Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0201/01/10
Վիճակագրական տողի համար :
6.2
Պատասխանող
Արտյոմ Ավետիսյան
Արտյոմ Ավետիսյան Մերուժանի
Արտյոմ Ավետիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2011-03-28 | 14:00 | 2 | |||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2011-01-18 | 11:00 | 2 | |||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2011-02-09 | 10:30 | 2 |
ԳՈՐԾ –ԵԱՔԴ/0201/01/10
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
28 մարտի 2011թ.
ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ hետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.Աղայանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.Ոսկանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
10.11.2010թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14131710 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
10.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
17.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
21.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի կանոնները, 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճռով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 10 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճվել է:
Հիշյալ դատավճռի դեմ պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է դատական քննության վճռաբեկության վարույթի կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել` այն արարքի համար, որ նա 2010թ. նոյեմբերի 10-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածները չկիրառելու արդյունքում կայացրել է անարդարացի ակնհայտ խիստ դատավճիռ։
Դատարանը կայացված դատավճռով չի արձանագրել այն փաստը, որ Արտյոմ Ավետիսյանի խնամքին, բացի տասնմեկ ամսական երեխայից, գտնվում է նաև կինը, նախնական արգելանքի տակ չի գտնվել և իր նկատմամբ ընտրված՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի պայմաններում, լինելով ազատության մեջ, երբևէ չի խուսափել քննությունից և դատից, իսկ այդ ընթացքում նաև ձեռնարկել է տուժող Քրիստինե Ավագյանին պատճառված վնասը հարթելուն ուղղված գործողություններ՝ ամբողջությամբ հատուցելով վերջինիս հասցված նյութական վնասը։
Պաշտպանը հայտնել է նաև, որ դատարանն իր պաշտպանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժատեսակը որոշելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ վերջինս միակողմանի ծնողազուրկ է, դրական է բնութագրվում շրջապատի կողմից, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել իրեն վերագրվող հանրորեն վտանգավոր արարքը, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն՝ դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, ինչպես նաև տուժող Քրիստինե Ավագյանի արտահայտած դիրքորոշումն այն մասին, որ ամբողջությամբ հատուցվել է Արտյոմ Ավետիսյանի կողմից իրեն պատճառված նյութական վնասը, և ներկայումս ինքը որևէ պարտք, պահանջ չունի նրա նկատմամբ։
Պաշտպանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք նշել է այն, որ ամբաստանյալն ընտանիք է կազմել և մինչ հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը աշխատել է շինարարությունում՝ այդ կերպ ապրուստի միջոցներ վաստակելով իր խնամքին գտնվող ընտանիքը պահելու համար։ Այս ընթացքում ևս, երբ իր վերաբերյալ դատական գործընթացներ են տեղի ունեցել ընդհանուր իրավասության դատարանում, իր պաշտպանյալն աշխատանք է փնտրել և որպես բանվոր աշխատանքի է ընդունվել <Սամգար> ՍՊԸ-ում։
Փաստորեն, ըստ բողոքաբերի` ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և դրա տեսակը որոշելիս, ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը և իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է խիստ պատիժ այնքանով, որ անտեսել է քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված՝ որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը հիշատակված մի շարք հանգամանքների առկայությունը։
Ավելին, իր պաշտպանյալի վերաբերյալ առկա մեղմացնող հանգամանքներից մի քանիսը, չնայած դրանց առկայությանը, ընդհանուր իրավասության դատարանը չի արձանագրել։
Դատարանը կայացված դատավճռով ընդհանրապես չի անդրադարձել նաև պաշտպանության կողմի ներկայացրած՝ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին միջնորդությանը՝ առանց քննարկելու և լուծելու իր պաշտպանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը։
Պաշտպանը հայտնել է, որ 09.02.2011թ. դատավճիռն ակնհայտ անարդարացի է և ոչ օրինական այն առումով, որ հաշվի առնելով իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքները, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ընդհանուրիրավասության դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթներն այն իմաստով, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, այլ եկել է սխալ համոզման, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել միմիայն ազատազրկման ձևով, չնայած ՀՀ քրեական օրենսգքրի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև տուգանքի ձևով:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը` կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նշանակված պատիժը պայմանական չկիրառել կամ նշանակել ազատազրկման հետ կապ չունեցող մեղմ և համաչափ պատիժ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ Ու ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Քրեական գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ փորձել է հափշտակել տուժող Ք.Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Վերաքննիչ դատարանը, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 01-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ինչ վերաբերում է բողոքի հիմնավորումներին` այն մասին,որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս չի պատճառաբանել թե ինչու հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատիժը բավարար չի սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղման համար, ապա պատիժ նշանակելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության ` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը, այնպես էլ չափը որոշելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարման հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասն ամրագրել է, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածների սանկցիաներում պատժի տեսակն ու չափը սահմանելիս կարևորագույն չափանիշ է տվյալ հանցագործության վտանգավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածը, ելնելով պատժատեսակից և պատժաչափից, ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, հանցագործությունները դասակարգել է ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հացագործությունների:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկից 600-ապատիկի չափով, կամ կալանք` առավելագույնը 2 ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը 3 տարի ժամկետով: Հետևաբար` 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը համարվում է միջին ծանրության հանցագործություն:
Պատժաչափի հարցը լուծելիս պետք է անդրադառնալ նաև այն հարցին, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն):
Քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարել է միջին ծանրության հանցանք (ամբաստանյալը, օրվա աշխատավարձը չստանալով, պարտքով 5000 ՀՀ դրամ է վերցրել, որից 3000 ՀՀ դրամով երեխայի համար կաթի փոշի է գնել և դեղատնից դուրս գալով փողոցում նկատել է տուժողին` դրամապանակը ձեռքին, և հենց այդ պահին որոշել է այն հափշտակել), անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական, նախկինում ոչնչով արատավորված չի եղել, ունի մշտական աշխատանք, խնամքի տակ է գտնվում 11 ամսական երեխան, տուժողին պատճառված նյութական վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, և տուժողը որևէ նյութական պահանջ չունի:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները գործի նյութերում բացակայում են:
Նման պայմաններում դատարանը հանգում է այն հետևության, որ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը բավարար է` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղվելու համար:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակվել է ոչ համաչափ պատիժ, այն չի համապատասխանում նրա անձնավորությանը և հանցանքի ծանրությանը, ուստի դատավճիռը պատժի մասով` մեղմացման առումով, պետք է բեկանել և փոփոխել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ի 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանել և փոփոխել նշանակված պատժի մասով:
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել տուգանքով` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկի (200.000 ՀՀ դրամի) չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
28 մարտի 2011թ.
ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ hետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.Աղայանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.Ոսկանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
10.11.2010թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14131710 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
10.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
17.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
21.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի կանոնները, 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճռով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 10 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճվել է:
Հիշյալ դատավճռի դեմ պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է դատական քննության վճռաբեկության վարույթի կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել` այն արարքի համար, որ նա 2010թ. նոյեմբերի 10-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածները չկիրառելու արդյունքում կայացրել է անարդարացի ակնհայտ խիստ դատավճիռ։
Դատարանը կայացված դատավճռով չի արձանագրել այն փաստը, որ Արտյոմ Ավետիսյանի խնամքին, բացի տասնմեկ ամսական երեխայից, գտնվում է նաև կինը, նախնական արգելանքի տակ չի գտնվել և իր նկատմամբ ընտրված՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի պայմաններում, լինելով ազատության մեջ, երբևէ չի խուսափել քննությունից և դատից, իսկ այդ ընթացքում նաև ձեռնարկել է տուժող Քրիստինե Ավագյանին պատճառված վնասը հարթելուն ուղղված գործողություններ՝ ամբողջությամբ հատուցելով վերջինիս հասցված նյութական վնասը։
Պաշտպանը հայտնել է նաև, որ դատարանն իր պաշտպանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժատեսակը որոշելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ վերջինս միակողմանի ծնողազուրկ է, դրական է բնութագրվում շրջապատի կողմից, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել իրեն վերագրվող հանրորեն վտանգավոր արարքը, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն՝ դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, ինչպես նաև տուժող Քրիստինե Ավագյանի արտահայտած դիրքորոշումն այն մասին, որ ամբողջությամբ հատուցվել է Արտյոմ Ավետիսյանի կողմից իրեն պատճառված նյութական վնասը, և ներկայումս ինքը որևէ պարտք, պահանջ չունի նրա նկատմամբ։
Պաշտպանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք նշել է այն, որ ամբաստանյալն ընտանիք է կազմել և մինչ հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը աշխատել է շինարարությունում՝ այդ կերպ ապրուստի միջոցներ վաստակելով իր խնամքին գտնվող ընտանիքը պահելու համար։ Այս ընթացքում ևս, երբ իր վերաբերյալ դատական գործընթացներ են տեղի ունեցել ընդհանուր իրավասության դատարանում, իր պաշտպանյալն աշխատանք է փնտրել և որպես բանվոր աշխատանքի է ընդունվել <Սամգար> ՍՊԸ-ում։
Փաստորեն, ըստ բողոքաբերի` ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և դրա տեսակը որոշելիս, ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը և իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է խիստ պատիժ այնքանով, որ անտեսել է քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված՝ որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը հիշատակված մի շարք հանգամանքների առկայությունը։
Ավելին, իր պաշտպանյալի վերաբերյալ առկա մեղմացնող հանգամանքներից մի քանիսը, չնայած դրանց առկայությանը, ընդհանուր իրավասության դատարանը չի արձանագրել։
Դատարանը կայացված դատավճռով ընդհանրապես չի անդրադարձել նաև պաշտպանության կողմի ներկայացրած՝ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին միջնորդությանը՝ առանց քննարկելու և լուծելու իր պաշտպանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը։
Պաշտպանը հայտնել է, որ 09.02.2011թ. դատավճիռն ակնհայտ անարդարացի է և ոչ օրինական այն առումով, որ հաշվի առնելով իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքները, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ընդհանուրիրավասության դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթներն այն իմաստով, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, այլ եկել է սխալ համոզման, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել միմիայն ազատազրկման ձևով, չնայած ՀՀ քրեական օրենսգքրի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև տուգանքի ձևով:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը` կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նշանակված պատիժը պայմանական չկիրառել կամ նշանակել ազատազրկման հետ կապ չունեցող մեղմ և համաչափ պատիժ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ Ու ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Քրեական գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ փորձել է հափշտակել տուժող Ք.Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Վերաքննիչ դատարանը, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 01-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ինչ վերաբերում է բողոքի հիմնավորումներին` այն մասին,որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս չի պատճառաբանել թե ինչու հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատիժը բավարար չի սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղման համար, ապա պատիժ նշանակելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության ` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը, այնպես էլ չափը որոշելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարման հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասն ամրագրել է, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածների սանկցիաներում պատժի տեսակն ու չափը սահմանելիս կարևորագույն չափանիշ է տվյալ հանցագործության վտանգավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածը, ելնելով պատժատեսակից և պատժաչափից, ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, հանցագործությունները դասակարգել է ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հացագործությունների:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկից 600-ապատիկի չափով, կամ կալանք` առավելագույնը 2 ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը 3 տարի ժամկետով: Հետևաբար` 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը համարվում է միջին ծանրության հանցագործություն:
Պատժաչափի հարցը լուծելիս պետք է անդրադառնալ նաև այն հարցին, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն):
Քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարել է միջին ծանրության հանցանք (ամբաստանյալը, օրվա աշխատավարձը չստանալով, պարտքով 5000 ՀՀ դրամ է վերցրել, որից 3000 ՀՀ դրամով երեխայի համար կաթի փոշի է գնել և դեղատնից դուրս գալով փողոցում նկատել է տուժողին` դրամապանակը ձեռքին, և հենց այդ պահին որոշել է այն հափշտակել), անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական, նախկինում ոչնչով արատավորված չի եղել, ունի մշտական աշխատանք, խնամքի տակ է գտնվում 11 ամսական երեխան, տուժողին պատճառված նյութական վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, և տուժողը որևէ նյութական պահանջ չունի:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները գործի նյութերում բացակայում են:
Նման պայմաններում դատարանը հանգում է այն հետևության, որ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը բավարար է` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղվելու համար:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակվել է ոչ համաչափ պատիժ, այն չի համապատասխանում նրա անձնավորությանը և հանցանքի ծանրությանը, ուստի դատավճիռը պատժի մասով` մեղմացման առումով, պետք է բեկանել և փոփոխել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ի 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանել և փոփոխել նշանակված պատժի մասով:
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել տուգանքով` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկի (200.000 ՀՀ դրամի) չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
գործ N ԵԱՔԴ/0201/01/10
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահող դատավոր Լ. Ավետիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Ե. Կարապետյան
մեղադրող Ա. Աղայան
պաշտպան Ս. Ոսկանյան
տուժող Ք. Ավագյան
2011 թվականի փետրվարի 9-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, արագացված դատաքննության կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի, ծնված 24.11.1986թ., Էջմիածին քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է Արմավիրի մարզի Հովտամեջ գյուղում, բնակվում է Արմավիրի մարզի Մեծամոր քաղաքի 13ա շենքի թիվ 32 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010թ. նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14131710 քրեական գործը:
2010թ. նոյեմբերի 10-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2010թ. նոյեմբերի 17-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով:
2010թ. դեկտեմբերի 21-ին թիվ 14131710 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար.
Արտյոմ Ավետիսյանը 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 1930-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
3. Արագացված դատական քննություն .
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարեց, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է իրեն առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու բնույթն ու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: Միջնորդությունը հաստատեց նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ոսկանյանը:
Մեղադրող Ա.Աղայանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չառարկեց:
Տուժող Ք.Ավագյանը նույնպես արագացված քննություն կիրառելուն չառարկեց, հայտնելով նաև, որ ամբաստանյալից որևէ նյութական պահանջ չունի:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751 և 3752 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննության անցկացնելու մասին:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով հիմնավորված է: Նրա կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին և արարքի որակումը ճիշտ է:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարածի համար, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին է գտնվում տասնմեկ ամսական երեխան, նախնական քննության ընթացքում հանցագործությամբ պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնել է:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու համար Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Նկատի ունենալով, որ տուժող Քրիստինե Ավագյանը հրաժարվել է ներկայացրած քաղաքացիական հայցից, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հրաժարումը պետք է ընդունել և Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 3753 և 3754 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման տաս (10) ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել նրան կալանքի վերցնելու պահից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:
Դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է
ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահող դատավոր Լ. Ավետիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Ե. Կարապետյան
մեղադրող Ա. Աղայան
պաշտպան Ս. Ոսկանյան
տուժող Ք. Ավագյան
2011 թվականի փետրվարի 9-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, արագացված դատաքննության կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի, ծնված 24.11.1986թ., Էջմիածին քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է Արմավիրի մարզի Հովտամեջ գյուղում, բնակվում է Արմավիրի մարզի Մեծամոր քաղաքի 13ա շենքի թիվ 32 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010թ. նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14131710 քրեական գործը:
2010թ. նոյեմբերի 10-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2010թ. նոյեմբերի 17-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով:
2010թ. դեկտեմբերի 21-ին թիվ 14131710 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար.
Արտյոմ Ավետիսյանը 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 1930-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
3. Արագացված դատական քննություն .
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարեց, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է իրեն առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու բնույթն ու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: Միջնորդությունը հաստատեց նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ոսկանյանը:
Մեղադրող Ա.Աղայանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չառարկեց:
Տուժող Ք.Ավագյանը նույնպես արագացված քննություն կիրառելուն չառարկեց, հայտնելով նաև, որ ամբաստանյալից որևէ նյութական պահանջ չունի:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751 և 3752 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննության անցկացնելու մասին:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով հիմնավորված է: Նրա կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին և արարքի որակումը ճիշտ է:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարածի համար, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին է գտնվում տասնմեկ ամսական երեխան, նախնական քննության ընթացքում հանցագործությամբ պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնել է:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու համար Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Նկատի ունենալով, որ տուժող Քրիստինե Ավագյանը հրաժարվել է ներկայացրած քաղաքացիական հայցից, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հրաժարումը պետք է ընդունել և Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 3753 և 3754 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման տաս (10) ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել նրան կալանքի վերցնելու պահից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:
Դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է
ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0201/01/10
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 24-12-2010 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0201 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14131710 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արտյոմ Ավետիսյանը ուրիշի գույքը հափշտակելու փորձ է արել։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արտյոմ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հայրանուն | Մերուժանի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | միջն.կրթ.,ամուսնացած, չի աշխատում |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.2 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 24-12-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 24-12-2010 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 27-12-2010 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 27-12-2010 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-01-2011 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 31-01-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-02-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 09-02-2011 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արտյոմ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 09-02-2011 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | գործ N ԵԱՔԴ/0201/01/10 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը նախագահող դատավոր Լ. Ավետիսյան դատական նիստերի քարտուղար Ե. Կարապետյան մեղադրող Ա. Աղայան պաշտպան Ս. Ոսկանյան տուժող Ք. Ավագյան 2011 թվականի փետրվարի 9-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, արագացված դատաքննության կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի, ծնված 24.11.1986թ., Էջմիածին քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է Արմավիրի մարզի Հովտամեջ գյուղում, բնակվում է Արմավիրի մարզի Մեծամոր քաղաքի 13ա շենքի թիվ 32 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2010թ. նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14131710 քրեական գործը: 2010թ. նոյեմբերի 10-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2010թ. նոյեմբերի 17-ին Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով: 2010թ. դեկտեմբերի 21-ին թիվ 14131710 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: 2.Գործի փաստական հանգամանքները. Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար. Արտյոմ Ավետիսյանը 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 1930-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: 3. Արագացված դատական քննություն . Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարեց, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է իրեն առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու բնույթն ու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: Միջնորդությունը հաստատեց նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ոսկանյանը: Մեղադրող Ա.Աղայանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չառարկեց: Տուժող Ք.Ավագյանը նույնպես արագացված քննություն կիրառելուն չառարկեց, հայտնելով նաև, որ ամբաստանյալից որևէ նյութական պահանջ չունի: Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751 և 3752 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննության անցկացնելու մասին: 4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով հիմնավորված է: Նրա կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին և արարքի որակումը ճիշտ է: Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ինչպես նաև հանցավորի անձը: Որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարածի համար, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին է գտնվում տասնմեկ ամսական երեխան, նախնական քննության ընթացքում հանցագործությամբ պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնել է: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան: Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: Դատարանը, հաշվի առնելով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու համար Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի: Նկատի ունենալով, որ տուժող Քրիստինե Ավագյանը հրաժարվել է ներկայացրած քաղաքացիական հայցից, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հրաժարումը պետք է ընդունել և Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 3753 և 3754 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176 հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման տաս (10) ամիս ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվել նրան կալանքի վերցնելու պահից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում: Դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով: ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն Բնագրի հետ ճիշտ է ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 09-02-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-03-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 117 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 10-03-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 117 |
| Գործին կից նյութերը | Առդիր քրեական գործը 117 թերթից, ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը և անձնագիրը: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 10-03-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 117 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-2479/11 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 12-03-2011 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 12-05-2011 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 13-05-2011 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 09-06-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 155 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 10-06-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 155 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0201/01/10
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 02-03-2011 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 01-03-2011 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ստեփան |
| Ազգանուն | Ոսկանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արտյոմ Ավետիսյան Փոփոխել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի /ՀՀ քր.օր. 34-176 հոդ.1-ին մասով - 10 ամիս ազ./ վերաբերյալ 09.02.2011թ. դատավճիռը` պատժի մասով և ՀՀ քր.օր. 70 հոդ. կիրառմամբ Արտյոմ Ավետիսյանի նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել կամ նշանակել ազատազրկման հետ կապ չունեցող մեղմ և համաչափ պատիժ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 04-03-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 12-03-2011 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի անձնագիրը և վիճակագրական քարտը |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 14-03-2011 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-03-2011 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 14-03-2011 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-03-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
| Ամսաթիվ | 28-03-2011 |
|---|---|
| Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է | Դատական ակտը բեկանվել է մասնակի եվ փոփոխվել |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արտյոմ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԳՈՐԾ –ԵԱՔԴ/0201/01/10 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 28 մարտի 2011թ. ք.Երևան ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ hետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի Մասնակցությամբ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.Աղայանի ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.Ոսկանյանի Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ. 10.11.2010թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14131710 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով: 10.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին: 17.11.2010թ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 21.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի կանոնները, 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճռով Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 10 ամիս ժամկետով: Ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժող Քրիստինե Ավագյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճվել է: Հիշյալ դատավճռի դեմ պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է դատական քննության վճռաբեկության վարույթի կանոններով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել` այն արարքի համար, որ նա 2010թ. նոյեմբերի 10-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի և Երզնկյան փողոցի խաչմերուկում փորձել է բացահայտ հափշտակել Քրիստինե Մերուժանի Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից և հանձնվել ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր նրան բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածները չկիրառելու արդյունքում կայացրել է անարդարացի ակնհայտ խիստ դատավճիռ։ Դատարանը կայացված դատավճռով չի արձանագրել այն փաստը, որ Արտյոմ Ավետիսյանի խնամքին, բացի տասնմեկ ամսական երեխայից, գտնվում է նաև կինը, նախնական արգելանքի տակ չի գտնվել և իր նկատմամբ ընտրված՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի պայմաններում, լինելով ազատության մեջ, երբևէ չի խուսափել քննությունից և դատից, իսկ այդ ընթացքում նաև ձեռնարկել է տուժող Քրիստինե Ավագյանին պատճառված վնասը հարթելուն ուղղված գործողություններ՝ ամբողջությամբ հատուցելով վերջինիս հասցված նյութական վնասը։ Պաշտպանը հայտնել է նաև, որ դատարանն իր պաշտպանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժատեսակը որոշելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ վերջինս միակողմանի ծնողազուրկ է, դրական է բնութագրվում շրջապատի կողմից, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ է կատարել իրեն վերագրվող հանրորեն վտանգավոր արարքը, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն՝ դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, ինչպես նաև տուժող Քրիստինե Ավագյանի արտահայտած դիրքորոշումն այն մասին, որ ամբողջությամբ հատուցվել է Արտյոմ Ավետիսյանի կողմից իրեն պատճառված նյութական վնասը, և ներկայումս ինքը որևէ պարտք, պահանջ չունի նրա նկատմամբ։ Պաշտպանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք նշել է այն, որ ամբաստանյալն ընտանիք է կազմել և մինչ հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը աշխատել է շինարարությունում՝ այդ կերպ ապրուստի միջոցներ վաստակելով իր խնամքին գտնվող ընտանիքը պահելու համար։ Այս ընթացքում ևս, երբ իր վերաբերյալ դատական գործընթացներ են տեղի ունեցել ընդհանուր իրավասության դատարանում, իր պաշտպանյալն աշխատանք է փնտրել և որպես բանվոր աշխատանքի է ընդունվել <Սամգար> ՍՊԸ-ում։ Փաստորեն, ըստ բողոքաբերի` ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և դրա տեսակը որոշելիս, ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը և իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է խիստ պատիժ այնքանով, որ անտեսել է քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված՝ որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը հիշատակված մի շարք հանգամանքների առկայությունը։ Ավելին, իր պաշտպանյալի վերաբերյալ առկա մեղմացնող հանգամանքներից մի քանիսը, չնայած դրանց առկայությանը, ընդհանուր իրավասության դատարանը չի արձանագրել։ Դատարանը կայացված դատավճռով ընդհանրապես չի անդրադարձել նաև պաշտպանության կողմի ներկայացրած՝ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին միջնորդությանը՝ առանց քննարկելու և լուծելու իր պաշտպանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը։ Պաշտպանը հայտնել է, որ 09.02.2011թ. դատավճիռն ակնհայտ անարդարացի է և ոչ օրինական այն առումով, որ հաշվի առնելով իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքները, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ընդհանուրիրավասության դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթներն այն իմաստով, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, այլ եկել է սխալ համոզման, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել միմիայն ազատազրկման ձևով, չնայած ՀՀ քրեական օրենսգքրի 176 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև տուգանքի ձևով: Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը` կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նշանակված պատիժը պայմանական չկիրառել կամ նշանակել ազատազրկման հետ կապ չունեցող մեղմ և համաչափ պատիժ: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ Ու ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. Քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Քրեական գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալը ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ փորձել է հափշտակել տուժող Ք.Ավագյանի ձեռքում եղած 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 109.500 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար և 16.000 ՀՀ դրամ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ փախուստի փորձ կատարելու պահին բռնվել է անցորդ քաղաքացիների կողմից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: Վերաքննիչ դատարանը, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 01-ի ՎԲ-01/08 որոշումը): Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Ա.Ավետիսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Ինչ վերաբերում է բողոքի հիմնավորումներին` այն մասին,որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս չի պատճառաբանել թե ինչու հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատիժը բավարար չի սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղման համար, ապա պատիժ նշանակելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության ` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը, այնպես էլ չափը որոշելիս: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարման հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: Նույն հոդվածի 3-րդ մասն ամրագրել է, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածների սանկցիաներում պատժի տեսակն ու չափը սահմանելիս կարևորագույն չափանիշ է տվյալ հանցագործության վտանգավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածը, ելնելով պատժատեսակից և պատժաչափից, ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, հանցագործությունները դասակարգել է ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հացագործությունների: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկից 600-ապատիկի չափով, կամ կալանք` առավելագույնը 2 ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը 3 տարի ժամկետով: Հետևաբար` 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը համարվում է միջին ծանրության հանցագործություն: Պատժաչափի հարցը լուծելիս պետք է անդրադառնալ նաև այն հարցին, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն): Քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարել է միջին ծանրության հանցանք (ամբաստանյալը, օրվա աշխատավարձը չստանալով, պարտքով 5000 ՀՀ դրամ է վերցրել, որից 3000 ՀՀ դրամով երեխայի համար կաթի փոշի է գնել և դեղատնից դուրս գալով փողոցում նկատել է տուժողին` դրամապանակը ձեռքին, և հենց այդ պահին որոշել է այն հափշտակել), անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական, նախկինում ոչնչով արատավորված չի եղել, ունի մշտական աշխատանք, խնամքի տակ է գտնվում 11 ամսական երեխան, տուժողին պատճառված նյութական վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, և տուժողը որևէ նյութական պահանջ չունի: Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները գործի նյութերում բացակայում են: Նման պայմաններում դատարանը հանգում է այն հետևության, որ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը բավարար է` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղվելու համար: Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակվել է ոչ համաչափ պատիժ, այն չի համապատասխանում նրա անձնավորությանը և հանցանքի ծանրությանը, ուստի դատավճիռը պատժի մասով` մեղմացման առումով, պետք է բեկանել և փոփոխել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի շահերի պաշտպան Ստեփան Ոսկանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել: Երևան քաղաքի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ի 2011թ. փետրվարի 09-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐՏՅՈՄ ՄԵՐՈՒԺԱՆԻ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանել և փոփոխել նշանակված պատժի մասով: Արտյոմ Մերուժանի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել տուգանքով` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկի (200.000 ՀՀ դրամի) չափով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 28-03-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 05-05-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 148 թերթ |
| Գործին կից նյութեր | Ամբաստանյալ Արտյոմ Ավետիսյանի անձնագիրը և վիճակագրական քարտը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 05-05-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 148 թերթից |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալի անձնագիրը, վիճ. քարտը: |
| Ուր | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Գրության համարը | Ե-6368/11 |