ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԱՔԴ/0170/01/10
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

19 ապրիլի 2011թվական ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Պ. ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Ս. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
տուժողներ` Ք. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
Վ. ԱԶԻԶՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Դ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման համար

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Վանյանի 2010 թվականի մայիսի 12-ի որոշմամբ` անհայտ անձի կողմից Քրիստինե Նորիկի Մկրտչյանի պարանոցից ոսկյա շղթան իր կախազարդով բացահայտ հափշտակելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09110510 քրեական գործը: /տես` հատոր 1 գ-թ 74/8//

2. 2010 թվականի հունիսի 8-ին ավագ քննիչ Ա. Վանյանը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ճանապարհատրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժին տեղափոխվելու կապակցությամբ զեկուցագրով խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 09110510 քրեական գործը հանձնել մեկ այլ քննիչի: /հ.1 գ-թ 100/34//

3. 2010 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ. Հակոբյանը թիվ 09110510 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 101/34//

4. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մեջլումյանի 2010 թվականի հունիսի 17-ի որոշմամբ` Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի կողմից Արմինե Սինաբյանի ձեռքի պայուսակը կողոպտելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է քրեական գործ: /տես` քր. գործ, հատոր 1 գ/թ 11/

5. Քննիչ Ա. Մեջլումյանի 2010 թվականի հունիսի 17-ի որոշմամբ Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 13-14/

6. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ. Հակոբյանը 2010 թվականի հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 09110510 քրեական գործն ուղարկել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն` ըստ քննչական ենթակայության հանձնելու համար: /հ.1 գ-թ 114/47//

7. Քննիչ Ա. Մեջլումյանի 2010 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ Դավիթ Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: /տես` հ.1 գ-թ 55-57/

8. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մեջլումյանը 2010 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 09110510 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և միացրել թիվ 14116910 քրեական գործին և մայր գործին շնորհել է 14116910 համարը և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 115/

9. Քննիչ Ա. Մեջլումյանի 2010 թվականի հուլիսի 19-ի որոշումներով Դ. Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով: /հ.1 գ-թ 159, 162-164/

10. ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Ք. Խուդաբախշյանի 2010 թվականի հունիսի 16-ի որոշմամբ` անհայտ անձի կողմից Վիկտորիա Ազիզյանից բացահայտ հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09112810 քրեական գործը: /հ.1 գ-թ 209 /4//

11. 2010 թվականի հունիսի 29-ին քննիչ Ք. Խուդաբախշյանը զբաղեցրած պաշտոնից ազատվելու և տեղափոխվելու կապակցությամբ խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 09112810 քրեական գործը հանձնել մեկ այլ քննիչի: /հ.1 գ-թ 242/37//

12. ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Դ. Ղարիբյանը 2010 թվականի հունիսի 29-ի որոշմամբ` թիվ 09112810 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 243/38//

13. Քննիչ Դ. Ղարիբյանի 2010 թվականի օգոստոսի 10-ի որոշմամբ թիվ 09112810 քրեական գործն ուղարկվել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն` Արաբկիրի քննչական բաժին ուղարկելու համար: /հ.1 գ-թ 279-280/74-75//

14. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մեջլումյանը 2010 թվականի օգոստոսի 20-ի որոշմամբ թիվ 09112810 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և միացրել թիվ 14116910 քրեական գործին և մայր գործին շնորհել է 14116910 համարը և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 283/

15. Քննիչ Ա. Մեջլումյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի որոշումներով Դ. Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով: /հ.1 գ-թ 333-337/

16. 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին: /տես` հատոր 2, գ-թ 2/

17. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 12-ի որոշմամբ` քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, 2010 թվականի նոյեմբերի 23-ի որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության 2010 թվականի նոյեմբերի 30-ին, նախագահող դատավոր` Մ. Պապոյան: /տես` հ.2 գ-թ 3, 15/

18. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ. Պապոյանը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր նշանակվելու պատճառով զեկուցագրով խնդրել է դատարանի նախագահին իր վարույթում գտնվող Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/10 քրեական գործը վերամակագրել մեկ այլ դատավորի: /հ.2 գ-թ 97/

19. 2011 թվականի հունվարի 11-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա. Խաչատրյանը Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/10 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և 2011 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակել է դատական քննության 2011 թվականի հունվարի 31-ին: /հ.2 գ-թ 98, 119/

20. Առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի փետրվարի 25-ի դատավճռով, Դավիթ Աշոտի Սարգսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել է` ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Դավիթ Սարգսյանի պատժի սկիզբը հաշվել է այն փաստացի ի կատար ածելու օրվանից:
Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ 226-229/

21. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 2011 թվականի մարտի 24-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի պաշտպան Ս. Մկրտչյանը: /վերաքննիչ դատարանի նյութեր` /գ-թ 2-9/

22. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 4-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության /գ-թ 12-15/

Գործի փաստական հանգամանքները

23. Ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանը վերոհիշյալ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ նա 2010 թվականի մայիսի 12-ին, ժամը 21:00-ի սահմաններում Քրիստինե Նորիկի Մկրտչյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 22 շենքի 4-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա մոտեցել է վերջինիս և պոկելու եղանակով պարանոցից բացահայտ հափշտակել է նրա 160.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով ոսկյա շղթան և կախազարդը:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2010 թվականի հունիսի 15-ին ժամը 02:00-ի սահմաններում Դավիթ Սարգսյանն Արմինե Գասպարի Սինաբյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար փողոցի 171 շենքի դիմացի հատվածում մոտեցել է վերջինիս և ձեռքից բացահայտ հափշտակել է նրա կանացի պայուսակը, ինչի մեջ եղել են 328.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար, <<Սոնի Էրիքսոն>> ֆիրմայի բջջային հեռախոս, <<Քենոն Իքսուս>> ֆիրմայի թվային ֆոտոխցիկ և մեկ հատ կարճաթև կանացի շապիկ և 2 դրամապանակներ` վերջինիս պատճառելով խոշոր չափերի հասնող 661.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2010 թվականի հունիսի 16-ին ժամը 11:30-ի սահմաններում Դավիթ Աշոտի Սարգսյանը Վիկտորյա Ավետիքի Ազիզյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու դիտավորությամբ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 5 շենքի 4-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակի վրա մոտեցել է վերջինիս և կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, բացահայտ հափշտակել է վերջինիս 330.000 ՀՀ դրամ արժեքով պարանոցի ոսկյա շղթան, իսկ ոսկյա կախազարդը շղթայի վրայից վայր է ընկել:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

24. Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի պաշտպան Ս. Մկրտչյանը նշել է, որ նախաքննության ընթացքում իր պաշտպանյալը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և տվել ցուցմունքներ այն մասին, որ Արմինե Սինաբյանի մասով ընդունում է իր մեղքը, սակյան մյուս երկու դրվագներով իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Նա Քրիստինե Մկրտչյանին և Վիկտորիյա Ազիզյանին չի ճանաչել, նրանց հետ կապված դեպքերին որևէ առընչություն չի ունեցել: 2010թ. հունիսի 15-ին Հրաչյա Քոչարի փողոցի 171 շենքի մոտ հափշտակել է Ա. Սինաբյանի պայուսակը և դիմել փախուստի: Փախուստի ժամանակ, նրան վրաերթի է ենթարկել և վայր գցել անհայտ, չպարզված ավտոմեքենա, որից հետո նա բարձրացել և շարունակել է փախչել քանի, որ Ա. Սինաբյանը և նրա հետ եղած անձինք հետապնդել են նրան, վախեցել է և դեն գցել հափշտակած պայուսակը: Հաջորդ օրը հունիսի 16-ին, գիտակցելով և զղջալով կատարածի համար գնացել է ՀՀ ԿՀԴՊ ոստիկանության վարչություն և հայտնել իր կատարածի մասին: Իրեն ոչ ոք չի ստիպել գնալ և ինքնակամ ներկայանալ ոստիկանություն: Նրա համար անհասկանալի է թե Ք. Մկրտչյանը և Վ. Ազիզյանը ինչու են իրեն մեղադրում, քանի որ նրանց նկատմամբ ոչ մի հանցանք չի կատարել, նրանց երբևէ չի տեսել, չի ճանաչել: Ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ Վ. Ազիզյանը իրեն ճանաչել է, քանի որ մինչ այդ` դատաբժշկական փորձաքննության կատարման վայրում իրեն տեսել է: Իսկ երբ ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ Քրիստինե Մկրտչյանի ընկերուհին` Ռուզաննա Սարգսյանը մտել և ասել է, որ չի ճանաչում ոչ մեկին, ոստիկանության աշխատակիցները չեն ցանկացել արձանագրություն կազմել այդ մասին, սակայն պաշտպանը պահանջել է, որ արձանագրությունը կազմիվի:
Դ. Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում առերես հարցաքննվել է Ք. Մկրտչյանի և Վ. Ազիզյանի հետ և իր առերես ցուցմունքներում պնդել է, որ նրանց նկատմամբ որևէ հանցանք չի կատարել, նրանց, չի ճանաչել:

Նախաքննության ընթացքում գործով վկա` Ռւզաննա Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 12-ին ժամը 21-ի սահմաններում Երևանի Ռուբինյանց փողոցի 22 շենքի բակում հանդիպել և զրուցել է իր ծանոթ հարևանուհի Քրիստինե Մկրտչյանի հետ: Զրույցի ժամանկ, նա նկատել է, որ իրենց ուշադիր զննելով, իրենց կողքով, անցել է մի անծանոթ երիտասարդ: Քրիստինեից բաժանվելուց հետո, քիչ անց, վերջինիս շենքի մուտքից նա լսել է նրա բղավոցի ձայները: Անմիջապես գնացել է այդ մուտքի ուղղությամբ: Այդ պահին մուտքից վազելով դուրս է եկել նրանց ուշադիր զննող երիտասարդը և վազել է շենքի հետևի կողմը: Այնուհետև վայրկաններ անց դուրս է եկել Քրիստինեն և ասել է, որ մի երիտասարդ պոկել է իր պարանոցի ոսկյա շղթան կախազարդով և փախել է: Ռուզաննա Սարգսյանը հայտնել է, որ տեսնի այդ երիտասարդին կճանաչի:
Պաշտպանը նշել է, որ 2010թ. հունիսի 19-ին իր պաշտպանյալ Դ. Սարգսյանը ներկայացվել է ճանաչման, որի ընթացքում վկա Ռ. Սարգսյանը նրան, որպես Քրիստինե Մկրտչյանի նկատմամբ 2010թ. մայիսի 12-ին կողոպուտ կատարողի չի ճանաչել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Ռ. Սարգսյանը պնդել է իր ցուցմունքը և նիստերի դահլիճում դարձյալ ոչ մեկի չի ճանաչել, նաև հայտարարել է, որ չնայած այն բանին, որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել սակայն եթե ներկա լիներ այդ անծանոթ երիտասարդը, ապա կճանաչեր նրան, քանի որ նա այն օրը անցնելով իրենց կողքով ուշադիր զննել և ինքը դեմ դիմաց լինելով նրան` նկատել է դա:
Այսպիսի ապացույցների առկայությամբ, պաշտպանական կողմը արժանահավատ չի դիտում գործով տուժող` Քրիստինե Մկրտչյանի կողմից Դ. Սարգսյանին ճանաչելու արձանագրությունը:
Նախաքննության ընթացքում մինչև գործով տուժող` Վիկտորիա Ազիզյանին Դ. Սարգսյանին ճանաչման ներկայացնելը, իր պաշտպանյալը դատաբժշկական փորձաքննության է տարվել: Նույն օրը և նույն ժամին ոստիկանության աշխատակցի քննիչ Խաչիկի ուղեկցությամբ նույն վայրում, դատաբժշկական փորձաքննության է տարվել նաև տուժող Վ. Ազիզյանը, որը տեսել է Դ. Սարգսյանին: Այդ մասին դատաքննության ընթացքում հայտնել է Դ. Սարգսյանը:
Բացի այդ, նախաքննության ընթացքում, համաձայն տուժող Վ. Ազիզյանի ցուցմունքի, մինչև Դ. Սարգսյանին իրեն ճանաչման ներկայացնելը, իրենց բնակարան է եկել ոստիկանության աշխատակիցը, որն իր բերած տեսաերիզի սկավառակով, DVD սարքի միջոցով, հեռուստացույցով ցույց է տվել ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի լուսանակարը: Ավելին` Վ. Ազիզյանը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221 հոդվածի պահանջների մինչև Դ. Սարգսյանին ճանաչում կատարելը, նախապես հարցաքննվել է վերջինիս արտաքին տեսքի վերաբերյալ, որտեղ նշել է, թե նրան կողոպտողը ունեցել է ,,միջին չափի արծվաքիթ,, ինչը բացարձակապես չի համապատասխանում իրականությանը:
Այդ փաստերի կապակցությամբ պաշտպանական կողմը դատաքննության ընթացքում միջնորդություն է ներկայացրել և խնդրել է դատարանին, սույն գործով որպես ապացույց չթույլատրվող ճանաչել 19.06.2010թ. անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, որը դատարանի կողմից բավարարվել է, սակայն դատավճռով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, դրվել է Դ. Սարգսյանի մեղադրանքի հիմքում:
Դատարանի կողմից մեղադրանքի հիմքում է դրվել նաև տուժող Վ. Ազիզյանի ցուցմուքնը` Դ. Սարգսյանի կողմից նրա վզնոցը հափշտակելու վերաբերյալ, որը անհիմն է առանց անձին ճանաչելու կամ որևէ այլ ապացույցների առկայության, իսկ այդպիսիք ոչ նախաքննության ընթացքում, ոչ էլ դատաքննությամբ չեն ներկայացվել:
Բացի այդ, անտրամաբանական է այն, որ 16.06.2010թ. ժամը 11:30-ի սահմաններում Դ. Սարգսյանի կողմից կատարվել է Վ. Ազիզյանի գույքի հափշտակություն և նույն օրը, նույն ժամի սահմաններում Դ. Սարգսյանը մեղայականով ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն:
Բողոք բերողը նշել է նաև, որ վերը նշվածի հիման վրա պաշտպանական կողմը գտնում է, որ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ Դ. Սարգսյանի մեղքը և մասնակցությունը տուժող Վ. Ազիզյանի և Ք. Մկրտչյանի դրվագներով ապացուցված չէ: Միաժամանակ հարկ է համարում նշել, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն դատարանի կողմից սխալ է մեկանաբանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի դրույթը և որպես հետևանք, արարքը ճիշտ չի որակվել:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ոչ նախաքննությամբ, ոչ դատաքննությամբ բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի կատարվել: Այդ մասին վկայում է այն փաստը, որ ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանը և նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունքեր է տվել, որ մեղայականով ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ԿՀԴՊ ոստիկանության վարչություն 2010թ. հունիսի 16-ին, առավոտյան ժամը 10:00-ի սահմաններում: Ինքն այդ ժամանակ մոտեցել է հերթափոխում ծառայություն տանող հերթապահի մոտ և հայտնել գալու նպատակը: Ինչ-ինչ պատճառներով նրան չի հաջողվել անմիջապես հանդիպել համապատասխան աշխատակցի հետ և միայն ժամը 14:00-ի սահմաններում, նրան հաջողվել է հանդիպել և զրուցել ընդմիջումից վերադաձող ոստիկանության աշխատակից Վ. Գևորգյանի հետ, որն էլ այդ մասին հայտնել է Արաբկիրի բաժնի ոստիկանությանը: Անտեսելով ՀՀ դատախազության Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ- Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ. Մարտիրոսյանի 19.07.2010թ. թիվ 53/2-217 քր10 ուղղակի ցուցումը` վարույթն իրականցնող մարմինը չի փորձել հայտնաբերել այդ օրը հերթապահություն կատարող ոստիկանին և հարցաքննել այդ հանգամանքի շուրջ և ընդամենը հարցաքննել է Վ. Գևորգյանին:
Նախաքննության ընթացքում Դ. Սարգսյանի տանը կատարված խուզարկությամբ ոչինի չի հայյտնաբերվել, ինչը կարող էր վկայել նրա մասնակցության մասին Վ. Ազիզյանի և Ք. Մկրտչյանի դրվագներով:
Այսպիսով վերոգրյալի հիման վրա պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի կողմից գործով տուժող Ք. Մկրտչյանի և Վ. Ազիզյանի դրվագներով մեղադրանքն անհիմն է:
Դատարանում հետազետվել են այն ապացույցները, որոնք հիմք էին տալիս դատարանին մեղադրանքի ծավալից հանելու Ք. Մկրտչյանի և Վ. Ազիզյանի դրվագներով իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքների վերաբերյալ մեղադրանքը կամ մեղադրանքը պաշտպանող մեղադրողի կողմից հրաժարվելու այդ մեղադրանքից ՀՀ քրեական դատավրության օրենսգրքի 309 հոդվածի պահանջների համաձայն: Սակայն մեղադրողը չի հրաժարվել այդ դրվագներով առաջադրված մեղադրանքից, իսկ դատարանը դատավճռով իր պաշտպանյալին մեղավոր է ճանաչել բոլոր դրվագներով և պատիժ է նշանակել` անտեսելով պաշտպանության կողմից ներկայացված մեղադրանքը հերքող ապացույցները, որոնց վերաբերյալ մեղադրանքի կողմը դատաքննությամբ իր մեղադրանքը ապացուցող ապացույցներ դատարանին չի ներկայացրել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը թեև բավարարել է պաշտպանական կողմի ներկայացրած միջնորդությունը` Վ. Ազիզյանի դրվագով Դ. Սարգսյանին ճանաչաման ներկայացնելու արձանագրությունը, որպես ապացույց չթույլատվրող նյութ, մեղադրող կողմն էլ դրա դեմ առարկել է, սակայն դա դատարանի կողմից վճիռը կայացնելիս անտեսվել է և գնահատվել է միայն մեղադրող կողմի ներկայացված մեղադրող ապացույցները: Ուստի դատարանի կողմից խախտվել է նաև կողմերի հավասարության և մրցակցության սկզբունքը:
Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տուժող Վ. Ազիզյանը բազմաթիվ տարատեսակ և իրարամերժ հայցապանջներ էր ներկայացնում, հնարավոր է չէր կողմնորոշվում հայցի հատուցման չափսի վերաբերյալ: Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ոչ Վ. Ազիզյանի, ոչ Ք. Մկրտչյանի կողմից ներկայացված հայցապահնջները ուղղված Դ. Սարգսյանին ապացուցված չեն, հետևապես անհիմն են:
Դ. Սարգսյանն ինչպես նախաքննությամբ այնպես էլ դատաքննությամբ իրեն մեղավոր է ճանաչել տուժող Ա. Սինաբյանի դրվագով մեղայանակով ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն, օգնել է նախաքննությունը հանցագործության բացահայտման գործում, բնութագրվում է դրականորեն, նախկինում դատապարտված չի եղել, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, այս ամենը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքերն են:
Դ. Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքեր չկան:
Տվյալ դեպքում դատարանը հաշվի առնելով, որ Դ. Սարգսյանին սույն գործով որպես մեղադրյալ ներգրավելուց 17.06.2010թ. խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և նա շուրջ 9 ամիս գտնվելով ազատության մեջ և չմեկուսացվելով հասարակությունից, չի կատարել ոչ մի հակաօրինական զանցանք կամ արարք, ապա սոցիալական արդարության տեսանկյունից իր պաշտպանյալին ուղղելը հնարվոր է առողջ մթնոլորտում, միևնույն ժամանակ նրա կողմից հասարկությանը օգտակար լինելով:
Պաշտպանը նշել է նաև, որ գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել նյութական իրավունքի նորմի խախտում, չի կիրառվել այն օրենքը, որը պետք է կիրառվեր և որն էլ հանգեցրել է գործի սխալ լուծման: Դ. Սարգսյանին, ըստ գործի նյութերի, պետք է մեղադրանք առաջադրվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Գտնում է, որ բողոքի նախորդ կետերում մատնանշված հիմքերը բավարար են` այն վերաքննիչ դատարանի կողմից վարույթ ընդունելու համար, քանի որ սույն գործով կայացվելիք վերաքննիչ դատարանի որոշումը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10, 21, 358 հոդվածների ճիշտ կիրառման առումով կարող է էական նշանակություն ունենալ հանրապետությունում միասնական դատական պրակտիկա ստեղծելու հարցում և հենց այդ որոշմամբ հնարավոր կլինի վերականգնել սոցիալական արդարությունը:
Միաժամանակ գտնում է, որ սույն գործով հաստատված փաստական հանգամանքերը հնարավորություն են տալիս բեկանելու և փոփոխելու ստորադաս դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից:

25. Վերոգրյալից ելնելով պաշտպան Ս. Մկրտչյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 25.02.2010թ. թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/10 դատավճիռը և նոր դատաննության արդյունքում իր պաշտպանյալ Դավիթ Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխել, հանելով նրան մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի, 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով մեղադրանքը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 2-րդ կետով նոր ծավալով մեղադրանք առաջադրել:
Որոշում կայացնելիս կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով նախատեսված դրույթները և պատիժ նշանակելիս նշանակել համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի մեղադրանքով իր պաշտպանյալին, ելնելով սոցիալական արդարության սկզբունքից, մեղմ պատիժ սահմանել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին, նշանակելով փորձաշրջան:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանին, մեղադրող Հ. Մարտիրոսյանին, տուժողներին, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը

26. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…

27. Առաջին ատյանի դատարանը Դավիթ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է համարել և դատավճռում մասնավորապես նշել է հետևյալը. <<…ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Դավիթ Սարգսյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն և ըստ էության ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Արմինե Սինաբյանի մասով ընդունում է իր մեղքը, սակայն մյուս երկու դրվագներով իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Ինքը Քրիստինե Մկրտչյանին և Վիկտորյա Ազիզյանին չի ճանաչել, նրանց հետ կապված դեպքերին որևէ առնչություն չունի: 2010 թվականի հունիսի 15-ին Հրաչյա Քոչար փողոցի 171 շենքի մոտ հափշտակել է Ա. Սինաբյանի պայուսակը և դիմել փախուստի: Հաջորդ օրը գիտակցելով իր կատարած սխալը` գնացել է ոստիկանություն և հայտնել իր կատարածի մասին: Իր հետ ոչինչ չի վերցրել այնտեղ գնալիս: Իրեն ոչ ոք չի ստիպել գնալ և ինքնակամ ներկայանալ: Չի հասկանում, թե ինչու են տուժողներ Վ. Ազիզյանը և Ք. Մկրտչյանը իրեն մեղադրում: Իսկ երբ ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ Քրիստինեի ընկերուհին մտել և ասել է, որ չի ճանաչում ոչ մեկին, ոստիկանները չեն ցանկացել արձանա•րություն կազմել, սակայն պաշտպանը պահանջել է, որ կազմեն: Ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ Վիկտորյա Ազիզյանն իրեն ճանաչել է, քանի որ մինչ այդ` դատաբժշկական փորձաքննության կատարման վայրում իրեն տեսել է:
Ամբաստանյալ Դավիթ Սարգսյանի կողմից դատաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքները մի մասով հերքվել են, իսկ նրան մեղսագրված հանցանքները բացի իր մասնակի խոստովանական ցուցմունքներից հիմնավորվել են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Արմինե Սինաբյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ վարձակալական հիմունքներով, ժամանակավոր` մինչև 2010 թվականի հունիսի 28-ը, բնակվում է Հրաչյա Քոչար 171 շենքի բնակարան 6 հասցեում: 2010 թվականի հունիսի 14-ի երեկոյան ինքը, հայրը, քույրը, իրենց մարզական խմբից երեք հոգի` Լիզա Լյունդալը, Թուբիլիաս Լեոնը և Դավիթ Հարությունյանը գնացել են Երևան քաղաքի կենտրոն շրջելու, որից հետո մտել են ՙՍթար՚ սուպերմարկետ` գնումներ կատարելու, իսկ այնուհետև երկու տաքսով վերադարձել են Հրաչյա Քոչար փողոցի իրենց բնակարան: 2010 թվականի հունիսի 15-ի ժամը 02:00-ի սահմաններում հասել են իրենց շենքի մոտ: Հայրը և իրենց խմբի տղաները ավելի շուտ են հասած եղել և աստիճանների վրա սպասելիս են եղել իրենց, քանի որ դռան բանալին իր մոտ է եղել: Հասնելով շենքի մոտ` ինքը, քույրը և Լիզան իջել են տաքսուց և մոտեցել շենքի մուտքին, երբ հանկարծ ինչ-որ մեկը քաշել է իր ուսից կախված պայուսակը և, հափշտակելով այն, դիմել է փախուստի: Հանկարծակիի է եկել ու շփոթվել, սկզբից նույնիսկ մտածել է, որ դա իրենց խմբի տղաներից մեկն է կատակում: Հետո, տեսնելով վազող տղային, հասկացել է, որ դա կատակ չէ: Այդ տղան երիտասարդ էր` մոտ 20 տարեկան և միջին հասակի` 170-175 սմ: Նրան տեսել է միայն վազելիս և դեմքը չի տեսել: Երբ տղան փորձել է անցնել փողոցը, մի տաքսի հարվածել է նրան, վերջինս ընկել է, սակայն տաքսին չի կանգնել: Այդ պահին ինքը կարծել է, որ կհասնի նրա հետևից և սկսել է բղավելով վազել նրա կողմը: Լսելով իր ձայնը` հայրը և խմբի տղաները ևս դուրս են եկել ու սկսել վազել նրա ուղղությամբ: Երիտասարդն ընկած տեղից վեր է կացել և կրկին փախել, մտնելով տների արանքը` անհետացել է: Պայուսակում եղել է երկու դրամապանակ` մեկում 148.000, իսկ մյուսում 180.000 ՀՀ դրամ, <<Քենոն Իքսուս>> մոդելի թվային ֆոտոխցիկ, ինչն արժեր շուրջ 115.000 ՀՀ դրամ, <<Սոնի Էրիքսոն>> մոդելի բջջային հեռախոս` մոտ 185.000 ՀՀ դրամ արժեքով, սև, կարճաթև կանացի շապիկ` շուրջ 15.000 ՀՀ դրամ արժեքով, իսկ պայուսակներն ու դրամապանակները ընդհանուր կարժենաին 15.000 ՀՀ դրամ: Այդպիսով, հանցագործությամբ իրեն պատճառվել է 661.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Հափշտակության ժամանակ երիտասարդն իրեն չի հարվածել, չի սպառնացել, որևէ մարմնական վնասվածք չի պատճառել: 2010 թվականի հունիսի 16-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում տեսել է իր պայուսակը հափշտակած երիտասարդին:
Տուժող Քրիստինե Մկրտչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մայիսի 12-ին` ժամը 21:00-ին մոտ, գնումներ կատարած վերադառնալիս է եղել տուն և բակում խաղացող իր դստեր հետ գնացել դեպի մուտքը: Այդ ընթացքում բակում տեսել է տվյալ պահին իրեն անծանոթ Դավիթ Սարգսյանին, ով երկար նայել է իրեն: Մուտքում` 2-րդ հարկում, աստիճաններով բարձրանալիս Դավիթ Սարգսյանն իրեն ուշադիր նայելով, հանդիպակաց դանդաղ իջել է աստիճաններով: Հասնելով իրեն և նայելով աչքերի մեջ` ձեռքը մեկնել է պարանոցին և բռնել իր կախազարդով ոսկյա շղթան, քաշել-պոկել է այն ու դիմել փախուստի: Դրանից հետո բղավել է, իջել բակ: Գործի նյութերում առկա դիմապատկերը նկարված է իր խոսքերից: Այն կազմվել է դեպքից մեկ շաբաթ հետո: Դավիթ Սարգսյանի դիմագծերը լավ տպավորվել են իր մոտ: Նույնիսկ իր դուստրն է ասել, որ այդ տղան դրսում իրենց տեսած տղան էր: Դավիթ Սարգսյանի մատների ձևը ևս տպավորվել է իր մոտ` քառակուսի տափակ եղունգներով: Ամբաստանյալի հագին եղել են սև շալվար, մոխրագույն ու սև վերնաշապիկ, սև կոշիկներ: Մուտքում լուսավորությունը եղել է բնական: Ոստիկանության աշխատակիցները ցույց են տվել մոտ 3000 անձանց լուսանկար, սակայն նրանց մեջ ամբաստանյալը չի եղել: Ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ անմիջապես ճանաչել է Դավիթ Սարգսյանին և պնդում է, որ նա է հանդիսացել իրեն կողոպտողը:
Տուժող Վիկտորյա Ազիզյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010 թվականի հունիսի 16-ին ժամը 9:00-10:00-ի սահմաններում տանից դուրս է եկել գնումներ կատարելու, ինչից հետո վերադարձել է, մտել շենքի մուտք, որտեղ 2-րդ հարկում ինչ-որ մեկը հետևից իրեն բռնել է և փորձել վզից պոկել շղթան: Այդ պահին բղավել է, գնումների տոպրակները դրել է գետնին և բռնել իր շղթան: Շղթան եղել է կախազարդով, որը գտնվել է հագուստի տակ, տեսանելի չի եղել: Հետո այդ անձն իրեն հրել է պատին, պոկել շղթան և դիմել փախուստի, սակայն կախազարդն ընկել է մուտքում: Շղթայի արժեքը 330.000 ՀՀ դրամ է: Ինքը և իր դուստրը վազել են այդ անձի հետևից, բղավել, սակայն նրան հաջողվել է փախչել: Այնուհետև դստեր հետ վերադարձել են և, աստիճաններով բարձրանալիս, նկատել են կախազարդը: Տուն մտնելուց հետո զանգել են ոստիկանություն, և որոշ ժամանակ անց ոստիկանները եկել են ու խնդրել գրի առնել կատարվածը: Հունիսի 18-ին քննիչ Խաչիկն իրեն տարել է դատական բժշկի մոտ: Փորձաքննության վայրում Դավիթ Սարգսյանին չի տեսել: Իրենից մի քանի անգամ ցուցմունքներ են վերցրել, իսկ մի օր էլ իրեն 5-6 հոգու ճանաչման են ներկայացրել, որոնցից ճանաչել է Դավիթ Սարգսյանին, քանի որ մուտքում դեմ-դիմաց տեսել էր նրան և վստահ է, որ հենց նա է հանդիսացել իրեն կողոպտողը: Մինչ Դավիթ Սարգսյանին ճանաչման ներկայացնելը ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն ցուցադրել են տեսաերիզ, որտեղ նույնպես ճանաչել է նրան ու հայտնել, որ նա է հանդիսացել իրեն կողոպտողը:
Վկա Վարդան Գևորգյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ում, զբաղեցնում է 3-րդ վարչության 3-րդ բաժնի պետի տեղակալի պաշտոնը: 2010 թվականի հունիսի 16-ին, ժամը 14:00-ի սահմաններում, ընդմիջումից վերադառնալիս Նալբանդյան 130 հասցեում գտնվող ԿՀԴՊ ԳՎ վարչության շենքի մուտքի մոտ իրեն միայնակ մոտեցել է 20-25 տարեկան միջին հասակի մի երիտասարդ, հարցրել է, թե արդյոք ինքն այդտեղ է աշխատում և, ստանալով դրական պատասխան, հայտնել է, որ 2010 թվականի հունիսի 15-ին, գիշերը, Արաբկիրի տարածքում կողոպտել է մի արտասահմանցի աղջկա: Այդ աղջկան ինքը տեսել է <<Սթար>> սուպերմարկետից գնումներ կատարելիս, նկատել է, որ նրա պայուսակում գումար կա: Սուպերմարկետի մոտից տաքսով հետևել է այդ աղջկան, հասել է Արաբկիրի տարածք և շենքի մոտ հափշտակել է նրա պայուսակը ու դիմել փախուստի: Այդ ամենը լսելուց հետո զանգահարել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ պետ Վաչագան Ներսիսյանին, պարզելու համար, թե արդյոք այդպիսի հանցագործություն եղել է: Դրանից երկու րոպե անց Վ. Ներսիսյանը ժամանել է, նրանք երեքով գնացել են Արաբկիրի վարչական տարածք` Հրաչյա Քոչար 171 շենքի մոտ, և Դ. Սարգսյանը մատնացույց է արել շենքի մուտքը և հայտնել, որ դրա մոտ է կատարել հանցանքը: Դրանից հետո Դավիթին տեղափոխել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, իսկ ինքը գնացել է տուն:
Վկա Վաչագան Ներսիսյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ պետի պաշտոնում: 2010 թվականի հունիսի 16-ին` ժամը 14:00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակից Վարդան Գևորգյանը և ասել է, որ մի երիտասարդ ԿՀԴՊ ԳՎ շենքի մոտ մոտեցել է իրեն և հայտնել, որ Արաբկիրի կողմից սպասարկվող տարածքում կատարել է կողոպուտի փորձ: Ինքը մի քանի րոպե անց եղել է նշված վայրում, մոտեցել և տեսել է, որ Վարդանը զրուցում է այդ տղայի հետ: Վերջինս հայտնել է, որ կողոպուտի փորձ է կատարել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի կողմից սպասարկվող տարածքում` արտասահմանցիներից պայուսակ է գողացել և երբ այդ արտասահմանցիները փախչելու ընթացքում իրեն հետապնդել են, գցել է պայուսակը ինչ-որ նեղ ճանապարհի վրա: Ինքը և Վարդանը պարզել են, որ այդ երիտասարդի անուն-ազգանունը Դավիթ Սարգսյան է և միասին գնացել են հանցանքի կատարման վայրը: Դ. Սարգսյանը մի քանի ժամ չի կարողացել մատնացույց անել դեպքի վայրը, ուստի իրենց մեջ կասկածներ են առաջացել: Սակայն ի վերջո նա կարողացել է ցույց տալ դեպքի վայրը, ինչից հետո` ժամը 21:00-ի սահմաններում բերել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին և կազմել համապատասխան փաստաթղթերը:
Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի մեղայականով ներկայանալու մասին արձանագրությամբ, ըստ որի` Դ. Սարգսյանը հայտնել է, որ հունիսի 15-ին` ժամը 01:30-ի սահմաններում Արաբկիրի վարչական տարածքում բացահայտ հափշտակել է իրեն անծանոթ երկու աղջիկներից մեկի պայուսակը և դիմել փախուստի:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, ըստ որի` Դավիթ Սարգսյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար փողոցի 171 շենքի մուտքի առջևի հատվածը, որտեղ ինքը 2010 թվականի հունիսի 15-ին Արմինե Սինաբյանի ձեռքից բացահայտ հափշտակել է նրա կանացի պայուսակը և դրա վերաբերյալ կատարել է հայտարարություններ:
Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրություններով, համաձայն որոնց` դեպքի վայրեր են հանդիսացել Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 22 շենքի 4-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակը և Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 5 շենքի 4-րդ մուտքի 2-րդ հարկի աստիճանահարթակը:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, ըստ որի` տուժող Քրիստինե Մկրտչյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է Դավիթ Սարգսյանին որպես իրեն կողոպտած անձի և դրա վերաբերյալ կատարել է հայտարարություն:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1449 եզրակացությամբ, ըստ որի` Վ. Ազիզյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ճակատի, աջից այտային, ձախ արմնկահոդի, աջ սրունքի քերծվածքների, ձախ նստատեղի, աջ բազկի շրջանների արյունազեղումների ձևով, պատճառված է բութ առարկաների ազդեցությամբ, հնարավոր է` գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող` տուժող Վ. Ազիզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա կախազարդի առկայությամբ:>>:

28. Առաջին ատյանի դատարանը, հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սարգսյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության։

29. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի պաշտպան Ս. Մկրտչյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Դ. Սարգսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով մեղսագրված արարքում հաստատված է, իսկ ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի և նրա պաշտպան Ս. Մկրտրչյանի պատճառաբանությունները հերքված են Առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռով:

30. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի պաշտպան Ս. Մկրտչյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված այն փաստարկին, որ առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում միջնորդել է դատարանին` որպես ապացույց չթույլատրվող ճանաչել 19.06.2010թ. անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, ինչը դատարանը բավարարել է, սակայն դատավճռով, ճանաչման արձանագրությունը դրվել է դատավճռի հիմքում, ապա վերաքննիչ դատարանը հանգում հետևության, որ պաշտպան Ս. Մկրտչյանի փաստարկն անհիմն է`հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Նախ, առաջին ատյանի դատարանը ոչ թե բավարարել է պաշտպանի վերոհիշյալ միջնորդությունը, այլ դրա լուծումը հետաձգել է:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածում սահմանված է ապացույցների գնահատումը:
Նշված հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:

31. Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտ կայացնելիս, վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները, այդ թվում նաև` անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները, իրենց համակցության մեջ, գտնելով ձեռք բերված ապացույցները բավարար, հաստատված է համարել ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-դ, 4-րդ և 5-րդ կետորով մեղսագրված արարքը: Այդպիսով առաջին ատյանի դատարանը կայացրած վերջնական դատական ակտում անդրադարձել է ճանաչման արձանագրություններին, դրանք համարելով որպես ապացույց:

32. Վերաքննիչ դատարանում, գործի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանը հայտնեց, որ <<02>> շաբաթաթերթի 2010 թվականի մարտի 25-ի համարում զետեղված է եղել հայտարարություն, այն մասին, որ մարտի 16-ին բերման է ենթարկվել քաղաքացի Գոռ Խաչատրյանը, ով խոստովանել է կողոպուտի յոթ դեպքեր: Նրա արտաքին տվյալներից ելնելով, այդ մասին տեղեկացրել է սույն գործով տուժողներին և խնդրել է գնալ և տեսնել նշված անձին, քանի որ տուժողների նկարագրած կողոպտիչի արտաքին նկարագիրը համընկնում է Գոռ Խաչատրյանի արտաքինին, ինչով ևս կհաստատվի, որ ինքը Ք. Մկրտչյանի և Վ. Ազիզյանի նկատմամբ կողոպուտ չի կատարել:


33. Մեղադրող Հ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալի կողմից ներկայացված <<02>> շաբաթաթերթում տպագրված հոդվածը որևէ առընչություն չունի սույն գործի հետ: Գոռ Խաչատրյանի կողմից կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործի նախաքննության նկատմամբ հսկողությունը նույնպես իրականացվում է իր կողմից: Գոռ Խաչատրյանի խոստովանած բոլոր արարքների կապակցությամբ կատարվել են քննչական փորձարարություններ, այդ գործով պարզվել են դեպքի հանգամանքները և բոլոր տուժողները:

34. Տուժող Վ. Ազիզյանը վերաքննիչ դատարանին հայտնեց, որ <<02>> շաբաթաթերթի համարում զետեղված հայտարարությունը կարդացել է, տեսել է Գոռ Խաչատրյանի ֆոտոնկարը: Վերջինս որևէ կապ չունի իր նկատմամբ կողոպուտի կատարման հետ: Նա հստակ տեսել է, որ իրեն կողոպտել է Դ. Սարգսյանը և նրան ճանաչել է որպես իր նկատմամբ կողոպուտ կատարող անձի: Հետևաբար վերջինիս կողմից ներկայացված վերոհիշյալ փաստարկը անհիմն է:

35. Տուժող Ք. Մկրտչյանը վերաքննիչ դատարանին մեկ անգամ ևս հայտնեց, որ իր նկատմամբ կողոպուտը կատարել է Դ. Սարգսյանը, իսկ <<02>> շաբաթաթերթի համարում նշված Գոռ Խաչատրյանը որևէ առընչություն չունի սույն գործի հետ:


36. Այսպիսով, ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ամբաստանյալի պաշտպան Ս. Մկրտչյանի բողոքում առկա փաստարկները, հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և Դ. Սարգսյանի արարքը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով վերավորակելու համար:

37. Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանին մեղսագրված արարքը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով, վերավորակման ենթակա չէ, ուստի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում նշված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պահանջները ենթակա չեն քննարկման:

38. Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում նշել է նաև, որ. <<Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 129 եզրակացության համաձայան Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի մոտ հայտնաբերվում է <<Անձի խառը խանգարում>>: Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ հետազոտման արդյունքները: Հոգեկան գործունեության վերը նշվածը փորձաքննվողի մոտ արտահայտված չէ այն աստիճանի և չի ուղեկցվում հոգեախտաբանական ախտանիշներով, մտավոր հիշողության կոպիտ խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկեր և զրկի նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնաևավորությունից: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Դավիթ Աշոտի Սարգսյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին:>>:

39. Վերաքննիչ դատարանը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջի, քննարկելով ամբաստանյալ Դ. Սարգսյանի մեղսունակության հարցը և նկատի ունենալով նաև կատարված ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 08.05.2010թ. թիվ 129 եզրակացության արդյունքները, համաձայն որի, Դավիթ Սարգսյանի մոտ հայտնաբերվել է <<Անձի խառը խանգարում>> և իրեն մեղսագրվող արարքների նկատմամբ Դ. Սարգսյանը ճանաչվել է մեղսունակ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Դ. Սարգսյանը հանցագործությունը կատարելու պահին եղել է մեղսունակ և մեղսունակ է նաև այժմ: /հ.1 գ/թ 285-288/

40. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի փետրվարի 25-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և որ չեն խախտվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերը:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վերաքննիչ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի փետրվարի 25-ի դատավճիռը` Դավիթ Աշոտի Սարգսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

4. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ