Մկրտչյանը պատմել է, որ 2009թ. հոկտեմբերին, Հ.Դրիգոն նրա <<ԲՄՎ Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենան 35.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել է և հայտնել, որ նույն օրը գումարը հանձնելու է իրեն` Կ.Ավետյանին, իսկ հետագայում ասել է, որ իբր նույն օրը հանձնել է:
Ինքը Ռ.Մկրտչյանին պատմել է Հ.Դրիգոյի կողմից իր նկատմամբ կատարած խարդախությունների մասին և Ռ.Մկրտչյանը խոստացել է կազմակերպել հանդիպում Հ.Դրիգոյի հետ նշված հարցը ճշտելու համար, սակայն վերջինս խուսափել է հանդիպումից և դադարել է պատասխանել հեռախոսազանգերին:
2009թ. վերջերին իր կինն իրեն խնդրել է նրա եղբայր Ա. Ազարյանի համար, Հ.Դրիգոյի բանկի միջոցով, այնտեղ արգելանքի տակ գտնվող ավտոմեքենաներից գնել հարմար գնով: Քանի որ Դրիգոն իրեն միշտ ասել է, որ նրա բանկում կան արգելադրված բազմաթիվ ավտոմեքենաներ, ուստի ինքն այդ հարցով դիմել է նրան, որն էլ պատասխանել է, որ դա շատ հեշտ լուծվող խնդիր է: Ավտոմեքենա գնելու համար Ա.Ազարյանը նախատեսել էր 15.000-16.000 դոլար և ինքն այդ մասին հայտնել է Դրիգոյին: 2010թ. հունվարի վերջին, Դրիգոն ցանկություն է հայտնել անձամբ խոսել Ա.Ազարյանի հետ և իրենք երկուսով գնացել են նրա բնակարան, որտեղ Հ.Դրիգոն խոստացել է Ա.Ազարյանին հարմար գնով ամենագնաց ավտոմեքենա ճարել, որը կարժենա մոտ 20.000 դոլար: 2010թ. փետրվարի սկզբներին, Ա.Ազարյանն իրեն հայտնել է, որ արդեն ճարել է 14.000 դոլար և պատրաստվում է վաճառել հին ավտոմեքենան: Այդ մասին ինքը հայտնել է Դրիգոյին: Հաջորդ օրը Դրիգոն իրեն հայտնել է, որ Ա.Ազարյանի համար ճարել է 2008թ. արտադրության <<Նիսան>> մակնիշի ավտոմեքենա, որը կարող են նույն օրը վերցնել: Նրանք երկուսով գնացել են Ա.Ազարյանի տուն, որտեղ Դրիգոն Ա.Ազարյանին ասել է, որ նշված ավտոմեքենան վաճառվում է 20.000-21.000 ԱՄՆ դոլարով և երբ Ա.Ազարյանը պատասխանել է, որ ունի ընդամենը 14.000 դոլար, Դրիգոն նրան խոստացել է իր բանկի միջոցով հեշտությամբ և ձեռնտու պայմաններով վարկ կձևակերպի, ինչին Ա.Ազարյանը շատ է ուրախացել և անմիջապես Դրիգոյին է հանձնել 14.000 դոլարին համարժեք 5.200.000 դրամ: Սակայն Հ. Դրիգոն ինչ որ մեկին զանգելով ճշտել է դոլարի փոխարժեքը և ասել, որ պետք է ավելացնել ևս 50.000 դրամ, ինչը Ա.Ազարյանն անմիջապես կատարել է: Դրիգոն վերցրել է Ա.Ազարյանի գումարը և նրանք երեքով գնացել են մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող ՎՏԲ բանկի շենքի մոտ, որտեղ Դրիգոն մատնացույց է արել սև գույնի <<Նիսան>> մակնիշի ավտոմեքենան: Դրիգոյի զանգով ավտոմեքենային մոտեցել է այն վաճառողը, որին Դրիգոն ներկայացրել է որպես այդ բանկի փոխտնօրեն Աշոտ անունով, որն Ա.Ազարյանին է հանձնել ավտոմեքենայի բանալիները: Նրա գնալուց հետո, Դրիգոն Ազարյանին ասել է, որ այդ մեքենան կարող է գնել 19.000 ԱՄՆ դոլարով: Ազարյանն ուրախացած ասել է, որ շտապ կվաճառի հին ավտոմեքենան և վարկ վերցնելու կարիք չի լինի: Դրիգոն ասել է, որ ձևակերպումը կկատարվի մնացած 5.000 ԱՄՆ դոլարը վճարելուց հետո: 2010թ. փետրվարի վերջին, իրեն հայտնի է դարձել, որ Ա.Ազարյանը վաճառել է նրան պատկանող հին ավտոմեքենան և պակասող 5.000 դոլարը տվել է Հ.Դրիգոյին Կոմիտասի փողոցի վրա գնտվող նրա կնոջ շենքի բակում: Մի որոշ ժամանակ անց, Ա.Ազարյանն իրեն ասել է, որ ավտոմեքենայի ձևակերպումը ձգձգվում է, ինչն իր մոտ անհանգստություն չի առաջացրել, որովհետև Դրիգոն այդ ժամանակ իրեն ասում էր, որ շատ զբաղված է իր ամուսնալուծության գործով: Հետագայում իմացել է, որ Հ.Դրիգոն հափշտակել է նաև Ա.Ազարյանի 19.000 դոլար գումարը:
Տուժող Ռաֆայել Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Գինդ>> ՍՊԸ-ն տնօրեն Կարեն Ավետյանն իր վաղեմի մտերիմ ընկերն է, նա հայտնի է որպես նյութապես ապահովված անձ և այդ պատճառով, երբ 2008թ. սկզբներին ինքը որոշել է բիզնեսով զբաղվելու համար շինություն կառուցել և իր ունեցած գումարը չի բավարարել, դիմել է Կ.Ավետյանին` խնդրելով իրեն պարտքով տալ 200.000 դոլար գումար` խոստանալով վերադարձնել մեկ-երկու տարի անց: Կ.Ավետյանը նշված գումարը տվել է իրեն առանց որևէ ստացականի, քանի որ իրենք շատ մտերիմ են: Հետագայում իր գործերը վատացել են և ինքը հասկացել է, որ չի կարող նշված ժամկետում վերադարձնել Կ.Ավետյանի գումարն ու այդ մասին հայտնել է նրան` առաջարկելով մաս-մաս վերադարձնել գումարն, ինչին վերջինս համաձայնվել է: Ինքը Կ.Ավետյանին առաջարկել է նաև որպեսզի Դիլիջանում գտնվող իր առանձնատունը և հողամասը նոտարական կարգով գրավ դնի Կ.Ավետյանի անունով մինչ գումարի վերադարձն, ինչպես նաև իր <<BMV-Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենան 35.000 դոլարի դիմաց կամ հանձնի նրան կամ էլ վաճառելով դրա գումարը տա պարտքի մի մասի դիմաց: Կ.Ավետյանն չի համաձայնվել իր առաջարկին` ասելով, որ դրա կարիքը չկա, քանի որ նա վստահում է իրեն: Այդ խոսակցությանը ներկա է եղել Կ.Ավետյանի սանիկ Հ. Դրիգոն, որն այդ ընթացքում մշտապես Կ.Ավետյանի հետ էր, նրանք շատ մտերիմ էին և Կ.Ավետյանն անսահման վստահում էր Հ.Դրիգոյին: Վերջինս իրեն ներկայացել է որպես <<Յունիբանկի>> վարչության պետ, միլիոնատեր, որպես ավտոշուկայի և մի քանի փոքր ՀԷԿ-երի տեր, նա ասում էր նաև, որ կարող է մեծ գումարի վարկեր տրամադրել: Երբ անցել է բավականին ժամանակ և ինքը չի կարողացել Կ.Ավետյանի պարտքը վերադարձնել ու շատ նեղվել է այդ պատճառով, ուստի 2009թ. ձմռանը կրկին նույն առաջարկով եկել է Կ.Ավետյանի մոտ և ասել որ ցանկանում է իր <<BMV-Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենան հանձնել Կ.Ավետյանին կամ վաճառել այն 35.000 դոլարով ու ցանկություն է հայտնել այդ մասին հայտարարություն տալ <<Գինդ>> թերթում: Կ.Ավետյանն ասել է, որ դրա կարիքը չկա, քանի որ ավտոմեքենան շատ հեշտությամբ կարող է վաճառել Հ.Դրիգոն, իսկ վերջինս ասել է <<Պրոբլեմ չկա Նահապետիչ ջան, կծախեմ>>: Դրանից հետո ինքը ավտոմեքենայի բանալին և տեխ. անձնագիրը հանձնել է Հ.Դրիգոյին և ասել, որ ավտոմեքենայի վաճառքի վեջին գինը 35.000 դոլար է, իսկ Հ.Դրիգոն ասել է, որ այդ գնով կվաճառի ավտոմեքենան: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց, ինքը Կ.Ավետյաին կրկին առաջարկել է, որպեսզի նրա անվամբ գրավ դնի Դիլիջանի իր առանձնատունն ու այդ խոսակցությանը ներկա Հ.Դրիգոն ասել է, որ նրա ծանոթների միջոցով այդ հարցը կարող է հեշտությամբ կարգավորել նոտարական գրասենյակում: Դրա հաջորդ օրն, ինքն իր հոր հետ եկել է առաջին նոտարական գրասենյակ, որտեղ հանդիպել է Կ.Ավետյանի, Հ.Դրիգոյի և նրա հայր Պ. Թերզյանի հետ: Այդ օրը կնքվել է տան գրավի պայմանագիրը: Քանի որ ինքը սպորտսմեն է և հաճախ երկարատև բացակայում է Հայաստանից, ուստի Հայաստան վերադառնալուց հետո, զանգում էր Հ.Դրիգոյին և հետաքրքրվում ավտոմեքենայի ճակատագրով: Հ.Դրիգոն իրեն ասում էր, որ շատ դժվարացել է ավտոմեքենա վաճառելը, սակայն նա լրջորեն զբաղվում է դրանով և մոտ օրերս այն կվաճառվի: Մի անգամ էլ Հ.Դրիգոն ասել է իրեն, որ գնորդ է ճարել 25.000 դոլարով, սակայն ինքը կատեգորիկ մերժել է այդ առաջարկը: Հետագայում Հ.Դրիգոն ասել է նաև, որ գնորդ է ճարել, սակայն պետք է վարկ ձևակերպի նրա համար, որ ավտոմեքենան գնեն: Տեսնելով, որ ավտոմեքենայի վաճառքը շատ է ձգձգվում, ինքը դիմել է Կ.Ավետյանին, սակայն վերջինս հանգստացրել է իրեն` ասելով, որ եթե Հ.Դրիգոն է այդ գործով զբաղվում, ուրեմն ամեն ինչ նորմալ կլինի: Հերթական անգամ Հայաստան վերադառնալով և տեսնելով, որ ավտոմեքենան կրկին չի վաճառվել` ինքն է սկսել զբաղվել գնորդներ ճարելով: 2009թ. հոկտեմբերին, իր ավտոմեքենային գնորդ է հայտնվել և ինքը անմիջապես զանգելով Հ.Դրիգոյին` առաջարկել է հանդիպել: Իրենք հանդիպել են <<Զվարթնոց>> կինոթատրոնի մոտ, որտեղ ինքը Հ.Դրիգոյից պահանջել է վերադարձնել իր ավտոմեքենան, քանի որ նա 35.000 դոլարով գնորդ է ճարել: Վերջինս իրեն և հորը ասել է, որ նրան խայտառակ չանեն, քանի որ նա արդեն այդ գնով գնորդ է ճարել, որը շատ ճանաչված անձնավորություն է և չի ուզում նրա մոտ սուտ դուրս գալ և խոստացավ երկու-երեք օրվա ընթացքում վաճառի մեքենան: Դրանից մեկ-երկու օր անց, երբ ինքը իր հոր հետ գնացել է Մոսկվա մեկնելու ինքնաթիռի տոմս գնելու, իրեն զանգահարել է Հ.Դրիգոն և ասել, որ շտապ գա Տերյան փողոցի վրա գտնվող նոտարական գրասենյակ ավտոմեքենայի առուվաճառքը ձևակերպելու համար: Ինքն անմիջապես եկել է նշված վայր, որտեղ հանդիպել է Հ.Դրիգոյին և իրեն անծանոթ մի երիտասարդի: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ այդ երիտասարդն է իր ավտոմեքենայի գնորդը, նա բիզնեսմեն է և դեպուտատի որդի և արդեն վճարել է 35.000 դոլարը, մնում է միայն ստորագրել պայմանագիրը: Ինքն ու այդ երիտասարդը նոտարի մոտ ստորագրել են առուվաճառքի պայմանագիրը, քանի որ Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ գումարն արդեն ստացել է: Դրսում ինքը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ ցանկանում է անձամբ այդ 35.000 դոլարը որպես իր պարտքի մի մաս վերադարձնի Կ.Ավետյանին և միաժամանակ այդ գումարից 5000 դոլար վերցնի, քանի որ ճանապարհի վրա է, ինչին ի պատասխան Հ.Դրիգոն ասել է <<Ռաֆո ջան Կարենի գործերը լավ չեն, ճիշտ կլինի գումարը լրիվ տալ նրան>>: Հ.Դրիգոն դա ասել է այնպիսի տոնով, որ ինքը զարմացել է, թե նա ինչքան նվիրված է Կ.Ավետյանին, որ այդքան մտածում է նրա մասին: Հ.Դրիգոն ասել է, որ անմիջապես այդ 35.000 դոլարը կհասցնի Կ.Ավետյանին և ինքը ոչինչ չկասկածելով համաձայնվել և հեռացել է: Ինքը Հայաստան վերադարձել է 2010թ. ամանորյա տոներից հետո և նույն օրը զանգել Կ.Ավետյանին, սակայն նրա հեռախոսը չի պատասխանել: Դրանից հետո զանգել է Հ.Դրիգոյին, որն իրեն ասել է, որ Կ.Ավետյանը մեկնել է քաղաքից դուրս հանգստանալու, իսկ 35.000 դոլարը նա նույն օրը հանձնել է Կ.Ավետյանին և որ ինքն անհանգստանալու բան չունի: Ինքը մի քանի օր էլ փորձել է կապվել Կ.Ավետյանի հետ, սակայն չի հաջողվել: Դրանից հետո ինքը մեկնել է Վրաստան, հետո Մոսկվա և Երևանից բացակայել է երկար ժամանակ: Այդ ընթացքում Կ.Ավետյանին չի տեսել և չի զանգել, քանի որ Հ.Դրիգոն իրեն ասել էր, որ գումարը տվել է Կ.Ավետյանին, իսկ նա իր իմանալով Կ.Ավետյանի ամենավստահելի մարդն էր: Նույնիսկ դրանից հետո, ինքը մի քանի անգամ հեռախոսազրույց է ունեցել Կ.Ավետյանի հետ, քանի որ վերջինս խոստացել էր իրեն վարկ տրամադրել, սակայն 35.000 դոլարի թեման չի շոշափել` վստահ լինելով, որ Հ.Դրիգոն այն տվել է Կ.Ավետյանին:
2010թ. հուլիս ամսին, իր հոր խորհրդով որոշել է դիմել Կարենին որպեսզի միասին գնան նոտարական գրասենյակ և իր պարտք գումարից պակասեցնեն Հ.Դրիգոյին տված 35.000 դոլարը: Երբ ինքը Կ.Ավետյանին ասել է այդ մասին, վերջինս խիստ զարմացել է, ասել է, որ Հ.Դրիգոն ոչ մի գումար չի տվել: Ինքը նրան ասել է, որ Հ.Դրիգոն բազմիցս իրեն ասել է, որ այդ գումարը տվել է Կ.Ավետյանին, ուստի առաջարկել է հանդիպել Կ.Ավետյանի և Հ.Դրիգոյի հետ և իր ներկայությամբ պարզել այդ հարցը: Կ.Ավետյանն իրեն ասել է, որ չնայած չի ուզում տեսնել այդ սրիկայի դեմքը, բայց համաձայնվել է հանդիպմանն: Ինքը զանգահարել է Հ.Դրիգոյին և ասել, որ նա Կ.Ավետյանին ոչ մի գումար էլ չի տվել, իսկ Հ.Դրիգոն երեխաների արևով երդում է կերել, որ գումարը տվել է Կ.Ավետյանին, բայց քանի որ վերջինս խոշոր գումար է պարտք նրան, այդ պատճառով էլ հրաժարվում է ճշմարտությունն ընդունելուց: Ինքը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ հեքիաթներ չպատմի Կ.Ավետյանի կողմից նրան պարտք լինելու մասին, որովհետև ինքը Կ.Ավետյանին լավ է ճանաչում և համոզված է, որ նա նրան գումար պարտք չէ և պահանջել է, որ Հ.Դրիգոն գա Կ.Ավետյանի մոտ և կրկնի ասածները: Հ.Դրիգոն համաձայնվել է` ասելով, որ ներկա պահին շատ զբաղված է և առաջարկել է հաջորդ օրը զանգել նրան, որպեսզի հանդիպեն Կ.Ավետյանի հետ: Դրանից հետո ինքն անընդհատ փորձել է կապվել Հ.Դրիգոյի հետ, սակայն վերջինս ոչ մի անգամ չի պատասխանել իր զանգերին և նրան գտնելը պրակտիկորեն անհնար է եղել: Ինքը հոր հետ գնացել է Հ.Դրիգոյի տուն, սակայն այն փակ է եղել: Ինքը ստիպված իր հոր հեռախոսահամարով է զանգել Հ.Դրիգոյին, սակայն նրա կինը պատասխանել է, որ Հ.Դրիգոյին կալանավորել են:
Վկա Հարություն Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որ շուրջ 20 տարի ճանաչում է <<Գինդ>> ՍՊԸ-ն տնօրեն Կ.Ավետյանին և իրենք մտերիմ ընկերներ են: Հ. Դրիգոյի հետ իրեն ծանոթացրել է Կ.Ավետյանը 2008թ.` որպես իր ազգականի: Հետագայում բազմիցս տեսել է նրանց միասին, Հ. Դրիգոն մուտք է գործել Կ.Ավետյանի շրջապատ, իսկ 2008թ. ամռանը Կարենը դարձել է նրա հարսանիքի քավորը: Կարենը մշտապես իրեն ասել է, որ Հ. Դրիգոն նրան շատ նվիրված է: 2008թ. ամռանը Կարենից իմացել է, որ նա Հարութի միջոցով Սևանի ափին հող է գնել: Կարենը ասել է նաև, որ հողի ողջ արժեքը նա վճարել է և մնացել է միայն ձևակերպման հարցը, ինչով զբաղվում է Հ.Դրիգոն: Մի որոշ ժամանակ անց, Կ.Ավետյանն ասել է, որ կրկին Հ.Դրիգոյի միջոցով շատ ձեռնտու պայմաններով ինչ-որ հանք է գնել, որի ձևակերպումից հետո նա լուրջ շահույթ կունենա և դրանով ցանկացել է տպագրական մեքենա գնել: Նշված հանքի վերաբերյալ խոսակցությունը Կ.Ավետյանի և Հ.Դրիգոյի միջև ինքը լսել է նաև անձամբ 2009թ. ամանորի կապակցությամբ Կ.Ավետյանի կոլեկտիվի կազմակերպած խնջույքի ընթացքում, երբ Կ.Ավետյանը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ վերջինս արագացնի հանքի ձևակերպման գործարքը, որպեսզի կարողանա տպագրական մեքենա գնել: 2009թ. ամռանը, Կ.Ավետյանից իմացել է, որ Հ.Դրիգոն շատ հարմար գնով Ամիրյան փողոցի վրա բնակարան է ճարել և իրեն առաջարկել է գնալ տեսնել այն: Հետագայում Կ.Ավետյանն իրեն ասել է, որ այդ բնակարանը չի գնել, քանի որ ինչ-որ մեկը մահացել էր կապված այդ բնակարանի հետ: Հ. Դրիգոն մշտապես շատ ընդգծված հարգալից է եղել Կ.Ավետյանի նկատմամբ, նրան միշտ դիմել հայրանունով, իսկ վերջինս էլ անսահմանորեն վստահել և հավատացել է նրան: Վերջին անգամ Հ. Դրիգոյի հետ հանդիպել է 2010թ. փետրվարին Ծաղկաձորում, ուր ինքը, Արմեն Գրիգորյանը և Կ.Ավետյանը գնացել էին ընտանիքներով հանգստանալու: Հ.Դրիգոն եկել է Ծաղկաձոր շատ ընկճված վիճակում, սակայն իրեն ավելի զարմացրել է, որ Կ.Ավետյանը շատ սառն է ընդունել նրան: Նրանք մոտ 15 րոպե առանձնազրույց են ունեցել, ինչից հետո Հ.Դրիգոն շատ անտրամադիր հեռացել է: Հետագայում ինքը Կ.Ավետյանից իմացել է, որ Հ.Դրիգոն խաբելով նրան հսկայական գումարներ է հափշտակել, այդ թվում նաև Սևանի հողի, հանքի, Ամիրյանի բնակարանի փողերն, ինչպես նաև Զաքյան փողոցի բնակարանը: Կ.Ավետյանը եղել է ահավոր անտրամադիր վիճակում և երբ մի քանի օր անց ինքը գնացել է նրա հիմնարկ նրան տեսնելու, այնտեղ հանդիպել է Կ.Ավետյանի աշխատակից Վ. Հարությունյանին և հարցրել վերջինիս, թե ինչ է կատարվում նրանց տնօրենի հետ, ինչին ի պատասխան նա հայտնել է, որ Հ.Դրիգոն բացի Կ.Ավետյանից խաբել է նաև նրան` հող գնելու համար վարկ տրամադրելու պատրվակով հափշտակել է 23.000 դոլար գումար: Կ.Ավետյանի հետ խոսելիս վերջինս իրեն ասել է, որ ամոթից գետինն է մտնում, քանի որ Հ.Դրիգոն Վ.Հարությունյանի փողերը հափշտակել է նրա մեղքով, քանի որ նա է երաշխավորել Հ.Դրիգոյին: Ինքը երբեք Կ.Ավետյանին այդպիսի ընկճված վիճակում չէր տեսել և դա հասկանալի էր, քանի որ վերջինս իրոք Հ.Դրիգոյին հարազատի նման է ընդունել: Ինքը 100 տոկոսով բացառում է, որ Հ.Դրիգոն կարող էր Կ.Ավետյանին պարտքով գումար տալ, քանի որ Կ.Ավետյանը նյութապես շատ ապահովված է, երբեք գումարի կարիք չի ունեցել և նա է միշտ նեղն ընկած մարդկանց գումարներ տվել:
Վկա Արմեն Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում տպարանում որպես ավագ տպագրիչ: Կ. Ավետյանը ՍՊԸ-ն տնօրենն է, որի հետ գտնվում է ջերմ հարաբերությունների մեջ: 2008թ. սկզբներից ճանաչել է Հ. Դրիգոյին որպես իրենց ՍՊԸ-ն կադրերի տեսուչ Պ. Թերզյանի որդու և Կ. Ավետյանի ազգականի: Հ. Դրիգոն սկսել է հաճախակի այցելել իրենց ՍՊԸ-ն և ընթացքում նրա ու Կ. Ավետյանի միջև ստեղծվել են շատ ջերմ, հարազատական հարաբերություններ, Հ. Դրիգոն նրան ներկայացել է որպես <<Յունիբանկի>> փոխկառավարիչ, նա մշտապես գալիս էր Կ.Ավետյանի մոտ և ստեղծել էր լավ հարաբերություններ իրենց կոլեկտիվի անդամների հետ: 20.05.2009թ. Հ.Դրիգոն կազմակերպել է Կ.Ավետյանի ծննդյան տոնակատարությունը <<Հարսնաքար>> ռեստորանում, ուր հրավիրված էր նաև ինքն ու որտեղ իմացել է, որ Հ. Դրիգոն ամուսնացել է բարձրաստիճան պաշտոնյայի աղջկա հետ: Դրիգոն մշտապես վարում էր տարբեր մակնիշի թանկարժեք ավտոմեքենաներ և հաճախ փոխում էր դրանք: 2008թ. գարնանն ինքը ներկա է եղել Կ.Ավետյանի և Հ.Դրիգոյի խոսակցություններին այն մասին, որ Կ.Ավետյանը Սևանի ափին հող է գնել, որի արժեքը Հ.Դրիգոյին հաջողվել է իջեցնել մինչև 150.000 դոլար և իմացել է, որ Կ.Ավետյանն այդ գումարը վճարել է ամբողջությամբ: Նույն ամռանը ինքը ներկա է եղել Կ.Ավետյանի և Հ.Դրիգոյի խոսակցությանն այն մասին, որ Հ.Դրիգոն ինչ-որ հանք է ուզում վաճառել Կ.Ավետյանին և վերջինս իրեն ասել է, որ հանքի գործարքից հետո նա կարող է տպարանի համար շուրջ 300.000 դոլար արժեքով տպագրական մեքենա գնել, քանի որ այդ հանքի գործարքը շատ շահավետ է լինելու: 2009թ. ամռան վերջին, Հ.Դրիգոն աշխատանքի վայրում տեսնելով իրեն` ասել է, որ <<Արմեն տեսար Նահապետիչի համար լավ էժան գնով ինչ տուն ճարեցի Ամիրյան փողոցի վրա>>: Դրանից հետո Կ.Ավետյանն իրեն ասել է, որ այդ բնակարանը Հ.Դրիգոն ճարել է 150.000 դոլարով: Վերջինս մշտապես եղել է շատ հարգալից Կ.Ավետյանի հանդեպ, նրան դիմել է հայրանունով: Միայն 2010թ. մարտին իրեն հայտնի է դարձել, որ Հ.Դրիգոյի առաջարկած բոլոր գործարքները խաբերություն են եղել, որ նա Կ.Ավետյանից հափշտակել է հսկայական գումարներ և բոլոր այն մարդիկ, ովքեր տեղյակ էին Կ.Ավետյանի ու Հ.Դրիգոյի հարաբերություններին, շոկի մեջ էին հայտնվել իմանալով այդ մասին: Այդ նույն ընթացքում, իրենց աշխատակից Վ. Հարությունյանից իմացել է այն մասին, որ Հ.Դրիգոն նրան վարկ տրամադրելու պատրվակով հափշտակել է 23.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը ստիպված Կ.Ավետյանը վճարել է Վ. Հարությունյանին: Ինքը ներկա է եղել այն հեռախոսային խոսակցությանն, երբ Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանին խնդրել է Վ. Հարությունյանին վճարել այդ 23.000 դոլարը` խոստանալով 2 օրից վերադարձնել այն, սակայն այդպես էլ այդ գումարը չի վերադարձրել: Հետագայում Կ.Ավետյանն իրեն պատմել է, որ Հ.Դրիգոն խաբեությամբ տիրացել է նաև Կ.Ավետյանի Զաքյան փողոցի վրա գտնվող բնակարանին: Ինքը վերջին անգամ Հ.Դրիգոյին տեսել է 2010թ. փետրվարին, երբ նա եկել է Ծաղկաձոր Կ.Ավետյանին հանդիպելու և շատ խեղճացած տեսքով մտել է Կ.Ավետյանի մոտ, իսկ վերջինս նրան շատ սառն է ընդունել: Իր կարծիքով Հ.Դրիգոն խաբեբա է, որը չարաշահելով Կ.Ավետյանի վստահությունն` ընդհուպ նրան քավոր դարձնելով հափշտակել է վերջինիս գումարները և գույքը: Ինչ վերաբերում է, որ Հ.Դրիգոն կարող էր Կ.Ավետյանին պարտքով փող տալ, ապա դա բացառում է և բացահայտ սուտ է, քանի որ Կ.Ավետյանը նյութապես շատ ապահովված է:
Վկա Արշալույս Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հ. Դրիգոյին ճանաչում է շուրջ մեկ տարի, նա իրեն ներկայացել է որպես խոշոր գործարար և մեծահարուստ անձ, որը զբաղվում է փոքր ՀԷԿ-երի բիզնեսով, <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն ունի մեծ շրջանառություն և ներդրված խոշոր գումարներ, ունի խոշոր վարկային կազմակերպություն և իրեն առաջարկել է աշխատել այդ կազմակերպության տնօրեն, ունի փաստաբանական գրասենյակ, որը գործում է Կորյուն փողոցի վրա գտնվող <<Ցիտադել>> շենքում: 2009թ. նոյեմբեր ամսին, Հ.Դրիգոն եկել է իր մոտ բանկ և իրեն է ներկայացրել 1.000.000 դոլար արժողությամբ բանկային փաստաթղթի պատճե` ասելով, որ դա բանկային չեկ է և ցանկանում է իր օգնությամբ այդ գումարը կանխիկացնել: Ինքը զննելով այդ փաստաթուղթը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ այն չի կարող կանխիկացվել, քանի որ իրենից ոչինչ չի ներկայացնում և ընդամենը բանկային երաշխիք է: Հ.Դրիգոն ասել է, որ դա իրական չեկ է և իր ներկայությամբ զանգել է Մոսկվա` ասելով, որ խոսում է ՌԴ <<Խնայբանկ>>-ի փոխտնօրենի հետ: Այդ հեռախոսային խոսակցությունից ինքը հասկացել է, որ եթե նույնիսկ Հ.Դրիգոն իրականում խոսում էր ինչ-որ մեկի հետ, ապա այդ մարդը ոչինչ չի հասկանում բանկային գործից: Հ.Դրիգոն իրեն նաև հայտնել է, որ <<Գինդ>> խմբագրությունը իրենցն է և բազմիցս խոստացել է <<Գինդ>>-ի հաշիվները տեղափոխել իրենց բանկ, սակայն տարբեր պատճառաբանություններով չի տեղափոխել: 2009թ. դեկտեմբերի սկզբներին, ինքը ցանկացել է վաճառել <<Մերսեդես G-500>> և <<Նիսան X-Տրայլ>> մակնիշի ավտոմեքենաները և Հ.Դրիգոյի հետ հերթական հանդիպման ժամանակ նրան ասել է այդ մասին: Հ.Դրիգոն ցանկություն է հայտնել իր գրասենյակի համար գնել <<Նիսան X-Տրայլ>> մակնիշի ավտոմեքենան: 2010թ. փետրվարին Հ.Դրիգոն զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իր հորեղբայրը ցանկանում է գնել <<Նիսան X-Տրայլ>> մակնիշի ավտոմեքենան և ինքը որպես վերջնական գին նշել է 26.000 դոլարին համարժեք դրամ: Հաջորդ օրը իրեն զանդել է Հ.Դրիգոն` ասելով, որ գալիս են ավտոմեքենան տեսնելու: Փետրվարի 7-ից 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, Հ.Դրիգոն եկել է իր աշխատավայր` Մաշտոցի 10 հասցեով և ասել, որ ավտոմեքենայի բանալիները բերի ավտոմեքենայի մոտ, քանի որ գնորդներն այնտեղ են: Ինքը մեկ անգամ ևս հիշեցրել է, որ ավտոմեքենան վաճառում են 26.000 ԱՄՆ դոլարով և Հ.Դրիգոն պատասխանել է` <<հարց չկա>>: Հ.Դրիգոն այդ պահին ասել է, որ ինքը մեքենայի գնորդի հետ գնի վերաբերյալ ոչ մի խոսակցություն չտանի, քանի որ գործ ունի միայն նրա հետ: Ինքը դա նորմալ է ընկալել` ենթադրելով, որ Հ.Դրիգոն ցանկանում է մեքենայի վաճառքից գումար շահել, որպես միջնորդ: Ինքը Հ.Դրիգոյի հետ իջել է իր ավտոմեքենայի մոտ, որտեղ տեսել է երկու քաղաքացիների, որոնք մի քանի հարց են տվել ավտոմեքենայի վերաբերյալ և ասել, որ գնում են այն: Ինքն այդ քաղաքացիներին է տվել բանալին և տեխ.անձնագիրն, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրեն ասել է` <<ես հեսա գալիս եմ>> և ինքը բարձրացել է իր աշխատասենյակ: Շուրջ 20 րոպե անց Հ.Դրիգոն մտել է իր աշխատասենյակ, իրեն հանձնել 6000 դոլար գումար` ասելով, որ դա մեքենայի <<բեհն>> է, իսկ մնացած 20.000 դոլարը գնորդը կվճարի երկու ամսվա ընթացքում և նույն պահին էլ նա կատարել է 170.000 դրամ վճարում որպես մեքենայի վարկի ամսեկան մարում` խոստանալով հաջորդ ամիսն էլ մուծել, մինչև գումարի վերջնական վճարելը: Դրանից հետո Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ միասին կգնան նրա ծանոր նոտար Ռուզանի մոտ և պարտավորագիր կկնքեն մնացած գումարի վճարման վերաբերյալ: Երբ մի քանի օր անց ինքը զանգել է Հ.Դրիգոյին և հիշեցրել այդ մասին, վերջինս ասել է, որ մեքենայի գնորդը հիվանդացել է և նոտարի մոտ գնալը հետաձգվում է: Դրանից հետո բավականին ժամանակ Հ.Դրիգոն անհետացել է իր տեսադաշտից և միայն 2010թ. ապրիլի սկզբներին զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե որքան է կազմում ավտոմեքենայի պարտքը բանկին, ինչին ինքը պատասխանել է, որ 7.604.000 դրամ: Հ.Դրիգոն ասել է, որ երեքշաբթի կգնան նոտարի մոտ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու և ինքը հասկացել է, որ նա գումարն ամբողջությամբ ստացել է: Պայմանավորված օրը ինքը զանգել է Հ.Դրիգոյին և հիշեցրել նոտարի մոտ գնալու մասին, սակայն նա ասել է, որ մի քիչ խառն է և իրենք պայմանավորվել են մյուս օրը ժամը 14-ից 15-ը գնալ նոտարի մոտ: Հաջորդ օրը Հ.Դրիգոն զանգել է իրեն և ասել, որ իրեն կանչում են Արաբկիրի ոստիկանություն: Ինքը զարմացել է, ասելով, թե ինչ գործ ունի ոստիկանությունում, ինչին Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ չգիտի: Ինքը դրանից հետո հասկացել է, որ Հ.Դրիգոն խաբել է իրեն և խարդախությամբ իրենից հափշտակել է իր ավտոմեքենան: Հ-1 գ/թ 76-79
Վկա Արկադի Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրենց է պատկանում <<Միշա և Նվարդ>> ՍՊԸ-ն, որը զբաղվում է Սևանա լճի ափի հանգստի սպասարկմամբ և ՍՊԸ-նն է պատկանում լճափին եղած 1.5 հա հողատարածք: 2008թ. սկզբներին, ինքը որոշել է այդ հողակտորի մի մասը վաճառել և այդ մասին հայտնել է նաև իր համագյուղացի Է.Ղարիբյանին: Մի քանի օր անց, վերջինս ասել է, որ հողակտորը գնող կա և իրեն հրավիրել է տուն, որտեղ իրեն ծանոթացրել է Հ. Դրիգոյի հետ: Ինքը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ հողատարածքը վաճառում է 1 քառ.մետրը 15 դոլարով, ինչին Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ ցանկանում է գնել 10.000 ք.մետր հողակտոր 1 ք.մետրը 12 ԱՄՆ դոլարով: Քանի որ իրեն այդ պահին շտապ գումար էր պետք, ուստի համաձայնվել է վաճառել հողատարածքը Հ.Դրիգոյի առաջարկած գնով, պայմանով որ հողի ողջ արժեքը վճարվի մինչև ապրիլի վերջ: Այդ պայմանավորվածությունից հետո, Հ.Դրիգոն եկել է հողակտորը տեսնելու հոր և հորեղբոր հետ, որի հետ Հ.Դրիգոն իրեն չի ծանոթացրել, ասել է միայն, որ այդ հորեղբոր հետ պետք է հանգստի գոտի կառուցեն և որ ինքը չմոտենա և չխոսի նրա հորեղբոր` ինչպես հետագայում պարզվեց, Կ. Ավետյանի հետ, քանի որ հողի գնման հարցերով միայն նա է զբաղվում և հետագայում էլ, երբ Կ.Ավետյանին տեսել է հողամասում, նրան չի մոտեցել և չի խոսել: 2008թ. ապրիլի սկզբներին, Է.Ղարիբյանի տանը Հ.Դրիգոն իրեն տվել է 5000 դոլար գումար որպես հողամասի գնի ՙբեհ՚ և խոստացել ողջ գումարը բերել մինչև ապրիլի վերջ: Երբ անցել է պայմանավորված մեկ ամիսը և Հ.Դրիգոն չի վճարել հողի գումարն, ինքը սկսել է Է.Ղարիբյանից հետաքրքրվել այդ հարցով և իր պահանջով վերջինս կանչել է Հ.Դրիգոյին, որն էլ իր հերթին տարբեր պատճառաբանություններով հետաձգել է գումարի վճարումն` ասելով որ զբաղված է Ղարաբաղի ՀԷԿ-երի գործերով: Ինքը տեսնելով, որ Հ.Դրիգոն խախտում է պայմանը և մեկամսյա ժամկետում չի վճարում հողի ողջ արժեքը, նրան հայտնել է, որ հողամասն արդեն վաճառում է ոչ թե 120.000 դոլարով այլ 150.000 դոլարով և կա գնորդ, որը պատրաստ է այդ գնով գնել հողամասը: Հ.Դրիգոն ասել է, որ համաձայն է վճարել 150.000 դոլար: 2008թ. մայիսի կեսերին ինքը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ իր հողակտորի գնորդ կա և ինքը վաճառելու է այն նոր գնորդին: Հաջորդ օրն իր տուն են եկել Հ.Դրիգոն և Է.Ղարիբյանը, որտեղ իրեն տվել են 65.000 դոլար գումար, խոստանալով մնացած 80.000 դոլարը բերել մի քանի օրից: Հ.Դրիգոն առաջարկել է վերաձևակերպել հողամասը նրա անունով, սակայն ինքը մերժել է, ասելով որ վերաձևակերպումը կկատարվի միայն ողջ գումարը ստանալուց հետո: Իսկ հողամասի վերաձևակերպումը պետք է աներ Հ.Դրիգոն, քանի որ խոստացել էր հողի գնման հետ կապված բոլոր հարցերը լուծել անձամբ: Դրանից հետո ինքը Է.Ղարիբյանի միջոցով բազմիցս հանդիպել է Հ.Դրիգոյի հետ, որը մշտապես խոստանում էր մի քանի օրից կամ շաբաթից բերել մնացած գումարը, սակայն խաբում էր: 2008թ. ամռանն ինքը Հ.Դրիգոյին պատահմամբ տեսել է ափամերձ ռեստորաններից մեկում և նա իրեն ասել է, որ մի քանի օր առաջ բերել է 80.000 դոլարը որպեսզի հանձնի իրեն, սակայն ինչ-որ մարդիկ հարձակվել են իր վրա և ավտոմեքենայից տարել են 80.000 դոլար գումարը: Հետագայում Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ 80.000 դոլարը պետք է տա Կ.Ավետյանը, սակայն վերջինս ամուսնալուծության պատճատով խառը վիճակում է և միայն դրանից հետո կարող է տալ իր գումարը: 2008թ. աշնան վերջերին, ինքը զանգել է Հ.Դրիգոյին և պահանջել վճարել մնացած գումարը, ինչին Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ այդ գումարից 30.000 դոլար ներկա պահին նրա մոտ կա, սակայն շատ զբաղված է և չի կարող այն բերել Սևան: Ինքն առաջարկել է գալ Երևան և ստանալ գումարը: Երեկոյան, ժամը 18-ի սահմաններում, եկել է Երևան այդ գումարը ստանալու և այդ նպատակով զանգել է Հ.Դրիգոյի բնակարան, սակայն վերջինիս կինը հայտնել է, որ նա քաղաքից դուրս է գնացել: Դրանից հետո երկար ժամանակ Հ.Դրիգոյին գտնել չի հաջողվել, քանի որ նա չի պատասխանել հեռախոսազանգերին: 2009թ. ամռանն ինքը պատահաբար իր հողակտորում տեսել է Կ.Ավետյանին մի կնոջ հետ և մոտենալով նրան բարևել է: Կ.Ավետյանը իրենից հարցրել է նրա գնած հողակտորի կողքի հողակտորի մասին, որը իբր Հ.Դրիգոն է գնել: Ինքը զարմացած Կ.Ավետյանին ասել է, որ <<իբր մի հողակտորի փողը տվել եք, որ մյուսն էլ Հարութն է գնել>>, ինչին Կ.Ավետյանը ասել է, թե ինքը ինչ կապ ունի հողակտորի հետ, քանի որ հողը գնել են իրենց գյուղապետ Է.Ղարիբյանից: Ինքը չցանկանալով խոսակցությունը շարունակել Կ.Ավետյանի կնոջ ներկայությամբ` վերցրել է վերջինիս հեռախոսահամարը և հեռացել: Դրանից հետո ինքը գնացել է Է.Ղարիբյանի տուն և նրանից բացատրություն պահանջել Կ.Ավետյանի ասածների վերաբերյալ: Է.Ղարիբյանը իրեն ասել է, որ հողի ողջ արժեքը` 150.000 դոլարը Կ.Ավետյանը վճարել է դեռևս 2008թ. մայիս ամսին, սակայն Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանի տված գումարը նրանից հետ է վերցրել և ասել, որ իրեն ոչինչ չհայտնի այդ մասին, քանի որ Կ.Ավետյանը կարող է գումարը հետ ուզել: Այդ խոսակցության հաջորդ օրն, ինքը զանգել է Կ.Ավետյանին և ասել, որ Հ.Դրիգոն նրան խաբել է, սակայն Կ.Ավետյանը չի հավատացել իրեն: Դրանից մեկ օր անց, Հ.Դրիգոն Է.Ղարիբյանի հետ եկել է իր մոտ ու ինքը զայրացած հարցրել է, թե ինչու են նրանք խաբել իրեն և Կ.Ավետյանին և պահանջել է վճարել իր 80.000 դոլարը: Հ.Դրիգոն ասել է, որ շատ իզուր է ինքը զանգել Կ.Ավետյանին, քանի որ այդ 80.000 դոլարը նստած է բանկում նրա հաշվին և հենց հիմա կարող է այն փոխանցել իր հաշվին, եթե ինքը վալյուտային հաշիվ ունի բանկում, իսկ եթե չունի, ապա կարող են հենց հիմա հաշիվ բացել: Ինքը ասել է, որ ոչ մի հաշիվ չունի բանկում և պահանջում է իր գումարը կանխիկ: Հ.Դրիգոյի առաջարկով իրենք երեքով գնացել են Սևանի <<Յունիբանկ>>-ի մասնաճյուղ, որտեղ Հ.Դրիգոն առանձնազրույց է ունեցել կառավարիչի հետ, իրեն հայտնել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, Է.Ղարիբյանի անունով հաշիվ է բացել և հաջորդ օրը գումարը կնստի այդ հաշվին և ինքը կստանա այն: Հետագայում պարզվել է, որ Հ.Դրիգոն խաբել է և հաշվին ոչ մի գումար էլ չի փոխանցել: Դրանից հետո ինքը բազմիցս զանգահարել է Հ.Դրիգոյին, սակայն վերջինս ամեն անգամ խոստանալով մի քանի օրից կատարել փոխանցումը, մշտապես խաբել է իրեն: Ինքը հասկանալով, որ Հ.Դրիգոն ստում է, դադարել է նրան զանգել, իսկ Է.Ղարիբյանի հետ դադարել է շփվել: 2010թ. ապրիլին, իրեն զանգահարել է Կ.Ավետյանը, ասել , որ սխալվել է անցյալ տարի իրեն չհավատալով, քանի որ արդեն գիտի, թե Հ.Դրիգոն ով է իրականում: Դրանից երկու օր անց, Կ.Ավետյանն իր փաստաբանի հետ հանդիպել է իրեն և իրենք մանրամասն զրույց են ունեցել: Ինքը պնդում է, որ Հ.Դրիգոն երբեք իրեն չի ասել, որ Կ.Ավետյանը նրան գումար է պարտք, այլ հակառակը` որ Կ.Ավետյանը լուրջ բիզնեսմեն է և մեծ փողատեր, որ հողի գումարը հենց նա է տվել և երբ Հ.Դրիգոն իրեն վճարեր հողի ողջ արժեքը, հողը պետք է վերաձևակերպվեր:Հ-1 գ/թ 88-92, 119-121,Հ-2 գ/թ 249-252
Վկա Ելենա Ավետյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Կարեն Ավետյանի օրինական կինը, սակայն փաստացի ամուսնալուծված են, ինքը աշխատել է <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում և հանդիսանում է 80 տոկոսի բաժնետերը: Հ.Դրիգոյին առաջին անգամ տեսել է 2007թ. իրենց ՍՊԸ-ում, երբ նա նոր էր վերադարձել Բելոռուսից, վարում էր համեստ կյանք և աշխատում էր Սևանա լճի ափին ինչ-որ շինարարության վրա և վարում էր <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենա: Հ.Դրիգոյի հայր` Պողոսն իրեն հայտնել է, որ Հ.Դրիգոն ինչ-որ պրոբլեմներ է ունեցել ինտերպոլի հետ: Հ.Դրիգոն մշտապես լինում էր իրենց տպարանում, մասնակցում էր կոլեկտիվի բոլոր հավաքույթներին: 2008թ. մարտ ամսին, իր ամուսին Կ.Ավետյանն իրեն ասել է, որ Հ.Դրիգոյի առաջարկով Սևանա լճի ափին հողակտոր է ուզում գնել և ինքը երկու անգամ ամուսնու, Հ.Դրիգոյի և նրա հոր հետ միասին եղել է Լճաշեն գյուղում այդ հողամասը տեսնելու նպատակով: Նրանք եղել են գյուղի բնակիչ Է. Ղարիբյանի տանը, որին Հ.Դրիգոն ներկայացրել է որպես գյուղապետ: Է.Ղարիբյանի տանը երկու անգամ ինքը ականատես է եղել, որ Հ.Դրիգոյի հայր` Պ. Թերզյանը ստացականներ է կազմել հողի դիմաց վճարումներ կատարելուց հետո, ինքը չի տեսել, թե որքան գումար է ամուսինն երկու անգամ վճարել, սակայն նրա խոսքերից տեղյակ է, որ հողատարածքը գնում է 150.000 դոլարով: Երկու դեպքում էլ Հ.Դրիգոն Է.Ղարիբյանի տան մեջ հայտարարել է, որ հողի գնման հետ կապված բոլոր խնդիրները նա անձամբ կլուծի Սևանի աղգային պարկի միջոցով: Մայիս ամսին ամուսինն իրեն ասել է, որ նա հողի ողջ գումարը` 150.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել է: Դրանից հետո Հ.Դրիգոն իրենց ընտանիքին հրավիրել է իր հարսանիքին, ինչից հետո Հ.Դրիգոն սկսել է վարել թանկարժեք ավտոմեքենաներ և ապրել հարուստ կյանքով, ինչն իր մոտ հակակրանք է առաջացրել, քանի որ Հ.Դրիգոն ոչ մի տեղ չի աշխատել, հետևաբար եկամուտի աղբյուր չի ունեցել և ինքը իր տանեցիներին մշտապես ասել է, որ Հ.Դրիգոյից հեռու մնան, սակայն ամուսինը չի հետևել իր և երեխաների այդ խորհրդին և անսահման վստահել է Հ.Դրիգոյին: Այդ հողի վրա իր և ամուսնու միջև տհաճություններ էին առաջանում: Ինքը պնդում է, որ երբեք Հ.Դրիգոն ոչ մի տեղ չաշխատելով չէր կարող մեծ գումարներ ունենալ, իսկ ունենալու դեպքում էլ խոշոր գումար պարտք տալ ամուսնուն, որը երբեք դրա կարիքը չուներ, քանի որ իրենց ՍՊԸ–ը բավարար միջոցներ էր տալիս բարեկեցիկ կյանքով ապրելու համար: Այն մասին, որ իր ամուսինը իբր 520.000 դոլար գումար է պարտք Հ.Դրիգոյին, իմացել է վերջինիս կին Ն. Սարգսյանից 2010թ. մայիս ամսին, երբ վերջինս գալով իր բնակարան, հայտնել է նաև, որ Հ.Դրիգոյի ունեցած պարտքերի դիմաց նա կորցրել է Կոնիտաս փողոցի վրա գտնվող բնակարանը և որ իրենց Զաքյան փողոցի վրա գտնվող բնակարանը Հ.Դրիգոն նույնպես վաճառել է: Ինքը հայտնել է, որ վերջինս կամ այլ անձ իրավունք չունի խաբեությամբ տիրանալու իրենց բնակարանին: Ն.Սարգսյանը իրեն պատմել է նաև այն մասին, որ Կ.Ավետյանը ցանկացել է Ամիրյան փողոցի վրա բնակարան գնել և վճարել է որպես կանխավճար 15.000 դոլար, իսկ հետագայում հրաժարվել է գործարքից և նույնիսկ հետ չի ստացել կանխավճարը: Հ-1 գ/թ 93-95,Հ-4 գ/թ 31-33
Վկա Արմեն Մարկոսյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կարեն Ավետյանին ճանաչում է շուրջ 10 տարի, որպես Արցախի թեմի խորհրդի անդամ և բարերարի, որը բազմիցս օգնություն է ցույց տվել թեմին: Հ.Դրիգոյին որպես ազգական իր հետ ծանոթացրել է Կ.Ավետյանը: Հ.Դրիգոն մեծ հարգանքով է մոտեցել Կ.Ավետյանին, նրան դիմել է հայրանունով: Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանի հետ հաճախ է այցելել Արցախ, իսկ 2009թ. սեպտեմբերին, Հ.Դրիգոն թեմի հոգևոր խորհրդի նիստի անդամների ներկայությամբ, խոստացել է Ստեփանակերտում գտնվող կիսակառույց եկեղեցին սեփական գումարներով կառուցել որպես բարերար: Նույն ընթացքում Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ եկեղեցու կառուցումը կսկսի, երբ կկանխիկացնի 1.000.000 դոլար արժեքով բանկային չեկը և ինքը հասկացել է, որ շուտով Հ.Դրիգոն կսկսի եկեղեցու կառուցումը, ինչով վերջինս մեծ վստահություն է ձեռք բերել, առավել ևս, որ Հ.Դրիգոն հանդիսացել է Կ.Ավետյանի ազգականը, իսկ վերջինս իրենց թեմում մեծ հարգանք է վայելում: 2009թ. հոկտեմբեր ամսին, Հ.Դրիգոն Կ.Ավետյանի հետ հերթական անգամ գալով Գանձասար և լսելով, որ Կ.Ավետյանը ցանկանում է իր միջոցներով եկեղեցու միաբանական շենքի ջեռուցումը իրականացնել, իրեն և Կ.Ավետյանին հայտնել է, որ իր հերթին նա պարտավորվում է այդ նպատակով շինարարական աշխատանքներն իրականացնել սեփական միջոցներով: Դրանից մի քանի օր անց, եկեղեցի է եկել ոմն Գրիշա և հայտնել, որ Հ.Դրիգոն է նրան ուղարկել ջեռուցման մոնտաժային չափումների աշխատանքները կատարելու համար, իսկ մի քանի օր անց իրեն զանգել է Հ.Դրիգոն և հայտնել, որ անհրաժեշտ բոլոր դետալները և խողովակները գնել է ու սպասում է, որ մի բեռնատար լինի, որով դրանք կբերի Արցախ: Ինքը նրան առաջարկել է թեմի բեռնատար ավտոմեքենան ուղարկել Երևան, սակայն Հ.Դրիգոն մերժել է իր առաջարկն` ասելով որ ամոթ է, այսօր-վաղը այդ հարցը կլուծի: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց, իրեն զանգահարել է Կ.Ավետյանը և հարցրել, թե ինչպես են ընթանում ջեռուցման աշխատանքներն ու իր պատասխանից հետո, որ ոչ մի աշխատանք էլ չի ընթանում, խիստ զարմացել է և հայտնել, որ Արցախից վերադառնալուց հետո, ինքը Հ.Դրիգոյին տվել է 2.000.000 դրամ ջեռուցման դետալները գնելու համար: Եկեղեցու ջեռուցումն այդպես էլ չիրականացավ, սակայն ինքն երբեք այդ հարցով ոչ Հ.Դրիգոյին, ոչ էլ Կ.Ավետյանին չի դիմել, քանի որ գեղեցիկ չէ բարերարին հիշեցնելը: 2010թ. փետրվարին, Կ.Ավետյանը զանգել է իրեն և ասել, որ Հ.Դրիգոն խաբեությամբ հափշտակել է այդ 2.000.000 դրամը: Ինքը գտնում է անհեթհեթություն, որ Կ.Ավետյանը Հ.Դրիգոյին գումար պարտք լինի, քանի որ նա բավականին ապահովված է նյութապես, մեծ գումարներ է տրամադրում բարեգործությանը և երբեք չի կարող գումար պարտք լինել Հ.Դրիգոյին: Հ-2 գ/թ 1-2
Վկա Արտակ Գալստյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. գարնանը ծանոթացել է Հ.Դրիգոյի հետ` նրա կնոջ, իր վաղեմի ծանոթ Նաիրա Սարգսյանի միջոցով: Հ.Դրիգոն իրեն ներկայացել է որպես գործարար և անշարժ գույքի գործակալության համասեփականատեր: Իրենց մեջ ստեղծվել է մտերմություն, առավել ևս այն բանից հետո, երբ ինքը Հ.Դրիգոյին հայտնել է, որ վաճառել է իր անշարժ գույքը 650.000 դոլարով և պատրաստ է այդ գումարը ներդնել շահութաբեր գործի մեջ: Դրանից մի քանի օր անց, Հ.Դրիգոն իրեն առաջարկել է նրան տալ 400.000 դոլար պարտքով, որպեսզի այն ներդնի բիզնեսի մեջ և յուրաքանչյուր գործարքից իրեն շահույթ տա, իսկ մեկ տարի անց վերադարձնի մայր գումար կազմող 400.000 դոլարը` խոստանալով առաջին շահութաբաժինը տալ առաջիկա մեկ ամսվա ընթացքում: Ինքը համաձայնվել է Հ.Դրիգոյի առաջարկին, քանի որ նա շատ վստահ էր ներկայացրել բիզնեսի հաջողությունը, բացի այդ, ինքը ճանաչել է նրա կնոջը ու նրա ընտանիքին և որևէ կասկած չի ունեցել իր գումարի վերադարձման հարցում: 10.06.2008թ., իրենց տանը, իր և Հ.Դրիգոյի միջև կնքվել է փոխառության պայմանագիր ու ինքը 400.000 դոլար առձեռն հանձնել է նրան, ինչի դիմաց Հ.Դրիգոն գրել է համապատասխան ստացական: Երբ անցել է առաջին ամիսն ու Հ.Դրիգոն խոստացած շահույթը չի տվել, ինքը դիմել է նրան այդ հարցով և պատասխան է ստացել, որ գործերը նորմալ են ընթանում, ուղղակի շահույթը կլինի հաջորդ ամսվա ընթացքում: Այդպես շարունակվել է չորս ամիս և իր մոտ կասկածներ են առաջացել Հ.Դրիգոյի նկատմամբ ու այդ պատճառով 2008թ. նոյեմբերին ինքը պահանջել է նրանից վերադարձնել իր ողջ գումարը: Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ չի կարող այն վերադարձնել, քանի որ ներդրված է բիզնեսի մեջ և առաջարկել է կրկին սպասել, սակայն ինքը չի համաձայնվել, քանի որ 80.000 դոլար պարտք է եղել իր եղբորը, որը պահանջել է այդ գումարը: Ուստի Հ.Դրիգոյից պահանջել է անմիջապես վերադարձնել իր փողերը: Հ.Դրիգոն առաջարկել է կնոջ` Նաիրա Սարգսյանի Կոմիտաս 32 շենքի 51 բնակարանը օտարել իրեն և 28.11.2008թ. նշված բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով օտարել է իրեն 80.000 դոլարի դիմաց, ինչից հետո պարտք է մնացել 320.000 դոլար գումար: Երբ լրացել է իր գումարը վերադարձնելու մեկ տարի ժամկետը, իսկ Հ.Դրիգոն ոչ մի գումար չի վերադարձրել և ինքը հասկացել է, որ նա չի էլ պատրաստվում վերադարձնել, ստիպված դիմել է քաղ. հայցով դատարան` Հ.Դրիգոյից 320.000 դոլար գումարի բռնագանձման պահանջով: Դատարանում պարզվել է, որ Հ.Դրիգոյի անվամբ որպես սեփականություն գրանցված է Երևան, Զաքյան 8 շենքի 18 բնակարանը և երկու <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենաներ: Սակայն ավտոմեքենաները օտարված են եղել և Հ.Դրիգոն իր հետ վերը նշված հասցեով բնակարանի վերաբերյալ հաշտության համաձայնություն է կնքել, որով այդ բնակարանը դարձել է իր սեփականությունը և ինքն այն վաճառել է: Իրեն հայտնի չի եղել, թե նշված բնակարանը նախկինում ում է պատկանել և ինչ ճանապարհով է հայտնվել Հ.Դրիգոյի մոտ, ինքը հետագայում է իմացել, որ այն պատկանել է Կ.Ավետյանին: Նշել է, որ ինքը բարեխիղճ ձեռք բերող է և նշված բնակարանը Հ.Դրիգոն հանձնել է իրեն ունեցած պարտք 320.000 դոլարի դիմաց: Հետագայում հասկացել է, որ Հ.Դրիգոն խաբել է իրեն իր գումարն իբր բիզնեսի մեջ ներդնելու հարցում և միայն այդ բնակարանները վերցնելու միջոցով է իրեն հաջողվել վերադարձնել իր փողերը: Հ.Դրիգոն իրենից վերցրել է ոչ թե 520.000 այլ 400.000 դոլար գումար, այն վերցրել է բիզնեսի մեջ ներդնելու ու իրեն շահույթ խոստանալու պայմանով, երբևէ չի ասել, որ նա այդ գումարը պարտքով տալու է կամ տվել է մեկ այլ անձի և ինքը նրան գումար չէր տա պարտքով, որպեսզի նա մեկ այլ անձի պարտք տար այդ գումարը: Հ-2 գ/թ 21-24, Հ-4 գ/թ 127-128
Վկա Պողոս Թերզյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին որ այն մասին, որ Հարություն Դրիգոյի հայրն է: 2007-2010թթ. ընթացքում աշխատել է իր ազգական Կ. Ավետյանի <<Գինդ>> ՍՊԸ-ում` կադրերի տեսուչի և իրավաբանի պաշտոնում: 2007թ. ինքը վերջինիցս խնդրել է 3000 ԱՄՆ դոլար գումար Բելոռուսից վերադարձած իր որդու կարիքների համար և չի վերադարձրել այն, սակայն գտնում է, որ այդ գումարի դիմաց ինքը շատ ավելի օգուտ է տվել Կ.Ավետյանին վերջինիս ՍՊԸ-ն քաղ. գործերը դատարաններում շահելով:
Սկզբնական շրջանում Կ.Ավետյանի հետ ունեցել է բարեկամական հարաբերություններ, սակայն 2010թ. ապրիլին, երբ իմացել է, որ Կ.Ավետյանն իր որդու դեմ հայտարարություն է տվել ոստիկանությունում, ազատվել է աշխատանքից և թշնամանք ունի Կ.Ավետյանի նկատմամբ: 2008թ., Կ. Ավետյանի համար Սևանի ափին հողակտոր գնելու նպատակով, ինքը մի քանի անգամ եղել է Լճաշեն գյուղում Կ.Ավետյանի և իր որդու հետ, որտեղ Է. Ղարիբյանի տանը թվով 3 ստացականներ է գրել 20, 30, 100 հազար դոլար գումար հողի գնման համար Կ.Ավետյանի կողմից Է.Ղարիբյանին վճարելու վերաբերյալ: Նշված գումարներն իր ներկայությամբ Կ.Ավետյանը հանձնել է Է.Ղարիբյանին: Ինքը չգիտի` հետագայում ինչ են եղել այդ գումարները, իսկ ստացականները գրել է ինքը, քանի որ Է.Ղարիբյանի ձեռքը ցավում էր: 2009թ. դեկտեմբերին, իր որդին իր տան մեջ Նաիրա Սարգսյանի ներկայությամբ Կ.Ավետյանին է տվել 23.000 դոլար, իսկ դրանից առաջ ևս երկու անգամ կրկին ինչ-որ գումարներ է տվել նրան, սակայն չգիտի թե ինչ նպատակով և ինչ չափի:
Հ 4, գ.թ. 208-214, Հ 6 գ.թ 16-19, 20-23
Վկա Ենոք Մանուկյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է <<Ավանգարդ Ռենտա Քար>> ՍՊԸ-ն տնօրենը, որը գործում է Տերյան 71 հասցեով և զբաղվում է ավտոմեքենաների վարձույթով: 2009թ. աշնան սկզբներին, իր ՍՊԸ-ն է եկել քաղաքացի, որը ներկայացել Հարություն Դրիգո անունով, հայտնել է որ նրա ավտոմեքենան վերանորոգման մեջ է և ցանկացել է վարձակալել ամենագնաց ավտոմեքենա: Քանի որ իր ՍՊԸ-ում այդ պահին նման ավտոմեքենա չի եղել, ուստի ինքը զանգահարել է Ստեփան Խաչատրյանին և վերջինս համաձայնվել է վարձակալությոն տրամադրել նրա <<Պաջերո>> մակնիշի նոր ավտոմեքենան: Քիչ անց եկել է Ս.Խաչատրյանը և պայմանավորվելով Հ.Դրիգոյի հետ, նրանք հեռացել են: Մի քանի օր անց, Ս.Խաչատրյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Հ.Դրիգոն նրա ավտոմեքենան վթարի է ենթարկել և այն գտնվում է արհեստանոցում: Ինքը գնացել է նշված արհեստանոց, որտեղ հանդիպել է Հ.Դրիգոյին ու Ս.Խաչատրյանին, որը եղել է ընկճված վիճակում և պահանջել է, որ նրա ավտոմեքենան միայն նոր պահեստամասերով վերանորոգվի, ինչին Հ.Դրիգոն պատասխանել է, որ խնդիր չկա: Այդ խոսակցության ընթացքում Հ.Դրիգոն Ս.Խաչատրյանից հարցրել է, արդյոք նա չի ուզում վաճառել այդ ավտոմեքենան, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ կվաճառի 38.000 դոլարով: Դրանից մի որոշ ժամանակ անց Ս.Խաչատրյանը իրեն հայտնել է, որ վթարված ավտոմեքենան վաճառել է Հ.Դրիգոյին ու ստացել գումարի մի մասը: Թե ինչ է եղել հետագայում Հ.Դրիգոյի և Ս.Խաչատրյանի միջև, իրեն հայտնի չէ: Դրանից շուրջ մեկ ամիս անց, 2009թ. հոկտեմբերին, իր աշխատավայր է եկել Հ.Դրիգոն և հայտնել, որ դրանց թվում նաև BMV-Z-4 մակնիշի կաբրիոլետ և հարցրել, թե արդյոք չի ցանկանում գնել: Ինքը պատասխանել է,որ սկզբում պետք տեսնի մեքենան: Մի քանի օր անց, Հ.Դրիգոն բերել է նշված BMV-Z-4 մակնիշի արծաթագույն, 55 ԼՕ 666 պ/հ կաբրիոլետ ավտոմեքենան: Նրա հետ եղել են իմչ-որ մարդիք, որոնք ինքը չի ճանաչում: Հ.Դրիգոն հայտնել է, որ ավտոմեքենան վաճառվում է 25.000 դոլարով, սակայն ինքն ասել է, որ այն կգնի 20.000 դոլարով և Հ.Դրիգոն համաձայնվել է: Հաջորդ օրը, Հ.Դրիգոյի հետ պայմանավորվածության համաձայն, ինքը գնացել է Կենտրոն նոտարական գրասենյակ ավտոմեքենայի առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու, որտեղ հանդիպել է ավտոմեքենայի տեր Ռ. Մկրտչյանին և նրա հորը, սակայն քանի որ նոտարի մոտ հերթ է եղել, իրենք եկել են Տերյան փողոցի վրա գտնվող իր ՍՊԸ-ն հարևանությամբ գործող նոտարական գրասենյակ: Մինչ նոտարի մոտ մտնելը, ինքը Հ.Դրիգոյի հետ բարձրացել է իր աշխատասենյակ, որտեղ ինքը Հ.Դրիգոյին առձեռն տվել է 20.000 դոլար գումար, քանի որ նա էր ավտոմեքենա վաճառողը: Երբ իջել են աշխատասենյակից, որպեսզի մտնեն նոտարի մոտ Հ.Դրիգոն իր ներկայությամբ Ռ.Մկրտչյանին ասել է, որ ավտոմեքենայի գումարը, նա ստացել է ամբողջությամբ և մնում է միայն, որ Ռ.Մկրտչյանը ստորագրի առուվաճառքի պայմանագիրը: Դրանից հետո իրենք մտել են նոտարի մոտ ու ստորագրել պայմանագիրը: Ռ.Մկրտչյանն իրեն ոչինչ չի հարցրել ավտոմեքենայի գնի վերաբերյալ: Իրեն ոչինչ հայտնի չէ Հ.Դրիգոյի և Ռ.Մկրտչյանի հարաբերությունների մասին, ինքը բարեխիղճ ձեռք բերող է, իսկ ավտոմեքենայի գուրքահարկի մուծման անդորրագիրը, որը Հ.Դրիգոն խոստացել էր հանձնել իրեն, առ այսօր չի ստացել, իսկ իր այդ կապակցուիթյամբ Հ.Դրիգոյին կատարած բազմաթիվ զանգերին, նա չի պատասխանել: Հ-5 գ/թ 151-155
Վկա Օվսաննա Հովհաննիսյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. ցանկացել է վաճառել Երևանի Մելքումով 20/5 հասցեյով իրենց պատկանող 800 ք.մ հողատարածքը և այդ նպատակով հայտարարություն է տվել <<Գինդ>> թերթում, ինչի արդյունքում իրեն զանգահարել է Վահագն Հարությունյանը, ցանկություն հայտնել տեսնել հողամասը: 2009թ. նոյեմբերի վերջին, Վ.Հարությունյանը հանդիպել է իրեն, տեսել ու հավանել է հողամասը և վաճառքի գին են պայմանավորվել 60.000 դոլար: Վահագ Հարությունյանն իրեն ասել է, որ ցանկանում է հողամասում տուն կառուցել և չի կարող ողջ գումարը միանգամից վճարել, ուստի ուզում է հիպոտեքային վարկ վերցնել և խնդրել է իրեն առուվաճառքի գործընթացը հետաձգել մինչև 25.01.2010թ.-ը` իր վարկ ստանալու օրը ու ինքը համաձայնվել է նրա առաջարկին: Վ.Հարությունյանն առաջարկել է կնքել հողի առուվաճառքի նախնական պայմանագիր, ինչից հետո իրեն տալու է հողի կանխավճար: 2 օր անց, իրենք կրկին հանդիպել են և Վ.Հարությունյանն ասել է, որ վարկը անպայման կլինի հունվարի 25-ին, քանի որ դա խոստացել է Հարութ անունով վստահելի անձնավորություն, որին էլ Վ.Հարությունյանը տվել է վարկը ստանալու համար անհրաժեշտ 25.000 դոլարին համարժեք գումար: 01.12.2009թ. Վ.Հարությունյանը բերել է անշարժ գույքի առուվաճառքի չլրացված պայմանագիր, որը լրացնելուց հետո իրեն տվել է 1000 դոլար որպես կանխավճար: 03.12.2009թ. Վ.Հարությունյանն այդ պայմանագիրն արդեն կնքված վիճակում բերել և ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է ընթանում, ու նա վարկը կստանա ժամանակին: Երբ անցել է 2010թ. հունվարի 25-ը, իսկ վարկը չի ստացվել, Վ.Հարությունյանն իրեն ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, քանի որ Հարութը հայտնել է, որ վարկը մի քանի օր կուշանա կապված կենտրոնական բանկում դրամի կուրսի տատանման հետ ու խնդրել է ևս 10 օր ժամանակ: Երբ անցել է նշված 10 օրը ևս, իսկ վարկն այդպես էլ չի ստացվել, ինքը սկսել է անհանգստացնել Վ.Հարությունյանին և վերջինս մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն` ասելով, որ խոսում է Հարութի օֆիսից, որ ամեն ինչ նորմալ է ընթանում ու մի քանի օրից վարկը կլինի: 2010թ. փետրվարի սկզբին, Վ. Հարությունյանը հեռախոսով իրեն հայտնել է, որ վարկն արդեն ստացվել է և անհրաժեշտ է ներկայանալ Հարութի օֆիս համապատասխան ձևակերպումներ կատարելու համար: Ինքը Վ.Հարությունյանի հետ միասին գնացել է Տերյան փողոցի վրա տնվող <<Ցիտադել>> շենքի 3-րդ հարկ, որտեղ առաջին անգամ հանդիպել է Հ. Դրիգոյին, որը ներկայացել է որպես վարկային կազմակերպության տնօրեն և <<Յունիբանկ>>-ի մասնաճյուղի տնօրեն, շատ ջերմ ընդունել է իրենց, շնորհավորել Վ.Հարությունյանին վարկը ստանալու կապակցությամբ, որը շատ հաջող տոկոսով է ստացվել և 15 տարով ու հայտնել, որ երեք օրվա ընթացքում վարկի գումարը կնստի իր <<Յունիբանկ>>-ում բացված հաշվեհամարին: Իրեն տարօրինակ է թվացել, որ իրենք ոչ մի փաստաթուղթ չստորագրեցին և չի ընկալել Հ.Դրիգոյի կողմից իրենց օֆիս հրավիրելու նպատակն ու այդ մասին ասել է Վ.Հարությունյանին, սակայն վերջինս ասել է, որ վստահում է Հ.Դրիգոյին: Երբ անցել է նշված ժամանակը և իր հաշվին գումարը չի նստել, իրեն զանգահարել է մի աղջիկ, ներկայացել Աննա անունով ու որպես Հ.Դրիգոյի օֆիսի աշխատակից, և ներողություն խնդրելով ասել, որ մոռացել են ստորագրել տալ պայմանագիրը, հրավիրել է կրկին ներկայանալ Հ.Դրիգոյի գրասենյակ: 09.02.2010թ. ինքը Վ.Հարությունյանի հետ կրկին եկել է Հ.Դրիգոյի գրասենյակ, որտեղ սակայն վերջինս չի եղել և իրենց ընդունել են ինչ-որ կանայք, որոնք հայտնել են, որ իր գումարը փոխանցվել է արտարժույթով, իսկ նման դեպքերում գումարը մի քանի օր ուշանում է: Մի քանի օր անց, Վ.Հարությունյանն իրեն հայտնել է, որ Հ.Դրիգոն ասել է, որ 50.000 դոլարն արդեն կա, իսկ մնացած 9.000 դոլարը պատվիրել է բանկում կանխիկացնել: Ինքը համաձայնվել է այդ գումարը ստանալ արտարժույթով, սակայն դա նույնպես սուտ է եղել: Ինքը տեսնելով, որ Վ.Հարությունյանը չի կարողանում իրեն վճարել փողի արժեքը, նրան ասել է, որ հողամասը վաճառելու է ուրիշին: Դրանից մի քանի օր անց, իրեն զանգահարել է Վ.Հարությունյանի տնօրեն Կարենը, խնդրել, որ հողամասն ուրիշին չվաճառի, որ Հ.Դրիգոն անպայման վարկը կդասավորի և նույնիսկ առաջարկել է կանխավճարի գումարն ավելացնել 9.000 դոլարով: Ինքը պատասխանել է, որ Վ.Հարությունյանին վստահում է և իրեն կանխավճարի գումարի ավելացում պետք չէ, ինքը կսպասի ևս 10 օր: Դրանից հետո Վ.Հարությունյանը զանգել է իրեն և կոտրված ձևով ասել, որ կարող է հողը վաճառել ուրիշին: Ինքը Վ.Հարությունյանին ասել է, որ կսպասի ևս մեկ ամիս և նորից հայտարարություն է տվել թերթում հողը վաճառելու մասին: 2010թ. մարտի կեսերին, իրեն զանգել է Վ.Հարությունյանը և ասել, որ վերջապես ճարել է պահանջվող գումարն ու իրենք միասին նոտարական գրասենյակում կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Վ.Հարությունյանը տվել է 50.000 դոլար ու հայտնել, որ այդ գումարից 25.000 դոլարը նրան տվել է տնօրեն Կարենը Հ.Դրիգոյի խնդրանքով, որը խոստացել է այդ գումարը մի քանի օրից վերադարձնել Կարենին, սակայն չի վերադարձրել: Հ 2. գ.թ. 292-295
Վկա Նաիրա Սարգսյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ-ից գտնվում է փաստացի ամուսնության մեջ Հ. Դրիգոյի հետ, հանդիսանում է Մաշտոցի պողոտայի վրա գործող <<ԿԱՆՍՍ>> անշարժ գույքի գործակալություն ՍՊԸ-ն տնօրենը: 2008թ. ամռանը կայացել է իր և Հ.Դրիգոյի հարսանիքը: Ինքը չի հետաքրքրվել նրա գործերով, չգիտի ինչով է զբաղվել, իմացել է, որ նախկինում դատապարտված է եղել: Ինքը երբեք չի նկատել, որ Հ.Դրիգոն խոշոր գումարներ է աշխատել: Կ. Ավետյանին ճանաչել է իրենց հարսանիքի օրվանից, իսկ դրանից հետո Հ.Դրիգոն դարձել է Կ.Ավետյանի սանիկը: Տերյան փողոցի վրա գտնվող Ցիտադել շենքում իր եղբոր գրասենյակն է, որտեղ ինքը հաճախ էր լինում իր ամուսնու և ընկերուհի Աննայի հետ, սակայն որևէ գործունեություն այդ գրասենյակում չի իրականացվել: Վահագն Հարությունյանին և Օվսաննա Հովհաննիսյանին ճանաչել է Ցիտադելի գրասենյակ իր ամուսնու մոտ երկու անգամ գալու ժամանակից: Հ.Դրիգոյի և Վ.Հարությունյանի խոսակցությունից ինքը հասկացել է, որ Հ.Դրիգոյի Վ.Հարությունյանին օգնում է բանկից 60.000 դոլար վարկ ստանալու հարցում: 2009թ. դեկտեմբերին Հ.Դրիգոն իրենից խնդրել է անշարժ գույքի առուվաճառքի նախնական պայմանագրի օրինակ` ասելով, որ այն պետք է լրացնի Վ.Հարությունյանը հողամաս գնելու նպատակով: Ինքը Հ.Դրիգոյին տվել է իր կողմից կնքված և ստորագրված, բայց չլրացված պայմանագիր և չգիտի հետագայում ինչ է եղել: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ պայմանագիրը պետք է ներկայացնի Վ.Հարությունյանին և հողը վաճառողին, սակայն իրեն հայտնի չէ, ինչ կապ ուներ այդ պայմանագիրը վարկ ստանալու հետ: 09.02.2010թ. կնքված պարտավորությունների մասին համաձայնագիրն իրեն անծանոթ է, չգիտի, թե ինչու է այնտեղ իր ամուսինը հանդես եկել որպես <<Էկոկոնսուլ>> վարկային կազմակերպության տնօրեն, քանի որ նշված ՍՊԸ-ն տնօրենը Հ.Դրիգոյի հայր Պողոս Թերզյանն է: Այդ ընթացքում Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ զբաղվում է Վ. Հարությունյանին վարկ տրամադրելու հարցով, ինչ-որ փաստաթղթեր էր կազմում նրա հետ, նույնիսկ Հ.Դրիգոն իրեն խնդրել է մի անգամ ինչ-որ թղթապանակ փոխանցել Վ.Հարությունյանին և ինքը փոխանցել է այն առանց պարունակությունը տեսնելու: Մի անգամ Հ.Դրիգոն իրեն և Աննային ասել է, որ շտապ գործ ունի և չի կարող օֆիսում հանդիպել Վ.Հարությունյանի հետ ու խնդրել է իրեն Վ.Հարությունյանին փոխանցել, որ նրա վարկը ստացվել է, սակայն մի քանի օր կձգձգվի կապված արտարժույթի տատանման հետ, ինչը և իրենք փոխանցել են Վահագն Հարությունյանին և Օվսաննա Հովհաննիսյանին: Իրեն ոչինչ հայտնի չի եղել այդ վարկի ճակատագրի մասին և միայն քրեական գործ հարուցելուց հետո, Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ վարկը չի ստացվել, իսկ Կ.Ավետյանն ու Վ.Հարությունյանը շանտաժ են անում իր նկատմամբ և գումարներ պահանջում: Թեև ինքն իր բացատրությունում գրել է, որ ներկա է գտնվել այդ վարկի գումարից 23.000 դոլար գումար Հ.Դրիգոյի կողմից Կ. Ավետյանին վերադարձնելուն, սակայն իրականում նման դեպքի ներկա չի եղել, իսկ բացատրությունում դա գրել է Հ.Դրիգոյի խնդրանքով: 2009թ. ամռանը, Կ.Ավետյանն խնդրել է Հ.Դրիգոյին Կենտրոնում բնակարան ճարել և ամուսնու խնդրանքով ինքն իր ՍՊԸ-ն բրոքերների միջոցով գտել է համապատասխան բնակարան Ամիրյան փողոցի վրա, որը վաճառվում էր 150.000 դոլարով: Ինքը Հ.Դրիգոյի, Կ.Ավետյանի և նրա կնոջ հետ գնացել են այդ բնակարանը տեսնելու, ինչից հետո Կ.Ավետյանը համաձայնվել է գնել այդ բնակարանը: Դրանից հետո, ինքն իր ՍՊԸ-ում Հ.Դրիգոյի առաջարկով կնքել է նախավճարի մասին պայմանագիր, որպես գնորդ հանդես եկած Հ.Դրիգոյի և վաճառողի միջև, ինչից հետո Հ.Դրիգոն վաճառողին հանձնել է 15.000 դոլար որպես նախավճար, պարտավորվելով մնացած 135.000 դոլարը վճարել հիմնական պայմանագրի ստորագրման և նոտաական վավերացման օրը: Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ այդ գումարը վերցրել է Կ.Ավետյանից: Իրեն հայտնի չէ, թե Հ.Դրիգոն ընդամենը որքան գումար է վերցրել Կ.Ավետյանից, սակայն հետագայում Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ Կ.Ավետյանը հրաժարվել է այդ բնակարանը գնելուց և չի ցանկանում հետ ստանալ որպես նախավճար տրված 15.000 դոլարը: Ինքը միայն նախաքննության ընթացքում է իմացել, որ Կ.Ավետյանն ամբողջությամբ վճարել է բնակարանի գումարը, սակայն այդ գործարքի վերաբերյալ որևէ կասկած չի ունեցել, քանի որ Հ. Դրիգոն հանդիսացել է Կ.Ավետյանի ամենավստահելի անձը: Հ. 4 գ/թ 81-82, 130-134, Հ. 5 գ/թ 65-66
Վկա Սուրիկ Պետրոսյանը նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Լճաշեն գյուղում: Հ. Դրիգոյին ճանաչում է 2009թ-ից, իրենց ծանոթացրել է Է.դ Ղարիբյանը: Դրիգոյի հետ հանդիպել է տարբեր սեղանների շուրջ, սակայն նրա հետ մտերմություն չի ունեցել: 04.08.2010թ. երեկոյան, ժամը 20.00-ի սահմաններում, իրենց գյուղում պատահաբար տեսել է Դրիգոյին կնոջ հետ` նրա արծաթագույն ջիպ ավտոմեքենայով: Դրիգոն կանգնեցնելով ավտոմեքենան` մոտեցել է իրեն և հայտնել, որ իր սանիկ Էդվարդը նրա դեմ ցուցմունքներ է տվել քննիչին: Ինքը Հ.Դրիգոյի ասածը ճշտելու նպատակով, իր հեռախոսով զանգել է Է.Ղարիբյանին և հարցրել, թե ինչու է Հ.Դրիգոն նման բան ասում, ինչին Է.Ղարիբյանը պատասխանել է, որ գտնվում է Հրազդանում և երկու ժամից կվերադառնա ու իրեն կբացատրի եղելությունը: Դրանից հետո իր հեռախոսը վերցրել է Հ.Դրիգոն և շուրջ 10 մետր հեռանալով իրենից խոսել է Է.Ղարիբյանի հետ, ինչից հետո վերադարձրել է հեռախոսն ու ոչինչ չասելով կնոջ հետ հեռացել է: Ինքը չի լսել Հ.Դրիգոյի խոսակցությունը Է.Ղարիբյանի հետ: Դրանից մոտ մեկ ժամ անց, Է.Ղարիբյանը հանդիպել է իրեն և ասել, որ Հ.Դրիգոն հեռախոսով նրան հայհոյանքներ է տվել: Հ. 4 գ/թ 190-191
Վկա Համբարձում Քոլոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. մարտից աշխատել է <<ԿԱՆՍՍ>> ՍՊԸ-ում որպես բրոկեր, ՍՊԸ-ն տնօրենն էր Նաիրա Սարգսյանը, իսկ նրա ամուսինը Հ. Դրիգոն, որն իրեն ներկայացել է որպես <<Յունիբանկի>> փայատեր և Չարենցավանի մետաղաձուլական գործարանի սեփականատեր: Վերջինս երբեմն եկել է Ն.Սարգսյանի մոտ, իրենց մեջ առանձնակի շփում չի եղել: 2009թ. ամռանը Ն.Սարգսյանը դիմել է իրեն, որպեսզի Հ.Դրիգոյի հորեղբոր համար բնակարան գտնի Ամիրյան փողոցի վրա: Ինքը գտել է նման բնակարան, որի տերը Վ. Պարոնիկյանն էր և այդ մասին հայտնել է Ն.Սարգսյանին: Մի քանի օր անց, Հ.Դրիգոն եկել է գրասենյակ և ասել, որ նրա հորեղբայր Կ. Ավետյանը ցանկանում է այդ բնակարանը տեսնել: Ինքը Հ.Դրիգոյին ասել է, որ բնակարանի նախնական գինը 170.000 դոլար է, սակայն սակարկելու տեղ կա: Դրանից մեկ երկու օր անց, Հ.Դրիգոն և Կ.Ավետյանն եկել են բնակարանը տեսնելու, Հ.Դրիգոն հայտնել է, որ բնակարանը գնում է Կ.Ավետյանը: Բնակարանը տեսնելուց հետո որոշվել է, որ բնակարանը վաճառվելու է 150.000 դոլարով, ընդ որում Կ.Ավետյանն է Հ.Դրիգոյին առաջարկել գինը սակարկել բնակարանատիրոջ հետ` ասելով, որ Հ.Դրիգոյի մոտ լավ է ստացվում: Դրանից հետո, բնակարանը տեսնելու են եկել Կ.Ավետյանն ու նրա կինը, Հ.Դրիգոն և Ն.Սարգսյանը: Դրանից մի քանի օր անց, Հ.Դրիգոն եկել է օֆիս և ասել, որ Կ.Ավետյանը որոշել է վերջնական գնել այդ բնակարանը և իրենք երկուսով գնացել են Վ.Պարոնիկյանի մոտ: Վերջինս համաձայնվել է 150.000 դոլարով վաճառել բնակարանը, պայմանով որ գումարը վճարվի երկու երեք օրվա ընթացքում, ինչին Հ.Դրիգոն համաձայնվել է: Երկու օր անց, Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ Վ.Պարոնիկյանին հրավիրեն օֆիս նախնական պայմանագիր կնքելու համար: Նշված օրը Վ.Պարոնիկյանը որդու հետ միասին եկել է օֆիս, որտեղ Հ.Դրիգոն որպես գնորդ հանդես գալով` նախավճարի պայմանագիր է կազմել վաճառող վերջինիս որդու հետ, ինչից հետո բոլորի ներկայությամբ գրպանից հանել է 15.000 դոլար ու հանձնել այն Վ.Պարոնիկյանին: Պայմանագրով նախատեսված էր, որ նոտարական վավերացումը պետք է կատարվի 7 օրվա ընթացքում, երբ վճարվի ողջ գումարը: Պայմանագրում կար կետ այն մասին, որ գնորդի կողմից գործարքից հրաժարվելու դեպքում, վաճառողը չէր վերադարձնում նախավճարի գումարը, իսկ վաճառողի հրաժարվելու դեպքում, նախավճարի գումարը վերադարձվում էր կրկնակի չափով: Դրանից մեկ երկու օր անց, Հ.Դրիգոն եկել է օֆիս ու իրեն ասել, որ մեկ երկու օրից գումարը կլինի: Երբ լրացել է պայմանագրով նախատեսված ժամկետը, ինքը փորձել է զանգել Հ.Դրիգոյին, սակայն նրա հեռախոսն անջատված է եղել: Հաջորդ օրը Հ.Դրիգոն եկել է օֆիս և ասել, որ գումարի փոխանցումն ուշանում է ինչ-ինչ պատճառներով և իր առաջարկով իրենք երկուսով գնացել են Վ.Պարոնիկյանի մոտ, որին Հ.Դրիգոն ասել է գումարի վճարումը մի քանի օր ուշացնելու մասին, առաջարկել մի քանի օր համբերել, ինչի դիմաց խոստացել է Վ.Պարոնիկյանին վճարել լրացուցիչ 5000 դոլար: Վերջինս պատասխանել է, որ իրեն ոչ թե 5000 դոլար է պետք, այլ բնակարանի ողջ արժեքը, սակայն Հ.Դրիգոյին հաջողվել է համոզել սպասել ևս չորս-հինգ օր: Երբ այդ ժամկետը նույնպես լրացել է և Հ.Դրիգոն չի բերել գումարը, ինքը նրան ասել է, որ այդ պայմաններում Կ.Ավետյանը կարող է կորցնել որպես նախավճար տրված 15.000 դոլարը, քանի որ պայմանագրում նման կետ կա: Հ.Դրիգոն փորձել է հեռախոսով խոսել Կ.Ավետյանի հետ, բայց ասաց, որ նրա հեռախոսը անհասանելի է: Այդ ընթացքում Հ.Դրիգոն հաճախ էր լինում իրենց օֆիսում և իր մշտական հարցին, թե ինչ եղավ բնակարանի գումարը, նա միայն ուսերն էր շարժում` ասելով, որ դա Կ.Ավետյանի գործն է ու նա դեռևս չի տվել 135.000 դոլարը: Ինքը նույնիսկ Հ.Դրիգոյին առաջարկել է գնալ Վ.Պարոնիկյանի մոտ և փորձել նրանից ստանալ նախավճար գումարի գոնե մի մասը, ինչն առաջարկել է նաև Ն.Սարգսյանը, սակայն Հ.Դրիգոն հրաժարվել է իրենց առաջարկից` ասելով, որ Կ.Ավետյանի համար այդ 15.000 դոլարը գումար չէ: Դրանից հետո կատարվածի մասին իրեն ոչինչ հայտնի չէ:
Վկա Վարդգես Պարոնիկյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. ցանկացել է վաճառել իր որդու` Վահե Պարոնիկյանի անվամբ ձևակերպված, Երևանի, Ամիրյան 13 շենքի թիվ 33 բնակարանն ու այդ մասին հայտնել է բրոքերներին: 2009թ. օգոստոսի սկզբին, իր տուն է եկել բրոքեր Հ. Քոլոյանը, որը աշխատել է Մաշտոցի փողոցի վրա գտնվող անշարժ գույքի գործակալությունում և ասել, որ գնորդ է ճարել: Ինքը նրան ասել է, որ բնակարանի վաճառքի նախնական գինը 170.000 դոլար է: Մի քանի օր անց, իր տուն են եկել Հ.Քոլոյանը և Հ. Դրիգոն, որն ասել է, որ բնակարանը ցանկանում է գնել նրա հորեղբայրը: Դրանից մեկ-երկու օր անց, իր բնակարան են եկել Հ.Քոլոյանը, Հ.Դրիգոն ու նրա հորեղբայրը, որը սպիտակ մազերով տղամարդ էր, այսինքն` Կ. Ավետյանը: Նրանք զննել են բնակարանը, ինչից հետո Հ.Դրիգոյի հորեղբայրն ասել է, որ վերջնական որոշում ընդունելուց հետո իրեն տեղյակ կպահի: Դրանից մի քանի օր անց, իր բնակարան բրոքերի հետ եկել են Հ.Դրիգոն և նրա հորեղբայրը նրանց կանանց հետ, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ հորեղբայրը հավանել է բնակարանն ու պատրաստ է այն գնել 150.000 դոլարով: Ինքը համաձայնվել է պայմանով, որ գործարքը շուտ կկնքվի, քանի որ իրեն շտապ գումար է պետք: Մի քանի օր անց, բրոքերի զանգով ինքը ներկայացել է Մաշտոցի վրա գտնվող գրասենյակ, որտեղ աշխատել է Հ.Դրիգոյի կինը: Գրասենյակում Հ.Դրիգոն իրեն ասել է, որ նրա հորեղբայրը որոշել է որպես կանխավճար տալ 15.000 դոլար և դրա համար անհրաժեշտ է կնքել նախավճարի պայմանագիր: Ինքը զանգահարել և գրասենյակ է կանչել նաև իր որդուն, որը հանդիսանում է բնակարանի սեփականատերը: Գրասենյակում Հ.Դրիգոն որպես գնորդ հանդես գալով բնակարանի առուվաճառքի նախնական պայմանագիր է կազմել, որը ստորագրել է նաև իր որդին, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրենց է հանձնել 15.000 դոլար: Հ.Դրիգոն իրեն զգուշացրել է, որ եթե իրենք հրաժարվեն գործարքից, ապա պետք է վերադարձնեն 30.000 դոլար, իսկ եթե գնորդը հրաժարվի, ապա տրված 15.000 դոլարը մնալու է իրեն, ինչպես նաև ասել է, որ մնացած գումարը նրա հորեղբայրը կվճարի մեկ ամսվա ընթացքում, ինչից հետո կկատարվի նոտարական վավերացում: Երբ անցել են Հ.Դրիգոյի նշած ժամկետները և ինքը գումարը չի ստացել, դիմել է բրոքերին ու վերջինս Հ.Դրիգոյի հետ խոսելուց հետո իրեն հայտնել է, որ պետք է ևս մեկ ամիս սպասի, քանի որ վերջինիս հորեղբայրը զբաղված է ամուսնալուծության գործերով, իսկ այդ ուշացման համար Հ.Դրիգոն առաջարկում է 5000 դոլար հավելավճար: Ինքը համաձայնվել է սպասել առանց այդ հավելավճարի ևս մի քանի օր: Երբ անցել են այդ ժամկետները ևս, իր հերթական զանգից հետո Հ.Քոլոյանը հայտնել է, որ Հ.Դրիգոն նրան ասել է, որ հորեղբայրը հրաժարվել է իր բնակարանը գնելուց: Դրանից հետո այլևս ինքը բրոքերին կամ Հ.Դրիգոյին չի տեսել, իսկ իր բնակարանը վաճառել է մեկ այլ գնորդի: Ինքը գտնում է, որ չնայած բնակարանը վաճառել է ուրիշ անձի, սակայն 15.000 դոլարը չպետք է վերադարձնի, քանի որ Հ.Դրիգոյի հետ կնքած պայմանագրում նման կետ կա: Նշել է, որ ունի մեկ որդի, որի կինն առողջ է և որևէ մեկին չի ասել, որ բնակարանը վաճառում է իր հիվանդ հարսին արտասահմանում բուժելու նպատակով:
Հ.5 գ/թ 73-76
Վկա Վահե Պարոնիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. իր հայր Վարդգես Պարոնիկյանը ցանկացել է վաճառել իր անվամբ ձևակերպված, Երևանի, Ամիրյան 13 շենքի թիվ 33 բնակարանը: 2009թ. օգոստոսին, հայրը իրեն ասել է, որ գնորդ է հայտնվել, որը պատրաստ է 150.000 դոլարով գնել այն: 11.08.2009թ. հեռախոսազանգով հայրը իրեն հրավիրել է Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող անշարժ գույքի գրասենյակ, որպեսզի ստորագրի առուվաճառքի նախնական պայմանագիր: Գալով նշված գրասենյակ` ծանոթացել է Հ.Դրիգոյի հետ, որն իրեն ներկայացրել է արդեն պատրաստ պայմանագիրը և այն ստորագրելուց հետո իրենց է տվել 15.000 դոլար որպես նախավճար և հայտնել, որ մնացած 135.000 դոլարը նրա հորեղբայրը կվճարի 1 ամսվա ընթացքում: Հ.Դրիգոն բարձրաձայն ընթերցել է պայմանագրի այն կետը, համաձայն որի վաճառողի գործարքից հրաժարվելու դեպքում, վաճառողը պետք է վճարի նախավճարի կրկնակի արժեքը, իսկ գնորդի հրաժարվելու դեպքում, նախավճարի գումարը մնում է վաճառողին: Երբ անցել է մեկամսյա ժամկետը, հայրն իրեն ասել է, որ գնորդը մնացած գումարն ուշացնում է և այդ պատճառով նրա մոտ են եկել բրոկերն ու Հ.Դրիգոն, որը խնդրել է մի քանի օր երկարացնել ժամկետը, դրա դիմաց իր հորը առաջարկել է լրացուցիչ 5000 դոլար գումար, սակայն իր հայրը համաձայնվել է մի քանի օր սպասել առանց այդ գումարի: Երբ անցել է այդ ժամկետը նույնպես, բրոկերն իր հորը հայտնել է, որ Հ.Դրիգոյի հորեղբայրը հրաժարվել է բնակարանը գնելուց և տված նախավճարից: Դրանից հետո իրենք այդ բնակարանը վաճառել են մեկ այլ գնորդի: Հայրը իրեն ասել է, որ Հ.Դրիգոն նրան հայտնել է, որ Հ.Դրիգոյի հորեղբայրը հրաժարվել է հետ վերցնել տրված 15.000 դոլար նախավճարը և իրենք էլ այն պահել են իրենց:Հ. 5 գ/թ 70-72
Ամբաստանյալներ Հարություն Դրիգոյին և Էդվարդ Ղարիբյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորվել են նաև.
Դատահաշվապահական փորձաքննության 06.10.2010թ. թիվ 10-2219 եզրակացությամբ այն մասին, որ <<Գինդ>> ՍՊԸ-ն 2005-2009թթ. ծավալած գործունեության ընթացքում ստացել է 1.468.505.300 դրամ գումարի եկամուտ: Հ-5 գ/թ 27-37
Ապրանքագիտական փորձաքննության 19.10.2010թ. թիվ 10-2532 եզրակացությամբ այն մասին, որ Երևանի Զաքյան փողոց 8 շենքի 18 բնակարանի շուկայական արժեքը 11.12.2009թ. դրությամբ կազմել է 92.500.000 դրամ: Հ-5 գ/թ 76-84
Որպես ապացույց ճանաչված այլ փաստաթղթերով, որպիսիք հանդիսանում են` Հարություն Դրիգոյի կողմից Վահագն Հարությունյանին տրված վճարման թիվ 1 հանձնարարականի քսերոպատճենը, որը թվագրված է 30.11.09թ. և ըստ որի <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն համապատասխան հաշվեհամարին Վ. Հարությունյանի անվամբ որպես հիպոթեքային վարկի կանխավճար մուտքագրվել է 9.650.000 դրամ: Հ-1 գ/թ 199
Հարություն Դրիգոյի և Արտակ Գալստյանի միջև 07.04.2010թ. կնքված հաշտության համաձայնագրի քսերոպատճենը, ըստ որի`Հ. Դրիգոն Ա. Գալստյանին ներկայացրել է, որ Երևանի Զաքյան փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 18 բնակարանը և ձեղնահարկը սեփականության իրավունքով պատկանում են իրեն և որ պարտքի դիմաց այն տրամադրում է Ա. Գալստյանին:
Հ-4 գ/թ 141
11.08.2009թ. կազմված անշարժ գույքի առուվաճառքի նախնական պայմանագիրը, ըստ որի` Հարություն Դրիգոն հանդիսացել է որպես <<գնորդ>>, իսկ Վահե Պարոնիկյանը <<վաճառող>>, և Հ. Դրիգոյի կողմից Վ. Պարոնիկյանին Ամիրյան փողոցի13 շենքի թիվ 33 բնակարանի համար նախավճար վճարվել է 15.000 դոլարին համարժեք 5.550.000 դրամ գումար:
Հ-5 գ/թ 67-69
03.12.2009թ. կազմված անշարժ գույքի առուվաճառքի նախնական պայմանագիրը, ըստ որի` Վահագն Հարությունյանը հանդիսացել է <<գնորդ>> և Օվսաննա Հովհաննիսյանին հողակտորի համար որպես նախավճար վճարվել է 1.000 դոլարին համարժեք 390.000 դրամ գումար:
Հ-1 գ/թ 179-181
<<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ն 09.04.2010թ. գրությունը և դրան կից վճարման հանձնարարագրի տիպային օրինակը, ըստ որի` Հ. Դրիգոյի կողմից Վ. Հարությունյանին ներկայացված վճարման հանձնարարագրի ձևը չի համապատասխանում բանկի տիպային օրինակին:
Հ-1 գ/թ 200-201
Անշարժ գույքի սեփականության վկայականի քսերոպատճենը, ըստ որի` Զաքյան փողոցի 8-րդ շենքի 18-րդ բնակարանի սեփականատերը հանդիսանում է Կարնե Ավետյանը:
Հ-1 գ/թ 68-69
11.12.2009թ. Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակում կազմված անշարժ գույքի նվիրատվության պայմանագրի քսերոպատճենը, ըստ որի Կարեն ԱՎետյանը Երևանի Զաքյան փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 18 բնակարանը նվիրել է Հարություն Դրիգոյին: Հ-5 գ/թ 127
Ռաֆայել Մկրտչյանին պատկանող <<BMW Z4-2.5>> մակնիշի ավտոմեքենայի առուվաճառքի 20.10.2009թ. պայմանագրի պատճենը, որով նշված ավտոմեքենան Հ.Դրիգոն վաճառել է Ենոք Մանուկյանին: Հ-5 գ/թ 156-157
Սևանա լճի ափամերձ տարածքում 10.000 քառ. մետր հողատարածքի համար 01.04.2008թ. 20.000 դոլար, 13.04.2008թ.` 30.000 դոլար և 06.05.2008թ. 100.000 դոլար տալու վերաբերյալ մեկական ստացականները: Հ-1 գ/թ 60-62
Հ. Դրիգոյի կողմից Ա. Գալստյանին տրված ստացականի քսերոպատճենը, ըստ որի` վերջինս Հ. Դրիգոյին տվել է 400.000 դոլար գումար: Հ-2 գ/թ 25
Հ. Դրիգոյի կողմից ռուսերեն լոզվով կատարված գրառումներով ծոցատետրի 3 թերթերի քսերոպատճենները: Հ-1 գ/թ 64-66
Իրեղեն ապացույցով, որպիսին հանդիսանում է Երևանի Զաքյան փողոցի 8 շենքի 18 բնակարանը: Հ 1 գ/թ 100
Դատարանը հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոյի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, և Էդվարդ Ղարիբյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178- հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նրանք ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Հ.Դրիգոյին նախաքննության մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ այն հիմնավոր չէ և չի բխում քրեական գործի փաստական հանգամանքներից:
Ամբաստանյալ Հ.Դրիգոյին առաջադրված մեղադրանքում նախաքննության մարմինը նշել է, որ <<06.05.2010թ. քրեական գործով վկա Է.Ղարիբյանին շանտաժի միջոցով հարկադրել է նախաքննությանը սուտ ցուցմունքներ տալ` ի օգուտ իրեն, մասնավորապես հայտնել, որ 80.000 դոլար գումարը Է.Ղարիբյանն իրեն վերադարձրել է ոչ թե 06.05.2008թ., այլ շուրջ 2 տարի անց` սպառնալով, որ հակառակ դեպքում այդ գումարի վերաբերյալ ստացական չտալ Է.Ղարիբյանին, իսկ եթե վերջինս հրաժարվի, ապա կդատապարտվի>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 2-րդ մասը պատասխանատվություն է սահմանում վկային կամ տուժողին սուտ ցուցմունք տալուն, փորձագետին կեղծ եզրակացություն տալուն կամ թարգմանիչին սխալ թարգմանություն կատարելուն հարկադրելու համար, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց խուսափելուն հարկադրելու համար, որը զուգորդվել է այդ անձանց կամ նրանց մերձավորի նկատմամբ շանտաժով, սպանության, առողջությանը վնաս պատճառելու, գույքը ոչնչացնելու սպառնալիքով:
Նույն հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում սուտ ցուցմունք տալու նպատակով վկային կամ տուժողին կամ կեղծ եզրակացություն կամ սուտ ցուցմունք տալու նպատակով փորձագետին, ինչպես նաև սխալ թարգմանություն կատարելու համար թարգմանչին կաշառելու համար:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Է. Ղարիբյանը ցուցմունք է տվել, որ <<...Երբ քրեական գործ է հարուցվել, Հ.Դրիգոն եկել է իր մոտ և ասել, որ ինքը քննիչին խաբի` ասելով, որ 80.000 դոլարը մնացել է իր մոտ ու այն Հ.Դրիգոն վերցրել է 2010թ. մարտին, բացի դա, ինքը պետք է գրի, որ Հ.Դրիգոն իրեն տվել է 10.000 դոլարը, որը նա խոստացել էր տալ գործարքի ավարտից հետո, սակայն այդպես էլ չէր տվել, հակառակ դեպքում իրեն սպասվում է կալանավորում: Այդ պատճառով ինքն իր առաջին ցուցմունքում ճիշտ չի նկարագրել կատարված դեպքը: Երբ ինքը Հ.Դրիգոյից պահանջել է ստացական 80.000 դոլարի վերաբերյալ, վերջինս ասել է, որ այդ ստացականը կտա միայն այն դեպքում, երբ ինքը քննիչի դեմ զրպարտություններ գրի, իբր իրեն ստիպել են սուտ ցուցմունքներ տալ, ինչն ըստ Հ.Դրիգոյի պաշտպանի կմեղմացնի Հ.Դրիգոյի մեղքը, իսկ ինքը չի դատվի: Ինքը հրաժարվել է, սակայն Հ.Դրիգոն մի քանի դիմումներ է թելադրել քննիչին, ոստիկաններին, փաստաբանին և հարկադիր կատարողներին` ինչ-որ բաների մեջ նրանց մեղադրելով, և ինքը ստիպված ստորագրել է այդ դիմումները, ինչից հետո Հ.Դրիգոն իրեն է տվել պահանջվող ստացականը: 04.08.2010թ., ժամը 21:00-ի սահմաններում, Հ.Դրիգոն զանգահարել է իրեն, ասել, որ վաղն իր տված ցուցմունքների պատճառով նրան կալանավորելու են, հայհոյանքներ է տվել, պահանջել հանդիպում` ասելով, որ գտնվում է Սևանում: Ինքն ասել է, որ չի ցանկանում հանդիպել նրա հետ: Իր ընտանիքի անվտանգությունն ապահովելով` իր մտերիմների միջոցով, եկել է Երևան և կատարվածի մասին ցուցմունք տվել>>:
Ամբաստանյալ Հ.Դրիգոն նույնպես ցուցմունքներ է տվել, որ ինքը Է.Ղարիբյանին սուտ ցուցմունքներ տալուն չի հարկադրել, առաջարկել է նրան ճիշտ ցուցմունքներ տալ` խոստանալով, որ պայմանը կատարելու դեպքում կտա 80.000 դոլարի վերաբերյալ ստացականը, ինչպես նաև իր փաստաբանը կպաշտպանի Է.Ղարիբյանին:
Ինչպես առաջին ատյանի դատարանում, այնպես էլ նախաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել Հ.Դրիգոյի կողմից Է.Ղարբյանին շանտաժի ենթարկելու վերաբերյալ: Իսկ <<շանտաժ>> հասկացությունը ենթադրում է անձի կամ նրա մերձավորի մասին արատավորող այնպիսի տեղեկությունների հրապարակումը, որոնք կարող են վարկաբեկել այդ անձանց:
Այսպիսով, դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հ.Դրիգոյի գործողություններն ուղղված են եղել ոչ թե Է. Ղարիբյանին սուտ ցուցմունք տալուն հարկադրելուն, այլ նրան կաշառելուն: Իսկ ինչ վերաբերում է Է.Ղարիբյանին Հ.Դրիգոյի կողմից սպառնալիքներ տալուն, ապա այդ գործողությունները կատարվել են Է.Ղարիբյանի կողմից նախաքննության փուլում որպես վկա ցուցմունք տալուց հետո, իսկ նախաքննության մարմինը Հ.Դրիգոյին այդպիսի մեղադրանք չի առաջադրել:
Նշված պայմաններում դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ Հարություն Դրիգոյի արարքը պետք է վերավորակել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340 հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալ Հ.Դրիգոն տուժող Կ.Ավետյանից Սևանա լճի ափամերձ տարածքից հողակտորը գնելու համար, վերջին հաշվով, 150.000 դոլարից հափշտակել է ընդամենը 80.000 դոլարին համարժեք 24.577.400 դրամ, քանի որ այդ գումարից 70.000 դոլարը փաստորեն նա տրամադրել է հողի սեփականատեր Ա. Մանուկյանին: Այդ հանգամանքը հիմնավորվել է ինչպես Հ.Դրիգոյի և Է.Ղարիբյանի, այնպես էլ Ա.Մանուկյանի ցուցմունքներով:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հ.Դրիգոյի կողմից Կ.Ավետյանից Ամիրյան փողոցի 13 շենքի 33 բնակարանը գնելու պատրվակով 150.000 դոլարին համարժեք 55.527.000 դրամ հափշտակելու դրվագին, ապա դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հ.Դրիգոյի կողմից հափշտակվել է 135.000 դոլարին համարժեք 49.974.300 դրամ, քանի որ նշված գումարից 15.000 դալարին համարժեք 5.550.000 դրամը որպես նախավճար Հ.Դրիգոյի կողմից տրվել է բնակարանատեր Վահե Պարոնիկյանին: Այդ հանգամանքը հիմնավորվել է Հ.Դրիգոյի, Վ.Պարոնիկյանի և Հ.Քոլոյանի ցուցմունքներով:
Հարություն Դրիգոյի կողմից Ա. Ազարյանից <<Նիսսան>> մակնիշի ավտոմեքենայի վաճառքի գումարը հափշտակելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հ.Դրիգոյի կողմից հափշտակվել է ոչ թե 19.000 դոլար, այլ 13.000 դոլարին համարժեք 4.479.700 դրամ, քանի որ առաջին ատյանի դատարանում հիմնավորվել է Հ.Դրիգոյի կողմից 6.000 դոլարն համարժեք 2.250.000 դրամը որպես կանխավճար տրվել է ավտոմեքենայի սեփականատեր Արշալույս Խաչատրյանին:
Ամբաստանյալ Հ.Դրիգոյի կողմից <<ԲՄՎ-Z-4>> մակնիշի ավտոմեքենայի վաճառքից ստացված գումարը Ռաֆայել Մկրտչյանից հափշտակելու դրվագով դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ ավտոմեքենայի վաճառքից գոյացած և խաբեությամբ հափշտակված գումարը փաստացի կազմել է 20.000 դոլարին համարժեք 7.716.800 դրամ:
Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ տուժողի ներկայացուցիչ Է.Չինարյանի քաղաքացիական հայցը` հօգուտ տուժող Կ.Ավետյանի 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, պետք է թողնել առանց քննության, քաղաքացիական դատավարության կարգով քննելու համար, իսկ իրեղեն ապացույց հանդիսացող Երևանի Զաքյան փողոցի 8-րդ շենքի 18 բնակարանի նկատմամբ իրավունքի մասին վեճը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն ենթակա է քննության քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Ինչ վերաբերում է տուժող Կարեն Ավետյանի վերաքննիչ բողոքի խնդրանքին այն մասով, որ դատական ակտի իրավական վերլուծությունների մասում պետք է փաստել, որ Երևանի Զաքյան փողոցի 8 շենքի 18 բնակարանի նկատմամբ Կարեն Ավետյանի սեփականությունը տիրապետումից դուրս է եկել անկախ նրա կամքից և այդ բնակարանը Հարություն Դրիգոյի տիրապետմանն է անցել վերջինիս հանցավոր գործողությունների՝ խարդախության ճանապարհով, ապա այն, որ ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոն 13.10.2011թ. դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել նաև այն բանում, որ տուժող Կարեն Ավետյանից խաբեությամբ հափշտակել է Երևանի Զաքյան փողոցի 8 շենքի 18 բնակարանը, փաստում է այն հանգամանքը, որ վերը նշված բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանելով Կարեն Ավետյանին` նրա տիրապետումից դուրս է եկել անկախ նրա կամքից և այդ բնակարանը Հարություն Դրիգոյի սեփականությունն է դարձել և նրա տիրապետմանն է անցել իր իսկ հանցավոր գործողությունների՝ խարդախության ճանապարհով:
Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով և գնահատելով գործում եղած ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ իրավացիորեն եկել է համոզման, որ ամբաստանյալները կատարել են արարքներ, Հարություն Դրիգոն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 340 հոդվածի 1-ին մասով, Էդվարդ Ղարիբյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի համար ենթակա են քրեական պատասխանատվության ու պատժի:
Անդրադառնալով Էդվարդ Ղարիբյանի նկատմամբ նշանակվող պատժին, դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժ կրելու`
հաշվի առնելով հատկապես ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ամբողջությունը, այն, որ վերջինս նախկինում դատված չի եղել, ակտիվորեն աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, խնամքին ունի երեք անչափահաս երեխա, ընտանիքի միակ կերակրողն է, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Հ. Դրիգոյի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Դատարանը պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոյի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, նրա կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալներ, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելով, հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` իրավացիորեն վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, ուստի գտնում է, որ Դատարանի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված և այն բեկանելու, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393, 394, հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Ամբաստանյալ Հարություն Դրիգոյի, ամբաստանյալ Էդվարդ Ղարիբյանի պաշտպան Է. Աղաջանյանի, տուժող Կարեն Ավետյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 13-ի դատավճիռն` ըստ մեղադրանքի Հարություն Պողոսի Դրիգոյի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 340 հոդվածի 1-ին մասով և Էդվարդ Հենրիկի Ղարիբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ